MELISE YAZGILI

MELISE YAZGILI

DE BOMBARST
BENEFIETFEEST
DE PAAP 24

ZA. 24 AUGUSTUS VANAF 12.00 UUR

meer info

SPELFOUT

SPELFOUT

DE BOMBARST
BENEFIETFEEST
DE PAAP 24

ZA. 24 AUGUSTUS VANAF 12.00 UUR

meer info

The Destination Bluesband

The Destination Bluesband imposante lijst blues krakers

Bossche bluesband trekt trouwe schare fans naar Muziekcafé Lohengrin

The Destination Bluesband uit Den Bosch covert met speels gemak bekende en minder bekende blueskrakers en classics. Dit tot groot genoegen van hun trouwe schare fans die zijn komen opdagen op deze druilige zondagmiddag in Muziekcafé Lohengrin. De set list is dan ook indrukwekkend: Stevie Ray Vaughn, The Cream, Jimi Hendrix, Jethro Tull, JJ Cale, om er enkelen te noemen. Het zijn ook niet de geringsten.

Destination Bluesband
The Destination Bluesband in Muziekcafé Lohengrin

Het mooiste is dat het geen zielloze covers zijn, maar verrassende bewerkingen van classics zoals Cold Shot van Stevie Ray Vaughn of Locomotive Breath van Jethro Tull. Vooral het effectieve gitaarwerk van Raymond van de Vorst draagt daar veel aan bij. Raymond benadert de stijl van Stevie Ray heel nauw door net zo slepend te spelen als de meester zelve.

Destination Bluesband
Raymond van de Vorst

Ik ben blij dat ik van KLANKGAT de ruimte krijg om blues als genre en bluesbands in het bijzonder meer onder de aandacht te brengen. Blues lijkt een genre van en voor de oudere generatie, beoefend door diezelfde generatie. Bedenk echter wel dat zonder de blues, rap niet had kunnen bestaan. Blues is da roots.

Destination Bluesband
Henny Schelle

Dat The Destination Bluesband nou ook toevallig uit Den Bosch komt, is meer dan een bijkomstigheid. De band is al begonnen als ik het café binnenloop. Er is veel volk komen opdagen en dat verbaast mij niet. De heren timmeren al lang aan de weg en hebben een fijn repertoire opgebouwd. En daardoor veel fans gekregen. Om en om nemen Rene Eggly en William Verstappen de leadvoice over. Eggly’s stem is heser, die van William krachtiger. Jammer dat die twee stemmen niet in één stem samenkomen.

Destination Bluesband
William Verstappen en Rene Eggly

Drie sets
De eerste set van de middag sluit The Destination Bluesband af met What Makes People van Willy Wilde. De tweede set begint meteen goed met Call Me The Breeze van JJ Cale. De sfeer die al goed is, wordt er alleen maar beter op. Vermeldenswaard in deze tweede set is het nummer Too Blind To See van good ol’ Harry Muskee. Lang geleden dat ik dat hoorde en blij dat deze band het zo goed uitvoert. De tweede set sluit af met Crossroads van John Mayer.

Destination Bluesband
Renee Eggly

De derde set opent met The Sky Is Crying van Stevie Ray Vaughn en voor SRV ga ik altijd door de knieën. Hij en Jimi Hendrix zijn mijn idolen en laat nou uitgerekend het vierde nummer van deze set Little Wing zijn van Jimi, zijn mooiste blues ballad. En ook dit moeilijk te coveren nummer wordt zeer geslaagd uitgevoerd met natuurlijk een hoofdrol voor Raymond. Mijn dag kan niet meer stuk.

The Destination Bluesband

Raymond van de Vorst – Solo gitaar
Henny Schelle – Drums
Rene Eggly – Blues Harp/Zang
Hans van Drunen – Bass
William Verstappen – Gitaar/Zang


Optredens
28 september, Foodbar Bottles in Rosmalen
19 oktober, Café Post Besoyen in Waalwijk
8 december Muziekcafé het Warm Onthaal in Den Bosch

Coldshot van The Destination Bluesband

urban dancers

Improvisatie urban dancers en spoken word artiesten Dukebox

Venijnige woordkunst vol compassie en vette tricks enthousiast onthaald op Boulevard

Gevoel voor uitdagingen hebben deze urban dancers, muzikanten en spoken word kunstenaars van Dukebox meer dan genoeg. Onder de vlag van dit Bossche productiehuis voor urban & hiphop bieden ze lenige tricks, venijnige woorden en vette muziek aan. En dat allemaal geïmproviseerd voor een nieuwsgierig publiek op het Pleinpodium van Boulevard, lekker buiten in de zon.

Urban dancers
Urban dancers

Urban dance en spoken word

Dat Pleinpodium wordt wel eerst door crewleden van de Boulevard goed schoongemaakt alvorens de vier urban dancers daarop hun breaks en stand up tricks kunnen vertonen. Het is ook hard nodig want de dansvloer is bezaaid met left overs en andere rotzooi.

Deze diashow vereist JavaScript.

Eenmaal geveegd en gedweild staat meteen een dancer startklaar om te beginnen. Hij moet echter wachten, want de muziek moet nog door de soundcheck. Dat duurt toch bijna 5 minuten en zolang staat die urban dancer [Maca Snels, dansdocent, red.] als een standbeeld stokstijf op dat schone podium.

Als de eerste beats klinken, is Maca verlost van die starthouding en draait hij zich langzaam om. Drie andere urban dancers  – Reemz, Len van der Pol en Jeroen Meijer- sluipen steels naar hem toe, zij omarmen elkaar even en dan kan het dansen beginnen.

spoken word
Niek Lathouwers – spoken word met urban dancer Jeroen

Het systeem is kapot
Intussen heet Niek Lathouwers het publiek dat in een soort arena vorm heeft plaatsgenomen, van harte welkom. Hij verklapt dat zij getuige zullen zijn van iets uniek wat nog nooit is vertoond op de wereld. Namelijk een geheel geïmproviseerde dance en spoken word voorstelling.

Niek begint zijn spoken word improvisatie als volgt:
Het systeem is kapot.
Het slot is roestig, de sleutel bot.
Motten in mijn keuken, de muren rot
Opa is allang dood, geen Willy Wonka
Alleen een hond in de pot 
En zo gaat hij verder totdat hij besluit met de conclusie waar hij de act ook mee is begonnen: “Het systeem is kapot.” Niek uit zijn zorgen over de mens (the human condition) en doet dat in felle bewoordingen, echter vol compassie. Een daverend applaus is zijn deel.

Het systeem is kapot

Dance & breaks

Deze diashow vereist JavaScript.

De vier urban dancers geven telkens ieder apart of met zijn tweeën een show weg. Naast mij zitten drie jongens van zo’n 12 à 13 jaar. Hun bewondering voor de dance acts steken ze niet onder stoelen of banken. De woorden cool, gaaf en vet komen het meeste voor in hun reacties als een urban dancer iets bijzonders doet of zijn act afsluit.

spoken word, urban dance
applaus

De show duurt de helft korter dan het programma meldt. Waarschijnlijk vinden de urban dancers en de spoken word kunstenaar het welletjes. De spanningsboog raakt op, zeker bij de allerkleinsten onder het publiek.


Dukebox is een productiehuis voor urban en hip hop. Dukebox is een koepelorganisatie en werkt bijvoorbeeld samen met Bossche urban initiatieven als Newskoolfest en Cypher HQ.

Lees ook Interview met Bart van Velzen van Dukebox en Dukebox presenteert nieuwe werk- en atelierplek

Sven Ratzke

Sven Ratzke is Thin White Duke the 2nd in nieuwe show

Fenomenaal optreden derde try-out Where Are We Now op Theaterfestival Boulevard

In 2013 vraagt Sven Ratzke permissie aan Bowie’s manager om zijn werk te mogen spelen. Gewoon via de mail. “Who the hell are you” is het antwoord en Ratzke stuurt hem alles wat hij tot nu toe heeft gemaakt. Na negen weken komt het antwoord: “He thinks you are nuts, but go ahead”. Vanaf die tijd hoopt hij steeds dat zijn held anoniem in de zaal naar hem zit te luisteren.

Sven Ratzke

Sven Ratzke
Sven Ratzke

Sven Ratzke heeft een lange geschiedenis met de Bossche Boulevard waar hij 20 jaar geleden begon in de Spiegeltent met liederen van Kurt Weill en Fassbinder. Hij is inmiddels één van de beste Bowie-vertolkers en een begenadigd verteller en entertainer. Vanavond neemt Ratzke ons na Starman voor de tweede keer mee in de wereld van zijn held. Donderdag 8 augustus is de derde try-out van zijn nieuwe show Where Are We Now. De premiere is op 14 oktober in Berlijn met daaropvolgend een enorme tour over heel de wereld.

Sven Ratzke
Sven Ratzke en Christian Pabst

Opkomend in strak pak met brede schoudervullingen (zie coverfoto) en Jan Jansen laarzen zetten Sven Ratzke en begeleider Christian Pabst meteen goed in met The Man Who Sold The World. De tweede song wordt voorafgegaan door herinneringen aan Bowie. “waar was je toen je Bowie voor het eerst hoorde”. Als metafoor een huis uit je jeugd met vele deuren en ruimtes en achter elke deur een andere wereld. In een daarvan een control room, sterren…Space Oddity wordt bijna klassiek begeleid door het virtuoze pianospel van Pabst.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ratzke’s gedeeltelijk Duitse jeugd wordt hierna aanstekelijk uitgebeeld. De jaren 70, LSD trips, stijve Duitsers (inclusief accent), rijdend met walkman op een Gazelle damesfiets van Duitsland naar de Vrije school in Nijmegen, luisterend naar dat indrukwekkende intro van zijn volgende nummer Let’s Dance. Ratzke danst en Pabst blinkt uit in jazzy pianospel. Het betrekkelijk onbekende nummer Sweet Things behoeft nog wat hulp uit het boek (het is dan ook enorm veel tekst) maar wordt desalniettemin zeer indrukwekkend vertolkt.

Over vintage gay porn and other vices

Deze diashow vereist JavaScript.

Incognito dwalen door steden als Londen,Berlijn of New York City, daarover gaat het nummer Where Are We Now (The next Day 2013). Hierna leidt Ratzke ons binnen bij een oude schouwburg in New York, met een ‘doorbitch’ als portier en overal zwart-wit TV’s met daarop ‘vintage gay porn’. Hij beschrijft een Drag-dwerg op een driewieler luisterend naar de naam Gigi Lamoroso, gevolgd door een eigen, maar bijzondere, uitvoering van The Jean Genie om ons vervolgens te verplaatsen naar de buitenwijken van Londen. Het zijn weer de jaren 70, waar een meisje bij een bushalte droomt over een androgyn wezen, The Thin White Duke, lost in space, de inleiding naar Ashes to Ashes (Scary Monsters 1980). Het pianospel van Pabst doet denken aan Wim Mertens vergezeld van een schokkerig maar vermakelijk meedansende Sven Ratzke.

Sven Ratzke
Sven Ratzke is Thin White Duke the 2nd

De cirkel is rond
Voor de laatste deur in het spreekwoordelijke, nu vervallen huis van je jeugd zit een oude vermoeide en gerimpelde man. De inleiding naar een nummer van het laatste Bowie album Blackstar. Lazarus moet voor Ratzke niet makkelijk zijn om te vertolken, maar wordt gezongen met de nodige pathos en, ik val in herhaling, prachtig begeleid door Pabst.
Even aandacht voor de CD Homme Fatale, met fantastische cover van Erwin Olaf en dan door naar de toegift. Een, ook alweer, fenomenale uitvoering van Live On Mars (Hunky Dory 1971) inclusief volle stem en lange uithaal van Ratzke.  Als laatste de titelsong van de film musical Absolute Beginners, Ook heel mooi.

Sven Ratzke
Fenomenaal optreden van Sven Ratzke

We waren vanavond getuige van een fenomenaal optreden, ondanks dat ik meerdere malen de koers van het gesprek heb verstoord met pen en soms met camera. Als laatste vermeld ik ‘David Hasselhof on Acid’ op speciaal verzoek van Sven Ratzke.


Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Golden Dawn Arkestra

Show Golden Dawn Arkestra is B-film uit Hollywood studio’s

Intergalactische danseressen en muzikanten spelen dansbare synthi-afrobeat

De opkomst van Golden Dawn Arkestra uit de VS is goed georchestreerd en toen de band (bijna) voltallig op het podium van de BLVRD-theatertent stond, wist ik waar ik dt soort type show eerder heb gezien. Bij die van Sun Ra Arkestra, de intergalactische jazzband van Sun Ra die ik verschillende keren op het North Sea Jazz festival zag. Al in de jaren ’70/’80 was dat.

En nu heeft de ‘zoon’ van Sun Ra zijn vader min of meer nagebootst. Of Zapot Mgwana de echte zoon is van Sun Ra durf ik niet te zeggen, maar een amusante kopie is Golden Dawn Arkestra zeker te noemen.

Golden Dawn Arkestra
gogo danseres Golden Dawn Arkestra

Zapot Mgwana

Golden Dawn Arkestra
Zapot Mgwana

Golden Dawn Arkestra is de schepping van Zapot Mgwana. Hij heeft zijn vader [Herman Poole Blount aka Sun Ra, red.] nooit gekend, maar zijn moeder hield stug vol dat het Sun Ra zelf was. Mgwana liet zich door zijn (geestelijk) vader inspireren en vormde met een bonte groep muzikanten zijn eigen Arkestra. Een smeltkroes van afrobeat, funk, soul en rock ’n roll, met flamboyante kostuums en kosmische gogo-danseressen.

Golden Dawn Arkestra
Golden Dawn Arkestra

Scifi B-film uit de jaren ’50
Kleurrijk, bombastisch, ritmisch en aanstekelijk zijn wel de kenmerken die je aan Golden Dawn Arkestra mag geven. Je krijgt het gevoel dat je naar acteurs staat te kijken die zo uit een science fiction film uit de jaren ’50 van de vorige eeuw op het podium van de BLVRD-theatertent komen binnenlopen. Het is een B-film, dat dan weer wel maar die zijn achteraf vaak het leukste.

Golden Dawn Arkestra
danseres/zangeres

Concert Golden Dawn Arkestra

Deze diashow vereist JavaScript.

Voor een woensdagavond was het druk te noemen in de theatertent. Niet zo druk als afgelopen weekend bij CC Smugglers, maar dat is ook wel zo fijn. Er was genoeg ruimte voor het publiek om te dansen en dat kan je zeker bij deze pompeuze funky afrobeat band uit de VS. De lange intro met veel synthesizer beats, percussie, drums en sax was hypnotisch van opbouw.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het was ook aangenaam dat de soundmixers het volume draaglijk hielden. Alleen de zangpartijen kwamen er niet goed vanaf, want het geluid van die microfoons stond dan weer te laag afgestemd (het is ook nooit goed, hè?).

Golden Dawn Arkestra
saxofonisten hardbop

De show werd regelmatig opgeleukt door echte gogo danseressen die leken te zijn weggelopen uit de vertellingen van Duizend-en-een-nacht. Er was ook een korte, free jazz hardbop moment van drie saxofonisten waarna de tent weer vrolijk werd meegenomen in het ritme van afrobeat, funk & soul. Golden Dawn Arkestra staat garant voor fijne feestavond.


Gastschrijver: Mathijs van Tongeren

Eva van Pelt

HIER van Eva van Pelt is een setting waarin je veilig bent

Grote invloed van publiek op wat er gaat gebeuren tijdens optreden

Eva van Pelt (1992) komt over als een theatermaker vol zelfvertrouwen, een gemoedstoestand die essentieel is opdat haar publiek zich veilig voelt tijdens de voorstelling HIER. Dat heeft alles te maken met de zeer persoonlijke vragen die Eva tijdens de concerten van 45 minuten met haar publiek wil aangaan. Eerlijkheid, intimiteit en anonimiteit zijn de sleutelwoorden.

Eva van Pelt
Eva van Pelt – HIER op Theaterfestival Boulevard

HIER
In april 2019 bracht Eva van Pelt de EP HIER uit. Deze EP past bij de intieme, eerlijke sfeer van het concert voor één, de oorspronkelijke opzet van de voorstelling HIER. Die concerten voor één persoon die zij landelijk uitvoerde, heeft Eva voor Theaterfestival Boulevard omgezet naar een publiek van maximaal 15 personen. Ik sprak Eva van Pelt op zondagmiddag 4 augustus.

KLANKGAT: EVA, elf dagen op de Boulevard en hoeveel optredens per dag?
Eva van Pelt: In het weekend doe ik er vijf en doordeweeks doe ik er vier op een dag.

Dat is een marathon. Hoe heb je je daar op voorbereid? Het lijkt wel topsport.
(lacht) Nou ik heb daar veel over nagedacht en veel gesproken met Anna van der Kruis met wie ik samen het concert heb uitgewerkt voor HIER. Ik heb twee try-outs gespeeld vorige week met publiek. Wat ik nu speel, is heel lastig te repeteren zonder publiek. Want het publiek is van heel grote invloed op wat er gaat gebeuren. En verder heb ik goed geslapen van tevoren.

Maar het vergt toch veel voorbereiding, neem ik aan?
Zeker. Afgelopen anderhalf jaar heb ik concerten gespeeld voor telkens één persoon. En dat is waar HIER uit ontstaan is, uit dat concept. Ik heb dus 500 concertjes gespeeld van een kwartier. Ik ontmoette mensen in een bus en dan koos ik uiteindelijk wat ik voor die persoon wilde spelen. Ik heb voor de Boulevard een concept uitgewerkt waarbij ik dat idee probeerde te vertalen naar een groep. Waar ik die kwetsbaarheid en zichtbaarheid eerder met één persoon opzocht, hoop ik nu een veilige situatie te creëren waarin dit mogelijk is in een groep. Een groep waarin mensen elkaar mogen zien.

HIER op Theaterfestival Boulevard

Eva van Pelt
HIER van Eva van Pelt

Eva van Pelt heeft gesleuteld aan de  oorspronkelijke vorm van HIER [het spelen voor een eenmanspubliek, red.] voor Theaterfestival Boulevard. In de twee try-outs kwam zij erachter dat 20 minuten speeltijd niet haalbaar, niet realistisch was voor een groep van maximaal 15 personen. Zij heeft de tijd verdubbeld, naar drie kwartier zelfs

Haar loket staat op de Parade, het festivalplein van Boulevard. Het optreden vindt plaats in de kapel van de Paap en niet op de locatie Tentje zoals staat vermeld in het programmaboek. Eva van Pelt koos voor een beperkt aantal mensen namelijk vijftien personen, veel minder dan in de kapel kunnen plaatsnemen. Dat is voor haar een voorwaarde om de gewenste intimiteit te bereiken en het veilige gevoel te waarborgen.

Mensen die een kaartje voor HIER kopen worden door het kassateam gevraagd om te kiezen uit een aantal vragen die bij het loket op een bord zijn opgeschreven. Het zijn vragen waarvan mensen zouden willen dat die aan hen gesteld worden. Het zijn vragen zoals ‘Ben je wel eens boos‘, ‘Ben je ergens naar op zoek‘, ‘Wat kun je alleen als je alleen bent‘. Mensen kunnen ook zelf vragen bedenken. “Het zijn vragen die niet op dagelijkse basis gesteld worden en die, mogelijk, aanspreken of je aan het denken zetten.”

KLANKGAT: Waarom hecht jij zoveel belang aan dat soort vragen?
Eva van Pelt: Omdat ik denk dat er heel veel vragen die relevant zijn voor wat we elke dag meemaken, niet vanzelfsprekend worden gesteld aan jezelf, door jezelf maar ook niet door anderen. Zelfs mensen die heel dicht bij je staan vraag je niet zomaar ‘Heb je een geheim?’ En dat vind ik heel mooi: wanneer je in de veiligheid en anonimiteit van zo’n groep met zo’n vraag geconfronteerd wordt, word je ineens op een ander vlak geprikkeld wordt in je dagelijkse contacten. En misschien word je aangespoord om iets over jezelf te delen wat je niet zo snel zou uitspreken.

En hoe garandeer je dan de veiligheid van mensen?

Eva van Pelt
Eva van Pelt

Ja, dat is het spannendste stuk. Dat is het ook het moeilijkste eraan, wat ik probeer te doen. Ik denk dat er aan veiligheid een heleboel randvoorwaarden zitten, onder andere in sfeer, in eerlijkheid. Ik kan mijzelf bijvoorbeeld niet boven en buiten het publiek plaatsen. Het is belangrijk dat mensen voelen dat ik wel grip heb op de situatie en een idee heb van hoe ik het wil gaan sturen.
Maar tegelijkertijd moeten de mensen niet het gevoel hebben dat ze een soort radertje zijn in mijn plan om een voorstelling te bouwen. Ze moeten voelen dat er een bepaalde openheid is en dat alles wat ze kunnen voelen, zeggen of doen OK is.

En hoe zet je dat om in vorm, in muziek? Hoe pak je dat aan?
Het betekent sowieso dat ik nooit van tevoren weet wat we in een voorstelling gaan spelen. Dus ik kom met een berg liedjes, in dit geval met Koen Wijnen op percussie. En die liedjes, die liggen ergens op een berg in mijn hoofd. Die zijn al geschreven. Ik kies op basis van wat ik voel wat ik voor iemand wil doen. Op basis wat mensen met mij delen, wat ik op dat moment vind kloppen.
En soms betekent dat ik een liedje echt speciaal voor iemand speel en dat de anderen erbij mogen zijn. En dat die aandacht gedeeld kan worden, wat iets moois kan opleveren. En soms betekent het ook dat ik iets voor een groep speel, maar hoe dat zal gaan en welke momenten ontstaan dat weet ik nooit van tevoren. Dan ontstaat echt HIER.


Zang en gitaren: Eva van Pelt
Percussie: Koen Wijnen


Het loket van Eva van Pelt staat op de Parade, het festivalplein van Boulevard. Het optreden vindt plaats in de de nieuwe broedplek De Bombarst in de kapel van de Paap.

Kunstbende

Zomertour Kunstbende Noord-Brabant doet Boulevard aan

Winnaars Kunstbende hebben een eigen podium op theaterfestival

Kunstbende Noord-Brabant, althans de winnaars van 2019 en eerdere edities, deed maandagmiddag 5 augustus Den Bosch aan. Dat gebeurde op de Parade, het festivalterrein van Theaterfestival Boulevard. Singer songwriters, dansers, cabaretiers en rappers in de leeftijd van 13 tot 20 jaar maakten gebruik van een heus eigen podium.

Kunstbende
Kyra Antoni © ShootsXMenting

Zomertour Kunstbende

Het is niet de eerste keer dat Kunstbende Noord-Brabant staat geprogrammeerd op het theaterfestival Boulevard. In het recente verleden was het wel zo dat Kunstbende een onderdeel vormde binnen een andere voorstelling. In 2019 is het voor de eerste keer dat ze op zich zelf staat met nota bene een eigen podium. En mocht dit in goede aarde vallen dan is het zeker voor herhaling vatbaar.

Kunstbende Noord-Brabant doet een zomertour door heel Nederland want Kunstbende wordt in elke provincie georganiseerd. In Noord-Brabant gaat Kunstbende onder meer naar Oss met het Come Out & Play festival en Waalwijk met het Do Good Food Festival. Ook Tilburg staat op het lijstje van optredens in Brabant.

Het is een bonte mix aan jonge artiesten waarbij de ‘ouderen’ van pakweg 20 jaar onder de winnaars zeker gebaat zijn om zo veel mogelijk op te treden. Alleen door veel op podia te staan en live optredens doe je ervaring op om je niveau te verbeteren. Het heet dan ook niet voor niets podiumkunsten.

Deelnemers

Kunstbende
Frederieke van Ierland
  • Sifre Becks (Sifre) – Dans, klassiek/modern – 3×5 minuten
  • Chimene Gillisen (Chimene) – Muziek, rap en hiphop – 2×20 minuten
  • Frederieke van Ierland (Frederieke) – Muziek, singer songwriter – 2×20 minuten
  • Kyra Antoni (ATOMIK/KYRA) – Theater en muziek – 2×15 minuten theater en 2×15 minuten muziek
  • Sjors de Haas (Sjors de Haas) – Muziek, singer songwriter – 2×25 minuten
  • Kai Bodewitz (Kai) – Theater, cabaret – 2×20 minuten
  • Connor Huubers (Connor) – Theater, cabaret – 2×5 minuten
  • Jelle Verschuren (Jelle Verse) – Muziek – 2×25 minuten

Deze diashow vereist JavaScript.

Kunstbende nodigt jonge makers van 13 tot 18 jaar uit om zich in te schrijven als ze goed zijn in de volgende disciplines: Dans, DJ, Expo, Fashion, Film, Muziek, Taal of Theater.


Lees ook het verslag Voorronde Kunstbende in Willem Twee poppodium
Fotografie: Casper Menting van ShootsXMenting

CC Smugglers

CC Smugglers zetten overvolle BLVRD-tent naar hun hand

Muzikaal palet omvat folk, Americana, country, klezmer, blues en soul

De Engelse band CC Smugglers stonden aanvankelijk niet in de programmering vermeld. De Ierse band The Eskies zouden eigenlijk op deze zaterdagavond 3 augustus gaan optreden. Een reden voor deze wisseling werd niet door de organisatie van het theaterfestival Boulevard doorgegeven. Dat geeft niets want de CC Smugglers en vooral frontman Richie Prynne maakten er een dolle boel van. Het was mudvol in de BLVRD-theatertent. Er hing een lekkere, zwoele party-stemming.

CC Smugglers
CC Smugglers in BLVRD-tent

Bij binnenkomst was het dringen geblazen. Voor de ingang van de theatertent stonden veel mensen buiten. Waarschijnlijk vonden ze het daarbinnen in de tent te vol. En dat was dan ook het geval. Wat verder opviel was de aanwezigheid van veiligheidsmensen in uniform. Vorig jaar zag ik helemaal geen beveiligers rondlopen, in ieder geval niet in die standaardkleding. Ook opvallend was de mengelmoes aan generaties. Senioren, mid-vijftigers, -veertigers en -dertigers dansten en sprongen net zo dol rond als de jonkies van nog geen 20 jaar oud.

CC Smugglers
Richie Prynne

De band was al volop bezig en frontman Richie Prynne ging een gesprek aan met een blonde dame die pal bij het podium stond. Ik kon niet goed verstaan wat er gezegd werd, maar dat deed er weinig toe. Richie droeg het volgende nummer aan haar op. Het was een regelrechte klezmer, een van de vele genres die CC Smugglers in hun nummers gebruiken. Toen Richie opriep tot een moshpit, zocht ik snel een veilig heenkomen. Dat was mij te dol.

Debuutalbum CC Smugglers

CC Smugglers
Ryan Thomas

How High is de titel van het debuutalbum van CC Smugglers en uiteraard werd daar veel van gespeeld zoals het nummer Well Well Well. Er was wel wat rumoer rondom dat album dat door crowdfunding werd gefinancierd. Richie sprak er even over, maar ik kon hem nauwelijks verstaan. Ik heb sowieso altijd moeite om UK-English te verstaan, Amerikaans-Engels gaat mij beter af.

CC Smugglers
Iain McFarlane

Van het album deden ze onder meer How High, Dirty Money, Well Well Well, Grumpy en Gone So Long. In vergelijking met het live-gebeuren op deze zaterdagavond, mag je stellen dat de CC Smugglers pas live tot hun recht komen Op het album mis ik erg het energieke.

CC Smugglers
Sam Barret

Naast die typische Britse folk bevat het muzikale palet van CC Smugglers Americana, country, blues en soul. Al deze invloeden komen samen op het album dat hun live-geluid zo eerlijk mogelijk laat horen – een band met rauwe, energieke en krachtige live-performers met een hoofdrol voor de dynamische en komische frontman, Richie Prynne.

CC Smugglers
Richie Prynne
CC Smugglers bandleden

Mr Richie Prynne – Ld Vox, Rhythm Guitar, Harmonica & Banjo.
Mr Ryan Thomas – Vox, Lead Guitar, dobro & Banjo
Mr Sam Barret – Vox, Rhythm Guitar & Fiddle
Mr Dan Edwards – Vox, Double Bass
Mr Iain McFarlane – Vox, Drums, Percussion
Mr Tom Seals – Vox, Piano, Accordion

Boulevard

Ruimhartig muzikaal aanbod theaterfestival Boulevard

Diverse genres komen langs in BLVRD theatertent op de Parade

Theaterfestival Boulevard gaat weer beginnen op donderdag 1 augustus en eindigt tien dagen later. Om de zoveel tijd en bij speciale gelegenheden – vooral bij meerdaagse festivals in de stad – geeft KLANKGAT graag de ruimte aan gasten om stukken te schrijven. Deze keer gaat het om het muzikaal aanbod bij Theaterfestival Boulevard dat zich voornamelijk afspeelt in de BOULEVARD (BLVRD) theatertent op het festivalplein de Parade in de schaduw van de basiliek van Sint Jan. Lees ook het interview met Florien Boonman, één van de programmeurs van de Boulevard.

Programma muziek Boulevard 2019

Golden Dawn Arkestra
Golden Dawn Arkestra

Deze Boulevard editie van 2019 heeft veel muziek in petto. Ook enkele lokale bands en muzikanten staan geprogrammeerd en vooral het optreden van Golden Dawn Arkestra uit de Verenigde Staten op woensdag 7 augustus belooft een spektakel te worden.

Zoals gezegd speelt zich veel van de muziek zich af in de Boulevard theatertent op de Parade. Hier een opsomming gedurende het hele festival. En bedenk, de toegang is gratis. Elk concert begint zo rond 23.30 uur.

Boulevard
Sonny Ragg
    • 01 aug. – Sonny Ragg, een funky vijfkoppige band uit Den Bosch
    • 02 aug. – The Hippo Brothers ft. Miss Beulah alias The Dutch Sharon Jones
    • 03 aug. – CC Smugglers, folk-noir, gypsy-jazz en hossende klezmer-tunes uit de UK
    • 04 aug. – Jay-Roon & The Loose Ends, blues, rock ‘n’ roll en jazz uit ‘30 en ‘40
    • 05 aug. – The Maureens, meerstemmige west coast pop à la Beach Boys
    • 06 aug. – Vito uit België, mix van Patti Smith & Kurt Vile na sluitingstijd
    • 07 aug. – Golden Dawn Arkestra, afrobeat uit de VS, psychedelic cult
    • 08 aug. – The Jerry Hormone Ego Trip, Nederlandstalige rock-’n-roll-band
    • 09 aug – Convoi Exceptional, Rotterdamse rauzers op sax, djembé, bas en drums
    • 10 aug. – Sheila and the Kit, synthi-electronic met ’80 sounds
Boulevard
Artvark & Drums United

Maar er zijn meer bands die in de Boulevard tent optreden zoals Artvark & Drums United. Die zijn er van 9 t/m 11 augustus. Dan is er ook Billy the Kid: a post-truth concert in court van Touki Delphine/ Nineties Productions van 3 t/m 5 augustus.
Singer songwriter Eva van Pelt is er iedere middag vanaf 13.00 uur in haar verbouwde Volkswagenbusje. En zeer de moeite waard is Out of the Box van DUKEBOX.met hiphop, spoken word en urban dance (zie cover foto) op 10 en 11 augustus in Pleinpodium.


Screenshot track Heartbeat from Artvark & Drums United

Gastredacteur is Charles Teunissen

Muziekseizoen 2018-2019

Muziekseizoen 2018-2019 een herhaling van zetten

Een terugblik met enkele hoogtepunten en de niet te stuiten opmars van tribute acts

Het muziekseizoen 2018-2019 kenmerkte zich door consolidatie. Wat je hebt, stel je veilig. Het is nog te vroeg om te spreken van behoudzucht. Conservatief kan het pas genoemd worden als het een vast beleid wordt. Als de programmering niet afwijkt van voorgaande edities.

Je zou dit afgelopen jaar dan ook kunnen karakteriseren als een tussenjaar met dien verstande dat er in de nabije toekomst hopelijk veranderingen en/of vernieuwingen op stapel staan.

Consolidatie betekent echter niet dat er geen bijzondere concerten en events te melden zijn. De kwaliteit van de festivals in Den Bosch was wederom goed en soms van hoog internationaal niveau. Alleen was het te vaak een herhaling van zetten. Niet elk jaar kan top zijn.

Muziekseizoen 2018-2019
Springen of vallen

Highlights muziekseizoen 2018-2019

Rond medio september 2018 begon het concertcircuit te draaien. De contracten waren binnen, hier en daar vonden er wijzigingen plaats. Popronde deed Den Bosch weer aan en er kwamen goede bands, voor ieder wat wils. Daarnaast begon ook de derde editie van de Bossche Band Battle, een muzikaal toernooi opgezet door Studio Cube.

Muziekseizoen 2018-2019, John Zorn
John Zorn op altsaxofoon

Het festival November Music had het unicum dat het een speciale John Zorn dag kon aanbieden. Van heinde en verre trok deze saxofonist uit New York die voor de tweede keer aantrad bij het festival, een grote schare fans. Zorns dag was een onbetwist hoogtepunt van het muziekseizoen 2018-2019. Jazz en hiphop kwamen ook goed aan bod bij November Music.

Verder kwamen dit muziekseizoen nieuwe podia bij, veelal in de horeca. Vermeldenswaard is Brouwpodium Bossche Brouwers aan de Vaart dat in samenwerking met Willem Twee Poppodium het stevigere rock werk aanbood en dat waarschijnlijk het komend seizoen zal voortzetten.

Shit and Shine, Muziekseizoen 2018-2019
Shit and Shine – Toonzaal

De avonden On The House in de Kleine Zaal van Willem Twee begonnen dit muziekseizoen beter te lopen. Het concept slaat eindelijk aan. Muziek Op Donderdag in Willem Twee concertzaal (Toonzaal) werd in het nieuwe seizoen beheerd door vier programmeurs. De programmering was vaak verrassend, helaas werd dat niet vertaald naar een goede opkomst.

Muziekseizoen
Tribute to Muse by Musest

Plein 79 haalde veel tribute bands binnen.  De opmars van tribute bands lijkt niet meer te stuiten.  Het zijn er zoveel, je kunt het niet gek genoeg bedenken of er is voor elke band van enige naam wel één tribute band. In het nieuwe seizoen staat Tribute to Muse by Musest op 29 september op het programma van P79.

Daarnaast waren er natuurlijk de vele DJ-avonden en acts en zette Koninkrijk van Muziek het fenomeen/begrip SMÈRRIG voorgoed op de kaart. Cover bands en blues bands deden het goed in café’s zoals Het Warm Onthaal.

Muziekseizoen
Brass Rave Unit – Jazz in Duketown

in 2019 startte het muziekseizoen eind januari met de tweede editie van het Rauwkost festival. De gehele Tramkade deed mee. Het FAQ-festival diende zich aan in maart. In mei en juni kwamen respectievelijk Het Internationaal Vocalisten Concours en Jazz in Duketown. Het niveau van deze vier festivals was goed tot zeer goed, maar het bleef niet echt hangen

Een herhaling van zetten? Op safe spelen? Wat is het wat dit afgelopen muziekseizoen zo minder sprankelend maakt? Ik kan het niet echt aanwijzen. Niet elk wijnjaar kan top zijn. Daar houd ik het voorlopig op. Niet elk jaar is top.