THE PERFECT TOOL

THE PERFECT TOOL

 +THE LAST SUPPER
WILLEM TWEE POPPODIUM
ZA. 30 NOV. 20.30-23.30 UUR

MEER INFO

DE STADSDICHTER

DE STADSDICHTER

HET PACT MET DE STAD
ZA. 30 NOV VANAF 20.00 UUR
CAFÉ DE VAART

MEER INFO

Petersburg

Petersburg is niet zomaar het zoveelste gitaarbandje

Debuutalbum Show van nieuwe band overtuigend gepresenteerd in Brouwpodium Bossche Brouwers de Vaart

Petersburg, dat is de naam van de nieuwe band rondom drummer Camiel Muiser. Het heette eerst Petersburg Orderer en dat was een solo project van Camiel. Met het toetreden van Boris de Klerk (ex-Canshaker Pi), Erik van der Paardt (bas) en Jilles van Kleef (gitaar, o.a. Torii en Global Charming) veranderde een en ander en viel het woord Orderer weg. Nu gaat de band door het leven als Petersburg en treedt ze deze zaterdag de zestiende november op in café De Vaart aan de Tramkade.

Petersburg
Camiel Muiser

Petersburg in De Vaart

Twee maanden geleden bracht de Amsterdamse band Petersburg het debuutalbum Show uit.

KLANKGAT: Wordt het niet een heel kort concert? De nummers die op Show staan, duren hooguit een paar minuten.
Jilles van Kleef: Dat zal wel meevallen. Live maken we de nummers vaak langer.
En zo geschiede. De soundcheck was gelukkig al eerder gedaan, dus de band kon klokslag 21.30 uur beginnen.

Na afloop van het concert stelde ik Camiel Muiser bijna dezelfde vraag.
Camiel Muiser: Wat we nu al live proberen, gaat op de nieuwe plaat ook gebeuren. Dat er in 10 minuten geluiden komen en dat er daar een liedje uit ontstaat. En dat het weer naar het geluid teruggaat. Dat er één liedje in een set van een half uur gespeeld kan worden.

Petersburg
Petersburg

Alvorens te beginnen vraagt Boris de Klerk het publiek meer naar voren te komen om meteen daarna het eerste nummer Fox in te zetten. Boris heeft zo zijn eigen stage-act. Niet dat die act bewust is ontwikkeld, zo is hij nou eenmaal. Hij buigt zijn rug diep door en maakt schokkerige lichaamsbewegingen.

“Ik vind het gewoon fijn om me zo te bewegen, het is niet dat ik er bij mij een knopje omgedraaid wordt zo gauw ik op een podium sta.”

Hoe het ook zij, aan het spel van Boris valt niets aan te merken. Snelle licks & riffs, jankende snaren en vaak bewust ernaast zitten.

Velvet
In het tweede nummer TV  zoekt Petersburg de grenzen nog verder op. Het monotone gitaarspel, het bewust ernaast zingen van Camiel Huiser doen denken aan The Velvet Underground met Johnny Rotten als zachtmoedige leadzanger. Eyes is van hetzelfde, tutti Velvet met die monotonie in het gitaarspel en dat zingen met een uitgebluste stem.

De drummer als leadzanger

Petersburg
Camiel – drummer/leadzanger

De beroemdste drummer annex leadzanger is good ol’ Phil Collins. Bij Petersburg vervult Camiel Muiser die rol. Drumstellen worden per definitie achter in het podium opgesteld, het is wetmatig. Als vanuit die positie de zang komt dan moet de stem eerst over de andere spelers heen en bereikt dan pas het publiek. Natuurlijk, het geluid komt uit de boxen, maar mensen richten hun ogen op de mond waaruit al die teksten komen. Te indirect allemaal als je zo achter je drumstel zit.

KLANKGAT: Wanneer ga je bij je drums weg en ga je alleen nog als zanger optreden?
Camiel Muiser: Misschien … wel … niet, maar ik denk wel dat de drums worden vervangen. Ik ben nu ook met sounddesign bezig en met folie dingen, het maken van geluid met folie papier, kleine dingen. Misschien wordt dat het, een drumset met een paar losse dingen. En dat ik dan sta. Geen drummer meer maar percussionist.

Kabbelende mijmeringen in rock

Petersburg
rock mijmeringen?

De drie volgende nummer zijn Tigers, Carla en Moskow die niet op het album Show staan. Waarschijnlijk ouder werk. In deze fase van het optreden is er nog maar weinig communicatie met het publiek. Camiel bedankt beleefd na elk applaus. Dat is dan ook het enige.

Toch is er sprake van aandacht en oprechte waardering onder de mensen. De single Today met het lieve stemmetje van Camiel en het verstorende gitaarwerk van Boris kan zelfs rekenen op groot enthousiasme.

Deze diashow vereist JavaScript.

Tara is een rustig werkje en kabbelt als een ondiep beekje naar Good, de tweede single van het album. Good is het mijmeren op een lome, warme zomerse namiddag. Petersburg speelt de nummers nu snel achter elkaar. Goat is een Indiepop waarbij de gitaristen het heft in handen nemen.

Nights is een lekkere rock nummer met stevige beats en gitaarlicks die je bijblijven. Vette intro en hitpotentie. Met Kos dat niet op het album Show staat, nadert deze set zijn einde en sluit Petersburg met Forest – wel op Show – zijn optreden in café De Vaart af.

Met de eigenzinnige Camiel Muiser, gitaartovenaar Boris de Klerk en de onontbeerlijke waterdragers Jilles van Kleef en Erik van der Paardt heeft de band Petersburg de juiste ingrediënten in huis om één van de belangrijkste bands van Nederland te worden in het komend decennium.


Bandleden Petersburg:

Camiel Huiser – drums & leadzanger
Boris de Klerk – gitaar & zang
Erik van der Paardt – bas & zang
Jilles van Kleef – gitaar/keys & zang

 

Edgelarks

Edgelarks over kleine natuurwonderen en wereldproblematiek

Muziek uit de Britse eilanden, India en het diepe zuiden van Amerika passeren de revue

Het muzikale duo Edgelarks, Hannah Martin en Philip Henry, is afkomstig uit de UK en trad al vaker bij ons op. Phillip Henry is een begenadigd slide-gitarist en mondharmonicaspeler. Ook speelt hij banjo, dobro, mondharmonica, de footstomp en de chaturangi gitaar.

Edgelarks
Edgelarks in Blue Room Sessions

Henry heeft zich rond 2008 bekwaamd in de muziek van de Britse eilanden en die van het diepe zuiden van Amerika, maar ook in de oorspronkelijke muziek uit India, wat hun ook wel als traditioneel folkduo bestempelt. De uit Devon afkomstige singer- songwriter Hannah Martin heeft een warme donkere stem. Zij speelt vanavond viool, banjo, shrutibox en gitaar.

Edgelarks

Hannah Martin
Hannah Martin

Edgelarks starten met Feather, het titelnummer van hun laatste gelijknamige laatste album. Deze song ontstond tijdens een wandeling door het mooie Dartmoor. Hannah Martin vond een veer, vroeg aan haar Facebook vrienden of iemand deze herkende en kreeg een record aan reacties terug. Signposts, gaat over een tweetal verkeerspalen die ze aantroffen ‘in the middle of nowhere’ tijdens een reis door het eindeloos grote Australië.

Philip Henry
Philip Henry

Als derde de sing-along Wander die toch echt niet makkelijk mee te zingen blijkt. Henry begint tijdens dit nummer met treingeluiden die in het daaropvolgende nummer Underground Railroad nog levensechter worden gespeeld met behulp van de mondharmonica, footstomp en viool. Hij gaat zo levensecht tekeer op zijn instrument dat hij zelfs even moet pauzeren (“I’m a bit under the weather”) waarna hij al beat-boxend pas echt losgaat.

De archeologische song, Where I Stand, is een mooi rustig nummer met banjo en slidegitaar over de Ogham Stones, waar de Ierse immigranten Enabarras ooit hun naam in kerfden.

Philip Henry
Philip Henry-chaturangi

Chaturangi

Edgelarks
Chaturangi

En dan is het tijd om de Indiase klassieke gitaar, de chaturangi, ten tonele te voeren. Dit instrument heeft 22 snaren waarvan een aantal wordt aangeduid als sympathieke snaren, een soort mini harp. Henry leerde het instrument bespelen tijdens zijn reizen door India in 2008. Als intro een prachtig geluid dat vaak is te horen in een Engelse serie over kolonialisten in India.

Het imponerende Last Broadcast gaat over het tragische relaas van de oorlogsverslaggeefster van de Sunday Times, Marie Colvin, die omkwam tijdens de slag om Homs in Syrië.

We zijn daarna toe aan een happy song over tevredenheid Wanting Nothing, met Martin op de banjo en Henry op slide gitaar. Er wordt mooi samen gezongen en heel mooi viool gespeeld op een nummer van Tim O’Brien Brother Wind.

Het door Hannah geschreven Oyster refereert aan een geliefd gedicht van Emily Dickinson. Phillip Henry bespeeld deze keer de banjo. Het gaat over the small miracles of nature. “Hope is the thing with feathers”. Met Hannah’s opmerking dat ze wel wat hoop kunnen gebruiken met een premier als Boris Johnson, krijgen ze de lachers op de hand.

Finale
Met Nailmakers’ Strike, over de staking in 1862, mag het publiek meezingen ” You’ve got to fight for your right”. Een van de laatste songs The Boy That Wouldn’t Hoe Corn begint ook weer rustig met een oriëntaals aandoend intro en wordt door Henry met enigszins hese maar mooie stem gezongen. Zij spelen tegen elkaar op in een soort battle met viool en dobro. Prachtig uitgevoerd en eindigend in een steeds sneller ritme. Dan verdwijnen ze even van het toneel, maar het publiek wil meer. De toegift is een lullaby van James Taylor Close Your Eyes.

Edgelarks
Edgelarks einde show

Naast alle beelden over onrust, Brexit-ellende, een onfortuinlijke journaliste, een favoriete dichteres en een dolle premier was er ook aandacht voor rust, tevredenheid, verre reizen, vogels, natuur, ellenlange stranden en oude stenen. Deze twee bevlogen artiesten namen ons deze avond mee in hun muzikale gepassioneerde wereld en…omdat ze nou eenmaal toch hier zijn, de volgende dag vroeg op, naar de Tilburgse markt. Kaas kopen voor de familie. Ja ook dát kan belangrijk zijn.

Deze diashow vereist JavaScript.


Setlist: Feather, Signposts, Wander, Underground Railroad, Where I Stand, Last Broadcast, Silbury Hill, Wanting Nothing, Brother Wind, Oyster, Nailmakers Strike, The Boy That Wouldn’t Hoe Corn, Close Your Eyes

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Plug

PLUG met live electronics van Graham Dunning als hoogtepunt

Werkwarenhuis speelveld van ambient en electronica smaldeel van November Music 2019

PLUG is het event voor de diehards, de fijnproevers van electronica muziek, ambient en weirde soundscapes, al dan niet via digitale weg gerealiseerd. Vanuit dat oogpunt is het afwachten wat je voorgeschoteld krijgt op dit onderdeel van November Music 2019. PLUG vindt 9 november plaats in het Werkwarenhuis aan de Tramkade.

PLUG

PLUG vindt dit jaar voor de eerste keer plaats in het Werkwarenhuis aan de Tramkade. In het Werkwarenhuis zijn er genoeg ruimtes waar kunstenaars en publiek elkaar kunnen treffen op een meer ongedwongen manier en setting. PLUG wordt samengesteld door het team van Willem Twee toonzaal en studio’s dat ieder jaar ook het FAQ-festival organiseert.

BRASS

Deze diashow vereist JavaScript.

Op de zolder van het Werkwarenhuis hebben diverse geluidskunstenaars hun installaties opgesteld. Eén van hen is de Vlaamse theatermaker Kris Verdonck met het project BRASS. Bij BRASS komen mensen niet aan te pas. Het is een door technologie aangestuurde geluidsinstallatie.

De drie sousafoons die in de ruimte hangen, lijken uit zichzelf te spelen. De instrumenten draaien traag rond hun as waardoor het ene moment klanken samenkomen en daarna weer van elkaar verdwijnen, een slow motion doppler effect. Vervreemdend, zeer amusant en prachtig gevisualiseerd.

Dictaphone

PLUG
Dictaphone

Rond 23.00 uur treedt de eerste act van de avond aan. Het is de Berlijnse band Dictaphone, bestaande uit Oliver Doerell, Roger Döring en violist Alex Stolze. Het licht in het Werkwarenhuis wordt gedimd om zo de geluiden die Dictaphone voortbrengt dieper tot je door te laten dringen.

Op het beeldscherm achter de musici verschijnen oude foto’s van rond 1900. Daarop is te zien dat mensen aan tafel een séance houden. Dat was toen een zeer populair tijdverdrijf van de culturele élite. Tijdens zo’n spirituele sessie werd het licht sterk gedimd. De overeenkomst met PLUG is duidelijk.

PLUG
PLUG – Dictaphone

Gesprekken verstommen of worden zachter voortgezet. De samensmelting van electronica met analoge instrumenten (klarinet) werkt zowat meteen op je innerlijk. Instant Mindfulness. Als je van Tuxedomoon, Pram, Erik Satie of Asmus Tietchens houdt dan zit je hier nu goed. Helaas serveert de horeca hier geen Tibetaanse yakboterthee.

Tomaga

PLUG
Tomaga

De tweede act, Tomaga, is van een duo dat uit Londen komt. Zij gaan verder dan hun collega’s uit Berlijn. Waar Dictaphone stopt daar begint Tomaga eigenlijk. Deze PLUG gig is er een van percussie, synthesizer sounds en volle klankeffecten die diep tot je doordringen. Rustgevend maar dan van de energieke soort. Ambient en vol grooves hoewel dat bijna in tegenspraak lijkt. Je kan er een hele dag naar luisteren, meenemen in bed en weer fris wakker worden. PLUG in PLUG out.

PLUG
Tomaga

Graham Dunning
PLUG 2019 wordt afgesloten met een set van Graham Dunning. En waar Tomaga stopt daar start Graham, nee daar beukt hij in met ongelooflijke beats die eindeloos en haast monotoon doordreunen. Even snak je naar een verandering maar dan wordt je gevangen door die eindeloos repeterende beats en gemanipuleerde vocals.

PLUG
Graham Dunning

Dunning doet deze derde set van PLUG helemaal live en noemt het zelf live-electronics & live-coding.  Als hij een plateau van vinylplaten naast zijn instrumentarium opstelt en daar eieren op plaatst zou je daar live-cooking aan toe kunnen voegen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Dunning is niet meer te stoppen en haalt de eieren weg en plaatst plastic plugs in de bovenste plateau die door rubberen slangetjes aangeraakt worden. Op hun beurt zijn die slangetjes verbonden met de elektronische apparatuur. De geluiden die de rubberen plugs en slangetjes produceren manipuleert hij verder. Graham Dunning improviseert naar hartelust met mathematische precisie. Hij is zowel sluitstuk als het hoogtepunt van deze PLUG editie 2019.

P79

P79 weer strijdtoneel Halve Finale Bossche Band Battle 2019

Finale BBB in Willem Twee wordt in samenwerking met On The House Indie een mini-festival

Het programma van de Tweede Halve Finale Bossche Band Battle 2019 in P79 ziet er als volgt uit:
1. The March
2. Stich & the Rag Dolls
3. Sparks of Sanity
4. Profuna Ocean

Tweede Halve Finale in P79

1. The March

P79
The March

Het is nooit leuk om het spits af te moeten bijten, maar het strooitje trekken wijst The March aan om deze Tweede Halve Finale van de Bossche Band Battle editie 2018 te beginnen. Lody (zang, gitaar), Bram (drums) en Geert (bas) hebben er geen moeite mee want ze gaan voortvarend van start met een soul nummer gemengd met poprock.

P79
Lody Borgers

Lody zingt erg makkelijk en is bijna de rust zelve achter de microfoon. Geert duikt er goed in met lekker spel op zijn basgitaar. Funky rock riffs stuwen de nummers voort met de beats van Bram. Er is goed contact met het publiek. Lody is een vriendelijke performer. The March maakt er een toffe show van. Goede vibes stromen door de kelder van P79.

2. Stitch & the Rag Dolls

P79
Stitch & the Rag Dolls

Op de vraag hoe het met zijn stem is, reageert zanger/gitarist Jack Harrison dat alles weer OK is. In de voorronde was hij ziek en slecht bij stem. “Ik kan dat nu niet meer opvoeren als excuus,” antwoordt Harrison.  Dat blijkt, want hij  is goed zowel in lage als hoge tonen met soms Tom Waits-achtige momenten: gruizige stem. Inleidend is elke song spannend in opbouw, maar gedurende het nummer zwakt het af.

P79
Jack Harrison

Harrison steelt de show en is duidelijk de leader. Stitch & the Rag Dolls is een goed geoliede machine met afwisselend blues, rock en pop. Het scheelt ook dat Jack native speaker is. Zijn Engels komt niet van school of studie.

3. Sparks of Sanity

P79
Spark of Sanity

De band houdt deze halve finale een hoog tempo aan in tegenstelling tot de voorronde waar meer afwisseling was. Zanger Laurens Lamberts weet echt veel variatie in zijn stem te leggen. De sfeer zit er duidelijk in. Het publiek doet mee en de muzikanten worden steeds enthousiaster. Er is goed contact en ruime interactie met het publiek.

P79
Björn Schouten

Aan het einde gaat bassist Björn Schouten tussen het publiek spelen. Die kan niet meer stuk.

4. Profuna Ocean

P79
Profuna Ocean

Profuna Ocean is een geheide favoriet voor het winnen van de Bossche Band Battle prijs. De mix van pop met symfonische rock (Dreamtheater/ Porcupine Tree) staat als een huis. Veel variatie in zowel drums en zang als gitaar. Zanger Raoul Potters wisselt zang af met fijne gitaarsolo’s.

P79
René Visser

De keyboards zijn helaas slecht gemixt wat in het totaalbeeld van symfonische rock wel belangrijk is. Bij Profuna Ocean zijn het top muzikanten, stuk voor stuk en helemaal op elkaar ingespeeld. Volgens één van de juryleden een hoogtepunt van de afgelopen vier jaar.

Op naar de Bossche band Battle finale 2019

P79
P79 jury en speaker Hugo Den Hartog

Finalisten
Afgelopen zaterdag 9 november is in een druk bezocht P79 tijdens de Tweede Halve Finale gestreden voor een plek in de finale. Profuna Ocean en Stitch & the Rag Dolls gingen er vandoor met de tickets. Zij strijden samen met Morning Dawn en For Scratch op het grote podium in Willem Twee poppodium om de felbegeerde hoofdprijs. Een single opname + videoclip bij Studio Cube.

Mini-festival
In samenwerking met On the House van Willem Twee popodium is er voor gezorgd dat de twee programma’s op elkaar aansluiten. Zodoende ontstaat er een mini-festival waar je maar liefst zes bands kan komen beluisteren.

P79
Holsaby – winnaar 2018

Op het On The House podium trapt Holsaby af, de winnaar van de BBB 2018 en speelt Alcuna Wilds daarna..

Dit jaar wordt er een pilot Livestream opgezet waarbij je de Bossche Band Battle live kan volgen via Youtube. De Bossche Band Battle finale en On the House Indie vinden plaats op vrijdag avond 22 november.


Met dank aan Wim Roelsma van Artishoot Fotografie en voor zijn verslaggeving van deze halve finale

Tambles Irrelevator

Irrelevator en Tambles sixties en instrumentaal op één podium

Twee zeer uiteenlopende bands bij Brouwpodium Bossche Brouwers aan de Vaart

Irrelevator uit Den Bosch en The Tambles uit Gouda op vrijdag 8 november, twee bands op één avond op hetzelfde podium die mijlenver van elkaar staan qua muziekgenre. Je moet maar durven. Bij Brouwcafé De Vaart draaien ze daar geen hand voor om.

Irrelevator

Irrelevator
Irrelevator – Paul

Irrelevator is gegroeid sinds de vorige keer dat ik ze heb zien spelen. Het spelen lijkt ze makkelijker af te gaan, ze staan wat ontspannener op het podium. En visueel wordt het Bossche trio nu bijgestaan door beelden uit een beamer. Beelden die bekend zijn van hun videoclips. Maar ook de nummers die niet als single bedoeld zijn, hebben visuele bijstand.

Irrelevator
Visuals bij Irrelevator

Het is zeker een verrijking. Het kijken naar drie hard werkende muzikanten wordt enigszins verluchtigd, plus dat de beelden enige duiding geven aan de instrumentale nummers.
Op hun plaat Music For The Insignificant is de verhouding tussen samples en instrumenten goed in balans. Live blijkt die verhouding een stuk moeilijker te realiseren, de samples zijn nauwelijks hoorbaar in het totaalgeluid. Dit maakt het lastig om aan te haken bij Irrelevator.

Irrelevator
Irrelevator in De Vaart

Het instrumentale maakt de muziek van Irrelevator vrij abstract, mede doordat de songstructuren verre van doorsnee zijn. Alleen hun uitvoering van Toxic, Britney Spears‘ megahit, heeft een klassieke songopbouw.

Dat ze het nummer dan weer uit laten lopen in dezelfde basloop als waar The Cures A Forest mee eindigt zegt veel over de brede muzikale interesse van deze interessante band.

The Tambles

The Tambles
The Tambles – Ruben Drenth

Ongeveer haaks hierop staan, muzikaal gezien, the Tambles. Vier jonge gasten uit Gouda die, in weerwil tot hun leeftijd, al wat uren op de planken hebben gestaan. Popronde en een tribute-tour ter ere van het ‘bananenalbum’ van Velvet Underground, het aantal vlieguren is duidelijk terug te horen in het samenspel. De bandleden van The Tambles spelen ook onder de naam The Jerry Hormones Ego Trip.

Tambles
Tambles – Jim Remers

The Tambles zien er uit als de sixties, hun muziek is waarschijnlijk ook in die tijd in een glazen stopfles gedaan en nu pas ontkurkt. Fris, helder, swingend, enthousiast, deze muziek doet verlangen naar een eenvoudiger, zorgelozere tijd.  Beatle’esque, zuivere meerstemmigheid in het ene nummer wordt afgewisseld met een Lou Reed-achtige lijzige manier van zingen als de sologitarist de leadzang doet.

Sommige nummers van The Tambles worden opgesierd met eenvoudige gitaarsolo’s die prima kloppen in het totale sfeerplaatje. Geen lange, breed uitgesponnen solo’s maar eenvoud, to the point. De bassist speelt ondertussen allesbehalve rudimentair. Zijn baspartijen zijn inventief en vullen het geluid mooi aan.

Tambles
Tambles – Freek Struijs

Zero euro
Het is misschien een publiek geheim dat de Vaart sinds kort een nieuwe p.a. én een eigen geluidsman heeft. Dat dit het geluid nog beter maakt dan hiervoor mag geen verbazing wekken. Het live-geluid klinkt voller en beter. Wellicht dat Irrelevator meer gebaat is met een ander, ‘droger’ geluid, de Tambles profiteren zeker van de nieuwe installatie.

En dat je dan ook nog eens voor zero euro twee bandjes kan zien, maakt De Vaart een bijzonder toffe plek.

Brendan Faegre

Brendan Faegre houdt risico’s sociale media tegen het licht

Percussie-synth installatie is een audiovisueel knap opgezette muziektheatervoorstelling

Percussionist/componist Brendan Faegre, slagwerker Jonathan Bonny en regisseur Robin Coops hebben de audio-visuele installatie A Manual Towards The Truth (AMTTT) opgezet bij November Music 2019. De aanleiding voor zo’n muziektheatervoorstelling zoals AMTTT is waarheidsvinding in deze tijd van sociale media. Of dat nog kan is hoogst onwaarschijnlijk, want de geest is allang uit de fles en de verwarring alom.

Brendan Faegre, Jonathan Bonny en Robin Coops
Faegre
A Manual Towards The Truth installatie

Het is donker in de Kleine Zaal van de Verkadefabriek. In het midden staat een stellage van drie manshoge boxen geblindeerd door aluminium jaloezieën. Op de drie boxen schijnt mysterieus blauw licht. Een sonoor geluid bromt door de ruimte. Bezoekers mogen vrij rondlopen, maar bijna iedereen blijft bij de muren staan of zitten. Nederlands publiek is nogal bedeesd aangelegd, blijkt maar weer eens.

Brendan Faegre
AMTTT

Een harde slag op een trommel of uit een synth betekent het begin van deze muziektheatervoorstelling. De jaloezieën worden gedeeltelijk geopend. Dan somt een robotstem in het Engels berichten op die op social media zijn gepubliceerd. Verhalen, foto’s en video’s die voor eeuwig op het internet circuleren. Zoals een handleiding hoe je iemand het beste kan onthoofden, over Michael Jackson die zijn kind over het balkon van zijn hotelkamer aan fans toont, of over de ‘sexy girls’ van Amsterdam.

Brendan Faegre
Jonathan Bonny

Curiosity Kills The Cat
Het verhaal van AMTTT grijpt terug naar de Doos van Pandora uit de Griekse mythologie. Uit die doos kwamen alle rampen, ziekten en zorgen over de mensheid heen. De boodschap lijkt duidelijk, sociale media vormen een gevaar voor onze (geestelijke) gezondheid.

Zelfs de inzet van moderators kan de aanhoudende stroom van fake news, geweldsvideo’s, pesterijen en andere akeligheden niet indammen. Curiosity Kills The Cat wordt bij herhaling geroepen, verwijzend naar de ziekelijke nieuwgierigheid van Pandora van wie wij allen – volgens de mythologie –  de nazaten zijn. Ergo, net zo nieuwsgierig.

Brendan Faegre
AMTTT

De vormgeving van deze performance is strak en gestroomlijnd met oog voor detail. Zelfs aan de kleding van de drie mannen is veel aandacht besteed. Het dessin bestaat uit vele thumbnail afbeeldingen van accounts die je moet instellen op sociale media. De grote vlakken op de pakken zijn sterk uitvergrote pixels.

Brendan Faegre
Brendan Faegre

Het verhaal dat Faegre en Coops willen vertellen, beklijft niet. Dat heeft mede te maken met de afstandelijke vormgeving en muzikale aanpak. Pas als de drie heren in close harmony zingen, zie ik een gloed van warmte. Er wordt kristal zuiver gezongen. Maar die momenten zijn te spaarzaam in deze set van een kleine drie kwartier.

Verder is het uitgangspunt van het AMTTT verhaal te groot en eigenlijk ook te makkelijk. De issues sociale media en de morele dilemma’s die daaruit voortkomen, liggen al tijden op straat. Je hoeft ze alleen maar op te rapen. Vanwege de knap opgezette voorstelling – op audiovisueel gebied perfect uitgevoerd – kregen Faegre, Coops en Bonny een staand applaus.

 

TaxiWars

TaxiWars is veruit de beste band van de Lage Landen

Tom Barman is gruizige en raspende kruising van Tom Waits, Tone Loc en zichzelf, voorzien van hypnotische sax pulsen

TaxiWars, wat een naam. Het roept beelden op van rivaliserende groepen mannen in de grote, norse boulevards van een metropool zoals Brussel. Want uit België daar komt TaxiWars vandaan en is donderdag 7 november te gast bij November Music 2019 in Willem Twee poppodium. “Have a grip on my soul.”

TaxiWars
Tom Barman

TaxiWars en Anna Meredith die vooraf ging aan de set van Tom Barman (dEUS) en de zijnen maken deel uit van Moodz, het jazz en elektronica vlaggenschip van November Music.

TaxiWars

Al bij de soundcheck die nogal moeizaam verloopt, merk je de virtuositeit van de bandleden en zie je de nerveuze danspassen van frontman en zanger Tom Barman. Na veel geroep over en weer met de geluidsmannen is de band tevreden en trekt zich terug. Publiek druppelt binnen, een stuk minder dan bij aanvang van de set van Anna Meredith.

TaxiWars
Tom Barman

TaxiWars laat er geen gras over groeien en start fel en strak met het gedreven funky jazz Fever van het gelijknamige album uit 2016. Een fijne hoofdrol voor saxofonist Robin Verheyen. Er is toch technisch iets niet goed met de microfoon van Barman. Als Fever is afgelopen wordt de mic direct vervangen.

TaxiWars
Nicolas Thys

Soul Repair, ook van het Fever album, begint klassiek met een hoofdrol voor de contrabas van Nicolas Thys maar al snel loopt het tempo op en zingt Barman snel en intens dat een ziel gerepareerd moet worden. Aan het eind is nog weinig over van het klassieke begin.

Artificial Horizon

TaxiWars
Robin Verheyen

Dropshot van het recent uitgebrachte album Artificial Horizon is een cool en ingehouden nummer met een Tom Barman die balanceert tussen zang en rap. Het werkt. Het is jazz van de Grote Stad en je ziet taxi’s door brede boulevards suizen. TaxiWars doet zijn naam eer aan met deze track. Dan volgt het korte titelnummer Artificial Horizon en nu gaat het tempo rap omhoog. Robin Verheyen stoot ritmische pulsen uit zijn saxofoon, dermate dat het meer een percussie instrument wordt. Hypnotische pulsen als het ware. Barman zingt in de stream van die pulsaties, hakkend, stotend.

TaxiWars
Antoine Pierre

The Glare, Irritated Love, Rosco en Different Or Not staan behalve Rosco ook op Artificial Horizon. In de intro van The Glare komt de mix met Tom Waits even naar bovendrijven. Barman vervolgt pratend en zingend met het nerveuze spel van Verheyen op saxofoon. Irritated Love is een oceaan van rust met een heerlijke sax solo. Different Or Not is een popsong rechtstreeks uit de jaren ’60. Ook dát kan TaxiWars, popsongs maken.

TaxiWars hypnotische songs
Bridges van het album Fever is het begin van het meest interessante deel van deze free funky jazz set. Bridges is een voortkabbelend nummer opgezet in klassieke jazz patronen. In Who That gaat saxofonist Verheyen helemaal los en schroomt niet om er flink naast en vreselijk schril te blazen.

Apotheose

TaxiWars
Infinity Cove

Dan komt het geweldige Infinity Cove, langer uitgesponnen dan de drie minuten op het Artificial Horizon album. Dit nummer is de apotheose van de avond. Strakke beat, terzake doende vocals en een magistrale Verheyen die op zijn sax het publiek als gehypnotiseerde ratten betovert. “Have a grip on my soul,” declameert TaxiWars voortdurend.

Sharp Practice eveneens op het nieuwe album is lekker dansbaar. De afsluiting is aan Death Ride Through Wet Snow van het TaxiWars album uit 2016. Roffelende drums, hot sax en de donker raspende stem van Tom Barman die rapper Tone Loc aanhaalt. Wilde free jazz en een terecht slot. TaxiWars geeft nog een toegift na aandringen van de enthousiaste fans.

TaxiWars
Jumps & grooves

Na dit optreden even alles laten bezinken. Eenmaal thuis kom ik tot de conclusie deze avond de beste band der Lage Landen te hebben gezien. Volwassen muziek gemaakt door zeer professionele musici die ijzersterke nummers met de nodige improvisaties levendig op een podium uitvoeren. TaxiWars 4 ever.


Bandleden TaxiWars
Tom Barman (vocals)
Robin Verheyen (saxophones)
Nicolas Thys (contrabas)
Antoine Pierre (drums)

Fotografie: Wim Roelsma, Artishoot Fotografie

Anna Meredith

Anna Meredith citeert met tomeloze energie uit vele bronnen

Traktatie op dance, pop, house, rock, city beats, minimal, close harmony en nordic drums

Het nieuwe album FIBS van Anna Meredith is 25 oktober j.l. uitgebracht en dat feit is niet onbesproken gebleven tijdens het optreden. Donderdag 7 november staat Anna Meredith met haar band op de bühne van Willem Twee poppodium. Op 8 en 9 november staat Meredith op diverse concerten in Groningen. We hebben dus deels te maken met een promo tour van dat nieuwe album. November Music 2019 is daarin meegenomen, slim van en gunstig voor beide partijen.

Anna Meredith

Anna Meredith
Anna Meredith

Klokslag 21.00 uur betreden vijf personen het podium van de Grote Zaal van Willem Twee. De Schotse componist Anna Meredith, geboren in Londen maar grootgebracht in Schotland, is een begaafde muzikant en zo ook haar begeleiders. Dat blijkt uit vele dingen in de loop van het concert.

Anna Meredith
Anna Meredith frontwoman

De Grote Zaal van Willem Twee stroomt vol. Veel bezoekers van het November Music festival komen af op het concert van Anna Meredith, nieuwsgierig gemaakt door de vele lovende persberichten en de faam die haar vooruit snelt. Meredith is hot en cult.

Anna Meredith
Anna’s energieke show

Energie
Het eerste nummer Sawbones komt van dat nieuwe album FIBS en de start pakt je direct bij de keel. Geen halve zaken bij deze band. Meredith speelt als een wildeman (excusez le mot) op de toetsen, de blonde haren van Maddie Cute op cello wapperen mee met de snoeiharde beats die door Sam Wilson op drums worden voortgestuwd. Jack Ross op gitaar en Tom Kelly op tuba maken dit pakkend begin compleet. Het nummer eindigt net zo abrupt als het begint en laat het publiek nu al naar adem snakken.

Deze diashow vereist JavaScript.

Geen tijd om op adem te komen want Inhale Exhale (!) wordt direct ingezet. Dit strak up tempo poppy nummer staat ook op FIBS en als je je ogen sluit, waan je jezelf op een dance party. De mix naar het nummer R-Type van het album Varmints (2016) neemt je verder mee in dat gevoel beland te zijn op een rave uit de jaren ’90. Wat is het wild en tomeloos.

Anna Meredith
Maddie Cutte – cello

Het rustige Ribbons  van het FIBS album met een lief aangezet stemmetje is een wereld van verschil. Orlok van de EP Jet Black Raider (2013) is een op hol geslagen citaat van Philip Glass. IJzersterk nummer, vol duistere lading en héél erg filmisch.

Anna Meredith
Anna Meredith – frontwoman

Frontwoman
Anna Meredith is naast componist/muzikant een eerste klas frontwoman. Zij maakt en steelt de show. Op haar verzoek komt het publiek schoorvoetend naar het podium. “It’s so lonely up here,” klinkt haar smeekbede. Meredith praat over de release van het nieuwe FIBS album, dat morgen een muziekfestival in Groningen op de agenda staat en over een grappige AR app waar het nummer moonmoons op staat. “But even my mum didn’t downloaded it.

Metal & Glass
De show gaat verder met Killjoy van FIBS dat weer een pop nummer is, met het tempo van een versnelde mars. Gelijk daarna het al besproken moonmoons dat meditatief begint met een hoofdrol voor de cello van Maddie Cutte. Het zou bijna kamermuziek kunnen zijn, ware het niet dat in het middenstuk het volume van de synthesizer nogal aanzwelt. Maar dat is nog niets vergeleken bij het aansluitend nummer Nautilus van de soundtrack van de speelfilm Eight Grade (2018) waar Anna Meredith de muziek voor schreef. Het ritme houdt het hele nummer genadeloos aan en zou een metalband niet misstaan.

Anna Meredith
Metal & Glass

De laatste twee nummers zijn het lichtvoetige Something Helpful, een single uit 2016, een niemendalletje bijna. Terug naar FIBS met Paramour dat ook op single is verschenen. Dit sluitnummer is een echte symfonisch rocknummer met wilde nordic drums dat in elk voetbalstadion gespeeld kan worden. Drummer Sam Wilson voert het ritme op, gitarist Jack Ross giert erdoor heen, intermezzo’s à la Philip Glass (hij alweer) geven slechts een korte adempauze. Dan is het op, zo lijkt het. Maar het publiek wil meer en krijgt het ook. De toegift is The Vapours van het album Varmints.

Anna Meredith
Anna Meredith en band

Bij Anna Meredith komen veel bronnen samen. Soms wringt het en is het meligheid troef. Vaker kloppen de combinaties wel en beleef je iets wat echt is. En dan die energie, die tomeloze energie.


Bandleden Anna Meredith:
Anna Meredith – zang, percussion, klarinet, keyboards, synths
Sam Wilson – drums, glockenspiel, zang
Jack Ross – gitaar, zang
Tom Kelly – tuba, zang
Maddie Cutte – cello, zang

Fotografie: Wim Roelsma, Artishoot Fotografie

 

Yom

Yom in lotushouding glijdt van Klezmer door tot Glass

Contemplatieve momenten afgewisseld door vulkaanachtige explosies en erupties

Vrijdagavond 1 november trad in het kader van November Music 2019 klarinet virtuoos Yom uit Frankrijk op in de Toonzaal. Yom, echte naam: Guillaume Humrey, is in 1980 in Parijs geboren. Als kleuter raakte hij betoverd door de klarinet die hij heel vroeg ging bespelen. Yom wordt in Frankrijk als een absolute virtuoos op het grensvlak van jazz, Joodse muziek en klassiek beschouwd. Nu is hij eindelijk eens te horen in Nederland, hier op November Music in Den Bosch.

Yom

Yom
Yom – ©lemonde.fr

Mede door zijn Joodse achtergrond, interesseerde hij zich na zijn conservatorium studie in Parijs, voor klezmer, Oost-Europese volksmuziek die met name door Joodse muzikanten werd gespeeld. Maar Yom is veel meer dan dat. In dit optreden, samen met cellist Fredric Deville en violist Régis Huby zoekt hij grenzen van expressie op. Razendsnelle loopjes die minutenlang kunnen duren (hij heeft een fenomenale ademhalingstechniek) verworden zelf haast tot klank.

Philip Glass
Klezmer klankbeelden, die als één geheel doorglijden naar Philip Glass-achtige patronen. Vulkaanexplosie-achtige hoogtepunten, even vlot afgewisseld met contemplatieve momenten. Aandacht voor solo’s op viool en cello, waarbij de uitgebreide strijktechniek van Régis opvalt. Veel verschillende klankkleuren op de klarinet, door gebruik van micro tonaliteit en gedekte tonen.

En dat alles terwijl Yom in yoga lotushouding op de pianokruk zit, en beweegt op een manier die mijn leraar me altijd ten strengste verbood. Als je alleen voor traditionele klezmer kwam dan was dit wellicht te veel van het goede. Maar voor een ieder die openstaat voor meer, was dit een fenomenale ervaring die je meevoerde in een wervelwind van klanken en beheerste emoties. Yom was groots.

Yom
Yom

Het project is een vervolg op het prachtige Le Silence de l’Exode dat de trektocht van het Joodse volk door de woestijn verklankte. De nieuwe composities van YOM gaan over de zee als Eldorado, maar ook als levensgevaarlijke oversteekplaats. Daarbij liet Yom zich inspireren door actuele teksten over de vluchtelingencrisis.


Screenshots from Yom LIVE – Picnic in Tchernobyl
Persfoto Yom in lotushouding: ©lemonde.fr