Paaspop 2026

PAASPOP 2026

HIQPY
PHOENIX
16:45-17:30
VR. 03/04

MEER INFO

KRUSHERS OF THE WORLD

KRUSHERS OF THE WORLD TOUR

MAINSTAGE
BRABANTHALLEN
17:30
VR. 03/04

MEER INFO

CHARLOTTE WESSELS

CHARLOTTE WESSELS

FT. ALISSA WHITE-GLUZ
PAASPOP 2026
THE SHELTER
ZO. 05/04

MEER INFO

Art United

Art United festival van beats & lyrics tot art & moves

Met veel optredens, een expositie en natuurlijk de energie van een nieuwe generatie makers

Art United festival neemt op 29 maart Willem Twee over! 🔥 Na maanden keihard werken laten de jonge talenten zien wat ze in huis hebben. Verwacht een festival vol muziek, kunst, dans en puur positieve energie. 

Art United festival

Art United festival
Rens van Maurik

De twee eerste acts van Art United festival – Sven en AU! – in de Kleine Zaal heb ik helaas gemist. Het derde optreden, die van solist Rens van Maurik in de Grote Zaal is een goede binnenkomer voor mij.

Rens is van oorsprong bassist maar heeft er bewust voor gekozen een andere weg in te slaan en begeleidt zich nu als zanger op een akoestische gitaar. Dat doe ie zeer verdienstelijk met vooral een sterke cover van het lied Wespen Op De Appeltaart van Spinvis, de artiestennaam van Erik de Jong.

Art United festival
XOXO

Na Rens is het aan dansduo XOXO om het podium te betreden op muziek van Ariana Grande hoewel ik ook een nummer van het Zuid-Koreaanse PSY meen te horen.

Het tijdsschema van de line-up is erg strak en zowat meteen na XOXO treden Witches op. Dat zijn Fleur en Sanne die nummers zingen uit de musical Wicked. Na afloop heb ik een kort gesprek met Fleur de Graaf.

Huis73
Witches

“Wij hebben een tribute gedaan naar de musical Wicked en daarin speelden wij Glinda en Elphaba, respectievelijk de Goede en de Valse (‘wicked’) Heks. De nummers die wij zongen zijn covers uit die musical. Vooral vocaal vind ik het een uitdaging, ik vind de hoogtes heel mooi. Al voor wij ons hadden aangemeld bij Art United, wisten we al dat we dit zouden doen.
Wij hebben eigenlijk hiervoor nooit samen geoefend. Dus het was voor ons wel even kijken van, hoe zitten we met timing, hoe leren we elkaar ‘lezen’. Want in het laatste nummer dat we samen zingen, hebben we veel harmonieën en we moesten elkaar nog goed leren lezen. Dat heeft ook geholpen gezien de intimiteit van het nummer.”

Vanuit Art United zijn er twee muziekcoaches die om de week meekeken hoe Witches groeiden en wat ze nog lastig vonden.

Huis 73
Laurie van der Zee

Laurie moet het in haar eentje zien te rooien op het podium van de Kleine Zaal. Zij begeleidt zichzelf op de elektrische gitaar en opent met een cover van Creep van Radiohead. Ze zingt het vrij monotoon wat het nummer onverwacht een punk lading geeft à la Nico, de Duitse zangeres van het roemruchte Velvet Underground uit de jaren ’70.

Art United festival
Crossing Avenue

De drie jonge honden van Crossing Avenue staan direct na Laurie op het kleine podium. Drie man is de perfecte bezetting voor een punkband. Wat wel bijzonder is, is het ontbreken van een bassist. Gitaar en drums zijn in orde. Alleen zal de zanger nog flink moeten werken aan zijn vocalen.

Art United festival
Sanne en Rens

In de Grote Zaal bereiden Sanne en Rens zich voor op een duo optreden. Ze zingen uitgebalanceerde duetten dat doet vermoeden dat ze tijdens het leertraject bij Art United goed geoefend hebben.

Na hun optreden zijn er nog de acts van Ciara, OTM, Times Change, Milan, XOXO, Sanne en Vloertegel.

Nienke Dingemans

Nienke Dingemans is een wervelwind op het toneel

Indrukwekkend concert van vier talentvolle jonge artiesten krijgt stormachtig applaus

Deze keer begin ik met een alleszeggend citaat van Ad van der Laan over deze avond met Nienke Dingemans en band.

“Wat een fantastische avond gisteren 24 maart. Een van de hoogtepunten van dit seizoen en wel om het volgende: 21-jarige zangeres met lef, humor, een geweldige stem, eigen nummers en een paar covers die ze helemaal naar zich toetrekt. Ze pakt het podium. Erg goede interactie met publiek en ze heeft nu veel meer dan in het verleden haar ‘eigen’ band. Drie jonge, getalenteerde muzikanten die de sterren van de hemel spelen. Dit seizoen heb ik het publiek ook in de  verte niet zo laaiend enthousiast gezien. Applaus bij iedere gitaarsolo. Dat maken we niet altijd mee.  Na afloop ook een stroom van complimenten.”

Nienke Dingemans
wervelwind

Nienke Dingemans

Ik zou het hierbij kunnen laten maar er is meer moois te melden. Allereerst de fantastische bandleden waaraan Ad refereert. Dat zijn bassist Teun Wijtman (zoon van de eerder bij ons opgetreden Mrs Hips en Bart Wijtman). “Onder een appelboom liggen geen peren” zoals iemand laatst treffend zei.

De overige twee bandleden zijn de eveneens voortreffelijk spelende gitarist Jop van Bladel en Lars Hoogland op drums. De laatste soms opvallend strak en vlot, dan weer ingetogen spelend in dienst van de band. Nienke Dingemans zelf, afkomstig uit Ossendrecht, een klein dorp op de Belgische grens, is een wervelwind op toneel. Het enthousiasme straalt er van af. Van alle vier trouwens.


Ik schreef twee jaar geleden al een lovende recensie over Nienke Dingemans en haar toenmalige medemuzikanten, dus houd ik het kort. Ook nu weer maakt ze met haar kleine gestalte, spelend op die grote witte lapsteelgitaar, indruk tijdens het door haar geschreven Mississippi Road Blues. Een jam volgt tijdens Proud Mary, met indrukwekkend samenstel tussen bassist en drummer. Hierin had ze de hele dag al zin, zegt ze tijdens de intro.

Nienke Dingemans
jamming

Tijdens Devil On My Shoulder, het eerste nummer van haar debuut EP, laat Van Bladel zien hoe goed hij soleert op zijn Fender. De band speelt overigens alle stijlen, waaronder Rockabilly op Blue Eyed Dreams en het Teski Brothers-achtige By My Side. Wat ook indruk maakt is Nienke’s favoriete klassieker Stormy Monday, intens gezongen met van Bladel wederom op de Fender wat mij een beetje aan Walter Trout doet denken. Na een laatste en eigen nummer Last Train To Brooklyn is het al weer tijd voor de toegift, Thelma & Louise. Een stormachtig applaus volgt. Enfin, u las het al hierboven!!


Setlist: Ain’t No Hollywood Girl, The House Of Lily Jones, Why The Cage Bird Sings, Mississippi Road Blues, Tennessee River,  Proud Mary,  Devil on My Shoulder, Angel Of Montgomery. Tweede set:  Come On In My Kitchen, Southern Way,  Blue Eyed Dreams, Love Labours Lost, By My Side, Stormy Monday, Outlaw On The Run,  Last Train To Brooklyn,  Thelma & Louise

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar 


Nienke Dingemans discografie

Paaspop

Paaspop smijt zoals gewoonlijk alles in de blender

Waarom de seizoensopener steevast alle wetten van de media-aandacht tart

Paaspop in het Brabantse Schijndel is de traditionele opener van het festivalseizoen en trekt circa 110.000 bezoekers. Nederland telt jaarlijks gemiddeld 1.100 tot 1.200 festivals met meer dan 3.000 bezoekers per evenement.

Paaspop 2026

Paaspop wordt in de landelijke media minder breed uitgemeten dan festivals als Lowlands of Pinkpop. Dat heeft te maken met een combinatie van positionering, timing en de aard van de programmering. Regionale media zoals Omroep Brabant en het Eindhovens Dagblad besteden wel veel aandacht maar landelijke media zijn meer gefocust op internationale “instituten” zoals North Sea Jazz of Amsterdam Dance Event.

Paaspop
drang naar de tent

Terwijl de landelijke dagbladen hun pennen nog slijpen voor de ‘grote’ zomerspektakels en Hilversumse camera’s zich warmlopen voor Lowlands, lopen 110.000 pelgrims komend Paasweekend hun tocht naar Schijndel. In alle stilte — althans, voor de Randstedelijke radar — verkocht Paaspop zijn recette in een recordtempo uit. Geen headliner-gepats, geen pretentieuze marketingcampagnes; gewoon een meedogenloze drang naar de tent.

Het verschil met de rest van het festivallandschap zit ‘m in de weigering om te kiezen. Waar de concurrentie zich specialiseert in niche-techno of intellectuele indie, smijt Paaspop alles in de blender. Van Sean Paul tot K3, van feministische DIY-punk van de Lambrini Girls in The Shelter tot dansez-dansez in Café de Oase. Het is de ultieme democratisering van de feestvreugde. Hier is de bezoeker geen consument van een zorgvuldig opgebouwde imago, maar onderdeel van een collectieve ontlading die de winter definitief de deur wijst.

Dat de landelijke media soms de andere kant op kijken, deert de organisatie nauwelijks. Sterker nog, het is misschien wel hun geheime wapen. Paaspop hoeft niet ‘cool’ te zijn voor de grachtengordel; het moet ‘machtig’ zijn voor de bezoeker. Terwijl critici nog debatteren over de relevantie van de line-up, staan de fans al uren in de rij voor de campingpoorten.

Paaspop
de grootste vrijstaande tent ter wereld

Het succes is simpel: Paaspop belooft geen spirituele verlichting of een artistiek statement. Het belooft drie dagen lang de grootste vrijstaande tent ter wereld, een sfeer die alleen in het zuiden gedijt en de zekerheid dat je met een glimlach (en wat zand tussen de tanden) weer naar huis gaat. De uitverkochte borden zijn het enige bewijs dat ze nodig hebben: de koning van de seizoensopeners regeert in stilte, maar met een ongekende kracht.


Fotografie: Bart van Heemskerk

K-pop neon guitar

De K-pop kloof van neon glitter versus vuige gitaren

Tussen de perfecte droom en straatvuil onder je nagels gaapt een groot gat

Waarom tienerjongens afhaken bij K-pop. Een column over de kloof tussen gepolijste neon-perfectie en de rauwe rebellie van punk en gitaren.

Het kan je haast niet zijn ontgaan afgelopen weekend: de comeback van BTS, live in Seoul en wereldwijd direct-stream op Netflix. Maar loop je een willekeurige klaslokaal binnen dan zijn de muzikale voorkeuren meteen zichtbaar.

Aan de ene kant de meisjes, in de ban van de hypergepolijste K-pop machinerie. Aan de andere kant de jongens, die de Zuid-Koreaanse boybands met een mengeling van onbegrip en minachting negeren. De scheiding der seksen in de muziek is zelden zo scherp geweest als nu.

K-pop

Voor tiener- en jonge meiden is K-pop een totaalpakket. Het is een visueel spektakel van tweeslachtige perfectie, waarin idolen als zorgvuldig geboetseerde droomprinsen worden gepresenteerd. De marketingmachine verkoopt eigenlijk niet zozeer muziek, maar meer een emotionele verbinding. Met elke glimlach in een livestream wordt een wereld gecreëerd waarin de fan zich geborgen voelt.

K-pop vs punk
vuil onder je nagels

Maar voor de gemiddelde westerse jongen is dit precies de reden om af te haken. In een wereld van autotune en strak geregisseerde pr-campagnes ontbreekt de ziel volledig. Jongens zoeken hun identiteit eerder in de rauwheid van hiphop of de ongetemde energie van gitaarmuziek. Voor hen voelt K-pop niet als rebellie, maar als een klinisch laboratoriumproduct. Waar de punk generatie de boel opschudde met drie valse akkoorden, blinkt K-pop uit in een bijna plastic perfectie.

Interessant genoeg is deze kloof in Azië subtieler. Hoewel ook daar vooral vrouwen voor boybands gaan, omarmen Aziatische mannen de commerciële girlgroups massaal. De ‘soft masculinity’ van de idolen is daar ook een geaccepteerd schoonheidsideaal, terwijl de westerse jongen de voorkeur geeft aan de ongepolijste ‘man-met-gitaar’ of de underground dj met hoodie.

K-pop girls
girlgroups

Het is een botsing van idealen. Aan de ene kant de esthetische perfectie die meisjes aanspreekt; aan de andere kant de behoefte aan authenticiteit en onafhankelijkheid die jongens vaker zoeken. In een tijd waarin alles digitaal te manipuleren is, snakt de ene groep naar de ultieme fantasie, terwijl de andere groep zoekt naar de menselijke oneffenheden die muziek écht maken. De K-pop machine draait door, maar zolang de ‘echtheid’ ontbreekt, blijft de deur van de jongenskamer potdicht.


house

Hoe de diepgang van house een zielloos format werd

Van de kerk van Chicago naar de commerciële VIP-tafel van de entertainmentindustrie

House was nooit bedoeld als behang voor een commerciële VIP-tafel. Het ontstond begin jaren tachtig in de klamme kelders van Chicago als een rauwe overlevingsstrategie. Voor de zwarte, Latino en queer gemeenschappen was de dansvloer van The Warehouse een kerk; een schild tegen een vijandige wereld vol racisme en uitsluiting. Met afgedankte drumcomputers en oude soulplaten bouwden pioniers een nieuwe werkelijkheid. De monotone beat was geen trucje, maar een sociaal-politieke hartslag van verzet.

de diepte van house

house
rave

Wie die begindagen heeft meegemaakt – de illegale raves in kraakpanden, op vrachtschepen of in mistige weilanden – herinnert zich de piano. Die rollende, warme akkoorden gaven de machine een menselijke ziel. Als DJ in de vroege avond gebruikte je die piano om de sfeer te kneden; een subtiel spel van verleiding en anticipatie. De muziek was activistisch zonder woorden; het loutere feit dat de ‘outcasts’ samenkwamen, was een rebellie tegen de gevestigde orde.

Vandaag de dag is die revolutionaire geest verdampt in de commerciële machinerie. De entertainmentindustrie heeft het genre gekaapt en gestript van zijn sociaal-maatschappelijke context. Wat overblijft is een steriel exportproduct, geoptimaliseerd voor algoritmes en massaconsumptie. De diepgang is ingeruild voor een voorspelbare kick en de inclusie voor peperdure tickets. De muziek wordt nu ook geëxploiteerd door regimes en multinationals die haaks staan op de vrijheid waar house ooit voor vocht.

house
nieuwe generatie

House is volledig losgezongen van zijn bron. Het is veranderd van een bevrijdingsinstrument in een zielloos consumentenartikel. Voor de generatie van het eerste uur rest slechts de melancholie. De kiem voor herstel ligt toch echt bij de nieuwe generatie. De hoop is dat zij de commerciële kermis de rug toekeren en diep in de platenbakken duiken om de echte oorsprong te herontdekken. Alleen door terug te keren naar de rauwe diepgang van de underground, kan de machine haar ware ziel herwinnen.

Gregory Page

Gregory Page noemt zichzelf een musical news reporter

Allround artiest brengt solo het niveau van een klein orkest

Gregory Page is geboren in Londen en vertrok op zijn 14e naar Amerika. Deze veelzijdige filmmaker, muziekproducent en singer-songwriter is eveneens een fantastisch gitarist en zanger met een romantische hang naar de jaren ’20 van de vorige eeuw. Als liefhebber en schrijver van gedichten is hij een begenadigd verteller en entertainer. Hij noemt zichzelf vanavond een ‘musical news reporter’.

Gregory Page

Gregory Page
Gregory Page is alive

Zijn optreden is een mix van variété, cabaret en muzikaal entertainment, gebracht met de nodige humor. Hoewel solo met een gitaar, worden zijn songs vergezeld van passende geluidseffecten. Daardoor is het net of er een klein concert op ons podium staat. Zelfs de barman zei tegen Page zelf dat hij van zijn optreden had genoten en die bemoeien zich doorgaans niet met de artiesten.

Het concert begint met een echte opname van Ruth Etting’s Shine On Harvest Moon, waarbij je je in de 30er jaren waant. Goed begin! Daarna volgt Green Lights And Blue Skies, waarna hij een gedicht voordraagt aan het publiek.

Gregory Page vertelt over het moment waarop een paar maanden geleden zijn hart er plotseling mee ophield. Net toen hij, zoals hij het noemt, zijn ‘soul’ zag schoot het orgaan terug in zijn ritme. Naar aanleiding van dit incident (en zijn nieuwe pacemaker), zingt hij uit volle borst I’m Alive. 

Dan het relaas over zijn uncle Dave, een beroemde drummer die in 1969 zelfs optrad in de Ed Sullivan show. Oom Dave overleed en ter nagedachtenis schreef hij het nummer Bumblebees & Me met de lang geleden opgenomen drumklanken van zijn oom als extra element.

Een hele nieuwe song is My Dad And His Dog, ontstaan door een droom over de Beagle van zijn vaderZijn bewondering voor de ‘greatest American’ Ray Charles klinkt tijdens een duet met Mildred Bailey, heel origineel afgespeeld tijdens Georgia On My Mind

Ray Charles
Georgia On My Mind

Na On My Own declameert hij weer een gedicht over zijn gitaar, een Taylor, zijn ‘love at first glance’. Hij refereert aan zijn eerste gitaarlessen en zet de klanken om in een loop. Op het podium staat een soort trompetje op een standaard waarachter Page plaatsneemt voor Dreamers Holiday met veel nostalgische ‘wowwowwow’ mondwerk dat herinnert aan vroegere tijden.

Het publiek wordt bij Love Is Stronger Than Hatred aangespoord tot een ‘singalong’ na alweer een aanstekelijk verhaal uit 1985 (zijn te late hippietijd) waarin een tattoo werd geplaatst met het ‘love and peace’ teken voor ogen. Dit bleek achteraf het Mercedes logo.

Page creëert tijdens Everybody’s Happy met een aantal effecten wederom het geluid voor een gemiddeld concert. Refererend aan Gordon Jenkins en Harry Nilsson klinkt een heel strijkorkest bij Somewhere Over The Rainbow.

Blue Room Sessions
All You Need Is Love

Na een verrassende tweede set eindigt hij met The Beatles’  All You Need Is Love. Laten we daar dan maar naar luisteren in deze roerige tijden. Gregory Page was zonder meer een hele bijzondere ervaring!


Setlist: Intro Shine On Harvest Moon, Green Lights and Blue Skies, Heart Hand, I’m Alive, Bumble Bees & Me, My Dad And his Dog, Shine Shine Shine, Georgia, On My Own, Dreamers, Ocean of Memories, Love Is Stronger Than Hatred, Everybody’s Happy, Somewhere Over The Rainbow, Happy Trails, All You Need Is Love.


Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten 

Gen Z

De naald valt in de groef en hoe Gen Z het vinyl redt

Generatie opgegroeid met algoritmes en streams kiest voor krakend geluid van tastbare nostalgie

Gaat Gen Z de platenzaak redden? Het is een beeld dat tien jaar geleden ondenkbaar was: een tiener die met een glimmende tas van een platenreus door de Kalverstraat loopt. Terwijl de wereld digitaliseert tot elke pixel, voltrekt zich in de winkelstraat een analoge revolutie. De Britse gigant HMV (His Master’s Voice) opent de aanval op de Nederlandse markt en mikt daarbij op een doelgroep die de walkman alleen uit geschiedenisboekjes kent: Generatie Z.

Gen Z en vinyl

Gen Z
vintage platenzaak

De winkelier van een platenzaak in Den Bosch ziet het dagelijks gebeuren. “Ze verwerpen de vluchtigheid,” klinkt het hoopvol tussen de bakken met tweedehands vinyl. En ergens heeft hij gelijk. Voor een generatie die overprikkeld raakt door eindeloze TikTok-feeds en Spotify-playlists die door AI zijn samengesteld, is een elpee een baken van rust. Het is een protest tegen de ‘skip-cultuur’. Een plaat dwingt je tot stilstaan; je kunt de naald niet zomaar naar het volgende nummer swipen.

Maar laten we niet roomser zijn dan de paus: de herwaardering is ook een kwestie van esthetiek. Een vinylplaat is voor Gen Z een lifestyle-object. Het gaat om de prachtige hoes die als kunst aan de muur prijkt, de limited edition in ‘crystal clear’ blauw en het trotse gevoel van echt bezit. In een deeleconomie is een eigen platenkast een zeldzaam statement van identiteit.

Gen Z
record store day

De komst van een keten als HMV roept natuurlijk vragen op. Wordt die charmante, stoffige platenzaak om de hoek weggevaagd door deze ‘entertainment-supermarkt’ vol neonlicht en K-pop merchandise? Waarschijnlijk niet. HMV fungeert als de toegangspoort; de plek waar de massa wordt verleid door de nieuwste Taylor Swift of Olivia Rodrigo. Wie daar eenmaal de liefde voor het fysieke product ontdekt, belandt vanzelf in de kleine speciaalzaak voor dat ene obscure jazz-album of die zeldzame persing uit de jaren zeventig.

De naald is gevallen, de groef is gevonden. Of het nu gaat om pure nostalgie of een honger naar tastbaarheid: de platenzaak is niet langer een museum voor vijftigers en Boomers, maar de huiskamer van de toekomst, voor Gen Z.

tributebands

Tributebands zijn de reddingsboeien voor podia

Over de wurggreep van nostalgie en de noodzaak van artistiek risico

De sterke toename van het aantal cover- en tributebands komt door een combinatie van economische noodzaak voor podia, nostalgie bij het publiek en de invloed van populaire televisieprogramma’s. Het is een overlevingsstrategie van de podia om financieel overeind te blijven. Maar ten koste van wat en wie?

Tributebands

Bij de oprichting in april 2017 van KLANKGAT stelden de oprichters een aantal regels op. Een van die regels was dat cover- en tributebands NIET zouden worden gerecenseerd. De werkelijkheid haalde die regel echter onderuit.

Wie een gemiddelde concertagenda bekijkt, waant zich vaker in een tijdmachine dan in een kweekvijver voor cultuur. Van Bee Gees tot Pink Floyd: tributebands zijn de onbetwiste koning van het podium geworden. Het is een fenomeen dat voortkomt uit een begrijpelijk, maar pijnlijk soort noodzaak.

tributebands
tributeband

Laten we eerlijk zijn tegenover de programmeurs. Zij staan met de rug tegen de muur. De energierekening van een poppodium is de afgelopen jaren fors gestegen, de personeelskosten lopen op en subsidies staan constant onder druk. In dat klimaat is een onbekende band met eigen werk een financieel mijnenveld.

Een tribute-act daarentegen is een garantie op een volle zaal en een rinkelende kassa. De programmeur kiest niet per se tégen de kunst; hij kiest vóór het voortbestaan van zijn muziekvestiging. De nostalgie van het publiek is de levensverzekering van het podium geworden.

Maar die overlevingsdrang heeft een hoge prijs. We consumeren muziek momenteel als een safe space. Kennelijk willen we niet langer verrast worden; we willen bevestigd worden in wat we al kennen. De creativiteit wordt hierdoor langzaam gesmoord in herkenbaarheid. Waar in kleine zaaltjes vroeger de iconen van morgen werden gesmeed, zijn het nu vaker de plekken waar de iconen van gisteren worden nagedaan.

tributebands
Doors tributeband

De tragiek is dat een cultuur die alleen nog maar achteromkijkt, uiteindelijk stilstaat. Als we jonge honden met eigenwijze liedjes geen ruimte meer bieden omdat ze de omzet aan de bar niet direct garanderen, droogt de bron op. De coverband van 2045 heeft dan simpelweg niets meer om na te spelen.

Het redden van de livemuziek vraagt om meer dan alleen begrip voor de penibele situatie van de zalen. Het vraagt om een publiek dat weer durft te ‘snacken’ bij het onbekende en een overheid die inziet dat artistiek risico de enige weg naar vernieuwing is. Want als we alleen nog maar kiezen voor tributebands, de veilige echo van het verleden, sterft de stem van de toekomst een stille dood.

Tom Ford

Het Tom Ford Trio geeft intiem concert in W2

Brits trio speelt louter fonkelnieuwe nog niet opgenomen jazzmuziek

In het kader van PULS (het nieuwe jazzconcept van de W2) staat het Britse Tom Ford Trio in de kleine zaal. Binnen PULS is er ruimte voor cross-overs en internationaal talent. Tom Ford vinkt beide vakjes aan.

Voor het evenement werd goed reclame gemaakt op sociale media, maar het verkocht helaas niet uit. Het publiek lijkt grotendeels te bestaan uit vaste W2-bezoekers die nieuwsgierig zijn naar wat Tom Ford te bieden heeft.

Tom Ford Trio

Tom Ford
Tom Ford

Op het podium zien we King David Ike-Elechi (drums), Daisy George (basgitaar) en Tom Ford (gitaar). Je voelt aan alles dat het geschoolde, ervaren muzikanten zijn. Deze avond is de laatste in hun tour, waarin ze vooral het noorden van Europa hebben aangedaan.

Ze spelen enkel nieuwe muziek die nog niet is opgenomen. Dat geeft het optreden iets exclusiefs. De nummers die ze spelen verwijzen vaak naar zaken uit het leven van de bandleden. Zo verwijst The Troups naar de honden van Ford en was Friend Club de naam van zijn vriendengroep.

Tom Ford
Daisy George

Ook is er Arabica Robusta (koffie) en een nummer dat over de stad Newcastle gaat. Wanneer ze goed en wel begonnen zijn is er een versterker “literally burning.” Het publiek ziet daar echter niets van, de versterker wordt razendsnel vervangen en niemand is van zijn stuk gebracht.

Tom Ford
inventieve gitaarmelodieën

Wat vooral opvalt, zijn de inventieve gitaarmelodieën van Ford. Die melodieën klinken alsof ze zo in een succesvolle pop- of alternatieve hit zouden kunnen belanden. Dat is logisch als je weet dat Tom Ford ook veel samenwerkt met grote artiesten in verschillende genres (o.a. hiphop, indie en elektronica).

Wie afgaat op de muziek die hij op Spotify heeft staan, kan daarom wel eens bedrogen uitkomen. Dit optreden is namelijk echt een jazzconcert. Niet zo gek, want Tom Ford studeerde jazzcompositie aan het Berklee College of Music. Tegelijkertijd zijn uitstapjes naar andere genres zeker aanwezig.

Puls
Doogan Records

De avond wordt afgesloten door resident DJ’s van Doogan Records. Een mooi gecureerde avond, die nog meer fans verdient.