PAASPOP 2026

HIQPY
PHOENIX
16:45-17:30
VR. 03/04

MEER INFO

KRUSHERS OF THE WORLD TOUR

MAINSTAGE
BRABANTHALLEN
17:30
VR. 03/04

MEER INFO

CHARLOTTE WESSELS

FT. ALISSA WHITE-GLUZ
PAASPOP 2026
THE SHELTER
ZO. 05/04

MEER INFO

mrt, 2026

Paaspop smijt zoals gewoonlijk alles in de blender
Waarom de seizoensopener steevast alle wetten van de media-aandacht tart

Paaspop in het Brabantse Schijndel is de traditionele opener van het festivalseizoen en trekt circa 110.000 bezoekers. Nederland telt jaarlijks gemiddeld 1.100 tot 1.200 festivals met meer dan 3.000 bezoekers per evenement.

Paaspop 2026

Paaspop wordt in de landelijke media minder breed uitgemeten dan festivals als Lowlands of Pinkpop. Dat heeft te maken met een combinatie van positionering, timing en de aard van de programmering. Regionale media zoals Omroep Brabant en het Eindhovens Dagblad besteden wel veel aandacht maar landelijke media zijn meer gefocust op internationale “instituten” zoals North Sea Jazz of Lowlands.

Terwijl de landelijke dagbladen hun pennen nog slijpen voor de ‘grote’ zomerspektakels en Hilversumse camera’s zich warmlopen voor Lowlands, lopen 110.000 pelgrims komend Paasweekend hun tocht naar Schijndel. In alle stilte — althans, voor de Randstedelijke radar — verkocht Paaspop zijn recette in een recordtempo uit. Geen headliner-gepats, geen pretentieuze marketingcampagnes; gewoon een meedogenloze drang naar de tent.

Het verschil met de rest van het festivallandschap zit ‘m in de weigering om te kiezen. Waar de concurrentie zich specialiseert in niche-techno of intellectuele indie, smijt Paaspop alles in de blender. Van Sean Paul tot K3, van feministische DIY-punk van de Lambrini Girls in The Shelter tot dansez-dansez in Café de Oase. Het is de ultieme democratisering van de feestvreugde. Hier is de bezoeker geen consument van een zorgvuldig opgebouwde imago, maar onderdeel van een collectieve ontlading die de winter definitief de deur wijst.

Dat de landelijke media soms de andere kant op kijken, deert de organisatie nauwelijks. Sterker nog, het is misschien wel hun geheime wapen. Paaspop hoeft niet ‘cool’ te zijn voor de grachtengordel; het moet ‘machtig’ zijn voor de bezoeker. Terwijl critici nog debatteren over de relevantie van de line-up, staan de fans al uren in de rij voor de campingpoorten.

Het succes is simpel: Paaspop belooft geen spirituele verlichting of een artistiek statement. Het belooft drie dagen lang de grootste vrijstaande tent ter wereld, een sfeer die alleen in het zuiden gedijt en de zekerheid dat je met een glimlach (en wat zand tussen de tanden) weer naar huis gaat. De uitverkochte borden zijn het enige bewijs dat ze nodig hebben: de koning van de seizoensopeners regeert in stilte, maar met een ongekende kracht.

Fotografie: Bart van Heemskerk

mrt, 2026

De K-pop kloof van neon glitter versus vuige gitaren
Tussen de perfecte droom en straatvuil onder je nagels gaapt een groot gat

Waarom tienerjongens afhaken bij K-pop. Een column over de kloof tussen gepolijste neon-perfectie en de rauwe rebellie van punk en gitaren.

Het kan je haast niet zijn ontgaan afgelopen weekend: de comeback van BTS, live in Seoul en wereldwijd direct-stream op Netflix. Maar loop je een willekeurige klaslokaal binnen dan zijn de muzikale voorkeuren meteen zichtbaar.

Aan de ene kant de meisjes, in de ban van de hypergepolijste K-pop machinerie. Aan de andere kant de jongens, die de Zuid-Koreaanse boybands met een mengeling van onbegrip en minachting negeren. De scheiding der seksen in de muziek is zelden zo scherp geweest als nu.

K-pop

Voor tiener- en jonge meiden is K-pop een totaalpakket. Het is een visueel spektakel van tweeslachtige perfectie, waarin idolen als zorgvuldig geboetseerde droomprinsen worden gepresenteerd. De marketingmachine verkoopt eigenlijk niet zozeer muziek, maar meer een emotionele verbinding. Met elke glimlach in een livestream wordt een wereld gecreëerd waarin de fan zich geborgen voelt.

Maar voor de gemiddelde westerse jongen is dit precies de reden om af te haken. In een wereld van autotune en strak geregisseerde pr-campagnes ontbreekt de ziel volledig. Jongens zoeken hun identiteit eerder in de rauwheid van hiphop of de ongetemde energie van gitaarmuziek. Voor hen voelt K-pop niet als rebellie, maar als een klinisch laboratoriumproduct. Waar de punk generatie de boel opschudde met drie valse akkoorden, blinkt K-pop uit in een bijna plastic perfectie.

Interessant genoeg is deze kloof in Azië subtieler. Hoewel ook daar vooral vrouwen voor boybands gaan, omarmen Aziatische mannen de commerciële girlgroups massaal. De ‘soft masculinity’ van de idolen is daar ook een geaccepteerd schoonheidsideaal, terwijl de westerse jongen de voorkeur geeft aan de ongepolijste ‘man-met-gitaar’ of de underground dj met hoodie.

Het is een botsing van idealen. Aan de ene kant de esthetische perfectie die meisjes aanspreekt; aan de andere kant de behoefte aan authenticiteit en onafhankelijkheid die jongens vaker zoeken. In een tijd waarin alles digitaal te manipuleren is, snakt de ene groep naar de ultieme fantasie, terwijl de andere groep zoekt naar de menselijke oneffenheden die muziek écht maken. De K-pop machine draait door, maar zolang de ‘echtheid’ ontbreekt, blijft de deur van de jongenskamer potdicht.

mrt, 2026

Hoe de diepgang van house een zielloos format werd
Van de kerk van Chicago naar de commerciële VIP-tafel van de entertainmentindustrie

House was nooit bedoeld als behang voor een commerciële VIP-tafel. Het ontstond begin jaren tachtig in de klamme kelders van Chicago als een rauwe overlevingsstrategie. Voor de zwarte, Latino en queer gemeenschappen was de dansvloer van The Warehouse een kerk; een schild tegen een vijandige wereld vol racisme en uitsluiting. Met afgedankte drumcomputers en oude soulplaten bouwden pioniers een nieuwe werkelijkheid. De monotone beat was geen trucje, maar een sociaal-politieke hartslag van verzet.

de diepte van house

Wie die begindagen heeft meegemaakt – de illegale raves in kraakpanden, op vrachtschepen of in mistige weilanden – herinnert zich de piano. Die rollende, warme akkoorden gaven de machine een menselijke ziel. Als DJ in de vroege avond gebruikte je die piano om de sfeer te kneden; een subtiel spel van verleiding en anticipatie. De muziek was activistisch zonder woorden; het loutere feit dat de ‘outcasts’ samenkwamen, was een rebellie tegen de gevestigde orde.

Vandaag de dag is die revolutionaire geest verdampt in de commerciële machinerie. De entertainmentindustrie heeft het genre gekaapt en gestript van zijn sociaal-maatschappelijke context. Wat overblijft is een steriel exportproduct, geoptimaliseerd voor algoritmes en massaconsumptie. De diepgang is ingeruild voor een voorspelbare kick en de inclusie voor peperdure tickets. De muziek wordt nu ook geëxploiteerd door regimes en multinationals die haaks staan op de vrijheid waar house ooit voor vocht.

House is volledig losgezongen van zijn bron. Het is veranderd van een bevrijdingsinstrument in een zielloos consumentenartikel. Voor de generatie van het eerste uur rest slechts de melancholie. De kiem voor herstel ligt toch echt bij de nieuwe generatie. De hoop is dat zij de commerciële kermis de rug toekeren en diep in de platenbakken duiken om de echte oorsprong te herontdekken. Alleen door terug te keren naar de rauwe diepgang van de underground, kan de machine haar ware ziel herwinnen.

mrt, 2026

Gregory Page noemt zichzelf een musical news reporter
Allround artiest brengt solo het niveau van een klein orkest

Gregory Page is geboren in Londen en vertrok op zijn 14e naar Amerika. Deze veelzijdige filmmaker, muziekproducent en singer-songwriter is eveneens een fantastisch gitarist en zanger met een romantische hang naar de jaren ’20 van de vorige eeuw. Als liefhebber en schrijver van gedichten is hij een begenadigd verteller en entertainer. Hij noemt zichzelf vanavond een ‘musical news reporter’.

Gregory Page

Zijn optreden is een mix van variété, cabaret en muzikaal entertainment, gebracht met de nodige humor. Hoewel solo met een gitaar, worden zijn songs vergezeld van passende geluidseffecten. Daardoor is het net of er een klein concert op ons podium staat. Zelfs de barman zei tegen Page zelf dat hij van zijn optreden had genoten en die bemoeien zich doorgaans niet met de artiesten.

Het concert begint met een echte opname van Ruth Etting’s Shine On Harvest Moon, waarbij je je in de 30er jaren waant. Goed begin! Daarna volgt Green Lights And Blue Skies, waarna hij een gedicht voordraagt aan het publiek.

Gregory Page vertelt over het moment waarop een paar maanden geleden zijn hart er plotseling mee ophield. Net toen hij, zoals hij het noemt, zijn ‘soul’ zag schoot het orgaan terug in zijn ritme. Naar aanleiding van dit incident (en zijn nieuwe pacemaker), zingt hij uit volle borst I’m Alive.

Dan het relaas over zijn uncle Dave, een beroemde drummer die in 1969 zelfs optrad in de Ed Sullivan show. Oom Dave overleed en ter nagedachtenis schreef hij het nummer Bumblebees & Me met de lang geleden opgenomen drumklanken van zijn oom als extra element.

Een hele nieuwe song is My Dad And His Dog, ontstaan door een droom over de Beagle van zijn vader. Zijn bewondering voor de ‘greatest American’ Ray Charles klinkt tijdens een duet met Mildred Bailey, heel origineel afgespeeld tijdens Georgia On My Mind.

Na On My Own declameert hij weer een gedicht over zijn gitaar, een Taylor, zijn ‘love at first glance’. Hij refereert aan zijn eerste gitaarlessen en zet de klanken om in een loop. Op het podium staat een soort trompetje op een standaard waarachter Page plaatsneemt voor Dreamers Holiday met veel nostalgische ‘wowwowwow’ mondwerk dat herinnert aan vroegere tijden.

Het publiek wordt bij Love Is Stronger Than Hatred aangespoord tot een ‘singalong’ na alweer een aanstekelijk verhaal uit 1985 (zijn te late hippietijd) waarin een tattoo werd geplaatst met het ‘love and peace’ teken voor ogen. Dit bleek achteraf het Mercedes logo.

Page creëert tijdens Everybody’s Happy met een aantal effecten wederom het geluid voor een gemiddeld concert. Refererend aan Gordon Jenkins en Harry Nilsson klinkt een heel strijkorkest bij Somewhere Over The Rainbow.

Blue Room Sessions — *All You Need Is Love*

Na een verrassende tweede set eindigt hij met The Beatles’ All You Need Is Love. Laten we daar dan maar naar luisteren in deze roerige tijden. Gregory Page was zonder meer een hele bijzondere ervaring!

Setlist: Intro Shine On Harvest Moon, Green Lights and Blue Skies, Heart Hand, I’m Alive, Bumble Bees & Me, My Dad And his Dog, Shine Shine Shine, Georgia, On My Own, Dreamers, Ocean of Memories, Love Is Stronger Than Hatred, Everybody’s Happy, Somewhere Over The Rainbow, Happy Trails, All You Need Is Love.

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

mrt, 2026

De naald valt in de groef en hoe Gen Z het vinyl redt
Generatie opgegroeid met algoritmes en streams kiest voor krakend geluid van tastbare nostalgie

Gaat Gen Z de platenzaak redden? Het is een beeld dat tien jaar geleden ondenkbaar was: een tiener die met een glimmende tas van een platenreus door de Kalverstraat loopt. Terwijl de wereld digitaliseert tot elke pixel, voltrekt zich in de winkelstraat een analoge revolutie. De Britse gigant HMV (His Master’s Voice) opent de aanval op de Nederlandse markt en mikt daarbij op een doelgroep die de walkman alleen uit geschiedenisboekjes kent: Generatie Z.

Gen Z en vinyl

De winkelier van een platenzaak in Den Bosch ziet het dagelijks gebeuren. “Ze verwerpen de vluchtigheid,” klinkt het hoopvol tussen de bakken met tweedehands vinyl. En ergens heeft hij gelijk. Voor een generatie die overprikkeld raakt door eindeloze TikTok-feeds en Spotify-playlists die door AI zijn samengesteld, is een elpee een baken van rust. Het is een protest tegen de ‘skip-cultuur’. Een plaat dwingt je tot stilstaan; je kunt de naald niet zomaar naar het volgende nummer swipen.

Maar laten we niet roomser zijn dan de paus: de herwaardering is ook een kwestie van esthetiek. Een vinylplaat is voor Gen Z een lifestyle-object. Het gaat om de prachtige hoes die als kunst aan de muur prijkt, de limited edition in ‘crystal clear’ blauw en het trotse gevoel van echt bezit. In een deeleconomie is een eigen platenkast een zeldzaam statement van identiteit.

De komst van een keten als HMV roept natuurlijk vragen op. Wordt die charmante, stoffige platenzaak om de hoek weggevaagd door deze ‘entertainment-supermarkt’ vol neonlicht en K-pop merchandise? Waarschijnlijk niet. HMV fungeert als de toegangspoort; de plek waar de massa wordt verleid door de nieuwste Taylor Swift of Olivia Rodrigo. Wie daar eenmaal de liefde voor het fysieke product ontdekt, belandt vanzelf in de kleine speciaalzaak voor dat ene obscure jazz-album of die zeldzame persing uit de jaren zeventig.

De naald is gevallen, de groef is gevonden. Of het nu gaat om pure nostalgie of een honger naar tastbaarheid: de platenzaak is niet langer een museum voor vijftigers en Boomers, maar de huiskamer van de toekomst, voor Gen Z.

mrt, 2026

Tributebands zijn de reddingsboeien voor podia
Over de wurggreep van nostalgie en de noodzaak van artistiek risico

De sterke toename van het aantal cover- en tributebands komt door een combinatie van economische noodzaak voor podia, nostalgie bij het publiek en de invloed van populaire televisieprogramma’s. Het is een overlevingsstrategie van de podia om financieel overeind te blijven. Maar ten koste van wat en wie?

Tributebands

Bij de oprichting in april 2017 van KLANKGAT stelden de oprichters een aantal regels op. Een van die regels was dat cover- en tributebands NIET zouden worden gerecenseerd. De werkelijkheid haalde die regel echter onderuit.

Wie een gemiddelde concertagenda bekijkt, waant zich vaker in een tijdmachine dan in een kweekvijver voor cultuur. Van Bee Gees tot Pink Floyd: tributebands zijn de onbetwiste koning van het podium geworden. Het is een fenomeen dat voortkomt uit een begrijpelijk, maar pijnlijk soort noodzaak.

Laten we eerlijk zijn tegenover de programmeurs. Zij staan met de rug tegen de muur. De energierekening van een poppodium is de afgelopen jaren fors gestegen, de personeelskosten lopen op en subsidies staan constant onder druk. In dat klimaat is een onbekende band met eigen werk een financieel mijnenveld.

Een tribute-act daarentegen is een garantie op een volle zaal en een rinkelende kassa. De programmeur kiest niet per se tégen de kunst; hij kiest vóór het voortbestaan van zijn muziekvestiging. De nostalgie van het publiek is de levensverzekering van het podium geworden.

Maar die overlevingsdrang heeft een hoge prijs. We consumeren muziek momenteel als een safe space. Kennelijk willen we niet langer verrast worden; we willen bevestigd worden in wat we al kennen. De creativiteit wordt hierdoor langzaam gesmoord in herkenbaarheid. Waar in kleine zaaltjes vroeger de iconen van morgen werden gesmeed, zijn het nu vaker de plekken waar de iconen van gisteren worden nagedaan.

De tragiek is dat een cultuur die alleen nog maar achteromkijkt, uiteindelijk stilstaat. Als we jonge honden met eigenwijze liedjes geen ruimte meer bieden omdat ze de omzet aan de bar niet direct garanderen, droogt de bron op. De coverband van 2045 heeft dan simpelweg niets meer om na te spelen.

Het redden van de livemuziek vraagt om meer dan alleen begrip voor de penibele situatie van de zalen. Het vraagt om een publiek dat weer durft te ‘snacken’ bij het onbekende en een overheid die inziet dat artistiek risico de enige weg naar vernieuwing is. Want als we alleen nog maar kiezen voor tributebands, de veilige echo van het verleden, sterft de stem van de toekomst een stille dood.

mrt, 2026

Het Tom Ford Trio geeft intiem concert in W2
Brits trio speelt louter fonkelnieuwe nog niet opgenomen jazzmuziek

In het kader van PULS (het nieuwe jazzconcept van de W2) staat het Britse Tom Ford Trio in de kleine zaal. Binnen PULS is er ruimte voor cross-overs en internationaal talent. Tom Ford vinkt beide vakjes aan.

Voor het evenement werd goed reclame gemaakt op sociale media, maar het verkocht helaas niet uit. Het publiek lijkt grotendeels te bestaan uit vaste W2-bezoekers die nieuwsgierig zijn naar wat Tom Ford te bieden heeft.

Tom Ford Trio

Op het podium zien we King David Ike-Elechi (drums), Daisy George (basgitaar) en Tom Ford (gitaar). Je voelt aan alles dat het geschoolde, ervaren muzikanten zijn. Deze avond is de laatste in hun tour, waarin ze vooral het noorden van Europa hebben aangedaan.

Ze spelen enkel nieuwe muziek die nog niet is opgenomen. Dat geeft het optreden iets exclusiefs. De nummers die ze spelen verwijzen vaak naar zaken uit het leven van de bandleden. Zo verwijst The Troups naar de honden van Ford en was Friend Club de naam van zijn vriendengroep.

Ook is er Arabica Robusta (koffie) en een nummer dat over de stad Newcastle gaat. Wanneer ze goed en wel begonnen zijn is er een versterker “literally burning.” Het publiek ziet daar echter niets van, de versterker wordt razendsnel vervangen en niemand is van zijn stuk gebracht.

Wat vooral opvalt, zijn de inventieve gitaarmelodieën van Ford. Die melodieën klinken alsof ze zo in een succesvolle pop- of alternatieve hit zouden kunnen belanden. Dat is logisch als je weet dat Tom Ford ook veel samenwerkt met grote artiesten in verschillende genres (o.a. hiphop, indie en elektronica).

Wie afgaat op de muziek die hij op Spotify heeft staan, kan daarom wel eens bedrogen uitkomen. Dit optreden is namelijk echt een jazzconcert. Niet zo gek, want Tom Ford studeerde jazzcompositie aan het Berklee College of Music. Tegelijkertijd zijn uitstapjes naar andere genres zeker aanwezig.

De avond wordt afgesloten door resident DJ’s van Doogan Records. Een mooi gecureerde avond, die nog meer fans verdient.

mrt, 2026

Chiel Nugter brengt nummer Aforisme II uit
Een nieuwe blik op een stuk uit 1972 als een warme deken met een vleugje mystiek

In februari bracht de Bossche muzikant Chiel Nugter zijn interpretatie van Aforisme II uit, naar het origineel van Simeon ten Holt. “Een stuk dat voelde als een warme deken,” aldus Nugter.

Chiel Nugter is een componist en gitarist uit Den Bosch. Eerder schreven we al over zijn operette Spirit Of The Times en zijn album Tijdsgeest. De muziek van Nugter wordt omschreven als neoklassiek of romantisch. Wat echter vooral opvalt, is dat zijn inspiratie uit diverse hoeken komt: van gevonden muziek (of muzikanten) tot distopische AI-situaties en zijn eigen stad. Deze muzikant gaat ontvankelijk door het leven.

Aforisme II

Dat gold zeker ook bij het ontstaan van dit nieuwe project. Chiel Nugter vertelt ons over het moment dat hij het stuk ontdekte: in de bibliotheek van Gent stuitte hij op de bladmuziek van Aforisme II (1972). “Ik was benieuwd, zette mijn koptelefoon op en luisterde en las mee met dit mooie stuk muziek.”

De uitvoering waarnaar Nugter luisterde, was van pianist Jeroen van Veen. Het stuk bleef in zijn gedachten rondzingen en uiteindelijk heeft hij, samen met een gitaarstudent, het stuk uitgeschreven voor twee gitaren. Nugter nam contact op met uitgeverij Donemus om zo toestemming te krijgen van de familie voor het uitbrengen van zijn interpretatie.

Het nummer voelt zacht aan en heeft geen echte uitspattingen of climaxen. Er lijkt juist een bepaald herhalend ritme in te zitten dat je een beetje in een trance brengt en waardoor het nummer ook opvallend geschikt is om op repeat te luisteren.

Tegelijkertijd blijft het boeien door subtiele, goed getimede veranderingen. De klanken van de gitaren brengen je op de een of andere manier naar een andere tijd, al is niet precies duidelijk welke. Het zorgt er in ieder geval voor dat je een beetje loskomt van het hier en nu. Een warme deken met een vleugje mystiek dus.

mrt, 2026

Dayna Kurtz en Robert Maché spelen eerste album
Herleving van Postcards from Downtown met boeiende verhalen en doorleefde songs

Het concert van Dayna Kurtz en Robert Maché is populair en al lang van tevoren uitverkocht. In de Clubzaal van Blue Room Sessions (BRS) een flink aantal fans. Het duo kondigt aan hun eerste album Postcards From Downtown chronologisch te vertolken.

Dayna Kurtz en Robert Maché

Robert Mache

Dayna Kurtz

Ter ere van het 25 jarig bestaan is dit album opnieuw gemixt en belooft nog mooier te klinken dan voorheen. Vooral op vinyl klinkt het fantastisch aldus Dayna en Robert. Dayna heeft een krachtige mooie stem en is een groot verteller en neemt de tijd om van alle omstandigheden rond elk nummer uitvoerig te vertellen.

Met humor schetst zij haar dating verleden en neemt hierbij geen blad voor de mond. Dayna Kurtz droomt nogal levendig blijkt. Dan ontstaan de mooiste songs. Zo ook Fred Astaire, in het ritme van een wals. Het gaat over een jongeman die eigenlijk geen song verdient, teveel drinkt en ’s nachts voor haar danst als de beroemde filmheld.

De chemie tussen hun stemmen en samenspel is fantastisch. Robert Maché sluit naadloos aan op elk nummer. Dayna speelt diverse gitaren en soms met slide zoals bij Somebody Leave A Light On, geschreven met Jeff Buckley voor ogen. Op het nieuw gemixte album is bewust 1 minuut aan verloren gewaande zang van Richie Havens toegevoegd.

In Postcards From Downtown wordt haar vroegere roerige, hippe leven in de Lower East Side geschetst net als in Miss Liberty, een conversatie met vriendin. De een valt op drummers en stand-up comedians en de ander ‘a slutty Statue of Liberty’. Gebaseerd op waarheid zo te horen. Mooi stevig nummer met Robert op elektrische gitaar.

De blauwe Gretsch gitaar, geleend van BRS-teamlid Arnold, wordt bestempeld als ‘fucking gorgeous’. Het nummer Last Good Taste schetst een relatie die zich afspeelt tussen Colorado en New York. Deze affaire had Dayna Kurtz willen bestendigen. Het liep echter stuk op de grote afstand. Wel weer goed voor een mooie maar trieste song. “You know you got me in my place – You got me at the right time”. Dayna met de slide en Robert met een goeie solo op elektrische gitaar.

tweede set

Voor Monroe, speelt Dayna Kurtz op banjo. Voor Paterson is ze geïnspireerd door het beroemde gedicht van Allen Ginsberg, ingeleid met een schets van haar vroegere ‘pastiche’ wijk, die je kunt kennen uit de Soprano’s. Fraaie song en een virtuoze Mache op de mandoline.

Als ze na de zoveelste teleurstelling in de harde door mannen gedomineerde muziekwereld en zonder label, het bijltje erbij neer wil leggen krijgt ze een doorbraak in Nederland en komt uiteindelijk in rustiger vaarwater. Het laatste nummer van het album Satisfied geeft een goed beeld van de stemming waarin het is geschreven. Prachtige tekst.

Er volgen drie verzoeknummers van de in de zaal aanwezige ‘patreon’s’. Invocation, het indrukwekkende Reconsider Me en Venezuela. Bijzonder concert!

Setlist: Fred Astaire, Love Gets in The Way, Somebody Leave A Light On, Postcards From Downtown, Miss Liberty, Last good taste, Monroe, Paterson, Just Like Jack, Satisfied, Invocation, Reconsider Me, Venezuela

Fotografie: Wies Luijtelaar

PAASPOP 2026

HIQPYPHOENIX16:45-17:30VR. 03/04

KRUSHERS OF THE WORLD TOUR

MAINSTAGE BRABANTHALLEN 17:30 VR. 03/04

CHARLOTTE WESSELS

FT. ALISSA WHITE-GLUZPAASPOP 2026THE SHELTERZO. 05/04

mrt, 2026

Paaspop 2026

mrt, 2026

K-pop

mrt, 2026

de diepte van house

mrt, 2026

Gregory Page

mrt, 2026

Gen Z en vinyl

mrt, 2026

Tributebands

mrt, 2026

Tom Ford Trio

mrt, 2026

Aforisme II

mrt, 2026

Dayna Kurtz en Robert Maché

tweede set

HIQPY
PHOENIX
16:45-17:30
VR. 03/04

MAINSTAGE
BRABANTHALLEN
17:30
VR. 03/04

FT. ALISSA WHITE-GLUZ
PAASPOP 2026
THE SHELTER
ZO. 05/04