Een plantoid is een robot of machine die ontworpen is om te functioneren en te reageren als een plant. De Britse band Plantoid heeft deze naam waarschijnlijk gekozen vanwege het contrast dat de term met zich meebrengt: het organische en natuurlijke van een plant, gecombineerd met het mechanische van een robot. Dat past bij hun muziek, die zowel dromerig en natuurlijk klinkt als technisch en complex.
Plantoid
De band opent met het nummer Parasite van hun laatste album Flare. Beter kan je eigenlijk niet beginnen: heftige intro gevolgd door de dromerige en zuivere stem van Chloe Spence die geen autotune nodig heeft. Het doet mij meteen denken aan dé seventy progrockband Yes en de zanger Jon Anderson die bekend stond om zijn kenmerkende, kristalheldere en hoge stemgeluid. In een gesprek met gitarist Tom Coyne werd die gedachte bevestigd: Plantoid laat zich graag beïnvloeden door progrockbands uit de seventies.
In de immer aardedonkere Kleine Zaal van Willem Twee hebben pakweg 25 toeschouwers de moeite genomen om deze band van dichtbij te aanschouwen. Misschien dat we over een paar jaar – als de band huge is geworden – kunnen zeggen: “Ik was daarbij.” Het is in ieder geval een geweldig begin van het nieuwe seizoen voor Willem Twee met een nieuwe programmeur, Bing Berendsen. De kop is eraf.
Het bijzondere aan deze band is dat er drie gitaristen op het podium staan met ieder een heel eigen textuur en taak. In de vaste bezetting van Plantoid zijn er twee gitaristen (Chloe Spence en Tom Coyne) maar breidt dit live geregeld uit naar een bezetting met drie gitaristen. Nu staat Callum McMurchie met een extra gitaar en synths op het kleine podium. Vaste drummer Louis Bradshaw was er niet bij, hij werd vervangen door Nathan Ridley, producer van de band.
Tom Coyne (Lead) richt zich op het zeer technische werk. Hij combineert ingewikkeld vinger werk met zware rockriffs en abrupte tempowisselingen.
Chloe Spence legt met haar gitaarwerk vaak de harmonische basis die aansluit bij haar jazzy zanglijnen. Haar spel fungeert is de melodieuze, dromerige tegenhanger van Toms complexe riffs.
De derde gitaar (Callum) wordt functioneel ingezet. Deze laag richt zich puur op het inkleuren van de sfeer: denk aan ambient-achtige soundscapes, extra gitaar-chords voor intensiteit, of juist het overnemen van melodielijnen wanneer Chloe zich volledig op de zang focust.
Tracks als Dozer zijn kenmerkend voor de ritmische complexiteit van de band, terwijl Splatter juist een kort, explosief experiment is. De dromerige en loepzuivere stem van Chloe komt prominent aan bod zoals in het prachtige shoegaze nummer Slow Moving. Met Daisy Chains sluit de band dit toch wel heel intiem feestje af met geweldig gitaarwerk.
De kern van de band bestaat uit de volgende muzikanten:
- Chloe Spence (Coyne): Zangeres en gitarist.
- Tom Coyne: Leadgitarist.
- Louis Bradshaw: Drummer
- Bernardo: Bassist
De band staat onder contract bij het platenlabel Bella Union.
