Een optreden van Wyatt E. is geen standaard concert, het is meer als een soundtrack van een duister sprookje uit Duizend-en-één-nacht. De hele lange composities, met vaak onuitspreekbare titels, verbeelden mythische verhalen uit het Midden Oosten.

Terwijl buiten de zon volop schijnt op deze mooie nazomerzondag 6 september, heerst er in Willem Twee Poppodium een gitzwarte sfeer. Vanmiddag staan hier twee zwaar duistere bands op het affiche. Als eerste de lompzware stonerrock  van Baardvader, gevolgd door de ritual doom van het Belgische Wyatt E.

Baardvader

De driemansformatie uit Den Haag vult de niet al te volle grote zaal met een flink aantal decibels. Oordoppen zijn dan ook geen overbodige luxe. Maar deze stonerrock met een vleugje Alice In Chains grunge dient ook hard gespeeld te worden. De muziek zit vol met interessante breaks en 7/8e maten, zonder dat het pretentieus gaat klinken. Het geeft juist een stuwend effect, waarin je meegezogen wordt. 

Basgitarist JP hangt lekker voorover gebogen in de muziek, als zanger gitarist Jelle er lekker op los soleert, terwijl drummer Jeroen met veel geweld veelvuldig op de bekkens mept. De nummers zijn vaak lang, Echoes van de tweede plaat Foolish Fires, klokt ruim boven de tien minuten,  maar blijven door de variatie toch boeien. 

Baardvader heeft inmiddels drie albums op zijn naam staan en er zit ook weer een nieuwe plaat aan te komen. Met de titeltrack van de laatste plaat uit 2024, When The Stars Arrive wordt de show afgesloten. Ook weer een lang nummer, met een mooie rustige opbouw naar een stevig middenstuk, die dan weer subtiel uitklinkt met de fuzz van de gitaarpedaal en feedback door met de instrumenten dicht bij de speaker te houden. De aanwezigen hier zijn op dit vroege tijdstip inmiddels goed wakker geschud en belonen de band met een luid applaus.

Wyatt E.

Het mysterieuze en mystieke Belgische gezelschap Wyatt E. is een muziekformatie als geen ander. De hele lange composities, met vaak onuitspreekbare titels, verbeelden mythische verhalen uit het Midden Oosten. De muziek, omschreven als ritual doom, klinkt als een soundtrack van een duister sprookje uit Duizend-en-één-nacht met Oosters klinkende klanken.

De nummers beginnen vaak heel zacht en ingetogen om vervolgens met een lange opbouw aangezwengeld te worden tot een stevige muzikale uitbarsting die nooit over de rand van de vulkaan spuwt, maar vooral de spanning vasthoudt. De muziek is grotendeels instrumentaal. De zang wordt sporadisch ingezet en dient dan vooral als klank. Een enkele keer lijken er onverstaanbare teksten, is het wel een taal?, gesproken te worden die zwaar vervormd worden.

De kundige gitaristen wisselen regelmatig van instrument,  waardoor er dan weer de één en dan weer de ander bas speelt of gitaar en andersom. Er wordt ook een flinke dosis electronica gebruikt met gevarieerde effecten.

Het mysterieuze zit hem ook in de uitdossingen van de bandleden, gekleed in lange zwarte gewaden en op hun hoofden zwarte, met kralen versierde mutsen, gecompleteerd door een soort lange zwarte baard van stoffen slierten. Maar het draagt allemaal bij aan het geheel. Evenals de lichtshow.

Het is de hele show vrij donker op het podium en de lichten komen voornamelijk van achter. Als publiek word je bijna gehypnotiseerd en meegenomen in de wereld van Wyatt E. Je zou er maar bij geweest zijn en dit mee hebben mogen maken. Dat kunnen helaas niet zoveel mensen zeggen. Deze hoogwaardige muziekervaring had zéker meer publiek verdiend. 

De klok slaat elf uur ’s avonds als de Utrechtse formatie Warbuhl het podium betreedt op Theaterfestival Boulevard. Het is een warme, zwoele zomeravond in Den Bosch en het gratis toegankelijke openluchtterrein staat bomvol.

Warbuhl

Wie dacht dat het publiek op de woensdagavond toe was aan een rustige afsluiting onder de sterrenhemel, zat er compleet naast. Vanaf de allereerste seconde transformeerde de vijfkoppige vriendengroep het plein in een dance event. Wat de band zelf omschrijft als “de strakst georganiseerde chaos aller tijden”, bleek live een schot in de roos.

De energie spatte direct van het open podium. De unieke sound van de band — een vrolijke kruising tussen de nostalgische ska van Doe Maar en de moderne, aanstekelijke feestvibe van Goldband — sloeg onmiddellijk over op de vooral jonge menigte.

Stilstaan was in de warme nachtlucht simpelweg geen optie. Met pompende beats, messcherpe blazerslijnen en poëtische hiphop-flarden kregen de heren het diverse festivalpubliek moeiteloos in beweging. Toevallige voorbijgangers en terrasbezoekers bleven hangen en werden direct meegezogen in de feestvreugde.

Het absolute hoogtepunt van de nacht was de uitvoering van hun hit ‘Dopamine’. De synergie tussen de vijf bandleden, die elkaar al sinds de middelbare school kennen, was voelbaar op het onoverdekte podium. Hun onderlinge chemie werkt aanstekelijk; de muzikanten gunnen elkaar de spotlights en vullen elkaar naadloos aan.

Hun muzikale spel is ontzettend strak, maar behoudt die heerlijke, nonchalante charme uit hun vroege ‘Johan en Jeppe’-tijd. Warbuhl nam de lome warmte van de late woensdagavond weg en verving deze door pure, onversneden adrenaline. Er werd niet alleen gesprongen, maar ook luidkeels meegezongen met de poëtische Nederlandstalige teksten die verrassend goed overeind bleven in deze feestelijke setting.

Toen de laatste tonen wegstierven in de nacht, bleef een bezweet publiek achter onder de blote hemel. Warbuhl bewees op Boulevard dat ze de sprong naar de grote podia definitief hebben gemaakt. Dit gratis optreden was het ultieme bewijs dat deze bende Utrechtse smaakmakers klaar is om heel Nederland te veroveren.