elektronica festival FAQ 2019

Elektronica festival FAQ 2019 opent met drie invalshoeken

Kees Tazelaar, Drew McDowall en Allesandro Cortini

Het elektronica festival FAQ 2019 werd donderdag 21 maart geopend met een middaglezing van Kees Tazelaar, hoofd van het instituut Sonologie van het Koninklijk Conservatorium Den Haag. In de avond bracht Tazelaar vier stukken ten gehore en werd dit elektronisch muziekfestival daadwerkelijk geopend. Na Tazelaar traden de Schot Drew McDowall en de Italiaan Allesandro Cortini op. Drie musici met elk een andere invalshoek op elektronische muziek en daardoor verschillende klanktonen en -kleuren.

elektronica festival FAQ
Kees Tazelaar

Kees Tazelaar
Kees Tazelaar (1962) is de echte classicus van het drietal dat in Willem Twee concertzaal deze elektronica festival FAQ opent. Analoge noise domineert het eerste van de vier stukken die Tazelaar liet horen. De profundis, het vierde stuk, is een zeer elegante en harmonieuze compositie. Graag verwijs ik naar de recensie van mijn collega Erwin Engelsma die al eerder over het optreden van Tazelaar heeft geschreven.

Drew McDowall

elektronica festival FAQ
Drew McDowall in Willem Twee concertzaal

Drew McDowall (1961) pakt het heel anders aan en toch begint hij eveneens klassiek. Het is één langgerekt stuk met een opkomend laag sonoor geluid dat culmineert in dreigende hoogten en dan weer neerdaalt. Die curven laag, diep en hoog in volume herhalen zich in het stuk. De somberheid en de duistere dreiging blijven permanent aanwezig. Punk en rock hebben deze Schot gevormd die zich in latere jaren voegde bij de Britse avantgarde groep Coil en Psychic TV.

Op sommige momenten verwacht je dat het stuk explodeert in een heftige dance beat. Het ontbreken van zo’n escape uit deze dreiging – een verlossende doorbraak – draagt een zware last op de aandacht en het gemoed van het publiek. Na verloop van tijd verlaat een flink aantal mensen dan ook de zaal. Er stijgt weliswaar applaus op als het stuk wegebt maar net zo goed een zucht van verlichting.

Allesandro Cortini

elektronica festival FAQ
Allesandro Cortini

Bij de Italiaan Allesandro Cortini (1976) is het allemaal speelser en lichter van toon. Cortini speelde keyboard bij de Amerikaanse rockband Nine Inch Nails en deed de elektronische productie van het nummer Birds of Prey van popzangeres Christina Aguilera.

elektronica festival FAQ
lode canzone in Italia

Cortini krijgt dezelfde tijd toegemeten als Tazelaar en McDowall. Zijn compositie voor elektronica festival FAQ heeft hij in zeven stukken gedeeld. Het is een elektronisch loflied aan het Italië van de jaren ’50, ’60 en ’70. Cortini illustreert zijn stuk met onscherp beeldmateriaal, gefilmd – zo lijkt het – met een 10mm camera en één van de eerste video camera’s.

Een gelukkiger Italië is te zien. Onbezorgde families op het strand, een kleine jongen comfortabel en warm gekleed in de strenge winter van Noord-Italië, een boottocht naar Capri, stijlvol geklede Italianen op het perron van het centraal station van Rome, een Venetië dat nog niet wordt geteisterd door horden toeristen. Het is een prachtig verhaal en een mooie afsluiting van de eerste dag van het elektronica festival FAQ 2019.

Kunstbende

Voorronde Kunstbende Muziek #2 in Willem Twee poppodium

Gezonde spanning wie doorgaat naar Brabantse finale

Dit zijn ze dan, de vier winnaressen van Kunstbende Noord-Brabant in de selectieronde Muziek #2 die zondagmiddag 17 maart werd gehouden in de Kleine Zaal van Willem Twee poppodium. Zij gaan naar de Brabantse Kunstbende Finale 2019 in Tilburg. Vlnr. Romy de Laet, Mila Willemsen, Cheyenne Louwen en Chimene Gillesen; achter hen de twee juryleden John Verhoeven (Mercy John) en Bob Donkers. Het is al weer de negenentwintigste editie van Kunstbende.

Kunstbende
Gespannen verwachtingen

Familie en vrienden
Het is druk in de Kleine Zaal van Willem Twee poppodium op deze zondagmiddag overspoeld door heftige Maartse buien. Het zijn voornamelijk familie en vrienden, de eerste en grootste fans van deze Kunstbende deelnemers, die de zaal vullen. Er heerst een gespannen sfeer in de zaal en als presentator Evita de Roode het podium beklimt, wordt die spanning nog voelbaarder. Evita kondigt aan dat de tweekoppige jury – John Verhoeven en Bob Donkers – eruit zijn.  “Als we trommels hadden dan zouden we kunnen roffelen om het helemaal spannend te maken,” zegt ze.

Kunstbende
Juryleden John Verhoeven en Bob Donkers

Jurering
De jury let op een aantal aspecten zoals muzikaliteit, originaliteit, show en act. Alle deelnemers aan deze muziek discipline moeten met eigen werk komen. Covers zijn niet toegestaan. Een lovenswaardige reglement van Kunstbende. Het is voor de jury moeilijk geweest om een keuze te maken onder de acht deelnemers.

Kunstbende
presentator Evita de Roode en mede-winnaar Cheyenne Louwen

Voordat de namen van winnaars bekend worden gemaakt, adviseren John Verhoeven en Bob Donkers de deelnemers om vooral gewoon door te gaan met het maken van muziek. En veel te repeteren. Ook Douwe BoB en Nielson deden mee en hebben niet de finale gewonnen. Laat dat een troostrijke gedachte zijn voor hen die deze voorronde niet doorgaan. Op de website De Grootste Losers van 25 jaar Kunstbende kun je het verhaal van Douwe BoB en Nielson lezen.

Kunstbende
Kunstbende 2019 voorronde#2 Muziek

Na afloop sprak ik even met Inge de Grauw, medewerker van Kunstbende Brabant.

KLANKGAT: Hoeveel deelnemers deden mee aan deze voorronde van Kunstbende Noord-Brabant?
Inge de Grauw: We hebben vandaag de tweede selectie in de categorie Muziek gedaan van de wedstrijd Kunstbende. Een tweede ronde was nodig, want we kregen super veel aanmeldingen voor muziek. Er deden nu acht acts mee en drie zijn er door. Chimene, Romy & Mila en Peony [Cheyenne Louwen, red.].

Vier vrouwen? Dat is bijzonder.
Dat is leuk, ja. Dat vind ik leuk.

Waar let de jury eigenlijk op?
Die ging vandaag heel erg letten op enthousiasme en podiumpresentatie. De deelnemers treden ook op met hun eigen lied. Dus geen covers maar hun eigen geschreven liedjes. En daar let de jury op potentie, tekstopbouw en -keuze.

Dit is een voorronde. Wanneer is de finale?
Op 28 april is in de 013 in Tilburg de regionale finale, de Brabantse Kunstbende finale. En daar wordt dan gestreden om een plekje voor de landelijke finale in Amsterdam.

Ik zie Cheyenne Louwen voorbij lopen met een gitaarkoffer in haar hand. Ik schiet haar aan en vraag of zij het had verwacht deze voorronde door te komen. “Je hoopt altijd dat je wint. Ja, ik verwachtte het een beetje.”

 

SAN FRANCISCO

SAN FRANCISCO is nooit in San Francisco geweest

Donkere intense schoonheid vervat in tien wonderlijke nummers

Franc Thomas Timmerman van de band SAN FRANCISCO is geen kind van hippie-ouders. Hij is ook nog nooit in San Francisco geweest, ooit het epicentrum van de ‘love generation’. De hippies van toen zouden zijn muziek zeker waarderen, zo open van geest waren ze wel. De muziek van SAN FRANCISCO is verre van mainstream en vraagt de nodige moeite en aandacht van het publiek. Als je je er aan overgeeft, volgt het zwelgen in deze melancholische muziek als vanzelf.

SAN FRANCISCO
SAN FRANCISCO in Willem Twee concertzaal

Franc Thomas Timmerman, naar eigen zeggen beter onbekend als SAN FRANCISCO, is bassist bij Blaudzun en Lenya. In oktober 2018 kwam de elpee Ghosts of San Francisco uit waar ook violiste Anne Bakker en Coen Kaldeway op basklarinet aan meewerkten. Deze avond bij Muziek op Donderdag in Willem Twee concertzaal, bijna pal na carnaval, begeleiden zij hun frontman.

SAN FRANCISCO
Anne Bakker en Coen Kaldeway

Minimale bezetting
Het is een wat uitgeklede bezetting van SAN FRANCISCO die vanavond optreedt. De drummer, bassist en gitarist zijn thuis gebleven. Timmerman speelt gitaar en doet de zang, Anne Bakker begeleidt hem op viool en alt-viool. Het is voor Kaldeway met zijn basklarinet de eerste keer dat hij als bandlid live optreedt.

De foyer van Willem Twee concertzaal is de perfecte setting voor deze minimale bezetting. De basklarinet is een hoogst ongebruikelijk instrument in live optredens van rockbands. Maar hier, vanavond, samen met de violen van Bakker bereiken de nummers van SAN FRANCISCO een hoge intensiteit, geschraagd door de diepe en volle klanken uit de basklarinet.

SAN FRANCISCO
Ghosts of San Francisco

SAN FRANCISCO speelt tien nummers waarvan een aantal van de nieuwe elpee. Het enige nummer dat niet door Timmerman is geschreven, is de cover van Majesty. Majesty is van de Noorse band Madrugada, van hun plaat Grit. Het eerste nummer is Millions & Millions van de elpee Ghosts of San Francisco.  Een wat je noemt ‘gedragen’ lied vol weemoed. Het zet wat je noemt meteen de toon. Daarna volgen het rocky nummer Old Friend, St. Lovers Sigh, Drink My Tears en Release Me. Dat laatste nummer is bijna een vrolijke popsong en sluit de eerste set van de avond af.

SAN FRANCISCO
F.T. Timmerman solo

Solo
Na de pauze speelt Timmerman solo  en vertolkt het nummer Opened Once. Hier zou misschien een akoestische gitaar beter hebben gepast dan die elektrische die Timmerman mee heeft genomen. Na I Know Too Much volgt de cover van Majesty, een nummer waar Timmerman bijna een moord voor had willen plegen. Het is inderdaad een prachtig nummer, maar het mooiste lied van de avond is voor het allerlaatst bewaard, het slotnummer Ivory waar Timmerman een zeer sterk en zuiver vocaal neerzet, magistraal begeleid door viool en basklarinet.

SAN FRANCISCO
Ivory

Francis Butterfly

Francis Butterfly bezorgt je donkere vlinders in je buik

Aandachtig gehoor voor 14 liefdesliedjes op Valentijnsdag

Francis Butterfly (Stijn van Krey) begint er zelf over als hij drie nummers heeft gespeeld: “Het zijn allemaal nogal donkere liefdesliedjes voor deze Valentijnsdag.” Het openingsnummer I Want A Little Sugar In My Bowl van Nina Simone zet ook meteen de toon. Dit wordt een avond vol melancholie, hartzeer en gebroken harten, dat andere gezicht van de liefde. Vlinders in je buik maar dan die van de donkere soort.

Francis Butterfly
Francis Butterfly bij Muziek Op Donderdag – foto: Jane Duursma

Aandachtige stilte
In een wolk van rook en nevel en de spaarzaam verlichte foyer van Willem Twee concertzaal komt Francis Butterfly op, getooid met zijn gouden masker en witte veren, een act die hij tot zijn handelsmerk heeft gemaakt. Het masker houdt hij niet voor zijn gezicht, maar gebruikt hij als hoofdtooi. Een grote, donkere bril maskeert zijn ogen. Zijn performance ademt broeierige mysterie uit en het publiek werkt mee want muisstil. Zelfs aan de bar zijn de gesprekken verstomd als deze solist die zichzelf begeleidt op elektrische gitaar begint te zingen en te spelen.

Francis Butterfly
Sugar In My Bowl

Falset en trompet
Francis Butterfly gebruikt een stemtechniek die veel zangers toepassen. Zij spannen hun stembanden langer dan normaal waardoor een hoog en ijl geluid ontstaat. Francis past deze  techniek toe als hij een gedeelte van een nummer wil benadrukken of als hij een bepaalde climax wil bereiken. Daarna verlaagt hij zijn stem weer. Dit in combinatie met zijn onconventioneel gitaarspel roept Francis Butterfly een sfeer op van bevreemding, het wonderlijke, het mysterieuze. En dit alles met blues als basis, een genre dat je als aards mag beschouwen. Het maakt niet uit als het werkt en dat doet het.

Francis Butterfly
I Fall In Love Too Easily

Op een aantal nummers gebruikt Francis Butterfly zijn mond en wangen om een trompet na te bootsen. Als je er niet op bedacht bent dan is dat zeker verrassend. Je raakt er snel aan gewend. Of je het kan waarderen, dat moet iedereen voor zichzelf uitmaken. Het is een leuke truc, niet meer dan dat.

Francis Butterfly
Paradise

Het gitaarspel van Francis Butterfly is basic, op blues geënt, ritmisch. Af en toe maakt hij een gitaarsolo, als hij even stopt met zingen. De opening van het nummer Phoenix bijvoorbeeld houdt het midden tussen ritmisch en solo. Het gaat echter te ver om Francis Butterfly een blueszanger/gitarist te noemen. Daarvoor is zijn stijl toch te eclectisch.

Francis Butterfly is een unieke performer met een heldere en krachtige stem. Er zou een EP uitkomen. De release is echter uitgesteld. Het is iets om naar uit te kijken.

Omslagfoto: Jane Duursma

Sonny Ragg

Van rock, funk en blues maakt Sonny Ragg eigen toverdrank 

Licht wisselvallig optreden in thuishaven Den Bosch

Sonny Ragg is duidelijk beïnvloed door muziek uit de 80’s en vooral door His Royal Badness. Op de setlist staan zo’n dertien à veertien nummers. Een flink aantal is goed, andere erg sterk maar sommige nummers hadden beter achter kunnen blijven in de repetitieruimte.

Sonny Ragg
Sonny Ragg zaterdag 2 februari in P79

Fans
De toegang van het concert is gratis, een presentje van P79 aan de Bosschenaren, waarvoor lof. Toch is het niet tjokvol in de zaal op deze eerste zaterdag van februari. Dat verwacht je eigenlijk als een Bossche band zoals Sonny Ragg een thuisconcert weggeeft. Afijn, het wordt lekker druk en veel mensen kennen elkaar gezien de vele blije begroetingen en kusjes op de wangen. De echte fans van Sonny Ragg in P79 dragen een zwart T-shirt met het logo van de band. Frontman Sven Myren prijst hen daarvoor.

Sonny Ragg
Jeroen Straatman

Na het korte welkomstwoord van Sven met de opmerking dat het lang geleden is dat Sonny Ragg in P79 heeft gespeeld, stoomt de band direct door naar You Give Me Something met meteen daarop Power To You en New Funk. Leadgitarist Jeroen Straatman (gitarist geweest bij die andere, fijne Bossche band Straight from the Fridge) laat dan zien wat hij allemaal vermag op de gitaar. In het laatste deel van de show laat hij nog meer zien.

Sonny Ragg
het betere gitaarwerk

Dan komen er nummers langs die minder goed zijn doordacht, minder goed uitgesponnen. Verder bijwerken en -schaven in de repetitieruimte is het advies aan Sonny Ragg. Turn The Love brengt gelukkig weer veel goeds, een nummer dat sterk doet denken aan Living Colour en Prince/TAFKAP uit de 90’s. Datzelfde bonkige ritme met stevig gitaarwerk en onderkoelde vocalen met flinke, grommende uithalen. Helaas komen er dan weer nummers die minder zijn in ritme, opbouw en melodie. Jammer. Songs met mogelijke potentie maar te vroeg naar buiten gebracht.

Deze diashow vereist JavaScript.

Met Not Your Medicine gaat het weer opwaarts  en houdt Sonny Ragg de aandacht van het publiek tot het einde toe vast. Er wordt zelfs stevig gejived (jive dans) pal voor het podium. De andere muzikanten komen in dit laatste gedeelte ook wat meer voor het voetlicht. Jeroen Straatman geeft een paar indrukwekkende solo’s weg, solo’s die je niet licht vergeet. Bij Get Up komt het publiek goed los en als daarna Free – ook op single uitgebracht – wordt ingezet, is de avond echt geslaagd. Met Got No Passes sluit Sonny Ragg het concert af.

Sonny Ragg
Sven Myren

Sonny Ragg maakt een wonderlijke mix van rock, funk en blues. Vaak werkt die toverdrank en is-ie aanstekelijk én dansbaar. De wat langzamere nummers komen minder goed uit de verf. Al met al een goed concert met nummers die nog een tijdje in je hoofd blijven hangen..


Bandleden Sonny Ragg
Jeroen Straatman – lead guitar
Sven Myren – guitar, vocals
Sjeng Muermans – keyboards
Bob Donkers – bass
Mark van Reusel – drums

Nona

Nona over Etta James, Female 2020 en muziek maken

Soul, rock, pop en hiphop vloeien in elkaar

De ouders van zangeres Nona, hadden vroeger een platenzaak. Ik zie de jonge Nona voor me die door die platenzaak loopt, letterlijk en figuurlijk omringd door muziek. Haar hele jeugd – en ze is nog jong – doordrenkt van muziek. Met deze muzikale bagage, hese soulstem en band bestormt Nona nu de Nederlandse podia. Zo ook Willem Twee poppodium op zaterdag 26 januari tijdens het festival Rauwkost 2019. Interview met Nona.

Nona
Nona op Rauwkost Willem Twee

KLANKGAT: Wat vond je van het optreden van vandaag?
Nona: Ik vond dat het goed is gegaan. Het was heel erg leuk. Ik had het echt naar mijn zin.

Vooral op het laatst waren jullie erg goed op dreef. Die gitaarsolo in het slotnummer.
Ja, ja zeker. Jenny is niet voor niks altijd het allerlaatste nummer dat wij doen.
Altijd als allerlaatste?
Altijd.
Ik vond het een-na-laatste nummer, die ballad, ook heel erg goed. Koude rillingen.
Sleeptalking?
Ja. Dat is van de eerste single?
It’s Alright was mijn eerste single. Een single heeft een A- en een B-kant. Sleeptalking staat op de B-kant. Die single is nog vóór The Wall en Last To Know uitgebracht.
En we hadden te maken met een heuse première?
Ja, met Givin’ It All. Dat wordt onze volgende single. Die zou vandaag zijn uitgekomen. Eind februari komt die single uit.

Nona
Nona en band

Nona en Female 2020
Op Eerste Kerstdag 2018 maakte muziekproducent en dj Ronald Molendijk op televisie een opmerking over dat er veel minder vrouwen dan mannen in de Top 2000 staan. Hij zei daarover: “Vrouwen maken minder snel goede muziek.” Als reactie bedacht muziekpromotor Adriaan Pels de Female 2020: een lijst met alleen maar muziek gemaakt door vrouwen. Op die lijst kan ook gestemd worden. De redactie van De Wereld Draait Door zet zich vol in voor Female 2020. Om dat te onderstrepen werd een drietal zangeressen uitgenodigd in de uitzending van 16 januari jongstleden waaronder Nona.

Ik zag jou anderhalve week geleden optreden bij De Wereld Draait Door voor Female 2020. Je weet wat de beweegredenen zijn om dat op te starten en sta jij daarachter?
Nona: Zeker. Ik sta daar helemaal achter. Daarom ben ik daar ook komen optreden. Want die uitspraak van Ronald Molendijk, die slaat nergens op. En ook al zou het ergens op slaan en is dat je mening dan nog is het gewoon niet waar.
Op zich is het wel goed dat-ie het gezegd heeft.
Het is jammer dat het vanuit zo’n negatief standpunt werd gezegd, want niemand dacht er eigenlijk ooit zo over. En nu krijg je een verschil dat mensen er bewust naar kijken, zo van vrouwen versus mannen. Voor mij maakt het geen verschil. Ik sta achter Female 2020, maar het is niet zo dat ik tegen mannen ben.

Heb jij een bepaalde act ingestudeerd voor je optredens?
Nee, wij studeren niks in. We repeteren natuurlijk wel. We repeteren dat de nummers goed in elkaar zitten, maar het is geen act maar een band, muziek, waar je naar zit te kijken en te luisteren.

Nona
Nona zingt Sleeptalking

Ik heb jouw playlist op Spotify beluisterd…
Nona: Ik heb er twee.
Ik zag Amy Winehouse er niet bij staan.
Die staat er bij, hoor.
Dan heb ik haar over het hoofd gezien. Is Amy Winehouse jouw grote voorbeeld?
Nee, zij is niet mijn grote voorbeeld. Etta James is mijn grote voorbeeld en eigenlijk is zij de bazin van mij. Ik heb zoveel voorbeelden, maar Etta James is qua zang echt mijn voorbeeld.
Jouw ouders hadden een platenzaak. Heb je zo Etta James leren kennen en was zij jouw eerste favoriet?
Zij was niet de allereerste. Het is sowieso muziek die mij als allereerste raakte. Ik kan niet zeggen door welke persoon of door welke band. Ik merkte dat ik de invloed van muziek direct voelde en dat het apart was dat ze zo binnenkwam. Al was het maar een melodie of een instrumentaal, het was muziek die mij raakte.

NonaToch wel een bepaalde stroming of niet soms?
Nee, niet per se en dat is gewoon het hele ding. Ik hou zo van brede dingen, ik hou van rock…
Ik zag ook Fleetwood Mac met Dreams op je playlist.
Ja, ik hou van Fleetwood Mac.
En rap en hiphop.
Ja, heel veel.
Maar zelf rap je niet?
Nee, dat kan ik niet (lacht). Maar ik moet wel zeggen dat ik samen met producer en dj *Sam A La Bamalot aan het werken ben en hij maakt heel vette beats. Wij zijn nieuwe nummers aan het schrijven die wellicht in de toekomst nog eens op een album zouden kunnen komen. Ik ben in mijn eentje aan het experimenteren en een beetje aan het rappen.
Wanneer komt jullie eerste album uit?
Dat album komt in juni uit met de singles It’s Alright, Sleeptalking, Last To Know, die laatste single Givin’ It All. En nog veel meer. The Wall komt er niet op.

Je bent voortdurend aan het schrijven. Schrijf je zowel de teksten en melodieën of doe je dat in samenwerking?
Ik schrijf hoe dan ook mijn teksten en melodieën. Kijk, met Sam bijvoorbeeld, neem ik zelf op en ga ik bij hem rappen en zingen. Sam doet de beats. Een andere samenwerking is met gitarist Will Knox. Met hem heb ik het nummer Sleeptalking geschreven.

Laatste vraag. Heb jij een guilty pleasure?
Nee, ik heb geen guilty pleasure, want er zijn geen guilty pleasures. Alles wat je leuk vindt, mag je leuk vinden.


De bezetting:
Nona – zang
Thuur Onrust – gitaar
Alex Rijckaert – keys
Tom Zwaans – bass
Teun van Zoggel – drums
Tom Groenendaal – gitaar

*Producer/dj Sam A La Bamalot aka Sam Verstraten
Foto top van Mees Borst (Meesterwerk Photography)

Diona Fox

Europese jazzpop van Diona Fox & her Ragdolls

Muziek Op Donderdag opent in stijl het nieuwe jaar

Diona Fox & her Ragdolls zijn de eerste band in het nieuwe jaar van Muziek Op Donderdag in Willem Twee concertzaal. Diona Fox & her Ragdolls is een Haags/Rotterdamse jazzpop band met funky inslag. De band speelt een repertoire van eigen tracks afgewisseld met bewerkingen van klassiekers, chansons en modern werk. Het kwartet past naadloos in een Europese jazztraditie en zet die met veel respect en grote professionaliteit voort.

Diona Fox & her Ragdolls
Diona Fox
Diona Fox & her Ragdolls
Diona Fox
Diona Fox

Bandleden:

  • Karin Canters aka Diona Fox – vocals / lyric writer
  • Lodewijk Bles – drums & percussion / arrangements
  • Roy de Rijke – guitar & backingvocals / arrangements
  • Remus Aussen – electric bass / arrangements

Muziek Op Donderdag
De avond wordt geopend door Jordy Sanchez, gastheer/programmeur van de avond. Ten overvloede roept hij om dat de concerten van Muziek Op Donderdag geheel gratis zijn. Als de band begint, is er nog weinig publiek. Gelukkig wordt het in de loop van de avond drukker.

Diona Fox lijkt het zich allemaal niet zo aan te trekken. Zij heeft een ander probleem. Griep en verkoudheid. Diona lag al een week in bed met een stevige griep, maar wilde per se dit optreden in Den Bosch niet laten schieten. Dat is maar goed ook, want we hebben hier te maken met zeer goede musici.  Zo nu en dan gaat het een beetje fout met haar stem, maar dat kan haar niet echt aangerekend worden. Diona Fox is een innemende frontwoman en een zeer prettige verschijning. Mannen vinden haar jurk erg mooi.

Deze avond komt er veel langs, een waaier van funk. pop, jazz, gypsy music, chanson en zelfs een lied gezongen in het Noors. Een Europese lappendeken vervat in de stem van Diona Fox en het spel van haar Ragdolls. Amy Winehouse meets Django Reinhardt. Zo staat de band omschreven op Spotify en daar is geen speld tussen te krijgen.

Diona Fox
Roy en Diona

Je hoort de nieuwe Britfunk in het titelnummer van hun laatste EP Heart Made Up. Coole funk, strakke drum en de de heldere soul stem van Diona Fox. In het nummer Dreams of being bohemian wordt je meegenomen naar de rokerige jazzclubs in Parijs uit de jaren ’50. En je waant je helemaal in een Franse ‘locale’ met het chanson Je me voyais déja van Charles Aznavour.

Noors lied
Een heel bijzonder lied op deze avond is de cover van het nummer En Elsker i Berlin van Kari Bremnes uit Noorwegen. Het heeft Diona Fox minstens een jaar gekost voordat ze de tekst uit haar hoofd kon zingen. Bassist Remus Aussen kwam met het nummer aanzetten. Het is een vreemd nummer dat begint met spiritueel gezang en langzaam overgaat naar een klassieke latinjazz.

Nummers die bijblijven zijn Your Heart Is As Black As Night en Back to Black ooit gezongen door Amy Winehouse. Met de chanson van Aznavour neemt de band afscheid. Weer buiten in de kilte van de winter hoor ik nog de gypsy riffs van Roy de Rijke. Die warmen mij op.

Diona Fox
Roy de Rijke

Setlist
01. Finally found a way
02. Bossa Diona
03. Your Heart Is As Black As Night
04. Make me smile
05. Dreams of being bohemian
06. It’s alright with me
07. Caravan
08. Undecided
09. Cry me a river
10.On the sunny side of the street

Pauze

  1. Back to black
  2. I need you the most
  3. Moondance
  4. En elsker
  5. Steal my safe bed
  6. All that I need is love
  7. Kiss and tell
  8. Heart made up
  9. Je me voyais deja

 

Waves

EP Waves betekent coming of age Anne van Damme

Betere songs en het zoeken naar identiteit

De release van Waves vond plaats in Willem Twee Hangop. De Bossche singer/songwriter Anne van Damme wilde de release van haar nieuwe EP daar vieren in het bijzijn van een select gezelschap. Dat bestond zaterdagavond 15 december uit familie, vrienden en speciale gasten. Die intieme sfeer voelde warm en aangenaam aan, hoewel Anne bekende toch wat gespannen te zijn geweest. Die spanning viel pas na het spelen van een aantal nummers van haar af.

Waves & June

Waves
Waves en June

Deze release van Waves was in twee stukken verdeeld. In het voorprogramma stond Sylvia Aimee als support act aangekondigd. Deze 22-jarige singer/songwriter laat zich graag door moderne country coryfeeën als Taylor Swift inspireren. Zelf is zij naar Nashville, Tennessee, getogen om daar de single Cry With Me op te nemen.

Waves
Sylvia Aimee

Sylvia zingt onberispelijk American-English. Meestal treedt zij met een band op. Voor deze gelegenheid deed zij het solo. Sylvia heeft een zuivere en krachtige stem met nèt dat beetje nasale timbre dat van een zangeres een country-zangeres maakt. Zelfs een cover van de hit Baby One More Time van Britney Spears werd geheel ondergedompeld in een country bad.

Na de pauze was het aan onze gastvrouw om haar nieuwe album Waves live te presenteren. Alvorens aan Waves te beginnen zong Anne nummers van haar eerste EP June. Anne vertelde dat haar producent voorstelde om de CD Waves met het nummer Full te openen. Zij liet zich overtuigen. “Full is een klein nummer,” zei Anne. Inderdaad, een sober – bijna kaal – nummer over een vrouw die zegt dat haar hoofd overvol zit en dat er niets meer bij kan: ‘I don’t want you in my head anymore’.
Een ander puik nummer is Shake, zeg maar een akoestisch punk nummer dat vraagt om een live uitvoering met een stevige band. Het titelnummer Waves werd als voorlaatste gezongen en gaat over het vinden van je identiteit, hét thema van deze CD. Na afloop van de live presentatie had ik een kort gesprek met Anne.

Deze diashow vereist JavaScript.

KLANKGAT: Wat is het verschil tussen June en Waves?
Anne van Damme: June was erg veel liefdesliedjes, over relaties van mij met iemand en Waves gaat veel meer over mij, mijn belevingswereld. De zoektocht naar wie ik wil zijn. En los daarvan, van die thematiek, vind ik het ook betere liedjes. Ik zie dat ik beter ben gaan schrijven, beter ben gaan zingen.

Waves ligt dus niet in het verlengde van June, is meer een doorgroei van, een coming of age?
Ja, er zit zeker een stuk van volwassen worden in.

Was je het een beetje beu om liefdesliedjes te schrijven?
Nou, het is meer dat het een stuk minder speelde. Dat komt omdat mijn relatie nu veel stabieler is en ook omdat ik beter snap wie ik ben. Dat is eigenlijk hét thema: Wie ben ik uiteindelijk zelf?

Waves gaat over het vinden van een balans. Zie je dat in psychologische zin of meer in muzikale zin?
Euhm, allebei. Dat kan ik niet los zien. Je moet het zo zien. Toen ik schreef voor June, zat ik nog op school. De nummers voor Waves heb ik het afgelopen jaar geschreven. Ik heb nu ook de discipline om te gaan zitten en te schrijven en aan de nummers te schaven. Het is allebei, psyche en het schrijven van liedjes.

Wat zijn de concrete plannen voor de komende tijd?
Nou, wat er nu zeker gaat komen, is dat ik heel veel wil spelen, mét de nieuwe liedjes omdat ik denk dat ik in mijn live-performance ben gegroeid en dat graag wil laten zien. En een van mijn doelen is, dat mensen voor mijn naam een kaartje gaan kopen.

Wi je spelen in settings zoals Willem Twee Hangop? Vind je dat ideaal, maximaal zo’n zestig man?
Ja, dat je echt kan zien wie er in de zaal zit en dat ze allemaal aandachtig naar je zitten te luisteren.


Ver vooruitlopend op de feiten kan je stellen dat Waves een scharnier album zal blijken te zijn in de carrière van Anne van Damme. Met deze nieuwe EP tekent zich de wasdom van Anne duidelijk af ten opzichte van haar eerste EP, June. En aangezien Anne’s progressie en professionaliteit niet stopt bij Waves, belooft dat veel goeds voor de toekomst. Waves en June zijn te beluisteren op Spotify

Harmonieuze psychedelic rock van Moon Moon Moon

Mark Lohmann zoekt moedwillig de randen op

Moon Moon Moon speelde donderdagavond 29 november in de foyer van Willem Twee concertzaal voor een handvol enthousiaste fans. De band die rondom frontman/zanger Mark Rohmann is geformeerd liet zich door die lage opkomst niet van de wijs brengen en speelde voluit als ware het volle bak. Dat tekent de professionaliteit van deze jonge muzikanten.

Moon Moon Moon – Mark Lohmann
Moon Moon Moon
Mark Lohmann

Moon Moon Moon komt uit de koker van Mark Lohmann. Hij schrijft alle nummers en ontwerpt ook games. De band bestaat uit vijf man. Dat zijn Mark Lohmann, Steven Jasperse, Stef Koenis, Jari Deelstra en Jelle Crooijmans. Voor aanvang van hun optreden zitten zij bij elkaar in de foyer en hebben de grootste lol. Er worden grappen gemaakt die later terugkomen in hun act.

De teksten ontstijgen met gemak het ‘I Love You’ gehalte en zijn eerder aan de sombere kant. Dat komt omdat Lohmann moedwillig voor die kant kiest, hij zoekt de randen op, ook in zijn muziek. Nieuws dat treurig stemt, daar gaat hij op zoek naar zoals zelfmoordcijfers. Hij verdiept zich in de burgeroorlog in Syrië. Zelfs de grootste optimist zou daar depressief van raken. Er is echter één houvast voor Mark. Dat is dat hoe slecht je je slecht ook voelt, er ook een besef is dat je het eigenlijk best goed hebt. Dat is het dilemma van het rijke Westen. Je hebt het goed maar je voelt je niet goed.

Als niet native Engelstalige is het lastig om de teksten van Lohmann naar waarde te schatten. Live ontgaat je toch veel. Uit wat onderzoek kom je te weten wat de drive is van Mark Lohmann en hoe hij die inzet in Moon Moon Moon. Vooraf aan een aantal nummers vertelt Mark waar die nummers over gaan zoals bij het nummer Not Climbing On Stage at the Belle and Sebastian Concert. Hij klom toen inderdaad niet op het podium.
De band wordt vaak vergeleken met Sparklehorse, Eels, Youth Lagoon en Sun Kil Moon. Lohmann zelf beaamt dat hij beïnvloed is door die bands en dat is ook te horen in de nummers die Moon Moon Moon vanavond speelt. Maar in een kort gesprek vertelt Mark ook dat hij vroeger veel luisterde naar The Beach Boys en hun harmonieuze vocalen probeert te integreren in zijn nummers. En ook die invloed is duidelijk hoorbaar.

Moon Moon Moon toert ook in Popronde 2018 en speelde derhalve eerder dit jaar in Den Bosch. Dat was in Zoe’s Irish Pub in de Sint Josephstraat.

Setlist Moon Moon Moon
Moon Moon Moon
Moon Moon Moon
  1. Watching Stranger Things Season 2 on Propecia
  2. Disintegration Loop
  3. Not Climbing On Stage at the Belle and Sebastian Concert
  4. mollymarsh98@gmail.com
  5. Double Weird
  6. Went To Spinvis at Carré, Fell in Love With The Violinist, Came Home
  7. Goodbye Seabed

Wil je de band binnenkort zien? Vrijdag 7 december zpelen ze in Breda in Mezz als support act van Clean Pete.