Rutger Wammes zet zich met Rock’N Kids en Stichting Tesselschade in voor jongeren door hen de kans te bieden muziek te maken. Rutger richtte de stichting circa zes jaar geleden op uit noodzaak, nadat hun repetitiepand aan de Tesselschadestraat werd verkocht. Gedreven door zijn ervaring in de skatewereld biedt hij jongeren die op straat hangen een positief alternatief: in zijn studio kunnen ze experimenteren met instrumenten zoals gitaar en drums. Op deze manier biedt hij hen een veilige plek en een zinvolle tijdsbesteding.
Rock’N Kids Weekend
“Toen we die jongeren erbij kregen, dacht ik: we moeten echt iets concreets gaan doen voor deze groep. De stichting bestond wel, maar er gebeurde nog weinig. Deze kids wilden muziek maken en ik was al wekenlang dagelijks met hen bezig. Toen dacht ik: we gaan dit gewoon starten. Ik heb in de groepsapp van de stichting gezegd: jongens, we leggen allemaal wat geld bij elkaar. Ik maak een programma en we gaan dit doen. Zo is Rock’N Kids Weekend ontstaan.”
Aan het woord is Rutger Wammes, de zeer gedreven muzikant én mentor die jongeren van de straat wil houden. Ik sprak met hem op de nieuwe locatie van Stichting Tesselschade aan de Bilderdijkstraat.
Rutger: Het idee is dat drie kinderen of jongeren een volledig muziekweekend krijgen. Op vrijdagavond is er een introductie: ze komen binnen, kunnen jammen en maken kennis met het pand. Op zaterdag kunnen ze er al vanaf de ochtend zijn, bijvoorbeeld om samen te ontbijten. Overdag eten ze hier, en om één uur beginnen de lessen.
Ze krijgen les op het instrument dat ze willen leren, zoals basgitaar, zang, gitaar of drums. Om een voorbeeld te geven: een jongere komt om één uur bij mij voor een drumles tot twee uur. Daarna heeft hij een kwartier pauze, en vervolgens krijgt hij van een andere drummer nog een uur les. Zo krijgen alle kinderen gedurende de dag les van verschillende muzikanten.
De lessen lopen van één tot zes uur. ’s Avonds is er samen eten, vaak een barbecue. Op zaterdagavond laat ik bij voorkeur ook de bands spelen van wie de jongeren les hebben gehad, zodat ze kunnen zien: dit zijn de mensen die hier lesgeven, dit kunnen zij, en dit gebeurt er in het pand.
Zondag verloopt ongeveer hetzelfde. Aan het einde van de dag is er een presentatie. Dan laten de jongeren zien wat ze dat weekend hebben geleerd. Dat varieert van jongeren die al in een band zitten en een paar nummers spelen, tot jongeren die samen één nummer jammen of bepaalde technieken laten horen die ze hebben opgepikt.
Is het de bedoeling dat diezelfde programmering hier op deze nieuwe locatie gaat plaatsvinden?
Ja, daar ben ik op dit moment zeker mee bezig. Al is het nu wel wat ingewikkelder geworden. Toen we begonnen waren de jongeren heel jong: twaalf, dertien, veertien jaar, sommigen zelfs acht of tien. Die groep is inmiddels ouder geworden. De jongsten zijn nu rond de twaalf, en sommigen spelen inmiddels op grote podia. Een paar van hen – de jongens van No Way – worden bijvoorbeeld gevraagd voor evenementen als de Zwarte Cross.
En die hebben ook les gehad in het voormalige pand?
Ja, die hebben allemaal daar hun lessen gehad. Dus ja, we zijn zeker op zoek naar nieuwe jongeren, maar als de oudere ook willen blijven meedoen, dan zijn ze meer dan welkom. Muziek leer je nooit uit. Je kunt er altijd beter in worden, altijd in blijven groeien.
Als ik jongeren hierheen haal, wil ik dat ze er echt iets aan hebben. Dat ze merken dat ze vooruitgaan en niet alleen hier rondhangen. Het doel is dat ze hun energie hier kwijt kunnen, op een positieve manier, in plaats van op straat. Ik heb sommigen van hen gewoon een plek gegeven waar ze welkom zijn en kunnen blijven ontwikkelen.
