IKBAND

IKBAND

PODIUMAVOND 2019

PLEIN 79


ZATERDAG 25 mei

meer info

JAZZY HUISKAMERS

JAZZY HUISKAMERS

UNDER THE SURFACE ft.
SANNE RAMBAGS | EN VELE
ANDEREN

40 JAZZCONCERTEN 10 LOCATIES
DONDERDAG 30 mei HEMELVAARTSDAG

meer info

Hannah Aldridge

Gevarieerde avond Hannah Aldridge Blue Room Sessions

Met murder- en countrysongs bezweert Aldridge haar demonen

Hannah Aldridge, dochter van country legende Walt Aldridge, schuwt het ruigere werk niet en houdt haar roots toch in ere. Dat doet deze country zangeres in een gevarieerde en memorable avond in de Clubzaal van de Verkadefabriek bij Blue Room Sessions.

Hannah Aldridge

Hannah Aldridge
Hannah Aldridge

Hannah Aldridge is een begenadigd zangeres en gitariste. Eigenlijk houdt ze van murdersongs en bands van het ruigere gitaarwerk zoals Smashin’ Pumpkins, Nine Inch Nails en Chris Cornell’s Audioslave (van wie ze vanavond overigens ook een nummer zingt). Maar als dochter van gerenommeerd Muscle Shoals en Nashville producer Walt Aldridge, luisterde zij ook naar country songs.

Net als tijdens Roots in Heusden in 2018 wordt ze begeleid door Gustav Sjödin (Jetbone). Hannah Aldridge en Sjödin zijn goed op elkaar ingespeeld. Ondanks dat ze elkaar al een tijd niet zagen is een korte repetitie in de kleedkamer voldoende om de draad weer op te pakken.

Hannah Aldridge
Aldridge met Gustav Sjödin

Gevarieerde avond
Deze gevarieerde avond zit vol prachtige songs, soms rustig dan weer vlot en vol overgave gebracht. Haar album Razor Wire uit 2014 is grotendeels het gevolg van haar turbulente echtscheiding. Living on Lonely schreef ze met co-writer Andrew Combs. Ook een nummer van vader Walt Aldridge (+ James LeBlanc) Yankee Bank, mag vanavond niet ontbreken.

Dan volgt een fantastisch vertolkte cover Like A Stone van haar al eerder genoemde late great hero Chris Cornell. Gustav Sjödin brengt vervolgens een eigen Jetbone nummer Everybody Needs Somebody To Love. Voor de podcast-liefhebbers onder ons noemt Hannah Aldridge de populairste van dit moment; S(hit)-Town. De song, aangekondigd als The Poll, is hierop gebaseerd. Grote dorst van Gus leidt ertoe dat dit het einde is van de eerste set.

Hannah Aldridge
Gustav Sjödin

Tweede set
De tweede set start Hannah solo. Black and White is opgedragen aan en geïnspireerd door haar 11 jarig zoontje Jackson. Burn To Be Broken begint rustig maar eindigt een stuk ruiger en klinkt als een echte country song met een onvervalst Alabama accent. Aldridge vertelt geanimeerd over haar late start op een muziekschool en haar drang zo snel mogelijk gitaar te kunnen spelen. Ze ontmoet daar succesvolle mensen zoals The Secret Sisters en een slordig geklede jongen op flip flops met lang rood haar, waarvan ze zeker geen hoge pet op had. Zijn naam? Chris Stapleton. Zo zie je maar dat je niet altijd op je eerste indruk kunt afgaan.

Hannah Aldridge
Hannah Aldridge in Blue Room Sessions

In die tijd schreef ze een song Lonesome, een hartverscheurende ballad over verdeling, niet van spullen maar van herinneringen…. “You take the pictures from Morocco, I’ll take that postcard from L.A”. Deze song kwam terecht in een filmserie Hart of Dixie “en daar begon het mee” aldus Hannah Aldridge.

Met de vorig jaar overleden Randall Clay schreef zij Lie Like You Love Me, indrukwekkend en meteen raak met de zin “I miss you like morphine straight to my veins,”

Howlin’ Bones liegt er niet om net als Parchman, over een vrouw die haar gewelddadige man vermoordt en onterecht eindigt in ‘death row’. “Feel that needle burn when they send me home.” De snik in Hannah’s stem is echt…

Hannah Aldridge
Hannah Aldridge met gelegenheidskoor

Het voorlaatste nummer is Burning Down Birmingham. Een aantal mensen uit het publiek, inclusief staff, wordt tot achtergrondkoor gebombardeerd. Aldridge noemt Birmingham Alabama spottend haar favoriete stad want er gebeurt namelijk altijd wat. Ruzies, dronkaards, kotsend over straat, kapot gestoken autobanden…”There’s an old flame burning down Birmingham tonight”.

Met de toegift Don’t Be Afraid, dat begint als een slaapliedje, maar overgaat in een snel gitaarduel, lijkt Hannah Aldridge voorgoed haar demonen te hebben bezworen. Een geweldig einde van een grootse avond.


Foto’s: Wies Luijtelaar

Conservatorium Talent Award

Saxofonist Mo van der Does wint Conservatorium Talent Award

Acht conservatoria sturen beste jazzstudenten naar prestigieuze muziekwedstrijd

Saxofonist Mo van der Does (22) wint de Conservatorium Talent Award 2019. Mo werd door het Conservatorium van Amsterdam naar Den Bosch gezonden om mee te dingen naar deze prestigieuze en felbegeerde muziekwedstrijd die in de Clubzaal van de Verkadefabriek wordt gehouden.

Conservatorium Talent Award
Mo van der Does

Mo van der Does
Het is maar de vraag of Mo de eerste paar minuten nadat Commissaris van de Koning van Noord-Brabant, Wim van de Donk, hem aanwijst als winnaar, beseft wat hem overkomt. Dat blijkt wel als ik meteen na de eerste fotoshoot hem enige vragen stel.

KLANKGAT: Eerste reactie, hoe voel jij je?
Mo van der Does: Eh, heel blij. Ja, ik ben heel blij verrast. Waanzinnig dat ik dit heb mogen winnen. Heel dankbaar naar de organisatie en de muzikanten. Iedereen heeft fantastisch gespeeld. Ja, heel dankbaar.

Je had het niet verwacht?
Nou, er zijn zoveel goede muzikanten hier vandaag. Je weet het nooit met zo’n competitie. Dus, vandaar.

Heb je een vermoeden waarom de jury voor jou heeft gekozen?
Niet per se anders dan dat ze in het juryrapport hebben gezegd. Dat ik me bezighoud met de traditie en daarbinnen misschien verder probeer te kijken.

Je gaat ook optreden in Jazz in Duketown.
Ja, zeker. Op de Markt

Misschien wel met Marcus Miller?
(lacht) Ik denk helaas niet met Marcus Miller. Maar wie weet, kom ik hem nog tegen.

Conservatorium Talent Award
Mo in de Clubzaal Verkaderfabriek

Vanaf zijn 14e heeft altsaxofonist Mo van der Does (1997) vier jaar de jong talent afdeling gevolgd aan het Conservatorium van Amsterdam, het Junior Jazz College genaamd, waarna hij werd toegelaten tot de bachelor jazzsaxofoon.

De vakjury kijkt naar aan aantal aspecten zoals instrumentbeheersing, samenspel en performance. Daarnaast is zij ook gevoelig of een student zich binnen de jazztraditie beweegt. Dat betekent niet dat de jury niet open staat voor nieuwe ontwikkelingen. Verre van dat. Er wordt ook gekeken of de winnaar de potentie heeft om in de nabije toekomst door te groeien naar een professionele musicus. “Die het helemaal gaat maken.”

Conservatorium Talent Award

Conservatorium Talent Award
Samenspel criterium jury

Het Conservatorium Talent Award telt dit jaar maar liefst acht deelnemers. Acht Nederlandse conservatoria hebben hun beste jazzstudenten naar deze muziekwedstrijd gestuurd. Alle muzikanten krijgen een half uur om hun kunnen aan het publiek en een vijfkoppige vakjury onder leiding van Aad van Nieuwkerk te tonen.

De winnaar van het Conservatorium Talent Award ontvangt een geldprijs van 5000 euro voor een talent-ondersteun(en)de activiteit. Bovendien speelt de winnaar op zaterdag 8 juni op het podium aan de Markt tijdens het openluchtfestival Jazz in Duketown dat deze muziekwedstrijd mede organiseert.

Pianist Daniël van der Duim (23) opent om 11.00 uur de 2019-editie van de Conservatorium Talent Award samen met twee begeleiders met wie Van der Duim het Dopplertrio vormt. Bossche jazz drummer Jens Meijer (23) sluit de ronde om 18.30 uur af.

Conservatorium Talent Award
Daniël van der Duim – piano

Speelschema Conservatorium Talent Award 2019

  • 11:05 uur Daniël van der Duim, Arnhem, piano
  • 12:00 uur Ante Medic, Utrecht, gitaar
  • 12:55 uur Daphne Horsten, Tilburg, zang
  • 13:50 uur Louise van den Heuvel, Maastricht, basgitaar
  • 14:45 uur Mo van der Does, Amsterdam, saxofoon
  • 15:40 uur Jurgen Scholtanus, Zwolle, trompet
  • 16:35 uur Simon Kalker, Den Haag, contrabas, elektrische bas
  • 17:30 uur Jens Meijer, Rotterdam, drums

Deze diashow vereist JavaScript.

Dubbelconcert in de Toonzaal, Duffhues en van Houdt

Beide artiesten verrassen met gewaagde muziek en beelden

Reinier van Houdt en Niels Duffhues staan garant voor een bijzondere muzikale avond. Dat voor Willem Twee concertzaal (Toonzaal) is gekozen als locatie, verhoogt alleen maar de ambiance.

Programma

Als je op zoek bent naar weer een andere stijl van muziek dan zit je dinsdag 14 mei goed in de Willem Twee Concertzaal (Toonzaal). Het programma bestaat uit twee delen: Voor de pauze toont Niels Duffhues zijn project Cineconcert. Na de pauze speelt Reinier van Houdt het werk Dead Beats van Alvin Curran voor piano.

Niels Duffhues

Reinier van Houdt
Niels Duffhues

Niels is een Bossche muzikant en filmmaker die een flink aantal activiteiten op zijn naam heeft staan. Naast diverse bands (waaronder the Gathering) produceerde hij films,  verzorgde hij theater en tentoonstellingen en presenteerde hij een lange lijst albums.

Deze avond presenteert hij ‘Cineconcert’. Met op het grote scherm een serie films geprojecteerd speelt hij gitaar, allerlei electronica en Indiase harmonium. De films (in zwart-wit) hebben een hoog stream of consciousness gehalte. Varend op een boot zie je veel van de rivier, terwijl de gitaar mee kabbelt.

Reinier van Houdt
Cineconcert foto: Nikki Nijsten

Op deze manier passeren allerlei taferelen de revue. Soms indringend, soms humoristisch (een stel koeien die je lang aankijken terwijl er op de achtergrond de geluiden klinken van Bingo was echt grappig). Het mooie van dit concert is de synchroniciteit tussen de live muziek en de filmbeelden waarin weinig lijkt te gebeuren, maar waar je toch door wordt meegesleept. De film en de thema’s die er in zitten, zijn met veel zorg opgenomen en vormen een compositie op zich. Een mooie ervaring om een keer op mee te drijven.

Reinier van Houdt

Reinier van Houdt
Reinier van Houdt

Eén van de leuke eigenschappen van de Toonzaal is de laagdrempeligheid. Na de inleiding (door Sietse van Erve) staat Reinier vanuit het publiek op en loopt naar het podium met de vleugel die voor hem klaarstaat. Reinier is een pianist met een indrukwekkende staat van dienst, naast conservatorium studies in Budapest en Den Haag, heeft hij een lange lijst aan premières op zijn naam staan. Hij gaf uitvoeringen in New York, Londen, Moskou, Tokyo, Egypte, Toronto en gaat u zo maar door.

Reinier van Houdt houdt zich bezig met vernieuwende muziek en in zijn vrije tijd vraagt hij zich af of de wereld wel of niet een gesloten logisch systeem is. Deze avond voert hij het werk van Alvin Curran uit, dat deze aan het componeren was toen het World Trade Center werd opgeblazen. Alvin woonde daar niet al te ver vandaan.

Reinier van Houdt
Werk van Alvin Curran

Het muziekstuk waagt zich aan zaken die eigenlijk niet mogen in de muziek. Onduidelijke ritmes, onverwachte stiltes die plotseling invallen. akkoordontwikkelingen die  vreemd aanvoelen. Dynamiek die van uiterst zacht naar kei- en keihard overgaat. En toch ontwaar je na enige tijd de grotere structuren die zich beginnen te ontwikkelen, de stiltes die een (overigens niet dansbaar) ritme verbergen.  Het moet een crime zijn geweest voor Reinier van Houdt om dit stuk te leren spelen juist omdat het zo vaak tegen de intuïtie ingaat.

Het hoort zo niet te zijn, maar dat is precies hoe het in het echte leven ook toegaat. Voor wie het stuk in alle rust wil na luisteren, het is op CD verschenen bij Moving Furniture Records, opgenomen in de Toonzaal door Kees van de Wiel.


Cover foto: Wim Voets

Antishit Fest

AntiShit Fest onweerlegbaar op de kaart na eerste editie

Twee dagen punk aan de Bossche Tramkade

Het AntiShit Fest past naadloos in de koers die de Tramkade is ingeslagen: kleinschalig, betaalbaar en met een eigen smoeltje.

Zoals hun eigen programmaboekje het zegt, Antishit is een gemeenschap geworteld in skateboarden, met doe-het-zelf-ethiek. Ze haalt haar energie uit kunst, haar brandstof is punk. En man oh man, wat hebben we bij kunnen tanken afgelopen weekend!

Eerste dag Antishit Fest

Antishit stage/Attak stage

Antishit
Camp High Gain

Vrijdag 10 mei is het in Willem Twee poppodium te doen. Zowel in de kleine zaal (Attak Stage voor vanavond) als de grote (Antishit Stage) spelen om en om een band.
Na het gebruikelijke gedoe van binnenkomst, garderobe en muntjes ben ik precies op tijd binnen om op de Attak stage, Camp High Gain uit Den Bosch af te zien tikken. Camp High Gain, waarvan de zanger-gitarist één van de initiatiefnemers is achter Antishit Fest. Ik ben niet alleen; het kleine zaaltje staat goed vol.

Antishit
Camp High Gain in Attak Stage

Wat volgt is een vrij korte set van een half uur. Voordeel van die lengte: never a dull moment. Camp High Gain speelt hardcore niet volgens het boekje. Daar zijn ze te muzikaal voor. Melodieuze gitaarpartijen, tweestemmige zang, en een lekkere eigen insteek maken dat een half uur zo voorbij is. Deze plaatselijke helden hadden wat mij betreft meer ruimte en meer publiek mogen krijgen.

Blowfuse

Antishit
Blowfuse – Oscar Puig

Zo druk als dat kleine zaaltje is, als iedereen in de Antishit stage staat is die nog niet half gevuld. Een lullig gezicht denk ik, voor Blowfuse. Maar als na een paar keer vragen de meesten toch tot bij het podium staan, gebeurt er ook wel wat.

Antishit
Blowfuse – Sergi Bouffard

De band uit Barcelona speelt vanavond hun laatste show van de tour, en ze hebben ofwel een hele korte tour lang niks gedaan, of ze nemen de kans om nog eens goed te knallen. Ik gok op het laatste. Wat een energie en plezier hebben deze mannen! En ze weten het ook over te brengen op het publiek.

Hawser

Antishit
HAWSER

Het is de avond van de Korte Sets want na een half uur verkassen we weer naar de Attak, ditmaal voor het Nederlandsche HAWSER. Naar eigen zeggen hebben ze niet vaak buiten de Randstad gespeeld, het is hun eerste keer in Den Bosch. Wat voor een recensie lekker nutteloze info is natuurlijk. HAWSER speelt hardcore met wat metalinvloeden. Met name in het gitaargeluid is dit terug te horen.

First Blood/NØFX

Antishit
First Blood

Terug naar de grote zaal voor First Blood. Een iets grotere Amerikaanse band die een goede afsluiting zal zijn voor de eerste dag AntiShit Fest. Ik moet altijd een beetje lachen als ik van bepaalde bands de merchandise zie. Camo t-shirts met ‘They started the first blood. Not FUCKING me’. First Blood neemt hun imago zeer serieus. Daarbij spelen ze hardcore bijna naar de letter van de wet. Breaks, ‘schreeuw’koren ter ondersteuning van de zang, het is spierballencore. Maar het moet gezegd, ook hier spat het plezier er vanaf en ze krijgen de zaal een uur lang met gemak mee.

Antishit
NØFX

Als kersje op de taart staat in de kleine zaal nog NØFX klaar voor de afterparty. Deze Vlaamse NOFX-coverband staat er bekend om dat ze een feest kunnen maken. Iedereen zingt mee en de band speelt zich in het zweet. Een goede uitzwaaier.

Tweede dag Antishit Fest

World Skate Center

Antishit
Wonk Unit

Zaterdag 11 mei trapt AntiShit Fest al op tijd af. De hele middag is er muziek, en zijn er skatedemo’s. Door verplichtingen elders kan ik hier niet bij zijn, mijn aandacht ligt bij Wonk Unit die ’s avonds zullen spelen.

Het World Skate Center is vandaag de plek waar het gebeurt. Als ik aankom staan er behoorlijk wat mensen buiten te roken, drinken en kletsen, ondanks dat het een frisse avond is. De melding, als zou AntiShit Fest voor vandaag uitverkocht zijn, bleek een misverstand. Alle polsbandjes waren al wel uitgeprint waardoor het systeem dacht dat het uitverkocht was. Aan de kassa waren nog genoeg bandjes te koop. Lucky us dus.

Wonk Unit

Antishit
Straightline foto: Diego Caldari

We pikken nog mooi wat nummers mee van Straightline, vrom Zjermany. Lekker snel, lekker strak. Maar entschüldigung, het wachten is toch echt op Wonk Unit. Den Bosch heeft deze Engelse jongens al eerder aan haar borst mogen drukken, vanavond op Antishit Fest maakt drie maal scheepsrecht.

Antishit
Wonk Unit

Wat Wonk Unit zo’n leuke band maakt? Ze spelen punk, wat al een pré is. Ze zijn grappig. Ze zijn muzikaal. Op de één of andere manier hebben ze zo’n eigen kijk op dingen, én kunnen ze dat ook nog eens door hun nummers meegeven. M’n oma plast met de deur open, schreeuwt tegen m’n vrienden, glimlacht als haar kleinzoon haar knuffelt en knoeit melk op de vloer. En dat dan in een puntig punknummer. Ik geef het je te doen. En zo zijn er meer. Horses, Awful Jeans, Je M’apelle Alex, stuk voor stuk kijkjes in Wonks Wondere Wereld.

Antishit
Wonk Unit

Zaterdag blijkt dat er een andere drummer mee is gekomen ten opzichte van de vorige keren. Ook is er een toetsenist bij gekomen. Dit helpt zeker om hun studiogeluid beter te benaderen. De band is in vorm, alles wordt even strak en foutloos gespeeld. Dat de humor niet alleen in de teksten ligt blijkt uit de een-tweetjes tussen de zanger en de (nieuwe) drummer (of-ie dit nummer wel kent?) en de toetsenist. De andere bandleden glimlachen en tellen weer af voor het volgende nummer.

Hopelijk blijft het niet bij één keer AntiShit Fest, maar wordt het een jaarlijks festival. Het niveau van de bands die ik heb gezien ligt hoog. Het festival past in elk geval naadloos in de koers die de Tramkade is ingeslagen: kleinschalig, betaalbaar en met een eigen smoeltje.


Screenshots Blowfuse – Outta My Head (Official Music Video)
Screenshot First Blood – First Blood – OFFICIAL PAGE
Screenshot NØFX – Linoleum
Screenshot Wonk Unit – More fun and japes en WONK UNIT – NAN – LIVE AT WONKFEST 5, 2017
Screenshot Hawser – HAWSER – ‘In Harmony’ (Official Video)

Wardrobe

Wardrobe kan moeiteloos tussen genres schakelen

Lichtvoetige pop-rock-soul-electronica uit Vlaanderen met zomerhit potenties

De Vlaamse band Wardrobe uit Antwerpen heeft een Nederlandse platenlabel en toert de laatste tijd meer door Nederland dan in België. Het is een promotietour voor het nieuwe album Giving Up A Ghost. Op 9 mei streek Wardrobe neer in Den Bosch bij Muziek Op Donderdag (Willem Twee concertzaal).

Wardrobe
Wardrobe Muziek Op Donderdag

Johan Verckist
Songschrijver en muzikant Johan Verckist wilde samen met Wardrobe voor het nieuwe album Giving Up a Ghost een pittigere, gelaagde sound creëren. Dansbare pop. En dat is gelukt. Bijzonder goed zelfs. De band schroomt daarbij niet zonnige hits te schrijven die intelligent zijn opgebouwd. Het catchy funk nummer Live Forever is een goed voorbeeld waarin je zelfs ingrediënten hoort van Prince. Live Forever wordt binnenkort op single uitgebracht. Draaien, die hap!

Wardrobe
Johan Verckist

Bijna alle nummers van het nieuwe album komen deze avond aan bod. Stond bij het debuutalbum Crawling spontaniteit nog voorop, bij Giving Up a Ghost schraagde en sleepte Johan Verckist samen met producer Bart Vincent zijn nummers totdat elk detail, elk geluidje staat waar het behoort te staan.

Wardrobe
Jonas Vankrunkelsven

Door de losse act van Wardrobe, de plagerige gesprekken tussen de bandleden onderling en de interactie met het publiek, word je al snel op het verkeerde been gebracht. Zó, die jongens nemen het licht op. Schijn bedriegt. Die lichtvoetigheid kan alleen tot stand komen, als iedere bandlid precies weet wat-ie moet doen om de gewenste sound en beat te realiseren.

Wardrobe
Dries Debie

Zowat elk nummer begint met een elektronische soundscape die dan weer wel dan weer niet in het verdere verloop van het nummer wordt doorgezet. Een mooi voorbeeld is Limerence, een new wave nummer dat eindigt in een lange elektronische trip met uitgesponnen gitaarwerk. Limerence staat op het album Crawling.

Wardrobe
Arne Leurentop

Wardrobe maakt grote indruk door het ogenschijnlijk gemak en spelplezier en Nederland kan zich gelukkig prijzen dat er veel boekingen staan gepland. De band sluit met het soulnummer Come Back & Stay van Jack Lee, dat een grote hit werd in de versie van Paul Young


Bandleden Wardrobe:
Johan Verckist
Dries Debie
Jonas Vankrunkelsven
Arne Leurentop

Bevrijdingsfestival Brabant

In Vrijheid Kiezen thema Bevrijdingsfestival Brabant 2019

We zijn het erover eens dat we oneens zijn

Bevrijdingsfestival Brabant 2019 ademt op het middaguur rust uit. Het is relatief vroeg voor een festival. Crewleden van bands en vrijwilligers van het festival zijn bezig met het opzetten van diverse apparatuur en instrumenten zoals die van de band Navarone op de Main Stage. Navarone is de eerste act op dat hoofdpodium.

Bevrijdingsfestival Brabant
Navarone

Make Noise For Freedom
Een eindje verderop op de Noord-Zuid Stage gaan de finalisten van muziekwedstrijd Make Noise For Freedom zo meteen beginnen. Deze aanstormende talenten doen een vrijheidslied speciaal geschreven voor Bevrijdingsfestival Brabant en een ander eigen werk. Het zijn zes acts bestaande uit vijf bands en één singer songwriter die allen uit Noord-Brabant komen. Spelfout en Morning Dawn komen uit Den Bosch. De winnaar speelt volgend jaar op de SENA Performers Stage. De wedstrijd is in twee sets opgebouwd.

Bevrijdingsfestival Brabant
Spelfout

In volgorde van opkomst:

  • Killed by Martians
  • Spelfout
  • Hoghead
  • Kyra Antoni
  • Morning Dawn
  • Silver Kiwi
Bevrijdingsfestival Brabant
Morning Dawn

Indierock band Morning Dawn wordt door de jury tot winnaar uitgeroepen. Volgend jaar kunnen zij op het SENA Performers Stage laten zien hoe zij zich verder hebben ontwikkeld.

Kyra Antoni

Singer songwriter Kyra Antoni speelt voor de tweede keer op het Bevrijdingsfestival Brabant. Zij opent de tweede set van Make Noise For Freedom.

Bevrijdingsfestival Brabant
Kyra Antoni

KLANKGAT: Hoe vind jij het om hier op Bevrijdingsfestival Brabant op te treden?
Kyra Antoni: Heel leuk, echt een mooi podium. Zeker omdat het ook echt iets betekent, voor de vrijheid. Echt heerlijk om hier te mogen staan.

Het laatste nummer heb je speciaal voor het Bevrijdingsfestival geschreven. Hoe heet dat nummer en waar gaat het over?
Het nummer heet Nachtmerrie. Nachtmerrie gaat over iemand die het gevoel heeft nog in de oorlog te zitten en die er eigenlijk uit wil. Dat de oorlog stopt en er vrede komt. Maar die oorlog is allang voorbij. Het is een trauma, een nachtmerrie, die hij aan die oorlog heeft overgehouden.

Thijs Boontjes
Inmiddels heeft Navarone zijn act op de Main Stage afgesloten en gaat de eerste show op de SENA Performers Stage beginnen. Dat is aan Thijs Boontjes Dans- en Showorkest. Ook Thijs Boontjes is zich bewust dat hij en zijn orkest gaan optreden op een bijzonder soort festival.

Bevrijdingsfestival Brabant
Thijs Boontjes Dans- en Showorkest

KLANKGAT: Wat betekent het voor je om op Bevrijdingsfestival Brabant te gaan spelen?
Thijs Boontjes: Nou, in eerste instantie, als je komt aanrijden dan denk je ‘Dit is een normaal festival’. Zoals een festival er normaal uitziet. Maar ik wil straks wel aan het publiek vragen waarom we allemaal vandaag bij elkaar zijn gekomen. Ik vind het echt belangrijk, Vrijheid. Vooral in deze tijd omdat je steeds meer merkt dat het bewust zijn waarom wij vrij zijn en wat vrijheid echt in essentie betekent dat wij dat aan het kwijtraken zijn. Want anders kan ik niet beoordelen waarom de wereld op dit moment zo in elkaar steekt.

Mamas Gun

Bevrijdingsfestival Brabant
Andy Platts

Na Thijs Boontjes komt de Londense funkband Mamas Gun het hoofdpodium op. Frontman/leadzanger Andy Platts feliciteert het publiek met deze Dag van de Vrijheid. De zon begint door te breken en zowaar, Platts krijgt het voor elkaar dat het publiek mee gaat zingen en deinen. “Hoe harder wij zingen hoe harder de zon gaat schijnen,” roept hij door de mic.

Bevrijdingsfestival Brabant
Het Bevrijdingsfestival Brabant bestaat al sinds 1989. Toen heette het nog Noord-Zuid Bevrijdingsfestival Noord-Brabant. De lokatie was toentertijd De Parade-Kerkstraat-Kerkplein. Een gesprek met Femke Klein, directeur Bevrijdingsfestival Brabant.

Bevrijdingsfestival Brabant
Femke Klein

KLANKGAT: Wat is de gedachte achter al die bevrijdingsfestivals? Waarom zijn ze ooit opgestart?
Femke Klein: Het Bevrijdingsfestival Brabant is met de landelijke en gezamenlijke trend ontstaan vanuit het Nationaal Comité 4-5 mei. Dat comité ging alle Commissarissen van de Koningin langs omdat men bang was dat het vieren van vrijheid misschien wel zou wegzakken, minder aandacht zou krijgen. En zeker om jongere generaties erbij te betrekken.

Hoe pakte men dat toen op?
Men dacht indertijd, laten we iets bedenken waar jongeren altijd naar toe willen gaan. In eerste instantie werden bevrijdingsfestivals in Zwolle en Haarlem georganiseerd. Op basis van dat succes besloten alle Commissarissen van de Koningin destijds dat er in ieder geval in elke provincie één bevrijdingsfestival gehouden zou worden.

Dat was in 1989?
Ja.

Wat is jouw persoonlijke drijfveer om je zo in te zetten voor het Bevrijdingsfestival Brabant?
Mijn link met de Tweede Oorlog is ingegeven door mijn opa’s en oma’s aan beide zijden. Van hen heb ik geleerd dat vrijheid vieren niet iets lichtzinnigs is. Dat is niet iets onbezonnens. Wat voor mij vrijheid betekent is, dat je met elkaar in gesprek blijft, ook al verschil je van mening. ‘We zijn het erover eens dat we oneens zijn’. Maar dat je toch dat gesprek hebt, dat je durft te luisteren naar iemand die misschien een heel andere mening is toegedaan. Uiteraard mag jij vervolgens zeggen hoe jij ernaar kijkt, wat jouw wereldvisie is.

Bevrijdingsfestival Brabant
Nona

Intussen gaat Bevrijdingsfestival Brabant ‘steady’ door en treden er nog veel artiesten op zoals polka-ska band Russkaja, coming star Nona in de SENA Stage en de opmerkelijke accordeonist Mario Batkovic in de Noord-Zuid stage. En de avond is dan nog niet eens gevallen.

Bevrijdingsfestival Brabant
Mario Batkovic

Russkaja


KLANKGAT wil de organisatie van Bevrijdingsfestival Brabant hartelijk danken voor de vlotte en vriendelijke medewerking.

Hans Theesink

Speelplezier Hans Theessink veel songs voor enthousiaste fans

Arm ben je nooit met zo'n talent

Hans Theessink was in the house…en dat hebben we geweten. Meer dan 130 gasten genoten van het optreden van de in Enschede geboren maar in Wenen wonende muzikant. Onlangs werd hij 70 waaraan hij vanavond een aantal keren refereert met name over het feestje wat hij gaf en het daaruit voortkomende album. Zijn show is lang tevoren uitverkocht en de zaal is tot het maximum gevuld. Er kan niemand meer bij.

Hans Theesink
Hans Theesink

Hans Theesink

Het optreden op deze dinsdag 23 april wordt gekenmerkt door een grote schare enthousiaste fans, héél veel songs, fantastisch (slide) gitaarspel, niet ophouden maar doorspelen, een bijna afgedwongen pauze, enorm speelplezier, een eveneens fantastische begeleider en een lange lange tweede set. Pas rond half 12 stopt het duo, ogenschijnlijk nog met tegenzin. Het publiek joelt en roept zelfs dán nog om meer.

Hans Theesink
Gait Klein Kromhof en Hans Theesink

Hans Theessink start met Key To The Highway van zijn grote inspirator Bill Broonzy, ontdekt op radio Luxemburg. Vervolgens neemt hij ons mee naar de beroemde jazzclub Green Mill. Onderweg naar Chicago schreef hij het nummer Big Bill’s Guitar. Het klinkt jazzy en de warme bariton van Theessink lijkt even op die van Lou Rawls. De titelsong van zijn laatste album Wishing Well volgt. Het tokkelende gitaarspel doet denken aan Graham Greene’s film The Third Man. Is het toeval dat die zich ook in Wenen afspeelt?

Champagne Charlie

Hans Theesink
Gait Klein Kromhof

Hans Theessink refereert aan zijn 70e verjaardag, met name het feest waaraan veel muzikanten deelnamen. Een ervan is Gait Klein Kromhof (Champagne Charlie), die nu ten tonele verschijnt. Ik schreef al eens lovend over deze virtuoos op mondharmonica, tijdens het optreden van Tom Mank en Sera Smolen. Gait zet meteen mooi in tijdens Vicksburg Is My Home, van de door Hanns Theessink bewonderde en te vroeg overleden Terry Evans en met wie hij veel heeft samengewerkt.

Hans Theesink
Touren met Johnny en June Cash

Naast een uitstekend zanger en (slide) gitaar speler is Theessink ook een begenadigd verteller. Zo horen we over een gedeelde kleedkamer met het gospels zingende echtpaar Johnny en June Cash en het feit dat Hans Theessink mee mocht zingen. Vandaar de klassieker Wayfaring Stranger. In Austen Texas schreef hij Running Home, tevens de eerste sing a long. Er zullen er vanavond nog meer volgen.

Boemeltrein

Hans Theesink
Sliding Delta

Mooi is de het spel van Gait Klein Kromhof die de boemeltrein in Sliding Delta tot leven brengt. Dan volgen nog Blind Willy (mooi slidegitaar spel met twee mondharmonica’s) en twee Lead Belly songs The Bourgeois Blues en het fantastische vertolkte In the Pines, ook bekend geworden door Curt Cobain, met een intro waarbij je je in de ‘swamps’ waant. In Leaving at Daybreak zie je als het ware de comboy op zijn paard. In Rufus Thomas’ Walking The Dog blaft de mondharmonica van Klein Kromhof vrolijk mee.

Hans Theesink
Sing-a-longs

Natuurlijk wordt er weer meegezongen net als met Old Man Trouble. Na de vraag om sopranen zingen twee dames op de eerste rij de hoge partij en niet eens onverdienstelijk. Nadat Ad van der Laan aangeeft dat het pauze-moment reeds lang is gepasseerd, eindigt kort daarop de eerste set.

Tweede set

Hans Theesink
Hans Theesink in Blue Room Sessions

Zoals aangekondigd volgt dan een lange ‘afterbreak’. Het begint met een aantal spontane verzoeknummers (de setlist van Hans Theessink is achteraf niet te volgen). We maken kennis met platenzaak Démoed in Enschede en de verkeerd ingeschatte LP van The Dutch Swing Collegeband waarvan toch nog een nummer is blijven hangen. Gevolgd door Chuck Berry’s grote hit Maybellene en na een supersnel gespeelde boogie woogie op slidegitaar onder luid gejoel van het publiek komt Klein Kromhof weer op en volgt Sugarbabe Blues, opgedragen aan trouwe fans Jackie en Emiel op de eerste rij.

Hans Theesink
Hans Theesink begenadigd verteller

Na Prison Blues, het snelle Build Myself A Home (Album Delta Time, met o.a.Terry Evans en Ry Cooder), Way Down in The Hole, 61 Highway, dan de ‘Braintwister’ Minnibelle, Sidewalk Hobo, een Rolling Stones nummer en als laatste (de sopranen zijn dan al weg) Take Me To The Station met de tekst “Once I was a rich man and Now I am so poor’.

Arm ben je nooit met zo’n talent!


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Dropkick Murphys

Paaspop 2019 en Dropkick Murphys een goed huwelijk

Een heerlijk recept dat niet uit lijkt te werken

Paaspop en de Dropkick Murphys zijn een goed huwelijk. De laatste keer mag op dit festival mag dan negen jaar geleden zijn. Tussendoor plantte de organisatie achter Paaspop de Keltische Punkband al twee keer in een uitverkocht Klokgebouw. En ook vandaag mogen ze de volgestroomde Apollo komen plat spelen.

Dropkick Murphys

Dropkick Murphys
Dropkick Murphys in de Apollo foto: Bart Heemskerk

Over Dropkick Murphys zou je kunnen zeggen, heb je ze in één show gezien dan heb je ze allemaal gezien. Maar dat doet deze mannen toch echt geen recht. Natuurlijk is het allemaal hartstikke cliché, tapt de band al jaren uit hetzelfde Guinness vaatje en qua vernieuwing is er alleen door bezettingswisselingen wat anders te zien bij een optreden. Maar dat doet er allemaal echt niet toe als de mannen het podium beklimmen en met zijn allen beginnen te spelen als een bezetene. De band is gelijk in beweging en het publiek doet vrolijk mee.

Dropkick Murphys
Dansende zee in Apollo foto: Bart Heemskerk

Door het vaste recept kan er eigenlijk weinig misgaan en ondanks hun naam treedt de wet niet in werking. De Apollo is één dansende zee en dat gaat het hele uur door. De ballades als Rose Tattoo natuurlijk vormen een mooi intermezzo, vooral voor de niet-kenner die anders denkt dat die de hele tijd naar het zelfde nummer staat te kijken. Gek genoeg, denk ik dat het niet eens uit zou maken, De Dropkick Murphys zijn meesterbrouwers als het gaat om het combineren van de klassieke punk met de Ierse Folk en hoe simpel het ook lijkt, de truc mist na dik 20 jaar zijn uitwerking nog steeds niet.

Dropkick Murphys
Al Barr foto: Bart Heemskerk

Het blijft een mooi gezicht. De hardwerkende Dropkick Murphys met de beide zangers als boegbeeld spreken tussendoor weinig met het publiek en sporen vooral aan om te blijven dansen en te moshen, terwijl ze in sneltreinvaart door hun korte nummers heen jagen. En het publiek? Dat juicht, springt, zet heel hard in op nummers als The Hardest Mile en Shipping Up to Boston en krijgt wat het wil.

Of ze nu Dropkick Murphys voor de twaalfde keer zien (ondergetekende) of voor de eerste keer, zodra het voorbij is denkt iedereen nog maar één ding, ” let’s go (again) Murphy’s”. Met recht kan je zeggen: Paaspop 2019 en de Dropkick Murphys een goed recept zijn dat maar niet uit lijkt te werken.


cover foto: Bart Heemskerk

Paaspop

Paaspop dé gedroomde kick-off NL festivalseizoen

Champagne en sigaren zullen vast rond zijn gegaan

De zonnige 44e editie van Paaspop heeft een recordaantal bezoekers getrokken. Het festival trok de afgelopen drie dagen 90.000 mensen. Ronnie Flex & Deuxperience sloten het festival af. In totaal stonden er 263 acts op de zeventien podia. Een korte terugblik.

Paaspop
Paaspop vrijdag foto: Tom Doms

Paaspop editie 2019

Champagne en sigaren zullen vast rond zijn gegaan op de vloer van de Paaspop organisatie toen de weersvoorspellingen binnenkwamen. Niets kan je festival zo maken en breken als de natuurlijke omstandigheden. En de zonnige temperaturen waren goed, meer dan goed voor Paaspop editie 2019. Dé gedroomde kick-off van het Nederlandse festivalseizoen volgens de organisatie.

De sfeer zat er namelijk meteen in, al voelde het of het wel wat minder had gemogen als je in deze warmte je tent opzette of in de rij moest staan bij de ingang en de muntjes. Maar als je eenmaal binnen was en je eerste drankje vasthield dan klink je erop. Paaspop 2019 is aan.

Paaspop
Paaspop zaterdag foto: Bart Heemskerk

Wat gelijk opviel, is dat het elk jaar een beetje volgebouwder lijkt. Nog maar drie jaar geleden keek je zo van de ene tent bij de andere naar binnen. Dit jaar moest je meer dan eens goed kijken naar het plattegrond om niet te verdwalen en een goede route uitstippelen tussen de optredens door.

Jong en oud
Zeker omdat de beide Main Stages nu allebei aan een uiterste zijde van het Paaspop festival beland zijn, moest je flink aan de wandel om de aansluitende grote optredens te zien. Een bijna onmogelijke opgave gezien de vele verleidingen om stil te blijven staan bij één van de andere tenten erg groot waren.

Paaspop
Paaspop zondag foto: Tom Doms

Maar de duizenden bezoekers uit heel het land leek het allemaal niet te deren. Het grote laissez-faire gevoel overheerste weer. Het publiek was weer divers en van alle pluimage. Jong, oud, rockliefhebber of dansenthousiast, het liep hier lekker allemaal door elkaar heen en werd op zijn/haar wenken bediend.

Paaspop
So cool! foto: Marcel Krijgsman

De grote publiekstrekkers stonden natuurlijk in Apollo en Phoenix, maar ook daarbuiten viel genoeg te genieten. Onze reporters van KLANKGAT waren drie dagen aanwezig bij onder meer Within Temptation, Scooter, Kraantje Pappie, White Lies, Merol, De Jeugd van Tegenwoordig, Henge, Steel Panther, Claw Boys Claw, Mental Theo, HO99O9, Ronnie Flex en nog vele anderen. Hun verslagen kun je op deze website lezen.

Paaspop
Ronnie Flex foto: Max Kneefel

Ronnie Flex & Deuxperience sloten het festival af.


Cover foto: Tom Doms