JOSS STONE

JOSS STONE

SOUL LIVE FESTIVAL
PETTELAARSE SCHANS
ZA. 27 AUG

MEER INFO

DJ JAZZY JEFF

DJ JAZZY JEFF

SOUL LIVE FESTIVAL
PETTELAARSE SCHANS
ZA. 27 AUG.
DIVERSE TIJDEN

MEER INFO

ABBA ROCKS

ABBA ROCKS

WILLEM TWEE POPPODIUM
ZA. 17 SEPT.
20:30

MEER INFO

Benjamin Fro

Aanstekelijke funky hiphop en R&B van Benjamin Fro

Over toeristen en straten van het drukke Amsterdam en dat het weer goed met hem gaat

Benjamin Fro? Wie kent hem niet. Ongetwijfeld kennen ze hem in Amsterdam en dat zou ook in Den Bosch moeten opgaan. Hij komt hier regelmatig optreden. KLANKGAT heeft al meerdere keren stukjes over hem geschreven. Bijvoorbeeld toen hij in 2017 optrad in café De Palm bij Popronde. Daarna in 2019 ook met Popronde. En tussen toentertijd en nu ook nog wat. Daarom valt de opkomst op dinsdag 9 augustus in de Boulevard muziektent op de Parade nogal tegen.

Benjamin Fro

Benjamin Fro
Benjamin Fro

Veel man in de tent of niet. Het schijnt het humeur van Benjamin Fro – de artiestennaam van Adam Bais – niet te deren. Hij wil er graag een feestje van maken. Dat lukt hem ook want vanaf scratch gaan de voetjes op en over de dansvloer. Ruimte zat trouwens. Fro wijst vrijwel meteen zijn publiek erop dat de nieuwe EP Remember Summer is uitgebracht.  De artiest heeft geld nodig en vraagt de mensen om hun beurs te trekken. Verder zit ie goed in zijn vel, zegt hij zelf.

Fro en zijn vierkoppige band starten met Beach House van die nieuwe EP. Op die EP doen zangeres Noa Lauryn en de Zuid-Afrikaanse rapper Jitsvinger mee. Hier in de BLVRD-tent doet Benjamin het in zijn eentje. Het is een relaxt funky nummer, in feite pure R&B, met rap en zang. Het tweede nummer What Is van het album Behave uit 2018 is lekker upbeat. Live wordt het nog sterker aangedikt.

Benjamin Fro
Benjamin en zijn band

De nummers Daylight en Flight Mode zorgen ervoor dat de stemming er goed in blijft. Girl gaat over het verleiden van een meisje (girl). “Girl, I got the moves you also love. I want it too. And I got a little wine. We can get a little drunk. You want a little love. I want it too. I got the funk.” Enzovoort, enzovoort. Rappend en zingend gaat het nummer zo door met een jazzy middenstuk. Want dat is zo kenmerkend voor de muziek van Benjamin Fro. Het is een intelligente mix van funk, R&B, jazz en ballad.

Amsterdam

Summer in Amsterdam is denkelijk geïnspireerd op het gedicht van dichter Tijdelijke Toon. Het gedicht Straten van Amsterdam staat op de EP uit 2019. Tijdelijke Toon spreekt een loflied uit over de straten van Amsterdam, ‘de aderen van de stad, waar mensen hun boodschappen sjouwen, waar je in kan verdwalen‘. Deze straten hebben de dichter gemaakt. Zij zijn zijn DNA. Fro leest het gedicht voor.

Amsterdam
Straten van Amsterdam

Helaas toont een deel van het publiek weinig interesse en kletst erdoorheen. Ballad is de titel van het volgend nummer en is inderdaad een ballad. Het raakt enigszins verloren in het geroezemoes. Met het uptempo nummer Behave en het sluitnummer The City krijgen de mensen waar ze voor zijn gekomen. Dance, dance, dance.

STRAF

STRAF levert professioneel feest met diepere lagen

Brabantse polderpolka band nodigt iedereen uit om mee te deinen op hun wereldmuziek

Voor muziekliefhebbers staan vrijdag 5 augustus de zeven kapiteins van de Brabantse polderpolka band STRAF op het programma van Theaterfestival Boulevard. De muziektent staat op een vertrouwde plek, die van de Parade in de schaduw van de Sint Jan.

STRAF

STRAF
STRAF

Het Boulevard gedruis is dit jaar iets compacter in het Zuiderpark neergestreken, maar op de Parade staat de vertrouwde tent met tribune en dansvloer. Elke avond om 23:00 uur speelt hier een band en deze keer is dat de Nederlandstalige band STRAF. Aanvankelijk onbekend met deze muziek zie ik aan de Straf T-shirts in het publiek dat er toch wel wat te verwachten valt. Dus snel een ticket gekocht en me gemengd in de massa.

Op het podium een 7-tal muzikanten met een indrukwekkend aantal instrumenten die ze ook allemaal bespelen en soms ook afwisselen met elkaar. De saxofonist valt op door zijn kleding, kleinere gestalte met af en toe een enorme saxofoon met een geluid dat me aan de band Morphine doet denken. De hele band wordt gekenmerkt door de veelzijdigheid aan instrumenten, het om beurten zingen en de vaart achter alle nummers.

Ik hou het kort. Ik kende de band niet. Ik ging ooit naar een concert van de Kift en daar doet het mij aan denken. Ik ben zeer onder de indruk van de professionaliteit op het podium. Het publiek is in opperste feeststemming. Ik zie mensen die ik ken als bedaarde (en soms bejaarde) cafégangers nu enorm hoog opspringen, de armen zwaaiend in de lucht. De band oogt feestelijk, is het ook, maar bovenal erg gepassioneerd en briljant op de diverse instrumenten.

STRAF
gepassioneerd en briljant

Ik kan het niet mooier zeggen en sluit dan ook af met de woorden op de site van hun boeker Monkeyman (Kees Spruit):STRAF stookt zijn eigen sound met het bloed op de tong en het hart onder de riem. Een geluid dat soms denken doet aan Mano Negra, Kaizers Orchestra, de Kift en Tom Waits. Zeven kapiteins, op een zinkend schip, die de polders en de zeeën bevoeren. Aanstekelijk, oorspronkelijk en diep gepassioneerd speelt STRAF hun Brabantse wereldmuziek tot iedereen aan boord meedeint. STRAF weet dat er in de reddingssloep geen plaats voor iedereen zal zijn, maar voor de overblijvers speelt straf vol overgave tot de allerlaatste doodskreet is weggestorven.

Zeven kapiteins
Deze zeven kapiteins op het zinkend schip zijn:Lambèrt Verhoeven: accordeon & zang, Pill van Kempen: akoestische gitaar, trompet, banjo & zang, Jeffrey Willems: elektrische gitaar & zang, Peter Dupont: alt- en bassaxofoon, accordeon, voetpomptoeter & zang, Leon van Egmond: trombone, mondharmonica & zang, Wannes Rombouts: basgitaar & contrabas en Kees Swanenberg: drums & zang

Foto: Sandra Leijtens Photography

Anneke van Giersbergen bewijst grote klasse

Intiem optreden in Noordbrabants museumtuin op een kleedje voelt aan als privé feestje

In het kader van de Bossche Zomer komt vanavond, vrijdag 22 juli, als een engel uit de hemel neergedaald, Anneke van Giersbergen, in een prachtige zwarte jurk, een avond liedjes voor ons zingen. De Tuinsessies in de tuin van het Noord Brabants Museum is de perfecte locatie voor de beste zangeres van Nederland. Ze kan putten uit een zeer rijk oeuvre van haar ruim vijf en twintigjarige carrière en bijna al haar projecten, bands en solo albums komen aan bod, behalve Vuur. Wat dan ook wel begrijpelijk is, want het is lastig om die zware metal geluiden om te zetten in een lieflijk gitaarliedje. Anneke begeleidt zichzelf slechts met een akoestische gitaar, maar het verveelt geen moment en dat is knap. Met haar prachtige stem trekt ze sowieso alle aandacht naar zich toe.

Sandra Leijtens Photography

De tuisessies waren vorig jaar bedacht, in verband met de anderhalve meter afstand, die in de zomer nog aan de hand was. Buiten op een kleedje, met voldoende afstand dus. Verder naar achter kan je nog lekker hangen in een strandstoel en helemaal achteraan zijn er nog tafels en stoelen waar onder andere de ouders van Anneke zitten. Na een paar nummers gespeeld te hebben zegt ze met Brabantse tongval: “Ons pap en ons mam zijn er ook, woar zitte gullie? Oh daar achteraan. Ja, da snap ik.” Zegt ze. “ Die weten al wel, hoe ik er van dichtbij uitzie.” Dat tekent de gemoedelijke, bijna familiaire sfeer die er hangt. Alsof je te gast ben op een privé feestje van Anneke.

Sandra Leijtens Photography

De opener van de avond bezorgt je al gelijk kippenvel. Van haar eerste solo album, na The Gathering in de gedaante van Agua De Annique, komt het prachtige Beautiful Ones. Iedereen weet dat Anneke goed kan zingen, maar als je haar dan live kunt horen op deze afstand, dan snijdt die stem door je ziel. Dan volgen twee nummers van het laatste album, en er zullen er nog een paar volgen, een album dat inmiddels alweer een jaar uit is. Bij één van die nummers Agape heeft ze een leuke anekdote, over dat ze de Griekse titel van haar eigen nummer niet goed uitspreekt. Vaak waren er bij optredens in Europa Grieken aanwezig die haar dan daarop wezen. De avond zit vol met leuke anekdotes, bij bijna elk nummer zit wel een verhaal. Zo gaat My Mother Said over de relatie met haar ouders en heeft ze een mooi verhaal over het enige Nederlandstalige nummer van de set, Cis Verdonk van Gerard van Maasakkers. De tekst doet haar denken aan een markant persoon, Willem, uit haar eigen dorp Sint Michielsgestel, waar ze is opgegroeid.

Sandra Leijtens Photography

Zelfs het programma De Beste Zangers komt even aan bod. Waar zangeres Karsu een indrukwekkende versie van Losing You ten gehore bracht, doet Anneke er zelf nog een schepje bovenop. Zoals dit persoonlijke nummer vanavond gezongen wordt, raakt het je pas echt. Slechts één nummer van The Gathering passeert de revue vanavond, maar als dat dan Saturnine is, hoef je niet te klagen, want dat is wel een minder bekend, maar oh zo’n prachtig nummer. Natuurlijk is er op zo’n avond ook ruimte voor enkele covers waaronder sublieme uitvoeringen van het eerste nummer na de pauze, Wish You Were Here van Pink Floyd en I Wanna Know What Love Is van Foreigner, waarvan Anneke blij is dat we allemaal zo ingetogen mee aan het meezingen waren. Bij één van haar optredens in het buitenland was er een vrouw zo hard aan het meezingen, dat het nummer een beetje verpest werd. De meest geslaagde cover is toch wel Running Up That Hill van Kate Bush, die weer helemaal populair is sinds de Netflix serie Stranger Things en TikTok. Dit nummer zingt Anneke trouwens al jaren en heeft zelfs een hele tour gedaan met het repertoire van Kate Bush, met onderbrekingen door Corona.Er is luid gejuich te horen van het publiek als er een nummer van het Ayreon aangekondigd wordt, het symfonisch metal project van Arjen Lucassen, waar Anneke ook aan mee heeft gewerkt. Ook in haar eentje, met gitaar, blijft het nummer Valley Of The Queens, staan als een huis. Tussen de nummers door, horen we Anneke af en toe kuchen. Dat is nog een beetje de nasleep van een luchtweginfectie die ze een tijdje terug heeft opgelopen. Daar is verder helemaal niks van te horen, want Anneke zingt elk nummer loepzuiver. Zelf grapt ze, dat ze dat dan niet als excuus kan gebruiken wanneer ze foutjes maakt op haar gitaar. Maar met dat gitaarspel zit het, op een enkel slippertje na, wel snor. Er was wat regen voorspeld en als er dan enkele druppeltjes vallen, zegt Anneke, “Ik doe er nog eentje en dan gaan we een pilske vatten, is da goed?” weer in het Brabants. Het wordt het uptempo Hurricane van het laatste album The Darkest Skies Are The Brightest. Het lijkt erop dat het met de regen wel meevalt, dus zit er misschien nog wel een toegift in. En dat gaat dan ook gebeuren. Het wordt wel weer een cover, maar wát voor een. Anneke is in staat om elke cover zich eigen te maken, zoals geen ander. Ze kondigt Like A Stone van Audioslave aan als een nummer van Chris Cornell en zingt het met zoveel gevoel, zoals alleen deze beste zangeres van Nederland dat kan. Het is de perfecte afsluiter van een magische avond.

 

Dank aan Sandra Leijtens Photography voor de foto’s

Wonk Unit

Bayline en Wonk Unit zetten reeks punk gigs voort

Conventionele emo als opener van de avond, frisse oorspronkelijke punk als hoofdmoot

Met Bayline en Wonk Unit in de Bossche Brouwers Aan De Vaart zet het café woensdag 20 juli de reeks punk sets van afgelopen weken voort. Intussen ontstaat er een soort van verbinding onder de klanten die elkaar al wekenlang tegenkomen op deze spot aan de Tramkade want allen punk liefhebbers.

Wonk Unit

Wonk Unit
Alex Wonk – Wonk Unit

Het nadeel van een recensie is, dat het een optreden behandelt wat al achter de rug is. Eigenlijk zou zo’n stuk tekst op moeten kunnen roepen om vooral naar een band of optreden toe te gaan, gebaseerd op eerdere ervaringen- een precensie zeg maar. Mocht zoiets bestaan hebben, ik had via KLANKGAT iedereen die van frisse, verrassende punk houdt, opgeroepen om naar Wonk Unit te gaan kijken. Zoals gezegd, gebaseerd op eerdere ervaringen. Ik heb de band twee keer eerder zien spelen in het Bossche, dus ik wist wat ik kon verwachten, maar dat mijn verwachtingen zo overtroffen zouden worden had ik niet durven dromen.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Wonk Unit is een zeskoppige band uit Londen. Begonnen rond 2006 is de band de spreekbuis van Alex Wonk, de zanger, componist en tekstschrijver. In de loop der jaren kent de band verschillende bezettingen, de huidige bestaat uit twee gitaristen, A.J. en Jude, de bassist Pwosion, drummer Max en toetseniste en zangeres Vez (Véronique Hawksworth). Leuk, zo’n rijtje feiten, maar het gaat om de muziek. Het is moeilijk om goed te kunnen zeggen wat Wonk Unit nu zo bijzonder maakt. De band heeft veel plezier in het spelen van de nummers van frontman Alex, ze hebben onderling veel lol, er heerst een vrolijke maar professionele sfeer op het podium. Meneer Wonk zelf is een expressieve voorganger, met zijn typische maniertjes en bewegingen.

Wonk Unit
een eigen niche

Muzikaal valt het onder het kopje punk, maar Wonk Unit heeft daarin een eigen niche gecreëerd waar ruimte is voor dikke knipogen (Nan), of voor het totaal niet punky klinkende Raise My Glas, gezongen door Vez. Wat opvalt is de warme, menselijke, en daardoor herkenbare aanpak van de verschillende onderwerpen, wat werkt op de lachspieren (Horses), of recht je donder in gaat (Strength).

Beschouw dit stuk dan ook maar als een precensie- hou Wonk Unit in de gaten, en ga ze zien als ze in de buurt spelen. Je zult er geen spijt van krijgen.

Bayline
Bayline
Bayline

De opener van deze avond heet Bayline, een beginnende band van vijf jongens sterk. Dat dit hun tweede optreden is strookt niet helemaal met de krachttoer die ze hier neerzetten. Hun strakke gedisciplineerde manier van spelen klinkt als die van een band die al langer op de planken staat.

Bayline
Bayline – Bossche Brouwers

Bayline levert een redelijk herkenbare variant van emo-punk. Alleen het op één na laatste nummer gaat echt los, en klinkt als de hardcore waarmee ze zichzelf afficheren. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst; in hun korte bestaan heeft Bayline nog niet echt een eigen smoel kunnen opbouwen, maar als ze dat eenmaal gevonden hebben gaan ze nog veel mooie avonturen beleven.


Wonk Unit op Spotify:

Ink Bomb

Skatepunk van Ink Bomb en No Breakfast Goodbye

De volgende ‘dertiende van de maand’ toch maar achter de geraniums blijven zitten?

Brouwcafé de Vaart heeft het licht weer gezien, en programmeert een aantal weken op rij leuke punk- en hardcorebandjes. M’n lever vaart er wel bij, mijn bankrekening wat minder, maar mij hoor je niet klagen. Donderdag 13 juli staan Ink Bomb en No Breakfast Goodbye, twee bands uit Nijmegen, op het programma.

Ink Bomb

Ink Bomb
Ink Bomb

Ink Bomb mag de avond openen, ruim na de aangegeven starttijd van negen uur. Dit in de hoop het enigszins spaarzame publiek wat aan te laten groeien. Bij het betreden van het podium door Ink Bomb is de zaal redelijk gevuld, bij weten van de zanger met name door de meegereisde collega’s van één van de muzikanten van No Breakfast Goodbye. Collega’s van zeep- en badbommenwinkel Lush, wat meteen de lekkere geur in de zaal verklaart.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ink Bomb pakt goed uit qua entourage: achter het podium hangt een prachtige ‘backdrop’, en ook de merchstand ziet er pico bello uit. Muzikaal echter is het wat onverzorgder. Er staan vier muzikanten te spelen, maar het wil geen band worden; er is vrijwel geen chemie merkbaar tussen de vier afzonderlijke muzikanten.

De zanger is niet erg toonvast, waardoor zijn zangpartijen, en de in de skatepunk gebruikelijke koortjes, niet heel fraai klinken. De bassiste plukt gedisciplineerd aan haar snaren, en samen met de drummer, na een wat onvaste start, zorgt zij voor een solide fundament. Jammer dat de verdere aankleding van zang en gitaar (-solo’s) wat flets aandoen.

No Breakfast Goodbye

Deze slideshow vereist JavaScript.

Wat No Breakfast Goodbye mist aan aankleding, maken ze goed met performance. Het KLANKGAT-filmpje op de socials spreekt boekdelen. Skatepunk, met breaks die kloppen, de koortjes tussen zanger- -gitarist en bassist- zanger die goed klinken, en alles wordt met kracht de zaal in geslingerd. De band heeft er veel zin in. Het ene na het andere nummer vliegt er doorheen en de zaal loopt zeker warm voor deze Nijmegenaren.

No Breakfast Goodbye
No Breakfast Goodbye – noodlot slaat toe

Maar het zal niet aan het ‘de dertiende van de maand- syndroom’ liggen, maar het noodlot slaat toe. Zowel de gitaar als de versterker van de gitarist leggen het loodje. Aan de rest van de band de uitdaging om het publiek te vermaken, terwijl met lapmiddelen geprobeerd wordt instrument en versterker weer tot leven te wekken.

Het vermaken lukt vrij aardig, met flauwe moppen en dito liedjes, gitaar en versterker zijn opgegeven. Dit tot enorme frustratie van de gitarist, die er echt goed inzat en veel energie en ontlading in zijn spel stak.

No Breakfast Goodbye
gemotiveerd & vasthoudend

De frustratie heeft zeker ook zijn weerslag op de rest van de band, want ondanks dat de gitarist verder kan spelen op de gitaar van de zanger- gitarist, en alle vier de leden van No Breakfast Goodbye keihard hun best staan te doen, is de dynamiek en energie van het eerste gedeelte van de set er een beetje uit.

Dat ze bij het laatste nummer het publiek toch nog mee krijgen in een moshpit zegt meer dan genoeg over hun gemotiveerdheid en vasthoudendheid. Diepe buiging hiervoor, om op deze manier je set uit te spelen, jammer dat het zo loopt want het smaakt naar meer. Dus hopelijk tot binnenkort, ergens in de herkansing, zonder materiaalpech!

Levenslied

Levenslied Den Bosch is terug op de Markt

Vorige eeuw overgewaaid uit Tilburg is dit festival niet meer weg te denken uit Bossche evenementenagenda

In 2022 is Levenslied Den Bosch, de muziek met een lach en een traan, weer terug. Als start van de zomer en nog voor de vakanties gaat Den Bosch nog even uit zijn dak op de Markt, de “eigen” huiskamer van de stad ’s-Hertogenbosch.
Zondag 10 juli is een prachtige dag in Den Bosch zoals we er een hoop hadden de afgelopen tijd. De binnenstad leeft volop, terrassen zitten vol en winkelende mensen bewegen zich rustig door de straten. Zelf ben ik op weg naar de Markt om te recenseren, want na twee gemiste jaren kan de 24ste editie van het Levenslied Den Bosch eindelijk weer plaatsvinden.

Levenslied Den Bosch

Levenslied
Levenslied Den Bosch 2022

Het Levenslied Den Bosch kent een rijke geschiedenis. Overgewaaid uit Tilburg in de vorige eeuw is dit festival niet meer weg te denken in de Bossche evenementenagenda. Waar voorheen nauw werd samengewerkt met de organisatie uit Tilburg doet de stichting Markt Evenementen Promotie Den Bosch het voortaan zelf en was het jarenlang een succesformule. Grote namen als Imca Marina, Jacques Herb, Frans Bauer, Marianne Weber, Jan Smit, Nick & Simon hebben acte de presence gegeven. Waar dit natuurlijk de publiekstrekkers waren heeft de organisatie zich ook gemanifesteerd als broedplaats voor nieuw (lokaal) talent. Zo hebben René Schuurmans en Henk Bernard na het Levenslied hun doorbraak beleefd. Goed nieuws dus voor onze stad en het Bossche muziekleven dat het Levenslied dit jaar (hoewel in afgeslankte) vorm weer doorgang vindt.

Corona

Programma Levenslied
Programma Levenslied

Als ik aankom, ben ik wel even verrast door het hekwerk. Andere jaren had het Levenslied een open karakter omdat het vrij toegankelijk was. Door omstandigheden is het nu anders. Zo heeft corona ook ingehakt bij de ondernemers aan de Markt en waar het eerder een gezamenlijke inspanning betrof van de omringende kroegen, hebben dit jaar alleen Tijl Uijlenspiegel (Marc Kops) en De Paternoster (Bert Henkelman) de handen ineengeslagen.

Vooraf op social media ontstond er ook een hoop consternatie, of op zijn Bosch gezegd, een hoop gezeik, dat er dit jaar voor het eerst entree geheven wordt. Het verdriet is begrijpelijk in deze tijd, maar van mij verdient de organisatie niets dan lof voor deze bewuste keuze. Natuurlijk is er weemoed naar de tijd vóór corona, maar als je dit festival levens(lied)vatbaar wilt houden en terug wilt naar meerdaags en gratis, dan zijn deze veranderingen noodzakelijk en onoverkomelijk.

Mens centraal

Joviale stemming
Joviale stemming

Eenmaal voorbij de ingang, maakt de verwondering meteen plaats voor een blije verrassing. Het onthaal voelt als een warm bad. Het feest is al vroeg in volle gang en er hangt meteen een joviale stemming. Hoe klein Den Bosch is, blijkt ook meteen. Nog geen zes meter heb ik me verplaatst als ik al tien bekenden heb begroet. Mensen kiezen strategisch hun plek (dicht bij de bar of het podium) en nergens valt een onvertogen woord. Het terrein is ook mooi ruim opgezet en er zijn nauwelijks wachtrijen bij de bar waar je fatsoenlijke prijs betaald voor je drankje. Wat wil een mens nog meer?

Het ontroert me ook om te zien hoe er plek wordt gemaakt voor ouderen of minderbeperkten. Ieder van hun krijgt ruim baan om goed uitzicht te hebben en er een plezierige dag van te maken. Daar wordt je toch blij van. Het is ook tekenend voor het Levenslied, waarin naast de Lach en de Traan, toch vooral de Mens centraal staat.

de Lach en de Traan
de Lach en de Traan

Backstage krijg ik van de organisatie van het Levenslied mijn bandje en ik merk op dat ze het allemaal vlotjes verloopt en ze het dik voor elkaar hebben. Dit is voornamelijk de verdienste van Ivo van Harmelen, die al jaren verbonden is met het festival. Samen met zijn team houden ze de touwtjes achter schermen zeer bedreven in handen, terwijl er toch een prettige, losse ambiance blijft hangen. Artiesten, medewerkers, maar ook de EHBO of de Politie. Alles loopt langs elkaar met een grote glimlach. Zoals het heurt, zullen we maar zeggen.

En als de sfeer achterin goed zit, slaat dat natuurlijk ook over op de andere kant van het podium, waar de bezoekers zich goed vermaken. Die vertaalslag is vandaag in handen van een ander bekend gezicht, presentator Dick van der Maat. Al ruim 10 jaar praat hij het festival aan elkaar en is zoals altijd een opvallende verschijning met zijn lengte en zijn tijgerprintjasje. Dit jaar werkt hij als een familie duo. Waar hij de artiesten vooraf aankondigt, staat zijn dochter zijn dochter na afloop klaar om ze te bedanken met bloemen.

Dick van der Maat
Dick van der Maat & dochter

Even na 13:00 uur loopt Dick het bühne op om iedereen welkom te heten en klaar te stomen voor wat beloofd een fantastische dag. Om erin te komen wordt er eerst plaats gemaakt voor lokaal talent. Vooraf konden gegadigden zich opgeven om een showcase te spelen tijdens de 1UURsjow. Er waren vier plekken, maar de deskundigen hebben slechts 3 talenten uitverkoren om op te laten treden. De winnaars waren Jamie van Boxtel, Boy Lever en Peggy Mays.

Alle drie geven ze een enthousiaste set weg, maar hebben ze wel pech dat ze pieken op dit vroege moment als de meeste bezoekers er nog niet zijn. Desondanks bedanken ze iedereen hartelijk voor de kans die ze is gegund en hopen ze er zeker nog eens te staan.

Talentenshow

Levenslied Den Bosch
William Burg en Wilbert Pigmans

Hoe belangrijk een talentenshow kan zijn, blijkt gelijk daarna. Bosschenaar Wilbert Pigmans kwam in 2008 op de markt als beste Volkszanger uit de bus en vandaag mag hij als eerste grote naam op het affiche zijn opwachting maken. Hij wordt met gejuich onthaald terwijl hij opkomt en de eerste tonen van zijn hit De Toreador door de speakers klinkt. Een droomstart. Het vuurtje is ontstoken in het publiek dat intens meezingt en meedeint. Naarmate de set vordert, wordt het ook niet gedoofd. Het kan ook niet anders, Wilbert is er eentje uit de buurt en als hij zich ergens helemaal thuis voelt is het hier wel. Hij staat er strak bij in zijn pak en hoewel hij het zichtbaar veel te warm heeft, gaat zijn jasje niet uit. Hij blijft maar zingen en van links naar rechts struinen, terwijl de glimlach niet van zijn gezicht verdwijnt. Voor hem is dit topsport en deze thuiswedstrijd wint hij ruimschoots.

Rienie van de Kerkhof
Rienie van de Kerkhof

Daarna is het beurt aan Rienie van de Kerkhof uit Rosmalen. Deze veteraan weet als geen ander hoe hij er een feestje van moet maken. Met een mix van eigen werk en wat covers tovert hij eigenhandig de markt om in een groot meezingfestijn. Getooid in zijn blauwe blouse gooit hij, al zingend er zijn danspassen uit, terwijl hij nauw contact houdt met het publiek en oog heeft voor iedereen.
Sowieso is de interactie tussen artiesten en het publiek vandaag fascinerend. De een doet het nog charmanter dan de ander, maar het blijft verrukkelijk om te zien. Ook bij Guney van de Oetelaar die vlak daarna optreedt. Geheel in het zwart, zijn tattoos zichtbaar onder de opgestroopte mouwen, doet niet onder en brengt een kostelijk gevoel bij de mensen. En ook bij hem straalt het dankbare gevoel van zijn gezicht af dat hij hier opnieuw mag staan.

Jack van Raamsdonk
Jack van Raamsdonk

Het volgt elkaar allemaal heel snel op, want als het net 16:00 is geweest, is het al tijd voor Jack van Raamsdonk. Geheel in de stijl van de dag, gaat er bij hem het gas erop, want het dak moet er van hem af. Zijn zonnebril houdt hij de hele set op, maar met zijn blik spoort hij toch de hele markt af om ze los te krijgen. En dat lukt ook. Zo zorgt hij voor een van de hoogtepunten als hij Met heel mijn hart inzet voor de bezoekende FC Den Bosch fans. Terwijl de orkestband omlaag wordt gedraaid, zingt iedereens luidkeels het refrein mee.

Als afsluiter zingt hij nog verzoekje voor Bert Henkelman. Jack grapt nog, dat wie betaalt, bepaalt! Maar hij gooit er maar wat graag uit, de klassieker, You’re a Good Looking Woman in de versie van Tom Jones. Een van de weinige Engelstalige nummers die vandaag te horen zijn, maar zeker weten te bekoren.

Yosee

Levenslied
Yosee

Wie ook weet te bekoren vandaag is Yosee, wiens aanblik alleen al de harten sneller doet kloppen. Deze vrouw heeft niet stilgezeten tijdens de pandemie, toen haar repetities veranderden in livestreams voor haar fans. Maar echt gelukkig wordt ze hier weer, nu ze weer herenigd is met haar bewonderaars en kan meedelen in hun genot. Als een elegante amazone komt ze het podium op en zet vanaf het begin alles op alles om iedereen te vermaken. Een vrijgezel die haar fuif viert, trekt ze naast zich op en maakt haar bijzondere dag nog specialer. Als toetje gooit ze nog een sublieme medley eruit van de liedjes van Bonnie St Clair dat zelfs zorgt dat er buiten op de terrassen gelukzalig wordt mee wordt meegedaan.

Dan is het de beurt aan William Burg die inmiddels kind aan huis is op de Markt. Zo vlekkeloos als zijn witte blouse rijgt hij de hits aan elkaar en breng hij ook gretig zijn nieuwe werk aan de man. Onder zijn arm had hij al een stapel van zijn nieuwe single meegenomen en die verdeelt hij gul over de eerste rijen. De verse platen slaan meteen aan, maar het zijn toch de oudjes als Ware Liefde waar de handen voor elkaar gaan.

Voor het hoogtepunt van zijn optreden roept hij de hulp in van Wilbert Pigmans. Samen brengen ze een eigentijdse gepassioneerde versie van het juweeltje Amigos Para Siempre. Dat nummer is al veel vertaald en vaak gecoverd, maar deze versie ontroert en brengt iedereen in vervoering.

Wilbert Pigmans
William Burg en Wilbert Pigmans

Net als Wilbert, verwierf Henk Bernard op de Markt voor het eerst bekendheid en gaat het hem sindsdien voor de wind. Het lijkt wellicht een routine, maar ook hij werkt hard om iedereen in de menigte voor zich te winnen. En ook hij slaagt erin, als hij grootste hit “Hou me nog een keertje vast” en 2000 kelen opengaan om de tekst woord voor woord mee te zingen. Een grandioos hoogtepunt, maar de ware klapper moet dan nog komen.

Corry Konings

Corry Konings
Corry Konings

Als er titels verdeeld mogen worden bij het levenslied zijn vandaag Corry Konings en John de Bever onbetwist de Koning en Koningin. Vooral Corry laat er geen gras over groeien als ze opent met Ik krijg een heel apart gevoel van binnen. De markt veranderd in één groot achtergrondkoor en daar is de toon mee gezet. Wat ze ook brengt, haar eigen werk of dat van de rekels, op de publieksparticipatie kan ze rekenen. En hoe lang ze dit ook al doet, Corry blijft gracieus en sierlijk. Zelfs als iemand een verzoekje roept, antwoord ze alleraardigst dat die helaas niet op de lijst staat. Haar ontwapenende lach doet veel.

Corry Konings
ontwapenende lach

Dan is het moment daar, ze sluit af, maar doet dat niet alleen. De hele dag is hier al naartoe gewerkt. Reikhalzend keek het publiek er al naar uit. Een oorverdovend gegil klinkt er als ze John de Bever de bühne oproept om samen hun single Een Vriend voor het Leven te brengen.

Terwijl ze samen hartstochtelijk zingen lijkt er even niets anders op de wereld te zijn dan dit moment. Mensen pakken elkaar vast, mobieltjes gaan de lucht in, iedereen gaat er helemaal in op. Prachtig hoe het Levenslied dan voelt als een hechte gemeenschap met Corry en John als vorstelijke leiders.

John de Bever
John de Bever

Na deze climax loopt Corry onder daverend applaus weg en staat John er alleen voor. Hem wacht de zware klus om af te sluiten en het duet te evenaren. Dat speelt hij direct klaar door “Jij krijgt die lach niet van mijn gezicht” in te zetten. Inmiddels ook een reality ster met zijn successhow “De Bevers”, blijft hij toch een entertainer in hart en nieren. Dat zie je aan hem af als hij heel de mensenmassa om zijn vinger windt en uit zijn dak laat gaan. Een waardige afsluiter en bekroning van deze muziekdag.

Boven de ingang van Tijl Uilenspiegel hangt het gezegde “Veni, Vedi, Vici”. Als er voor iemand dit opgaat vandaag is het wel voor Bert Henkelman. Backstage kom ik hem weer tegen en vraag of ik hem nog op de foto mag zeggen. Hij doet het graag. Waar hij zich enkele weken geleden nog fel verdedigde voor de opzet van dit festival, kijkt hij vandaag terug op een geslaagde jaargang. Ik bedank hem hartelijk, zonder zijn vele inzet, was dit allemaal niet van de grond gekomen. Hij en de hele organisatie mogen trots zijn!

Levenslied
uitbundig volksfeest

Als ik terrein afloop besef ik wat een heerlijke dag ik heb gehad. Grandioze optredens met vrolijke muziek, het weerzien met oude kennissen. Het lijkt lang geleden dat ik zo een uitbundig volksfeest heb meegemaakt. Tegelijk dwalen mijn gedachten af naar de trieste geluiden die men liet horen over de entreeheffing en verbaas ik me toch. Hoe sommigen zo kunnen vallen over 6 euro entree, terwijl ikzelf in mijn eentje (géén bierdrinker) het veelvoudige heb uitgegeven aan versnaperingen.

Maar aan de geneugten van het leven moet je eigenlijk geen prijskaartje willen hangen. Het gaat om het gevoel dat je overhoudt op de dag zelf. Hoe fijn je het met elkaar hebt gemaakt en hoe tevreden je huiswaarts keert. En dat gevoel is onbetaalbaar!

Pizzatramp

De stalen geluidsmuur van punkband Pizzatramp

Bossche supportact No Way doet zeker niet onder voor de grote broers uit Zuid-Wales

Pizzatramp is een punkband uit Zuid-Wales maar qua hardheid en grofheid doen zij zeker niet onder voor hun grootstedelijke evenbeelden. Sterker nog, zelden heb ik zoveel gevloek en getier aangehoord. Naarmate hun gig vordert, vermindert dat allemaal en komt het spel meer aan bod. En die is energiek als een stalen muur. Punk van het zuiverste water brengt supportact No Way, een band van drie dertienjarige Bosschenaren. Plaats van al deze handelingen is café De Vaart Bossche Brouwers.

Pizzatramp

Pizzatramp
Pizzatramp – Sammy Two Cabs

Ik sprak vooraf even met de bassist van Pizzatramp, vroeg hem naar de setlist. “Ow, we don’t know. It’s a surprise. Even for us.” Geen setlist, geen vaste programmering, laat het helemaal over aan het moment, het toeval, de ingeving. Meer punk dan dit zul je niet sneller krijgen. De band schrijft er dit over op Facebook: “Den Bosch was wicked late night, carnage and beer galore, heavy hangovers galore.”

Pizzatramp
Pizzatramp – Jimmy No Whammy

Frontman Jimmy No Whammy opent de show en zegt dat het eerste nummer een tribute is aan …Tom Cruise. Ik denk dat Cruise niet bijster ingenomen zal zijn met deze tribute die bol staat van razernij en gevloek. Het publiek lacht en juicht instemmend mee. Een aantal fans maakt zich op voor een moshpit die de hele show voortduurt. Tot verbijstering van vijf meisjes die op barkrukken angstig toekijken. Het is ook niet niks, al die hanekammen, stagedive, moshen. En de tomeloze energie die de band uitspuwt die aan het eind van deze korte show – hooguit 35 minuten – een geluidsmuur optrekt waar geen doorkomen aan is. Een geluid van staal.

Pizzatramp
Pizzatramp – Danny Banger
No Way
No Way
No Way

Punk is niet dood te krijgen. Onmogelijk. No Way. Niet als het aan de drie jonge bandleden van support act No Way ligt. Alle drie zijn geboren in het jaar 2008 en komen uit Den Bosch. Hun nummers zijn fel, hard en kort. Zelden zal een nummer langer duren dan 1 minuut. Zoals het een echte punkband betaamt.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ouders en buurtvrienden komen kijken en er ontstaat zelfs een (bescheiden) moshpit. Er zijn veel kleine kinderen die her en der rondlopen. Een gezellige vrijdagavond met veel families zo lijkt het. Maar het gaat hier wel om een echte punk avond in het café. De stemming zit er goed in en dat blijft zo.

Arthema Strijkkwartet

Filmmuziek van Arthema Kwartet in Tuinsessies

Fantastic Beasts and where to find them uit het universum van Harry Potter in de Museumtuin

In mei 2018 won het Arthema Kwartet de publieksprijs in het Willem Twee kamermuziek concours. Na dit mooie begin hebben ze vele concerten gegeven, waarbij aandacht voor het milieu en de ontwikkelingen in de wereld een grote plaats innemen.

Arthema Kwartet – Tuinsessies
Arthema Kwartet
Arthema Kwartet – Tuinsessies

En nu voor de Tuinsessies een experiment met filmmuziek, gearrangeerd door Nikolai Clavier voor twee violen, altviool en cello. Voor deze uitvoering speelt niet Diederik Smulders, maar Floor Bakker mee, een celliste die in Eindhoven en ruime omgeving heel bekend is.

Nikolai Clavier
Nikolai Clavier

Filmmuziek
Filmmuziek begint steeds meer in de klassieke wereld herkend te worden als een waardevolle bron van composities. Er is enorm veel mooie en complexe muziek gemaakt. Dit is in zijn algemeenheid geschreven voor grotere orkesten, en veel elektronica en nabewerkingen van opgenomen muziek. Het arrangeren daarvan voor een kleine bezetting (Nikolai deed het helemaal alleen) is dan ook een gigantische klus.

Van tevoren was het mooi om nog even door het museum te dwalen. Daar trokken vooral de prachtige 3D computer gegenereerde bewegende beelden van Eelco Brand mijn aandacht. De sfeer in de museumtuin is heel relaxed, met handige zitdekentjes voor op het gras.

Voor de pauze worden stukken gespeeld uit Fantastic Beasts and where to find them uit het universum van Harry Potter. Eén ding is zeker: ik ga de film weer eens bekijken, al was het maar om hernieuwd naar de muziek te luisteren.

Na de pauze klinken stukken uit The Ring trilogie van Tolkien. Het Arthema Kwartet speelt de stukken met bevlogenheid en veel onderlinge aandacht waardoor het als een geheel klinkt. Stuk voor stuk kan je horen dat de spelers hun instrument enorm goed beheersen, zowel in hun uitvoering als in de geluidseffecten die ze aan hun snaren weten te ontlokken.

Arthema Kwartet
Eduardo Diez Garcia en Gabriela Torres

Een ander gevolg van de kleine bezetting is dat thematieken die door het geweld van grote orkesten wel eens onder de radar willen verdwijnen hier veel duidelijker hoorbaar zijn. Ook in hoe ze telkens in kleine variaties terugkomen, wat het een interessante luisterervaring maakt.

Toch is ook goed te horen dat deze muziek niet voor zo’n klein gezelschap als het Arthema Kwartet bedoeld is, beide films moeten het van een lading bombast hebben die met een klein ensemble niet te maken is. In zekere zin komt het strijkkwartet daardoor pas echt tot haar recht bij de hartstochtelijk gespeelde tango, die als toegift werd gespeeld.

Arthema Kwartet
Arthema Kwartet – finale

Foto’s: Erwin Engelsma

Triggerfinger

Na winterslaap is de luidste band van België back

Triggerfinger rijgt de ene hit na de andere aaneen en het publiek gaat uit zijn dak

Drie jaar lang is het stil geweest rondom deze band, maar vanavond zijn ze ontwaakt uit hun winterslaap. In de intieme zaal van Willem Twee Poppodium maakt de luidste band van België zijn rentree: Triggerfinger! Een recensie van gastredacteur Ivy Harkes.

Nieuwe nummers of hits
luidste band België
Triggerfinger – luidste band België

Zouden ze nog net zo goed zijn als drie jaar geleden? Zouden ze nieuwe muziek spelen? Of juist hits, covers? Uiterst nieuwsgierig en vol verwachting kwam het publiek naar Den Bosch voor het eerste concert van Triggerfinger sinds drie jaar.

De mannen van Triggerfinger besloten drie jaar gelden een time-out te nemen voor onbepaalde tijd. De bandleden wilden zich richten op andere zaken. Zo trad drummer Mario Goossens veelvuldig op met collega drummer Cesar Zuiderwijk in de band Sloper en richtte Ruben Block zich op zijn solocarrière. Maar nu zijn ze weer terug en hoe!

Vanaf het allereerste moment dat Triggerfinger op het podium staat en het nummer I’m Coming for You inzet, is duidelijk dat ze het niet verleerd zijn. Ze rocken nog net zo hard en spelen super strak de ene hit na de andere: Let it Ride, Perfect Match, Flesh Tight. Mario Goossens zweept het publiek op met zijn drums. De heren zijn volledig in hun element en het publiek gaat uit zijn dak.

Triggerfinger
Triggerfinger – ©Mickey Obo

Naast het bekende drietal Block, Goossens en Van Bruystegem, is ook gitarist Geoffrey Burton van de partij. Burton stond al vaker met Triggerfinger op het podium en werkte bijvoorbeeld ook samen met grootheden zoals Iggy Pop en Grace Jones.

Luidste band van België

Tijdens het nummer Colossus neemt Geoffrey Burton de gitaarpartijen voor zijn rekening en kiest Ruben Block voor de basgitaar. Samen met bassist Paul Van Bruystegem zorgt Ruben Block voor een ontzettend vette groove.

Ruben Block
Ruben Block hier nog op gitaar

Het optreden was luid en strak als vanouds, maar niet vlekkeloos. Tijdens het nummer All this Dancin’ Around gaat het even fout. Ruben legt de boel stil en maakt de grap dat ze de afgelopen jaren veel jazz geluisterd hebben en daardoor aan het experimenteren zijn geraakt. Ze starten het nummer opnieuw en het publiek vergeeft ze onmiddellijk. We zien en horen een fantastisch samenspel van Ruben Block en Geoffrey Burton en het viertal rockt het nummer tot het eind.

Triggerfinger
Monsieur Paul en Geoffrey Burton

Na All this Dancin’ Around vertrekken de heren van het podium. Uiteraard komen ze terug voor een toegift waarin ze twee covers spelen. De eerste cover is van Patti Smith. Het prachtige Dancing Barefoot werd door Triggerfinger fantastisch mooi gebracht. De tweede cover is een bekende van Triggerfinger, Man Down van Rihanna. Triggerfinger weet dit nummer naar een totaal ander niveau te tillen. Geen I Follow Rivers vandaag, maar dat kan niemand deren.

Triggerfinger bedankt het publiek en de medewerkers van Willem Twee Poppodium. En wij bedanken Triggerfinger, rock on!


Gastredacteur: Ivy Harkes
Foto’s: Johan Kramer en Mickey Obo