HOTHOUSE FLOWERS

HOTHOUSE FLOWERS

LIAM Ó MAONLAI & PETER O’TOOLE
THE LIGHT INSIDE TOUR 2019
WILLEM TWEE TOONZAAL
11 DECEMBER 20.15-22.00 UUR

MEER INFO

CLITTENBAND – CLIT CITY

CLITTENBAND – CLIT CITY

RAUWKOST FESTIVAL 2020
24/25 JANUARI
WILLEM TWEE POPPODIUM

MEER INFO

The Perfect Tool

Staat TOOL incognito in Den Bosch te spelen of…

Akelige perfectie van The Perfect Tool in Willem Twee popodium voor divers publiek

Tool is momenteel weer helemaal terug in de picture, met name door het nieuwe album Fear Inoculum dat 13 jaar op zich heeft laten wachten. Tool is natuurlijk ook het boegbeeld voor vele progressieve rock/metal bands en het muzikale kunnen is dan ook van een zeer hoog niveau. Dit heeft Tool onlangs nog in de Ziggo Dome laten zien/horen (ik was erbij en het was geweldig!)

Rectificatie: Drie ex-bandleden zijn per vergissing vernoemd in de recensie. Mike Rock is niet meer de zanger van The Perfect Tool. Dat is nu Spencer Fenimore. Ook bassist Remi Signorino en gitarist Dave Eve hebben The Perfect Tool inmiddels verlaten. Hun plekken zijn ingenomen door Scott Baylard op bas en Krisp Notvoselic op gitaar.

The Perfect Tool

The Perfect Tool
Spencer Fenimore

Nu staat vanavond dan The Perfect Tool op het programma in de Willem Twee, en is het überhaupt mogelijk een Tool Tribute band? We gaan het zo meemaken. Het eerste wat mij opvalt is dat het vele malen drukker is dan de vorige keer toen The Perfect Tool in de Willem Twee stond. Dit komt ongetwijfeld door het voorgaande optreden van de band. Supertof om te zien dat het publiek net zo divers is als bij de ‘echte’ Tool.

The Perfect Tool
The Perfect Tool

The Perfect Tool trapt wat later af (21:30) omdat het voorprogramma helaas heeft afgezegd. Maar wat een aftrap. De band start met Ænema van het gelijknamige album. De gitaar staat wat hard in de mix ten opzichte van de zang, maar dit zal beter worden naar mate het optreden vordert. Met Vicarious van het album 10,000 Days hebben we alweer een knaller te pakken. Het is bijna niet te geloven, maar met de ogen dicht is het toch echt alsof Tool staat te spelen. Nou staat Tool wel bekend om zijn extravaganza en je zou bijna zeggen dat ze in een andere gedaante Den Bosch aandoen. Tool Incognito?

The Perfect Tool
Spencer Fenimore meer op de voorgrond

Zanger Spencer Fenimore praat meer en beweegt zich ook op de voorgrond, iets dat Tool’s frontman Maynard James Keenan niet doet. Fenimore doet zijn show heel goed. Zijn staccato bewegingen passen perfect bij de sound en de lichtshow is geweldig. De spot staat ook meestal op hem gericht en dat is net andersom als bij de real Tool, maar eerlijk is eerlijk i like it! In de Ziggo Dome zei Keenan één woord en stond-ie verder in het donker.

The Perfect Tool
Scott Baylard

Bij Forty Six & 2  is de sound van bassist Scott Baylard exact als die van Justin Chancellor (met Wall bass). Scott heeft dan ook een minstens net zo imposant pedalboard als zijn voorbeeld.

The Perfect Tool
Steve Kilroy

Ook zo geweldig is drummer Steve Kilroy (mede-oprichter van The Perfect Tool)  en zeker bij The Pot etaleert hij dat. Velen zien drummer Danny Carey van Tool toch als één van de beste drummers van dit moment, dus dat wil wel wat zeggen. Dan gitarist Krisp Notvoselic die met zijn Silverburst Les Paul een effect gebruikt en dezelfde sfeer neerzet als Adam Jones.

The Perfect Tool
Zeer divers publiek

Vele songs volgen nog waaronder  Pushit en mijn favoriet Schism, Jambi (magistraal), Stinkfist, de ‘hit’ Sober en The Grudge. Lateralus is de afsluiting en dat is even geniaal als de rest van de avond. The Perfect Tool wordt zelfs door Maynard James Keenan en Adam Jones als de beste Tool Tribute op de planeet geprezen en ik kan ze alleen maar gelijk geven. Dichter bij het origineel kom je niet. Volgend jaar weer?


The Perfect Tool is:
Spencer Fenimore – Zang
Steve Kilroy – Drums
Krisp Notvoselic – Gitaar
Scott Baylard – Bas

Fotografie: Sharon van Riel

muziekcircus

Muziekcircus Bossche Band Battle is lappendeken aan genres

Battle moet in 2020 meer locaties opnemen in programma want hoe meer hoe beter

Het rondreizend muziekcircus met de naam Bossche Band Battle is achter de rug. De editie van 2019 is opnieuw een lappendeken aan muziekgenres gebleken. Het vrouwelijk aandeel in deze muziekcircus is dit jaar weer klein. Dit jaar zijn ook minder locaties opgenomen in het programma.

Muziekcircus Bossche Band Battle

muziekcircus
Winnaar 2019 For Scratch in Willem Twee poppodium

Dit jaar begon het muziekcircus op 14 september in Muziekcafé Lohengrin. Dat was de eerste voorronde. De twee andere voorrondes waren in café De Vaart op de Tramkade. De twee halve finales gingen naar de binnenstad in Plein 79 oftewel P79. De finale op 22 november is traditioneel in Willem Twee poppodium. Wederom moesten de leden van de vakjury keuzes maken in het wel heel diverse aanbod. Een echte lappendeken wat tegelijkertijd de Bossche Band Battle zo aantrekkelijk maakt.

muziekcircus
Koen van der Zanden – Morning Dawn

Waarom dit jaar minder podia werden aangedaan, is onbekend. Dat is wel zo jammer, want de grote charme van een rondreizend muziekcircus zoals de Bossche Band Battle is dat het telkens naar een andere locatie, ander podium toegaat. Mensen maken dan eens kennis met een andere plek dan ze gewend zijn, een andere sfeer en achtergrond.

Ik pleit met de nodige klem om in 2020 dat opnieuw in te voeren. Zo wordt het Bossche in Bossche Band Battle meer recht gedaan. Volgend jaar ontmoeten we elkaar weer of in Lohengrin, Skatecenter, De Azijnfabriek, Babel, Verkadefabriek, De Vaart, P79, Willem Twee poppodium of eventueel andere en nieuwe locaties. Hoe meer Bossche podia hoe beter.

Female fronted bands

muziekcircus
Norain Kuijs – Artificial Voorronde 1

Bandjes zijn nog steeds een zaak van jongens. Ik weet nog toen ik 14/15 jaar was, bandje opzetten met jongens uit de buurt. Het is nooit iets geworden maar illustratief.

In de vier edities van de Band Battle heeft in mijn herinnering slechts één meidenband meegedaan en dat was Clittenband in 2018. De band was toen zelfs finalist. Het aandeel female frontend bands is wat groter. Dit jaar deden twee van zulke bands mee. Dat waren Artificial met Norain Kuijs en Myth of Origin met Linda Heinen.

muziekcircus
Linda Heinen – Myth of Origin Voorronde 3

Twee andere bands hebben ook een zangeres in hun midden. Alleen zijn die vrouwen geen leadzanger, ergo geen female fronted band. Die twee bands zijn A Fool’s Errand en Spelfout, beiden Bossche bands trouwens. A Fool’s Errand is in wezen een instrumentale band. Sinds een jaar zingt Sarah Cahuasqui op enkele nummers waar ze de teksten voor heeft geschreven.

muziekcircus
Sarah Cahuasqui – A Fool’s Errand

Bij Spelfout neemt Johan van Bommel de vocals hoofdzakelijk voor zijn rekening. Toetsenist/gitarist Dominique Aberkrom heeft een goede stem en dat liet ze horen toen Spelfout in De Vaart streed voor een plek in de halve finales. Dominique zong één nummer als leadzangeres.

muziekcircus
Dominque Aberkrom – Spelfout

En dat was het dan, het vrouwelijk aandeel van dit jaar in het muziekcircus Bossche Band Battle. Meer vrouwen in de piste van dat circus. Het talent is er, daar ben ik van overtuigd. Ook goed voor de stage performance want vrouwen besteden meer aandacht aan hun uiterlijk. De Battle heeft een impuls nodig en die kan het beste van vrouwelijke kant komen.

Maar dan moeten zij zich wel aanmelden bij Studio Cube als het muziekcircus weer gaat rondreizen.

Krachtmeting vier uiteenlopende bands Bossche Band Battle finale

For Scratch gaat er met ruige seventies hardrock én badslippers met de buit vandoor

Het is vrijdagavond de 22e november, de finale van de Bossche Band Battle (BBB). De Bossche poptempel Willem Twee zal vanavond het strijdtoneel zijn van vier verschillende bands. Een muzikale krachtmeting waarvan de voorrondes en halve finales al weer even achter ons liggen. Vanavond zal er één band met de hoofdprijs mogen pronken.

Finale Bossche Band Battle 2019

Bossche Band Battle
Vlnr. Speaker Hugo Den Hartog. Jury: Pascal Vugts, Eva van Pelt, Noël Josemans, Dave Menkehorst. Ivo Cooymans. Geheel rechts, Frans de Visser van Studio Cube

Voor de eerste band af mag tikken, wordt eerst de jury aan ons voorgesteld. Een vijfkoppige jury speciaal ingeseind voor deze finale met behoorlijk wat sporen verdiend in de muziek. En naarmate de avond vordert, een jury waar ik steeds meer respect voor krijg.

Stitch and the Rag Dolls

Bossche Band Battle
Stitch & the Rag Dolls

Want wie gaat er vanavond de BBB winnen? Wordt het Stitch and the Rag Dolls, op wiens schouders de onprettige taak rust om de avond te openen? De eerste gitaarakkoorden van dit trio doen me denken aan AC/DC, het nummer wat ze inluidden leek er verder totaal niet op. Muziek met een eigen smoeltje, lekker stevig gitaarwerk en mooie volle baspartijen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het derde nummer van de set herinnert me aan Arctic Monkeys, qua structuur en qua uitvoering. De zang is wat vlak, iets wat vooral te horen is in de ballad die ze spelen. Wat jammer is, is dat het zo goed klopt en ook wat braaf is. Van een stevigere band hoop je, dat ze ook eens buiten de lijntjes kleuren.

For Scratch

Bossche Band Battle
For Scratch

Mocht je de berichtgeving van de BBB enigszins gevolgd hebben, dan is de naam For Scratch geen onbekende meer. Zij hebben deze editie gewonnen. Maar op het moment dat zij als tweede band op het podium staan, is daar nog geen sprake van.

Deze diashow vereist JavaScript.

Wederom een trio, ditmaal gewapend met toetsen, gitaar en drums om de strijd te beslechten. For Scratch speelt een soort jaren ‘70-hardrock met stevige gitaar. De zanger-gitarist wordt vocaal ondersteund door de andere twee bandleden, waarbij de toetsenist hele soulvolle partijen uit zijn toetsen haalt. Als om wat warmte en tegenwicht te bieden tegen de scherpe gitaargeluiden. Dit levert een bijzonder geslaagde combinatie op.

Mini-festival

Bossche Band Battle
Holsaby winnaar Bossche Band Battle 2018

Dat het een lange avond belooft te worden, blijkt als de derde band pas een uur later zijn opwachting zal maken. Het heeft de Willem Twee namelijk behaagd om parallel aan de BBB. een On The House-avond te laten lopen, met indiebands in de kleine zaal. Dit levert een soort mini-festival op. Ach, dan zijn de pauzes tussen de Battle-bands maar wat langer, de kans om meer muziek te leren kennen maakt veel goed. Zo biedt het ook de kans om Holsaby, de winnaar van vorig jaar, te zien spelen.

Morning Dawn

Bossche Band Battle
Morning Dawn

Morning Dawn uit Den Bosch is de volgende band die vanavond kans maakt op het goud. Vier jonge gasten in een klassieke rock-opstelling. Drums, bas en twee gitaren laten een soort emo-rock horen, wat door het jonge publiek vooraan in de zaal goed ontvangen wordt.

Deze diashow vereist JavaScript.

Stevig, atmosferisch, ik kan me een optreden van Parkway Drive herinneren wat dezelfde sfeer had. Morning Dawn doet voor de derde keer mee aan de Bossche Band Battle.

Profuna Ocean

Bossche Band Battle
Profuna Ocean

Als laatste finalist betreden de vier heren van Profuna Ocean het strijdtoneel. Profuna Ocean bestaat uit vier heren. Het strakke drumwerk biedt een goede kapstok voor de bas, gitaar, toetsen en zang. De nummers kennen veelal eenzelfde opmaak : een aantal maten een thema spelen compleet met zang. Vervolgens nemen de toetsenist en gitarist je mee op een symfonische reis om weer terug te keren bij het oorspronkelijke thema.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het klinkt allemaal goed uitgedacht en technisch goed uitgewerkt. Spijtig is, is dat de bas nauwelijks hoorbaar is. Nu is de basis vrij kaal en droog, het basgeluid had wat dikker, harder en voller mogen zijn.

Ik ben blij dat ik niet in de jury zit van deze Bossche Band Battle. Hoe moeilijk moet het zijn om te kiezen tussen deze vier totaal verschillende bands? Met For Scratch hebben ze een verdiende winnaar uitgeroepen. Morning Dawn werd tweede en treedt volgend jaar op in Oranjekade festival.


Met dank weer aan Wim Roelsma van Artishoot Fotografie

Guy Davis

Guy Davis vertolker van akoestische ‘voetstampende’ blues

Rasverteller haalt inspiratie uit The Deep South, moonshine songs en de Eastwing van het Witte Huis

Guy Davis groeide op in New York City. Hoewel zijn vooruitstrevende familie niets had met tradities, ontstond zijn passie voor de blues via de verhalen van zijn grootouders in het diepe zuiden van de VS.

Guy Davis
Guy Davis

Naast leraar, acteur en schrijver is hij daardoor al ruim 20 jaar de vertolker van akoestische ‘voetstampende’ blues. Hij blijkt een rasverteller want elk nummer wordt geanimeerd ingeleid en vaak te mooi om niet op te schrijven. Hoe later de avond hoe smeuïger het wordt.

Guy Davis

Guy Davis
espresso

Davis start met de vraag om een kopje espresso dat hij nadrukkelijk leegdrinkt. Dan pakt hij zijn vintage Kalamazoo gitaar en begint met Howlin’ Wolf’s Spoonful, gevolgd door een sing along Taking Just A Little Bit Of Time. Hierbij wordt zeer melodisch gefingerpicked en gefootstomped.

Het als Zydeco klinkende Limetown (2003) wordt begeleid op de mondharmonica, waarvan de houder schertsend wordt aangeduid als de buitenbeugel voor de overbeet van zijn zuster. Got Your Letter In My Pocket is nog niet uitgebracht en onlangs in de studio opgenomen. Het gaat over een overspelige vrouw die een kind van haar minnaar krijgt, waarna deze wordt geconfronteerd met de wettige echtgenoot.

Guy Davis
Zydeco

Met de mooi diep klinkende 12-snarige gitaar zet hij in met een nummer van Reverend Robert Wilkins.That’s No Way To Get Along gaat over een gevallen vrouw, of zoals Davis dat noemt, een “low down woman”.

De Clawhammer style is een speelstijl van de slaven. Davis demonstreert dit met zijn banjo in Shaky Pudding. Het mooie bluesy Watch Over Me schreef hij als slaapliedje voor zijn zoontje, die het al snel zelf ging zingen. De laatste songs voor de break zijn ‘moonshine songs’ aldus Davis. Het traditionele Come And Get You gaat over illegale whiskey, omkoping en blackmail.

Guy Davis
Clawhammer style

Kokomo Kidd van het gelijknamige album uit 2015 wordt gebracht als een sappige metafoor voor de schaduwregering van de USA; de zijdeur in de Eastwing van het Witte Huis in Washington DC, waar rond 1800 en tot op de dag van vandaag niet alleen kolen, maar ook drank, drugs en ander onoorbaars wordt binnengeleid. “They needed a bagman who looked like a ragman”; Kokomo Kidd is eigenlijk nooit weggeweest.

Tweede set

Guy Davis
Sonny Terry traditie

De tweede set begint met een harmonica-song in de Sonny Terry traditie. Met Goin’ Down Slow, een langzame blues, blaast Davis wel een minuut lang in één adem op zijn mondharmonica. Het publiek applaudisseert luid. Voordat hij aanvangt met het volgende nummer Give In Kind, wordt het tweede espressootje wederom nadrukkelijk uitgedronken.

My Eyes Keep Me In Trouble wordt aangekondigd als een sexgerelateerde Muddy Waters song en gaat over bronstige mannen die kusjes rechts en links uitdelen aan ‘pretty women’. Wellicht met een gerust hart door Waters neergepend in een nog #metoo-loos tijdperk.

Om in de sfeer te blijven volgt een Dylan song, het gevoelig met harmonica en 12-snarige gitaar uitgevoerde Just Like A Woman. De daaropvolgende Muddy Waters song Keep Me Satisfied, is ook niet direct vrouwvriendelijk maar wordt daarentegen uitstekend vertolkt op de banjo.

Davis vertelt over Sugar Belly

Het publiek luistert ademloos naar de ‘story-song’ over de onfortuinlijke Texaanse halfbloed Sugar Belly. Doodgeboren verklaard en als ongewenst maar beeldschoon meisje opgroeiend in een weeshuis wordt ‘the prettigst girl ever seen’ uitgebuit door een stoelschommelende Grandma. Sugar Belly belandt in de prostitutie, alwaar een jaloerse klant haar wurgt, waarna zij haar mooie groene ogen voor eeuwig sluit.

Guy Davis
Saturday Blues

Met vibrato in zijn stem speelt Davis de Saturday Blues van Ishan Bracey (Canned Heat Blues – The Legendary 1928 Memphis Sessions). Daarna het emotionele I Wish I hadn’t Stayed Away So Long, dat verwijst naar Kerstmis 2014, toen Davis’ moeder stierf (en trouwens ook Pete Seeger). Toen de telefoon ging was Davis te ver van huis om tijdig daar te zijn. Met bijna klassiek aandoend gitaarspel zingt Davis zijn song vol overgave. Terwijl het publiek meezingt weet hij zelfs een aantal bezoekers tot tranen toe te roeren.

Guy Davis
Trump op de hak nemen

De toegift is een sing along van Pete Seeger en Lee Hays Kisses Sweeter Than Wine (the Weavers). In de door mij als It Was You genoteerde song wordt, what’s new, Trump nog eens flink op de hak genomen. Dan eindigt Davis met Lay Lady Lay, een klassieker van Dylan.


Eerste set: Spoonful, Taking Just A Little Bit Of Time, Limetown. Got Your Letter In My Pocket, That’s No Way To Get Along, Shaky Pudding, Come And Get You, Kokomo Kidd Tweede set: Goin’ Down Slow, Give In Kind, My Eyes Keep Me In Trouble, Just Like A Woman, Keep Me Satisfied, Sugar Belly, Saturday Blues, I Wish I hadn’t Stayed Away So Long, Kisses Sweeter Than Wine, It WasYou, Lay Lady Lay

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Noodzakelijk Kwaad

Noodzakelijk Kwaad improviseert op gedichten Jan Ducheyne

Poezië is niet gemaakt om groot te zijn maar om het uitklappen van een ogenblik

Noodzakelijk Kwaad is een groepje van vier mannen die elkaar kennen uit het Brusselse leven. De dichter Jan Ducheyne (JD) schaarde drie muzikanten om zich heen en weeft zijn gedichten in en door de muziek die zij geïmproviseerd voortbrengen. Zo liver then live van Noodzakelijke Kwaad krijg je nergens anders. Dus ook op deze waterkoude 21 november in de foyer van de Toonzaal bij Muziek Op Donderdag (MOD).

Noodzakelijk Kwaad in MOD

Noodzakelijk Kwaad
Jan Ducheyne

Twee Vlaamse vriendinnen brachten de komst van Noodzakelijk Kwaad naar Den Bosch onder mijn aandacht. “Ga er gerust toe, het zal u niet teleurstellen.” Het is een tijdje geleden dat ik naar MOD ben geweest. Er is weinig veranderd. Hetzelfde personeel loopt rond en de belichting is nog steeds blauw-roze afgesteld. Ik hoor flink wat Vlaams om mij heen en dat komt niet van mijn vriendinnen want die konden zelf niet komen. Deze avond is de Toonzaal voor even een Vlaamse enclave.

Jan Ducheyne dichter pur sang

Deze diashow vereist JavaScript.

Een slanke, rijzige man met blond haar staat achter een microfoon en katheder met daarop schriften, mappen en andersoortig leesmateriaal. Jan Ducheyne (JD) stelt zich voor. Samen met zijn drie kompanen komt hij uit het Brusselse en in een café ontstond Noodzakelijk Kwaad. De muzikanten zijn Teuk Henri op gitaar, Jef Mercelis op een Korg en de vervanger van Frank Pay, Patricky Clauwaert op de drums. Er worden grapjes gemaakt of Frank Pay nou wel zo nodig terug moet keren. “Hij speelt zo graag de baas,” zegt JD een beetje vals. Zijn drie maten lachen. De toon van de avond is gezet.

Eerste set

Noodzakelijk Kwaad
Noodzakelijk Kwaad

Noodzakelijk Kwaad begint met Bomen van het onlangs verschenen album ‘deze avond hebben we alvast weer gehaald‘. “Poezië is niet gemaakt om groot te zijn Het gaat om het uitklappen van een ogenblik, dat meestal twee, drie, vier seconden duurt.” In deze rocky voordracht vraagt JD zich af of mensen ook jaarringen hebben net als bomen. Helaas zijn veel van zijn woorden niet goed verstaanbaar want Noodzakelijk Kwaad speelt nogal hard, te hard soms. Maar misschien ligt dat ook aan mij. Anderen verstaan JD wel goed.

Het tweede gedicht heet Noodzakelijk Kwaad. JD geeft wat statements af van en over het verschijnsel Noodzakelijk Kwaad. Een paar quotes: ‘Noodzakelijk Kwaad is onbetaalbaar of betaalbaar’. Of ‘Noodzakelijk Kwaad speelt zich af op velden en muren, in uw kop maar even goed bij de buren’. Ik kom niet echt achter wat JD nu precies bedoelt met Noodzakelijk Kwaad en misschien is dat ook zijn bedoeling.

Noodzakelijk Kwaad
Rock en poezië in de Toonzaal

Alvorens te beginnen aan het derde gedicht – Gedicht in de zon – vertelt JD dat hij het op bestelling heeft gemaakt. Gedicht in de zon gaat over klimaatverandering, een onderwerp dat later in de tweede set terugkeert. Bij het gedicht Dansen gaat veel verloren door het te hard spelen van de band. Het een-na-laatste gedicht is een doorlopende herhaling van de titel van het gedicht: N’importe quoi oftewel ‘Het maakt niet uit’ of zoals JD dat naar het Engels vertaalt in Whatever. Het laatste gedicht van deze set heet No Shuffle.

Tweede set

Noodzakelijk Kwaad
Gedicht Ton Lebbing Tribute

In de tweede set hebben we te maken met een heuse premiere. De gedichten Ton Lebbink Tribute en Signaal 8: Het Patroon worden voor de eerste keer voorgedragen. De drie muzikanten van Noodzakelijk Kwaad krijgen vrij spel om all out te improviseren.

JD vertelt wat over de Amsterdamse dichter Ton Lebbink (1943-2017). Lebbink was portier van de Melkweg en later van Paradiso, twee legendarische muziekpaleizen in Amsterdam.

Lebbink maakte furore als dichter en drummer. De bundel Luchtkastelen werd goed ontvangen. Ton Lebbink Tribute duurt ongeveer 20 minuten en dat is ook te zien aan de vele vellen papier die van de katheder afrollen.

Het tweede gedicht Signaal 8: Het Patroon duurt net zo lang en gaat weer over klimaatverandering en van de dingen die door die verandering dreigen te verdwijnen zoals begonia’s en tulpen. JD mengt melancholie, spot, verwijt en betrokkenheid in dit lange gedicht dat tot het einde boeiend blijft.

Jan Ducheyne heeft een donkere, mannelijke stem en een klare articulatie. Zijn houding is een mengsel van spot met zelfspot waarbij hij toch ook altijd zijn zorg en betrokkenheid laat doorschemeren. Een avond met Noodzakelijk Kwaad ie er een om niet te missen.


Foto’s: Ronald Rijken

Petersburg

Petersburg is niet zomaar het zoveelste gitaarbandje

Debuutalbum Show van nieuwe band overtuigend gepresenteerd in Brouwpodium Bossche Brouwers de Vaart

Petersburg, dat is de naam van de nieuwe band rondom drummer Camiel Muiser. Het heette eerst Petersburg Orderer en dat was een solo project van Camiel. Met het toetreden van Boris de Klerk (ex-Canshaker Pi), Erik van der Paardt (bas) en Jilles van Kleef (gitaar, o.a. Torii en Global Charming) veranderde een en ander en viel het woord Orderer weg. Nu gaat de band door het leven als Petersburg en treedt ze deze zaterdag de zestiende november op in café De Vaart aan de Tramkade.

Petersburg
Camiel Muiser

Petersburg in De Vaart

Twee maanden geleden bracht de Amsterdamse band Petersburg het debuutalbum Show uit.

KLANKGAT: Wordt het niet een heel kort concert? De nummers die op Show staan, duren hooguit een paar minuten.
Jilles van Kleef: Dat zal wel meevallen. Live maken we de nummers vaak langer.
En zo geschiede. De soundcheck was gelukkig al eerder gedaan, dus de band kon klokslag 21.30 uur beginnen.

Na afloop van het concert stelde ik Camiel Muiser bijna dezelfde vraag.
Camiel Muiser: Wat we nu al live proberen, gaat op de nieuwe plaat ook gebeuren. Dat er in 10 minuten geluiden komen en dat er daar een liedje uit ontstaat. En dat het weer naar het geluid teruggaat. Dat er één liedje in een set van een half uur gespeeld kan worden.

Petersburg
Petersburg

Alvorens te beginnen vraagt Boris de Klerk het publiek meer naar voren te komen om meteen daarna het eerste nummer Fox in te zetten. Boris heeft zo zijn eigen stage-act. Niet dat die act bewust is ontwikkeld, zo is hij nou eenmaal. Hij buigt zijn rug diep door en maakt schokkerige lichaamsbewegingen.

“Ik vind het gewoon fijn om me zo te bewegen, het is niet dat ik er bij mij een knopje omgedraaid wordt zo gauw ik op een podium sta.”

Hoe het ook zij, aan het spel van Boris valt niets aan te merken. Snelle licks & riffs, jankende snaren en vaak bewust ernaast zitten.

Velvet
In het tweede nummer TV  zoekt Petersburg de grenzen nog verder op. Het monotone gitaarspel, het bewust ernaast zingen van Camiel Huiser doen denken aan The Velvet Underground met Johnny Rotten als zachtmoedige leadzanger. Eyes is van hetzelfde, tutti Velvet met die monotonie in het gitaarspel en dat zingen met een uitgebluste stem.

De drummer als leadzanger

Petersburg
Camiel – drummer/leadzanger

De beroemdste drummer annex leadzanger is good ol’ Phil Collins. Bij Petersburg vervult Camiel Muiser die rol. Drumstellen worden per definitie achter in het podium opgesteld, het is wetmatig. Als vanuit die positie de zang komt dan moet de stem eerst over de andere spelers heen en bereikt dan pas het publiek. Natuurlijk, het geluid komt uit de boxen, maar mensen richten hun ogen op de mond waaruit al die teksten komen. Te indirect allemaal als je zo achter je drumstel zit.

KLANKGAT: Wanneer ga je bij je drums weg en ga je alleen nog als zanger optreden?
Camiel Muiser: Misschien … wel … niet, maar ik denk wel dat de drums worden vervangen. Ik ben nu ook met sounddesign bezig en met folie dingen, het maken van geluid met folie papier, kleine dingen. Misschien wordt dat het, een drumset met een paar losse dingen. En dat ik dan sta. Geen drummer meer maar percussionist.

Kabbelende mijmeringen in rock

Petersburg
rock mijmeringen?

De drie volgende nummer zijn Tigers, Carla en Moskow die niet op het album Show staan. Waarschijnlijk ouder werk. In deze fase van het optreden is er nog maar weinig communicatie met het publiek. Camiel bedankt beleefd na elk applaus. Dat is dan ook het enige.

Toch is er sprake van aandacht en oprechte waardering onder de mensen. De single Today met het lieve stemmetje van Camiel en het verstorende gitaarwerk van Boris kan zelfs rekenen op groot enthousiasme.

Deze diashow vereist JavaScript.

Tara is een rustig werkje en kabbelt als een ondiep beekje naar Good, de tweede single van het album. Good is het mijmeren op een lome, warme zomerse namiddag. Petersburg speelt de nummers nu snel achter elkaar. Goat is een Indiepop waarbij de gitaristen het heft in handen nemen.

Nights is een lekkere rock nummer met stevige beats en gitaarlicks die je bijblijven. Vette intro en hitpotentie. Met Kos dat niet op het album Show staat, nadert deze set zijn einde en sluit Petersburg met Forest – wel op Show – zijn optreden in café De Vaart af.

Met de eigenzinnige Camiel Muiser, gitaartovenaar Boris de Klerk en de onontbeerlijke waterdragers Jilles van Kleef en Erik van der Paardt heeft de band Petersburg de juiste ingrediënten in huis om één van de belangrijkste bands van Nederland te worden in het komend decennium.


Bandleden Petersburg:

Camiel Huiser – drums & leadzanger
Boris de Klerk – gitaar & zang
Erik van der Paardt – bas & zang
Jilles van Kleef – gitaar/keys & zang

 

Edgelarks

Edgelarks over kleine natuurwonderen en wereldproblematiek

Muziek uit de Britse eilanden, India en het diepe zuiden van Amerika passeren de revue

Het muzikale duo Edgelarks, Hannah Martin en Philip Henry, is afkomstig uit de UK en trad al vaker bij ons op. Phillip Henry is een begenadigd slide-gitarist en mondharmonicaspeler. Ook speelt hij banjo, dobro, mondharmonica, de footstomp en de chaturangi gitaar.

Edgelarks
Edgelarks in Blue Room Sessions

Henry heeft zich rond 2008 bekwaamd in de muziek van de Britse eilanden en die van het diepe zuiden van Amerika, maar ook in de oorspronkelijke muziek uit India, wat hun ook wel als traditioneel folkduo bestempelt. De uit Devon afkomstige singer- songwriter Hannah Martin heeft een warme donkere stem. Zij speelt vanavond viool, banjo, shrutibox en gitaar.

Edgelarks

Hannah Martin
Hannah Martin

Edgelarks starten met Feather, het titelnummer van hun laatste gelijknamige laatste album. Deze song ontstond tijdens een wandeling door het mooie Dartmoor. Hannah Martin vond een veer, vroeg aan haar Facebook vrienden of iemand deze herkende en kreeg een record aan reacties terug. Signposts, gaat over een tweetal verkeerspalen die ze aantroffen ‘in the middle of nowhere’ tijdens een reis door het eindeloos grote Australië.

Philip Henry
Philip Henry

Als derde de sing-along Wander die toch echt niet makkelijk mee te zingen blijkt. Henry begint tijdens dit nummer met treingeluiden die in het daaropvolgende nummer Underground Railroad nog levensechter worden gespeeld met behulp van de mondharmonica, footstomp en viool. Hij gaat zo levensecht tekeer op zijn instrument dat hij zelfs even moet pauzeren (“I’m a bit under the weather”) waarna hij al beat-boxend pas echt losgaat.

De archeologische song, Where I Stand, is een mooi rustig nummer met banjo en slidegitaar over de Ogham Stones, waar de Ierse immigranten Enabarras ooit hun naam in kerfden.

Philip Henry
Philip Henry-chaturangi

Chaturangi

Edgelarks
Chaturangi

En dan is het tijd om de Indiase klassieke gitaar, de chaturangi, ten tonele te voeren. Dit instrument heeft 22 snaren waarvan een aantal wordt aangeduid als sympathieke snaren, een soort mini harp. Henry leerde het instrument bespelen tijdens zijn reizen door India in 2008. Als intro een prachtig geluid dat vaak is te horen in een Engelse serie over kolonialisten in India.

Het imponerende Last Broadcast gaat over het tragische relaas van de oorlogsverslaggeefster van de Sunday Times, Marie Colvin, die omkwam tijdens de slag om Homs in Syrië.

We zijn daarna toe aan een happy song over tevredenheid Wanting Nothing, met Martin op de banjo en Henry op slide gitaar. Er wordt mooi samen gezongen en heel mooi viool gespeeld op een nummer van Tim O’Brien Brother Wind.

Het door Hannah geschreven Oyster refereert aan een geliefd gedicht van Emily Dickinson. Phillip Henry bespeeld deze keer de banjo. Het gaat over the small miracles of nature. “Hope is the thing with feathers”. Met Hannah’s opmerking dat ze wel wat hoop kunnen gebruiken met een premier als Boris Johnson, krijgen ze de lachers op de hand.

Finale
Met Nailmakers’ Strike, over de staking in 1862, mag het publiek meezingen ” You’ve got to fight for your right”. Een van de laatste songs The Boy That Wouldn’t Hoe Corn begint ook weer rustig met een oriëntaals aandoend intro en wordt door Henry met enigszins hese maar mooie stem gezongen. Zij spelen tegen elkaar op in een soort battle met viool en dobro. Prachtig uitgevoerd en eindigend in een steeds sneller ritme. Dan verdwijnen ze even van het toneel, maar het publiek wil meer. De toegift is een lullaby van James Taylor Close Your Eyes.

Edgelarks
Edgelarks einde show

Naast alle beelden over onrust, Brexit-ellende, een onfortuinlijke journaliste, een favoriete dichteres en een dolle premier was er ook aandacht voor rust, tevredenheid, verre reizen, vogels, natuur, ellenlange stranden en oude stenen. Deze twee bevlogen artiesten namen ons deze avond mee in hun muzikale gepassioneerde wereld en…omdat ze nou eenmaal toch hier zijn, de volgende dag vroeg op, naar de Tilburgse markt. Kaas kopen voor de familie. Ja ook dát kan belangrijk zijn.

Deze diashow vereist JavaScript.


Setlist: Feather, Signposts, Wander, Underground Railroad, Where I Stand, Last Broadcast, Silbury Hill, Wanting Nothing, Brother Wind, Oyster, Nailmakers Strike, The Boy That Wouldn’t Hoe Corn, Close Your Eyes

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Plug

PLUG met live electronics van Graham Dunning als hoogtepunt

Werkwarenhuis speelveld van ambient en electronica smaldeel van November Music 2019

PLUG is het event voor de diehards, de fijnproevers van electronica muziek, ambient en weirde soundscapes, al dan niet via digitale weg gerealiseerd. Vanuit dat oogpunt is het afwachten wat je voorgeschoteld krijgt op dit onderdeel van November Music 2019. PLUG vindt 9 november plaats in het Werkwarenhuis aan de Tramkade.

PLUG

PLUG vindt dit jaar voor de eerste keer plaats in het Werkwarenhuis aan de Tramkade. In het Werkwarenhuis zijn er genoeg ruimtes waar kunstenaars en publiek elkaar kunnen treffen op een meer ongedwongen manier en setting. PLUG wordt samengesteld door het team van Willem Twee toonzaal en studio’s dat ieder jaar ook het FAQ-festival organiseert.

BRASS

Deze diashow vereist JavaScript.

Op de zolder van het Werkwarenhuis hebben diverse geluidskunstenaars hun installaties opgesteld. Eén van hen is de Vlaamse theatermaker Kris Verdonck met het project BRASS. Bij BRASS komen mensen niet aan te pas. Het is een door technologie aangestuurde geluidsinstallatie.

De drie sousafoons die in de ruimte hangen, lijken uit zichzelf te spelen. De instrumenten draaien traag rond hun as waardoor het ene moment klanken samenkomen en daarna weer van elkaar verdwijnen, een slow motion doppler effect. Vervreemdend, zeer amusant en prachtig gevisualiseerd.

Dictaphone

PLUG
Dictaphone

Rond 23.00 uur treedt de eerste act van de avond aan. Het is de Berlijnse band Dictaphone, bestaande uit Oliver Doerell, Roger Döring en violist Alex Stolze. Het licht in het Werkwarenhuis wordt gedimd om zo de geluiden die Dictaphone voortbrengt dieper tot je door te laten dringen.

Op het beeldscherm achter de musici verschijnen oude foto’s van rond 1900. Daarop is te zien dat mensen aan tafel een séance houden. Dat was toen een zeer populair tijdverdrijf van de culturele élite. Tijdens zo’n spirituele sessie werd het licht sterk gedimd. De overeenkomst met PLUG is duidelijk.

PLUG
PLUG – Dictaphone

Gesprekken verstommen of worden zachter voortgezet. De samensmelting van electronica met analoge instrumenten (klarinet) werkt zowat meteen op je innerlijk. Instant Mindfulness. Als je van Tuxedomoon, Pram, Erik Satie of Asmus Tietchens houdt dan zit je hier nu goed. Helaas serveert de horeca hier geen Tibetaanse yakboterthee.

Tomaga

PLUG
Tomaga

De tweede act, Tomaga, is van een duo dat uit Londen komt. Zij gaan verder dan hun collega’s uit Berlijn. Waar Dictaphone stopt daar begint Tomaga eigenlijk. Deze PLUG gig is er een van percussie, synthesizer sounds en volle klankeffecten die diep tot je doordringen. Rustgevend maar dan van de energieke soort. Ambient en vol grooves hoewel dat bijna in tegenspraak lijkt. Je kan er een hele dag naar luisteren, meenemen in bed en weer fris wakker worden. PLUG in PLUG out.

PLUG
Tomaga

Graham Dunning
PLUG 2019 wordt afgesloten met een set van Graham Dunning. En waar Tomaga stopt daar start Graham, nee daar beukt hij in met ongelooflijke beats die eindeloos en haast monotoon doordreunen. Even snak je naar een verandering maar dan wordt je gevangen door die eindeloos repeterende beats en gemanipuleerde vocals.

PLUG
Graham Dunning

Dunning doet deze derde set van PLUG helemaal live en noemt het zelf live-electronics & live-coding.  Als hij een plateau van vinylplaten naast zijn instrumentarium opstelt en daar eieren op plaatst zou je daar live-cooking aan toe kunnen voegen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Dunning is niet meer te stoppen en haalt de eieren weg en plaatst plastic plugs in de bovenste plateau die door rubberen slangetjes aangeraakt worden. Op hun beurt zijn die slangetjes verbonden met de elektronische apparatuur. De geluiden die de rubberen plugs en slangetjes produceren manipuleert hij verder. Graham Dunning improviseert naar hartelust met mathematische precisie. Hij is zowel sluitstuk als het hoogtepunt van deze PLUG editie 2019.

P79

P79 weer strijdtoneel Halve Finale Bossche Band Battle 2019

Finale BBB in Willem Twee wordt in samenwerking met On The House Indie een mini-festival

Het programma van de Tweede Halve Finale Bossche Band Battle 2019 in P79 ziet er als volgt uit:
1. The March
2. Stich & the Rag Dolls
3. Sparks of Sanity
4. Profuna Ocean

Tweede Halve Finale in P79

1. The March

P79
The March

Het is nooit leuk om het spits af te moeten bijten, maar het strooitje trekken wijst The March aan om deze Tweede Halve Finale van de Bossche Band Battle editie 2018 te beginnen. Lody (zang, gitaar), Bram (drums) en Geert (bas) hebben er geen moeite mee want ze gaan voortvarend van start met een soul nummer gemengd met poprock.

P79
Lody Borgers

Lody zingt erg makkelijk en is bijna de rust zelve achter de microfoon. Geert duikt er goed in met lekker spel op zijn basgitaar. Funky rock riffs stuwen de nummers voort met de beats van Bram. Er is goed contact met het publiek. Lody is een vriendelijke performer. The March maakt er een toffe show van. Goede vibes stromen door de kelder van P79.

2. Stitch & the Rag Dolls

P79
Stitch & the Rag Dolls

Op de vraag hoe het met zijn stem is, reageert zanger/gitarist Jack Harrison dat alles weer OK is. In de voorronde was hij ziek en slecht bij stem. “Ik kan dat nu niet meer opvoeren als excuus,” antwoordt Harrison.  Dat blijkt, want hij  is goed zowel in lage als hoge tonen met soms Tom Waits-achtige momenten: gruizige stem. Inleidend is elke song spannend in opbouw, maar gedurende het nummer zwakt het af.

P79
Jack Harrison

Harrison steelt de show en is duidelijk de leader. Stitch & the Rag Dolls is een goed geoliede machine met afwisselend blues, rock en pop. Het scheelt ook dat Jack native speaker is. Zijn Engels komt niet van school of studie.

3. Sparks of Sanity

P79
Spark of Sanity

De band houdt deze halve finale een hoog tempo aan in tegenstelling tot de voorronde waar meer afwisseling was. Zanger Laurens Lamberts weet echt veel variatie in zijn stem te leggen. De sfeer zit er duidelijk in. Het publiek doet mee en de muzikanten worden steeds enthousiaster. Er is goed contact en ruime interactie met het publiek.

P79
Björn Schouten

Aan het einde gaat bassist Björn Schouten tussen het publiek spelen. Die kan niet meer stuk.

4. Profuna Ocean

P79
Profuna Ocean

Profuna Ocean is een geheide favoriet voor het winnen van de Bossche Band Battle prijs. De mix van pop met symfonische rock (Dreamtheater/ Porcupine Tree) staat als een huis. Veel variatie in zowel drums en zang als gitaar. Zanger Raoul Potters wisselt zang af met fijne gitaarsolo’s.

P79
René Visser

De keyboards zijn helaas slecht gemixt wat in het totaalbeeld van symfonische rock wel belangrijk is. Bij Profuna Ocean zijn het top muzikanten, stuk voor stuk en helemaal op elkaar ingespeeld. Volgens één van de juryleden een hoogtepunt van de afgelopen vier jaar.

Op naar de Bossche band Battle finale 2019

P79
P79 jury en speaker Hugo Den Hartog

Finalisten
Afgelopen zaterdag 9 november is in een druk bezocht P79 tijdens de Tweede Halve Finale gestreden voor een plek in de finale. Profuna Ocean en Stitch & the Rag Dolls gingen er vandoor met de tickets. Zij strijden samen met Morning Dawn en For Scratch op het grote podium in Willem Twee poppodium om de felbegeerde hoofdprijs. Een single opname + videoclip bij Studio Cube.

Mini-festival
In samenwerking met On the House van Willem Twee popodium is er voor gezorgd dat de twee programma’s op elkaar aansluiten. Zodoende ontstaat er een mini-festival waar je maar liefst zes bands kan komen beluisteren.

P79
Holsaby – winnaar 2018

Op het On The House podium trapt Holsaby af, de winnaar van de BBB 2018 en speelt Alcuna Wilds daarna..

Dit jaar wordt er een pilot Livestream opgezet waarbij je de Bossche Band Battle live kan volgen via Youtube. De Bossche Band Battle finale en On the House Indie vinden plaats op vrijdag avond 22 november.


Met dank aan Wim Roelsma van Artishoot Fotografie en voor zijn verslaggeving van deze halve finale