POWER TO THE PIPO

POWER TO THE PIPO

PODIUM AZIJNFABRIEK
VRIJ. 2 DEC.
20:30

MEER INFO

TIM EASTON

TIM EASTON

BLUE ROOM SESSIONS
VERKADEFABRIEK
DI. 06 DEC.
20:30

MEER INFO

Nina Lynn

Gerenommeerde muzikanten rondom jonge NinaLynn

Hummingbird or nightingale met een grote liefde voor de Amerikaanse country muziek

Vanavond een van de jongste artiesten, NinaLynn, die ooit op ons podium stonden. Pas 24 en een dijk van een stem met de nodige Amerikaanse pathos. Al jong geïnspireerd door Americana muziek van o.a. Taylor Swift, Emmylou Harris en Alison Krauss, was het snel duidelijk dat ze een carrière ambieerde als muzikant. Het weerhield haar er echter niet van om haar Bachelor en onlangs ook haar Master te halen op de UvA. “Maar haar hart ligt bij de muziek” aldus de trotse ouders die als verrassing het concert bijwonen.

NinaLynn & Band

NinaLynn
NinaLynn

Net als bij voorgaande artiesten werd corona een tijd om te bezinnen en mooie muziek te schrijven. Met o.a.Janos Koolen, die haar ook vanavond begeleidt, verschijnt in die periode haar debuutalbum Hummingbird, waarvan ze een aantal nummers speelt. De andere gerenommeerde muzikanten zijn Lucas Beukers op bas en Arthur Bont op (veelzijdige) drums en washboard.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ze start met een eigen nummer Clear Blue Skies en het vlotte Don’t You Dare, wat zó in de serie Nashville past, (mocht je die gevolgd hebben). Met Grandma and I, schetst ze herinneringen aan dansen met oma, op feestjes waar beiden de enige singles waren. Mooi begeleid op de klarinet van Koolen. Dan een goed uitgevoerde cover Crowded Table van The Highwomen. Moeiteloos reist Nina van het meerstemmig gezongen Conwy Bay in Wales (goed banjospel van Koolen), naar Oh Atlanta van Alison Krauss. Nieuwe nummers als Lilith, samen geschreven met Arthur Bont en From The Bones zijn twee voorproefjes van het nieuwe album dat in maart wordt gereleased in Paradiso Noord (Tolhuistuin).

NinaLynn
NinaLynn – Amerikaanse pathos

Tweede set
De tweede set start onaangekondigd met een nummer bekend van Eva Cassidy A Bold Young Farmer, maar nu in een werkelijk prachtige eigen versie van NinaLynn. De zaal luistert ademloos. Het zelf geschreven Freebird heeft een poetisch refrein “I’m a freebird, I am a close your eyes jump in and do it believer, I’m a be everything wanted to be bird, And this freebird will fly”.

Het wordt te veel om alle nummers te beschrijven, maar het zijn stuk voor stuk pareltjes. Janos Koolen. die doorgaans zo’n tien verschillende instrumenten bespeelt houdt het vanavond ‘slechts’ bij een elektrische en akoestische gitaar, banjo, klarinet en mandoline en dat allemaal op uitstekende wijze. De bas van Lucas Beukers klinkt goed en samen met de opvallende soms onheilspellend drummende Arthur Bont beschikken zij ook over een goede zangstem.

De op een na laatste song is de titelsong van het volgende album A Taste Of The Wild. Met Home als toegift verlaat de band onder een staande ovatie het podium. Prachtig concert van een veelbelovend talent en een uitstekende band.

Nina Lynn
NinaLynn en band – ovatie

Setlist: Clear Blue Skies, Don’t You Dare, Grandma & I, Crowded Table, Conwy Bay, Oh Atlanta, Lilith, From The Bones, Head Over Heart, Tweede Set: A Bold Young Farmer, Let It Grow, Each Woman, Freebird, Ways To Wander, Seasons, Spirit Guide, A Taste Of The Wild, Home

Fotografie: Wies Luijtelaar

Anna Rune - ©Ruth Nije Bijvank

Anna Rune openbaart haar geheimen in nieuw album

Contrasten creëren tussen zwaarte en licht en het dankbare vinden in het duister

Anna Rune is het alias van Anna De Volder. Zij is een singer-songwriter uit Sint Niklaas, België. Anna is de eerste vrouwelijke winnaar van het programma De Beste Singer-Songwriter van Nederland. Haar nieuwe album For Monumental People is de rode draad voor haar najaarstoer door de Lage Landen. KLANKGAT interviewde Anna Rune over dat nieuwe album. Zaterdag 26 november speelt zij in De Toonzaal, Den Bosch.

Anna Rune

Anna Rune
Anna Rune – ©Ruth Nije Bijvank

Anna Rune, had vier jaar lang een eetstoornis. Zij herstelt nu stap voor stap en zingt op haar nieuwe album over datgene waar ze jarenlang over zweeg. Het album For Monumental People (2022) is de spil van de herfst tour van deze singer-songwriter. Zaterdag 26 november doet zij de Toonzaal aan in Den Bosch.

KLANKGAT: Is de For Monumental People Fall Tour de afsluiting van een moeilijke periode in jouw leven?
Anna Rune: Ik heb de fout meerdere malen gemaakt, waar ik een afgebakende periode voor mezelf stel waarin ik dingen zou moeten verwerken, of symbolisch zou moeten achterlaten, of een deadline waarna alles makkelijker zou zijn. De realiteit is: die moeilijke periode draag ik voor de rest van mij leven mee, en ook alles wat ik daar uit geleerd heb. Het gaat goed, maar het gaat ook af en toe nog mis in mijn hoofd, en dat wordt gemakkelijker met tijd, maar niet omdat ik het afsluit door erover te zingen, maar omdat ik leer om het beter te begrijpen.

In The Critic zing je over een ‘critic in my head’ en zelfs een corrector. Wat zeggen die critic en corrector?
De belangrijkste zit ook in het nummer: ‘If I could just be faultless, they swore I’d never feel alone’. – Ik heb geleerd dat dat net het omgekeerde is: Als je je perfect voordoet, kan je je nooit echt verbinden met anderen. Connectie komt heel vaak vanuit gedeelde foutjes, vanuit het menselijke zien in iemand anders.

In The Secret zing je: ‘I am a secret’. Je zegt niet ik heb een geheim wat vaker het geval is bij de meeste mensen. Kan je een tipje van de sluiter oplichten?
The Secret is geschreven vanuit het standpunt van het geheim zelf. Ik vergelijk het met een wild dier dat zijn weg naar buiten wil klauwen, en uiteindelijk wel altijd wint. Het gaat over wat een geheim met je kan doen als je het te lang binnenhoudt. Als mensen mijn geheimen willen weten, moeten ze naar de show komen.

Anna Rune
cover For Monumental People

In Stereopticon zing je: ‘I have never felt so exposed. Everybody knows now how I feel’. Zit je dat dwars of heb je er lak aan?
Ja, in tegendeel, ik vind het bevrijdend om te merken hoe open ik ben geworden en hoe al mijn emoties heel duidelijk aan het oppervlak liggen. Dat is wel echt iets wat je leert als je in therapie gaat: het herkennen van al die verschillende laagjes bij jezelf en daardoor ook bij anderen. Ik denk dat ik er veel empathischer door geworden ben. Stereopticon gaat over mijn beste vriendin Anne, bij wie ik dat al kon, nog voor dat ik de hele duik nam.

De muziek is in tegenstelling tot de teksten licht van toon, bijna etherisch. Is dat bewust of gaat het vanzelf vanuit je singer-songwriterschap?
Dat is zeker bewust. Ik wou een contrast creëren tussen zwaarte en licht. Ik wou dansen in de studio op mijn verdriet, en het dankbare vinden in het duister. Daarom schreef ik ook ode’s aan mensen, in plaats van te focussen op die heftige tijd en wat dat meebracht. Ik wou vrolijke melodieën, stoere baslijnen en een plaat die je achterlaat met meer zelfvertrouwen, meer inzicht en meer compassie voor jezelf.

 

 

Mijn eerste album Residue & Lovers’ Dust was een stuk bombastischer en zwaarder qua melodieën en harmonieën, geïnspireerd op de 20ste eeuwse laat-romantiek van onder andere Rachmaninoff, en daar steek ik mijn liefde voor orkestrale bewerkingen ook niet onder stoelen of banken. Je mag ook af en toe echt eens helemaal in de melancholie kruipen vind ik, maar daar moet je ruimte voor maken en even voor gaan zitten/liggen.


Anna Rune treedt zaterdag 26 november op in Willem Twee Toonzaal

Foto’s Anna Rune door Ruth Nije Bijvank

Moodz

3nd Moodz arena van jazz funk punk rock electronica

November Music maakt weer een geslaagde avond van de muziek van nu door de makers van nu

Terwijl de binnenstad van Den Bosch helemaal dichtslibt met carnavalvierders – het is de 11de van de 11de – staat de derde editie van Moodz op het punt van beginnen. Op het program staan REMY.& the Analogue Robot Orchestra, Falkevik, LIUN + the Science Fiction Band en sluit Jameszoo Blind Group de avond af.

3nd Moodz

REMY. & the Analogue Robot Orchestra en Falkevik staan simultaan geprogrammeerd, dus moet er gekozen worden. Ik kies voor REMY omdat ik erg nieuwsgierig ben naar zijn Robot Orchestra. Remy van Kesteren is artist-in-residence wat betekent dat hij volop de gelegenheid krijgt om zich binnen November Music te werken aan een project en/of aan zijn ontwikkeling als musicus.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Maar eerst en vooral is Remy harpist. Een harp roept associaties op van hemels klinkende muziek om de goden te behagen. Niets van dat al want Remy combineert zijn harp met allerlei elektronische apparaten die hij bestuurt met een meervoudige voetpedaal. Hij kan daarmee live sounds en beats produceren en samples oproepen. Al die apparaten noemt hij zijn Analogue Robot Orchestra.

In het midden van de show speelt Remy met een draagbare elektrische harp, hoogstwaarschijnlijk selfmade. De harp krijgt bijna het karakter van een rockgitaar. Harmonie en gratie op de harp kunnen zo omslaan in urban dance & beat als hij zijn robot orkest opwekt. De integratie is verrassend.

Naast dit bijzonder orkest wordt Van Kesteren geflankeerd door een drietal zangers. Dat zijn Kim Janssen, Marcel Veenendaal van Di-Rect en zangeres LUWTEN. Vooral Marcel Veenendaal maakt indruk en heb ik mijn visie op de harp een harde reset gegeven.

Deze slideshow vereist JavaScript.

 

LIUN + the Science Fiction Band

In Willem Twee poppodium staat LIUN + the Science Fiction Band op het Moodz programma. Het is een 10-koppig collectief met zangeres Lucia Cadotsch en de Berlijnse componist Wanja Slavin op saxofoon, dwarsfluit en synthesizers. Achter hen een fijne koperset van vier mannen en een vrouw op trombone. Een drummer, bassist en pianist maken het compleet.

Moodz
Wanja Slavin – Moodz

De band komt aan het begin van de set nogal rommelig over. De nummers worden onvast gespeeld alsof het eigenlijk een soort warming-up lijkt. Na drie nummers raakt de band op stoom en claimt zangeres Lucia Cadotsch een grotere rol. Het wordt zowaar funky met de nodige jazz breaks. De saxofonist in het kopergezelschap imponeert een aantal keren met een grandioze solo en de jonge vrouw op trombone doet daar nog een schepje bovenop.

Het zijn trouwens allemaal heel jonge muzikanten die achter Slavin en Cadotsch spelen. Een haperend begin maar uiteindelijk een goede show met een uitgebreide mix aan stijlen.

Deze slideshow vereist JavaScript.

 

Jameszoo Blind Group

Al deze fantastische muzikanten ten spijt is de focus van deze derde editie van Moodz toch wel gericht op Jameszoo (Mitchel van Dinther). Ik hoorde in de wandelgangen dat velen uitkeken naar deze afsluiter van de avond. Mitchel presenteert zijn langverwachte album Blind en doet dat in de Clubzaal van de Verkadefabriek in het gezelschap van Blind Group.

Moodz
Jameszoo Blind Group – 3nd Moodz

Om te beginnen, elk nummer heeft een duidelijk kop en staart. Er wordt strak en gedisciplineerd gespeeld ondanks de freejazz elementen die in de nummers zijn verweven. Strakke, harde funk voorafgegaan door coole jazz intro’s. Anderen vonden het meer harde punk. Whatever.

Vooral het drumwerk van Jamie Peet is imponerend in opbouw, ritme wendingen, breaks op het juiste moment en zeer gefocust. Op de Hammond orgel levert Niels Broos een warme klare lijn in klankkleur. De bassist behandelt zijn gitaar als een percussie instrument. De saxofonist is een afgebakende solist. Jameszoo houdt de regie strak en speelt denkelijk daarom met zijn rug naar het publiek om zo de Blind Group te sturen.

Deze slideshow vereist JavaScript.

De nummers duren ook niet te lang. De mogelijkheid om oeverloos te jammen en improviseren zit er niet in. Met fuzzy electro-jazz wordt deze derde editie van Moodz luid en duidelijk afgesloten.


Op 25 november houdt Jameszoo met kunstenaar Philip Akkerman een duo expo in Nes in Amsterdam. De toegang is gratis

Met dank aan November Music
Foto’s: Wim Roelsma

 

Steve Coleman

Eenmalige samenwerking Steve Coleman en Amstel Quartet

Als er wordt geïmproviseerd of een fout gemaakt dan heeft het publiek dat niet door

De Amerikaanse altsaxofonist en componist Steve Coleman gaat een eenmalige, langverwachte samenwerking aan met het Amstel Quartet. Het betreft daarnaast een wereldpremière van Steve Coleman. Dit alles vindt plaats in de Clubzaal van De Verkadefabriek georganiseerd door November Music 2022.

Steve Coleman

Steve Coleman
Steve Coleman – November Music 2022

De naam en faam van Steve Coleman gaan hem voor gezien de drukte aan de deur van De Clubzaal. Het is dringen geblazen. In de passage naar de zaal is een fotoshoot aan de gang van het kwartet en Coleman himself. Er wordt in ieder geval flink geflitst.

Het is niet de eerste keer dat Coleman van de partij is bij November Music. In 2016 was hij er ook. Of in zijn eigen woorden: “They ask me once more so I think I didn’t mess up the first time.” Maar eerst speelt het Amstel Quartet een eigen nummer.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het stuk dat het kwartet speelt is minimalistisch avant-garde waarin melodie of ritme geen rol van betekenis spelen. Alleen tonen & klanken ijlen door de muisstille Clubzaal. Het vergt veel van het ongeoefende oor dat deze klanken doorseint naar het brein dat naarstig op zoek gaat naar vergelijkingsmateriaal. Helaas lukt dat niet. Stuk voor stuk zijn het zeer stilistische musici die zich zeer ver hebben ontwikkeld en niet alleen in jazz.

Amstel Quartet
nieuwe compositie

Het was een (kinder)wens van het Amstel Quartet om ooit nog eens te spelen met Steve Coleman en die wens komt deze avond uit. Steve Coleman verschijnt vanuit een ruimte achter de bar van de Clubzaal en neemt meteen de regie over. Zijn nieuwe  compositie (onder de naam Was Ankh Djed lees ik in andere media, maar dat weet ik niet zeker) bestaat uit vier delen. Aanvankelijk haakt Coleman in op het minimalisme van zijn vier begeleiders maar solist als hij is, voert hij de boventoon – soms letterlijk.

Het nieuwe nummer – een heuse wereldpremière –  beslaat de hele set, ondanks dat er momenten van stilte zijn als Coleman wat door bladmuziek frommelt. Niemand applaudisseert, men durft ogenschijnlijk niet. Naarmate de set vordert, wordt het minimale pad verlaten en voeren de vijf saxofonisten ons naar de highway van de jazz. Eerst heel kalm en gelijkmatig waarin je wel aanvoelt dat dat uit gaat monden in een krachtig eindspel. Coleman zit stevig aan het stuur maar gunt zijn begeleiders ieder de nodige ruimte. Het slot is buitengewoon dynamisch, ritmisch knap op elkaar inspelend.

November Music
eenmalige samenwerking

Coleman maakt na afloop een praatje met het publiek. Hij vertelt dat deze samenwerking ook nieuw voor hem is. Hij kende het Amstel Quartet niet en hij is gewend om te schrijven voor muzikanten die hij kent. Het ging deze set wel eens fout of er gebeurde iets wat hij niet kende of niet had geschreven.

“Maar dat maakt niet zoveel uit. Het is een nieuw stuk en niemand weet daarom hoe het zou moeten klinken. Alleen wij met z’n vijven, wij weten het. “

Anneleen Boehme

Anneleen Boehme wil zo veel mogelijk filmisch denken

De mix van klassiek en jazz was nooit de bedoeling geweest maar is gewoon ontstaan

Anneleen Boehme & Grand Picture Palace traden zondag 6 november op in Podium Azijnfabriek. Zij waren te gast bij de Muziekroute van November Music 2022. Anneleen heeft een jazz opleiding genoten en speelt op contrabas. Na haar optreden gaf zij een kort interview aan KLANKGAT. In februari 2019 trad LABtrio met Anneleen op in Jazz Factory. Lees hier dat verslag

Anneleen Boehme

Anneleen Boehme
Anneleen Boehme

KLANKGAT: Ik hoorde in het nummer Merlijn iets terug van Kapitein Zeppos. Klopt dat?
Anneleen Boehme: Oh, echt? Dat is niet de bedoeling, maar het is wel fijn dat je het er in hoort.

[Kapitein Zeppos is een Vlaamse jeugdserie uit de jaren ’60. Erg geliefd, ook vanwege de titelsong Living It Up van Bert Kaempfert, red.]

Ik moest er aan denken en heb het meteen genoteerd.
Leuk!

Dat was niet de bedoeling, zeg je.
Inderdaad maar wel fijn dat jij het zo oppakt. Ik probeer zoveel mogelijk filmisch te denken En als er dan  beelden van series of films opkomen waar bij dat zou kunnen passen dan is mijn doel wel geslaagd.

Anneleen Boehme
Anneleen Boehme & Grand Picture Palace

Ramallah. Toen ik het nummer hoorde, kwamen allerlei Arabische tinten in mij op. Dat was voordat jij de titel noemde van dat nummer. Waarom Ramallah?
Ik ben er ooit geweest om te gaan spelen en het heeft een diepe indruk achtergelaten. Ik wou dat emotioneel afwerken van die periode om daar te zijn. En het is beetje een ode aan die stad, van dat hele Palestina-Israel gedoe. Ik wou daar graag mijn ei over kwijt.


Het is een heel bijzondere mix die je maakt, jazz met klassieke muziek. En ik dacht bij mijzelf, dit kan alleen in Europa.

Ja, dat weet ik niet. Ik hoop dat het buiten de grenzen ook kan. Het is eigenlijk nooit de bedoeling geweest. Ik heb nooit gedacht, nu ga ik eens een keer jazz met klassieke muziek mixen. Ik wil gewoon vooral mijn eigen nummers doen met de instrumenten die ik leuk vind. En dat werden strijkers. En zo wordt het dan ineens klassiek. Mijn ouders zijn klassieke muzikanten. Ik kreeg dat allemaal mee. Het lijkt mij een logische stap in mijn leven om dat zo te mixen met elkaar.

Muziekroute

Afwisseling troef bij Muziekroute November Music 2022

Van feeëriek naar de afvalstort om dan weg te dromen in Venetiaanse melodieën

De Muziekroute van November Music 2022 vraagt de nodige voorbereiding van de liefhebber. Op zondag 6 november is tussen 11:30 en 18:00 uur het aanbod zó groot én divers dat je wel een persoonlijke timetable moet opstellen.

Muziekroute 2022

Chiel Nugter is een productieve componist uit Den Bosch en Bart van Dongen is momenteel De Stadscomponist. Een scheutje chauvinisme is mij niet vreemd. Ik heb hen dan ook op mijn Muziekroute lijst staan. Verder laat ik me graag verrassen en daarom staan Sanne Sanne,  XTRO, Anneleen Boehme en Jo Goes Hunting op mijn lijst.

Muziekroute
Muziekroute – Greener Grass

In de Clubzaal van de Verkadefabriek zou om 12:00 uur Sanne Sanne met Sanne Huijbregts beginnen, maar door ziekte komt dat te vervallen. Greener Grass, een andere band van Sanne Huijbregts neemt de honneurs waar. Dat moest zaterdagavond nog op stel en sprong worden geregeld. Greener Grass balanceert tussen jazz, folk, pop en wereldmuziek. De band opent met het nummer Greener Grass.

De close-harmony van de drie vrouwen is engelachtig waarbij de zware stem van bassist Camiel Jansen een mooie aanvulling is. Het is een kalm begin van mijn Muziekroute, eigenlijk wat te lief voor mij. Ik ben toch meer in voor de rafelranden van de muziek.

Muziekroute
XTRO – a waste of time

Die rafelranden tref ik aan in Huis73 waar het trio van XTRO in een donkere Pleitzaal ieder achter een percussie installatie staat met als decor drie grote schermen. De geprojecteerde beelden zijn onrustbarend. Gigantische afvalstortplaatsen en vervuilde zeeën stromen voorbij. De set draagt heel toepasselijk de naam A Waste of Time, maar tijdsverspilling is het zeker niet.

Een set van 30 minuten blijkt een goede keuze en houdt het publiek scherp. XTRO combineert minimalmusic, electronica, akoestische instrumenten, theater en eigenlijk alles wat los en vast zit. Er is geen limiet, indachtig de woorden van de Amerikaanse componist John Cage dat muziek zich niet beperkt tot piano of viool.

Dat laatste gaat wel op voor het volgende concert van het Ensemble Chiel Nugter dat ook in Huis73 plaatsvindt

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het ensemble speelt Masquerade, een productie uit 2021 van Chiel Nugter waar KLANKGAT aandacht aan heeft besteed. Het is druk in de Hofzaal van Huis73.  Ik zie Bert Palinckx, artistiek leider van November Music in de zaal. De belangstelling voor de muziek van Chiel Nugter is terecht. De liefde voor melodie staat centraal in zijn werk. Met het album Masquerade (2021) worden we ondergedompeld in Mediterrane sferen.

 

 

Anneleen Boehme

Anneleen Boehme die als uitvoerend musicus even imposant is als de omvang van haar instrument. Zo wordt deze Belgische contrabas speler op haar Facebook pagina omschreven. Een waar woord. Maar toen ik de zaal van De Azijnfabriek binnenliep, dacht ik toch dat ik me had vergist. In plaats van een klassieke jazz opstelling, zag ik violisten. Was ik verkeerd? Nee, want die strijkers maken deel uit van Grand Picture Palace waar Anneleen mee toert. Ik had een kort interview met haar. Dat wordt in een apart artikel gepubliceerd.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Anneleen wordt begeleid door het Grand Picture Palace met strijkers, koperwerk en een slagwerker. Het is een bijzondere mix van jazz en klassiek. Krachtig en prachtig van sound en harmonieus wanneer dat nodig is. Een heel bijzonder concert met als beloning een lang applaus. Ik spoed me naar Theater Artemis. Angel City van Bart van Dongen staat daar op het programma van de Muziekroute.

Bart van Dongen
Muziekroute
Bart van Dongen – Angel City

Bart van Dongen is De Stadscomponist van ‘s-Hertogenbosch en dientengevolge een must in deze Muziekroute. Wat op deze muzikale zondagmiddag in Artemis te zien is, heet De Verwachting, het eerste deel van zijn compositie Angel City.

De Verwachting bestaat uit piano en zang, gesitueerd in een Middeleeuws aandoende decor, ja. een tafereel van het Spanje onder Moors bewind. Die associatie ligt misschien voor de hand door een van de zangers die uit Syrië komt.

In een donkere ruimte werpt een draaiende discobol (!) heldere lichtjes rond. Mysterie ten top mede door de uitdossing van de twee zangeressen en zanger. De inhoud ontgaat me maar het maakt wel indruk.

Jo Goes Hunting
Jo Goes Hunting
Jo Goes Hunting – ©Mickey Obo

Dan iets totaal anders. Helemaal nu, westers, rock, pop, jazz & dance in Willem Twee poppodium met Jo Goes Hunting ter afsluiting van deze Muziekroute. Groter contrast met Angel City is haast niet denkbaar en zodoende lijkt deze rockjazz groep uit Rotterdam.haast iets gewoons. Maar dan doe ik hen geen recht. Daar waar je denkt dat het jazzy wordt, komt de rockspirit om de hoek kijken.

Jo Goes Hunting - ©Mickey Obo
Jo Goes Hunting – ©Mickey Obo

Frontman/drummer/zanger Jimmi Jo Hueting haalt zijn inspiratie door op een hoek aan de Kruiskade in R’dam te luisteren naar de muziek die uit de open ramen van voorbij rijdende auto’s schalt. Dat is te merken aan de vele onvoorspelbare breaks. Jammer dat de stem van Jimmi deze middag de kracht ontbeert om deze set echt geslaagd te noemen.

De Muziekroute heeft mij gebracht waar ik op zoek naar was. Variatie, herkenning en onvoorspelbaarheid. Maar wat een overvloed. November Music is een muzikale suikeroom.


Coverfoto Jo Goes Hunting – ©Mickey Obo Photo

November Music 2022

November Music 2022 Muziekroute allesbehalve alledaags

Fear of missing out eindelijk overwonnen door enorm aanbod aan concerten

Mocht je bijgeval last hebben van FOMO* (zie subtitel) en eigenlijk wel in therapie willen, maar dat dan weer te duur vinden, dan is de November Music 2022 Muziekroute DE oplossing voor je. Startend om 11:30 kan je dan op een zondag een enorm aantal locaties en concerten afgaan. Je redt het nooit om ze allemaal te zien, dus ziedaar, via exposure therapie is het probleem opgelost!
Maar serieus, het is een enorme organisatie, en onderweg werd ik door enkel vriendelijke vrijwilligers geholpen aan een polsband, een plaatsje, koffie en noem maar op.

November Music 2022 – Muziekroute

Castello Consort

November Music 2022
November Music 2022 – Castello Consort

Zwaarbewapend met een A3 formaat plattegrond met planningen, locaties, namen en tijdstippen begon ik in de Toonzaal. Daar stonden niet de eersten de besten: Het Castello Consort, met hun in eigen beheer gebouwde orgel, bespeeld door Menno van Delft, en toegevoegde elektronica gemaakt door Rick van Veldhuizen verrasten met barokklanken die zeer goed samen gingen met eigentijdse elektronica en lastige maatsoorten. Precies gelijk blijven met muziek uit de computer, zeker als het lastig te spelen muziek is, is niet voor iedereen weggelegd. Maar ze sloegen zich prima door Stylus Phantasticus, voor hen geschreven door Martijn Padding, heen.

Bart van Dongen

November Music 2022
November Music 2022 – Angel City

Na een korte lunchbreak wist ik het Artemis Theater te vinden. Daar werd Angel City van Bart van Dongen uitgevoerd. Grotendeels in het duister, met een ronddraaiende discobol die rondwervelende sterren projecteerde stonden er drie bedekte figuren. Op klanken van piano en synths zongen ze elk stukken. In het Nederlands en Arabisch (voorzover ik verstaan kon). Met als thematiek de angst voor het onbekende in onzekere tijden brachten deze drie eerst elk in solo en daarna in samenklank een boodschap van hoop. Gelukkig kan je tijdens de wandeling naar de volgende locatie dit dan weer laten bezinken, omdat het qua muziek best wel ver buiten de gebaande wegen ging.

Opus Novum

Deze slideshow vereist JavaScript.

Op naar Studio Tramkade, in de Verkade fabriek.
Vier jongelui, twee achter de piano, de andere twee bezig met marimba, vibrafoon, en drums produceerden dan weer zeer subtiele, dan weer wilde jazz klanken. Hier en daar met klanken van met de handen bespeelde pianosnaren die soms wel aan scenes uit ‘Hell’ van Vangelis deden denken. Dit alles gemengd met een achtergrondfilm waarin mensen werd gevraagd welk instrument ze zouden spelen als ze dat in 1 dag konden leren. Maar ook werd muzikanten de vraag gesteld wat ze zouden doen als ze geen muzikant konden zijn. Met uiteenlopende composities en stijlen bleven ze verrassen en de aandacht vasthouden.

The Paper Ensemble

Ik had nog snel door willen schieten naar de Jazzwerkplaats, maar omdat ik rond de Tramkade minder bekend ben en de ingang niet zat waar ik verwachtte bleek ik in het Werkwarenhuis verzeild te zijn geraakt. Jammer van de gemiste jazz. Maar niet getreurd, The Paper Ensemble trad op. Ze lieten horen dat je met speciaal gemaakt papier allerlei klanken kan produceren die ook muzikaal interessant zijn. Schuur en schraap geluiden, maar ook ritmische drum-achtige klanken. In samenspel met Japanse instrumenten (begrijpelijke combinatie gezien de Japanse papierkunst) bouwden ze een geheel eigen werkelijkheid op.

Het was een dag vol vernieuwende en verkennende indrukken. Deze Muziekroute van November Music 2022 is niet voor je weggelegd als je alleen een ontspannen uitje met wel klinkende muziek wilt hebben. Maar zeer de moeite waard voor als je uit het stramien van het alledaagse durft te stappen.

 

Jeffrey Foucault

Jeffrey Foucault ziet terug op een ‘missing man’

Op deze avond staat een geweldige verteller en performer op het podium van Blue Room Sessions

Jeffrey Foucault (1976, Whitewater Wisconsin) is deze ochtend gearriveerd vanuit Boston. In 2014 was hij al eens bij ons samen met Caitlin Canty en Billy Conway. Het verlies in 2021 van Conway, met wie hij een jarenlange hechte vriendschap onderhield, heeft hem erg aangegrepen. Hij zal vanavond nog een aantal keren refereren aan deze getalenteerde drummer, bekend van o.a. Morphine. Jeffrey Foucault woont in een klein stadje in New England en is getrouwd met de Amerikaanse singer-songwriter Kris Delmhorst met wie hij regelmatig optreedt.

Jeffrey Foucault

Jeffrey Foucault
Jeffrey Foucault

Het concert van Jeffrey Foucault was lang van tevoren uitverkocht en Blue Room Sessions moest zelfs een aantal mensen teleurstellen want hij heeft een enorme schare fans. Er staat vanavond een geweldige verteller en performer op ons podium. Hij neemt je mee naar zijn jeugd en de samenwerking met diverse artiesten. Zijn warme stem heeft invloeden van country, blues, folk en zelfs rock.

Zijn resonator gitaar klinkt alsof hij er twee in zijn handen heeft. Foucault bracht ruim 10 albums uit en start met Everybody’s Famous van het album Horse Latitudes uit 2014 en Des Moines van Salt As Wolves uit 2015, een nummer vol herinneringen aan nachtelijke ritten met zijn band. Foucault is goed met woorden en krachtig met teksten. Het intense Blown, over een verloren liefde, schreef hij samen met Conway.

Jeffrey Foucault
resonator

Slow Talker is een up-tempo song, met goed (slide)gitaarspel. Het aangrijpende Solo Modelo is een song voor ‘best friend’ Conway, met wie hij sinds 2013 een duo vormde. Hij schetst een beeld van ‘books & naps’, over hun check-ins in hotels, waar ze een boek mee naar toe namen, maar uiteindelijk al na 30 seconden in slaap vielen tot de soundcheck begon. Met plezier vertelt hij over hun onmogelijke eisen voor een optreden (ryder) van ‘black coffee, tap water, French Wine en Mexican Beer. Nu is het zijn eerste tour alleen. Weemoedig zingt hij “Solo hotel, solo cafe, solo cry…”

Whitewater Wisconsin
zijn eerste tour alleen zonder Billy Conway

Tijdens de tweede set o.a. een cover van de Pretenders Don’t Get Me Wrong die klinkt als een’ Ray Charles song’ (Foucault’s woorden). Een jaar geleden schreef hij I miss (the way I used to feel. Hij sluit af met High Road, een song die hij nota bene via de voicemail van Conway ontving. Met de toegift Worried Spirits, een cover van Rainer Ptacek, verlaat hij onder een staande ovatie het podium. Een prachtig concert van een ras-artiest.


Setlist: Everybody’s Famous, Des Moines, Blues for Jessie Mae, Blood Brothers, Blown, Slow Talker, Dishes, Wood Smoke (nieuw), Solo Modelo, Nightshift. Tweede set: High (nieuw), Don’t Get Me Wrong (cover Pretenders), Rico, What Made Milwaukee Famous, Train to Jackson, East Of The Sunrise (nieuw), Ballad of Copper Junction, Winter Count (nieuw nummer), I Miss, High Road. Toegift: Worried Spirits

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Bosch Requiem

Bosch Requiem 2022 tot nu toe mooiste in de serie

Moderne troostrijkheid in klassieke klanken in het Jeroen Bosch Art Centre bij November Music 2022

Bosche Requiem 2022 is een indrukwekkend compositie van Joey Roukens, uitgevoerd door Amsterdam Sinfonietta en Nederlands Kamerkoor met dirigent Sofi Jeannin.

Bosche Requiem 2022

Bosche Requiem 2022
Jeroen Bosch Art Centre – ©Jostijn Ligtvoet

Het jaarlijkse Bosch Requiem (in samenwerking met Muziekgebouw aan ’t IJ) waar een componist gevraagd wordt speciaal voor deze gelegenheid een requiem te componeren klopte dit keer aan bij Joey Roukens.
Ik vind het als recensent fijn om zoveel mogelijk als een onbeschreven blad onbevangen te luisteren naar wat het muziekstuk met me doet.

Daarna lees ik allerlei materiaal na dat je over de componist en het werk kan vinden. En dan maar hopen dat mijn indrukken overeenkomst vertonen met wat al geschreven is! Zo zat ik vrijdagavond na een lange wacht in de tot ver op straat uitstekende rij mensen in het Jheronimus Bosch kunstcentrum.

Verslag

Bosch Requiem - ©Jostijn Ligtvoet
Bosch Requiem orkest – ©Jostijn Ligtvoet

Het orkest kwam op, de zangers kwamen op. Het is geen volledig orkest, ik zie heel veel snaarinstrumenten en percussie, maar geen blazers. Plots klinkt een geruis. Is het elektronica? Nee, dit klinkt meer naar rainstick. Langzaam begint de toon van een viool te klinken, later overgenomen door de bas. Het ‘Requiem Aeternum’ begint volgens goede traditie te klinken, als een zucht van verlangen en troost, mede ingegeven door de harmonie en de sprongen in de zang.

Ik hoor er Faure in terug, maar ook de subtielere stukken van Wagner lijken door te klinken. Zeer mooi uitgewerkte dynamiek golft op en houdt weer in. Soms wordt het wild, maar nooit te uitbundig, dan houdt het de pas weer in. Zeer mooi zijn de lijnen waarin de cello’s plots als een soort drum klinken. De samenwerking tussen percussie en pizzicato gespeelde snaren is erg mooi.

Bosch Requiem
Ying Lai Green contrabas – ©Jostijn Ligtvoet

Het is zonder meer opmerkelijk hoeveel verschillende klankkleuren nog klinken uit het volledig besnaarde orkest. Langzame glissandos zowel in de zang als de snaren, en met name daar waar ze door elkaar heen gebeuren, leiden tot speciale klankeffecten. Het creatieve gebruik van de percussie met bel-achtige klanken voegt hier nog een extra dimensie aan toe.

Op een goed moment luiden de snaren de alten en sopranen in tot een welhaast angstige verstilling. Maar lang blijft dat niet hangen voordat een troostrijk gedeelte weer terugkomt in het Lacrimosa. Veel variatie in klankkleuren met een vleugje Stravinsky volgt. Welklinkende dissonanten (sorry muziektheoreten, maar het idee van wat een dissonant is, is wel eerder opgeschoven). En dan is het stil. Het is stil. Het is nog steeds stil. Na 2 minuten begint het geruis van een aangestreken gong.

JBACentre
energiek gezongen koorzang – ©Jostijn Ligtvoet

Energiek gezongen koorzang klinkt ons tegemoet. Bijna, maar net niet helemaal, uit de Engelse koortraditie. Dan weer klinken de violen zacht met toontjes die nauwelijks van zang zijn te onderscheiden. Meeslepend, meerstemmige contrapunt achtige zang, die allerlei thema’s in diverse toonsoorten herhaalt, met subtiele glissando’s voert ons mee door een stel Engelse volkslied achtige stukken. En op het eind wordt ons een ‘Good Night’ toegezongen.

Meeslepend

November Music 2022
meeslepend en uitbundig – ©Jostijn Ligtvoet

Bosch Requiem 2022 was een prachtig stuk, meeslepend en uitbundig maar nergens te veel, nergens ‘ out of control’. Misschien wel het mooiste requiem van de serie die ik heb gehoord voor het November Music festival. Het nalezen van achtergronden thuis in het prachtig verzorgde boekje verhoogde het plezier van de herinnering alleen maar.

Een klein puntje van kritiek zou zijn dat op sommige plekken het koor niet helemaal uit de verf komt. Ze kunnen dan qua volume niet op tegen de strijkers, waardoor ze net niet de plek innemen die de hunne had moeten zijn.


Fotografie: Jostijn Ligtvoet
Met dank aan November Music