Tim Dawn

TIM DAWN

TUINSESSIES
PALEISTUIN
ZATERDAG 31 JULI

MEER INFO

PAASPOP 2021

PAASPOP 2021

NEVERENDING ENTERTAINMENT
SCHIJNDEL
3•4•5 SEPTEMBER

MEER INFO

Mennis - spoken word

Spoken word krijgt extra dimensie aan de waterkant

Woordkunstenaars uit het zuiden kleuren hun verhalen dan weer in pastel en dan weer in grijs- en zwarttinten

Wat is het spoken word event Zinnig Zuiden aan ’t Water? Is het een poëtische vertelling, een huis-tuin-en-keuken verhaaltje, een coming out of een spervuur aan grofheden en obsceniteiten? Geen van allen of dit alles ineen? Het ligt puur aan het temperament van de artiest, de woordkunstenaar, uit welke hoek de wind waait. Soms brisant bulderend, dan zo zacht als een teddybeer of platvloers als een dronken del. Never a dull moment bij de twee spoken word line-ups in De Bossche Zomer.

Spoken word uit het Zuiden

Deze diashow vereist JavaScript.

De tweede line-up van Zinnig Zuiden aan ’t Water bestaat deze keer uit:

  • Jasmijn van Arkel
  • Qube
  • Mennis
  • Indenaamvan

Gastsprekers

spoken word
STEEV de host van de line-up

Isis van Geffen heeft helaas moeten afzeggen vanwege ziekte. Om die leemte te vullen wordt net als bij de eerste line-up een beroep gedaan uit het publiek. En niet vergeefs. Liefst drie mannen en een vrouw namen de mic ter hand. De een heeft meer last van zenuwen dan een ander. Ze hoeven zich echter geen zorgen te maken, het publiek vindt het prachtig. En dat is het ook.

Vooral het carnavaleske spoken word nummer over oude, dronken dellen van  Brandon Verantwoord krijgt veel bijval. Hij zoekt nog een producer voor zijn nummer. De andere gastsprekers zijn Thomas Haverman (alweer), Chapa aka Adrien Stanziani en Jaymie Vennix, de cameravrouw van DUKEBOX. De host van dit spoken word event, Steven de Rooij aka STEEV, doet ook een stevige duit in het zakje.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het is een prachtige locatie, hier aan de waterkant van de Zuid-Willemsvaart, die organisator DUKEBOX heeft uitgepikt. Willekeurige geluiden van het verkeer, de wind in de bomen en zelfs de langsvarende plezierboten met feestvierende partygangers geven het optreden van de artiesten een extra lading. En zo nu en dan is er zelfs sprake van ‘communicatie’ tussen artiest en de feestvierders.

De acts

spoken word
Jasmijn van Arkel

Jasmijn van Arkel trapt af. Gastheer STEEV somt de line-up met vermelding van het afzeggen van Isis van Geffen. Er is geen vervanger voor haar gevonden.
Jasmijn is net met goed gevolg afgestudeerd aan de Koningstheater Academie in Den Bosch. Het is niet zozeer een spoken word act die we van haar mogen verwachten. De beste omschrijving is dat het poëtische verhalen en liedjes zijn.

Qube
Qube – Houd vol, je bent er nog

Qube laveert tussen spoken word en vertellingen. Het direct persoonlijke en de intermenselijke verhoudingen zijn centrale thema’s. Enkele quotes zijn: ‘Iedereen handelt anders bij het bereiken van zijn lot’ en ‘Houd vol, je bent er nog’. Er schuilt pessimisme in zijn teksten en toch gloort er ook hoop.

Dan zou Isis van Geffen optreden en gastheer STEEV nodigt mensen uit het publiek uit om naar voren te komen. Er is genoeg animo, liefst vier mensen wagen de stap naar de microfoon. Dat zijn Brandon Verantwoord, Chapa, Jaymie Vennix en Thomas Haverman. STEEV draagt ook een steentje bij.

Mennis
Mennis

Dé gast waar met spanning naar wordt uitgekeken is Mennis. Pas bij het schrijven van deze recensie kom ik erachter waar hij zijn artiestennaam vandaan heeft gehaald. In de jaren ’60 van de vorige eeuw  was de Amerikaanse sitcom Dennis the Menace erg populair. Dennis is een jongen vol streken met een gouden hart en zo ongeveer omschrijft Mennis zichzelf ook aan het begin van zijn act. “Mensen, ik hou van provoceren. Neem het niet allemaal al te serieus.”

Mennis won de prestigieuze Punch Out Battles. Zijn spoken word stijl is als volgt te karakteriseren: brute grimy beats, satirische teksten, ratelende rijmschema’s, keihard los gaan. En hier is geen woord van gelogen. “Ik ben niet verwekt, ik heb mijzelf bedacht!”

Deze diashow vereist JavaScript.

De laatste spreker is Indenaamvan uit Eindhoven. Het wordt een voor hem én het publiek bijzondere act want hij laat zich begeleiden door trompettist Mike. Zijn spoken word mengt zich bijna in harmonie met de ijle klanken van trompet en omgevingsgeluiden. Het is af en toe wat minder te verstaan, maar de stem van Indenaamvan is krachtig genoeg. Hij hoeft zich niet te overschreeuwen. Zelf noemt hij zich een instapoët maar de betekenis daarvan ontgaat me een beetje. Hersteld van een stevige burnout is zijn afsluiting een bevestiging van dat herstel. “Ik ben niet verloren want ik ben er nog steeds.”

De Bossche Zomer
De Bossche Zomer is geboren in 2020 als handreiking aan de Bossche burgers voor een noodgedwongen vakantie in eigen land. De gemeente ‘s-Hertogenbosch voelde zich geroepen om haar burgers te ondersteunen en riep het vehikel De Bossche Zomer in het leven. Burgers en bedrijven kunnen via dat vehikel initiatieven  indienen en zo geschiede. De Bossche Zomer 2020 was fantastisch en de editie van 2021 is nu al een succes. Bosschenaren hebben De Bossche Zomer in hun hart gesloten en zien het graag voortgezet, met of zonder corona.

Blue China

Nieuwe band Blue China presenteert debuut plaat

Een theatraal en muzikaal sterk optreden van een band met wat bekende Bossche gezichten

Afgelopen zondag speelde de nieuwe vijfkoppige band Blue China hun debuut optreden. De experimentele muziek is haar eigen pad nog aan het uitzoeken, maar goed op weg, dat zijn ze zeker. 

Blue China onwennig

In Eindhoven werd een intiem optreden georganiseerd, waar uitsluitend een klein groepje familie en vrienden bij aanwezig konden zijn. De settig was fijn, maar ook nog lichtelijk onwennig. Wellicht omdat de band even goed benieuwd was naar wat er hen te wachten stond, als het publiek. Voor beiden was het immers de eerste keer.

China Blue
Leadzanger Daniël Damen Foto- Amber IJpelaar

Waar duidelijk te merken was dat de bezoekers in tijden geen concert meer hadden gehad en de biertjes gedronken werden, was de band wat strenger. Door het feit dat er gelijk een live opname werd gemaakt, werden er wat huishoudelijke regels aan de dag toegevoegd. Geen geklap tijdens de nummers door en de drankjes vooraf al open maken. Het was allemaal een beetje onwennig aan het begin. Maar op het moment dat leadzanger Daniël Damen zijn eerste klanken door de ruimte liet klinken, was het allemaal oké.

‘Het album van Blue China is live, voor een publiek opgenomen, om een sfeer te bewerkstelligen die tegenwoordig nog weinig te horen is. Miles Davis nam Kind of Blue ook op in een paar korte sessies, waarbij iedereen in dezelfde ruimte was. De neiging binnen hedendaagse muziek om alles steriel en strak te maken past niet bij het door verhaal en beleving gedreven werk dat Blue China probeert te maken,’ legt de band uit.

 

China Blue
Marvik van Dijk Foto-Amber IJpelaar

Maar wat is Blue China nu eigenlijk?

‘Blue China is een ervaring. De band kwam tot stand door de behoefte om muziek te maken die gedreven was door verhalen, die zich over de lengte van een album konden afspelen. Muziek die draait om een ervaring die de luisteraar meekrijgt. Een product dat met aandacht beleefd kan worden, in de chaotische waas van het moderne leven,’ legt de leadzanger Daniël Damen uit. ‘Daarnaast verwijst de naam naar een citaat van de Ierse schrijver Oscar Wilde: I find it harder and harder every day to live up to my blue china. Het gaat erom dat ironie en schoonheid samenkomen. Porselein is een zeer moeilijk materiaal om te bewerken, dat eeuwen lang buiten bereik van het grootste deel van de wereld lag.’
[china betekent in het engels porselein, red.]


Theatrale kracht

Fabian Voskuil
Fabian Voskuil Foto-Amber IJpelaar

De eerste nummers, genaamd The King, Everything is True en Dreaming of Sleep, worden gespeeld. Het is te voelen dat de jongens van Blue China een fijne wisselwerking hebben en tot in de kern op gaan in de muziek. Vooral Damen maakt een theatrale, maar interessante indruk. Zijn gezichtsuitdrukkingen en bewegingen brengen de boodschap nog sterker over.

 

Eigen smaak 

De muziek is wellicht even wennen. Een eigen sound schijnt sterk door in het optreden. ‘De band maakt eclectisch werk, uiteenlopend van zachte akoestische gitaarnummers tot pulserende industrieel klinkende ritmes. De diversiteit wordt gedreven door een behoefte de wereld te weerspiegelen, niet enkel een element te bekijken maar alles in zijn volledigheid te kunnen omvatten,’ legt Damen nader uit. ‘Hoewel alles aan Blue China zijn oorsprong vindt in continentaal Europa, met verwijzingen naar de cabaret traditie van artiesten als Jacques Brel en Charles Aznavour, is er een interactie met de geluiden en tonaliteit uit vele andere tradities.’

Er wordt dan ook gebruik gemaakt van alles wat de jongens in de ruimte om zich heen hebben staan. De scherpe klanken van het elektrische gitaar van Voskuil, de doffe klanken van het cajón van Hintum, het interessante melodica van Van Dijk en de zuivere trompet van Van der Ven maken onder andere het geheel. Een combinatie van alle smaken komt dan ook voorbij.

Blue China
Blue China

Aangrijpende emoties

De jongens sluiten het optreden af met het gelijknamige nummer Blue China en The Wasteland. Vooral dit laatste nummer zorgt ervoor dat het publiek in de zaal aangegrepen wordt. Terwijl Damen een sterk stuk zang perfomed, klinken er oerkreten vanuit de achtergrond. Deze kreten komen vanuit de tenen van de bandleden. De emoties zijn echt, en deze vullen de ruimte.

Alwin en Daniël
Blue China tijdens het nummer The Wasteland Foto-Amber IJpelaar

Na afloop van het concert lijken de bandleden van Blue China opgelucht. Ze kijken elkaar glimlachend, en vooral tevreden aan. ‘Dit was de beste set die we tot nu toe hebben gespeeld met z’n allen’, hoor ik een van de bandleden trots opperen.

Voor oprichter Daniël Damen is het in ieder geval duidelijk, een toekomst met deze band ziet hij voor zich. ‘De beleving, het totaal concept, is vanaf 11 november 2021 voor iedereen te horen. Op deze dag zal namelijk het digitaal album uitkomen. Eén maand later, komt overigens ook een volledige concert registratie van de opnames op het internet te staan.’ Voor allen die er niet bij waren, maar wel nieuwsgierig zijn geworden, dan ook zeker iets om in de gaten te houden.

 

 

 

 


Bandleden Blue China:

Daniel Damen – zang, gitaar en drummachine

Alwin van der Ven – trompet en basgitaar

Marvik van Dijk – keyboard en melodica

Nick Hintum – gitaar en cajón

Fabian Voskuil – gitaar en basgitaar

Zinnig Zuiden

Zonnige sfeer spoken word event Zinnig Zuiden

Improviseren, scanderen, delibereren, protesteren, incrimineren, het gesproken woord krijgt het hoogste woord

Het eerste spoken word event Zinnig Zuiden aan ’t Water in De Bossche Zomer 2021 is een beetje door de harde realiteit ingehaald. Het podium moet provisorisch aangepast worden door de verhoogde waterstand van de Zuid-Willemsvaart. Die is enige decimeters gestegen waardoor het podium onder water is komen te staan. Dat heeft allemaal te maken met de voorbije regenbuien van Bijbelse omvang.

Geen nood, een lage tafel en twee bierkratten brengen uitkomst en zo kan het event van urban platform DUKEBOX met een week vertraging zaterdag 17 juli van start. Het is meer Zinnig Zuiden in ’t Water dan aan ’t Water. Zaterdag 24 juli is de tweede line-up

Zinnig Zuiden line-up 1

Zinnig Zuiden
publiek op de tribune aan de Zuid-Willemsvaart ter hoogte van verpleeghuis en verzorgingshuis Nieuwehagen

Het is sowieso improviseren qua line-up vanwege een afzegging maar dat kan de stemming onmogelijk drukken. De positieve vibes zijn gewoon te sterk.

Zinnig Zuiden
Zinnig Zuiden in ’t Water

De line-up is:

  • Steven de Rooij (STEEV) – presentator
  • Tweede Hans
  • Eef van de Boom aka Evert Vertelt
  • Kelly Verdonk
  • Neef Nelis
  • Brohlin

Na het optreden van Brohlin blijkt er ruimschoots tijd over te zijn. Er wordt omgeroepen of mensen uit het publiek zich geroepen voelen om op het podium te komen staan. Die zijn er zeker. Pepijn, Anton Haverman en Marion Kerkhof aka Bluem schromen niet om hun stem te laten horen. Improviseren in deze sfeer, dan valt alles op zijn plek.

Niets kan de pret drukken, ook niet toen een stel blagen die vanaf de andere kant van het kanaal, de act van Brohlin probeert te verstoren. Brohlin pareert met: “Hey jongen, door mij heen schreeuwen, dat hoeft niet, hè.” Na afloop vertelt hij dat hij het optreden heel erg heeft gemist. “Ook als mensen er door heen schreeuwen,” vroeg ik. “Is niet erg, dat houdt je bij de les,” antwoordt hij.

De acts

Deze diashow vereist JavaScript.

Het is altijd moeilijk om het spits af te moeten bijten, vooral als je na zo’n lange tijd niet voor publiek hebt gestaan. Tweede Hans komt op en springt op het geïmproviseerde podium. Hij neemt ons mee op reis, een reis zonder doel want het gaat hem meer om de reis zelf. “Je stoute schoenen aantrekken en te stappen in het onbekende.” Soms is hij zijn tekst kwijt en excuseert zich daarvoor. Iedereen is vergevingsgezind en een warm en dankbaar applaus is zijn deel.

Dan Eef van de Boom die we kennen als Eef van de Boom maar nu even niet. Eef heeft zich een alter ego aangemeten en die heet Evert Vertelt. Zij komt met een verhaal dat niet in spoken word is gegoten. Het gaat over een bezoek van een man, haar thuisbegeleider. De man stelt voor om samen te koken – Eef háát koken. Hij wil haar zelfredzaamheid in de keuken bevorderen. Het kokerellen loopt uit op een huishoudelijke ramp. De elektrische oven vat vlam. Het is een komisch verhaal en goed gebracht, comédiennes zijn schaars gezaaid.

Kelly Verdonk is te elfder ure erbij gehaald vanwege een afzegging – waarschijnlijk die van Bobba. Kelly gaat het over sex hebben. “Ik wil dat wij, nachtwachters, de nacht bewaken. Ik wil je daarna in mijn lakens bewaren.” Het is een licht erotische vertelling opgefleurd met allitererende verzinsel woorden.

Deze diashow vereist JavaScript.

De laatste twee uit de Zinnig Zuiden line-up zijn Neef Nelis uit Tilburg en Brohlin uit Roermond. Alle artiesten komen uit het zonnige zuiden, beneden de grote rivieren.

Neef Nelis ziet er cool uit. Strak, kort kapsel, donkere zonnebril van Ray-Ban. Hij vertegenwoordigt de klassieke spoken word artiest die maatschappelijke onderwerpen aansnijdt en bekritiseert, eventueel veroordeelt. “Wereldwijd gaan levens als een nachtkaars uit en ondertussen zitten wij allemaal vast,” incrimineert hij in authentiek Tilburgs.

Brohlin Coumans tapt uit een ander vaatje. De liefde bezingen schuwt hij niet en natuurlijk die eeuwige bron van inspiratie voor een man, de vrouw, la femme. “And a smile so pretty, she could fool the world.”

Brohlin ziet er uit zoals je een rapper zou uittekenen. Baseball petje, ketting om de nek, ruime T-shirt, jeans (geen joggingbroek!) en daaronder vette sneakers. Brohlin is daarnaast musicus en publiceert op Spotify. Het nummer kwijt is zijn laatste release.

Na Brohlin is er nog flink wat tijd over en worden mensen uit het publiek uitgenodigd om naar het podiumpje te komen. Pepijn, Anton Haverman en Marion Kerkhof aka Bluem melden zich en dan is deze eerste en zeer geslaagde spoken word line-up van Zinnig Zuiden aan ’t Water afgelopen.

Zinnig Zuiden
Zinnig Zuiden aan ’t Water

Zinnig Zuiden aan ’t Water is een initiatief van urban platform DUKEBOX en mede mogelijk gemaakt door De Bossche Zomer 2021 en de gemeente ‘s-Hertogenbosch.

Robin Borneman Tuinsessies

Een nieuwe Robin Borneman lijkt te zijn opgestaan

Deze Tuinsessie beleeft ook een echte primeur van een gloednieuwe single die gelijk aanslaat

Robin Borneman oogt wat nerveus aan het begin van zijn Tuinsessie. Een goed teken want dan zijn artiesten op hun scherpst. Het is ook eindelijk gestopt met regenen. Er staat dus niets meer in de weg voor een fijne avond in de paleistuin van het Noordbrabants Museum.

Vandaag voelde het raar om naar een concert te gaan. Gisteren overleed nog ‘s lands bekendste misdaadreporter en het nieuws blijft maar komen over de ramp die zich voltrekt in het zuiden van het land. Toch hangt er in de Paleistuin in het Noord Brabants museum een joviale en opgelaten sfeer. De gemêleerde opkomst verzamelt zich voor niemand minder dan Robin Borneman. De volgende ster in wording die nu nog de gewone jongen next door blijft.

De Tuinsessie van Robin Borneman
Robin Borneman
Robin Borneman

Terwijl bijna iedereen nog gezellig staat te kletsen, loopt Robin met zijn gitaarkoffer richting de podium-pagode. Er klinkt kort applaus voor zijn opkomst en dat is het startsein voor de mensen om snel hun picknick kleedje te zoeken en er goed voor te gaan zitten.

Robin Borneman oogt onrustig als hij zich klaarmaakt om te spelen. Hij legt uit dat dat het alweer even geleden is dat hij er alleen voor stond en dat hij merkbaar zijn band mist. Als openingsnummer kiest hij voor Spirit Bird van Xavier Rudd. Een lied dat hij eerder uitvoerde tijdens zijn deelname aan het programma We Want More (WWM), dat hij uiteindelijk ‘gewoon f**king gewonnen’ heeft, zoals hij zelf zegt.

Waar de spanning nog voelbaar is als hij begint, komt na twee coupletten de troubadour in hem eindelijk los en vangen de aanwezigen een glimp op van de trotse winnaar enkele maanden terug. Met goed spel en zijn fantastische stem legt hij voor de rest van de avond de lat hoog voor wat uitgroeit tot een grootse avond.

Mystery guest

Robin Borneman
Robin & Merijn

Van tevoren was er sprake van een “Mystery Guest”, maar de echte fans hadden het natuurlijk al langer in de gaten. Bij het derde stuk roept Robin de hulptroepen erbij en dat is niemand minder dan zijn grote vriend en frontman van Navarone, Merijn van Haren.

Dit blijkt gelijk een versterking, want het duo heeft er zichtbaar zin en is ongelooflijk op elkaar ingespeeld. Ook de samenzang klinkt alsof ze nooit anders hebben gedaan en de toeschouwers worden haast feestelijk getrakteerd op een amusante en vrolijke set van bekende covers uit zijn WWM-repertoire (Skyfall, Hallelujah) en enkele van zijn mooiste eigen songs.

Een van de hoogtepunten is Soldier On van Di-rect die wordt opgedragen aan Peter R. de Vries. Robin Borneman drukt het publiek op het hart dat we vooral positief moeten blijven en door moeten gaan zonder erin te blijven hangen. Iedereen bedankt hem door vooral stil te wezen tijdens zijn uitstekende vertolking.

De show lijkt veel te vroeg voorbij als de heren het laatste nummer in lijken te zetten. En dat is Hard Sun, wat bekend is geworden door Eddie Vedder die het opnam voor de film “Into the Wild”. Voor mij als fan van deze soundtrack vind ik het een dappere keuze. Het is namelijk een esthetische folkballade, maar samen brengen ze het zo geweldig dat ze het nergens onrecht aandoen en gerust mee hadden kunnen afsluiten.

Nieuwe single Robin Borneman

Robin zelf heeft daarna ook door dat het allemaal wat snel is gegaan en besluit daarom in zijn eentje zijn nieuwe single Remember, die dezelfde middag nog uitgebracht is, in première te laten gaan. We beleven een primeur en het slaat gelijk aan. De compositie ligt zeer prettig in het gehoor en ontvouwt zich tot een heerlijk warm gebed dat wel eens hitpotentie kan hebben. Hierop merk je gelijk de verandering bij de zanger en hoe hijzelf lijkt te willen breken met eerder traditioneel werk. Aan het applaus op het einde te meten, zal dit voor hem nog veel vruchten gaan afwerpen als hij deze richting inslaat.

En dan is het nog niet genoeg, vinden de bezoekers. Ze refereren zelfs aan zijn doorbraak door ‘We want More’ te scanderen. Marijn wordt er nog éénmaal bijgeroepen voor de toegift. Het wordt de tijdloze klassieker The Letter. Maar dit keer niet in de stijl van the Box Tops of van Joe Cocker die het beroemd maakte. Ze creëren er een originele Robin&Merijn versie van door het vol overgave op te voeren en niet te schuwen om zoveel mogelijk aan te sporen om mee te zingen, wat zorgt voor een grandioos slotakkoord.

Covers

Robin Borneman
Tuinsessie in de paleistuin

Normaal hekel ik me eraan als artiesten vooral covers spelen en neig ik het te zien als een zwaktebod. Maar vanavond staat hier niet meer de rauwe performer die ik ken met band uit zijn Folklore periode. Dat heeft ie nadrukkelijk achter zich gelaten en hij is klaar voor iets luchtigers en wat anders. Zijn volgende album zal nog vorm gaan krijgen, maar dat het gaat verschillen van zijn vroeger werk is nu wel helder.

Daarnaast werd me vooral duidelijk dat ik een nieuwe Robin Borneman zag. Iemand die niet meer in zichzelf gekeerd is op de bühne, maar die is gegroeid in zijn showmanship en veel beter de gegadigden bespeelt zonder interactie uit de weg te gaan. Dat zal hem straks alleen maar meer fans opleveren. Hopelijk blijft hij dan wel net als nu rustig de tijd nemen om hen allen te woord te staan na afloop. De toekomst zal uitwijzen hoe ver deze jongen next door het nog gaat schoppen.

Dripping Trees

De langverwachte release van debuutalbum Fuel Of Mankind

Dynamische verschillen, onconventionele structuren en onbeantwoorde vragen van Dripping Trees

Het debuutalbum Fuel Of Mankind van de band Dripping Trees maakt inmiddels al een goede twee maanden deel uit van mijn platencollectie. Op 10 juli was het dan ein-de-lijk zover: de album release show in Willem Twee poppodium. Het is een vrij existentieel conceptalbum met een fijne overvloed aan emoties, vragen, onbegrip, woede, noise en welgemeend emotionele zang, opgenomen met een live gevoel. Precies zoals ik het hebben wil.

Dripping Trees album release show

Stef van der Wielen
Stef van der Wielen

De muziek komt voor mij niet sterk in de buurt van één genre, dat vind ik fijn. Laten we het houden op alternatieve garage art rock. Met een gevoel van punk. De overkoepelende stijlthema’s die de nummers met elkaar verbinden zijn de steeds terugkerende heftige dynamische verschillen en de onconventionele songstructuren. Waar je eerst volledig in beslag bent genomen van een zacht, meer spoken word stuk met dromerig gitaargetokkel, word je in een handomdraai overdonderd door absurd harde, bijna woedende rockpassages. Het toont aan hoe innig de bandleden van Dripping Trees op elkaar ingespeeld zijn en verlegt de nadruk van de intense emotionele uitbarstingen van noise naar de theatrale, verhalende lyrics die inwerken op het voorstellingsvermogen. Voor de beelddenkers onder ons.

Fuel Of Mankind
Dripping Trees – podium opstelling

Wat meteen opvalt is de podium opstelling. De normaalgesproken vier-koppige band heeft twee violisten geworven voor dit optreden en drummer Stijn Luijk heeft zijn drumstel strategisch aan de rechterzijde van het podium geplaatst. De nummers worden thematisch aan elkaar gelijmd door interludes, gesproken door een kunstmatige stem. Dit vormt een fijn contrast tussen onmenselijkheid en authentieke muziek.
Er worden veel partijen geloopt, vooral de baspartijen hebben gedurende de show mijn hart gestolen. Al had ik, naast de aanwezige zang en drums, de gitaren en bas liever wat harder gehad. Wonder boven wonder trapt Stijn niet door zijn kickdrum heen.

Fuel Of Mankind
Stijn Luijk

Over dat drumstel gesproken. Ik ben zelden zo verliefd geweest op een drumsound. Stijn is deze avond bijna gestegen van mijn op een na, naar mijn lievelingsdrummer. Het scheelde niet veel. Je kan op een snaredrum slaan, en je kan écht op een snaredrum slaan. Het klinkt hard, en warm, en vol, en kapot, en doods, doortastend en straf. Zelfs als hij op een gegeven moment met brushes begint te spelen haakt de sound niet af. Zoals hij drumt zingt hij ook, met volle overtuiging en evenveel diepe lagen in zijn stem als in de lyrics. Al wil ik na een paar nummers wel dat hij wat vaker zijn ogen opent tijdens het zingen. Ik wil toch wat meer aangekeken worden. Tijdens de seks wissel je dat ook gewoon af, als je teveel opgaat in je eigen wereld mis je de connectie met je publiek.

Fuel Of Mankind
Koen Ruijs

Over afwisselen gesproken, Koen Ruijs en Stijn wisselen de lead vocals af. Ook Koen zingt vertellend, elk woord is te verstaan en hij heeft een fijne rust over zich heen. Gitarist en toetsenist Stef van der Wielen schreeuwt sommige stukken mee. Als een van de bandleden niet zingt, draagt de band alsnog de emotie van de nummers uit, ze staan er echt. Met overtuiging en een serieuze gloed en zonder aangeleerde performance trucs. Al zien Lydia Stiger en Lucien Renette, de violisten, er tijdens het niet-spelen toch wat onwennig uit.

Op de dynamisch hardere stukken staat de viool te zacht in de mix, op de zachtere stukken inclusief viool voegt het warme overkoepelende geluid veel toe. Ze gaan er tijdens het spelen helemaal in op. Geluidsman Richard Janssen wijst me er na afloop op dat dat te wijten valt aan het risico op feedback, het was geen onwil. Hierna zet hij WAP van Cardi B op om het goed te maken. Vergeven en vergeten.

Stijlkeuze Dripping Trees

Stef van der Wielen en Koen krijgen extra punten voor hun stijlkeuze. Ze dragen beide een zwarte broek met wit overhemd. Het staat goed bij hun gitaren. Stijn en Stef Leijten hebben genoeg hun best gedaan om ook te verschijnen in een overhemd, maar hun overhemden hebben nét wat minder overtuigingskracht. Ze missen nét dat beetje flair om hun outfit over de dunne lijn van ‘kleding’ tot ‘artiesten look’ te trekken. Over artiesten looks gesproken, na een paar nummers mis ik een rock uitstraling. Het zou meewerken aan de zeggingskracht als er meer bewogen, gelopen en gesloopt zou worden. Zo klinkt de muziek namelijk wel.

Stef Leijten
Stef Leijten

Dripping Trees speelt lange intro’s en nummers duren soms wel rond de 6 minuten. Ze trekken zich niets aan van de wetenschap dat je de aandacht van een luisteraar moet trekken binnen 4 seconden in het Spotify tijdperk. Zo maken ze nummers die over 20 jaar nog steeds hun kwaliteit behouden. De nummers zijn intelligent en klinken volwassen. Ze doen denken aan Nick Cave in het jaar 2000, even overdacht en slim.

Fuel Of Mankind – Spotify

Aan het einde bedanken ze en binnen 1 seconde zijn ze in de coulisse verdwenen. ‘Ze konden toch nog applaus in ontvangst nemen’, klinkt er vanuit het publiek. Het is even angstvallig stil, verwarring alom. Na een tijdje komen ze terug om nog twee nummers te spelen, verrassing. Ik geloof dat we ‘we want more’ hadden moeten roepen. Ongemakkelijk. De twee nieuwe nummers, waarvan ik de eerste, Sea Of Ants, de hemel op aarde vond, komen ze dan eindelijk arm in arm vooraan het podium staan. Dripping Trees neemt het applaus in ontvangst. De cirkel is rond.

Waarom klappen ze zelf mee? En waarom wordt er meteen na het aflopen een veel te vrolijk pingel muziekje afgespeeld? Velen vragen blijven voor altijd onbeantwoord. Evenals de existentiële vragen gesteld op de LP.

We hebben meer van dit soort eerlijke bands nodig. Of juist niet, want Dripping Trees bestaat.

Robin Borneman

Robin Borneman kijkt uit naar zíjn Tuinsessie

Voor deze storyteller uit Oss zijn alle maten en soorten van optredens en podia even lief

Robin Borneman verheugt zich op zijn aandeel in de Tuinsessies in de Paleistuin van het Noordbrabants Museum. Klein, groots, intiem of imposant, elke setting of podium is hem lief. Een interview met een ‘gewone’ Brabander.

Robin Borneman
Robin Borneman

Het zijn turbulente tijden voor live muziek in Den Bosch. Waar enkele weken terug de versoepelingen zorgden voor veel vreugde, hebben aangekondigde maatregelen alweer verdriet gebracht door veel afgelaste concerten. Het project “Tuinsessies”, de samenwerking tussen Theater aan de Parade en Willem Twee Poppodium dat gehuisvest wordt in de Paleistuin van het Noordbrabants Museum, blijft voorlopig buiten schot en de eerste concerten werden zeer goed ontvangen door de bezoekers die het geluk hadden op tijd een kaartje te scoren.

Zelf bofte ik door de aftrap mee te mogen maken op 8 juli. De grootse Spinvis, met slechts multi-instrumentalist Saartje van kamp aan zijn zijde, bezwoer een uur lang zijn toehoorders met een geweldige greep uit zijn rijke oeuvre. Samen blonken ze uit door de nummers eenvoudig, maar toch vol van kleur en sfeer verrijkende klanken te brengen. Een optreden dat moeilijk kan worden evenaard. Toch gaat op vrijdag 16 juli Robin Borneman een goede poging wagen.

Robin Borneman
Trans-Syberian Ochestra

Voor wie de naam Robin Borneman niets zegt, hoeft zich niet te schamen, maar het loont wel om uit te vinden waar die voor staat. Deze singer-songwriter die bijna een local is, noemt zich een storyteller. Het Algemeen Dagblad kopte ooit ‘Klein in Oss, Groot in VS’, want waar de Ossenaar in Nederland vaak makkelijk over straat kan (zelfs na het winnen van ‘We Want More’ dit jaar op SBS6, is hij aan de andere kant van de oceaan inmiddels een bekend gezicht door zijn deelname aan het project Trans-Syberian Ochestra (TSO).

Voor corona toerde hij ieder jaar nog met TSO voor volle arena’s en mochten ze zelfs spelen op Wacken Open Air in Duitsland, het grootse Europese Metalfestival, voor 80.000 uitzinnige mensen. Ondanks al deze ervaringen blijft Robin een bescheiden en gewone Brabander die er naar uitkijkt om tijdens zijn eigen tuinsessie met geringe bezetting en middelen de weide in het museum om te toveren tot zijn eigen country-vallei.

Voorafgaand mocht ik hem namens KLANKGAT enkele vragen stellen.

Robin Borneman
Robin Borneman Tuinsessies

Interview met Robin Borneman

KLANKGAT: Beste Robin, afgelopen zaterdag zou je voor het eerst op de planken hebben gestaan sinds februari. In de afgelopen 2 jaar heb je wellicht vier keer op de planken gestaan. Hoe is het om na al die tijd weer een volle agenda met optredens te hebben?

Robin Borneman: Ja, het is ontzettend balen. Ik vloekte even van binnen toen afgelopen zaterdag op het laatste moment werd gecanceld. Erg jammer! Want ik keek er heel erg naar uit. Anders dan je aangeeft, heb ik tijdens Corona-tijd toch her en der wel kunnen optreden hoor. Al was het slechts in mijn eentje met gitaar. Dat voordeel heb ik als singer-songwriter gelukkig. Wel vind ik het allemaal super dat alles nu weer langzaam opengaat en we weer meer dan 20 mensen per show blij kunnen maken. Al geven kleine intieme sets net zoveel voldoening.

Robin Borneman
…mystery guest…

Wat was je reactie toen je werd verteld wat de bedoeling was van deze tuinsessie?
I love it! Ik was meteen verkocht. Tijdens mijn carrière heb ik meerdere petten op gehad; ik kan in volle stadions rocken, maar kleine optredens die juist intiem en puur bedoeld zijn, speel ik net zo lief. En ik hou ook van de afwisseling. Wanneer ik akoestisch speel, speel ik liedjes die ik niet op de setlist staan als ik mijn band mee heb. Allebei is het zooo cool. Ik zou niet willen kiezen en zal net zo veel liefde blijven stoppen in beide opties.

Bij de Tuinsessie zelf neem je een mystery guest mee. Kun je omschrijven wat de persoon zal brengen zonder te vertellen wie het is?

Is dat nog niet bekend dan?! Ik denk bij mezelf gelijk zo van, beter (haha). Ik had verwacht dat het al naar buiten zou zijn gebracht. Want ik vind het stiekem heel leuk dat het nog een verrassing blijft. Dus eigenlijk wens ik er niet teveel de sluier van op te lichten. Deze persoon – en dit is de enige tip die ik geef – zal morgen kleding aan hebben, en ik denk zelfs meerdere kledingstukken. Wel vijf of zes of zo (gekscherend).

Op de dag van je optreden, 16 juli 2021 verschijnt je nieuwe single Remember. Krijgt die een live première en is dit een voorbode voor nieuw werk?

Daar ben ik nog met mezelf over in debat! Haha. Het is niet geschreven op de akoestische gitaar, niet bedoeld om op enkel een gitaar te spelen maarrrrr…. Het is wel een mega vet nummer en komt inderdaad morgen uit dus… Eigenlijk moet ik het gewoon doen. Niet over nadenken en gas erop.

In eerdere interviews sprak je de wens uit om het liefst op Down the Rabbit Hole te staan, tussen je helden. Is de wens hetzelfde gebleven of zijn er meer doelen bij gekomen?

Nee! En ja! De wens is hetzelfde. En er zijn meerdere wensen bijgekomen ja. Maar voor we op DTRH staan… First things first 🙂


Screenshots Facebook Robin Borneman – diverse video’s

Single Soldier On (2021)

Lucas Hamming

Lucas Hamming speelt de tuinsessie plat

Goede gitaarsolo's, persoonlijke verhalen en intieme momenten vullen de vrijdag avond

Afgelopen vrijdag, op de tweede avond van de tuinsessies, neemt de 27-jarige Lucas Hamming de Paleistuin van het Noordbrabants Museum over. Normaliter wordt hij begeleid door zijn band, vanavond staat hij er helemaal alleen voor. 

Lucas Hamming Tuinsessie

Om stipt acht uur ’s avonds pakt de van oorsprong Blaricumse singer-songwriter zijn gitaar. Hij start het optreden direct in met een cover van de befaamde David Bowie. Het nummer Space Oddity heeft hiermee dan ook het startsein van de avond gegeven.

Lucas Hamming
Het gitaar van Lucas Hamming ligt al klaar voor een muzikale avond.

Na een bescheiden applaus van de bezoekers, gaat Hamming het tweede nummer fluitend in. De in afgelopen maart uitgebrachte single Move Like This brengt het publiek dan ook meer in de stemming. Iedereen knikt verlegen mee.

‘Ik gok dat dit overigens mijn laatste optreden van het jaar zal zijn’, grapt Hamming naar het nieuws van de persconferentie eerder op de avond. Het gaat opnieuw slecht met de besmettingen en de kroegen worden weer gesloten. ‘Als muzikant zijnde is er niet echt veel dat er te plannen valt zo’.

De setlist wordt verder afgewerkt naar beneden met onder andere de nummers Mr. Blue Sky, Temporary Remedy en Fake Love Hypocrisy. Over het tweede nummer op deze lijst legt Lucas wat meer uit: ‘Deze tekst heeft alles te maken met de ADHD medicatie die ik jaren lang iedere dag nam. Het zorgde ervoor dat ik meer rust in mijn hoofd had, maar het zorgde ook voor beperkingen. Ik slik ze overigens al een tijd niet meer en het gaat aardig goed. Al hoor ik die fluitende vogels die wij nu op de achtergrond horen wel enorm hard.’

Lucas Hamming
Lucas Hamming in de tuin van het Noordbrabants Museum afgelopen vrijdag.

De akoestische gitaar wordt er bij gepakt en de eerste klanken van het prachtige nummer Don’t You Go klinken door de tuin. ‘Niet doodgaan is enger dan wel doodgaan, want dan gaan er andere mensen dood. Misschien is het dan ook gewoon dat ik mensen niet wil missen. Ik ben bang voor het verdriet van de dood zelf. Niet doodgaan is enger dan wel doodgaan, want dan gaan er andere mensen dood’, luidt Hamming het nummer in.

De uitvoering van het nummer raakt overduidelijk het publiek in de tuin. Terwijl eenieder een verloren geliefden of naasten in het achterhoofd houdt, wordt er zachtjes mee gezongen.

Lucas Hamming
Het publiek luistert met volle aandacht naar het nummer Don’t You Go.

Hamming gaat vervolgens verder zijn single Falling en zijn grootste hit Never Let You Down.

Terwijl er al bijna een uur op de klok voorbijgegaan is, zit de stemming er bij het publiek en Hamming alleen maar goed in. ‘Ik ging vroeger samen met mijn beste vriend op vakantie en zong dan uiteraard liedjes aan het strand, om meiden te versieren. En dit ene nummer, is denk ik helemaal geruïneerd door hoe vaak het wel niet gecoverd en gespeeld is. Maar juist daarom speel ik hem juist nu, want hij kwam laast voorbij op de shuffle. En toen besefte ik het me pas wat voor goed nummer dit wel niet is’, legt Hamming uit. Hij begint dan ook, met hoe kan het ook anders, Wonderwall van Oasis te spelen.

Lucas Hamming
De persoonlijke verhalen die Hamming vertelt zorgen ervoor dat je hem na het optreden alleen maar beter hebt leren kennen.

Op het moment dat er geen muziek meer door de speakers mag klinken, gaat Hamming volledig akoestisch verder. De avond wordt dan ook afgesloten op een intieme manier waar persoonlijke herinneringen worden gedeeld en muziek die daaraan synoniem staan gespeeld. Een passend einde van een geslaagde avond.

Wie is Lucas Hamming?

Lucas Boudewijn Hamming is een 27-jarige singer-songwriter, acteur, musicalacteur en rockartiest uit Blaricum. Na dat hij afstudeerde aan het Conservatorium van Amsterdam, werd hij landelijk bekend door zijn deelname aan De beste singer-songwriter van Nederland. Hierna nam zijn muzikale carrière de loop door onder in 2014 uitgeroepen te worden tot 3FM Serious Talent en in 2016 het anthem te maken voor 3FM Serious Request, “Are You with Me”


Met dank aan Sandra Leijtens Photography

Jacques Mees

Jacques Mees…een leven lang verwant aan Bob Dylan

De Bossche Zomer Rondom Dieske haalt de Tilburgse Bob Dylan binnen in de Knillispoort

Jacques Mees speelt Bob Dylan op zijn nieuwe EP Masked and Separated, een New Bob Dylan Tribute Album dat hij samen met de Italiaanse klassieke gitarist Luigi Catuogno onlangs uitbracht (mei 2021). Jacques Mees wordt beschouwd als de beste Bob Dylan vertolker. De naam Jacques Mees wordt zelfs vermeld in het in 2011 verschenen ABC Dylan Book van de vorig jaar overleden Nederlandse popjournalist Bert van de Kamp.

De Bossche Zomer Rondom Dieske

Jacques Mees
Jacques Mees in de Knillispoort

In het kader van het evenement de Bossche Zomer Rondom Dieske, een kleinschalig cultureel en cultuur-historisch evenement op het Herman Moerkerkplein en de naastgelegen Knillispoort, was ik zaterdag 10 juli uitgenodigd om een optreden bij te wonen van “de Tilburgse Bob Dylan” oftewel Jacques Mees (1959, Moergestel). Mees wordt gezien als de bekendste en beste vertolker van de songs van Bob Dylan.

Tribute to Bob Dylan op Spotify:

Naast Dylan is hij vanaf jonge leeftijd ook beïnvloed door artiesten als Hank Williams, Dave van Ronk, Blaze Foley en Woody Guthrie.ook is hij de man die 5 jaar geleden meedeed aan een internationale ‘Battle of the Dylan Cover Bands’. Zijn uitvoering van One Too Many Mornings leverde hem een derde plaats op.

Jacques Mees – eindelijk weer publiek

Jacques is een kleurrijke, gezellige man die er vanavond erg veel zin in heeft om weer eens voor echte mensen op te treden. Hij kan dan ook niet wachten om te beginnen,. Maar eerst is daar nog een interview door Frans van Gaal, de man van de culturele salon van de Knillispoort ‘Achter de Poort/Stichting de Knillispoort’ en tevens medeorganisator van de Bossche Zomer.

Jacques Mees
Frans van Gaal interviewt Jacques Mees

Na een kwartier vragen stellen maar vooral uitgebreide antwoorden van een enthousiaste Mees begint het optreden voor ongeveer 25 (over het algemeen) Dylan-fans in de gezellige ‘vrijwilligerscafé’ van de Knillispoort.

Mees begint, in het geheel niet gehinderd door een setlist, op gevoel te zoeken in zijn iPad. Hij zingt vanavond niet de bekende Dylan songs maar veelal de meer onbekende, die hij duidelijk prefereert boven de voor de hand liggende ‘hits’. Hij klink als Dylan, maar hij lijkt er ook op. Zélf is hij trots op zijn naar eigen zeggen even kromme neus als ‘His `Royal Bobness’.

Tussendoor roemt hij de gelaagdheid van de teksten van zijn idool en op de vraag vanuit het publiek of hij vindt dat Dylan de Nobelprijs voor de literatuur daadwerkelijk heeft verdiend gaat Mees hier uitgebreid op in. In het kort; ja dus!

Bob Dylan
Jacques Mees roemt Bob Dylan

De tweede set begint wederom met een aantal gerichte vragen van Van Gaal en enkele aanwezigen. Mees ontkomt er niet aan een aantal bekende nummers te vertolken. Met tegenzin eindigt hij het concert, maar niet voordat hij aandacht vraagt voor zijn in mei uitgebrachte EP die hij maakte met de Italiaanse gitaarvirtuoos en Dylanvertolker Luigi Catuogno, Masked and Separated  en zijn nieuwe EP Sound of the South.

Bob Dylan 80
Onlangs werd Bob Dylan 80 jaar. Ter gelegenheid hiervan bracht Mees onlangs met andere internationale artiesten een online Dylan80 festival uit op YouTube.

Al met al een fijne avond met een goed voorbereide interviewer en een gepassioneerd vertolker en schrijver van Americana muziek



Over de Knillispoort
De Knillispoort aan de Korte Waterstraat in de binnenstad van ‘s-Hertogenbosch bestaat sinds 1971. In dat jaar richt Antoine Jacobs met andere rebelse Bosschenaren de raadsgroepering Knillis op. Het groeit uit tot het politiek-culturele café voor heel wat geëngageerde Bosschenaren. Knillispoort maakt na 1971 naam met debatten onder de titel Bossche Kringen.

Bovendien geeft het vrijwilligerscafé op geheel eigen wijze vorm aan de viering van carnaval, onder meer door de organisatie van de jaarlijkse Poemiekavond en Politieke Klets.
Het gebouw – voormalig koetshuis – stamt uit 1916. Het is gebouwd op een plaats waar in de Middeleeuwen een stadsgracht liep. Deze stadsgracht liep bij het huidige Herman Moerkerkplein

Spinvis

Spinvis tovert de tuin in perfect kloppende setting

Het eerste optreden van Tuinsessies in de tuin van het Noordbrabants Museum is een succes

Op donderdag 8 juli luidde Spinvis, samen met celliste en zangeres Saartje van Camp, de eerste editie van Tuinsessies in. Een prachtige setting in de tuin van het Noord-Brabants Museum, waar de klanken van Spinvis wel voor gemaakt lijken te zijn. 

Spinvis

Bij binnenkomst werd het publiek door de medewerkers van het Noord-Brabants Museum begeleid naar de tuin. Voor de full-experience waren picknick kleedjes verspreid over het veld. Intiem en knus, waren dan ook de woorden die mij gelijk te boven schoten op het moment dat ik binnen kwam lopen. Twee woorden waar Spinvis later dan ook een synoniem van zou worden.

De bezoekers beleefden de full experience door de picknick kleedjes op het veld. Foto: Jasper Toeli

De tuin loopt inmiddels vol met de gasten die een kaartje hebben weten te bemachtigen. Deze nieuwe samenwerking tussen Theater aan de Parade, Willem Twee poppodium en het Noordbrabants Museum blijkt dan ook een succes. Zo waren de tickets van deze avond binnen twee keer zeven minuten uitverkocht.

 

Na een korte introductie, komen Spinvis en Saartje van Camp net aangelopen. Onwennig kijken de twee in de tuin, terwijl het publiek in afwachting is. Ze beginnen met het nummer Smalfilm. Terwijl Spinvis de klanken door het gitaar laat klinken, verrijkend met zijn eigenzinnige stem en teksten, pakt van Camp haar cello erbij.

 

De cello van van Camp blijft ook in beeld tijdens de nummers die hierna komen. Een toevoeging die duidelijk voor een extra dimensie zorgen. De nummers Het Voordeel Van Video en Oostende nemen het publiek dan ook verder mee in de grijpende sfeer.

Spinvis
Saartje van Camp betovert de tuin met de klanken van haar cello. Foto: Jasper Toeli

 

De twee gaan door met het volgende nummer genaamd Hollywood. Een ludieke tekst die eigenlijk een tragische boodschap overbracht. ‘Het gaat over een man die iets in de drugshandel deed, maar vermoord werd met zeven kogels door zijn hoofd. En belangrijkste van alles, hij leek op John Travolta’, legt Spinvis voor ze het nummer in starten uit.

 

De ludieke en interessante teksten van Spinvis zijn dan ook in het volgende nummer te horen, genaamd Artis. Een nummer dat gaat over twee geliefden, die niet meer bij elkaar zijn. Toch besluiten zij contact te blijven houden. Iedere zeven jaar zien de twee elkaar. Een ontmoeting die traditie getrouw iedere zeven jaar plaatsvindt in, je raadt het al, Artis.

 

De stemming zit er bij het publiek goed in. Er vindt een leuke wisselwerking tussen de mensen op de kleedjes en Spinvis plaats. Er wordt gelachen, hard geklapt en vooral ook erg genoten.

Spinvis
Spinvis en van Camp. Foto: Jasper Toeli

Het optreden gaat verder met onder andere de nummers Bagagedrager, De Dag Dat Richard Krajicek Wimbledon Won, Nachtwinkel‘ en Ronnie Knipt Zijn Haar. Allen laten dan ook blijken dat de samenwerking tussen Spinvis en Van Camp tot magische dingen kan leiden.

Tijdens een optreden van de 60-jarige Spinvis voelt het soms even goed om de realiteit en de betekenis van teksten zoals wij die kennen even los te laten. Zijn bijzondere en excentrieke lyrisch nemen je dan ook mee op een tocht zowel inspirerend als ook vaak komisch.

Het is tijd voor was publieksinteractie’, laat Spinvis dan ook weten, op het moment dat hij om een verzoeknummertje vraagt. De hit ‘Stefan en Lisette‘ wordt aangevraagd. Een nummer zachtjes door het publiek wordt meegezongen.

 

Op het moment dat het nummer Kom Terug ingeluid wordt, lijkt de tuin volledig bij de muziek te horen. De vogels fluiten op de achtergrond mee en de wind waait zacht door de bomen. Een extra dimensie wordt toegevoegd aan de muziek, waar ook Spinvis zelf een glimlach van op zijn gezicht laat toveren.

 

Spinvis
Het publiek zit rondom Spinvis en van Camp om op deze manier te kunnen genieten van de akoestische afsluiter. Foto: Amber IJpelaar

Om klokslag negen uur is het helaas niet meer mogelijk om via de versterkers muziek te blijven maken. ‘We kunnen helaas niet langer door gaan in verband met overlast voor de omgeving, spijtig genoeg,’ legt Spinvis uit. Maar daar laat het publiek het niet bij zitten. Na een staand applaus, wordt duidelijk er nog gesmacht wordt naar meer. Hij laat iedereen in een kring zitten en gaat akoestisch verder. Ik Wil Alleen Maar Zwemmen, is hiermee dan ook een prachtige afsluiter van een geniale muzikale avond.


Maar wie is Spinvis eigenlijk?

Spinvis is de eenmansband van Eric de Jong (60). In 2002 bracht hij dan ook zijn debuutalbum uit, gelijknamig aan zijn artiestennaam. Inmiddels is Spinvis niet meer uit de Nederlandse muziekgeschiedenis weg te denken. Hij heeft dan ook al verschillende prijzen op zijn naam staan, waaronder de ‘Zilveren Harp’, de ‘Annie M.G. Schmidt-prijs’, de ‘Popprijs’ en de ‘Johnny van Doornprijs’.

Spinvis wordt tijdens live-optredens begeleid door een vijfkoppige band met Saartje Van Camp (cello, toetsen, zang), Marcel van As (drums, samples, bas, zang), Lucas Oldeman (toetsen, gitaar, piano, zang), Jan Teertstra (piano, bas, gitaar, zang) en Merel Junge (viool, eufonium en trombone).


Met dank aan: jaspertoeli.com