STØRING

STØRING

FRESKU, PJOTR, MEIS, PEAKS! & CRAE WOLF
WILLEM TWEE POPPODIUM
ZA. 1 JUNI
16:00

MEER INFO

Fresku

Gloednieuw interdisciplinair Støring Festival compleet

Fresku, Pjotr, Meis, PEAKS! en Crae Wolf muzikale line-up nieuw en uniek festival

Op zaterdag 1 juni 2024 presenteert Willem Twee Poppodium vanaf 16:00 het gloednieuwe Støring Festival – een uniek evenement waar muziek, kunst en maatschappelijke thema’s samenkomen. Støring onderscheidt zich door de focus op acts die een diepere boodschap overbrengen en persoonlijke verhalen en ervaringen centraal stellen in hun werk. Fresku, Pjotr, Meis, PEAKS! en Crae Wolf vormen muzikale line-up van nieuw en uniek festival in Den Bosch.

Update:Zojuist heeft organisatie besloten om voor deze eerste editie van Støring, juist vanwege de delicate thematiek, het pay what you want principe toe te passen. Op deze manier zal het festival voor iedereen zo toegankelijk en laagdrempelig mogelijk gemaakt worden.

Støring Festival

Støring Festival
Støring Festival

Naast het muziekprogramma is er tijdens Støring ook aandacht voor beeldende kunst en spoken word, waarbij vooral emotionele beleving centraal staat. Mentaal welzijn is dan ook de verbindende factor van alle artiesten, kunstenaars en sprekers die op deze dag acte de présence geven in Willem Twee. Een thematiek die anno 2024 urgenter is dan ooit, en niet alleen als het om jongeren gaat.

Onder de optredende acts bevindt zich Fresku, een van Nederlands meest opzienbarende en openhartige rappers, die bekendstaat om zijn reflectieve teksten en er niet voor terugdeinst om persoonlijke thema’s als angst en onzekerheid aan te snijden.

Pjotr is een meester in het vertellen van verhalen. Hij is een maatschappelijk betrokken rapper die de meest uiteenlopende actualiteiten aan de kaak stelt. Met zijn rake teksten, unieke stemgeluid en creatieve aanpak heeft Pjotr inmiddels een bijzondere plek in de Nederlandse rapscene verworven.

Meis (Aysha de Groot) heeft geleefd, stelt ze zelf. En dat deelt ze met de wereld door middel van kleine, hyperpersoonlijke liedjes over grote onderwerpen. Daarmee is ze direct, klinkt ze rauw en komt ze altijd dichtbij. Op haar conceptuele album getiteld Zwart/Wit doet De Groot een boekje open over een periode van ziekte, trauma, herstel, kracht en de zoektocht naar zelfliefde.

Geïnspireerd door de directheid van Phoebe Bridgers, het rauwe geluid van Big Thief en de donkere en minimalistische producties van James Blake, heeft Meis de ideale manier gevonden om haar verhaal te vertellen.

Verwacht op Støring ook bijzondere, spraakmakende en genre-overstijgende optredens van het Italiaanse PEAKS! en het Engelse Crae Wolf.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Naast muziek biedt Støring ook een platform voor beeldende kunst en inspirerende sprekers. Het festival richt zich op het bespreken en doorbreken van taboes rond mentale gezondheid, eenzaamheid en acceptatie. Met kunstinstallaties, (interactieve) workshops en persoonlijke verhalen wordt een omgeving gecreëerd waar bezoekers zich verbonden en begrepen voelen.

Ook wordt de mogelijkheid geboden om op een laagdrempelige manier in contact te komen met organisaties die raad en advies kunnen geven. In een tijd van toenemende mentale druk en onzekerheid wil Støring Festival een baken van hoop en verbondenheid zijn en nodigt daarom iedereen uit in volkomen ongedwongen sfeer te komen luisteren, kijken en voelen onder het motto van ‘niets moet, alles mag en ik ben goed zoals ik ben’.


Tekst: STØRING FESTIVAL

Zaterdag 1 juni 2024

Locatie: Willem Twee Poppodium, Den Bosch

Kau

Kau zorgt met EDM voor regendans op Kerkplein

Tocht door dance gevolgd door sonische exploraties eindigend in een niche tussen pop, electro, klassiek en jazz

Het Brusselse trio KAU staat om 19:15 uur gepland op het Kerkplein en het is zonnig en droog. Om 20:30 uur speelt de groep Fade in uit Turijn (Italië) in De Toonzaal. En om 21:30 uur sluit het duo PEAX op het Kerkplein het programma Modern Creative af van deze 50ste editie van Jazz in Duketown 2024.

KAU

Kau
KAU

Dance, ook wel electronic dance music (EDM) genoemd, is een verzamelnaam voor alle soorten elektronische dansmuziek. Het belangrijkste kenmerk is dat de muziek grotendeels gemaakt is met elektronische muziekinstrumenten en meestal niet live gespeeld kan worden. Dat laatste gaat het Brussels trio KAU op vakkundige wijze weerleggen. En hoe!

KAU, dat zijn André Breidlid (drums), Matteo Genovese (bas), Jan Janzen (keys) en zij maken er geen geheim van hoe ze dit live optreden willen aanpakken, namelijk het inpakken van het publiek met tomeloze energie en pakkende beats zowel elektronisch als op bas & drums.

Deze slideshow vereist JavaScript.

In het eerste deel van hun show is het nog zonnig en droog maar naderende donkere wolken voorspellen weinig goeds. De regen komt met bakken uit de lucht en de trappen voor de Grote Kerk aan het Kerkplein zijn omgetoverd tot een waterval. De stromende regen deert het jongere deel van het publiek niet. Zij gaan er vol in en laten zich helemaal verregenen, tot groot genoegen van de band.

KAU
dansen in de regen

Tijd om te verkleumen krijgen de dansers niet want KAU rijgt het ene nummer na het andere aan elkaar en als het onweer overtrekt, resten nog een paar nummers om zich daaraan op te warmen. Bij deze zou ik de organisatie van Jazz in Duketown adviseren om deze Brusselaren volgend jaar op de Markt te programmeren, come rain or shine.

Fade in

Deze slideshow vereist JavaScript.

Fade in dat zijn Pietro Elia Barcellona (contrabas), Marco Luparia (drums) en Federico Calcagno (basklarinet). De Toonzaal waar zij optreden draagt Modern Creative een warm hart toe maar net wel weer anders, eigenzinnig is waar dit podium om bekend staat. Het experiment wordt niet geschuwd.

Fade in laat graag invloeden toe in hun composities uit de Indiase en Japanse volksmuziek. Drummer Marco Luparia gaat binnenkort naar Yogyakarta (Indonesië) om zich daar – waarschijnlijk – te verdiepen in de gamelan muziek.

Fade in
Fade in

Het Italiaans trio maakt geen muziek in de strikte zin van het woord. Het is meer het maken van geluiden met hun akoestische instrumenten. Gedurende hun act heb ik geen elektronische apparaten kunnen constateren.

Toch kennen hun composities en improvisaties een kop en staart, er is wel degelijk een opbouw. Modern Creative? Zeker, maar van een soort dat in een locatie als De Toonzaal het beste tot zijn recht komt.

PEAX

PEAX
PEAX

Het eerste wat in het oog springt zijn de saxofoons die helemaal voor op het podium op het Kerkplein in een rij staan opgesteld. Vooral de gigantische bassaxofoon springt eruit en is een lust voor het oog. De bassaxofoon is de op twee na grootste sax. Verder zie ik een sopraan-, alt- en baritonsax. Ties Mellema speelt op een tenorsax. Barry Jurjus zit achter de drums of staat achter de xylofoon.

Ties Mellema
Ties Mellema – bassaxofoon

De bassaxofoon blijft op de standaard staan als Ties hem gebruikt. Naargelang het nummer of deel daarvan wisselt Ties van saxofoon. De composities verschillen sterk van elkaar. Easy, mellow jazz met gevoel voor harmonie en poezië worden afgewisseld door harde bop, streetwise jazz en vet aangedikte drum & bass. Die momenten worden door het publiek het meest op prijs gesteld als je op het applaus afgaat.

PEAX sluit de avond af en ondanks dat er her en der in de binnenstad nog muziek klinkt, is deze 50ste editie van Jazz in Duketown toch echt afgelopen. In de Azijnfabriek is er nog de Afterparty


KAU Trio

Fade in – Live Fast, Die A Legend (2022)

PEAX

Dishwasher

Dansbare nummers van RADIOHOP en Dishwasher_

Volop modern creative geprogrammeerd op Jazz in Duketown 2024 op sfeervolle en drukke Kerkplein

Op de tweede dag op Jazz in Duketown (JiD) staan op het Kerkplein RADIOHOP en Dishwasher. Ook deze bands hebben van de organisatie het label gekregen van modern creative. Behalve dat staan ze ook bekend live dansbare nummers te brengen. Denk dan aan hiphop, r&b, soul, funk en de Herbie Hancock uit de seventies.

Leuk detail is dat de Belgische band Dishwasher al een aantal keren gecontracteerd was, maar dat hun optreden telkens werd afgelast. Nu, eindelijk, met deze feestelijke 50ste editie van JiD gaat hun act wel door.

RADIOHOP

RADIOHOP
RADIOHOP

RADIOHOP is een band uit Amsterdam met Joshua Lutz (keys), Johnny Biner (gitaar), Joel Svedberg (bas), Euan Jenkins (drums). Gedurende hun show krijgt iedere bandlid de ruimte om zich te profileren. Zo kan bassist Joel Svedberg een zeer verfijnde solo-intro weggeven dat pas na vele minuten door drummer Euan Jenkins op verfijnde manier wordt ingeleid in het vervolg van het nummer.

Jenkins zelf gaat natuurlijk ook solo en krijgt de handen op elkaar van het toegestroomde publiek. Zelfs de regen kan geen roet in het eten gooien. Svedberg nodigt het publiek uit om dicht bij het podium te komen om zo te schuilen onder de overkapping van de podium tent.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Dan komt er een geweldig dansbaar nummer met heel duidelijk de invloed van de Herbie Hancock uit de jaren ’70. Denk hier aan het disco-jazz album Feets Don’t Fail Me Now. En daarna blijft het gewoon doorgaan want de band heeft duidelijk zin in een feest.

 

Dishwasher_

Dishwasher_
Dishwasher_

Een uur later treedt dan Dishwasher_ op het podium. Deze act stond al lang op het verlanglijstje van JiD maar om welke reden dan ook (corona?) ging het telkens niet door. Nu, uitgerekend op de 50ste editie van JiD gaat het dan eindelijk wel door.

Deze band uit Gent (België) bestaat uit Werend Van Den Bossche (saxofoon, keys), Louise van den Heuvel (basgitaar), Arno Grootaers (drums). Werend voert het woord en zet de toon in de gehele show op zijn saxofoon en vooral met zijn Korg.

Deze slideshow vereist JavaScript.

In het begin van hun act is de toon rustig en gedragen, dromerig bijna waarbij je vooral met je hoofd kan meedeinen. Na een paar van zulke nummers gaan het volume en tempo hogerop waarbij Werend op de keys het publiek aan het dansen krijgt, Arno Grootaers op drums de boel van een stevig ritme voorziet en de Nederlandse Louise van den Heuvel vakkundig aan de bassnaren ‘plukt’.

Dishwasher_ is dé band die je wenst als afsluiting van deze enerverende tweede dag van Jazz in Duketown 2024.


Dishwasher_ maakt deel uit van het Aubergine Artist Management

RADIOHOP

Dishwasher_

Modern creative jazz

Modern Creative Jazz in Duketown 2024 vrijdag

Kerkplein is the place to be waar rock, hiphop, wereldmuziek en andere popstijlen zich met jazz vermengen

De 50ste editie (!) van Jazz in Duketown 2024 staat wat mij betreft in het teken van Modern Creative Jazz. Modern Creative is de term de gebruikt wordt voor een moderne jazzstijl die invloeden uit oude jazzmuziek (bop en freejazz) vermengt met eigentijdse muziek (rock, funk, pop).

Jonge muzikanten hebben de jazzgeschiedenis geabsorbeerd, maar zijn ook opgegroeid met rock, hiphop, wereldmuziek en andere popstijlen (bron: muziekweb.nl). De drie bands/artiesten die in dit artikel worden besproken, passen naadloos in bovenstaande omschrijving, uiteraard ieder op eigen wijze.

Modern Creative Jazz

Ik zou graag eerst nog even willen stilstaan bij deze 50ste editie. Het begon allemaal heel bescheiden van opzet met het voormalig jazz-café De Kakatoe in de Kruisstraat als spil in het hele gebeuren. Even dreigde Jazz in Duketown zich te ontwikkelen in een dixieland festijn maar moderne jazz zegevierde. Voor meer informatie over het prille begin en geschiedenis verwijs ik naar indebuurt.nl/de kakatoe.

.multibeat

.multibeat
.multibeat

.multibeat is een band uit Utrecht. De vaste bezetting bestaat uit het trio Boudewijn Pleij (toetsen), Aron Smit (drums), Joel Svedberg (bass). Voor optredens en studio opnames halen ze er geestverwanten bij zoals zangeres GINGE en rapper/zanger vAn.

Aan .multibeat kan met recht het label modern creative gehangen worden. Voor dit optreden op het Kerkplein is gitarist Davy Lourenburg aangetrokken en als gastspeler krijgt hij veel ruimte die hij ten volle benut.

Het is eindelijk gestopt met regenen en er staan al veel mensen voor het podium. De band maakt meteen duidelijk waar het om draait, funk. Ik vroeg Boudewijn Pleij na afloop hoe je de band zou kunnen omschrijven.

.multibeat heeft zeker iets met funk. Als we live optreden, is het funk. Als we een plaat opnemen is het iets meer instrumentale hip-hop, jazz en een cross-over daartussen, maar live is het leuker om er meer energie, meer funk in te doen.”

Deze slideshow vereist JavaScript.

Met de vocalisten vAn (Ivan Peroti) en GINGE werkt de band samen in de studio. Het leek hen leuk om die twee zangers voor dit optreden erbij te betrekken. Dat blijkt helemaal geslaagd gezien de reacties van het toegestroomde publiek. Het Kerkplein is en blijft the place to be voor modern creative jazz.

Ernst Glerum & John Dikeman

Modern Creative Jazz
Ernst Glerum en John Dikeman

Hoe anders is de ambiance in het sacrale Toonzaal. Het is een zit-concert en op het podium staan slechts de vaste vleugel van dit podium en een muziekstandaard. Soberheid alom. In de omschrijving van Jazz in Duketown over dit duo lees ik dat saxofonist John Dikeman en pianist Ernst Glerum ‘spirituals spelen op muziek uit de Afro-Amerikaanse kerk, met een sterke invloeden vanuit soul, blues en jazz alsook traditionele hymnes uit Europees christelijke geloofsovertuigingen’.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het heeft te maken met de achtergrond van beide musici en is de Toonzaal daarom bij uitstek hét podium om hun project Spirituals uit te dragen. Zowel Dikeman als Glerum komen het podium op zonder een woord te zeggen. Er is ook geen enkele stop tussen de nummers die van stevige bop moeiteloos meandert in mellow jazz met harmonieuze patronen en volle klanken.

Door de opzet van hun optreden – alles aan elkaar spelen – leggen de twee musici een zware wissel op het uithoudingsvermogen van het publiek. Het spel is zonder meer technisch voortreffelijk, er zijn vaak momenten van herkenning en toch beklijft het niet. Drie kwartier non-stop is gewoon teveel gevraagd.

Kruidkoek

Jazz in Duketown 2024
Kruidkoek

Terug naar het Kerkplein dat nagenoeg leeg is. De drankkramen hebben weinig te doen tijdens de opbouw pauzes. Het is aan powerband Kruidkoek om deze modern creative trilogie op deze openingsavond af te sluiten.

De band heeft al eerder opgetreden op Jazz in Duketown en in 2020 stonden ze ook in de line-up van het Rauwkost festival. Met andere woorden we weten wat deze gasten kunnen brengen. Ze afficheren zichzelf als Garagejazz en daar is geen woord te veel. Van meet af aan gaat de beuk er in. Vooral drummer Bram Knol neemt hier het voortouw in; hij is duidelijk de gangmaker.

Deze slideshow vereist JavaScript.

De drie andere bandleden laten zich ook niet onbetuigd. Saxofonist Nick Feenstra houdt ervan om flink veel lucht door zijn instrument te blazen, bassist Reindert Kragt geeft een ‘vette’ bassolo weg en gitarist Tijmen Kooiker lanceert de ene na de andere riff. De band heeft vijf kwartier gekregen van de organisatie en die weten ze tot het einde toe pakkend en dynamisch te houden.

 


.multibeat


Kruidkoek

Hannah Aldridge

Hannah Aldridge perfecte mix van rock & roots

De Clubzaal in de Verkadefabriek stond door deze energieke band finaal op zijn kop

Hannah Aldridge stond al een aantal keren met alleen een gitarist op ons podium, maar toert nu door het land met een hele band, bestaande uit jeugdvriend, Jordan Allen Dean. Hij is toetsenist en gitarist maar vanavond speelt hij uitsluitend op de toetsen.

Hannah Aldridge

Hannah Aldridge
Hannah Aldridge

De overige drie muzikanten komen oorspronkelijk uit Zweden. Op links een meer dan uitstekende gitarist, Marcus Lundqvist, die met zijn Fender Telecaster de sterren van de hemel speelt, maar ook steeds op ingetogen manier het achtergrondgeluid verzorgt tijdens Hannah’s verhalen aan het publiek.

Bassisten zijn veelal rustige personen. Martin Gustav Fredriksson is echter het tegendeel. Hij staat geen seconde stil (getuige de foto’s op de BRS site). Zijn mimiek en spel zijn intens als hij over het podium stuitert met Hannah en zijn medemuzikanten. Daniel Juter is een erg goede en vermakelijke drummer.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Hannah Aldridge heeft een prachtige stem (met onvervalst Alabama accent), die varieert van country tot rock met tussendoor gevoelige ballads. Ze begeleidt zichzelf op gitaar.

Het eerste nummer wordt fors ingezet met You Ain’t Worth The Fight van het nogal heftige album Razor Wire uit 2014. Heftig omdat ze destijds in een lastige situatie verkeerde vanwege een echtscheiding en advocaten. Ze is dankbaar voor het feit dat ze dat achter zich liet en is gegroeid en veranderd.

Na 10 jaar werd het dus tijd voor een geremasterde uitgave van dit album met ook wat extra tracks. Van dit album spelen ze Stand Of Pearls, Razor Wire, Yankee Bank, Howlin’ Bones en Parchman, over een vrouw die haar gewelddadige man vermoordt en onterecht eindigt in ‘death row’. “Feel that needle burn when they send me home.”

Hannah Aldridge
forse inzet intro

Zoon Jackson, die ze kreeg toen ze 19 was, gaf haar de inspiratie voor het laatste nummer van de eerste set, een prachtige uitvoering van Black And White, ook van het album Razor Wire.

Tweede set

De tweede set begint met de titelsong van het album Goldrush, gevolgd door het vlotte Old Ghost met een ijzersterk intro van Lundqvist. Hannah noemt hem ‘The Swedish redneck’ die in Alabama geboren had moeten worden. Na een nummer dat ze schreef met Randall Clay, het gevoelige Lie Like You Love Me, is het tijd voor een eigen nummer van Jordan Allen Dean, het vlotte Redemption Run.

Hannah Aldridge
tweede set

Het valt me op dat zijn pianospel klinkt als dat van Springsteen’s Roy Bittan. Net als de vorige keer wordt deelname van het publiek ‘geëist’ aan het laatste nummer van het album Goldrush, Burning Down Birmingham. In Birmingham Alabama gebeurt altijd wat volgens Aldridge. Nou, hier ook.

Groot applaus en uiteraard een toegift met een John Prine song Storm Windows, mooie vocals van Jordan Dean. Dan volgt toch echt het laatste nummer Shouldn’t Hurt So Bad, ook van Goldrush. De band springt nog een laatste keer over het toneel en dat is het einde van een fantastisch en lekker luid optreden


Setlist: You Ain’t Worth The Fight, Portrait of The Artist As A Middle Aged Man, Stand Of Pearls, Razor Wire, Yankee Bank, Parchman, Black & White. Tweede set: Goldrush, Old Ghost, Howlin’ Bones, Lie like You Love Me, Some Ghosts (don’t Make A Sound), Redemption Run, Burning Down Birmingham, Storm Windows, Shouldn’t Hurt So Bad

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

Hannah Aldridge

Daan Stuyven

Daan Stuyven gaat stevig akoestisch in Willem Twee

Een keur aan favoriete songs van de laatste 20 jaar in uitgeklede en opnieuw gearrangeerde versie

De faam van Daan Stuyven is nog altijd springlevend. Er is veel volk komen opdagen in Willem Twee en wel zeer gemêleerd in leeftijd en verscheidenheid. Zijn fans zijn zeer divers. Het is ook een soort van familie-concert want in het voorprogramma treden Born Stuyven en naamgenoot Daan Stuyven op.

Daan

Deze slideshow vereist JavaScript.

Daan Stuyven wordt deze avond begeleid door cellist Jean-François Assy en multi-instrumentalist Isolde Lasoen op drums, vibrafoon, percussie en hoorn.

Eerst komen Isolde en Jean-François op zoals dat hoort bij een rock-popconcert. Dat zal blijken als de avond vordert, want ondanks dat de songs een nieuw arrangement hebben gekregen en dat het geafficheerd staat als ‘akoestisch concert’, is en blijft het rock.

Daan geeft een stevig rock statement af met de elektrische gitaar en het publiek reageert dolenthousiast op deze aanpak. De toon van de avond is gezet. Een nieuw arrangement met een sobere aanpak maar met een identieke impact als de ‘normale’ concerten.

Daan is de Belgische topband rond zanger/gitarist/componist Daan Stuyven. Razend populair, met grote hits als Icon, Housewife, Victory en Swedish Designer Drugs en daarnaast meerdere gouden albums. Maar deze vanavond is er een geheel andere aanpak van zijn repertoire.

Daan Stuyven
Daan Stuyven

De zanger ziet er top uit in zijn prachtige groene pak met wit overhemd en stropdas. De western boots en strakke, donkere zonnebril maken de looks compleet, a dandy on stage. Maar voordat hij  gaat zingen, groet hij Den Bosch.

De avond is niet alleen gedrenkt in rock of pop. Blues, jazz en modern klassiek komen ook bovendrijven en dan komt de achtergrond van cellist Jean-François Assy bovendrijven die onder meer vaste begeleider is van Yann Tiersen.

Isolde Lasoen is de vaste drummer van Daan maar doet veel meer. Op de vibrafoon en percussie is zij de ritmische kracht en als achtergrond zangeres geeft zij kleur aan de teksten van Daan Stuyven.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Feitelijk covert Daan zijn eigen songs en elke aankondiging wordt beloond met geklap en gefluit. Zijn stem is krachtig, diep en hees. Helaas zijn de woorden niet altijd goed verstaanbaar. Hij begeleidt zichzelf op een vleugel. Daardoor keert hij deels zijn rug naar het publiek en dat is jammer. Hij komt sterker over als hij achter de microfoon staat en gelukkig doet hij dat ook bij sommige nummers.

Family support: Stuyven, Driesenaar & Stuyven

Deze slideshow vereist JavaScript.

Als support act je familie, een muzikale avond met de familie Stuyven. Met Born Stuyven op akoestische gitaar. Born heb ik leren kennen in het coronajaar 2020 toen hij tijdens de Bossche Zomer speelde in het Zuiderpark. Neef Daan Stuyven speelt gitaar in de indie rockband Moodbored uit Tilburg. Myrthe Driesenaar op bas en zang maakt ook deel uit van Moodbored.

De support bestaat uit drie nummers met zang van Myrthe dan Born en dan weer Myrthe. Daan zet een stevige gitaar aan. Eigen werk dat goed aanslaat. Van je familie moet je het maar hebben en dat valt deze avond heel positief uit.

 


Hans Theessink

Hans Theessink bewijst toppositie internationale blueswereld

Weergaloze show met speciale gast en bluesharp-gigant Gait Klein Kromhof

In een persbericht las ik dat Hans Theessink wordt getypeerd als ‘one-man European blues and roots music institution’ en dat vinden meer mensen, want de show is lang van tevoren uitverkocht. Het is voor de derde keer dat hij bij ons optreedt samen met een expert op de bluesharp, Gait Klein Kromhof (o.a. Champagne Charlie).

Hans Theessink

Deze slideshow vereist JavaScript.

Hans Theessink komt oorspronkelijk uit Enschede maar woont in Oostenrijk en de keren dat hij in Nederland toert speelt hij doorgaans voor volle zalen. Hij is dan ook een fenomeen als het gaat om blues, folk, country-blues, roots en zelfs gospel. Met zijn warme donkere stem klinkt het of hij net is teruggekeerd uit de Mississippi Delta. Zijn fingerpicking (slide) gitaarspel is opvallend goed.

Hij start met een eigen nummer Hard Road Blues en begeleidt zichzelf op gitaar en mondharmonica. Theessink heeft veel contact met zijn publiek. Al snel komt Big Bill Broonzy ter sprake in de blues klassieker Key To The Highway. Onderweg naar de begrafenis van Bill schreef Theessink in het vliegtuig naar Chicago Big Bill’s Guitar.

Hans Theessink
Hans Theessink en Gait Klein Kromhof

Indrukwekkend slide gitaarspel klinkt tijdens de ‘Mississippi John Hurt Song’ Sliding’ Delta. Klein Kromhof speelt alsof je de trein voorbij hoort komen. Ook de pandemie leverde de song Virus Blues op, gespeeld op de fraai klinkende twaalf-snarige gitaar.

Meezingen mag (moet) op Vintage Red Wine en Payday, van het gelijknamige album met Big Daddy Wilson. Gait zet meteen mooi in tijdens Vicksburg Is My Home, van de door Theessink bewonderde en op een ongelukkig moment overleden Terry Evans, met wie hij veel heeft samengewerkt. Omdat Theessink, zo deelt hij het publiek mee, in de gelukkige omstandigheid verkeert een vrouw te hebben met wie hij alles kan delen, speelt hij Glory Of Love.

Hans Theessink
Prison Blues

Bij Theessink is er altijd wel een aanleiding voor een song. Zo ontmoet hij in de 70’s een enigszins aparte man, Son Ford Thomas. Na een doorwaakte nacht in een te klein kamertje schrijft hij Prison Blues. Stormwarning is geschreven na een storm in Bermuda. Dit nummer werd zelfs door Bill Wyman opgenomen. Een ongeplande ontmoeting met Johnny Cash en June Carter in een gedeelde kleedkamer waar zij gospels zongen, gaf weer inspiratie tot Wishing Well en een eigen versie van Wayfaring Stranger. Erg mooi begeleid door Klein Kromhof.

Het gaat te ver om alle nummers en aanstekelijke verhalen te benoemen, zoals anekdotes over mannen als Big Bill Broonzy, Terry Evans, Ry Cooder, Brownie McGhee of Mississippi John Hurt. Het laatste nummer is van Rufus Thomas Walking The Dog. Maar het publiek eist een toegift en die komt er in een mix van People Get Ready  van Curtis Mayfield, overgaand in One Love (Bob Marley).

Blue Room Sessions
toppositie internationale blueswereld

Conclusie; een hoogtepunt met een haast uitzinnig publiek. Maar naast hun muzikale kwaliteiten zijn het ook gewoon twee hele aardige mannen.


Setlist: Hard Road Blues, Key To The Highway, Big Bill’s Guitar, Wishing Well, Living With The Blues, Take Your Picture, Slidin’ Delta, Vintage Red Wine, Virus Blues, Payday, Vicksburg Is My Home, The Glory Of Love, Prison Blues, Stormwarning, Wayfaring Stranger, Shelter From The Storm, Walking The Dog, People get Ready

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

Hans Theesink

Bert Palinckx

Bert Palinckx neemt afscheid van November Music, een interview

Omarm het nieuwe zonder jezelf te verliezen.

Ik schrijf al enkele jaren lang met veel plezier recensies over de prachtige concerten en theaterervaringen die ik bij November Music mocht meemaken. Ook in 2024 gaat het in november weer heel mooi worden: November Music 2024 vindt plaats van 8 tot en met 17 november in ’s-Hertogenbosch.

Bert Palinckx

Bert Palinckx
Bert Palinckx

En heel wat artiesten zijn alweer bekend: Mayke Nas, Bec Plexus, Dyane Donck, Mathilde Wantenaar, Ann Cleare, Liza Lim, Franghiz Ali-Zadeh en Annelies van Parys. Het Concertgebouworkest en het Radio Filharmonisch Orkest komen voor de eerste keer naar het festival in de grote zaal van het nieuwe Theater aan de Parade. Er zijn concerten van internationale toppers zoals Ensemble Modern, Diotima Quartet en Alva Noto. En ongetwijfeld gaan we nog meer namen tegenkomen de komende maanden.

Mocht je November Music al kennen dan hoef ik er weinig over te vertellen, je blijft vast terugkomen voor meer. Kende je het nog niet, grijp dan vooral je kans om kennis te maken met vernieuwende muziek van een weergaloos niveau. Met optredens waarvan ik zelf jaren later nog denk: “Wat was dit toch mooi”.

Artistiek directeur van November Music Bert Palinckx neemt na 25 jaar na deze editie afscheid. Daarom had ik pas een gesprek met hem over deze tijd, en wie Bert Palinckx is. In Theater de Nieuwe Vorst in Tilburg mocht ik hem ontmoeten voor een zeer genoeglijk en inspirerend gesprek. Brabant Cultureel heeft in een interview al eens zijn geschiedenis in eigen woorden weergegeven en liever dan dat nog eens dunnetjes over doen haal ik er in het artikel hieronder wat kenmerkende rode draden uit.

Hij komt even na mij aan voor de afspraak en heeft een blik van voorzichtige openheid, we tasten wat dingen af die we gemeenschappelijk hebben zoals muziekvrienden, groepen als Genesis, Yes, stukjes levenservaring, optredens die we hebben gegeven (we hebben tenslotte allebei een leeftijd waarop je wel eens wil terugblikken).

Ik moet denken aan de uitspraak van Kierkegaard: “Livet forstås baglæns, men må leves forlæns.” Het leven kan alleen achterwaarts begrepen worden, maar het moet voorwaarts worden geleefd.). Daarna opent hij helemaal en hoef ik geen vraag meer te stellen, de ervaringen, geschiedenis, inzichten en ideeën buitelen in hoog tempo over me heen.

Rode draad: de snelkookpan

In ‘Outliers’ bespreekt Malcolm Gladwell wat gemeenschappelijke factoren zijn die bijdragen aan het succes van iemand. Eentje daarvan is de ‘snelkookpan’. Op enig moment als jonge jongen zat Bert op school (het Paulus lyceum in Tilburg) waar hij in muziek en cultuur werd gestimuleerd (school is heel belangrijk voor die dingen). Een schoolvriend van hem kreeg een drumstel van zijn ouders, en via vrienden die al gitaar speelden was het vrij natuurlijk dat Bert (via de basgitaar) contrabas ging spelen.

Met medeleerlingen werd er geëxperimenteerd met Pink Floyd-achtige muziek, bandrecorders en jazz improvisaties. En dat wel vrij fanatiek. Tilburg was toen best een cultureel sentrum (ja, met een ‘s’) waardoor Bert met allerlei voortrekkers van de culturele scene in aanraking kwam die hem ondersteunden.

Vanuit daar was er dus VEEL oefenen, VEEL interactie met andere muzikanten (ook uit Amerika) en meteen al veel uitvoeringen. Ook de muziekschool speelde hierin een grote rol, het was toen goedkoop om lessen te volgen en een contrabas kon je huren.

Bert
muziekvrienden

Door deze intensieve blootstelling aan muziek en muzikanten kon Bert muzikaal flink groeien. En daardoor (het lijkt wel een soort strange attractor uit de chaos theorie) werd hij vaker uitgenodigd, ook op steeds bekendere plekken zoals het Bimhuis. Hij studeerde aan de universiteit als planoloog.

En in de weekends vierde hij geen feest maar studeerde hij muziek. Toen er eenmaal dit soort optredens kwamen en zijn club in 1981 de landelijke jazzprijs won lag de weg open naar meer op dit gebied. En daardoor kwam er een platencontract. Een zichzelf versterkend effect.

Daarnaast studeerde hij af als planoloog en vond ook werk in die richting, waarbij hij veel over organisatie leerde. Het is dan ook heel logisch dat hij meedeed aan de oprichting van de Paradox, waarbij zijn ervaring op het organiseren van optredens, contracteren van muzikanten en alles wat daarbij komt kijken alleen maar toenam. Misschien hielp ook mee dat hij van huis uit een uiterst praktische insteek had meegekregen.

Rode draad: omarm het onbekende
Een ander aspect is dat Bert heel geïnteresseerd is in nieuwe ervaringen. Hij ging het aan om veel over de wereld te reizen voor de muziek, waardoor hij wereldwijd veel contacten legde. Ook als hij wat minder met de muziek ‘had’.

Stockhausen is niet iedereens favoriet. Zijn werk intussen bracht hem in contact met veel lagen in de maatschappij waaronder allerlei verenigingen maar ook krakers en issues rond huisvesting. Weer een kans om te leren organiseren en omgaan met veel mensen. Heel knap als je weet dat Bert zichzelf nogal verlegen vindt.

Het is niet gek dat hij toen werd uitgenodigd om sturing te gaan geven aan het al eerder opgerichte (maar nog heel kleine) November Music, waar hij Henri Broeren leerde kennen en boven de Toonzaal een kantoortje kreeg. Hiervoor moest hij wel zijn toch vrij veilige baan opgeven. Maar dat is een stap die hij waagde.

En wederom had hij te maken met veel onbekenden: de andere eisen die muzikanten stellen voor een dergelijk festival, andere eisen rond kwaliteit van de apparatuur en noem maar op.

Rode draad: De juiste samenwerking
In de loop van November Music zocht en kreeg Bert ook hulp van anderen, waarmee hij gesprekken voerde en die hem nieuwe gezichtspunten lieten zien. Hierdoor kon hij zich op zijn eigen kernwaarde en werk richten en ontwikkelde hij zich voortdurend.

Rode draad: omgaan met druk van buitenaf
Festivals hebben nu eenmaal geld nodig, en November Music werd flink gesubsidieerd. Het evenwicht tussen geld en aantal bezoekers was niet zo goed als dat zou moeten. Dus Bert moest het zoeken in de grotere bezoekersaantallen en het aantrekken van betere publiekstrekkers. Daarin nam hij het risico om Louis Andriessen en Eric Vloeimans aan te trekken. Tot ieders vreugde en verrassing was de zaal meer dan uitverkocht. Waarmee men min of meer uit de kosten was. Dit maakte ruimte voor het maken van wat November Music nu zo mooi maakt: het durven aangaan van vernieuwende concepten die toch een zeer hoge kwaliteit hebben.

Rode draad: hoge normen en waarden
Vanaf het begin werd Bert gestuurd door hoge waarden. Zo werkt November Music niet met vrijwilligers maar zzp’ers, omdat mensen die werken nu eenmaal hun geld waard zijn. November Music won in 2023 de Nieuw Geneco Fair Practice Award 2023 voor transparantie en sustainable practices. Verder werden ze in 2020 deel van de landelijke BasisInfraStructuur; een ware beloning voor deze integriteit.

Rode draad: Meegaan in de veranderingen zonder uit balans te raken.
Er gebeurt van alles in de wereld, veranderingen en vermengingen in cultuur, erkenning van niet-westerse muziek, wereldwijde conflicten, milieu, emancipatie.
Bert zelf vindt dat je met muziek uit de politiek weg moet blijven, hij zoekt wat mooi is en wil schoonheid brengen.

Tegelijk beweegt hij en daarmee November Music wel mee, meer aandacht voor vrouwelijke componisten en musici (en je hebt heel wat erg goede, denk aan de ons te vroeg ontvallen Saariaho).

En aandacht van andere dan westerse muziek. Bert zoekt daarin een balans. Enerzijds mag het wel wat minder met de hegemonie van de ‘witte oudere man’, aan de andere kant is het zeker niet de bedoeling dat je die cancelt. Veel mooier is als iedereen kan bijdragen en samen kan werken.

Dit alles straalt echt van November Music af, interessante nieuwe dingen, hoge kwaliteit en veel gezichtspunten die zijn vertegenwoordigd.

Waarom zou je er dan mee ophouden?
Bert: Ik heb het nu 25 jaar gedaan, en eerlijk is eerlijk, ik kom op een leeftijd waarop dat heel vermoeiend wordt. De organisatie houdt enorm veel in. John Zorn bijvoorbeeld is een geweldige artiest, en is (op zich te prijzen op die leeftijd, hij is nu 70) veeleisend en vergt veel aandacht. Daarnaast gebeurt er zoveel op muzikaal gebied dat dat voor mij (of welk ander mens dan ook) niet goed meer is bij te houden.

Daarnaast kom ik ook teveel in een routine terecht, de meeste dingen heb ik nu wel gezien. En dan wordt het echt tijd om het stokje over te dragen aan iemand met weer nieuwe inzichten. Er is nog ruimte genoeg om te groeien: bijvoorbeeld in een nauwere samenwerking met Theater aan de Parade. Dan kan ik een poos mijn rust nemen en me weer bezighouden met mijn kern, het theater, en wellicht mijn eigen muziek weer oppakken.

 

Foto’s: Erwin Engelsma

Bayrock

Eerste editie Bayrock legt lat hoog voor volgende keer

Tusky weet hoe je een rockshow neerzet en is de perfecte headliner

World Skate Center organiseert samen met de band Bayline, een nieuw punkrock festival met de naam Bayrock. Die allereerste editie vindt plaats op zaterdag 20 april in de knusse concertzaal van de skatehal.

Bayrock

Twee van de drie bands van Bayrock festival, Bayline en het Belgische Loud Love, brengen hun muziek uit op het label White Russian Records uit Eindhoven. Het label richt zich met name op punkrock en hardcore punk muziek.

Bayrock
Bayline – Bayrock

Het is mooi om te zien, dat Roelof de Brouwer eerst de entreekaartjes scant aan het begin van de avond en later staat te vlammen op het podium met zijn band Bayline. Dat typeert de kleine, maar sympathieke organisatie, die alleen nog maar kan groeien.

LoudLove

Bayrock
Loud Love

Loud Love uit België mag het vuurtje bij Bayrock aanwakkeren in het begin van de avond. Zanger Dries Olemans vraagt het publiek wat dichterbij te komen, maar er zijn er niet veel die daar gehoor aan geven. Daar moet eerst nog wat meer bier in, zo lijkt het. Het weerhoudt de mannen niet om er een energieke show van te maken.

Vooral zanger Dries is erg beweeglijk en is regelmatig aan de rand van het podium te vinden om zijn teksten de zaal in te schreeuwen. De onderwerpen van de nummers zijn heel divers en gaan onder andere over Taylor Swift en over politiek, zoals Vox Populi, al kun je de teksten vaak niet volgen. Met de muziek van Taylor Swift heeft het in ieder geval weinig te maken.

Loud Love
Dries

Halverwege de set weigert de microfoon dienst en Dries lost dat op, door gewoon die van de gitarist te gebruiken. Dat maakt niet uit, want de drummer zingt ook de tweede stem mee. Er komt wat ouder werk voorbij van de EP Loud Love, zoals Angels Maintenance en Dealbreaker en de afsluiter Rookie Nightmare van hun laatste EP II wordt aangekondigd als liefdeslied.

Loud Love
geen aanstekers

Vanzelfsprekend geen aanstekers in de lucht natuurlijk, maar gewoon gas erop! Rauwe punkrock die neigt naar hardcore. Het woordje loud uit de bandnaam is in ieder geval gerechtvaardigd en love is er ook voor deze sympathieke Belgen.

Bayline

Bayline
Roelof

Dan is het tijd voor de initiatiefnemers van het Bayrock festival, Bayline. Roelof die in het begin van de avond dus nog alle aanwezigen heeft begroet bij de kaartverkoop, neemt nu de microfoon ter handen en vraagt iedereen twee stappen naar voren te doen. Daar wordt deze keer wel gehoor aan gegeven en het lijkt ook iets drukker te zijn geworden in de zaal.

De band is ontstaan in een periode waarin niet zoveel mocht en de muziek is te omschrijven als melodische emo punkrock. Een combinatie van verschillende tempo wisselingen, aanstekelijke zanglijnen met mooie melodieën, gecombineerd met een lekkere rauwe schreeuw en soms zelfs een gevoelige kopstem.

Bayline
emo punkrock

Als ik een referentie zou moeten noemen, dan denk ik aan één van de beste Nederlandse bands ooit, Face Tomorrow. Al kan daar, naar mijn persoonlijke mening, nog geen enkele Nederlandse band echt aan tippen natuurlijk. Maar qua energie, songstructuren en zang gaat het wel een beetje die kant op.

Sound The Alarm springt er wel uit met een lekker meezing refrein. Er wordt goed gebruik gemaakt van de kisten op het podium, waar niet alleen de zanger, maar ook de bassist en gitarist regelmatig bovenop gaan staan. De verlichting in de zaal mag wel iets spannender, het is vaak vrij licht in de ruimte. De momenten dat de discobol aan gaat bijvoorbeeld, geeft het gelijk meer sfeer.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Bij het nummer Trophy Heads vraagt zanger Roelof of het publiek mee wil zingen. Hij is niet veeleisend en zegt, “Kom op jongens, één woordje lukt toch wel? Gone….”. Uit verschillende hoeken van de zaal wordt er dan ook daadwerkelijk meegeschreeuwd en dat tovert een tevreden blik op het gezicht van de zanger.

Met de single Bleeding Hearts laat Bayline tot slot nog één keer zien en horen wat het in huis heeft en is de zaal inmiddels goed warm gespeeld voor Tusky.

Tusky

Tusky
Vladimir

Tusky is toch wel de band waar de meeste aanwezigen bij Bayrock het regenachtige weer voor getrotseerd hebben deze avond. Er zijn zelfs enkele diehard fans vanuit Breda en omgeving die de weg naar World Skate Center hebben gevonden voor deze band.

De band met leden van John Coffey in de gelederen, heeft de afgelopen jaren wel wat wisselingen gehad in de bezetting. De meest opvallende verandering is misschien wel dat de vorige zanger Alfred zijn weg terug heeft gevonden als gitarist van John Coffey, de band die inmiddels ook weer flink aan het toeren is.

Nu staat dus Vladimir, ook wel bekend van de band Pene Corrida, achter de microfoon, die met volle overgave zijn taak vervult. Al heeft Alfred misschien wel net een mooiere stem.

Tusky
Serenade Me

Vroeg in de set komt de knaller Going Out al voorbij. Hebben ze dan hun kruit al verschoten? Niks daarvan, er is nog genoeg sterk materiaal dat de revue gaat passeren. Waaronder een nieuw nummer Serenade Me, waarvan de drummer het rustige intro mag zingen, waarna het lekker uptempo los gaat.

In de zaal ontstaan inmiddels voorzichtig de eerste moshpits als Vladimir roept, “Iedereen gaat fucking bouncen!”. Even later komt ie tijdens een nummer naar beneden en staat ie voor het podium te zingen. Daar maakt ie van de gelegenheid gebruik om één van zijn grootste fans, Tibor erbij te roepen en voor hem te applaudisseren. Een mooi gebaar en zo zijn de rollen even omgedraaid.

WSC
strakke band

Even later tijdens het nieuwe nummer Fixer Upper is het tijd voor wat beweging zegt ie en komt Vladimir weer naar beneden. En dat is niet voor het laatst, kan ik alvast verklappen. Intussen wordt het publiek almaar wilder en wordt er zelfs een poging tot crowdsurfen ondernomen, wat niet meevalt, want zo vol is de zaal niet.

Maar wát een strakke band is Tusky toch, die alles geeft en die energie de zaal in stuurt. Terwijl het toch al het tweede optreden van de dag is, na de show in Dordrecht vanmiddag. Ook de samenzang is mooi met de gitaristen en drummer. Het tempo is hoog, ze jagen er zo’n twintig nummers doorheen vanavond, waaronder ook Jet Pilot, een cover van System Of A Down, die wat minder bekend is.

Bayrock
Lemon Party

Hoe krijg je een circle pit aan de gang? Nou, door zelf het goede voorbeeld te geven dus. Eén van de gitaristen staat voor het podium tussen het publiek rondjes te draaien met zijn gitaar, terwijl hij het intro van Lemon Party inzet. Bassist Quirin rent om hem heen en dat voorbeeld wordt direct gevolgd. Het begin van de apotheose is daar.

Er wordt steeds nadrukkelijker contact gezocht met het publiek. Vladimir klimt op de bar om Trial & Terror in te zetten. Dat wordt natuurlijk eerst door diverse mobieltjes vastgelegd, om vervolgens weer te gaan moshen. Voor de laatste paar nummers worden de microfoonstandaards vóór het podium gezet en staat de voltallige band, op drummer Bas na, dus nu vóór het podium, vanwaar Jawbreaker wordt ingezet.

Baeyrock
Trial & Terror

Dan volgt nog de korte knaller Lights Out om natuurlijk af te sluiten met You Will Not Regret This. En die wordt natuurlijk uit volle borst meegeschreeuwd door het uitgelaten publiek. Ondanks de wisselingen in de band, heeft het dus muzikaal niks aan kracht ingeboet.

Deze mannen weten heel goed hoe ze een show moeten neerzetten en zijn ook de perfecte headliner voor dit nieuwe festival. Ik ben nu al benieuwd naar de volgende editie van Bayrock. Maar de lat ligt hoog.


Fotografie: Casper Menting

Loud Love

Bayline

Tusky