JEF NEVE & TEUS NOBEL

JEF NEVE & TEUS NOBEL

JAZZ BIJ PA
PODIUM AZIJNFABRIEK
WO. 28 FEB. 20:30

MEER INFO

CHERYM

CHERYM

+ ARTIFICIAL
HEAVY POPPUNK
POPPODIUM KLEINE ZAAL
DO. 29 FEB. 20:30

MEER INFO

HORN OF PLENTY FESTIVAL

HORN OF PLENTY FESTIVAL

THEATER A/D PARADE
WILLEM TWEE
4 T/M 10 MAART 2024

MEER INFO

Nienke Dingemans

Blues-soul-americana-jazz talent Nienke Dingemans

Jong veelzijdig muzikaal talent maakt indruk met sterke stem en eigen nummers

In het ruim 12 jarige bestaan van The Blue Room Sessions betraden al veel muzikanten ons podium, maar Nienke Dingemans, een artiest van 19 jaar, hadden we nog niet. Nienke Dingemans en een drietal gerenommeerde muzikanten spelen vanavond voor een volle zaal.

Haar band bestaat uit Jan van Bijnen (vanavond verhinderd), Joost Verbraak op drums en trompet en Joris Verbogt op bas. Van Bijnen wordt uitstekend waargenomen door de ons welbekende man met de vele gitaren, BJ Baartmans.

Nienke Dingemans

Nienke Dingemans
Nienke Dingemans

Rond haar veertiende wordt zij opgemerkt als veelzijdig blues-soul-americana- en jazz talent. Ze zingt vol passie en begeleidt zichzelf op gitaar en lapsteel en (niet vanavond) op keyboard. Met haar krachtige heldere stem maakt ze indruk en heeft inmiddels een EP uitgebracht met eigen nummers en een geheel eigen sound.

De band start met de titelsong van het nieuwe album Ain’t No Hollywood Girl dat in maart verschijnt en waarin zij al aangeeft een oude ziel te zijn. Southern Way is onlangs gepubliceerd. Hierna volgt een mooie uitvoering van Why The Caged Bird Sings, het eerste nummer van haar debuut EP Devil On My Shoulder.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Een flinke uithaal kondigt de cover aan van Big Mama Thornton’s Hound Dog. Een van de eerste nummers die Nienke schreef en opnam met producers Verbraak en Van Bijnen is Tennessee River. Met haar kleine gestalte bespeelt Nienke op indrukwekkende wijze en staande de opvallende witte lapsteel gitaar.

“Are you ready for the blues” klinkt het dan, waarna de band losgaat. Een vette swingende blues met het wederom zelf geschreven Mississippi Road Blues. Baartmans speelt op een origineel nagebouwde ’59 Les Paul en die klinkt fantastisch met een vleugje nostalgie (Isley Brothers?).

Nienke doet niet onder op haar rode elektrische Gibson gitaar. Het laatste nummer van de eerste set is een eigen versie van Nights In White Satin, bekend van de Moody Blues, met Nienke wederom op de lapsteel en met opvallend strak basspel van Verbogt.

Nienke Dingemans
lapsteel

Tweede set:
Na de pauze een Robert Johnson cover van Come On In My Kitchen en de titelsong van haar debuut EP Devil On My Shoulder, met slide gitaarspel van BJ op de Fender en Nienke op de Gibson. Late Night Blues heeft een knappe solo van Nienke op de lapsteel.

Nienke houdt o.a. van Shakespeare. Love Labours Lost bevat een aantal van zijn quotes die we mogen raden maar wat uiteraard niemand lukt. De goed drummende Verbraak neemt hierbij ook nog zijn trompet ter hand wat resulteert in een enthousiast applaus.

Joost Verbraak
trompet

Dingemans noemt The Sky is Crying van Elmore James haar favoriete nummer (zie Youtube video hier onder). Mooi en op eigen wijze uitgevoerd met af en toe hoge stemklanken van Nienke en met opvallend (slag)gitaarspel van BJ.

Tijdens haar tweede jaar op het conservatorium dook ze op een dag even de klas in en schreef, geïnspireerd door de Rotterdamse gebouwen om haar heen, in een keer Last Train To Brooklyn. Mooi nummer, met BJ weer op die fijn klinkende Les Paul gitaar.

Blue Room Sessions
rocking

We zitten dan al lang in de toegiften. Het laatste nummer rockt enorm en heet Thelma & Louise. Het stond niet op de setlist maar is een grandioze afsluiter. Hollywood Girl of niet, we zijn erg benieuwd naar haar volgende album.


Setlist: Ain’t No Hollywood Girl, The Hours Of Lily Jones, Southern Way, Why The Caged Bird Sings, Hound Dog, Tennessee River, Mississippi Road Blues, Nights In White Satin, Tweede set: Come On In My Kitchen, Devil On My Shoulder, Love Labours Lost, The Sky Is Crying, Last Train To Brooklyn, Late Night Blues, Blue Eyed Dreams, Thelma & Louise

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

The Sky Is Crying | ©Monique Nuijten

Nienke Dingemans

Madeleine Roger Trio

Madeleine Roger Trio meer dan moeite waard

Magie van drie harmonieuze stemmen en alleen snaarinstrumenten brengt volle zaal in vervoering

Madeleine Roger is een folk singer-songwriter en storyteller uit Winnipeg Canada. In 2018 stond ze ook al eens op het podium van Blue Room Sessions met haar tweelingbroer Lucas. Toen viel haar heldere stem, die mij soms aan Joni Mitchell doet denken, al op.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ze begeleidt zichzelf op een akoestische “Roger” gitaar en heeft deze keer Trent Freeman (fiddle, gitaar en zang), eveneens uit Canada, meegebracht. Als derde is contra-bassiste Nathalie Schaap toegevoegd. Madeleine en Nathalie kenden elkaar niet, maar na slechts één repetitie en één optreden speelt en zingt zij vanavond alle nummers feilloos en in close harmony mee.

Madeleine Roger Trio

Madeleine Roger
Madeleine Roger

Ze starten met Cottonwood van haar gelijknamige debuutalbum. Het tweede album is nog niet uit maar ze heeft vanavond wat bootleg albums meegenomen. Van dat album You Don’t Think About Me Anymore, geschreven vanuit de visie van haar ex vriend, met wie ze nog steeds over en weer songs uitwisselt en met wie ze een pact sloot om vrienden te blijven. Dat liefde op een ander niveau kan voortbestaan en zelfs groter wordt klinkt door in het prachtig vertolkte Love Only Grows.

Het feit dat Madeleine Roger al jaren een enorme fan is van de unieke fiddle band The Fretless, waar Freeman onderdeel van is, heeft ertoe geleid dat zij nu samen optreden. Het loont de moeite eens naar deze band te luisteren.

Trent Freeman
The Fretless

Anderhalf jaar geleden kwamen ze elkaar in het écht tegen. Ze ging naar Nashville hoewel ze gezworen had daar nooit heen te gaan, had er een fantastische tijd, ontmoette zelfs de fotografe van Dolly Parton en schreven songs in een camper. How To Build A Boat is het laatste nummer voor de pauze.

Tweede set

Blue Room Sessions
Soldier Song

Na het met timbre solo gezongen Wild Flowers volgt een persoonlijk verhaal over haar, naar eigen zeggen, ‘quirky’ familie, met een Duitse opa en oma. Als ze na een bezoek weer vertrokken, bleven ze hen altijd heel lang nazwaaien.

Op de vraag of dat een Duitse gewoonte was, trof het antwoord haar. Het bleek terug te leiden naar de oorlog. Een laatste kans om afscheid te nemen. Men wist immers nooit of men elkaar nog terugzag. Madeleine schreef er een nummer over, het ontroerende Soldier Song.

Ter inleiding van 60 Years More toont ze haar ongenoegen over het geringe aantal vrouwen (5%) in de muziekindustrie. Daarop volgt een hele fraaie fiddle solo op Lady Luck geïnspireerd door een oud verhaal van twee jaloerse zussen. Dan het laatste nummer, het harmonieuze driestemmig gezongen Caledonia.

Tent Freeman
groot applaus

Uiteraard brult het publiek om een toegift. Dat wordt Never, Never, Never, de enige song die Madeleine ooit op een servetje schreef. Daar is niets van te merken. Om met Ad van der Laan te spreken; “prachtige, muzikale hoogstandjes van Madeleine Roger en Trent Freeman. En hulde voor ‘onze’ Nathalie Schaap”. Groot applaus!


Setlist: o.a. Cottonwood, Wild Iris, You Don’t Think About Me Anymore, O Rainy Day (album Fairweather), Love Only Grows, Radio, How To Build A Boat, Tweede set: Wild Flowers, Soldier Song, 13 Crows, Fever Dreaming, 60 Years More, Lady Luck, Caledonia, Never, Never, Never

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

Madeleine Roger

Absent Chronicles

Absent Chronicles – What You’ve Won I’ve Lost

Dit debuutalbum bestaat bijna louter uit mooie, korte popsongs die zo op de radio kunnen

Absent Chronicles is de projectnaam van Danny de Vlugt, die eigenlijk audiovisueel kunstenaar is. Op muzikaal vlak werkte hij tot voor kort vooral achter de schermen als producer en songwriter, onder andere voor de K-pop act BTS.

Nu is hij ook zelf op het podium te vinden met een audiovisuele live experience, waarbij visuals gecombineerd worden met synthesizers en trompet. Zo heeft hij afgelopen jaar meegedaan aan de Popronde en speelde Absent Chronicles onlangs nog in Willem Twee Poppodium. En dan is er nu de langspeler What You’ve Won I’ve Lost, zijn debuutalbum.

Absent Chronicles

What you've won I've lost
debuutalbum – What You’ve Won I’ve Lost

Het hele album bestaat bijna louter uit mooie, korte popsongs, waarvan de eerste paar nummers zo op de radio zouden kunnen. Er worden meerdere muziekstijlen gebruikt, soms zelfs in hetzelfde nummer. Ook is er veel variatie in tempo en volume, van fluisterzacht tot krachtige hiphop beats.

En door het gebruik van de vele verschillende vocalisten, een mooie mix van mannelijke en vrouwelijke, krijgt de plaat nog meer diversiteit, maar zonder dat het verzandt in teveel ideeën op één album. Het blijft een evenwichtig geheel, en dat is knap.

Openingsnummer Everland gaat van zwoele r&b naar zweterige dance en Carry On, vindt weer het midden tussen r&b en dubstep light. En met For The Living als afsluiter wordt je meegenomen in een wereld van dromerige pop tot klassiek met prachtige violen aan het einde.

Veel liedjes halen amper de twee minuten, maar blijven daardoor juist wel boeien. Sommige nummers lijken geïnspireerd door geluidskunstenaars als Flume en Oneohtrix Point Never. Die laatste referentie hoor je vooral bij Don’t Smile, I’m Happy Too en ook bij Yesteryears, het korte hoogtepunt (1.47 minuten) van het album, dat echt een geweldig nummer is, met allerlei kekke geluidjes en stevige beats.

Absent Chronicles
Absent Chronicles aka Danny de Vlugt – ©Mickey Obo Photo

Het lekkere trippy Voices klinkt onheilspellend met veel galm, She Knows lijkt wel een samenwerking tussen Flume en FKA Twigs en Unbreakable zou zo een Dua Lipa Dance knaller kunnen zijn. Zoals gezegd, aan variatie geen gebrek. Wat te denken bijvoorbeeld van het nummer Acrobat, dat wordt gezongen in een andere taal, iets wat lijkt op het Oekraïens van Go-A, die we nog kennen van het Songfestival van een paar jaar geleden, gecombineerd met trompet en swingende beats.

What You’ve Won I’ve Lost
Willem Twee Poppodium – ©Mickey Obo Photo

Kortom, What You’ve Won I’ve Lost is een gevarieerde plaat, van internationale kwaliteit, die je op kunt blijven zetten, zonder dat het je gaat vervelen. Een win-win situatie lijkt me.


Fotografie: Mickey Obo Photo

Absent Chronicles – What You’ve Won I’ve Lost (2024)

Björn van der Doelen

Onverwacht hoge opkomst voor Björn van der Doelen

Het echte Brabantse werk van een moederskiendje over zijn Moederke en zijn Lief

Deze eerste zondagmiddag van de maand speelt Björn van der Doelen als eerste op een kleinschalig podium voor singer-songwriters. Dit in het kader van een nieuw initiatief, Songday genaamd. De beoogde roze zaal van het Werkwarenhuis blijkt te klein voor de hoge opkomst dus is het concert verplaatst naar de gezellig ingerichte ruimte ernaast bij Van Aken. Zélf had de zanger uit Eindhoven gerekend op zo’n 40 bezoekers maar het blijken er ruim 100 meer te zijn.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Voor aanvang van het concert wordt via een groot opgesteld scherm een video getoond van Valerie Rutjes over de zelfbenoemde ‘Parel van Brabant’ die hier vandaag het spits gaat afbijten. Initiatiefnemer van Songday is Frank van Osch en de twee andere initiatiefnemers zijn Paul Pijnenburg en Hermann van Holt.

Björn van der Doelen
Hermann van Holt en Frank van Osch

Hermann van Holt en Frank van Osch leiden het concert in, beiden op gitaar, met een speciaal en goed geschreven openingslied over de zanger. En dan is het tijd voor het echte Brabantse werk.

Björn van der Doelen

Björn van der Doelen
Björn van der Doelen

Zelden hoor je een artiest met zoveel liefde spreken oven zijn ‘meske’ Ellen, zijn drie zonen, Teun, Kootje en Klaas, en zijn ouders. Beiden zijn vanmiddag aanwezig en na het eerste nummer Caballero zonder Filter van het gelijknamige album, zingt het ‘moederskiendje’ over zijn Moederke en over zijn vrouw tijdens M’n Lief. Van der Doelen is goed bij stem, begeleidt zichzelf op de Gibson.

Björn van der Doelen
voorlezen

Björn leest tussen de nummers veel voor uit eigen werk, dat doorspekt is van zijn wijsheden, inzichten en meningen en dat alles vol onvervalste Brabantse humor. Het derde lied wordt iets luchtiger en gaat over de machtig prachtige jaren 80 van zijn laatste album met het label ‘val allemaal mar kapot ik doe het zelf wel-records’.

Bij Gezellig Op Vakantie krijgen we een beeld vol warme herinneringen van de familievakanties, met de nodige eerste hulp verhalen, slippers tussen het fietswiel, te volle koffers etc.

Voor zijn middelste zoon schreef hij op verzoek van het kind het nummer Kootje, met een verwijzing naar Springsteen’s Thunderroad van het album Na Ons De Zondvloed. Het door Van der Doelen zeer gewaardeerde Bossche Carnaval, met jeugdherinneringen aan de Meierijsche Kar wordt bezongen en beeldend verwoord in het gedicht ‘Och mijn mooie carnaval’ . Met zijn goede vriend Ruud van den Bogaard schreef hij Vrouwen Uit Brabant.

Dan een nieuw lied over de liefde voor zijn vrouw, met wie hij op 16 oktober 1993 naar de film ging, het kaartje bewaarde en sinds jaar en dag op de dag van hun ontmoeting naar de bioscoop gaat, ongeacht wat er draait en altijd in zaal 4. De titel kan zijn Ge Bent Mn Meske maar kan ook zo maar ‘N Meske Zoals Gij heten.

Hij vraagt het publiek of hij het op zal nemen of niet. Het publiek stemt volmondig ‘ja’. In Vrijheid En Liefde, bezingt hij het enige waar het bij Van der Doelen om draait. En voor een vriendin die kort op elkaar te kampen kreeg met verlies schreef hij een lied van troost, Rust.

Songday
Rust

De middag loopt ten einde. Van der Doelen meldt dat de volle zaal hem een schitterende middag heeft bezorgd. Aan het applaus te horen denkt het publiek er ook zo over, maar dan andersom. Hij eindigt met Jimbo het vlotste nummer van de avond. Hij heeft teveel gedronken en gerookt met zijn tong op de schoenen en de vuist in de lucht!! Prachtige middag.

Songday
Prachtige middag

Setlist: o.a. Cabbalero Zonder Filter, Moederke, M’n Lief, Gezellig Op Vakantie, Kootje, Carnaval, Vrouwen Uit Brabant, De IJdelheid, 7 Zonden, Meske Zoals Gij(?), Fantini Farnese, Vrijheid En Liefde, Rust, Jimbo.

Tekst en fotografie: Wies Luijtelaar

Björn van der Doelen – Na Ons De Zonvloed (2021)


Vervolg Songday:

  • 3 maart: Martijn Kuijten
    Singer-songwriter met een ‘Gemertse snik’. Persoonlijke liedjes over volwassen worden en de littekens van het leven
  • 7 april: Lizet van Beek & Doré van Deijk
    Liedjesprogramma Les Vieux Amants, over de omzwervingen van een vrouw, op zoek naar de liefde
  • 5 mei: geen programma i.v.m. Bevrijdingsdag
  • 2 juni: Harry Hendriks & Eric Coenen
    Harry is gitarist en was lange tijd de rechterhand van Gerard van Maasakkers. Onlangs kwam zijn solo-cd Zondagskind uit. Hij speelt deze middag met bassist Eric Coenen (Ilse de Lange, Kaz Lux)
Mola Sylla

Sanem Kalfa, Mola Sylla en Ben van Gelder gaan solo

Drie markante jazzmuzikanten uit Nederland met een internationale carrière bij PRESENT

Sanem Kalfa, Mola Sylla en Ben van Gelder zijn de drie solisten die voor deze avond staan geprogrammeerd in de voormalige synagoge van Willem Twee Toonzaal. Sacraler kan je het niet krijgen.

Dat gaat vooral op voor de twee eerste acts, die van de Turkse zangeres Sanem Kalfa en de Senegalese muzikant Mola Sylla. Ben van Gelder zorgt aan het eind van zijn solo voor een verrassing.

PRESENT Sound Now Passing

Deze slideshow vereist JavaScript.

Programmeur Tim Sprangers heeft er schijnbaar een handje van om solo events te organiseren. Op het recente PRESENT festival stonden wel liefst elf solisten op de timetable. Op deze PRESENT Sound Now Passing avond krijgen we drie solo’s voorgeschoteld.

Vanavond staan er drie vooraanstaande en talentvolle muzikanten uit de jazz- en geïmproviseerde muziek op het mooie podium van de Toonzaal. Ze kennen de klappen van de zweep, nemen een bulk aan ervaring mee op zowel nationaal als internationaal vlak.

Sanem Kalfa

Sanem Kalfa
Sanem Kalfa

Sanem Kalfa heeft een shirt met korte mouwen aan, een wijde broek, daaronder sandalen met hoge hakken, alles geheel in smetteloos wit. Sanem heeft werk gemaakt van haar outfit.

Ze schrijdt het podium op en pakt een koord met belletjes op. Het getinkel van die belletjes begeleidt ze met ingehouden zoemend gezang, bijna geneurie. De opening van een ceremonie? Het past bij de entourage. Op het podium staat een cello en op de vloer liggen een akoestische gitaar en een loopstation klaar voor gebruik.

Sanem Kalfa
PRESENT Sound Now Passing

Maar het is vooral voor haar zang waar de mensen voor komen. En die is fenomenaal en soms buitenaards of beter bovenaards. Ze vlijt, fleemt, krast en krijst en begeleidt zichzelf met ingezongen loops. Sanem Kalfa kan alles met haar stem.

Mola Sylla

Mola Sylla
‘zoemsteen’

Na de korte break in het programma zit Mola Sylla, een Senegalese muzikant, op een stoel te wachten op de soundcheck. Op een lage tafel liggen Afrikaanse instrumenten tentoongespreid zoals de mbira, kongoma, xalam en kalimba. Mola is een zanger en bespeelt traditionele Afrikaanse instrumenten die hij zelf maakt.

Ook Mola begint met een koord waaraan een klein voorwerp is bevestigd, een soort ‘zoemsteen’. Hij slingert het koord in het rond en een krachtig gezoem vult de hele zaal. Hij gaat zitten en pakt telkens een ander instrument van die lage tafel.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Sylla zingt in het Senegalees en dat is niet te volgen. Maar onmiskenbaar is een aantal van zijn liedjes terug te voeren naar de blues, de onvervalste blues van de Mississippi delta.

Sylla vertelt een verhaal dat hij zijn oma bezoekt ver in het binnenland van Senegal aan de grens met Mali. De goudwinning heeft daar de natuur aangetast, vooral het water. Mens en dier lijden er zwaar onder. Hij maakt zich daar boos over. Genoeg stof voor de blues.

Ben van Gelder

Ben van Gelder
Ben van Gelder

Saxofonist Ben van Gelder is een bekende en heeft de afgelopen maanden hier in de Toonzaal opgetreden, onder meer met November Music 2023. Waren de twee voorafgaande solo’s verrassend in aanbod, bij Ben is er het feest van de herkenning. Niemand is zo snel op de sax als hij. Het zijn bijna allemaal korte stukjes, free jazz, beetje bop.

Dan stapt hij aan het eind van zijn show van het podium en loopt de zaal in terwijl hij doorspeelt. De akoestiek in de Toonzaal is fantastisch. Ben loopt de trap op naar het balkon en speelt daar nog een tijdje door. Dan klinken de tonen van het orgel dat vast op het balkon staat opgesteld. Prachtiger kan je een act op saxofoon niet beëindigen.

Ben van Gelder
Ben op het orgel

Sanem Kalfa – REFLEX Miraculous Layers (2023)

Mola Sylla – Mansour

Ben van Gelder – Manifold (2023)

Nils De Caster Sara De Smedt

Nils De Caster & Sara De Smedt is nu al hoogtepunt

Two Hearts, een donderslag bij heldere hemel - legendarisch als een goal van Kevin De Bruyne

Nils De Caster (gitaar, viool, lapsteel, mandoline) stond al een aantal keren op het podium van Blue Room Sessions in diverse samenstellingen. Vanavond speelt hij met zijn ‘lief’ Sara De Smedt (toetsen).

Deze slideshow vereist JavaScript.

Zij staan als duo aangekondigd, maar eigenlijk is het een formatie van vijf personen met daarbij de indrukwekkende inbreng van nog drie Belgische topmuzikanten; Bart Vervaeck (gitaar en pedal steel), HT Roberts (bas) en David Broeders (slagwerk).

Nils de Caster & Sara de Smedt

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het wordt meteen al gezellig als Sara De Smedt vanachter haar keyboard de nummers in onvervalst Vlaams aankondigt en het publiek voorziet van humorvolle anekdotes. Ze starten met het door haar als meest ‘positieve’ nummer van de avond bestempelde Someday When This Life Is Over van hun eerste gezamenlijke album It Takes a Believer.

Het nummer We Gotta Move On van hun tweede album is destijds op onverklaarbare wijze op één bepaalde dag 5000 keer gestreamd. Voor Nils’ vader, die in 2016 overleed aan Alzheimer, spelen ze het ontroerende You’re Not Here.

Nils De Caster
Nils De Caster

Nils De Caster leidt Blaze’s Blues in met het waargebeurde verhaal over het ongelukkige einde van Blaze Foley, tijdens een kroeggevecht. Vriend Townes Van Zandt maakte zich zorgen om de vindplaats van een dure gitaar. Die bleek te zijn ingeleverd bij de lommerd en het bewijs bevond zich in het pak van de reeds begraven Foley. Na de opgraving kocht hij deze gitaar terug en schreef daarop dit nummer.

Toen Nils het ’s nachts gecomponeerde Take This Stone aan Sara liet horen, werd het aanvankelijk door haar gekwalificeerd als ’twijfelachtig’ . Wat ze niet wist was dat het een verkapt huwelijksaanzoek was. Het kwam goed en werd uiteindelijk de titel van hun tweede album. Van dit album ook de song What Are We Waiting For.

Tweede set
De tweede set begint instrumentaal met The Secret Life Of Abigail Johnson, met een voortreffelijke Nils De Caster op viool, begeleid met aparte geluiden van Sara op de toetsen. Onlangs overleed een goede vriend, Rony Verbiest. Volgens hen de beste accordeonist van België.

Nils de Caster
Bart Vervaeck – gitaarsolo

Voor Rony spelen ze Allright, geschreven door De Caster voor een eveneens Belgische blues icoon, Little Jimmy (Marc Claeys). Mooi piano intro, een J.J. Cale-waardige sound en gitaarsolo van Vervaeck. Love Her With A Feeling refereert aan zowel Bob Dylan als de blues van Freddy King. Strak basspel door HT Roberts en een fraai klinkende lapsteel van De Caster.

Dan vertelt Sara smakelijk over het opgroeien in Sint-Maria-Lierde, een ‘dood gat’ in Oost-Vlaanderen waar ze als laatste (pre-Dutroux) generatie nog zorgeloos buiten kon spelen. Vanaf haar 10e wilde ze er weg om het leven te ontdekken. ‘Pallieteren’ noemt ze het.

Sara De Smedt
Pallieteren

Het volgende nummer gaat dan ook over verder gaan Through An Open Door, met een uitstekende tekst van HT Roberts die ze kenschetst als ’tekstschrijver van de mooiste platen ter wereld’. Na een als depressief aangekondigd Bluegrass nummer Endless Night volgt Whiskey River van Willy Nelson met mooi gitaarspel van De Caster op de Gibson J45 deluxe.

Het ontroerende duet Two Hearts wordt prachtig gezongen, met hoge ijle klanken van Sara. Ze omschrijft haar ontmoeting met Nils in de zomer 2018 als “een donderslag bij heldere hemel en legendarisch als een goal van Kevin De Bruyne”.

Blue Room Sessions
Nils De Caster & Sara De Smedt – Blue Room Sessions

De band is aan de laatste nummers toe. Het zijn er veel meer dan hier beschreven. Als groot fan van J.J. Cale mag diens Tijuana vanavond niet ontbreken. Na het vlotte The Waiting Line spelen ze nog een toegift met o.a. de song van een andere held, Dylan’s Meet Me In The Morning. Fantastische avond!

Dit concert is nu al een hoogtepunt van 2024.


Setlist: Someday When This Life Is Over, We gotta Move On, Butterfly, You’re Not Here, Blaze’s Blues, When I Close My Eyes, Take This Stone, The Cuckoo, What Are We Waiting For, Tweede set: The Secret life Of Abigail Johnson, Allright, Love Her with A Feeling, Through An Open Door, Endless Night, Whiskey River, Two Hearts, Tijuana, The Waiting Line, Meet me In The Morning

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

Nils De Caster & Sara De Smedt – Take This Stone (2023)

Younes Zarhoni

Younes Zarhoni baseert zijn zang op oude Sufi traditie

De eeuwenoude teksten en polyfone zang roepen voor ieder andere beelden op

Younes Zarhoni is een Belgisch-Marokkaanse elektronische muzikant, multidisciplinair kunstenaar en geluidsontwerper gevestigd in Brussel. Voor zijn teksten gaat hij eeuwen terug. Het zijn mystieke klassiek Arabische teksten uit de tiende en elfde eeuw. KLANKGAT sprak hem na zijn set in de Spiegelzaal in Willem Twee bij het PRESENT festival.

Younes Zarhoni

Younes Zarhoni
Younes Zarhoni – ©Mickey Obo Photo

KLANKGAT: Uit welke traditie komt de zang?
Younes Zarhoni: Het zijn mijn eigen composities. Alle stemmen zing ik zelf in. Per stuk zijn het zo’n vier tot zes stemmen, eigenlijk. De teksten zijn tiende eeuws, elfde eeuwse mystieke poëzie. Het is klassiek Arabisch.

De teksten zijn voornamelijk van twee auteurs. De een komt uit het huidige Andalusië en de andere uit wat vroeger Perzië (Iran) heette. Het waren twee poëten, filosofen, mystici, punkers van hun tijd eigenlijk. Ik werk voor een deel met die teksten en dan creëer ik mijn eigen compositie daaromtrent. Ik creëer eigenlijk een soort polyfonie (lett. ‘veel stemmen’).

Younes Zarhoni
polyfonie – ©KLANKGAT

Komt het uit de Sufi traditie?
Het heeft wel zeker raakvlakken. Het zijn twee auteurs die ver voor hun tijd waren in de mystiek en in de Sufi traditie.

Het deed mij ook denken aan het oude Egypte. Beelden kwamen bij mij op van een dodenritueel.
Oh ja? Het is wel mooi dan, dat dat jou doet reizen naar die tijd. Dat is het bijzondere aan muziek, natuurlijk. Voor mij blijft het wel een soort verhaal, een roadmovie. Verschillende elementen uit mijn biotoop, uit mijn dagelijks leven. Ik werk heel veel met cirkels.

Spiegelzaal
inner circle Spiegelzaal – ©Mickey Obo Photo

Daarom wil je ook graag mensen om je heen hebben.
Ja. Het zijn vier stukken. De mensen zitten in een inner circle om mij heen. Ik maak gebruik van arpeggio’s [arpeggio is een akkoord waarvan de noten ná elkaar klinken in plaats van tegelijkertijd, red.].

Daarnaast neem ik geluiden op die mensen horen als ze onderweg zijn, in de trein of het water dat aan het stromen is of het geknetter van vuur, een van de vier elementen, aarde, water, lucht en vuur. Dus eigenlijk cyclisch, ik werk veel met cycli. Vandaar vier stukken, de vier momenten van de dag , de vier seizoenen. Je kan daar verschillende elementen aan koppelen.

Maar de cirkel, de vorm van de cirkel is voor mij wel belangrijk, de inner circle zoals we er hier in de Spiegelzaal bij zitten, de speakers in een cirkel. Oorspronkelijk is de vormgeving een stellage maar vanavond is het een performance.


Fotografie: Mickey Obo Photo

Younes Zarhoni Live @ KRAAK FESTIVAL 2023

Rafaele Andrade

Lange reeks optredens Present sound now

Met experimentele muziek weet je nooit wat je opvist volgens gitarist Eerie Wanda

Heel toevallig kwam ik de dag na het festival Present sound now passing in een restaurant Eerie Wanda (artiestennaam van Marina Tadic) tegen. Zij is een van de artiesten die bij Present festival optrad. Van haar mocht ik bovenstaande quote gebruiken. Nieuwe muzikale en creatieve uitingsvormen, hoe geef je er een podium voor? Hoe doorbreek je muzikale taboes en bied je ruimte om te experimenteren?

Present sound now passing

Present sound now passing
Pierre Bastien – ©KLANKGAT

Present sound now passing door Willem Twee Poppodium geeft hier een antwoord op. Een lange reeks optredens, die aan één stuk doorgaan. Beginnend om vijf uur in de middag tot diep in de nacht, waarbij het laatste optreden pas tegen enen begon.

In het gebouw van Willem Twee stonden drie zalen ter beschikking. En het publiek kon makkelijk telkens van de ene naar de andere zaal wandelen voor het volgende optreden.

Zo werden we getrakteerd op stukken die met de klankmogelijkheden van een instrument experimenteerden, composities die onderlinge verbinding in een cirkel van ‘zijn’ probeerden weer te geven, een zeer creatief opblaasinsect en stukken die mogelijkheden van ritme tot het uiterste doorvoerden.

Present sound now passing
voordraaicello Knurl – ©Mickey Obo Photo

Ook aandacht voor nieuwe muziekinstrumenten zoals een soort voordraaicello (Knurl) die vier sets snaren had die telkens snel voorgedraaid konden worden om zo andere klankkleuren te laten horen. Al deze dingen doen je nadenken over wat muziek nou eigenlijk is, maar zolang je klankbeelden oproept die ook echt wat met de mensen doen ben je goed bezig.

Nate Wooley

Nate Wooley
Nate Wooley – ©Mickey Obo Photo

Nate Wooley trapte stip om vijf uur de optredens af met zijn trompet. KLANKGAT heeft al een uitvoerig artikel aan hem gewijd.

Younes Zarhoni

Younes Zarhoni
Younes Zarhoni in Spiegelzaal – ©Mickey Obo Photo

In de spiegelzaal liet Younes Zarhoni ons om hem heen zitten. Hij heeft als muzikaal concept de cirkel, die hij in elk aspect van de muziek terug laat komen, tot en met de plaatsing van het publiek. Zijn muziek bestaat uit telkens terugkerende variaties op geluiden die hij heeft gesampled en zang die hij zelf inzingt met wel tot zes partijen.

Younes Zarhoni
oude mystieke teksten – ©Mickey Obo Photo

De zang is gebaseerd op oude mystieke teksten uit de Sufi traditie. En het moet gezegd, die combinatie van telkens terugkomende verstilling in de die zang, afgewisseld met de drukte van de alledaagse leefgeluiden doet wat met je. Mooi en met zorg gedaan.

Laura Agnusdei

Laura Agnusdei
Laura Agnusdei – ©Mickey Obo Photo

Laura Agnusdei vervolgde door te experimenteren met wat je met een sax kan doen als je dat combineert met loopmachines en synthesizertonen. Diverse lagen in de muziek bleven elkaar opvolgen. Door gebrek aan duidelijke ritmiek en een ‘richting’ vond ik het niet echt een compositie, maar de aangeduide ‘momenten’ in de muziek stemmen wel tot nadenken over verdere mogelijkheden.

Eerie Wanda

Deze slideshow vereist JavaScript.

Eerie Wanda doet haar naam eer aan. Met elektrische gitaar begeleidt ze zichzelf met mysterieuze klanken en teksten die de wereld vanuit een heel andere hoek bekijken. Ze sleept je daarbij mee in een soort van droomwereld. Even wennen maar wel lekker.

Yamila

Deze slideshow vereist JavaScript.

Yamila liet ons een uitgebreide serie klankexperimenten met stem en elektronica horen. Soms waren er Balkanachtige harmonieën te horen, dan weer fluitklanken en windvlagen die scherp konden aandoen. Dan weer veranderde het stuk naar mooie gestreken tonen. Op die manier bouwde ze een hele wereld aan klankbeelden op.

Karel van der Eijk

Present sound now passing
groot opblaasbaar insect – ©KLANKGAT

Karel van der Eijk was misschien wel de meest creatieve van Present sound now passing. In twee dagen tijd had hij van oude vuilniszakken en afvalplastic een heel groot opblaasbaar insect gemaakt. Het ‘beest’ had allerlei uitstulpingen met daarin van PVC gemaakte fluiten op diverse toonhoogtes.

Aan het begin van het optreden ging de compressor aan en langzaam kwam het beest tot leven, waarbij meer en meer fluiten geluid gingen maken. Dat resulteerde door de luchtdrukwijzigingen als er weer een nieuwe uitstulping openging in allerlei combinaties van klanken die van welluidend tot chaotisch heen en weer schoten.

Karel van der Eijk
Karel van der Eijk – ©Mickey Obo Photo

Kon je er de schoonheid van de natuur in horen? Een protest van hoe wij het ecosysteem om het leven brengen? Het maakte zeker wat los.

Rafaele Andrade

Rafaele Andrade
Rafaele Andrade – ©KLANKGAT

Rafaele Andrade heeft haar eigen muziekinstrument, de Knurl, ontworpen. Een soort cello met voordraaibare snaarelementen waardoor telkens andere klankkleuren hoorbaar worden. Door afwisseling van ritme en combinatie met elektronica ontstaan allerlei klankbeelden.

Ruidoscuro

Deze slideshow vereist JavaScript.

En toen barstte Ruidoscuro los met het meest heftige stuk ritme van de hele avond. In belendende zalen stonden de dakramen nog heftig mee te resoneren. Zwaar drumwerk met polyritmes, distorted synthesizerstemmen en schot achtige drum aanslagen waar een elektrische gitaar doorheen ragde. Een orgie van geluid die je slecht gedeeltelijk hoorde, maar grotendeels voelde in je lijf. Voor de liefhebber.

Pierre Bastien

Present sound now passing
Pierre Bastien – ©Martijn Frijters

Voor de mensen die nog konden horen (oordopjes werden in rap tempo verkocht) liet Pierre Bastien veel subtielere dingen horen. Hij maakt allerlei slimme kleine mechaniekjes die door middel van borstels, hamers en schrapen geluiden laten horen.

In combinatie met beeld van wat er gebeurt, laat hij horen hoe al deze mechanische dingen tot geluiden leiden. Leuk om naar te luisteren hoe al deze geluiden toch betekenis lijken te krijgen.

Present sound now passing
mechanische dingen – ©Brigitte Mulders

Indertijd leidde de introductie van elektronica tot een heftige discussie over wat nu eigenlijk muziek is. “Door mensen geordend akoestisch fenomeen binnen een afgebakend tijdsinterval” is nu wel zo’n beetje de geaccepteerde definitie. Maar wellicht dat hier door het werk van Pierre toch nog weer eens discussie over nodig is.

Er volgden nog een aantal optredens. Helaas is uw reporter nog altijd aan het worstelen met de gevolgen van post-covid en was het mooi geweest. Jammer, ik had graag Zenn nog gehoord.

Ik denk dat het belangrijk blijft voor de cultuur dat dit soort mogelijkheden tot experiment zoals  Present sound now passing blijft bestaan. Vooral invloeden van mechanica, meer tribale en etnische klanken in combinatie met elektronica zijn het waard verkend te worden zoals in de set van Kaito Winse.

Kaito Winse
Kaito Winse- ©KLANKGAT

Met dank aan Tim Sprangers, Peter Hagelaars en Rikkert Brok voor de casting van Present sound now passing.


Fotografie – Mickey Obo Photo, Martijn Frijters en Brigitte Mulders

Eerie Wanda – Internal Radio (2022)

Nate Wooley

Nate Wooley tovert ongehoorde geluiden uit trompet

Spannende jazz bij festival PRESENT in de Kleine Zaal van Willem Twee

Nate Wooley bijt om 17:00 uur het spits af bij het PRESENT festival in de Kleine Zaal van Willem Twee. Het is een solo act die indruk maakt, vooral vanwege zijn techniek op trompet waaruit hij ongekende geluiden blaast.

Later in de avond om 22:55 uur betreedt hij weer het kleine podium in het gezelschap van drummer Frank Rosaly en geluidskunstenaar Jochem van Tol. Dit trio brengt jazz in de meest pure vorm die je maar kan bedenken, waarvoor eeuwige dank.

Nate Wooley, Frank Rosaly, Jochem van Tol

Deze slideshow vereist JavaScript.

Hoe kan je het beste het spel van Nate Wooley omschrijven? Hij maakt het je aanvankelijk niet makkelijk. Laat allereerst alle verwachtingen los, het lijkt op niets wat je kent. Geen harmonie en vloeiend spel om je gehoor te behagen.

Het is verbazingwekkend wat hij uit zijn instrument kan halen. Gesputter en hortende tonen die lichtelijk beginnen te irriteren. Langzaam vloeien er andere klanken de Kleine Zaal in, er komt structuur in dat houvast biedt, vertrouwde muziekpaden.

Nate Wooley
hortende tonen

Het trio brengt één lange sessie van ongeveer een klein half uur. Waarschijnlijk smeden de drie muzikanten een paar nummers tot een geheel. Van experimentele muziek glijdt de sessie naar een lang einde dat je het beste kan omschrijven als het langzaam smoren in een steeds repeterende beat.

Die beat komt echter niet vanuit het drumstel van Frank Rosaly maar stroomt uit de geluidsinstallatie van Jochem van Tol. De zoemende tonen hebben een hypnotiserend effect op het publiek dat langzaam met de hoofden mee wiegt met de verleidelijk klinkende beat.

Nate Wooley
verleidelijke beat

De beweeglijke Frank Rosaly past zijn spel geheel aan die beat. Ondanks zijn beweeglijkheid drumt hij zacht en sierlijk over drums en bekkens, hij toucheert, ja streelt bijna over die instrumenten. Zijn beheersing is adembenemend.

Nate plaatst een kleine zwarte microfoon aan zijn trompet, klikt op een knopje en het geluid klinkt voller, vult op zachte manier de donkere zaal. Hij klikt op een ander knopje en een prachtige galm maakt de sound compleet.

Jochem van Tol
Jochem van Tol

Het einde nadert en Nate begint zijn spullen alvast in te pakken in een witte tas. Als laatste verdwijnt zijn trompet in die tas. Als vervanging stoot hij scherpe geluiden uit, steeds zachter totdat hij zijn tas oppakt en van het podium springt.

Jochem en Frank spelen nog heel even door. Dan stopt de muziek en eindigt een geweldig onderdeel van het PRESENT festival.


Coverfoto – ©Mickey Obo Photo

Nate Wooley – Ancient Songs of Burlap Heroes (2022)