ALTERNATOR

ALTERNATOR

DUKETOWN REBEL FEST
WILLEM TWEE
ZA. 26 OKT. 18.00-01.30

MEER INFO

CLITTENBAND

CLITTENBAND

EP RELEASE:
DE SMAAK VAN VERHALEN
WILLEM TWEE TOONZAAL
ZA. 26 OKT. 20.30-01.30 UUR

MEER INFO

wYzer

Met wYzer wil Dukebox urban cultuur naar theater brengen

Tijdsgeest gunstig voor urban want gevestigde instellingen moeten samenwerken

Dansvoorstelling wYzer gaat in op de dilemma’s waarin millennials verkeren. Dat is het thema van woordkunstenaar Niek Lathouwers uitgebeeld door drie urban dansers – Len van der Pol, Raemy Abdelsalam en Ali Zanad – van DUKEBOX 073, productiehuis voor urban & hiphop in Den Bosch.

wYzer is een korte multidisciplinaire urban dansvoorstelling van een half uur met live muziek, spokenword en een hoofdrol voor urban disciplines. Dukebox wil met deze voorstelling de straatcultuur naar een ‘next level’ brengen, naar het theater.

wYzer
urban & spokenword

wYzer

wYzer werd uitgevoerd in de ruimte van Matzer Theaterproducties in de Verkadefabriek ter gelegenheid van 24 uur Verkadefabriek. De choreografie van de voorstelling wYzer is in handen van Dewi van Maaren.

wYzer
urban next level

Drie jonge mannen gekleed in het wit dansen in de schaars verlichte ruimte van theatergroep Matzer. Zij dansen op zeer minimaal aangezette electronica en hiphop. Hierover heen spuwt spokenword artist Niek Lathouwers zijn gal over de beklemmende leefwereld van de millennial generatie. Het is aanpassen of creperen, is het credo.

Millennials

wYzer
Niek Lathouwers

Millennials
‘Millennials’, Generatie Einstein, de ‘prestatie’, ‘achterbank’ of zelfs de ‘Peter Pan-generatie’. Maar wie zijn zij eigenlijk? Hoe zien zij zichzelf en worden zij gezien? Hoe verhouden zij zich tot zichzelf als individu, tot elkaar en de wereld om hen heen? Jonge mensen onderzoeken zichzelf en hun generatie.

Vanuit hun eigen creatieve kracht gaan ze om met diverse issues , het ‘volwassen worden’ en de verantwoordelijkheden die hun omgeving bij hen neerlegt. In de straatcultuur – urban – vinden vele jongeren de weg, de vorm, om zichzelf te uiten. Zij zijn de kunstenaars van de toekomst.

wYzer
urban dance in Matzer

De gemeente Den Bosch wil daarom de komende jaren investeren in deze jonge kunstenaars en roept gevestigde instellingen op nóg meer samen te werken en fysieke ruimte aan te bieden om dit mogelijk te maken. Dat Matzer Theaterproducties de dansvoorstelling wYzer haar ruimte aanbiedt, is een goed voorbeeld van zo’n samenwerking.

wYzer
wYzer

In de cultuurnota van Cultuurstad van het Zuiden is er meer aandacht voor jongeren, urban en nieuwe kunsten. Méér aandacht voor urban jonge kunstenaars en nieuwe kunstvormen. De tijdsgeest lijkt gunstig voor urban en wYzer is de eerste aanzet in die ontwikkeling.


Bron: dukebox.nl/wyzer

voorronde Bossche Band Battle

Allerlei smaken derde voorronde Bossche Band Battle

Jury unaniem welke twee bands doorgaan naar halve finale

De derde voorronde van de Bossche Band Battle 2019 speelt zich voor de tweede keer af in Brouwpodium De Vaart. Tijdens deze laatste voorronde strijden Spelfout, Morning Dawn, Spark of Sanity, Miscellaneaous en Myth of Origin voor een plek in één van de halve finales.

voorronde
Jury – Pascal Vugts en Pascale Paanakker

Vijftien bands presenteren zich gedurende drie voorrondes voor een plek in één van de twee halve finales. Elke band krijgt in de voorrondes 20 minuten de tijd om de jury te overtuigen van hun kunnen. Na afsluiting van de voorrondes krijgen twee bands een wildcard toebedeeld om alsnog aan de halve finales deel te nemen. In totaal treden acht bands op verdeeld over de twee halve finales die in P79 gehouden worden.

Bossche bands tot wasdom

voorronde Bossche Band Battle
Morning Dawn

In de derde voorronde staan twee Bossche bands – Morning Dawn en Spelfout –  op het podium van een sfeervolle Brouwpodium De Vaart. Het lootje trekken bepaalt dat Morning Dawn het spits afbijt en Spelfout daarna aan de beurt is. KLANKGAT volgt deze twee bands al geruime tijd, eigenlijk al vanaf het begin. De voorlopige conclusie is dat beide bands de groei naar wasdom doorzetten.

voorronde Bossche Band Battle
Spelfout

Morning Dawn
Morning Dawn heeft het afgelopen jaar flink geschreven aan nieuwe nummers waarvan een aantal op deze derde voorronde wordt gespeeld. Laat er geen misverstand zijn, de band maakt nog steeds stevige alternatieve rock, nu zijn er echter meer tempowisselingen en nuances ingebouwd. In de muur van geluid staan ramen wijd open. Ook hun act is veranderd, minder gespring meer accent op de muziek. De stem van zanger Dennis Sluijter klinkt voller, vooral in de rustigere delen is meer evenwicht.

Bossche Band Battle
Dennis Sluijter

Spelfout
Spelfout balanceert tussen kleinkunst en Nederpop, luidt het commentaar van de jury. Nederrock is een accuratere benaming, want de band zet stevig aan en houdt dat hun hele optreden vast. Zanger Johan van Bommel heeft ook een sterke podium performance en zoekt op uitdagende manier het contact op met het publiek. Het spel van de jonge bassist Tijn van der Kooij wekt de terechte jaloezie van jurylid Pascal Vugts op. Toetsenist en zangeres Domique Aberkrom vult goed aan ondanks een paar foutjes in haar solo.

voorronde
Johan van Bommel

De combinatie van verschillende disciplines en genres maken Spelfout bijzonder en de groei van Johan als performer is nog lang niet teneinde.

Miscellaneous

Deze diashow vereist JavaScript.

Miscellaneous komt in de plaats van de band Vine official. De zanger is ziek geworden en daarom werd hun optreden in deze voorronde afgezegd. Geen nood want de drie mannen van Miscellaneous grijpen deze kans met beide handen aan om zich in de Bossche Band Battle te presenteren. De band maakt een gloedvolle mix van blues en rock. De mannen zijn goed op elkaar ingespeeld wat wijst op een rijk gevulde podiumervaring. Zanger/gitarist Nicolaï Giezen, bassist Frank van der Helm en drummer Rigo Smulders willen zoveel mogelijk live optreden. Bij deze.

Myth of Origin
Zangeres/frontvrouw Linda Heinen is een opvallende verschijning. Zij is echt de blikvanger van de band en bij deze voorronde gekleed als een privé-secretaresse met veel bling bling als ze het podium opkomt. Die vermomming houdt ze het eerste nummer – Skin Deep – aan, hoewel haar handen en gezicht al vrij snel met nepbloed zijn besmeurd. Na Skin Deep speelt de band de nummers Blood And Broken Nails en Demons Beneath Our Road van hun EP Rites of Passage.

Deze diashow vereist JavaScript.

In het derde nummer heeft Linda zich ontdaan van de secretaresse outfit en heur haar losgemaakt. Als een volwaardig lid van een metalband headbangt ze zwierig achter de mic. De band maakt indruk en gebrul is de beloning van hun verpletterende act. Bijzonder is dat Myth of Origin voor het eerst in deze samenstelling naar buiten treedt.

Spark of Sanity

Deze diashow vereist JavaScript.

Spark of Sanity uit Zaltbommel is een poprock band met composities die toch even anders zijn volgens het oordeel van de jury. Bjorn Schouten (bassist), Laurens Lamberts (zanger), Nick Mastenbroek (drummer) en Robin van Son (gitarist) zijn jong, hun live performance is dat allesbehalve want het klinkt en oogt professioneel en volwassen. Dat ze het publiek – veel familie is gekomen ter ondersteuning – vragen om mee te klappen, zij hen vergeven. Erg aanstekelijke muziek en Laurens is goed bij stem, helder en krachtig.

Unaniem
De jury laat lang op zich wachten en wekt de indruk moeilijk tot een beslissing te kunnen komen. Verre van dat, blijkt. Na afloop zegt een jurylid dat ze alle drie van meet af aan unaniem zijn geweest in hun keuze. Morning Dawn en Spark of Sanity gaan door naar de halve finale die in twee rondes gehouden wordt in P79.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Chris Smithers

Chris Smither is geestig en heeft een flinke kop met haar

Veelschrijver en gitaarvirtuoos die met de groten der aarde heeft gespeeld

Vanavond staat voor een overvolle zaal een simpele stoel op een groot podium met daarop de 75 jarige Chris Smither, een muzikant met een enorme staat van dienst. Hij is geboren in Miami maar verhuisde later naar New Orleans.

Chris Smither

Chris Smither
Chris Smither

Smither schreef een ontelbaar aantal nummers, maakte achttien albums onder eigen label en werkte samen met o.a. coryfeeën als Bonnie Rait, Diane Krall, Dixie Chicks, Emmy Lou Harris en John Mayall. Chris Smither is bijzonder trots op zijn laatste album Call me Lucky waarmee hij momenteel door België, Nederland en Duitsland toert.

Chris Smither
geestige verhalen

Chris Smither oogt kwiek en heeft een, wat ze in Brabant noemen, ‘flinke kop met haar’. Met zijn warme stem speelt hij al fingerpickend op zijn gitaar, zichzelf begeleidend met de ‘footstomp’, inmiddels zijn uniek muzikaal handelsmerk. Hij start met het vlotte Open Up van het album Leave The Light On uit 2006. Gevolgd door Don’t Call Me Stranger en Time Stands Still van het gelijknamige album uit 2009.

Smither is een geestig man. Dat blijkt ook uit zijn verhalen en teksten. Met Nobody Home (“I used to have a house and a spouse and now it’s her’s instead”) krijgt hij de lachers op zijn hand. Dat gebeurt hierna meerdere malen.

Bijvoorbeeld als hij vertelt over zijn radio interviews, waar hem steeds wordt gevraagd hoe hij toch al die nummers schrijft. Chris Smither weet het eigenlijk zelf niet en om de vragensteller af te wimpelen noemt hij het steevast dat het een ‘incoherent en onlogisch’ proces is. Hij zet welhaast klassiek gitaar spelend in met het fraaie Down To The Sound.

Ook veel hilariteit bij No Love Today, oftewel de Okra Song, over de groenteboer die ooit op inspirerende wijze zijn waren aanprees. Op Hawaii hoorde hij een klein jongetje zijn teksten zingen “I got ba-na-na, watermelon, peaches by the pound. sweet corn, mirleton, mo’ better than in town, I got okra, enough to choke ya”. “That’s my song”, zei Smither. Het kind geloofde er natuurlijk niets van.

Chris Smither
Chris Smither in Blue Room Sessions

Ook krijgt Chris Smither de lachers op zijn hand met het bluesy What It Might Have Been; “Als ik het zelf niet had geschreven zou ik denken dat het een klassieker was”. Het vrolijke Origin Of Species wordt ingeleid met een verontschuldiging richting Darwin en teksten als “Then came the flood. Go figure…Just like New Orleans only bigger”. Een heel fraai uitgevoerde cover in ‘minor key’ van Chuck Berry is Maybelline, te vinden op zijn laatste album.

Tweede set
Tijdens de Tweede set speelt Chris Smither nummers als Can’t Shake These Blues en Drive You Home Again en de titelsong van zijn laatste Album Call Me Lucky. Ook Dylan ontbreekt niet met een cover van het Blonde on Blonde album (1966) Visions Of Johanna. Mijn Duitse buurman fluistert me toe dat hij speciaal voor deze uitvoering van Smithers hierheen is gekomen.

Chris Smither
Goodbye & farewell

Bij Link Of Chain heb ik genoteerd ‘ingenieus gitaarspel, lijkend op Tony Joe White’. Op speciaal verzoek speelt Smither het mooie ingetogen I Am The Right en als laatste nummer Leave The Light On van het gelijknamige album. Als toegift een nummer van Blind Willie McTell Statesboro Blues. Dan vertrekt Chris Smither met een brede grijns…groot applaus, fijn publiek!


Chris Smither speelde:
Set 1:
Open Up, Don’t Call Me Stranger, Time Stands Still, Nobody Home, Down To The Sound, Train Home, What Might Have Been, Maybelline, 100 Dollar Valentine, Origin of Species

Set 2:
Can’t Shake These Blues, Drive You Home Again, Call Me Lucky, Visions Of Johanna, Link Of Chain, By The Numbers, Make Room For Me, I am The Ride, No Love Today (Okra song), Change Your Mind, Sittin’ on Top of the World, Leave The Light On. Toegift: Statesboro Blues

Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

Een rondje Popronde: van brave soul tot spacey rave

Alles zien lukt toch niet, dus dan maar op avontuur in oude uitgaanscentrum en Tramkade

Tijdens de Popronde loopt de stad zó over van livemuziek dat je altijd veel meer mist dan je ziet. Zeker omdat je de meeste bands niet kent en dus ook niet goed weet waar je zijn moet. Maar dat is natuurlijk ook de charme, de Popronde blijft een ontdekkingstocht. Onder het mom van ‘vier oren horen meer dan twee’, besluiten collega Johan en ik die tocht samen te ondernemen.

We trappen af in Thornbridge, waar we nauwelijks inpassen. Met een reden, want The Koalaz zijn net begonnen en ze spelen een lekkere mix tussen reggae en rock. Dat kan een wat lompe combinatie zijn, maar ze houden het knap in balans. Het slimme gebruik van effecten op de zang en gitaren geven het geheel een spacey en licht psychedelisch randje mee. Zelfs in ons ietwat onhandige hoekje bij de deur komt dat mooi over.

Koalaz
The Koalaz in Thornbridge

Tijd om op te splitsen, want waar Johan van de gelegenheid gebruik wil maken om de band nog even te spreken (lees het interview, inclusief uitgebreide recensie, hier!), heb ik nog een ander optreden op de planning staan: The Beatnik in De Keulse Kar.

Het optreden begint met een cover van Gotye’s Somebody That I Used To Know in een rock- en souljasje. Het was niet de laatste keer dat ik het idee had naar een cover te luisteren. Een enkele keer wist ik het zeker (Sweet Child O’ Mine!), maar vaak kon ik de nummers van The Beatnik maar moeilijk onderscheiden van iets dat ik ooit eerder gehoord had. Het was goed gespeeld, zat prima in elkaar, maar spannend werd het nauwelijks.

Deze diashow vereist JavaScript.

Nee, dan Raderkraft. In Van Aken Werkwarenhuis staat hij verscholen tussen de rook en zijn synthesizers een heerlijk trippy mix van ’80s new wave en ’90s rave** te spelen. Veel synths en drumcomputers, maar ook een grotere rol voor zang dan je zou verwachten bij zulke dansvloermuziek. Vooral het laatste nummer springt eruit: een van de beste en meest onwaarschijnlijke covers van Doe Maar die ik ooit heb gehoord. Een goed begin van het einde van de avond.

Deze diashow vereist JavaScript.

En het einde van de avond beleef je natuurlijk op de afterparty. Precies op tijd komt Johan binnenlopen, die ik ondertussen al de halve avond kwijt was. Het interview was gezellig, we kruisten elkaar onderweg en er kwam nog wat tussen, maar tijd om naar de W2 te gaan. Ik weet niet of het toeval of een trend is, maar ik hoor er ravemuziek vandaan komen, en ik heb er zin in gekregen.


Foto’s The Beatnik: Wies Luijtelaar
**Raderkraft omschrijft zijn stijl als electro minimal synth.

Two and a Half Girl

Two and a Half Girl vuurt feedback, noise en screams af

Grote potentie van post-rock belofte met metal touch bij Popronde Den Bosch

In Willem Twee (geweldige zaal en volop in beweging) staat de gig van Two and a Half Girl in het programma van Popronde Den Bosch gepland. Wat een mooi event is het toch, Popronde, in heel de stad muziek en voor ieder wat wils.

Two and a Half Girl

Two Half Girl
Two and a Half Girl-Popronde

Two and a Half Girl is de belofte uit Utrecht in de post-rock/metal scene. Alhoewel de vijf leden uit alle hoeken van het land komen is Utrecht de uitvalsbasis en zitten vier leden op de Herman Brood Rock Academie. Na eerder dit jaar hun EP Prove you wrong te hebben uitgebracht is onlangs hun nieuwe single gereleased Bring me Back met Juliët (zang), Anne (drums), Daan (gitaar), Chris (bas) en Pim (gitaar). De single laat een ietwat poppier geluid horen.

Two and a Half Girl
Noise & Bass

Two and a Half Girl trapt af met veel feedback en noise en gaat dan helemaal los. Doordat de deuren om 22:00 open gaan en de band om 22:15 begint, is de de zaal is op dit moment nog niet heel vol, maar zal gaandeweg helemaal volstromen. Dat zegt eigenlijk genoeg.

Screams

Two and a half girl
Juliët screams

Two and a Half Girl heeft in Juliët een geweldige frontvrouw met screams en gewone zang. Zij doet mij denken aan een jonge Dawn Crosby (Détente, wie kent ze nog?) en wordt ondersteund op zang door de twee gitaristen Daan en Pim. Dat geeft een goede veelzijdigheid in de sound.

Metal touch
De rock met metal touch wordt vastberaden op het publiek afgevuurd en je kunt merken dat Two and a Half Girl al veel heeft opgetreden. Als ik na afloop met Pim de gitarist spreek, bevestigt hij dat: maar liefs dertig keer! En wekelijkse repetities. Dat werpt zijn vruchten af.

Two and a Half Girl
Metal touch

De zaal is nu helemaal volgelopen en er vindt zelfs een Wall of Death plaats en Juliët moedigt dit nog eens aan. Na de eigen nummers is het tijd voor een cover van John Coffey door wie de band naar eigen zeggen ook is beïnvloed. De cover past dan ook naadloos in de set.

Two and a Half Girl eindigt met net zoveel feedback en noise. De effecten van de bassist met zijn Thunderbird zijn geweldig. Hij gaat helemaal los. Als de set is afgelopen kan ik alleen maar concluderen: Ga Dat Zien. Two and a Half Girl kan wel eens groot gaan worden. De potentie is er.

Two and a Half Girl
31 gigs

Two and a Half Girl zijn:
Pim Cruiming – gitaar
Daan Lutgerink – gitaar
Anne Heijmeriks – drums
Chris Walthaus – bas
Juliët Van de Laak – zang

Shaemles

Shaemless Popronde afgeladen Brouwpodium de Vaart

Shaemless uit Nijmegen gaat loos vanaf de eerste maten

Shaemless in een overvolle Vaart met Popronde Den Bosch 2019 editie. Op hun Facebook staat deze omschrijving. ‘Shaemless is een originele mix van (post)punk, noise, blues en surfy 60’s garage uit Nijmegen. Het is puur, hard en toch dansbaar’. Helemaal waar.

Shaemless

Shaemless
Shaemless

Vrijdagavond zou, in het kader van de Popronde, Paracetamøl op het podium van Brouwcafé de Vaart staan. Door omstandigheden verhinderd (hoofdpijn, grapte de Vaart online), werd er vervanging gevonden in Shaemless. Shaemless bestaat uit vier jonge gasten uit het Nijmeegse en timmert met vier EP’s al een tijdje aan de weg.
Dat hun roem hen is vooruit gesneld is duidelijk. De Vaart is afgeladen vol. Zelfs vlak voor het podium, waar het vaak angstvallig leeg is, is alle ruimte bezet. Iedereen in afwachting van de energie ontlading die Shaemless is.

Ontlading

Shaemless
Ontlading

En de ontlading komt er. Vuige rock, denk aan the Stooges, Jon Spencer Blues Explosion, het oude werk van Nick Cave and the Bad Seeds, dikke klappende drums, vette bas, scheurende en schurende gitaren, het vormt een licht ontvlambaar mengsel dat binnen een half uur opgebrand moet zijn.

Wachten is voor anderen. Sheamless gaat loos vanaf de eerste maten. Maar zonder zich te verliezen in een muur van geluid. De songs blijven songs met goed gespeelde gitaarsolo’s, verrassende drumpartijen en stiltes die je op het verkeerde been zetten. Man o man, wat zit dit goed in elkaar én wat spelen ze met overgave.

Shaemless
Wachten is voor anderen

Half uur 
Na ongeveer een half uur is de koek nog niet op, maar het format van een Popronde vraagt, dat Shaemless stopt, een volle Vaart in enthousiasme achterlatend.


Shaemless

Daan Sturm – Guitar & vocals
Tom Brouwers- Guitar
Cyril Rommens- Drums
Pepijn Rondon Guasque- Bass

Foto’s zijn gehaald uit de tjdlijn van de Facebookpagina van Shaemless en een screenshot van de Wolfmother-aftermovie made by Wellington Van Dale.

Nancy Kleurenblind

Casiogeluiden bij Nancy Kleurenblind en de Zingende Roadie

Droogkomisch duo accentueert de ‘pop' in Popronde

Het zal vrijdagavond rond negen uur zijn geweest als Nancy Kleurenblind en de Zingende Roadie het podiumpje achter in café de Palm opstappen. Nieuwsgierig geworden door zowel de bandnaam hun palmares (voorprogramma van de Raggende Manne, ex-leden van Hausmagger) zoek ik een comfortabel plekje aan de bar.

Nancy Kleurenblind en de Zingende Roadie

Nancy Kleurenblind
Nancy Kleurenblind en de Zingende Roadie

De ‘lichtshow’, of liever het gebrek er aan, zorgt voor de eerste glimlach. De droogkomische uitstraling van lichtgevende sneakers en een lichtsnoer in de hoodie van de Zingende Roadie en de glitter-plakletters op de bas van Nancy Kleurenblind geven dit duo een kleinkunst-achtige kitsch.

Geen kleinkunst

Nancy Kleurenblind
Nancy Kleurenblind – elektropop

Goddank is het geen kleinkunst. Nancy Kleurenblind en de Zingende Roadie spelen electropop. Twee synthesizers, een basgitaar en twee microfoons is al wat ze nodig hebben om hun liedjes te laten klinken. De songtitels veroorzaken nog meer glimlachen: Getatoeëerde Pik, Diamanten Klootzak, Ik Ga Je Doen, hoor dat maar eens aan met een stalen gezicht.

Nancy Kleurenblind
Zingende Roadie

De droge drumcomputer- en casiogeluiden krijgen accenten van de bas, terwijl de meiden hun teksten zingen. Duidelijk is te merken dat het duo er plezier, en gepaste trots in heeft, hun muziek voor het voetlicht te brengen.

Vol café
Het vervelende van muziek maken in een vol café, is dat het ene altijd ten koste gaat van het andere. Het aanwezige publiek deze vrijdag is niet en masse gekomen voor Nancy en Roadie. Het geroezemoes overstijgt dan ook regelmatig de muziek en de aankondigingen tussen de nummers. Spijtig dat daardoor de Nederlandse teksten nauwelijks te verstaan zijn. Dat op een gegeven moment het volume iets omhoog mag, helpt iets.

Nancy Kleurenblind
pump up the volume

Mocht je de kans hebben dit duo te zien, laat hem niet liggen. Nancy Kleurenblind en de Zingende Roadie maken muziek met een eigen geluid. Tuurlijk, elektropop wordt en werd er meer gemaakt, maar hun combinatie van synths, bas en zang verdient meer en gerichtere aandacht dan die van afgelopen vrijdag.

Pyro

Pyro ontsteekt het vlammetje in De Knillispoort

De vuurdoop van Pyro tijdens de Popronde

Pyro
De betekenis van Pyro: py-ro [‘paɪroʊ] (< Gr) o vuur, warmte, een lekker korte en pakkende naam voor een rockband.

Pyro
Bas Soetens

Stichting De Knillispoort opent tijdens de Popronde altijd de deuren voor stevige gitaarbands. Op deze vrijdagavond 4 oktober kan je hier Magnetic Spacemen, Pyro en Tricklebolt bewonderen. Maar met zoveel live acts in de stad kun je niet overal bij zijn en is de keuze van deze redacteur gevallen op Pyro.

Pyro
Bas en Stein Soetens

Dit kleine kroegje is al snel goed gevuld en dat is lekker spelen voor de band. Het is wel te hopen voor je, dat je als man zijnde, niet naar het toilet hoeft tijdens het optreden, want dan moet je de bassist even opzij duwen om bij de deur te geraken rechtsachter in het zaaltje. Dat overkwam dus een jongeman uit het publiek met blijkbaar een zwakke blaas.

Pyro
leadzanger

Stipt om 21.15 ontsteekt Pyro het vlammetje in De Knillispoort. De charismatische zanger Bas Soetens heeft er zin in zo te zien en vraagt al vrij snel aan het publiek om een paar stappen naar voren te zetten, waar gewillig gehoor aan wordt gegeven. Dat betekent dan wel dat je nog dichter bij de speakers komt te staan die al kneiterhard staan. Gelukkig worden er oordopjes uitgedeeld.

PYRODe poprock van Pyro klinkt fris en vrolijk en dat terwijl zanger Bas Soetens nog niet zo lang geleden gebukt ging onder paniekaanvallen, vertelt hij tijdens de show. Die ervaringen heeft hij om weten te zetten in de vrolijke liedjes die ze vanavond ten gehore brengen en waarvan er vier op Spotify staan. Sommige nummers hebben wat Stoner tintjes, met dikke bas-en gitaarriffs, zoals Get It Done.

Drummer Jules van der Heijden mept er dan ook flink op los. En het vuurtje wordt nog even opgepookt met een sing a long tijdens het nummer F.O.M.O. (Fear Of Missing Out), al is dat meezingen van korte duur, maar dat mag de pret niet drukken. En over meezingen gesproken, dat doet gitarist Steef van Sambeeck ook met volle overgave, al blenden de stemmen niet overal even mooi.

Catchy nummer
Ook single Out Of The River, afgelopen week nog gedraaid op 3FM, mag niet ontbreken natuurlijk. Het publiek reageert er goed op en dat is logisch, want het is ook gewoon een catchy nummer en zou zomaar een hitje kunnen worden.

Pyro
Jules van der Heijden

Al met al een strak optreden hier vanavond van Pyro, met composities die lekker in het gehoor liggen en ook een groter publiek zouden kunnen aanspreken. Als Steef en Stein (gitarist en bassist) nog iets aan hun stage presence werken, maar dat gaat misschien ook iets makkelijker op een groter podium, dan zullen wat grotere zalen ook binnen handbereik liggen. En tot die tijd zal een wereldwijde inferno van dit Pyro nog even op zich laten wachten.


Pyro

Bas Soetens – gitaar/leadzanger
Stein Soetens – bas
Steef van Sambeeck – gitaar/zang
Jules van der Heijden – drums

Koalaz

The Koalaz balanceert lekker tussen reggae en rock

Een zeer fijn Popronde optreden en een inspirerend interview

Thornbridge stond om 21:00 uur al lekker vol, toen The Koalaz aan hun eerste nummer van de set begonnen. Reggaeklanken vulden de ruimte met goede vibes en het publiek nam het eerste nummer dan ook goed in ontvangst. Na rustig te hebben begonnen, maakten The Koalaz ook duidelijk dat ze kunnen rocken. Dit was onder andere merkbaar door de opbouwende drumpartijen. Daarna land je als luisteraar weer fijn terug in de rustige reggae groove.

Koalaz
The Koalaz – Popronde

Daan, de zanger/gitarist, weet ook zijn effectpedalen goed in te zetten om hun gewenste sound te creëren. Niet alleen gebruikt hij gitaareffecten, maar ook het effectpedaal voor zang zorgt voor een ruimtelijke beleving. Instrumentaal speelt de band ook lekker in balans. Je hoeft je niet te storen aan iets dat te hard of te zacht staat, en je kan zelfs op twee meter afstand van het drumstel staan zonder oordopjes.

Gitarist Koen pompt er een hele vette gitaarsolo uit op zijn witte stratocaster, waarna de band weer omlaag gaat in tempo. Ze beginnen aan het nummer Paradise Falls die gelijknamig is aan hun debuut EP. Dit nummer komt heel goed uit de verf, eigenlijk net als de rest van de set. Na nog een vette ruimtelijke gitaarsolo, begint de band aan hun laatste nummer.

Koalaz
The Koalaz – Thornbridge

Ze hebben het publiek goed vermaakt, en hun muzikale kunde laten zien. The Koalaz is een band die erg lekker bezig is, en dat vast en zeker zal blijven doen. Ik ging met een deel van de band iets verderop onder een afdakje zitten voor een interview.

Koalaz
Daan Frieling

KLANKGAT: ‘Wie zijn jullie als band?
Daan Frieling: We zijn The Koalaz, en we heten Daan, Daan, Daan en Koen, dus dat is lekker makkelijk. De gitarist heet Koen en de rest heet Daan.

Hoe zijn jullie begonnen met muziek maken?
Ik speelde eigenlijk altijd al hoorn vroeger, zo’n soort grote opgerolde toeter. Toen kwam ik erachter dat je dat niet zo snel aantreft bij een kampvuur. Toen begon ik maar met gitaar en twee maanden later leerde ik Koen kennen. En Daan, jij speelt al wel heel lang bas toch?

Daan van der Sande: Ja, met bas begon ik op de middelbare school. Ik wilde graag in een bandje spelen en bassisten waren schaars. Ik speelde ook wel wat gitaar, omdat mijn pa gitaar speelde.’

Wat is jullie vetste ervaring aan muziek tot nu toe?
Daan Frieling: Ja, eigenlijk dat ik voor het eerst in een samenstelling muziek maakte met een paar jongens, Dat was wel de grootste eye-opener op het muziekgebied. Dat iemand een akkoord speelde, en ik een basnoot, en iemand een drumfill, en dat het allemaal gewoon klopt. En samen spelen met mensen ga ik altijd goed op.

Een tijdje terug hebben we drie nieuwe tracks opgenomen, dat was bij dezelfde producer als waar Lucas Hamming en Jett Rebel hebben opgenomen, en dat was gewoon elke keer tot twee of drie in de nacht opnemen en daar slapen. De laatste dag zelfs tot acht in de morgen. Dat was voor mijn wel gewoon het ziekste tot nu toe denk ik.

Koalaz
Daan van der Sande

Dat was zo waanzinnig leuk om gewoon met zijn allen even helemaal weg van de wereld te zijn, daar te eten, slapen, biertjes drinken, chillen en gewoon lekker muziek maken met elkaar. We zijn ook in het buitenland wezen spelen laatst. Toen waren we in Spanje op een berg aan het spelen met uitzicht op de zee, en door die connectie in muziek staan mensen daar te genieten en bedenk je je ook van ‘Muziek heeft ervoor gezorgd dat we dit nu meemaken en hier staan enzo.

Koalaz
Daan Frieling


De volgende vraag sluit daar dan misschien wel op aan: In hoeverre leven jullie een droom?
Daan Frieling: Ik denk dat dat per persoon verschilt, ook over hoe groot je droomt bijvoorbeeld.

Koen Bierens: Ja daar hadden we het laatst toevallig nog over, dat we dat onszelf die vraag vaker mogen stellen. Want je bent natuurlijk altijd met de toekomst bezig, we hebben een plan voor een jaar, een plan voor drie jaar, en we zijn ook een bedrijf natuurlijk. Daarom zijn we altijd heel gefocust, meteen na elke show ook, van wat kon er beter en waar kunnen we aan werken. Daardoor vergeet je soms dat het al heel erg sick is wat je al gedaan hebt, en toen wij veertien waren droomden we eigenlijk echt wel van wat we doen zeg maar. En ook dikke shoutout naar jullie, want we komen hier op plekken waar we normaal nooit zouden komen en dan staan er boys in het publiek die onze shit kennen, en dat is echt super vet. Het is wel goed om stil te staan bij wat je hebt, voor je het weet is het voorbij en heb je er niet van genoten.

Koalaz
Reggae & rock

Waar komt jullie naam eigenlijk vandaan?
Daan Frieling: Eerst hadden we een bandje Funky Pie, maar we waren helemaal niet funky. En ook geen taart haha.’ We hadden dus al wat andere bandnamen liggen, één daarvan was The Koalaz.
Toen die band uit elkaar ging, en anderen erbij kwamen gingen we over die naam filosoferen.
Want ik ben ervan overtuigd dat elk dier in het dierenrijk er wel met een reden is. Bijen maken honing, spinnen eten vliegen op, alles heeft een reden weet je wel. Maar koala’s zitten in een boom, eten eucalyptus, zijn fucking space, en doen niks. Je weet niet wat ze doen en dat spreekt me aan.

Koen Bierens: Maar wat hij zegt is echt waar, koala’s drinken zelfs niet, ze eten echt alleen maar eucalyptus en daar worden ze een soort dronken van. En koala’s zijn ook één van de weinige dieren die geen natuurlijke vijanden heeft.
Zo staan we ook echt in de muziek, we willen ook geen vijanden maken weet je wel, gewoon echt alleen maar matties. Je moet samen die avond bouwen, en niet tegen elkaar opboksen van wij zijn de betere band. Dus daarom: heb schijt aan al die bandwedstrijden. Je kan die shit niet vergelijken, het gaat om samen die avond bouwen, samen een vibe neerzetten en dat is het.

Koalaz
Koen Bierens

Wat zijn bands of artiesten binnen Nederland waar jullie nog erg naar opkijken?
Daan Frieling: Ja ik weet gewoon dat er heel veel bands zijn vergelijkbaar met ons weet je wel. Zeker nu met Popronde zijn er veel bands die lekker bezig zijn en waar ik ook echt vertrouwen in heb, zoals bijvoorbeeld Beerbottle Chopsticks en PsySo. Thaïti is ook echt vet. Verder Roots Reggae is wel echt heel erg sick, dat moet je checken. De Staat ga ik ook goed op. Die zie ik wel als één van de weinige Nederlandse bands die écht aan de top staan. En ze maken hele andere shit die je nergens anders hoort.’

‘Ik krijg echt wel het meeste energie en inspiratie ook van bands net zo ver als ons, of ietsje verder, en gewoon mensen om ons heen. Ik ben altijd aan het checken van ‘yo wat doen zij en waar zijn zij mee bezig? enzo.’

Koalaz
Daan Krijger

Willen jullie zelf nog een laatste ding kwijt aan lezers van dit artikel?
Daan Frieling: Probeer gewoon naar veel live-muziek te gaan, gewoon kleine shit man, want dáar gebeurt het als je echte leipe shit wil zien.. kleine shit die gewoon écht leip is.

Koen Bierens: Ja man dat vind ik ook echt. En dan misschien nog als tip naar bandjes die nu aan het beginnen zijn: Wat ik zelf altijd fucking leuk en belangrijk vind aan muziek is de teksten man. Daar heb ik altijd heel veel respect voor als bands teksten schrijven die inspirerend zijn en waar mensen iets uit kunnen halen. En ook waar mensen nog steeds na het duizend keer geluisterd te hebben, de diepe laag eruit kunnen halen.

Daan Frieling: Het is een beetje cliché misschien, maar maak gewoon de shit die je echt leip vindt. Ga niet muziek maken voor andere mensen wat zij leuk vinden, maar maak gewoon de shit waarvan jij denkt: ‘Ja dit is vet.

Koen Bierens: En wees ook niet bang als band dat als je iets hebt uitgebracht, en mensen je misschien daarom kennen, dat je dan niks anders zou kunnen doen. Doe dat niet, blijf gewoon dat wat jij vet en inspirerend vind doen. Als voorbeeld the Beatles, geen track die je luistert is hetzelfde weet je wel, omdat die shit is ontwikkeld en is veranderd en elk album is anders. Blijf ook altijd voor jezelf schrijven, nooit voor fans. Zij komen voor jou, zij komen niet voor wat jij denkt dat zij willen horen. Dat moeten fans ook niet vergeten.


The Koalaz

Daan Frieling – Singer and guitarist
Koen Bierens – Lead Guitarist
Daan van der Sande – Bass Player
Daan Krijger – Drummer

Tijdlijnfoto’s Daan Krijger en Koen Bierens uit Facebook The Koalaz en Koen Bierens