Escala

Escala mixt akoestisch met elektronisch slagwerk

Luchtig lunchpauzeconcert in de Toonzaal prikkelt tegelijkertijd vele zintuigen

Een lunchpauzeconcert in de Toonzaal van het kwartet Escala dat in het persbericht flink in het zonnetje wordt gezet, maakt meer dan nieuwsgierig. Escala bestaat uit vier slagwerkers die zowel akoestische als elektronische instrumenten gebruiken. Vaste bandlid Michiel Mollen moet verstek laten. Zijn plaats wordt voor deze gelegenheid ingenomen door Don Wolters op de xylofoon.

Escala
malletKAT & bells

Escala

Bij binnenkomst in de Toonzaal valt meteen de opstelling van de zitplaatsen op. Het is een ongeplaceerd concert. Je kan vrijuit óf alleen gaan zitten óf als stelletje naast elkaar plaatsnemen. De anderhalvemeter maatregel is nauwgezet toegepast en een licht briesje bevestigt dat het ventilatiesysteem op orde is. Iedereen draagt een mondmasker in de lounge en gang. En omdat het hier een lunchconcert betreft, staan smakelijke sandwiches klaar aan de bar. Zorgeloos genieten lijkt gegarandeerd voor dit concert.

Escala
Jop Schellekens – malletKAT en synthesizer

‘Geef het kwartet Escala een synthesizer of malletKAT in handen en het maakt er een groovy avond van’, staat in het persbericht. Hun entree op deze woensdagmiddag in de Toonzaal is in ieder geval energiek. Vier fit uitziende jongemannen met sneakers springen op het podium en plaatsen zich achter hun instrument: twee malletKATs, synthesizer, xylofoon, een rekstok met bellen en drumstel. Even een korte stilte die de spanning verhoogt, een soundcheck is gelukkig niet nodig.

Deze diashow vereist JavaScript.

Uit de synthesizer ontspringt een waterval aan geluiden waar Jop Schellekens op zijn malletKAT induikt. Het lijkt alsof Jop op een marimba speelt. Als Reggy van Bakel op drums, Demos Horn op zijn malletKAT en invaller Don Wolters op xylofoon inzetten, is de set compleet. Een mellow sound stroomt de zaal in en dat voelt aangenaam warm aan. De kracht van muziek zit ‘m erin dat zij vele zintuigen tegelijkertijd prikkelt.

Escala
Demos Horn

Het tweede nummer It’s Time wordt kort ingeleid door Demos Horn. Het nummer verwijst naar de indrukwekkende en beroemde speech van filmster Leonardo di Caprio toen hij in 2014 de algemene vergadering van de Verenigde Naties toesprak. In die speech riep Di Caprio de leden op om de juiste maatregelen te treffen tegen klimaatverandering. De speech wordt integraal in het nummer afgespeeld.

Dat Escala zich in het bijzonder bekommert om klimaat & milieu, blijkt uit de titel van het derde nummer Transition. Deze interpretatie is natuurlijk voor eigen rekening, maar gezien het vorige nummer is inspiratie gezocht in de klimaattransitie waar Di Caprio op doelde.

Het laatste nummer is een drieluik, bestaande uit Sparkle, Sparkle 2 en 999. Net als de andere nummers kan je dit nummer categoriseren onder mellow jazz met wat Latin-Carribean invloeden. Dat komt door het gebruik van de malletKAT als een soort marimba en natuurlijk de percussie. Per slot van rekening hebben we hier te maken met een viertal slagwerkers.

Op moment van spelen klinken de nummers aangenaam in het gehoor, eenmaal weer buiten de Toonzaal is van dat gevoel nog maar weinig over. Escala heeft zich denkelijk ingehouden, omdat het om een typische lunchconcert gaat. Waarschijnlijk is dat tijdens avondoptredens anders en wordt er steviger ingezet, hoop ik.


De mannen van Escala zijn Jop Schellekens, Reggy van Bakel, Demos Horn en invaller Don Wolters.

Sons of Kemet

Sons of Kemet blazen Poppodium met gemak weg

Vertegenwoordigers van de nieuwe vitale Britse jazzscene staan borg voor opzwepende optredens

Ruim vóór het opkomen van Sons of Kemet verzamelen jongeren zich pal voor het podium van de Willem Twee. Net als vorige week bij FAQ-Saturday zijn jongeren in grote getale op komen dagen. Dat geeft de burger moed en zeker de organisatie van November Music die de aanwas van haar publiek wil verjongen. Het programmeren van deze energieke Britse band is zonder meer een gouden greep te noemen. Op het podium zijn twee drumstellen opgesteld, een saxofoon staat op een standaard en een grote goudglanzende tuba ligt op de grond.

SONS OF KEMET (UK)

De Oude-Egyptenaren noemden Egypte: Kemet of “zwart land”. Ze noemden zichzelf remet-en-kemet wat wordt vertaald als: “het volk van het zwarte land”. Ze bedoelden met het zwarte land het vruchtbare slib dat achterbleef op de oevers, als de Nijl was overstroomd en waarmee ze gewassen konden telen (bron: Wikipedia).

Deze diashow vereist JavaScript.

Dit voorjaar brachten Sons of Kemet hun vierde studioalbum Black To The Future uit op Impulse! Records. Daar zijn de singles Hustle en To Never Forget The Force van uitgetrokken. Aan dat album werkten onder meer Lianne La Havas en Kojey Radical aan mee. Deze avond in Willem Twee geen vocalisten bij de set maar de kern van Sons of Kemet: saxofonist Shabaka Hutchings, tuba-speler Theon Cross en de twee slagwerkers Tom Skinner en Edward Wakili-Hick. Het wordt een instrumentale gig met Hutchings en Cross in de belangrijkste rollen.

Sons of Kemet
Shabaka & Theon

De band komt op zonder een inleidend voorwoord. Er wordt direct gemusiceerd. Saxofonist en leading man Shabaka Hutchings pakt gelijk uit en haalt de meest spannende klanken uit zijn saxofoon. Als solo instrument om het vervolgens als ritme instrument te gebruiken tezamen met de twee slagwerkers Skinner en Hick die zijn haar in een verhoogde tulband heeft gedraaid.

Sons of Kemet
Edward Wakili-Hick

Van meet af aan stuwt Sons of Kemet het ritme op met soms een solo van Shabaka Hutchings op zijn sax zonder dat de beat daar onder lijdt of verzwakt. Het publiek reageert uitgelaten en voor in de zaal staan jongeren zich in het zweet uit te leven. Heel bijzonder is de solo van Theon Cross op de tuba. Cross die soms ’trompettert’ als een grote Afrikaanse olifant, haalt de meest onverwachte klanken uit het zware instrument. Enige spierkracht is gewenst om de tuba zo te gebruiken zoals hij dat doet.

Theon Cross solo
Theon Cross solo

Hoe kan je de muziek van deze Zonen van het Zwarte Land plaatsen? Is het muziek van een andere planeet die jazz, pop- en rockliefhebbers in de ziel raakt, zoals vele media deze band omschrijft? Van een andere planeet is sterk overdreven.

Wat jongeren aanspreekt is de dansbaarheid van deze jazzexercities. Dansbaar en tegelijkertijd complex waarin vele wereldstijlen in elkaar vloeien, geboren in metropolen als Londen en Lagos, Nigeria. In navolging van Fela Kuti maar dan flink wat tempi sneller en de volumeknop hoger. Poppodium wordt met alle gemak weggeblazen.

Deze diashow vereist JavaScript.


Vijay Iyer Trio

Vijay Iyer Trio is verre van ongemakkelijk

Podium Azijnfabriek is compleet uitverkocht voor een magistrale jazz set van het hoogste niveau

Het Vijay Iyer Trio komt met zwarte mondmaskers op en zal die de gehele set op houden behalve aan het begin en eind als pianist/componist Vijay Iyer het publiek even toespreekt. Eerder speelde de Amerikaan op het November Music festival. Dat was in 2012 met Misha Mengelberg (1935-2017). Podium Azijnfabriek is uitverkocht en het publiek in Den Bosch maakt de Nederlandse première mee van dit jazz trio uit New York.

Vijay Iyer Trio

Vijay Iyer Trio
Vijay Iyer Trio opening

Dit voorjaar verscheen het debuutalbum Uneasy van het nieuwe Vijay Iyer Trio op ECM Records. Het album werd in vele relevante muziekmedia op de hoogst denkbare cijferreeksen onthaald. Vijay Yver op piano, Linda Oh op contrabas en Tyshawn Sorey op drums spelen deze avond nummers uit dat album. De set bestaat uit drie lange stukken plus toegift (ook lang) waarin diverse nummers uit Uneasy zijn verwerkt.

Deze diashow vereist JavaScript.

Nummers als het romantische Touba waarmee het trio de avond opent, het afro-beat Drummer’s Song en het watervlugge Configurations  rijgen – niet per se in deze volgorde – deze drie fenomenale musici moeiteloos en onvermoeibaar aaneen of breiden ze bijna oeverloos uit.

Vooral het intensieve basspel van Linda Oh verdient respect en bewondering. Het is zowat topsport die zij aflevert. Linda May Han Oh komt uit Australië en verhuisde in 2008 naar New York waar ze haar masters haalde op de Manhattan School of Music. Zij speelde onder meer met Pat Metheny.

Vijay Iyer Trio
Linda Oh

De drie bandleden krijgen volop de gelegenheid om hun kunde tentoon te spreiden. En die is niet gering, zo getuigen de enthousiaste reacties uit en van het publiek. En wordt net niet gefloten, maar dat had best gekund.

Zoals al gezegd is het Vijay Iyer Trio nieuw in zijn samenstelling. Tyshawn Sorey is zelf al een ster in de jazzwereld en net als Vijay zoekt hij telkens de uiterste grenzen op. Sorey speelde samen met John Zorn, niet een onbekende bij November Music.

Sorey’s slagwerk is imposant in zijn complexiteit, timing en precisie, iets wat hem schijnbaar moeiteloos afgaat. De ene keer puur ondersteunend dan mateloos dominant.

Vijay Iyer Trio
Tyshawn Sorey

Vijay Iyer is de zoon van Indiase immigranten en dat is te horen in zijn composities en pianospel. Eveneens onmiskenbaar is de invloed van de Hongaarse pianist en componist Frans Liszt uit de negentiende eeuw. Vooral het nummer Entrustment doet sterk denken aan het latere werk van Liszt. Melodieus, donker en gedragen.

Het begin van het titelnummer van het album Uneasy is een combi van de Romantiek van Frans Liszt en het vingervlugger ritme op Hindoestaanse tabla’s maar nu op pianotoetsen. Met dit nummer eindigt het trio het officiële deel van deze memorabele jazzavond, waarna gelukkig een toegift volgt.


Het Vijay Iyer Trio is nu op een intensieve toer door Europa. Donderdag 11 november speelt het in Centro Cultural Vila Flor (CCVF), Guimaraes, Portugal; vrijdag 12 november in Alte Feuerwache, Mannheim, Duitsland om zaterdag 13 november terug te keren in Nederland, in Groningen in SPOT/ De Oosterpoort. Daarna gaat de toer nog door naar Londen, Rome, Bielsko (Polen) en Istanbul. In 2022 hervatten ze deze Eurotoer door in Palermo en Antwerpen te spelen.

Vijay Iyer (piano), Linda May Han Oh (contrabas), Tyshawn Sorey (slagwerk)

FAQ Saturday

FAQ-Saturday 2021 trekt veel meer jongeren aan

Meditatieve soundscapes, free jazz electronics en metal dj-set scoren hoog bij jong publiek

FAQ-Saturday is het derde onderdeel van het FAQ festival dat in 2021 een samenwerking is aangegaan met November Music. In 2019 was ook al sprake van een samenwerking, toen onder de naam PLUG.

Deze diashow vereist JavaScript.

Voor beide festivals is het een win-win situatie. Voor November Music betekent dit een verdieping en verbreding van het programma. Het FAQ festival op zijn beurt krijgt een groter bereik en breder platform binnen een nationaal en internationaal gerenommeerd muziekfestival.

November Music geeft FAQ behoorlijk de ruimte, verspreid over drie dagen.

  • Sistors with Transistors & FAQ-Thursday op 4 november
  • FAQ-Friday op 5 november
  • FAQ-Saturday op 6 november

FAQ-Saturday

Deze diashow vereist JavaScript.

FAQ-Saturday vindt plaats in de Verkadefabriek en Willem Twee Poppodium met Jan Jelinek, Sven-Åke Johansson, Ren Schofield aka Container, Oren Ambarchi, crys cole, Paddy Steer, John Talabot, Jonny Nash en Mark Cremins.

Mark Cremins, Jonny Nash, John Talabot en Russell Haswell draaien een dj-set. Container sluit FAQ-Saturday af met een fikse klapper. Daarover straks meer.

Opvallend is het groot aantal jongeren dat is op komen dagen. Veel meer dan in de voorafgaande edities van FAQ festival in de afgelopen tien jaar. Het kan zijn dat dat ligt aan de dj’s die staan geprogrammeerd.

crys cole
FAQ-Saturday
crys cole

crys cole uit Canada speelt voor deze FAQ-Saturday als duo met de Australiër Oren Ambarchi. De set is in de Kleine Zaal van de Verkadefabriek. De zaal is nagenoeg leeg en dat contrasteert nogal met de opgestelde tafel en de daarop uitgestalde synthesizers, de wirwar aan draden en pluggen, microfoons en andere, aanverwante objecten. Later in de set wordt duidelijk waar die voorwerpen voor dienen. Het publiek gaat op de grond zitten of kijkt staand naar het duo dat zonder introductie begint.

FAQ-Saturday
Oren Ambarchi

Na een paar minuten van verstilling en spaarzame klankwijzigingen wordt het duidelijk dat de hele set zich binnen dit frame zal gaan ontwikkelen. Spanningsbogen en andere klassieke patronen gaan overboord, sterker nog, die komen niet voor in het oeuvre van crys cole.

De soundscapes zijn ijl of schril van toon, een zeldzame beat wordt plots gestopt en de gitaar die Ambarchi bespeelt, klinkt niet als een gitaar. Grappig en subtiel is het het deel dat zowel crys als Oren kleine belletjes laten rinkelen; het klinkt als een Heilige Mis. En zo zijn er nog meer kleine voorwerpen die in het stuk worden gebruikt, zoals fluitjes.

En de set? Die eindigt zoals-ie begon.
In behoedzame stilte, vol geruisloze kleine geluiden en haast onhoorbare bromtonen.

 

Jan Jelinek en Sven-Åke Johansson
FAQ-Saturday
Jan Jelinek en Sven-Åke Johansson (drummer)

Hoe anders is de volgende act, vraag je je af? Die is van de Duitser Jan Jelinek met de Zweedse drummer Sven-Åke Johansson. Enige voorbereiding stelt gerust. Jelinek’s laatste album The Raw and the Cooked (2021) is een buitengemeen fraaie productie. De samenwerking met Sven-Åke Johansson maakt nieuwsgierig en het is meteen raak bij het openingsnummer. Het duo pakt flink uit en heeft het publiek direct in zijn greep met een ritmisch sterk nummer dat gaandeweg een hypnotische uitwerking krijgt, ja zelfs trance verwekkend uitpakt. Sven-Åke en Jan in de rol van Nordische sjamanen. Het nummer duurt lekker lang, professionele improvisatie is daar debet aan.

Deze diashow vereist JavaScript.

Free jazz, het genre waar Johansson groot in is, en de repetitieve elektronische pulsen uit de synth van Jan Jelinek, werken betoverend. Meer, meer en meer krijgt het enthousiaste publiek. Het is ongelofelijk wat voor energie de fragiel ogende Sven-Åke Johansson kan opbrengen. In alles zie en hoor je de free jazz drummer die in de vorige eeuw zo’n belangrijke bijdrage leverde aan de moderne jazz. Jongeren steken hun bewondering niet onder stoelen of banken en complimenteren de jazz-legende na afloop van deze enerverende set. Hopelijk treden de twee mannen tot in de lengte der dagen als duo op.

 

Paddy Steer
FAQ-Saturday
Paddy Steer

Met Paddy Steer kom je in een vreemd spectrum terecht van de elektronische muziek. Deze multi-instrumentalist houdt wel van een verkleedpartij, en niet zo’n beetje ook. Binnen die verkleedpartij transformeert hij ook nog eens van een kitscherige nep tovenaar tot de robot R2D2 uit de Star Wars serie. In ieder geval, never a dull moment met deze Paddy Steer uit Manchester (UK).

Deze diashow vereist JavaScript.

Paddy’s show is een mix van mondo bizarro, ouderwetse kermisattractie en poppy discotronix. Erg vermakelijk en hij krijgt de feestgangers in het publiek zonder problemen mee. Zittend aan zijn drumstel geflankeerd door een toren van techno apparatuur draait hij een set af van pakweg 45 minuten. De Grote Zaal van Willem Twee poppodium is goed gevuld. Voor de serieuze liefhebber van elektronische muziek valt echter weinig te halen. Maar wat geeft het? FAQ-Saturday is er ook voor de fun.

 

Container

Deze diashow vereist JavaScript.

Het is (nog) niet druk in de Kleine Zaal van de Verkadefabriek. Dat belet de Amerikaan Container, Ren Schofield voor vrienden en familie,  er niet van om exact op tijd – 23:00 uur – te beginnen. Per slot van rekening moeten horeca en concertzalen om middernacht sluiten. Container wil er alles uit halen en dat gaat hem lukken. Sardonisch glimlachend zet hij nog voller in en dat klinkt heel erg goed.

Noise, veel metal noise, snoeiharde techno en een beukend dwingend ritme, terwijl de zaal vol begint te stromen. Lachende gezichten die aanvoelen wat er gaat komen. DANCE! DANCE! DANCE! Container doet er een schepje bovenop door de beat nog harder, scherper en lo-fi in te zetten.

FAQ-Saturday sluit af met een echte rave en verzekert zich op deze manier dat een groot aantal jongeren volgend jaar terugkeert. Althans dat is de hoop van de organisatie die streeft een jonge(re) generatie aan zich te binden.

Kypski Poulson Sq

Studio4 presenteert Poulson Sq. en Kypski

Studio4 maandelijkse concertserie van elektronische en electro-akoestische muziek Willem Twee studios

In de tweede editie van Studio4 van het concertseizoen 2021/2022 geven het duo Poulson Sq. en Kypski hun muzikale visie af op de hedendaagse elektronische muziek, de wereld van synthesizers, modules, tapedecks en beats.

Bij binnenkomst valt je oog onmiddellijk op hun apparaten die mooi opgesteld staan op het sfeervol aangeklede podium van de Toonzaal. En zoals altijd in deze voormalige synagoge hangt er een enigszins sacrale sfeer waarin het gekleurde licht een groot aandeel heeft.

Poulson Sq.

Poulson Sq.
Poulson Sq.

Poulson Sq. is een duo met Anthony Fiumara – die in 2018 Graduates 1&2 schreef voor November Music – en Mathijs Leeuwis. Fiumara speelt op een Buchla heruitgave van de beroemde Easel met een geïntegreerde toetsenbord en Leeuwis draait geconcentreerd aan de knoppen om opgenomen ambient sounds in een loop machine los te laten in de Toonzaal. Hij zorgt voor het ‘ritmische’ deel van deze set die zo’n drie kwartier duurt. Het analoge deel van dit stuk komt ook voor zijn rekening als hij aan de prachtige steelgitaar gaat zitten.

Poulson Sq.
Mathijs Leeuwis & Anthony Fiumara

Het stuk ontwikkelt zich traag in toon en tempo, kenmerkend voor ambient en is vol geluiden en getinkel die het akoestisch analoge dicht, heel dicht benaderen. Melancholie en onheilspellende vergezichten voeren een strijd om de boventoon. De ijle hoge tonen, een constant monotoon ritme en de lage bassen doen sterk denken aan het album Low van David Bowie uit zijn Berlijnse periode die hij deelde met Brian Eno, peetvader van de ambient.

Het was toen een Berlijn die nog verdeeld werd door de Muur, een wereld van de Koude Oorlog en permanente nucleaire dreiging. Poulson Sq.’s nieuwste single Kosmic Headroom illustreert die associatie met het Bowie album uit 1977. De set eindigt met lage tonen, traag afnemend in volume. Een korte stilte volgt en het publiek dat nog wat nadroomt, applaudisseert enthousiast.

Kypski

Kypski
Kypski

Kypski, dat is heel andere koek, zo zal blijken. In zijn voorwoord vertelt gastheer Rikkert Brok dat hij nog kan herinneren dat Kypski 15 jaar geleden ook heeft opgetreden in de Toonzaal. Rikkert is erg benieuwd hoe hij zich als muzikant/dj heeft ontwikkeld.

Kypski
euroracks, modules en draaitafel

In deze tweede set gebruikt hij twee Euroracks ingeplugd met allerlei modules en daartussen een draaitafel. Eens een dj altijd een dj. Ook Kypski begint rustig en harmonieus, ambient. Alleen zet hij lage tonen harder en feller in, knallende en korte beats zonder fade-out. De draaitafel gebruikt hij om zijn synths aan te sturen, hij scratcht als het ware met de modules.

Het duurt toch nog een tijdje alvorens harmonie en ambient worden verlaten en verruild voor beats en drum-‘n-bass. Dan is er ook geen redden meer aan.

De energie schiet in een hockeystick curve omhoog en hier en daar beginnen hoofden mee te bewegen op de beat. De beat die hij op de meest onverwachte momenten stopzet. De stilte die ontstaat is dan ook compleet. Erg sterk. Kypski laat in zijn set duidelijk zien welke weg hij wil in gaan. Het is de weg die de elektronische muziek de beste kansen biedt.


Stuidio4 is een maandelijkse concertserie voor elektronische en electro-akoestische muziek verbonden aan de Willem Twee studios.

Smal Water

Smal Water & Moonshine Brigade in Duketown Spirit

Bossche Brouwers omgetoverd tot een echte honky-tonk met dixie delta blues en outlaw country

Nitty gritty delta blues van Smal Water en outlaw bluegrass/country van Moonshine Brigade staan vanmiddag op het programma van Brouwpodium Bossche Brouwers aan de Vaart. Een welkome matinee op deze bewolkte en saaie zondagmiddag. Smal Water uit Arnhem begint rond halfdrie en Moonshine Brigade uit Den Bosch staat om halfvijf gepland.

Smal Water
Smal Water
Smal Water – Dennis van de Water en Matthijs Smal

Voor aanvang van de set spreek ik Dennis van de Water aan en vraag hem over het verhaal achter de naam van de band, Smal Water.

“Oh, daar zit niks achter. Ik heet Van de Water met mijn achternaam en de zanger/gitarist heet Matthijs Smal. Water, Smal, Smal Water. Zodoende.”

Meer down to earth kun je het niet krijgen en deze aardsheid is ook te horen in de muziek van dit Arnhems duo. Basic, nitty gritty country, geen poespas: drums, gitaar (een resonator) en vocals. Zelf omschrijven zij hun muziek als ‘vuige dixie-delta-country blues’.

Het openingsnummer De sop is op zegt genoeg en dat is het unieke aan Smal Water. We hebben hier te maken met een Nederlandstalige country band.

“Daar zijn er niet veel van,” zeg ik tegen Matthijs na afloop van hun set. “Klopt. Ik maakte eerst Engelstalige nummers maar dat voelde niet goed. Ik kon minder spelen met de tekst. Dat kan ik in het Nederlands wel.” Dutch country als echte subgenre.

Matthijs heeft een krachtige stem, een waardevol vermogen dat past bij de nummers zoals Huil niet, ik lach of Drank & Rol – dat laatste wordt met grote van het publiek instemming onthaald. Het ritme van de songs wijkt niet veel van elkaar af. Lekker up tempo en de keuze om borstels te gebruiken in plaats van drumsticks ligt eigenlijk voor de hand. Het zou ook zomaar een washboard kunnen zijn, om het country gevoel completer te maken. En dat sentiment bereiken deze twee mannen absoluut gezien de reacties uit het publiek.

Het café begint inmiddels vol te lopen want de tweede band van deze zondag matinee, Moonshine Brigade, kent een schaar trouwe fans.

Moonshine Brigade

Deze diashow vereist JavaScript.

Wat jaartjes geleden zag ik Moonshine Brigade op de Parade tijdens het Bosch Winterparadijs. Ik herinner me dat ze toen heel rustige nummers speelden. Had waarschijnlijk te maken met de algehele Kerstsfeer en dat er veel gezinnen met jonge kinderen rondliepen. Outlaw country was toen misschien niet op zijn plaats. Maar deze zondagmiddag, hier bij de Bossche Brouwers,  gaan alle registers open, geen scrupules. Go4it.

Roll in my sweet baby’s arms is een mooie binnenkomer. Een klassiek opgebouwde bluegrass met het getokkel van Willem op zijn banjo en Arie op de mandoline. Later zal hij die vervangen door een elektrische gitaar. Paul op de contrabas heeft de lead vocal en de anderen zingen lekker het refrein mee.

Cocaïne Blues, Drink to the dead, Moonshine Brigade en de cover van Dolly Parton’s Jolene gaan in één moeite door. De band komt lekker op stoom en Arie wisselt zijn mandoline voor een witte elektrische gitaar. De band krijgt meer volume door dat instrument. Het is nu minder zuiver bluegrass maar who cares? Het is nu bluegrass met een rauw randje.

Moonshine Brigade
Willem en Paul

De single Voodoo Lady kan natuurlijk niet ontbreken deze middag, gevolgd door Cotton Fields dat ook op Spotify staat. Bij de drie laatste nummers Rumors of War, No country for old men en Gravelroad neemt Willem de lead vocal wat meer over en doet dat niet onverdienstelijk. Hij heeft meer volume in zijn stem dan Paul die ook nasaler zingt. Als toegift besluit Moonshine Brigade met een cover van Sloop John B van The Beach Boys.

Een fijne zondagmiddag wordt afgesloten met twee bands die elkaar kunnen vinden in de muziek uit de Deep South, de blues en bluegrass, en elkaar als zodanig complementeren.

Duketown Spirit

Duketown Spirit
Duketown Spirit

Bij de ingang naast de PA hebben de Bossche Stokers een geïmproviseerd barretje ingericht waarop ze hun ketelbrouwsels in stoere flessen gebotteld uitstallen. Music & moonshine liquor zijn onlosmakelijk aan elkaar verbonden.

 

Jadi D

Popronde echt meer dan alleen rockbandjes

atoomclub, MINKA, Jadi D, KEES, puntjudith, SOME, ANNNA, Diogo Carriço, Max Poolman, ACOUSTIC ASSHOLE e.a.

Popronde is echt meer dan alleen rockbandjes. De hardnekkige misvatting dat er alleen maar bandjes zijn te zien, komt natuurlijk doordat de meerderheid van de acts inderdaad bestaat uit rockbands. Het aantal singer songwriters en andere solisten dat prijkt op de setlist van Popronde Den Bosch 2021 bewijst het onjuiste van die vooronderstelling. Je mag en kan meer verwachten van het grootste rondreizend muziekfestival van Nederland dan alleen maar bandjes, hoe tof die ook mogen zijn.

Popronde echt meer dan alleen rockbandjes
Popronde echt meer dan alleen rockbandjes
atoomclub – Hugo Heinen

atoomclub (Hugo Heinen) opent Popronde Den Bosch om 18:30 en dat nog wel in de Melkfabriek, een bijna vergeten podium gelegen in de luwte van de Koningsweg. Het is goed dat deze locatie eindelijk weer wordt benut waar het voor is bedoeld, namelijk performances voor het Bossche publiek. Het is helaas voor Hugo niet druk maar dat schijnt hem niet te deren. Stoïcijns zit hij kruislings met gitaar op de grond en begint te spelen. Meditatieve elektronica geluiden wellen op in de nagenoeg lege ruimte en dat heeft ook zo zijn charme. Elektronica zal ik meer op mijn pad treffen deze Popronde avond. Later in de avond treedt singer songwriter THYRZA hier ook nog op.

Willem Twee café

Popronde echt meer dan alleen rockbandjes
Max Poolman

Een bijzondere rol is dit jaar voor Willem Twee café weggelegd. Daar komen de kleinere acts, solisten, duo’s & trio’s. Een duo is bijvoorbeeld Max Poolman die het spits afbijt in deze knusse ruimte, niet ver van de herrie die uit de Grote of Kleine Zaal dreunt. Liefhebbers van folk en Americana komen bij Max aan hun trekken.
Ik kan me van vorige Popronde edities niet herinneren of het Willem Twee café al eerder werd gebruikt als podium. Er zijn nog twee acts deze avond, namelijk ACCOUSTIC ASSHOLE (vette songs, poëzie op een bedje van slechtbesnaard machismo) en de magistrale Douwe Doorduin. Perfecte locatie voor deze artiesten die het echt moeten hebben van publiek dat bereid is om te gaan luisteren.

ACCOUSTIC ASSHOLE
ACCOUSTIC ASSHOLE

Bakkerij Royal
In Bakkerij Royal is het zeker & vast dat Popronde echt meer dan alleen rockbandjes op het programma heeft staan. Daar treden twee vrouwen solo op omringd door elektronica en in het bezit van een goede stem en dito songs. Dat zijn KEES die we dit jaar nog via de Popronde Livestream hebben zien spelen maar nu real live acte de présence geeft tussen de broodjes en croissants. Later deze avond een min of meer soortgelijke act van MINKA. Ook solo, ook elektronica en gelauwerd met cultuurprijzen, net als KEES overigens.

MINKA
MINKA
Popronde echt meer dan alleen rockbandjes
Jadi D turned-up beats

Willem Twee Grote en Kleine Zaal

In de Kleine Zaal die sinds de cosmetische verbouwing van het podium een goed heenkomen is voor bijzondere acts, staan voor deze Popronde twee hiphop vrouwen geprogrammeerd. Als eerste om 20:00 SOME met een stem als een engel volgens KLANKGAT redacteur Edwin Raaijmakers: “Na het brute deathmetal geweld (van Inferum in de Grote Zaal, red.) in de Kleine Zaal naar SOME te kijken, een knappe dame die alleen zingt met een engelen stem. Groter contrast is niet mogelijk, gezellig is het wel.”

40 minuten later jumpt Jadi D op het kleine podium. Zij is een rasechte hiphopster met rode trainingspak en baseballpet. Nice. Jadi D brengt a whole lotta “Thick Bitch Energy” naar het podium en daar is geen woord van gelogen. Geloof me of anders vraag je het Edwin die Jadi D’s turned-up beats wel kan waarderen. Vette show deze Prettty-Girl-Gang music. Popronde echt meer dan alleen rockbandjes, is hier in de Kleine Zaal meer dan terecht.

puntjudith 
Met puntjudith in de Grote Zaal van Willem Twee om 23:10 is het alweer de laatste act op deze locatie. Om 24:00 moeten theaters en horeca sluiten. Gelukkig is de soundcheck zonder problemen verlopen en kan puntjudith met frontvrouw Judith Rijsenbrij en haar twee begeleiders meteen beginnen. Rake Nederlandstalige teksten en elektronische beats zetten je mindset voortdurend op het verkeerde of juiste been. Het is maar hoe je erin staat. Soepel sensueel beweegt Judith over de stage en houdt de aandacht van het publiek vast. Voor Popronde is puntjudith geselecteerd als OOR talent.

puntjudith
puntjudith

En zo zijn er meer solisten die wij als KLANKGAT-team niet hebben kunnen zien vanwege het grote aanbod en tijdsdruk. Singer songwriter Roos Meijer bijvoorbeeld in Huis73, of LUCAS in AAF, Snellestraat. En wat te denken van Diogo Carriço met elektronica in het Jheronimus Bosch Art Center; singer songwriter Graeme James in AAF en Honingbeer eveneens met elektronica in Huis73.

Kortom, de subtitel voor Popronde mag zijn: Popronde echt meer dan alleen rockbandjes.

Paperday

Paperday brengt als eerste Wasteland uit

Met deze release bevestigt deze Brabantse band in staat te zijn catchy songs te kunnen maken

Paperday kan je met een gerust hart omschrijven als energiek en catchy. Kortom een stevige gitaarband geruggesteund door opzwepend drumwerk en strakke baspartijen. Meng dit goedje samen met zang en fijne teksten en je hebt te maken met een popband die hits kan scoren. Wasteland is de eerste song die uit een complete live sessie wordt gepresenteerd. De live sessie werd in Studio Cube opgenomen. De mixing was in handen van Frans de Visser.

Paperday

Paperday
Danny van der Wielen

Paperday is in 2018 opgericht – door onder meer leden van de opgeheven band Gifter – en komt nu met zijn eerste release. Dat lijkt laat, maar duidt op een muzikale en professionele zelfkennis en toewijding. Je publiceert pas dan als je echt achter staat wat je uitbrengt. Wasteland – Remote Work Sessions, dus.
Voldoet deze release aan de uitspraak van het aangestipte hit potentieel vermogen van de band? Die vraag kan met een grote mate van zekerheid met een JA worden beantwoord. Het nummer is opgebouwd binnen het klassieke frame van een uptempo popsong.

Om te beginnen duurt het nummer 3 minuten en 13 seconden, net binnen de marge van hoe lang een gangbare single mag duren. Daarnaast is de intro met een paar tikken van de drumsticks met meteen daarop de inzet van de gitaren uiterst effectief. Zanger Danny van der Wielen komt precies op het juiste moment, kop af op de dertiende seconde. Meteen bij de strot pakken, zo is het maar net.

Deze diashow vereist JavaScript.

Danny zingt ‘lijzig’ dat wil zeggen dat de zang qua tempo wat lager zit dan het instrumentale deel van de song. Soms is hij bijna aan het praten. Zijn timing is goed, ook na de breaks. Hoe anders is het met de backing vocal van gitarist Thijs Schnater en drummer Daan Benting. Die klinkt schel en aan de timing schort ook een en ander.

Dit is het enige punt van kritiek op dit verder pakkend nummer en straks als Paperday live gaat in Huis 73 op 23 oktober en 26 november in Willem Twee kunnen de fans lekker meebrullen met het refrein: “Aha, up in the Wasteland. aha up in the Wasteland!”


Bassist Milan Camuzeaux heeft de plaats ingenomen van Robin Reijers die eind vorig jaar de band heeft verlaten.

Paperday
Milan Camuzeaux

Screenshots: Wasteland (Remote Work Sessions)

Masquerade

Masquerade ademt sfeer van het mediterrane Venetië

Productieve Bossche componist Chiel Nugter brengt alweer zijn vierde album uit

Het nieuwe album Masquerade van de Bossche componist en gitarist Chiel Nugter is maandag 20 september uitgekomen. Het is inmiddels zijn vierde album in nauwelijks anderhalf jaar tijd.

Voor dit album heeft Chiel samengewerkt met ensemble Zoef en pianist Chris van de Kuilen. In het ensemble speelt ook Maud Busschers uit ‘s-Hertogenbosch. Zij is één van de beste hoboïsten van het land. De video onder in het artikel is gemaakt door de mediaman Remco Coolegem. De albumhoes van Masquerade is getekend door Sanne Hoekstra.

Masquerade

Masquerade
Masquerade – Sanne Hoekstra

Het album Masquerade opent met het nummer Getijde en het roept een melancholische sfeer op die treffend past bij de omschrijving die Chiel Nugter zelf aanvoert: Venetië aan de Middellandse Zee. Het is een dreigend beeld van de Dogenstad – de bijnaam van Venetië – die wordt opgevoerd van die bijzondere stad aan de lagune, uitmondend in de Adriatische Zee.

Waltz of the Dancing Puppets is een klassiek opgebouwde wals met weer een duistere ondertoon die voortborduurt op het openingsnummer. Het past bij het beroemde carnaval van deze stad, waar inwoners zich prachtig uitdossen en gemaskerd rond paraderen. Het nummer Kwetsbaar met mooie, fonetische vocalen van Janneke Stoute verdiept dat onbestemde, onderhuids gemoed nog verder.

Het vierde nummer is het titelnummer Masquerade en dat is zonder meer terecht. Het zou zomaar een soundtrack van een film kunnen zijn dat zich afspeelt in de slecht verlichte steegjes en doodlopende zijkanalen van Venetië, uiteraard tijdens carnaval. Ik moet ook denken aan de klassieke thriller Don’t Look Now die eindigt met een huiveringwekkende achtervolging in de krochten van deze kanalenstad.

Het Zoef ensemble met pianist Chris van de Kuilen zetten zacht en harmonieus in om na enige tijd het tempo en volume te verhogen. Dan volgt een break en gaat het nummer weer wat tempi lager om te eindigen als een stervende zwaan zoals in een klassiek ballet. En dat is wat het werk van Chiel Nugter en dit album in het bijzonder kenmerkt. Het is ‘classic’ klassiek, akoestisch en harmonieus. Electronica komt niet aan de pas en geen spoor van atonaliteit. Een verademing in deze hi-tech wereld waarin beats per minute en autotune de overhand hebben.

Masquerade
Ensemble Zoef en pianist Chris van de Kuilen

Het vijfde van in totaal twaalf nummers is Acacia en het is een geslaagde samenspel van piano en zang. Zangeres Janneke Stoute zingt fonetisch in zelf verzonnen klanken. Toch hoor ik Italiaans aandoende klanken. Acacia zou, zo kan ik me voorstellen, voorgedragen kunnen worden aan een of ander prinselijk hof in de zeventiende eeuw. Van Geluk of Misère begint als een vrolijk nummer uit de Balkan, maar eindigt toch in droefenis en dekt dus de lading van de titel. Het is een bewerking van het gelijknamig nummer dat op het album Vannatuure staat.

Venice is een kort en krachtig nummer met mooi spel van Maud Busschers op de hobo. Een nummer dat mij sterk aan het werk van Vivaldi doet denken. Het volgende nummer Ca’Dario wijkt qua opbouw af van de rest van het album en intrigeert daarom des te meer, met een hoofdrol voor de violisten. Ethos Pathos Logos appelleert wederom aan Vivaldi en zou zich uitstekend lenen voor een pas de deux. Voortreffelijk spel van Floortje de la Fosse op de fluit en zang van Janneke Stoute.

Misère is een solo van Chris van de Kuilen op de piano. Dit nummer schreef hij samen met Chiel Nugter. Het nummer gaat verder daar waar het piano intermezzo van Geluk of Misère eindigt. Het duurt alleen te kort.

De Laatste Deur betekent het einde van het feest, het einde van het leven, een requiem. Achter die laatste deur wacht de zwarte, lugubere gondel (La lugubre gondola van Franz Liszt) die je naar de overkant van de lagune brengt.

Masquerade is tot nu toe het meest uitgebalanceerde werk van Chiel Nugter als componist. Zijn gitaar blijft in de koffer. Chiel is er in geslaagd een aansprekelijk album te maken binnen het populair klassieke genre. Hij omringt zich met uitmuntende musici en ook dat is een talent.

En tenslotte is er nog De Toegift dat 40 seconden duurt. De Toegift lijkt eerder meer op een cliffhanger voor een nieuw album. Wordt vervolgd.


Chiel Nugter – Getijde met Ensemble ZOEF – Chris van de Kuilen


Bezetting Masquerade:

Masquerade
Masquerade – groepsfoto
  • Viool: Stijn Brinkman
  • Viool: Nina Zuure
  • Alt-Viool: Georgios Andreadis
  • Cello: Liutauras Zilaitas
  • Contrabas: Orrin van Leeuwen
  • Piano: Chris van de Kuilen
  • Fluit: Floortje de la Fosse
  • Hobo: Maud Busschers
  • Zang: Janneke Stoute
BLOCKPARTY XS

BLOCKPARTY XS editie trotseert regen en onweer

Na een jaar niet draaien nemen Jameszoo & Iris Rijskamp hun DJ collega's mee naar Werkwarenhuis

Het Werkwarenhuis presenteert BLOCKPARTY XS op vrijdag 10 en zaterdag 11 september. Het feest is eigenlijk een soort spin-off van de BLOCKPARTY die in juli plaats had moeten vinden. Die werd afgeblazen vanwege de beruchte ‘Dansen met Janssen’ corona-uitbraak en strengere overheidsmaatregelen.

En misschien, heel misschien, zit een extra-large editie later dit jaar in het vat. Wie weet? In ieder geval hebben de Bossche DJ’s Jameszoo en Iris Rijskamp hun DJ-maten uitgenodigd voor dit dansfeest in de straat van het Werkwarenhuis op fabrieksterrein Tramkade in Den Bosch.

BLOCKPARTY XS

BLOCKPARTY
Jameszoo – BLOCKPARTY XS

Voor de vrijdag vlogen alle 500 kaarten de deur uit. Uitverkocht huis dus en toegang met QR-code en legitimatiebewijs. DJ Jameszoo start op deze eerste dag van BLOCKPARTY XS die om 16:00 uur begint en eindigt zo rond 23:30. Hij heeft al meer dan een jaar niet kunnen draaien. De vrienden die hij heeft uitgenodigd zijn Steven de Peven, Soft Break en Nala Brown. Ik had een kort gesprek met deze veelzijdige DJ en musicus.

KLANKGAT: Mitchell, jij bijt het spits af?
Jameszoo: Ja, ik bijt het spits af en ga vanavond afsluiten in het laatste uur.

Waar begin je mee?
Ik heb geen idee. Gewoon lekkere, rustige muziek als mensen binnenkomen en na twee uurtjes neemt Steven het over. Steven draait twee uur, daarna Soft Break en Nala Brown en ik draai dan het laatste uur.

Je hebt geen roestverschijnselen?
Nee, nee, Ik voel dat er eigenlijk minder druk op staat, omdat het zo lang geleden is.

Ik heb wat hardcore DJ’s gesproken die een nieuwe, andere weg zijn ingeslagen. Meer mellow muziek, bijna spiritueel.
Ik heb in die tussentijd niet stilgezeten. Eén component van mij is natuurlijk draaien, maar ik maak ook veel muziek. Daar ben ik vooral mee bezig geweest en heb het erg naar mijn zin gehad. Nee, ik heb het prima gehad, goed kunnen wachten.

Iris Rijskamp
BLOCKPARTY XS
Iris Rijskamp – BLOCKPARTY XS

Iris Rijskamp is DJ programmeur van het Werkwarenhuis en online promoter van Club W. Ze treedt op als Miss Fiasco en zette Fantastico Bombastico op, hét Queer feest van Den Bosch. Haar DJ vrienden tijdens BLOCKPARTY op zaterdag 11 september zijn Milio, Wolfs, Hekkla, Dutchafro, DRKNGHTS COLLECTIVE, Rosa & Timpe. Iris draait het op een na laatste uur van deze avond. Zij gaat voor techno.

Het heeft begin van de middag kort maar flink geregend. Het zandstrand in de straat van het Werkwarenhuis is modderig. Zo nu en dan valt er wat motregen, maar gelukkig klaart het weer op en schijnt de zon tussen de wolken door. Ik was nogal vroeg op het terrein en kijk toe hoe het personeel zich klaarmaakt voor het komend feest. Rond 17:00 uur komen de bezoekers binnenlopen, veel mensen hebben deze vrijdag gewoon moeten werken.

Deze diashow vereist JavaScript.

“Maximaal kunnen er 500 mensen binnen en alle tickets zijn verkocht. We sluiten om halftwaalf.” zegt Iris. Dat komt goed, denk ik dan en begeef me huiswaarts, terwijl Jameszoo hele coole jazz draait van The Heath Brothers. Het is klam weer, perfect voor een zweterig dansfeest. DJ Nala Brown speelt daar goed op in.

Nala Brown
Nala Brown – BLOCKPARTY XS

In de avond zijn er een paar korte buitjes maar rond kwart voor elf wordt het serieus. Een enorme bak water plus het nodige onweer stort zich over Den Bosch. Ik houd contact met collega Johan Kramer die op de Tramkade is en vraag hem hoe het ervoor staat.  Hij stuurt me foto’s van dansende mensen in de regen. “Niets houdt ze tegen, het is geweldig,” schrijft-ie. Een party als BLOCKPARTY laat zich niet zomaar wegspoelen.

Deze diashow vereist JavaScript.