THEATER FESTIVAL BOULEVARD

THEATER FESTIVAL BOULEVARD

MUZIEKPROGRAMMA
DIVERSE PODIA
DO. 01 AUG – ZO 11 AUG
DIVERSE TIJDEN

MEER INFO

STEFFEN MORRISON

STEFFEN MORRISON

THEATERFESTIVAL BOULEVARD
PLEINZAAL THEATER A/D PARADE
VR. 02 AUG.
22:00

MEER INFO

Summer of Horror

SUMMER OF HORROR

ABORTED + CYNIC + NECROT
WILLEM TWEE POPPODIUM
DI. 13 AUG.
19:30 UUR

MEER INFO

Jan Roosen

Tweede seizoen SongDay start met Vughtenaar Jan Roosen

BJ Baartmans, Ooit Jongens en Niels Duffhues maken de line-up compleet

De line-up van het tweede seizoen van SongDay start zondag 1 september met goede bekende Jan Roosen uit Vught. In de daarop volgende maanden komen meer lokale artiesten voor het voetlicht op het sympathieke podium van het WerkWarenHuis aan de Tramkade.

Songday is een kleinschalig podium voor intieme livemuziek. Het vindt plaats op de eerste zondag van de maand en wordt georganiseerd door Hermann van Holt, Paul Pijnenburg en Frank van Osch.

Jan Roosen

Jan Roosen
Jan Roosen – ©John Claassen

Jan Roosen werd wereldberoemd met ‘De Kleinkeinder’ en doet elk jaar de Piep en Blaos-concerten tijdens carnaval. Maar Jan Roosen uit Vught is veel meer dan dat.

Samen met Arjen van der Mee (toetsen) speelt hij ‘liedjes die ergens over gaan’, zowel Engels- als Nederlandstalig. Liedjes van hemzelf, van Tom Waits, Bonnie Raitt, Keb Mo, Elton John, Randy Newman, Sting, Van Morisson, Jules de Corte en meer.

01 september om 16:00
WerkWarenHuis, Tramkade, Den Bosch

BJ Baartmans

BJ Baartmans
BJ Baartmans – ©Monique Nuijten

BJ Baartmans draait al een slordige 40 jaar mee in de Nederlandse muziekscene, meestergitarist BJ Baartmans. Met Ghostwriter bracht hij onlangs een pareltje uit. Bij SongDay speelt Bart Jan solo een aantal songs uit zijn repertoire. Voorprogramma: Susan Goldman

06 oktober om 16:00
WerkWarenHuis, Tramkade, Den Bosch

Ooit Jongens

Ooit Jongens
Ooit Jongens

Een leven lang (muziek) komt samen in – O O I T J O N G E N S – van singer-songwriters Frank van Osch en Jos van den Dungen. Een voorstelling waarin de liefde, het leven en haar littekens onder het muzikale mes gaan.

Twee gepokt en gemazelde muzikanten brengen liedjes en verhalen met een lach en een traan. Over jong voelen en ouder worden, over de roots, kinderen en de liefde, over de liefde voor muziek, de steeds killere wereld om ons heen en over die verdomde dood.

03 november om 16:00
Werkwarenhuis ‘s-Hertogenbosch

Niels Duffhues

Murder Call live
Niels Duffhues

Bosschenaar DUFFHUES maakt liedjes als korte verhalen. Zijn muziek is donker en tragisch en is te omschrijven als avantgardistische blues en a-typische roots & folk muziek.

01 december om 16:00
Werkwarenhuis, Tramkade 20 5211VB ‘s-Hertogenbosch


Coverfoto Jan Roosen – ©John Claassen

BJ Baartmans

DUFFHUES

Jera On Air

Heavy Hangout met No Way en Nephylim op Jera On Air

Twee Bossche bands op grootste punk- en hardcorefestival van de Benelux in het Noord-Limburgse Ysselsteyn

Jera On Air viert dit jaar haar dertigjarig bestaan, voor mij is het de vijfde keer dat ik afreis naar Ysselsteyn voor drie dagen punk, hardcore, metalcore en alle varianten daar tussen in. Naast grote namen als Bad Religion, Suicidal Tendencies en Dropkick Murphys staan er ook twee Bossche bands geprogrammeerd, No Way en Nephylim.

Jera On Air

Jera On Air
Heavy Hangout op Jera On Air

Het is het begin van dag twee, als om 12:00 uur de jonge honden van No Way de Buzzard- tent mogen openen. Het zal voor de meeste festivalgangers toch nog te vroeg zijn, want de tent is niet erg vol. Maar voor het podium wordt er door een aantal jonge bezoekers gemosht, gepogo’ed en ge’windmild’.

No Way

Jera On Air
No Way – Buzzard tent Jera On Air

Vernoemd naar een track uit 1981, van Adolescents, speelt No Way harde en snelle punk, vol energie. Te zien aan de zwarte X- en op hun handen zijn ze ‘straight edge’ , een stroming binnen punk die er voor kiest niet te roken, te drinken of drugs te doen.

Er zijn kleine foutjes te horen, maar waar het om gaat is het enthousiasme van deze vierkoppige band. En hun enthousiasme steekt aan; de meesten in de tent staan instemmend op de maat mee, ja te knikken.

Nephylim

Nephylim
Nephylim

Uit een ander vaatje tapt, het eveneens Bossche, Nephylim. Iets later in de middag spelen zij een korte, maar zeer gedegen metalset. De Hawk is behoorlijk vol, en na een nummer of drie heeft Nephylim de tent op hun hand. Na elk nummer wordt de lucht gevuld met de bekende ‘devils horns’- handen, als bewijs dat hun muziek goed gepruimd wordt.

Voorgegaan door een charismatische zanger zie je de mannen van Nephylim duidelijk genieten van hun eigen vorm van metal. En na een zeer vermakelijk, en explosief half uur heb ik het gevoel dat deze band nog best ver kan komen.


Jera On Air is een muziekfestival dat jaarlijks in juni gehouden wordt in Ysselsteyn in Noord-Limburg. Het festival is ontstaan bij jongerencentrum Jera ’70 in Yssselsteyn. De naam ‘Jera’ is afkomstig van de afkorting van het woord jeugdraad en 1970 was het jaar dat de jongerenvereniging werd opgericht (bron: Wikipedia).

Rob van der Ham van Willem Twee Heavy Hangout was ook present. Nephylim zit namelijk in zijn boekingskantoor.

Nephylim

No Way

Temple Fang

Bossch label Electric Spark Records bestaat 3 jaar

Concertzaal Willem Twee toneel van matig bezocht verjaardagsfeest Lightning Strikes

Om eerst maar even te zeiken, dan hebben we dat gehad want waarom is het zo bizar rustig op de dag dat Electric Spark Records haar driejarig bestaan viert? Speelt het langverwachte mooie weer parten? Gooit Graspop Metal Meeting roet in het eten? Zo zonde dat er niet veel meer publiek op het verjaardagsfeest Lightning Strikes is afgekomen, en zo onverdiend voor zowel de bands als het label. Afijn.

Electric Spark Records

Electric Spark
Electric Spark Records

Den Bosch en 11 november zijn sinds jaar en dag onlosmakelijk met elkaar verbonden. Immers, op ’11- 11’, ofwel ‘dun elfde van dun elfde’ klinkt het officiële startsein van het carnavalsseizoen.

Daarnaast heeft drie jaar geleden Den Bosch er op die datum een nieuwe pijler bij gekregen: platenlabel Electric Spark Records ziet het levenslicht.

Ik ben te laat om opener Seum te zien. Dit Canades ’doom and bass’ trio bracht tot nu twee platen uit op Electric Spark, waarvan hun eerste ook de ‘first Spark’ is.

Ismena
Als ik de grote zaal van de Willem Twee inloop staat Ismena op het podium. Bij een Spark-labelmiddag bij de Bossche Brouwers speelde de Nederlandse nog solo, met zang en akoestische gitaar, nu wordt ze ondersteund door een driekoppige band, in de klassieke rockbezetting.

De nummers worden hierdoor natuurlijk steviger, maar het zaalgeluid is dusdanig in orde dat Ismena’s stem, die toch vrij iel en dun is, niet verdrinkt tussen de gitaren.

Het zijn vrij statische nummers met een duidelijk begin en eind, maar daar tussen in gebeurt niet veel spannends. Jammer, want de combinatie van muur van rock en hoge stem geeft mogelijkheden.

Ismena
Ismena – ©Erwin Vrensen

Johan Broeder is geen onbekende met de muziekwereld: via een baan in een platenzaak en later bij Mojo, en als programmeur in Workum en bij de Willem Twee heeft hij een netwerk van contacten opgebouwd. Maar een verkeersongeluk geeft een andere draai aan zijn leven.

Yantras
Na een korte pauze staat in de kleine zaal Yantras al te schreeuwen als ik binnen kom. Twee stevige metalnummers pakken mijn aandacht. Lekker dit! De zangeres heeft een goede grunt, en de rest van de band staat zich als snel in het zweet te spelen.

Daarna gaat de vaart eruit. Het derde nummer begint met een lang maar boeiend intro tussen drummer en gitarist.

Electric Spark
Yantras – Electric Spark

Langzaamaan ontspint zich iets, traag en slepend, waarbij de harde klappen van de drummer je bij de les houden. Man, wat slaat die gast hard. En gelukkig maar; het blijkt de kapstok te zijn waar de rest van de set, ook traag, aan blijft hangen. Er is genoeg variatie tussen zang en schreeuw om te blijven luisteren, met een sympathiek scheutje goth, maar de opwinding van de start van Yantras’ set blijft weg.

Johan Broeder wordt op elf november slachtoffer van een verkeersongeval, waardoor hij enige tijd uitgeschakeld is. Dat, en de corona epidemie, zetten hem aan het denken. Waarom de stoute schoenen niet aangetrokken, en zijn droom waargemaakt? Johan begint zijn eigen platenlabel, Electric Spark Records.

Temple Fang

Electric Spark Records
Temple Fang – ©Mickey Obo

Geen onbekende in de Willem Twee, en oude vrienden van Johan, Temple Fang, begint haar set met wat nieuwe nummers. Of wij dat erg vinden, vraagt de zanger- bassist. Helemaal niet: als Temple Fang ergens goed in is, is het wel het schrijven van muziek.

Haar symphonische stonerrock kenmerkt zich vaak door een heel geleidelijke spanningsopbouw, waar een thema steeds maar steviger en harder wordt aangezet. Dat klinkt eentonig, maar dat is het zeker niet, want op de weg naar het eind van een song doen de vier heren van de band ook nog wat maat- en tempowisselingen aan. Ginne flauwekul dus.

Temple Fang
Temple Fang in Willem Twee – ©Mickey Obo

De setlist van vandaag is wat harder, scherper, hoekiger dan ik ken van andere keren dat ik Temple Fang live zag. En hoewel de iets snellere nummers mij niet zo kunnen boeien als de wat langere, breed uitgesponnen, langzamere songs, is het ook vandaag weer een genot om deze band te zien spelen. Naast nummers schrijven, is die live spelen en het publiek meenemen in goede handen.

Vandaag viert Electric Spark Records haar derde verjaardag; op ‘dun elfde van dun elfde’ 2022 bracht ze een labelsampler uit, de elfde Spark, nu staat de teller op achttien releases als ik goed geteld heb. Hopelijk wordt de catalogus nog veel uitgebreider. Het is Electric Spark gegund: een sympathiek label, gerund door een sympathieke gast met veel, heel veel liefde voor muziek.


Cover foto Temple Fang – ©Mickey Obo
Foto Ismena – ©Erwin Vrensen
Screenshot Yantras: Facebook Yantras

Seum

Ismena

Yantras

Temple Fang

Nina Lynn

Nina Lynn speelt nieuw album A Taste Of The Wild

Een spetterende en enthousiaste seizoensafsluiting van de Blue Room Sessions

Het laatste, wederom uitverkochte, concert van dit seizoen is met Nina Lynn en haar band. Dat zijn multi-instrumentalist Janos Koolen op gitaar, banjo, en octave-mandoline, Lucas Beukers op bas en Arthur Bont op drums.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Nina Lynn

Ze starten verrassend met Outro, waarbij Nina prachtig zingt en de mannen klinken als een mysterieus driestemmig monnikenkoor. Later zullen ze er ook mee eindigen. De band staat vanavond voor de tweede keer in dezelfde samenstelling op ons podium en net zo enthousiast als de vorige keer.

Nina Lynn
Nina Lynn en band

Toen was het album Hummingbird net uit. Afgelopen maart was er weer een nieuw album, A Taste Of The Wild. Net als haar debuutalbum werd dit opgenomen mét en geproduceerd door de onvolprezen Janos Koolen. Vanavond spelen ze een flink aantal nummers van dit album en dat doen ze fantastisch.

Nina Lynn
A Taste Of The Wild

Glistening is een traditioneel klinkende song met mooi gitaarspel van Koolen. Op Wonder In Her Eyes, een nummer dat ze schreef met Lucas Beukers, klinkt de banjo erg goed. Net als op het ‘Bonnie Raitt-Rock-nummer’ Growing Pain. Met drummer Arthur Bont schreef ze ook een song, het fraaie Lilith, met Koolen op de octave-mandoline, zoals ook op Let It Grow, het laatste nummer van de eerste set.

Tweede set
Na de pauze starten ze met Clear Blue Skies, met een strak drummende Bont en heel apart ‘WahWah’ gitaarspel van Koolen. De bas van Beukers is trouwens ook niet te versmaden. Hij staat er, net als de meeste bassisten, grotendeels rustig bij (al gaat hij even los aan het einde van de tweede set).

Arthur Bont
strak drumwerk

Opvallend fijne zang en wat heftiger gitaarspel op het voor mij Iers klinkende Bold Young Farmer. De song Each Woman schreef Nina met de Limburgse zanger Gé Reinders. Die vond het nieuwe album erg goed, behalve het gitaarspel op From The Bones. Maar dat is met opzet omdat het een boos liedje is, aldus Nina.

Blue Room Sessions
fijne zang

Een mooi moment breekt aan als het hele publiek uit volle borst meezingt met Seasons. Al is het maar één klank, “oeh”. Een country song mag ook niet ontbreken met Harvest Moon. Het laatste nummer is de titelsong van het album A Taste Of The Wild.

Dan klinkt nogmaals het geheimzinnige Outro. Maar net als je denkt dat het is afgelopen is er als toegift een indrukwekkende uitvoering van Crowded Table van The Highwomen. NinaLynn en haar band zorgden voor een schitterende afsluiter van het seizoen.

Blue Room Sessions
afsluiting seizoen 2023-2024

Fijne vakantie en tot 3 september.


Setlist: Outro, If You Were An Ocean, Glistening, Wonder In Her Eyes, Conwy Bay, The Wolf, Growing Pain, Barefoot, Lilith, Let It Grow,. Tweede set: Clear Blue Skies, Bold Young Farmer, Each Woman, From The Bones, Seasons, Freeboard, Harvest Moon, A Taste Of The Wild, Outro, Crowded Table.

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

Nina Lynn: A Taste Of The Wild (2023)

Kate Clover

Kate Clover en Eyesores in Willem Twee Poppodium

Aangename stage presence Amerikaanse artiest vergezeld door strakke rock 'n roll machine met bijzonder slotoffensief

Het gebeurt me niet zo vaak, dat je ’s ochtends nog niet weet, dat je ’s avonds naar een concert gaat. Op vrijdag 14 juni is dit dus wel het geval. KLANKGAT hoofdredacteur Ronald Rijken vroeg me een stukje te schrijven over Kate Clover in Willem Twee Poppodium die avond.

Normaal gesproken bereid je je voor op een concert waar je iets over gaat schrijven, maar daar is nu niet veel tijd voor dus. Bovendien had ik nog nooit gehoord van Kate Clover. Na een paar korte luisterbeurten op Spotify en YouTube lijkt het me de moeite waard om de regen te trotseren en ga ik die avond richting Boschdijkstraat nummer 100.

Eyesores

Kate Clover
Eyesores

Het voorprogramma dat mee zou komen met de hoofdact is uitgevallen, dus moet programmeur Rob van der Ham hals over kop een andere band uit de hoge hoed toveren. Gelukkig heeft hij een groot netwerk en denkt hij meteen aan Eyesores uit Harderwijk.

De drie jonge mannen zitten nog op de boot bij Vlieland, als ze gevraagd worden, maar twijfelen geen moment en regelen dat ze hier deze avond kunnen spelen.

Eyesores
rechttoe rechtaan punk

Het is op zijn zachtst gezegd nog vrij rustig in de Kleine Zaal als de band het podium betreedt. Het deert de mannen niet en trappen af alsof ze voor een volle zaal staan te spelen.

De eerste paar nummers klinken als rechttoe rechtaan punk met af en toe een lekkere drumbreak en soms wat rustigere stukken, waar de bassist wat ruimte krijgt. Vermakelijk maar niet spectaculair.

Ze hebben er wel duidelijk plezier in, met de drummer als grote gangmaker. De Engels sprekende zanger schreeuwt dan: “I want everyone to scream: ROAD RAGE!” Dat is dus de titel van het nummer en tevens de songtekst. Enkelen in de zaal schreeuwen daadwerkelijk mee.

Maar gedurende de set wordt het duidelijk dat ze meer in hun mars hebben. Misschien is het keerpunt wel het moment dat ze een tuning break hebben. Er moet even in een andere toonsoort gestemd worden dus.

Maar de drummer doet net alsof het part of the show is en zweept het publiek nog eens op, “Hebben we er nog een beetje zin in?”

Later blijkt dat er verschillende aanwezigen zelfs speciaal gekomen zijn voor Eyesores. Twee tieners op de fiets uit Schijndel en een man van middelbare leeftijd zelfs met de trein uit Amersfoort.

Eyesores
aangename verrassing als voorprogramma

Zoals gezegd, laat het drietal dus steeds meer zien en horen waar ze toe in staat zijn. De bassist en gitarist laten onder andere hun instrumenten lekker gieren door feedback te creëren. Ook de nummers worden steeds gevarieerder.

Zo is er een heel lang nummer, met veel tempo wisselingen en ook een stilte. Is het nummer afgelopen? Oh nee, toch niet… Een enkeling klapt al, maar het gaat weer verder.

“This is our loudest fucking song!”, klinkt het dan. Het begint met ska achtig loopje. Dan hard inderdaad, met lekker schreeuwende zang en dan weer ska afgewisseld. Het laatste nummer is weer wat minder punk en meer rock.

Afgelopen week is hun tweede nummer op Spotify verschenen, Chained. Samen met Road Rage zijn dat wel twee up-tempo nummers.

Het zou mooi zijn als de wat langere nummers met iets meer variatie, ook binnenkort op die muzikale streamingdienst te vinden zijn. Maar dat zijn details.

Eyesores is een aangename verrassing als voorprogramma en hebben ook vanavond weer nieuwe fans erbij gekregen lijkt me. Keep up the good work!

Kate Clover

Kate Clover
Kate Clover

Kate Clover is een singer songwriter uit Los Angeles, onder andere geïnspireerd door de psychobilly/postpunk van The Gun Club. In haar geboorteland heeft Kate al op serieus grote podia gespeeld, maar zal nog wat bekendheid moeten verwerven, voordat het ook hier zover zal zijn. De Kleine Zaal van Willem Twee Poppodium is een mooi begin. Het is inmiddels ook al wat drukker geworden gelukkig.

Geflankeerd door drie mannen strak in het pak en Kate zelf in een stijlvol, strak rood jurkje met panterprint revers en bijbehorende riem, is het al een plaatje om naar te kijken. En dan moet de show nog beginnen. Zou het muzikaal ook overtuigen? Kate hangt haar gitaar om haar hals, dus we gaan het zien en horen.

Kate Clover
Tearjerker

Er wordt afgetrapt met het nummer Tearjerker en dat is allesbehalve een tranentrekker. Het tovert an instant smile op je gezicht. Lekker vlot tempo ook, zoals de meeste nummers wel. Kate heeft in haar gezicht wel iets weg van een jonge Michelle Pheiffer, maar dan met sixties kapsel met haarband. Ze springt en beweegt ritmisch op de maat van de muziek en heeft een aangename stage presence.

Kate Clover
mooie krachtige en zuivere stem

Bovendien, en niet onbelangrijk, een mooie krachtige en zuivere stem. Al is die later in de set even niet zo goed hoorbaar. Gelukkig wordt dat wel verholpen.

Ze wordt begeleid door een retestrakke band, die professionaliteit uitstraalt. De lekkere roffeltjes en veelvuldig gebruik van de cymbals door de drummer, mooie loopjes van de bassist en de gitarist die regelmatig mag shinen met zijn lekkere solo’s.

Het is een genot om naar te kijken. Maar Kate zelf steelt toch wel de show. Niet allemaal vernieuwend, maar wel een geoliede rock ’n roll machine. Heel soms gaat het tempo iets naar beneden, met het nummer Damage Control bijvoorbeeld, waarbij het lekker heupwiegen is.

Tegen het einde wordt er nog even een tandje bij geschakeld. Met No More Romance en Follow Your Heart komt er een einde aan de show. Toch? Er is applaus. Iedereen blij en tevreden. Er wordt nog even nagekletst.

En dan, na een minuutje of zo, gaat de deur weer open en komen ze het podium weer op. Iedereen een beetje verbaasd, zo lijkt het. Er wordt nou niet echt gejoeld, of “We want more!” geroepen.

Maar de zaal lijkt toch wel aangenaam verrast. De gitaar laat Kate nu achterwege en neemt de microfoon in haar hand. Nog twee laatste knallers worden voorgeschoteld en het publiek gaat ook nog even helemaal los.

Maar na het energieke Crimewave is het dan toch echt gedaan en zijn de aanwezigen moe, maar voldaan.

Willem Twee poppodium
verrassend fijne avond

En zo is het voor deze redacteur van dienst een verrassend fijne avond geweest. Dat had voor veel meer mensen het geval kunnen zijn, want Kate Clover en haar band, die hadden hier een veel grotere opkomst verdiend.


Screenshots: Kate Clover – 2024-03-16 – Constellation Room – Santa Ana – full live show
Foto’s Eyesores: Facebook Eyesores
Coverfoto Kate Clover: Facebook Eyesores

Kate Clover: The Apocalypse Dream (2024)

Eyesores

Opera op de Parade

Opera op de Parade krijgt het weer voor elkaar

Rossini spoelt trauma van vorig jaar weg met La Scala di Seta en Il Signor Bruschino

Vorig jaar was een vreselijke tegenvaller toen de Opera op de Parade nogal letterlijk in het water viel, of liever: het water viel op de opera, vergezeld van menige traan. Gelukkig loopt dat nu anders. Het weer is goed genoeg en verwachtingsvol publiek heeft de Parade al lang van tevoren gevuld met de altijd gezellige atmosfeer die zo’n volksfestijn als de opera oproept.

Het prachtige is dat deze opera gratis toegankelijk is. En de sponsors die dit mogelijk maken (een productie als deze vergt een gigantische inspanning en dus geld) worden dan ook terecht bedankt.

Opera op de Parade

Opera op de Parade
La Scala di Seta

Op deze Opera op de Parade 2024 was gekozen voor twee luchthartige en levenslustige korte opera’s van Rossini: La Scala di Seta en Il Signor Bruschino. Als je me gevraagd had hoe lang die uitvoering duurde zou ik ongeveer een half uur hebben geschat, maar volgens het programmaboekje was het bijna drie uur.

La Scala di Seta
liefde, list en bedrog

Vooraf kregen we een leuke en verhelderende inleiding op de Bel Canto, de zangstijl die Rossini gebruikt, en mochten we dat zelf even oefenen door een nogal gewaagde tekst mee te zingen. En daarmee was de sfeer gezet, want de stukken gingen over liefde en met name over geliefden die de omstandigheden tegen hebben.

Het is een feest van misverstanden, list en bedrog, valse beschuldigingen, goede voornemens en persoonsverwisselingen, maar uiteindelijk komt alles goed en vinden de echte geliefden elkaar.

La Scala di Seta
La Scala di Seta
zijden ladder

In La Scala di Seta (de zijden ladder) zijn Giulia en Dorvil in het geheim getrouwd. Haar oom Dormont mag dat niet weten, dus Dorvil klimt via een zijden ladder regelmatig in en uit huis om haar te ontmoeten. Dormont heeft een verloving geregeld met Blansac. Giulia verzint een plan om Blansac verliefd te laten worden op haar nicht Lucilla.

La Scala
vrolijk stuk opgewektheid

Uiteindelijk lukt dat ook nog en krijgen Giulia en Dorvil de zegen van Dormont. Maar dat is pas na heel wat verwarrende situaties. En de echte liefde overwint alles. In dit stuk zit een vrolijk stuk opgewektheid waarop je heerlijk mee kan drijven, ondersteund door mooie muziek en prachtige zang.

Il Signor Bruschino
Il Signor Bruschino
Il Signor Bruschino

In Il Signor Bruschino keurt de voogd van Sofia (Gaudenzio) haar voorgenomen huwelijk met Florville af omdat hij een vete heeft met de vader van Florville. Gaudenzio heeft haar hand beloofd aan de signor Bruschino’s zoon. Die zoon is geld schuldig aan de concierge van het hotel waar hij verblijft en dat vertelt die concierge aan Florville, die zicht voordoet als een neef van Bruschino.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Florville maakt hier listig gebruik van door zich voor te doen als de zoon van Bruschino (de echte zoon zit opgesloten tot hij zijn schuld heeft betaald). Dit wordt op een gegeven moment zo kolderiek dat de Signor Bruschino die zelf op bezoek komt niet meer weet of hij van voor of van achter leeft, gedwongen door alle anderen begint hij bijna te geloven dat Florville echt zijn zoon is.

Heel leuk is hierin de omkering: de oprechte en eerlijke vader die vals beschuldigd wordt verandert uiteindelijk in de aanklager wanneer hij erachter komt hoe Florville de boel heeft gemanipuleerd. Maar … de liefde overwint alles en alles komt goed, zoons worden vergeven, geliefden komen bij elkaar en iedereen wordt vrienden.

Opera op de Parade
liefde overwint alles

Aan deze editie van Opera op de Parade vallen een paar dingen op:
Ten eerste met hoeveel zorg en aandacht voor detail werkelijk alles in elkaar is gezet. De kleurstellingen van de kasten (die open en dicht gaan wanneer iemand zich er in verstopt) maken een prachtig kleurrijk geheel.

Het samengaan van acties, zang en muziek is enorm nauwkeurig, ik vroeg me echt af hoe ze dat voor elkaar kregen: je ziet het orkest niet.

La Scala di Seta
zorg en aandacht voor detail

Sander Teepen (muzikaal leider) legde me later uit dat zang, acties en geluiden via slim opgestelde monitors die je als publiek niet ziet werden gesynchroniseerd.

Ten tweede hoe goed iedereen in zijn/haar rol zit. De acties zijn zo vloeiend, zo logisch, zo natuurlijk dat het allemaal wel volkomen spontaan lijkt te gebeuren.

Ten derde de lol en de humor die spelers er zelf duidelijk in hebben. Waardoor ze met het grootste gemak de verstoring van een voorbijkomende politiesirene in het spel verwerken.

Heel grappig hierin is de stoïcijnse kok, die ondanks alle hectiek om hem heen rustig door blijft gaan met taarten bakken, salades husselen en koken.

 La Scala di Seta
stoïcijnse kok,

En niet zonder enig leedvermaak is de rol van de echte zoon van Bruschino er eentje waar hij vrijwel het gehele stuk afwezig is. Alleen op het laatst mag hij in een heel korte aria zingen dat het hem spijt wat hij misdaan heeft. Hiermee wilde Rossini een speler die te veel aan zijn kop zeurde een lesje leren.

En zoals altijd was de techniek weer fantastisch. Een orkest opnemen en versterkt weergeven op een plein als dit (met allerlei geluidreflecties van de omliggende gebouwen) is niet makkelijk.

Maar de muziek klonk werkelijk prachtig helder en goed gedefinieerd. Hetzelfde geldt voor de belichting en de teksten die de vertaling van het gezongen Italiaans weergaven.

Opera op de Parade
medewerkers geluid en licht

Nog een laatste dank aan alle medewerkers van Opera op de Parade die enthousiast meededen om dit tot zo’n mooi geslaagd en vrolijk geheel te krijgen. Heb je zaterdag nog tijd: om 20:15 is er de sing along.


Fotografie: Erwin Engelsma

Scene Queen

Roze gekleurde hyper pop Scene Queen uit Ohio

Een drukke avond in Willem Twee met fans & followers van Amerikaanse Bimbocore en Franse trap metal

Om de Amerikaanse band Scene Queen voor Willem Twee te strikken moest programmeur Rob van der Ham snel handelen. Het bekendmaken van hun optreden hier in Den Bosch mocht niet meteen worden bekendgemaakt vanwege de tour door Europa. Op 9 mei was Scene Queen support act van Pvris in Tivoli Vredenburg, Utrecht.

De tour ging verder door Europa met op 7 juni in Nürnberg, Duitsland, op Rock am Ring, 9 juni Rock im Park ook in Nürnberg, 11 juni in Brussel in Le Botanique en woensdag 12 juni Den Bosch in Willem Twee, als hoofdact. Niet gek, toch? BEXLEY en Changeline zijn deze avond support act.

Scene Queen

Deze slideshow vereist JavaScript.

De in Ohio geboren Hannah Rose Collins aka Scene Queen staat bekend om haar kenmerkende ‘Bimbocore’ geluid en dat behoeft enige duiding. Volgens Hailey Bieber, echtgenoot van Justin, is Bimbocore, denken in roze, denken aan Barbie, aan feminine vormen en nostalgische sexiness.

Scene Queen
Scene Queen – Hannah Rose Collins

In Scene Queen komen al die kenmerken bij elkaar en heet een van haar succesvolle singles niet voor niets Barbie & Ken. Het vinyl van de EP Bimbocore (2022) is dan ook geheel in die stijl felroze. Daarnaast heeft Hannah Collins ook een boodschap voor de wereld, die van inclusiviteit voor iedereen in de Lhbtqia+ scene. Die boodschap komt herhaaldelijk terug in haar tomeloze hyperpop show, vol metalcore invloeden.

Scene Queen
hyperpop & bimbocore

Hannah begint de show meteen goed door opzettelijk ‘Hello, Den Haag!’ te roepen. Ze corrigeert zichzelf door de vraag te stellen: “Where and what the fuck is Den Bosch?” Ze dacht dat ze in Den Haag zou gaan optreden. Haar Nederlandse fans van boven de rivieren reizen voor deze gelegenheid naar het zuiden.

Een bepaald soort type man komt er bekaaid vanaf: “I fucking hate men in vans and I wished they would all shut the fuck up.” Gelukkig ben ik op de fiets gekomen naar Willem Twee… De fans vinden het allemaal geweldig en het instemmend gejuich van vooral de vrouwen in de zaal is overweldigend.

Deze slideshow vereist JavaScript.

De drive die Hannah tentoonspreidt is ongelofelijk en ze daagt haar fans uit om te gaan ‘moshen’, iets wat niet aan dovemansoren is besteed. Ze eten uit haar hand. De drummer en gitarist die haar de hele tour begeleiden zijn perfect op haar ingespeeld. Het massieve drumwerk beukt de zaal in.

Als Hannah het laatste nummer aankondigt, zegt ze er meteen bij dat ze geen toegift kan geven want ze heeft al haar nummers gespeeld. Maar als troost komt over twee weken een nieuw album uit.

Changeline

Changeline
Changeline

Het duo BEXLEY en de Franse Changeline zijn support act op deze memorabele avond met Scene Queen. BEXLEY heb ik helaas gemist en als ik de Grote Zaal van Willem Twee binnen loop, is Changeline al aan de gang. Gelukkig is het pas haar eerste nummer, want deze Française uit het trap metal genre had ik niet willen missen.

Changeline
trap metal

Ze maakt een unieke assemblage van r&b, funk, rap, scream en metal. Kan dat? Ja, dat kan want dat zijn de klanken en beats die nu in de zaal klinken. Changeline wordt begeleid door een man gehuld in een wasbeer outfit(?) achter de keys en synthesizers.

Hoe zij trap metal invult, mag zonder meer uniek genoemd worden en de strakke beats zijn uiterst dansbaar. Changeline zou ik zeker terug willen zien bij een meerdaags event zoals het FAQ-festival.

 


Scene Queen

Changeline

Shaye Zadravec

Shaye Zadravec zet covers geheel naar haar hand

Veelzijdige zangeres kan zich moeiteloos meten met de absolute Americana top met haar loepzuivere stem

Shaye Zadravec maakte anderhalf jaar geleden al indruk als gast in de kerstshow van Hidden Agenda. Zij viel toen op door haar loepzuivere stemgeluid. Tim Leacock was er toen ook bij. Hij beschikt naast goede (slide) gitaar-en mondharmonica kwaliteiten ook over een goede stem.

Beiden komen uit Calgary Canada. Shaye kan zich qua zang meten met menig bekende grootheid. Ook speelt ze zeer verdienstelijk op haar akoestische Vintage Martin gitaar.

Shaye Zadravec

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ze start a capella met Mona Lisa, vooral bekend geworden door Nat King Cole. Dan volgen Tim Leacock op elektrische Harmony gitaar en Bart de Win. Deze laatste heeft op ons podium zijn sporen al ruimschoots verdiend. Ook nu maakt hij weer indruk op piano en accordeon. En voor ik het vergeet, beide heren zorgen voor harmonische vocale prestaties en combineren opvallend goed met de stem van Zadravec.

Shaye Zadravec
meer zangeres dan song-writer

Shaye is voornamelijk zangeres en niet echt een song-writer. De covers die ze vertolkt worden echter voorzien van haar eigen arrangementen. Zoals de Cris Cuddy cover Dear Elvis en die van (ontdekker) Chip Taylor & Carrie Rodriguez, Red Dog Tracks. Rustig en mooi uitgevoerd met subtiel pianospel van De Win en met Springsteen-waardige mondharmonica klanken van Leacock.

Shaye geeft een indrukwekkende vertolking van Joni Mitchell’s A Case Of You met driestemmige harmonieën. Het zal me niet in dank worden afgenomen maar ik vond deze mooier dan het origineel maar dat is persoonlijk nietwaar? Bart de Win’s song Time Is Running Out van zijn album The Simple Life wordt ook weer uitgevoerd met driestemmige zang.

Deze slideshow vereist JavaScript.

De eerste set wordt afgesloten met een weergaloos gezongen Tex Mex song Adios van Jimmy Webb en bekend van Linda Ronstadt. Voor zo’n nummer is de accordeon van De Win erg toepasselijk.

Tweede set
De tweede set begint met een uitvoering van Misty (Errol Garner/Johnny Mathis). Alleen Shaye staat voor de microfoon en wordt begeleid op piano. Het publiek is onder de indruk van haar stem, net als tijdens Chip Taylor’s I’ll Carry For You, gespeeld op haar 8 snarige ukelele.

Dan de Win’s anti-gospel song Do I Need, met wel heel fraai uitgevoerde driestemmige zang. Leacock doet mij met zijn slide gitaarspel denken aan David Lindley, net als op Windfall (Jay Rarrar) van het album Now and Then. Allebei prachtig uitgevoerd.

Shaye
magische avond

Ad van der Laan noemt het achteraf een magische avond en dat is het ook. Alle nummers zijn van hoog niveau. Het varieert van een wals (Own Hearts Delight), naar blues (In Care Of The Blues), naar traditionele country tot jazz.

Shaye Zadravec is van alle markten thuis. Samen met Leacock schreef ze het laatste nummer A Little Love. Ze bedankt de Blue Room Sessions voor de perfecte afsluiter van hun tour. De laatste song met de toepasselijke titel is eveneens voor Stefan vanwege zijn perfecte geluid…Wave Bye Bye.


Setlist: Mona Lisa, Field Of God, Dear Elvis, Own Hearts Delight, Red Dog Tracks, Case Of You, Ukelele Loving, Time is Running Out, Night Drive, Adios. Tweede set: Misty, In Care Of The Blues, I’ll Cary For You, Windfall, Perfectly Good, Do I Need, Wide River, Did You Fall In Love With Me, A Little Love, Wave Bye Bye

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

Shaye Zadravec

Støring festival

Eerste editie STØRING festival van start

Genre overstijgende muziek samen met pop-up tentoonstelling en lezingen over mentaal welzijn

Initiator van het STØRING festival, Rob van der Ham, opent de eerste editie in Spiegelzaal van Willem Twee. Hij onderstreept de noodzaak om een festival zoals deze op te zetten.

Het kan namelijk niet ontkend worden dat het mentale welzijn van jongeren onder druk staat. STØRING gaat dan weliswaar schuil onder de noemer festival, het is meer dan dat.

Støring

STØRING
opening STØRING festival – Rob van der Ham

Met het nieuwe eendaags festival STØRING biedt Willem Twee een muzikaal, sociaal en artistiek programma dat vele kanten van diverse sociale kwesties belicht. Alle acts en bands van deze dag brengen die thema’s op hun eigen wijze naar voren. Rode draad bij deze eerste editie is mentaal welzijn en in het bijzonder dat van jongeren.

Aanwezig in de Spiegelzaal was een aantal sociaal-culturele organisaties zoals Humanitas Midden-Brabant, Jongeren Informatie Punt (Jip) en Youthlab. De eerste twee zijn landelijke organisaties. Youthlab is een echt en nieuw Bossch stadsnetwerk en heeft als missie ‘Geen jongere tussen wal en schip!‘.

Bij deze drie netwerken staat het mentaal welzijn van jongeren op dit festival centraal. Op de website van Youthlab staat een duidelijke werkwijze te lezen.

Jeremi Biziuk

STØRING
Jeremi Biziuk – STØRING

Met de Poolse audio-visuele kunstenaar Jeremi Biziuk opent STØRING het festival in de Kunstruimte op de eerste etage van het Willem Twee complex. Biziuk haalt zijn inspiratie voor zijn installaties en performances uit zijn Oost-Europese achtergrond en de rijke tradities aldaar in het maken van kostuums.

Nomadic Soundscapes is een serie van kunstwerken waarin Jeremi een fysieke installatie presenteert van zijn soundscapes, uitgedost als een sjamaan.

Naast performances, spoken word acts en lezingen zijn er ook werken te zien van drie beeldend kunstenaars: John Apollo, Remy Neumann en Moigimy Ajeki die ieder op eigen wijze omgaan met mentale problemen en de verwerking daarvan.

Deze slideshow vereist JavaScript.

    • John Apollo  – depressie als inspiratiebron; antidepressiva redt mensenlevens
    • Remy Neumann – confronteert zichzelf en de kijker met zijn angsten en obsessies
    • Moigimy Ajeki – wat traumatische ervaringen in je jeugd met je kunnen doen

In de avond treden de artiesten en bands op in zowel de Grote als de Kleine Zaal. Dat zijn Fresku, Pjotr, Meis, PEAKS! en Crae Wolf. Zie het eerder gepubliceerde artikel over het STØRING festival.