Blue7

Bluesrockband Blue7 opent Lohengrin Blues Middag in 2020

Covers van blues grootheden en eigen werk kunnen rekenen op enthousiast onthaal van fans

Blue7 is een zeskoppige bluesrockband uit ‘s-Hertogenbosch. Ze spelen eigen nummers en covers van hun idolen, zoals Herman Brood, Eric Clapton, Cuby & The Blizzards, Jimi Hendrix en John Mayall. Van laatste idool klinkt het nummer Top Of The Hill bij binnenkomst van Muziekcafé Lohengrin. Iedere derde zondagmiddag van de maand is het blues geblazen in dit sympathiek muziekcafé aan de Zuiderpassage.

Blue7
Blue7 – Muziekcafé Lohengrin

Blue7 treedt af en toe op. Zo’n vier keer per jaar en het is één van de redenen dat het lekker druk is in de zaal van het muziekcafé. “We repeteren heel veel en dat vinden we ook leuk,” zegt zanger Hans van der Linden. Dat de band uit Den Bosch speelt natuurlijk ook mee. Maar waar de mensen echt voor komen is om Blue7 live te zien, hoe deze band bekende en minder bekende nummers op eigen wijze vertolkt.

Blue7
Blue7

Het slepende blues nummer Need Your Love So Bad  van de oorspronkelijke Fleetwood Mac met gitaargod Peter Green is in de versie van Blue7 zo mogelijk nog slepender, meeslepend zelfs. De vocals van Hans van der Linden klinken uitstekend en de gitaristen Richard van Dijk en Jos van Asperen zijn goed op dreef.

Deze diashow vereist JavaScript.

Koos Henkens op mondharmonica maakt het geheel meer dan compleet. Wat haalt-ie er veel uit. Zijn intro op de mondharmonica van de klassieker Ridin’ on the L&N van The Bintangs is opzwepend genoeg om een grotere zaal dan die van Lohengrin helemaal plat te krijgen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Hans van der Linden is naast zanger ook de frontman van Blue7. Toen gitarist Jos van Asperen en bassist Ton Bruggeling de eerste tonen aansloegen van het nummer Sunshine of your Love van The Cream, was dat totaal niet naar zijn zin. Hij stopte het nummer en wilde dat er opnieuw werd ingezet. Drummer Jack Goedgebuure sloeg weer drie tikken met zijn drumsticks en Hans had gelijk, want pas nu klonk het nummer zoals het behoort te klinken.

Derde set
Elke Blues Middag in Lohengrin kent een vast stramien. Er zijn drie sets met telkens een break van een kwartier. Pas in de derde set komen de eigen nummers van Blue7 aan bod. Ze komen van het album Back to the City dat in mei 2019 werd uitgebracht. Blue7 speelde Hobo Blues, Last Man Boogie, Nancy Avenue en I’m Going Home. Spijtig genoeg niet Deep Down My Heart en het mooi dromerige And If I Like It. Maar je kunt niet alles krijgen in het leven.


Leden Blue7

Hans van der Linden (Zang);
Koos Henkens (Mondharmonica);
Richard van Dijk (Gitaar);
Jos van Asperen (Gitaar);
Ton Bruggeling (Basgitaar);
Jack Goedegebuure (Drums)

Lekkerbekken

Letterbekken LIVE! Nieuwjaars-editie bij Bossche Brouwers

Van erotische gedichten van Jules Deelder en komische zelfmoord tot spitsvondige versjes

Zanger/gitarist Peter-Paul Kleijwegt opent de Nieuwjaarseditie van Letterbekken LIVE! bij Brouwpodium Bossche Brouwers aan de Vaart. Renk van Oyen is de drijvende kracht achter Letterbekken en ook van de Stadsdichtersverkiezing die onlangs door Doeko L. werd gewonnen. Renk is de creative director van Letterbekken. Deze avond is hij de enthousiasmerende gastheer.

Deze diashow vereist JavaScript.

Letterbekken LIVE! Nieuwjaars-editie

De eerste die het podium betreedt is Stadsdichter Doeko L. Doeko vertelt wat hij deze avond gaat voordragen. Erotiek maakt er een belangrijk deel van uit. Dat komt door oud-nieuwslezer Fred Emmer die Doeko in zijn kinderjaren op tv zag. Fred Emmer verliet de NTS – voorloper van het NOS journaal – en ging erotische romans schrijven. Dat had een niet misverstane impact op de jeugdige Doeko. Fred Emmer overleed 24 december 2019.

Letterbekken
Doeko L – Stadsdichter

Doeko L. begint met een hommage aan de pas overleden Jules Deelder door werk van hem voor te lezen. De Bossche Stadsdichter houdt het kort om ruim baan te maken aan de veelal jonge gasten van deze Letterbekken Nieuwjaarseditie en de deelnemers van het Open Podium.

Myrthe van Loon en Luc Wiegers
Door omstandigheden komt Han Jansen voor deze avond te vervallen. Hij wordt vervangen door twee jonge dichters van Spraakwater, het poëziefestival van het Stedelijk Gymnasium ‘s-Hertogenbosch. Dat zijn Myrthe van Loon (16) en Luc Wiegers (19).

Deze diashow vereist JavaScript.

Myrthe kampt met een writers block en is weinig productief geweest de laatste tijd. Daarom onthaalt zij het Letterbekken publiek op ouder werk. Toch is het niet helemaal waar wat zij zegt. Ter plekke in café De Vaart heeft ze toch de geest gevonden om nieuw werk te maken, hier aan tafel tussen vrienden en onbekenden. Zo’n primeur krijg je alleen bij Letterbekken. De tweede afgezant van Spraakwater is Luc Wiegers. Luc schrijft puntige gedichten met grappige vondsten en woordspelingen. Tussen de acts door speelt en zingt Peter-Paul Kleijwegt of begeleidt hij een dichter.

Letterbekken
Kleijwegt en Ranzijn – Letterbekken
Open Podium – Letterbekken

Na de pauze krijgen drie dichters de gelegenheid om in Open Podium werk voor te dragen. De dichters zijn Gerard Scharn, Marino van Liempt en Evelien Rothuizen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Charley Ranzijn aka Tijdelijke Toon
Ranzijn is de laatste der zeepkist-poëten. Zijn poëzie bracht hem op Lowlands, in Paradiso en in de finale van het NK poetry slam. En dat is te merken. De vrijheid die hij op de bühne van Letterbekken pakt, getuigt van een grote dosis ervaring. Zijn act balanceert tussen dichter en standup comedian. Brutale humor met morbide inslag – komische gedichten over zelfmoord – zijn zijn kenmerken en niet bestemd voor gevoelige mensen. Ranzijn krijgt deze avond in ieder geval de lachers op zijn hand.

Letterbekken
Charley Ranzijn aka Tijdelijke Toon

Stokely Dichtman
Waar humoristische vluchtigheid een belangrijk ingrediënt inneemt bij Charley Ranzijn, krijgt Letterbekken LIVE met Stokely Dichtman een andere draai. Dichtman wil zijn publiek wat meegeven, dichterlijke stof tot nadenken.

Letterbekken
Stokely Dichtman – stof tot nadenken

In het grote gedicht Tijd spreekt Stokely over de muur die al vanaf het ontstaan van het leven op Aarde is opgebouwd. Een molecuul moest zichzelf beschermen door een celwand te ontwikkelen, de eerste muur. De muur zit in de DNA-basis van elk levend wezen, is de conclusie die Dichtman maakt. “Een muur is een muur die kan worden afgebroken,” herhaalt hij telkens in het gedicht en dat groeit uit tot een mantra.

Letterbekken
Dorst lest onze hoofden

In zijn laatste en nogal hallucinante gedicht vertelt Stokely over Koning Aap en een troebele droom. Wat bijblijft, is de zin Dorst lest onze hoofden. Tijdens het gedicht klinkt jazz muziek. Jazz en poëzie gingen in de jaren ’50 een huwelijkse verbintenis met elkaar aan. Dat werd Jazz poetry genoemd. Nu, hier bij Letterbekken wordt dat prachtig huwelijk nieuw leven ingeblazen.

Peter-Paul Kleijwegt pakt weer zijn gitaar op en rondt deze zeer geslaagde Nieuwjaarseditie van Letterbekken Live af.

Letterbekken
Letterbekken LIVE

El Bosco, een hommage aan Jeroen Bosch. Een semi-akoestisch optreden van Peter-Paul Kleijwegt.

Big Hare

Big Hare absurdism, hedonism, futurism en jumpy disco

Toonzaal start 2020 met Nieuwjaarsborrel opgevrolijkt door dansbare electronica en nachtzusters

Big Hare (letterlijk Grote Haas) is het duo Tim Fraanje en Luuk Ottenhof dat met dansbare elektronica muziek het nieuwe jaar van Muziek Op Donderdag gaat openen. Zelf noemen ze hun muziek een rock-‘n-roll aanpak met synthesizers. Na hun act gaan de dj’s van de Nachtzusters aan de slag om de Nieuwjaarsborrel nog meer op te vrolijken.

Big Hare

Big Hare
Big Hare met Luuk Ottenhof (l) en Tim Fraanje (r)

Het is nog niet druk in de foyer van de Toonzaal. Tim en Luuk draaien aan wat knopjes van hun synthesizers en andersoortige apparaten. De twee jongemannen timmeren al langer aan de weg. In 2013 brachten zij de EP Evening Rites uit en in 2016 het album Hasyayoga op Blowpipe Records. In 2019 zag de LP Lucky Dip het levenslicht. Ook hun podium curriculum is flink te noemen. Ze stonden onder andere al in Ekko, Tivoli, Paradiso, Extrapool, het Patronaat en de Q-factory.

Nieuwjaarsborrel 2020

Big Hare
Big Hare Nieuwjaarsborrel Toonzaal

De muziek van Big Hare wordt experimenteel genoemd. Nogal een gedurfde bewering, hier in de Toonzaal met haar twee analoge studio’s waar het experiment als het ware is uitgevonden. Absurdism, hedonism, futurism staat op het programma-affiche van Big Hare in de Toonzaal. Veelbelovend.

De programmeurs van Muziek Op Donderdag hebben gelukkig besloten voor een feestelijke opening van het nieuwe jaar. Dat is ook te merken aan het publiek dat nu binnen komt stromen. Jonger dan gebruikelijk en zin in een lekker feestje. Het is aan Big Hare om die keuze waar te maken. Dat lukt slechts gedeeltelijk.

Big Hare
Big Hare – Tim Fraanje

Het is goed druk in de Toonzaal, maar tijdens het optreden van Big Hare wordt er niet gedanst, hoe Tim Fraanje ook zijn best doet. Want echt dansbaar zijn de nummers vaak niet. Te veel beat wisselingen en te vaak blijven ze in een soort van springerige discopop hangen. En daar is dit publiek op zijn beurt weer te oud voor. Om Big Hare experimenteel te noemen is teveel eer. En van dat absurd, futuristisch hedonisme is weinig tot niets te merken.

Bloody Good Mary
Maar al met al blijft het een erg leuke avond en is de Nieuwjaarsborrel zeer geslaagd. De Nachtzusters staan met hun beroemde mobiele cocktailbar in de foyer om Bloody Mary’s en Moscow Mules te shaken. So, who cares?

Deze diashow vereist JavaScript.

 


 

LAKSHMI

Lakshmi krijgt pas rust in haar hoofd bij tankstations

Theatertour reprise ADEM blaast de laatste adem uit in de Verkadefabriek in Den Bosch

De voorstelling ADEM van zangeres LAKSHMI in de Verkadefabriek duurt pakweg een uur en drie kwartier en geeft een inkijk van wat zich afspeelt in het hoofd  van deze zangeres. LAKSHMI genoemd naar de Hindoestaanse godin van het licht geeft zelf de voorkeur aan de nacht  Ziedaar haar tweestrijd.

Theatertour LAKSHMI – ADEM – monologen

LAKSHMI
LAKSHMI

In haar eerste monoloog vertelt LAKSHMI dat zij op consult is geweest bij een psycholoog. Die zei echter dat er geen specifieke diagnose kan worden vastgesteld. Daar zit je mooi mee te kijken, terwijl het nimmer rustig in je hoofd is. “Ik ben nooit alleen,” verzucht LAKSHMI in de microfoon. Pas bij tankstations komt ze enigszins tot rust, genietend van de geur van benzine. “Als ik onderweg ben, wil ik telkens ergens stoppen.”

Deze diashow vereist JavaScript.

In de vierde monoloog ziet zij een vrouw een sandwich met bacon en ei eten. Zij wil de vrouw wijzen op het dierenleed van varkens en kippen, maar bezint zich want is zij zelf zoveel beter? Ze draagt leren schoenen en heeft een dikke wollen jas aan. En misschien hebben kinderhandjes er wel aan gewerkt? Een pijnlijke en wrange gedachte. Hedendaagse verontwaardiging meteen afgeremd door niet aflatende zelfinzicht.

LAKSHMI
Inademing

De kern van de voorstelling ADEM zit ‘m in de derde monoloog als LAKSHMI beschrijft hoe de eerste ‘inademing’ van een geliefde zo’n louterende uitwerking op haar heeft. Dat zij gelukkig is. Helaas is het niet van lange duur en vertelt ze dat ze het benauwd heeft. “Ik hijg als ik de trap oploop.” Een liefde in ademnood, hoe schrijnend kan zoiets zijn.

Is er een uitweg, een verlossend antwoord voor deze dilemma’s, die stemmen in haar hoofd? Ik hoor het zelf niet uit de mond van LAKSHMI komen en ben daar blij mee. Een avond met makkelijke oplossingen, daar zit niemand op te wachten.

Theatertour LAKSHMI – muziek & visuals

LAKSHMI
licht, projectie en muziek

In samenwerking met regisseur Vincent van den Elshout presenteert LAKSHMI een knap vormgegeven voorstelling. De elementen zijn simpel, de stijl is sober en de uitwerking zeer effectief. Een prachtig samenspel van licht, lichtshow, bühne verdeling, projectie & suggestie. En natuurlijk muziek, de pop-noir van LAKSHMI. Wie denkt dat ADEM een aaneenrijging is van monologen, heeft het fout. Muziek is de hoofdmoot.

LAKSHMI
Pop noir – ©KLANKGAT

Bij het binnenkomen in de Grote Zaal ligt iemand op een piano geheel omwikkeld in een dikke rode jas. Het vermoeden dat LAKSHMI eronder ligt, wordt bewaarheid als de voorstelling begint met het sterke openingsnummer When no one sees me van het album Siren. Het is een lekker up tempo, gevolgd door On the run. LAKSHMI speelt piano met haar rug naar het publiek gekeerd.

LAKSHMI

Pas bij het derde nummer Saturday draait zij zich om. Up tempo housebeat of ballads met stemmige viool, het maakt niet uit, deze zangeres blijft zuiver van stem, helder en krachtig. Haar drie begeleiders, Rogier van Roosmalen (drums), Pauline Koning (viool) en Ron Peters (gitaar/keys), zijn topmuzikanten. Vooral het vioolspel van Pauline geeft net dat mystieke extra aan de nummers en de visuals. In het korte instrumentale nummer Ihtaca is de viool dominant en is de invloed van Philip Glass onmiskenbaar.

LAKSHMI
projecties – lichtshow

Het podium is in twee delen opgebouwd en van elkaar afgescheiden door een transparante projectiescherm. Dat geeft de licht- en special effects crew de gelegenheid om te toveren met licht en schaduw. De beelden versterken de act van LAKSHMI. Soms sinister, spooky en soms gewoon lief als er een groot liefdeshart wordt geprojecteerd. Achter het scherm staan de drie begeleiders in het halfduister als poppen in een schaduwspel. Pop noir waardig, deze visuele opstelling.

LAKSHMI

De show houdt er een goed vaart in, onderbroken door zes monologen van afwisselende duur. Het recente album Siren (2018) komt deze avond in de Verkadefabriek het meeste aan bod. De nummers Ahaa, Waiting till the sun comes upEmpty, Stronger (kort stukje) en After hours staan op dat album. In totaal zijn er 86 voorstellingen geweest en is deze donderdag 19 december in de Verkadefabriek de laatste van de theatertour en reprise.

LAKSHMI
Grote Zaal Verkadefabriek – ©KLANKGAT

Na afloop dankt LAKSHMI haar band en speciaal de geluids- en lichtcrew.


Band LAKSHMI ADEM in de Verkadefabriek
Drummer/synth bas : Rogier van Roosmalen
Violiste/backings : Pauline Koning
Gitaar/piano/elektronica: Ron Peters

Fotografie: Tess Janssen

Setlist: When no one sees me |
On the run | Saturday | Northern Sky | Champagne | Crash & burn | Sailing | Wars | Blue lights | Ithaca | Nowhere to go | I’m fine |  Paradise | The lost Kult | Live forever | Ahaa | Waiting till the sun comes up | Empty | Stronger (stukje) | After hours

muziekcircus

Muziekcircus Bossche Band Battle is lappendeken aan genres

Battle moet in 2020 meer locaties opnemen in programma want hoe meer hoe beter

Het rondreizend muziekcircus met de naam Bossche Band Battle is achter de rug. De editie van 2019 is opnieuw een lappendeken aan muziekgenres gebleken. Het vrouwelijk aandeel in deze muziekcircus is dit jaar weer klein. Dit jaar zijn ook minder locaties opgenomen in het programma.

Muziekcircus Bossche Band Battle

muziekcircus
Winnaar 2019 For Scratch in Willem Twee poppodium

Dit jaar begon het muziekcircus op 14 september in Muziekcafé Lohengrin. Dat was de eerste voorronde. De twee andere voorrondes waren in café De Vaart op de Tramkade. De twee halve finales gingen naar de binnenstad in Plein 79 oftewel P79. De finale op 22 november is traditioneel in Willem Twee poppodium. Wederom moesten de leden van de vakjury keuzes maken in het wel heel diverse aanbod. Een echte lappendeken wat tegelijkertijd de Bossche Band Battle zo aantrekkelijk maakt.

muziekcircus
Koen van der Zanden – Morning Dawn

Waarom dit jaar minder podia werden aangedaan, is onbekend. Dat is wel zo jammer, want de grote charme van een rondreizend muziekcircus zoals de Bossche Band Battle is dat het telkens naar een andere locatie, ander podium toegaat. Mensen maken dan eens kennis met een andere plek dan ze gewend zijn, een andere sfeer en achtergrond.

Ik pleit met de nodige klem om in 2020 dat opnieuw in te voeren. Zo wordt het Bossche in Bossche Band Battle meer recht gedaan. Volgend jaar ontmoeten we elkaar weer of in Lohengrin, Skatecenter, De Azijnfabriek, Babel, Verkadefabriek, De Vaart, P79, Willem Twee poppodium of eventueel andere en nieuwe locaties. Hoe meer Bossche podia hoe beter.

Female fronted bands

muziekcircus
Norain Kuijs – Artificial Voorronde 1

Bandjes zijn nog steeds een zaak van jongens. Ik weet nog toen ik 14/15 jaar was, bandje opzetten met jongens uit de buurt. Het is nooit iets geworden maar illustratief.

In de vier edities van de Band Battle heeft in mijn herinnering slechts één meidenband meegedaan en dat was Clittenband in 2018. De band was toen zelfs finalist. Het aandeel female frontend bands is wat groter. Dit jaar deden twee van zulke bands mee. Dat waren Artificial met Norain Kuijs en Myth of Origin met Linda Heinen.

muziekcircus
Linda Heinen – Myth of Origin Voorronde 3

Twee andere bands hebben ook een zangeres in hun midden. Alleen zijn die vrouwen geen leadzanger, ergo geen female fronted band. Die twee bands zijn A Fool’s Errand en Spelfout, beiden Bossche bands trouwens. A Fool’s Errand is in wezen een instrumentale band. Sinds een jaar zingt Sarah Cahuasqui op enkele nummers waar ze de teksten voor heeft geschreven.

muziekcircus
Sarah Cahuasqui – A Fool’s Errand

Bij Spelfout neemt Johan van Bommel de vocals hoofdzakelijk voor zijn rekening. Toetsenist/gitarist Dominique Aberkrom heeft een goede stem en dat liet ze horen toen Spelfout in De Vaart streed voor een plek in de halve finales. Dominique zong één nummer als leadzangeres.

muziekcircus
Dominque Aberkrom – Spelfout

En dat was het dan, het vrouwelijk aandeel van dit jaar in het muziekcircus Bossche Band Battle. Meer vrouwen in de piste van dat circus. Het talent is er, daar ben ik van overtuigd. Ook goed voor de stage performance want vrouwen besteden meer aandacht aan hun uiterlijk. De Battle heeft een impuls nodig en die kan het beste van vrouwelijke kant komen.

Maar dan moeten zij zich wel aanmelden bij Studio Cube als het muziekcircus weer gaat rondreizen.

Petersburg

Petersburg is niet zomaar het zoveelste gitaarbandje

Debuutalbum Show van nieuwe band overtuigend gepresenteerd in Brouwpodium Bossche Brouwers de Vaart

Petersburg, dat is de naam van de nieuwe band rondom drummer Camiel Muiser. Het heette eerst Petersburg Orderer en dat was een solo project van Camiel. Met het toetreden van Boris de Klerk (ex-Canshaker Pi), Erik van der Paardt (bas) en Jilles van Kleef (gitaar, o.a. Torii en Global Charming) veranderde een en ander en viel het woord Orderer weg. Nu gaat de band door het leven als Petersburg en treedt ze deze zaterdag de zestiende november op in café De Vaart aan de Tramkade.

Petersburg
Camiel Muiser

Petersburg in De Vaart

Twee maanden geleden bracht de Amsterdamse band Petersburg het debuutalbum Show uit.

KLANKGAT: Wordt het niet een heel kort concert? De nummers die op Show staan, duren hooguit een paar minuten.
Jilles van Kleef: Dat zal wel meevallen. Live maken we de nummers vaak langer.
En zo geschiede. De soundcheck was gelukkig al eerder gedaan, dus de band kon klokslag 21.30 uur beginnen.

Na afloop van het concert stelde ik Camiel Muiser bijna dezelfde vraag.
Camiel Muiser: Wat we nu al live proberen, gaat op de nieuwe plaat ook gebeuren. Dat er in 10 minuten geluiden komen en dat er daar een liedje uit ontstaat. En dat het weer naar het geluid teruggaat. Dat er één liedje in een set van een half uur gespeeld kan worden.

Petersburg
Petersburg

Alvorens te beginnen vraagt Boris de Klerk het publiek meer naar voren te komen om meteen daarna het eerste nummer Fox in te zetten. Boris heeft zo zijn eigen stage-act. Niet dat die act bewust is ontwikkeld, zo is hij nou eenmaal. Hij buigt zijn rug diep door en maakt schokkerige lichaamsbewegingen.

“Ik vind het gewoon fijn om me zo te bewegen, het is niet dat ik er bij mij een knopje omgedraaid wordt zo gauw ik op een podium sta.”

Hoe het ook zij, aan het spel van Boris valt niets aan te merken. Snelle licks & riffs, jankende snaren en vaak bewust ernaast zitten.

Velvet
In het tweede nummer TV  zoekt Petersburg de grenzen nog verder op. Het monotone gitaarspel, het bewust ernaast zingen van Camiel Huiser doen denken aan The Velvet Underground met Johnny Rotten als zachtmoedige leadzanger. Eyes is van hetzelfde, tutti Velvet met die monotonie in het gitaarspel en dat zingen met een uitgebluste stem.

De drummer als leadzanger

Petersburg
Camiel – drummer/leadzanger

De beroemdste drummer annex leadzanger is good ol’ Phil Collins. Bij Petersburg vervult Camiel Muiser die rol. Drumstellen worden per definitie achter in het podium opgesteld, het is wetmatig. Als vanuit die positie de zang komt dan moet de stem eerst over de andere spelers heen en bereikt dan pas het publiek. Natuurlijk, het geluid komt uit de boxen, maar mensen richten hun ogen op de mond waaruit al die teksten komen. Te indirect allemaal als je zo achter je drumstel zit.

KLANKGAT: Wanneer ga je bij je drums weg en ga je alleen nog als zanger optreden?
Camiel Muiser: Misschien … wel … niet, maar ik denk wel dat de drums worden vervangen. Ik ben nu ook met sounddesign bezig en met folie dingen, het maken van geluid met folie papier, kleine dingen. Misschien wordt dat het, een drumset met een paar losse dingen. En dat ik dan sta. Geen drummer meer maar percussionist.

Kabbelende mijmeringen in rock

Petersburg
rock mijmeringen?

De drie volgende nummer zijn Tigers, Carla en Moskow die niet op het album Show staan. Waarschijnlijk ouder werk. In deze fase van het optreden is er nog maar weinig communicatie met het publiek. Camiel bedankt beleefd na elk applaus. Dat is dan ook het enige.

Toch is er sprake van aandacht en oprechte waardering onder de mensen. De single Today met het lieve stemmetje van Camiel en het verstorende gitaarwerk van Boris kan zelfs rekenen op groot enthousiasme.

Deze diashow vereist JavaScript.

Tara is een rustig werkje en kabbelt als een ondiep beekje naar Good, de tweede single van het album. Good is het mijmeren op een lome, warme zomerse namiddag. Petersburg speelt de nummers nu snel achter elkaar. Goat is een Indiepop waarbij de gitaristen het heft in handen nemen.

Nights is een lekkere rock nummer met stevige beats en gitaarlicks die je bijblijven. Vette intro en hitpotentie. Met Kos dat niet op het album Show staat, nadert deze set zijn einde en sluit Petersburg met Forest – wel op Show – zijn optreden in café De Vaart af.

Met de eigenzinnige Camiel Muiser, gitaartovenaar Boris de Klerk en de onontbeerlijke waterdragers Jilles van Kleef en Erik van der Paardt heeft de band Petersburg de juiste ingrediënten in huis om één van de belangrijkste bands van Nederland te worden in het komend decennium.


Bandleden Petersburg:

Camiel Huiser – drums & leadzanger
Boris de Klerk – gitaar & zang
Erik van der Paardt – bas & zang
Jilles van Kleef – gitaar/keys & zang

 

Plug

PLUG met live electronics van Graham Dunning als hoogtepunt

Werkwarenhuis speelveld van ambient en electronica smaldeel van November Music 2019

PLUG is het event voor de diehards, de fijnproevers van electronica muziek, ambient en weirde soundscapes, al dan niet via digitale weg gerealiseerd. Vanuit dat oogpunt is het afwachten wat je voorgeschoteld krijgt op dit onderdeel van November Music 2019. PLUG vindt 9 november plaats in het Werkwarenhuis aan de Tramkade.

PLUG

PLUG vindt dit jaar voor de eerste keer plaats in het Werkwarenhuis aan de Tramkade. In het Werkwarenhuis zijn er genoeg ruimtes waar kunstenaars en publiek elkaar kunnen treffen op een meer ongedwongen manier en setting. PLUG wordt samengesteld door het team van Willem Twee toonzaal en studio’s dat ieder jaar ook het FAQ-festival organiseert.

BRASS

Deze diashow vereist JavaScript.

Op de zolder van het Werkwarenhuis hebben diverse geluidskunstenaars hun installaties opgesteld. Eén van hen is de Vlaamse theatermaker Kris Verdonck met het project BRASS. Bij BRASS komen mensen niet aan te pas. Het is een door technologie aangestuurde geluidsinstallatie.

De drie sousafoons die in de ruimte hangen, lijken uit zichzelf te spelen. De instrumenten draaien traag rond hun as waardoor het ene moment klanken samenkomen en daarna weer van elkaar verdwijnen, een slow motion doppler effect. Vervreemdend, zeer amusant en prachtig gevisualiseerd.

Dictaphone

PLUG
Dictaphone

Rond 23.00 uur treedt de eerste act van de avond aan. Het is de Berlijnse band Dictaphone, bestaande uit Oliver Doerell, Roger Döring en violist Alex Stolze. Het licht in het Werkwarenhuis wordt gedimd om zo de geluiden die Dictaphone voortbrengt dieper tot je door te laten dringen.

Op het beeldscherm achter de musici verschijnen oude foto’s van rond 1900. Daarop is te zien dat mensen aan tafel een séance houden. Dat was toen een zeer populair tijdverdrijf van de culturele élite. Tijdens zo’n spirituele sessie werd het licht sterk gedimd. De overeenkomst met PLUG is duidelijk.

PLUG
PLUG – Dictaphone

Gesprekken verstommen of worden zachter voortgezet. De samensmelting van electronica met analoge instrumenten (klarinet) werkt zowat meteen op je innerlijk. Instant Mindfulness. Als je van Tuxedomoon, Pram, Erik Satie of Asmus Tietchens houdt dan zit je hier nu goed. Helaas serveert de horeca hier geen Tibetaanse yakboterthee.

Tomaga

PLUG
Tomaga

De tweede act, Tomaga, is van een duo dat uit Londen komt. Zij gaan verder dan hun collega’s uit Berlijn. Waar Dictaphone stopt daar begint Tomaga eigenlijk. Deze PLUG gig is er een van percussie, synthesizer sounds en volle klankeffecten die diep tot je doordringen. Rustgevend maar dan van de energieke soort. Ambient en vol grooves hoewel dat bijna in tegenspraak lijkt. Je kan er een hele dag naar luisteren, meenemen in bed en weer fris wakker worden. PLUG in PLUG out.

PLUG
Tomaga

Graham Dunning
PLUG 2019 wordt afgesloten met een set van Graham Dunning. En waar Tomaga stopt daar start Graham, nee daar beukt hij in met ongelooflijke beats die eindeloos en haast monotoon doordreunen. Even snak je naar een verandering maar dan wordt je gevangen door die eindeloos repeterende beats en gemanipuleerde vocals.

PLUG
Graham Dunning

Dunning doet deze derde set van PLUG helemaal live en noemt het zelf live-electronics & live-coding.  Als hij een plateau van vinylplaten naast zijn instrumentarium opstelt en daar eieren op plaatst zou je daar live-cooking aan toe kunnen voegen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Dunning is niet meer te stoppen en haalt de eieren weg en plaatst plastic plugs in de bovenste plateau die door rubberen slangetjes aangeraakt worden. Op hun beurt zijn die slangetjes verbonden met de elektronische apparatuur. De geluiden die de rubberen plugs en slangetjes produceren manipuleert hij verder. Graham Dunning improviseert naar hartelust met mathematische precisie. Hij is zowel sluitstuk als het hoogtepunt van deze PLUG editie 2019.

Brendan Faegre

Brendan Faegre houdt risico’s sociale media tegen het licht

Percussie-synth installatie is een audiovisueel knap opgezette muziektheatervoorstelling

Percussionist/componist Brendan Faegre, slagwerker Jonathan Bonny en regisseur Robin Coops hebben de audio-visuele installatie A Manual Towards The Truth (AMTTT) opgezet bij November Music 2019. De aanleiding voor zo’n muziektheatervoorstelling zoals AMTTT is waarheidsvinding in deze tijd van sociale media. Of dat nog kan is hoogst onwaarschijnlijk, want de geest is allang uit de fles en de verwarring alom.

Brendan Faegre, Jonathan Bonny en Robin Coops
Faegre
A Manual Towards The Truth installatie

Het is donker in de Kleine Zaal van de Verkadefabriek. In het midden staat een stellage van drie manshoge boxen geblindeerd door aluminium jaloezieën. Op de drie boxen schijnt mysterieus blauw licht. Een sonoor geluid bromt door de ruimte. Bezoekers mogen vrij rondlopen, maar bijna iedereen blijft bij de muren staan of zitten. Nederlands publiek is nogal bedeesd aangelegd, blijkt maar weer eens.

Brendan Faegre
AMTTT

Een harde slag op een trommel of uit een synth betekent het begin van deze muziektheatervoorstelling. De jaloezieën worden gedeeltelijk geopend. Dan somt een robotstem in het Engels berichten op die op social media zijn gepubliceerd. Verhalen, foto’s en video’s die voor eeuwig op het internet circuleren. Zoals een handleiding hoe je iemand het beste kan onthoofden, over Michael Jackson die zijn kind over het balkon van zijn hotelkamer aan fans toont, of over de ‘sexy girls’ van Amsterdam.

Brendan Faegre
Jonathan Bonny

Curiosity Kills The Cat
Het verhaal van AMTTT grijpt terug naar de Doos van Pandora uit de Griekse mythologie. Uit die doos kwamen alle rampen, ziekten en zorgen over de mensheid heen. De boodschap lijkt duidelijk, sociale media vormen een gevaar voor onze (geestelijke) gezondheid.

Zelfs de inzet van moderators kan de aanhoudende stroom van fake news, geweldsvideo’s, pesterijen en andere akeligheden niet indammen. Curiosity Kills The Cat wordt bij herhaling geroepen, verwijzend naar de ziekelijke nieuwgierigheid van Pandora van wie wij allen – volgens de mythologie –  de nazaten zijn. Ergo, net zo nieuwsgierig.

Brendan Faegre
AMTTT

De vormgeving van deze performance is strak en gestroomlijnd met oog voor detail. Zelfs aan de kleding van de drie mannen is veel aandacht besteed. Het dessin bestaat uit vele thumbnail afbeeldingen van accounts die je moet instellen op sociale media. De grote vlakken op de pakken zijn sterk uitvergrote pixels.

Brendan Faegre
Brendan Faegre

Het verhaal dat Faegre en Coops willen vertellen, beklijft niet. Dat heeft mede te maken met de afstandelijke vormgeving en muzikale aanpak. Pas als de drie heren in close harmony zingen, zie ik een gloed van warmte. Er wordt kristal zuiver gezongen. Maar die momenten zijn te spaarzaam in deze set van een kleine drie kwartier.

Verder is het uitgangspunt van het AMTTT verhaal te groot en eigenlijk ook te makkelijk. De issues sociale media en de morele dilemma’s die daaruit voortkomen, liggen al tijden op straat. Je hoeft ze alleen maar op te rapen. Vanwege de knap opgezette voorstelling – op audiovisueel gebied perfect uitgevoerd – kregen Faegre, Coops en Bonny een staand applaus.

 

TaxiWars

TaxiWars is veruit de beste band van de Lage Landen

Tom Barman is gruizige en raspende kruising van Tom Waits, Tone Loc en zichzelf, voorzien van hypnotische sax pulsen

TaxiWars, wat een naam. Het roept beelden op van rivaliserende groepen mannen in de grote, norse boulevards van een metropool zoals Brussel. Want uit België daar komt TaxiWars vandaan en is donderdag 7 november te gast bij November Music 2019 in Willem Twee poppodium. “Have a grip on my soul.”

TaxiWars
Tom Barman

TaxiWars en Anna Meredith die vooraf ging aan de set van Tom Barman (dEUS) en de zijnen maken deel uit van Moodz, het jazz en elektronica vlaggenschip van November Music.

TaxiWars

Al bij de soundcheck die nogal moeizaam verloopt, merk je de virtuositeit van de bandleden en zie je de nerveuze danspassen van frontman en zanger Tom Barman. Na veel geroep over en weer met de geluidsmannen is de band tevreden en trekt zich terug. Publiek druppelt binnen, een stuk minder dan bij aanvang van de set van Anna Meredith.

TaxiWars
Tom Barman

TaxiWars laat er geen gras over groeien en start fel en strak met het gedreven funky jazz Fever van het gelijknamige album uit 2016. Een fijne hoofdrol voor saxofonist Robin Verheyen. Er is toch technisch iets niet goed met de microfoon van Barman. Als Fever is afgelopen wordt de mic direct vervangen.

TaxiWars
Nicolas Thys

Soul Repair, ook van het Fever album, begint klassiek met een hoofdrol voor de contrabas van Nicolas Thys maar al snel loopt het tempo op en zingt Barman snel en intens dat een ziel gerepareerd moet worden. Aan het eind is nog weinig over van het klassieke begin.

Artificial Horizon

TaxiWars
Robin Verheyen

Dropshot van het recent uitgebrachte album Artificial Horizon is een cool en ingehouden nummer met een Tom Barman die balanceert tussen zang en rap. Het werkt. Het is jazz van de Grote Stad en je ziet taxi’s door brede boulevards suizen. TaxiWars doet zijn naam eer aan met deze track. Dan volgt het korte titelnummer Artificial Horizon en nu gaat het tempo rap omhoog. Robin Verheyen stoot ritmische pulsen uit zijn saxofoon, dermate dat het meer een percussie instrument wordt. Hypnotische pulsen als het ware. Barman zingt in de stream van die pulsaties, hakkend, stotend.

TaxiWars
Antoine Pierre

The Glare, Irritated Love, Rosco en Different Or Not staan behalve Rosco ook op Artificial Horizon. In de intro van The Glare komt de mix met Tom Waits even naar bovendrijven. Barman vervolgt pratend en zingend met het nerveuze spel van Verheyen op saxofoon. Irritated Love is een oceaan van rust met een heerlijke sax solo. Different Or Not is een popsong rechtstreeks uit de jaren ’60. Ook dát kan TaxiWars, popsongs maken.

TaxiWars hypnotische songs
Bridges van het album Fever is het begin van het meest interessante deel van deze free funky jazz set. Bridges is een voortkabbelend nummer opgezet in klassieke jazz patronen. In Who That gaat saxofonist Verheyen helemaal los en schroomt niet om er flink naast en vreselijk schril te blazen.

Apotheose

TaxiWars
Infinity Cove

Dan komt het geweldige Infinity Cove, langer uitgesponnen dan de drie minuten op het Artificial Horizon album. Dit nummer is de apotheose van de avond. Strakke beat, terzake doende vocals en een magistrale Verheyen die op zijn sax het publiek als gehypnotiseerde ratten betovert. “Have a grip on my soul,” declameert TaxiWars voortdurend.

Sharp Practice eveneens op het nieuwe album is lekker dansbaar. De afsluiting is aan Death Ride Through Wet Snow van het TaxiWars album uit 2016. Roffelende drums, hot sax en de donker raspende stem van Tom Barman die rapper Tone Loc aanhaalt. Wilde free jazz en een terecht slot. TaxiWars geeft nog een toegift na aandringen van de enthousiaste fans.

TaxiWars
Jumps & grooves

Na dit optreden even alles laten bezinken. Eenmaal thuis kom ik tot de conclusie deze avond de beste band der Lage Landen te hebben gezien. Volwassen muziek gemaakt door zeer professionele musici die ijzersterke nummers met de nodige improvisaties levendig op een podium uitvoeren. TaxiWars 4 ever.


Bandleden TaxiWars
Tom Barman (vocals)
Robin Verheyen (saxophones)
Nicolas Thys (contrabas)
Antoine Pierre (drums)

Fotografie: Wim Roelsma, Artishoot Fotografie

Anna Meredith

Anna Meredith citeert met tomeloze energie uit vele bronnen

Traktatie op dance, pop, house, rock, city beats, minimal, close harmony en nordic drums

Het nieuwe album FIBS van Anna Meredith is 25 oktober j.l. uitgebracht en dat feit is niet onbesproken gebleven tijdens het optreden. Donderdag 7 november staat Anna Meredith met haar band op de bühne van Willem Twee poppodium. Op 8 en 9 november staat Meredith op diverse concerten in Groningen. We hebben dus deels te maken met een promo tour van dat nieuwe album. November Music 2019 is daarin meegenomen, slim van en gunstig voor beide partijen.

Anna Meredith

Anna Meredith
Anna Meredith

Klokslag 21.00 uur betreden vijf personen het podium van de Grote Zaal van Willem Twee. De Schotse componist Anna Meredith, geboren in Londen maar grootgebracht in Schotland, is een begaafde muzikant en zo ook haar begeleiders. Dat blijkt uit vele dingen in de loop van het concert.

Anna Meredith
Anna Meredith frontwoman

De Grote Zaal van Willem Twee stroomt vol. Veel bezoekers van het November Music festival komen af op het concert van Anna Meredith, nieuwsgierig gemaakt door de vele lovende persberichten en de faam die haar vooruit snelt. Meredith is hot en cult.

Anna Meredith
Anna’s energieke show

Energie
Het eerste nummer Sawbones komt van dat nieuwe album FIBS en de start pakt je direct bij de keel. Geen halve zaken bij deze band. Meredith speelt als een wildeman (excusez le mot) op de toetsen, de blonde haren van Maddie Cute op cello wapperen mee met de snoeiharde beats die door Sam Wilson op drums worden voortgestuwd. Jack Ross op gitaar en Tom Kelly op tuba maken dit pakkend begin compleet. Het nummer eindigt net zo abrupt als het begint en laat het publiek nu al naar adem snakken.

Deze diashow vereist JavaScript.

Geen tijd om op adem te komen want Inhale Exhale (!) wordt direct ingezet. Dit strak up tempo poppy nummer staat ook op FIBS en als je je ogen sluit, waan je jezelf op een dance party. De mix naar het nummer R-Type van het album Varmints (2016) neemt je verder mee in dat gevoel beland te zijn op een rave uit de jaren ’90. Wat is het wild en tomeloos.

Anna Meredith
Maddie Cutte – cello

Het rustige Ribbons  van het FIBS album met een lief aangezet stemmetje is een wereld van verschil. Orlok van de EP Jet Black Raider (2013) is een op hol geslagen citaat van Philip Glass. IJzersterk nummer, vol duistere lading en héél erg filmisch.

Anna Meredith
Anna Meredith – frontwoman

Frontwoman
Anna Meredith is naast componist/muzikant een eerste klas frontwoman. Zij maakt en steelt de show. Op haar verzoek komt het publiek schoorvoetend naar het podium. “It’s so lonely up here,” klinkt haar smeekbede. Meredith praat over de release van het nieuwe FIBS album, dat morgen een muziekfestival in Groningen op de agenda staat en over een grappige AR app waar het nummer moonmoons op staat. “But even my mum didn’t downloaded it.

Metal & Glass
De show gaat verder met Killjoy van FIBS dat weer een pop nummer is, met het tempo van een versnelde mars. Gelijk daarna het al besproken moonmoons dat meditatief begint met een hoofdrol voor de cello van Maddie Cutte. Het zou bijna kamermuziek kunnen zijn, ware het niet dat in het middenstuk het volume van de synthesizer nogal aanzwelt. Maar dat is nog niets vergeleken bij het aansluitend nummer Nautilus van de soundtrack van de speelfilm Eight Grade (2018) waar Anna Meredith de muziek voor schreef. Het ritme houdt het hele nummer genadeloos aan en zou een metalband niet misstaan.

Anna Meredith
Metal & Glass

De laatste twee nummers zijn het lichtvoetige Something Helpful, een single uit 2016, een niemendalletje bijna. Terug naar FIBS met Paramour dat ook op single is verschenen. Dit sluitnummer is een echte symfonisch rocknummer met wilde nordic drums dat in elk voetbalstadion gespeeld kan worden. Drummer Sam Wilson voert het ritme op, gitarist Jack Ross giert erdoor heen, intermezzo’s à la Philip Glass (hij alweer) geven slechts een korte adempauze. Dan is het op, zo lijkt het. Maar het publiek wil meer en krijgt het ook. De toegift is The Vapours van het album Varmints.

Anna Meredith
Anna Meredith en band

Bij Anna Meredith komen veel bronnen samen. Soms wringt het en is het meligheid troef. Vaker kloppen de combinaties wel en beleef je iets wat echt is. En dan die energie, die tomeloze energie.


Bandleden Anna Meredith:
Anna Meredith – zang, percussion, klarinet, keyboards, synths
Sam Wilson – drums, glockenspiel, zang
Jack Ross – gitaar, zang
Tom Kelly – tuba, zang
Maddie Cutte – cello, zang

Fotografie: Wim Roelsma, Artishoot Fotografie