Kau

Kau zorgt met EDM voor regendans op Kerkplein

Tocht door dance gevolgd door sonische exploraties eindigend in een niche tussen pop, electro, klassiek en jazz

Het Brusselse trio KAU staat om 19:15 uur gepland op het Kerkplein en het is zonnig en droog. Om 20:30 uur speelt de groep Fade in uit Turijn (Italië) in De Toonzaal. En om 21:30 uur sluit het duo PEAX op het Kerkplein het programma Modern Creative af van deze 50ste editie van Jazz in Duketown 2024.

KAU

Kau
KAU

Dance, ook wel electronic dance music (EDM) genoemd, is een verzamelnaam voor alle soorten elektronische dansmuziek. Het belangrijkste kenmerk is dat de muziek grotendeels gemaakt is met elektronische muziekinstrumenten en meestal niet live gespeeld kan worden. Dat laatste gaat het Brussels trio KAU op vakkundige wijze weerleggen. En hoe!

KAU, dat zijn André Breidlid (drums), Matteo Genovese (bas), Jan Janzen (keys) en zij maken er geen geheim van hoe ze dit live optreden willen aanpakken, namelijk het inpakken van het publiek met tomeloze energie en pakkende beats zowel elektronisch als op bas & drums.

Deze slideshow vereist JavaScript.

In het eerste deel van hun show is het nog zonnig en droog maar naderende donkere wolken voorspellen weinig goeds. De regen komt met bakken uit de lucht en de trappen voor de Grote Kerk aan het Kerkplein zijn omgetoverd tot een waterval. De stromende regen deert het jongere deel van het publiek niet. Zij gaan er vol in en laten zich helemaal verregenen, tot groot genoegen van de band.

KAU
dansen in de regen

Tijd om te verkleumen krijgen de dansers niet want KAU rijgt het ene nummer na het andere aan elkaar en als het onweer overtrekt, resten nog een paar nummers om zich daaraan op te warmen. Bij deze zou ik de organisatie van Jazz in Duketown adviseren om deze Brusselaren volgend jaar op de Markt te programmeren, come rain or shine.

Fade in

Deze slideshow vereist JavaScript.

Fade in dat zijn Pietro Elia Barcellona (contrabas), Marco Luparia (drums) en Federico Calcagno (basklarinet). De Toonzaal waar zij optreden draagt Modern Creative een warm hart toe maar net wel weer anders, eigenzinnig is waar dit podium om bekend staat. Het experiment wordt niet geschuwd.

Fade in laat graag invloeden toe in hun composities uit de Indiase en Japanse volksmuziek. Drummer Marco Luparia gaat binnenkort naar Yogyakarta (Indonesië) om zich daar – waarschijnlijk – te verdiepen in de gamelan muziek.

Fade in
Fade in

Het Italiaans trio maakt geen muziek in de strikte zin van het woord. Het is meer het maken van geluiden met hun akoestische instrumenten. Gedurende hun act heb ik geen elektronische apparaten kunnen constateren.

Toch kennen hun composities en improvisaties een kop en staart, er is wel degelijk een opbouw. Modern Creative? Zeker, maar van een soort dat in een locatie als De Toonzaal het beste tot zijn recht komt.

PEAX

PEAX
PEAX

Het eerste wat in het oog springt zijn de saxofoons die helemaal voor op het podium op het Kerkplein in een rij staan opgesteld. Vooral de gigantische bassaxofoon springt eruit en is een lust voor het oog. De bassaxofoon is de op twee na grootste sax. Verder zie ik een sopraan-, alt- en baritonsax. Ties Mellema speelt op een tenorsax. Barry Jurjus zit achter de drums of staat achter de xylofoon.

Ties Mellema
Ties Mellema – bassaxofoon

De bassaxofoon blijft op de standaard staan als Ties hem gebruikt. Naargelang het nummer of deel daarvan wisselt Ties van saxofoon. De composities verschillen sterk van elkaar. Easy, mellow jazz met gevoel voor harmonie en poezië worden afgewisseld door harde bop, streetwise jazz en vet aangedikte drum & bass. Die momenten worden door het publiek het meest op prijs gesteld als je op het applaus afgaat.

PEAX sluit de avond af en ondanks dat er her en der in de binnenstad nog muziek klinkt, is deze 50ste editie van Jazz in Duketown toch echt afgelopen. In de Azijnfabriek is er nog de Afterparty


KAU Trio

Fade in – Live Fast, Die A Legend (2022)

PEAX

Dishwasher

Dansbare nummers van RADIOHOP en Dishwasher_

Volop modern creative geprogrammeerd op Jazz in Duketown 2024 op sfeervolle en drukke Kerkplein

Op de tweede dag op Jazz in Duketown (JiD) staan op het Kerkplein RADIOHOP en Dishwasher. Ook deze bands hebben van de organisatie het label gekregen van modern creative. Behalve dat staan ze ook bekend live dansbare nummers te brengen. Denk dan aan hiphop, r&b, soul, funk en de Herbie Hancock uit de seventies.

Leuk detail is dat de Belgische band Dishwasher al een aantal keren gecontracteerd was, maar dat hun optreden telkens werd afgelast. Nu, eindelijk, met deze feestelijke 50ste editie van JiD gaat hun act wel door.

RADIOHOP

RADIOHOP
RADIOHOP

RADIOHOP is een band uit Amsterdam met Joshua Lutz (keys), Johnny Biner (gitaar), Joel Svedberg (bas), Euan Jenkins (drums). Gedurende hun show krijgt iedere bandlid de ruimte om zich te profileren. Zo kan bassist Joel Svedberg een zeer verfijnde solo-intro weggeven dat pas na vele minuten door drummer Euan Jenkins op verfijnde manier wordt ingeleid in het vervolg van het nummer.

Jenkins zelf gaat natuurlijk ook solo en krijgt de handen op elkaar van het toegestroomde publiek. Zelfs de regen kan geen roet in het eten gooien. Svedberg nodigt het publiek uit om dicht bij het podium te komen om zo te schuilen onder de overkapping van de podium tent.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Dan komt er een geweldig dansbaar nummer met heel duidelijk de invloed van de Herbie Hancock uit de jaren ’70. Denk hier aan het disco-jazz album Feets Don’t Fail Me Now. En daarna blijft het gewoon doorgaan want de band heeft duidelijk zin in een feest.

 

Dishwasher_

Dishwasher_
Dishwasher_

Een uur later treedt dan Dishwasher_ op het podium. Deze act stond al lang op het verlanglijstje van JiD maar om welke reden dan ook (corona?) ging het telkens niet door. Nu, uitgerekend op de 50ste editie van JiD gaat het dan eindelijk wel door.

Deze band uit Gent (België) bestaat uit Werend Van Den Bossche (saxofoon, keys), Louise van den Heuvel (basgitaar), Arno Grootaers (drums). Werend voert het woord en zet de toon in de gehele show op zijn saxofoon en vooral met zijn Korg.

Deze slideshow vereist JavaScript.

In het begin van hun act is de toon rustig en gedragen, dromerig bijna waarbij je vooral met je hoofd kan meedeinen. Na een paar van zulke nummers gaan het volume en tempo hogerop waarbij Werend op de keys het publiek aan het dansen krijgt, Arno Grootaers op drums de boel van een stevig ritme voorziet en de Nederlandse Louise van den Heuvel vakkundig aan de bassnaren ‘plukt’.

Dishwasher_ is dé band die je wenst als afsluiting van deze enerverende tweede dag van Jazz in Duketown 2024.


Dishwasher_ maakt deel uit van het Aubergine Artist Management

RADIOHOP

Dishwasher_

Modern creative jazz

Modern Creative Jazz in Duketown 2024 vrijdag

Kerkplein is the place to be waar rock, hiphop, wereldmuziek en andere popstijlen zich met jazz vermengen

De 50ste editie (!) van Jazz in Duketown 2024 staat wat mij betreft in het teken van Modern Creative Jazz. Modern Creative is de term de gebruikt wordt voor een moderne jazzstijl die invloeden uit oude jazzmuziek (bop en freejazz) vermengt met eigentijdse muziek (rock, funk, pop).

Jonge muzikanten hebben de jazzgeschiedenis geabsorbeerd, maar zijn ook opgegroeid met rock, hiphop, wereldmuziek en andere popstijlen (bron: muziekweb.nl). De drie bands/artiesten die in dit artikel worden besproken, passen naadloos in bovenstaande omschrijving, uiteraard ieder op eigen wijze.

Modern Creative Jazz

Ik zou graag eerst nog even willen stilstaan bij deze 50ste editie. Het begon allemaal heel bescheiden van opzet met het voormalig jazz-café De Kakatoe in de Kruisstraat als spil in het hele gebeuren. Even dreigde Jazz in Duketown zich te ontwikkelen in een dixieland festijn maar moderne jazz zegevierde. Voor meer informatie over het prille begin en geschiedenis verwijs ik naar indebuurt.nl/de kakatoe.

.multibeat

.multibeat
.multibeat

.multibeat is een band uit Utrecht. De vaste bezetting bestaat uit het trio Boudewijn Pleij (toetsen), Aron Smit (drums), Joel Svedberg (bass). Voor optredens en studio opnames halen ze er geestverwanten bij zoals zangeres GINGE en rapper/zanger vAn.

Aan .multibeat kan met recht het label modern creative gehangen worden. Voor dit optreden op het Kerkplein is gitarist Davy Lourenburg aangetrokken en als gastspeler krijgt hij veel ruimte die hij ten volle benut.

Het is eindelijk gestopt met regenen en er staan al veel mensen voor het podium. De band maakt meteen duidelijk waar het om draait, funk. Ik vroeg Boudewijn Pleij na afloop hoe je de band zou kunnen omschrijven.

.multibeat heeft zeker iets met funk. Als we live optreden, is het funk. Als we een plaat opnemen is het iets meer instrumentale hip-hop, jazz en een cross-over daartussen, maar live is het leuker om er meer energie, meer funk in te doen.”

Deze slideshow vereist JavaScript.

Met de vocalisten vAn (Ivan Peroti) en GINGE werkt de band samen in de studio. Het leek hen leuk om die twee zangers voor dit optreden erbij te betrekken. Dat blijkt helemaal geslaagd gezien de reacties van het toegestroomde publiek. Het Kerkplein is en blijft the place to be voor modern creative jazz.

Ernst Glerum & John Dikeman

Modern Creative Jazz
Ernst Glerum en John Dikeman

Hoe anders is de ambiance in het sacrale Toonzaal. Het is een zit-concert en op het podium staan slechts de vaste vleugel van dit podium en een muziekstandaard. Soberheid alom. In de omschrijving van Jazz in Duketown over dit duo lees ik dat saxofonist John Dikeman en pianist Ernst Glerum ‘spirituals spelen op muziek uit de Afro-Amerikaanse kerk, met een sterke invloeden vanuit soul, blues en jazz alsook traditionele hymnes uit Europees christelijke geloofsovertuigingen’.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het heeft te maken met de achtergrond van beide musici en is de Toonzaal daarom bij uitstek hét podium om hun project Spirituals uit te dragen. Zowel Dikeman als Glerum komen het podium op zonder een woord te zeggen. Er is ook geen enkele stop tussen de nummers die van stevige bop moeiteloos meandert in mellow jazz met harmonieuze patronen en volle klanken.

Door de opzet van hun optreden – alles aan elkaar spelen – leggen de twee musici een zware wissel op het uithoudingsvermogen van het publiek. Het spel is zonder meer technisch voortreffelijk, er zijn vaak momenten van herkenning en toch beklijft het niet. Drie kwartier non-stop is gewoon teveel gevraagd.

Kruidkoek

Jazz in Duketown 2024
Kruidkoek

Terug naar het Kerkplein dat nagenoeg leeg is. De drankkramen hebben weinig te doen tijdens de opbouw pauzes. Het is aan powerband Kruidkoek om deze modern creative trilogie op deze openingsavond af te sluiten.

De band heeft al eerder opgetreden op Jazz in Duketown en in 2020 stonden ze ook in de line-up van het Rauwkost festival. Met andere woorden we weten wat deze gasten kunnen brengen. Ze afficheren zichzelf als Garagejazz en daar is geen woord te veel. Van meet af aan gaat de beuk er in. Vooral drummer Bram Knol neemt hier het voortouw in; hij is duidelijk de gangmaker.

Deze slideshow vereist JavaScript.

De drie andere bandleden laten zich ook niet onbetuigd. Saxofonist Nick Feenstra houdt ervan om flink veel lucht door zijn instrument te blazen, bassist Reindert Kragt geeft een ‘vette’ bassolo weg en gitarist Tijmen Kooiker lanceert de ene na de andere riff. De band heeft vijf kwartier gekregen van de organisatie en die weten ze tot het einde toe pakkend en dynamisch te houden.

 


.multibeat


Kruidkoek

Daan Stuyven

Daan Stuyven gaat stevig akoestisch in Willem Twee

Een keur aan favoriete songs van de laatste 20 jaar in uitgeklede en opnieuw gearrangeerde versie

De faam van Daan Stuyven is nog altijd springlevend. Er is veel volk komen opdagen in Willem Twee en wel zeer gemêleerd in leeftijd en verscheidenheid. Zijn fans zijn zeer divers. Het is ook een soort van familie-concert want in het voorprogramma treden Born Stuyven en naamgenoot Daan Stuyven op.

Daan

Deze slideshow vereist JavaScript.

Daan Stuyven wordt deze avond begeleid door cellist Jean-François Assy en multi-instrumentalist Isolde Lasoen op drums, vibrafoon, percussie en hoorn.

Eerst komen Isolde en Jean-François op zoals dat hoort bij een rock-popconcert. Dat zal blijken als de avond vordert, want ondanks dat de songs een nieuw arrangement hebben gekregen en dat het geafficheerd staat als ‘akoestisch concert’, is en blijft het rock.

Daan geeft een stevig rock statement af met de elektrische gitaar en het publiek reageert dolenthousiast op deze aanpak. De toon van de avond is gezet. Een nieuw arrangement met een sobere aanpak maar met een identieke impact als de ‘normale’ concerten.

Daan is de Belgische topband rond zanger/gitarist/componist Daan Stuyven. Razend populair, met grote hits als Icon, Housewife, Victory en Swedish Designer Drugs en daarnaast meerdere gouden albums. Maar deze vanavond is er een geheel andere aanpak van zijn repertoire.

Daan Stuyven
Daan Stuyven

De zanger ziet er top uit in zijn prachtige groene pak met wit overhemd en stropdas. De western boots en strakke, donkere zonnebril maken de looks compleet, a dandy on stage. Maar voordat hij  gaat zingen, groet hij Den Bosch.

De avond is niet alleen gedrenkt in rock of pop. Blues, jazz en modern klassiek komen ook bovendrijven en dan komt de achtergrond van cellist Jean-François Assy bovendrijven die onder meer vaste begeleider is van Yann Tiersen.

Isolde Lasoen is de vaste drummer van Daan maar doet veel meer. Op de vibrafoon en percussie is zij de ritmische kracht en als achtergrond zangeres geeft zij kleur aan de teksten van Daan Stuyven.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Feitelijk covert Daan zijn eigen songs en elke aankondiging wordt beloond met geklap en gefluit. Zijn stem is krachtig, diep en hees. Helaas zijn de woorden niet altijd goed verstaanbaar. Hij begeleidt zichzelf op een vleugel. Daardoor keert hij deels zijn rug naar het publiek en dat is jammer. Hij komt sterker over als hij achter de microfoon staat en gelukkig doet hij dat ook bij sommige nummers.

Family support: Stuyven, Driesenaar & Stuyven

Deze slideshow vereist JavaScript.

Als support act je familie, een muzikale avond met de familie Stuyven. Met Born Stuyven op akoestische gitaar. Born heb ik leren kennen in het coronajaar 2020 toen hij tijdens de Bossche Zomer speelde in het Zuiderpark. Neef Daan Stuyven speelt gitaar in de indie rockband Moodbored uit Tilburg. Myrthe Driesenaar op bas en zang maakt ook deel uit van Moodbored.

De support bestaat uit drie nummers met zang van Myrthe dan Born en dan weer Myrthe. Daan zet een stevige gitaar aan. Eigen werk dat goed aanslaat. Van je familie moet je het maar hebben en dat valt deze avond heel positief uit.

 


BARDT

De waan van de dag van BARDT aka Bart van Velzen

Vier Nul Vier nieuwe single van een Bossche songwriter over de onvoorspelbaarheid van het leven

De single Vier Nul Vier van de songwriter BARDT is op 8 maart uitgekomen, dus deze recensie is een beetje mosterd na de maaltijd. Deze single van de Bossche songwriter is echter meer dan de moeite waard om te bespreken.

BARDT – Vier Nul Vier

BARDT
404 – Puk Groen, Puks Illustraties

“De waan waarin ik leef is die van de dag. Ik ren de feiten achterna.” Sterke binnenkomer, de toon is gezet. Als je zo begint dan houd je mensen wel vast. En dat vast dat is waar het nummer over gaat. De zanger is namelijk vastgelopen, mentaal. Hij wordt in zijn hoofd geplaagd door een blauw scherm met het beruchte *404-error. “Ik loop vast, ik loop vast.”

BARDT is de artiestennaam van Bart van Velzen die we nog kennen van DUKEBOX, het productiehuis voor urban & hiphop in Den Bosch. De single die Bart heeft uitgebracht, heeft twee kanten. De melodie klinkt opgewekt, de teksten zijn dat allerminst.

Hij heeft een huis, een vrouw, een kind, een kat en zelfs een volwassen baard maar het is allemaal zo snel gegaan. Goed advies brengt geen geluk, integendeel zelfs. “De tijd gaat sneller als je treurt.” Het lied eindigt met de hartekreet “Ik loop vast. ik loop vast, ik loop vast.

Vier Nul Vier is een professionele productie en blijft geruime tijd in je hoofd hangen. Toch mis ik wat diepte in het vocale werk van zowel de gastzanger als het achtergrondkoor. Bart schrijft en arrangeert de liedjes. Hij besteedt de zang nu nog uit.

Toen Bart in 2020 zowel een burn-out als een kind kreeg werd zijn wereld op zijn kop gezet. Maar het inspireerde hem ook tot nieuw werk.

Hij vond zijn sound ‘symfonische nederpop’ en schreef én arrangeerde zes songs. Samen vormen die liedjes zijn debuutplaat onder de naam BARDT Niet Voorspeld, een conceptalbum over de onvoorspelbaarheid van het leven.

Clip met de 10-jarige hiphop danser Sepp van Ochten. Geschoten in JC Noord.


De productie van de single Vier Nul Vier was in handen van Frans de Visser. In zijn studio Recbaar zijn meerdere opnames gemaakt.

*De foutmelding Error 404 of Not Found is een van de HTTP-statuscodes. De foutmelding wordt gegeven door een webserver wanneer het gevraagde bestand, of preciezer gezegd de URL, niet bestaat. Een van de redenen dat bestanden niet gevonden worden, is linkrot.

Coverfoto: ©Guus van Velthoven

BARDT

Mozes Rosenberg & Anton Goudsmit

Plezier spat eraf bij Mozes Rosenberg & Anton Goudsmit

Vloeiende klanken van gipsy jazz vormen eenheid met jazz improvisaties

Mozes Rosenberg en Anton Goudsmit maken een praatje na elk nummer. De ene keer neemt Anton het initiatief en geeft Mozes weerwoord, de andere keer is het andersom. Mozes vertelt dat ondanks de wereld van verschillen hoe beiden muzikant zijn geworden, hun achtergrond, opleiding en de verschillende stijlen hun samenspel niet in de weg staat. Integendeel, het plezier spat ervan af in een bijna uitverkochte Toonzaal.

Mozes Rosenberg & Anton Goudsmit

Deze slideshow vereist JavaScript.

De avond opent met Swing Gitane, een ode aan de vermaarde Django Reinhardt. Toepasselijker dan met dit nummer kan deze avond eigenlijk niet beginnen. Het nummer wordt nogal flink uitgesponnen en geeft meteen aan hoe deze twee gitaarvirtuozen de avond gaan vullen; Mozes soleert en Anton begeleidt (hoewel dat ook niet helemaal opgaat)..

Mozes speelt op een akoestische gitaar en Anton op een tweedehandse Gretsch die hij met de nodige aanpassingen tot een semi-elektrische begeleidingsinstrument heeft omgevormd. Het tweede nummer is Estate van Bruno Martino. Dit wat trage lied wordt uiteraard in een hoger tempo gebracht. Dynamiek is wel toevertrouwd aan deze twee gitaristen.

Mozes Rosenberg
Mozes Rosenberg & Anton Goudsmit

Swing 48 van Jimmy Rosenberg herbergt alles wat gipsy jazz in huis heeft, ritme, snelheid, techniek, levenslust, warmte, opzwepend. Mozes en Anton maken er een fijne cover van waarbij ze over en weer soleren en begeleiden. Zo ook in het Latin jazznummer Caravan van Duke Ellington. De zeer speelse Anton Goudsmit improviseert er sneaky een paar keer het intro van het James Bond-theme in. Erg leuk.

Tweede set

For Sephora is een nummer dat door Stochelo Rosenberg, een broer van Mozes is geschreven. Het is een lekkere rechttoe rechtaan Latin nummer met het onvermijdelijke gipsy gitaarwerk en improvisaties van beide gitaristen. Mozology, geschreven door Mozes himself is een vlotte gipsy jazz track .

Anton Goudsmit
Isn’t She Lovely

De cover van Isn’t She Lovely van Stevie Wonder is een wonder van interpretatie, erg knap gespeeld met Anton Goudsmit in de hoofdrol. Dan volgt Spain van Chick Corea, een van mijn grootste favorieten. Het dragende en meeslepende van dit nummer wordt prachtig vertolkt door Mozes met Anton als steun en toeverlaat. Absoluut hoogtepunt.

Op de vraag van Anton aan de mensen in de zaal  of ze het nog kunnen volhouden, wordt die vraag luidkeels met een JA! beantwoordt. De toegift begint met een lange en verstilde intro-solo van Mozes maar de ware aard wordt niet gelogenstraft. Want na die verstilde intro is het weer tijd voor gipsy jazz.


Mozes Rosenberg – The Day I Met You

Nachteind

Nachteind bezingt de fijne duistere kant van het leven

Stevige elektrische Nederpop met eigen werk en vertaalde covers die passen in hun wereldbeeld

Op mijn vraag of Nachteind komend seizoen ook zomerfestivals aandoet, is de reactie van Dennis Wels helder. “Daar zul je ons niet zien. Teksten over de dood zoals in het nummer Elke Dag vinden wij niet passen bij gezinnen met spelende kinderen.”

De toon is gezet. Dit Brabants trio voelt zich pas echt senang in donkere clubs of op kleinere podia zoals Station Zuid.

Nachteind

Nachteind
Nachteind in Station Zuid

Nachteind dat zijn Richard van der Heijden (bas, zang), Dennis Wels (zang, akoestische gitaar) en Rudy Bressers (elektrische gitaar). Eerder was ook sprake van een drummer maar dat vond het trio niet passen bij hun live optredens.

Wél is gelukkig gekozen voor de elektrische gitaar en bas voor de gewenste stevigheid van hun sound. Alles akoestisch zou volgens hen te eentonig worden. Ik kan dat alleen maar toejuichen. Zo’n insteek maakt Nederpop tenminste ‘rocky’.

Deze slideshow vereist JavaScript.

En rocky wordt het zeker vooral als gitarist Rudy de snaren laat janken, Richard slapt op zijn basgitaar en Dennis zijn ‘Weltschmerz’ uitschreeuwt. Aan de gezichten te zien van het zittend publiek komt dat gevoel over en kan de band rekenen op warm applaus.

De band begint met Steen Van Vuur, een slepend blues nummer vol smart en een toepasselijke jankende gitaarsolo.  Het derde nummer Nooit Een Deel is een onvervalste country net zoals Verlaat Me Niet (op Spotify met Kathleen Willems) dat zwelgt in melancholie en liefdespijn. Het volgende nummer gaat nog een stapje verder want vraagt Dennis zich af: ‘waarom raak ik je nu al kwijt Gekust Door De Eeuwigheid‘.

Nachteind
Intense liedjes

Intense liedjes en in andere media lees ik dat de Ierse singer-songwriter Damien Rice aardig in de buurt komt als je de liedjes van Nachteind – Dennis Wels – wil omschrijven.  Van de 22 liedjes is een groot aantal geschreven door Dennis en zijn de covers vertaald naar het Nederlands.

Station Zuid
vertaalde covers

De covers zijn Lage Zon van Wilco, Voetstap is van Pearl Jam, Misschien In De Morgen van The Stereophonics, Verlossing is van The Tea Party, Ik Vuur Alleen Lucht van Tom McRae, Chocolade Jezus is een Tom waits nummer en 9 Misdaden is van Damien Rice.

Stuk voor stuk nummers die naadloos passen in het repertoire van Nachteind en mij en het publiek een bijzondere zondagmiddag hebben bezorgd.


Nachteind

Dutch Mountain Tribe

De ritmische wenswereld van Dutch Mountain Tribe

Divers internationaal collectief geeft in de Toonzaal voor de allereerste keer een volledig concert

Het internationale collectief Dutch Mountain Tribe is in september 2023 opgericht en brengt nu al haar eerste album – Dutch Mountain Tribe –  uit dat op 15 maart op Spotify verschijnt. Wat goed is komt snel is een uitdrukking in de sportwereld. Gaat dat ook op voor dit collectief waar ritme en improvisatie leidend zijn?

Dutch Mountain Tribe

Dutch Mountain Tribe
Dutch Mountain Tribe

In The Dutch Mountains was een grote hit van de Nederlandse band The Nits. Die Nederlandse bergen maken deel uit van een wenswereld, een ander soort Nederland, een droom.

Dutch Mountain Tribe werkt die wens verder uit met een internationale bezetting en gemeenschappelijke studie achtergrond. Alle zeven spelers hebben aan diverse conservatoria gestudeerd. Het zijn:

  • Koen Boeijinga: alt-/sopraansaxofoon, blaasinstrumenten
  • Giuseppe Doronzo: baritonsaxofoon, basklarinet, blaasinstrumenten
  • Lucas Kloosterboer: trombone, percussie, gitaar
  • Mees Siderius: drums, percussie
  • Esat Ekincioglu: contrabas
  • Pau Sola Masafrets: cello
  • Mary Oliver: altviool, hardangerviool

Deze slideshow vereist JavaScript.

De diversiteit van de groep wordt echt letterlijk tentoongespreid op het podium van de Toonzaal. Bij het betreden van de zaal vergaap je je aan de verzameling instrumenten van allerlei soorten die op de vloer van het podium met een bijna mathematische precisie liggen uitgestald.

Het ziet er wonderlijk uit, net alsof je de ruimte betreedt van een magiër. De glanzende driehoek in het midden en dat alle groepsleden een sjerp om de schouders dragen, versterken dat beeld alleen maar.

Dutch Mountain Tribe
glanzende driehoek

De setlist van het concert gaat volgens de volgorde van nummers op het debuutalbum. Het collectief opent met Dutch Mountain Trail, een nummer dat langzaam aanzwelt in een herhalend ritmisch deel met een hoofdrol voor de saxofoon tot het langzaam verdwijnt in de mist van de Nederlandse bergen.

Birds of Passage ademt de sfeer uit van een Disney film van de jaren ’50 van de vorige eeuw. Het doet denken aan een fakir die met zijn fluit een slang bezweert die uit een mand kronkelt.

Koen Boeijinga
Vlnr: Koen Boeijinga, Giuseppe Doronzo, Lucas Kloosterboer

Birch’s-Eye View borduurt in zoverre verder op het vorige nummer dat het je meeneemt naar een wereld die eigenlijk nooit heeft bestaan, de Arabische wereld van Duizend-en-een-nacht.

Song of Dawn is een nummer met invloeden uit de Mediterrane cultuur, zwoel ritmische Balkan met een sterke solo van Giuseppe Doronzo op sax. Call for Ceremony is het kortste nummer met hoofdzakelijk verschillende fluiten en bellen.

Esat Ekincioglu
Vlnr: Esat Ekincioglu, Pau Sola Masafrets, Mary Oliver

In Fire & Dance wordt het duidelijk dat deze band niet alleen muziekstijlen combineert maar ook teruggrijpt naar dansfiguren uit vervlogen tijden.

The Mountain Goat is het meest spannende en dynamische nummer. Koen Boeijinga en Giuseppe Doronzo spelen op doedelzakken van geitenhuid (zie coverfoto), Mary Oliver speelt fel op de viool en op contrabas en drums houden respectievelijk Esat Ekincioglu en Mees Siderius het ritme van het nummer goed vast.

Mees Siderius
Mees Siderius

Met Birds of Passage (A Return) wordt de avond gesloten. Alle bandleden behalve de bassist verlaten het podium en met een trommel of bel verspreiden zij zich over de zaal, achterin of boven op het balkon. Esat geeft intussen een lekkere freejazz bassolo weg.

Nogmaals, 15 maart is de release datum van het album Dutch Mountain Tribe op Spotify.

Mola Sylla

Sanem Kalfa, Mola Sylla en Ben van Gelder gaan solo

Drie markante jazzmuzikanten uit Nederland met een internationale carrière bij PRESENT

Sanem Kalfa, Mola Sylla en Ben van Gelder zijn de drie solisten die voor deze avond staan geprogrammeerd in de voormalige synagoge van Willem Twee Toonzaal. Sacraler kan je het niet krijgen.

Dat gaat vooral op voor de twee eerste acts, die van de Turkse zangeres Sanem Kalfa en de Senegalese muzikant Mola Sylla. Ben van Gelder zorgt aan het eind van zijn solo voor een verrassing.

PRESENT Sound Now Passing

Deze slideshow vereist JavaScript.

Programmeur Tim Sprangers heeft er schijnbaar een handje van om solo events te organiseren. Op het recente PRESENT festival stonden wel liefst elf solisten op de timetable. Op deze PRESENT Sound Now Passing avond krijgen we drie solo’s voorgeschoteld.

Vanavond staan er drie vooraanstaande en talentvolle muzikanten uit de jazz- en geïmproviseerde muziek op het mooie podium van de Toonzaal. Ze kennen de klappen van de zweep, nemen een bulk aan ervaring mee op zowel nationaal als internationaal vlak.

Sanem Kalfa

Sanem Kalfa
Sanem Kalfa

Sanem Kalfa heeft een shirt met korte mouwen aan, een wijde broek, daaronder sandalen met hoge hakken, alles geheel in smetteloos wit. Sanem heeft werk gemaakt van haar outfit.

Ze schrijdt het podium op en pakt een koord met belletjes op. Het getinkel van die belletjes begeleidt ze met ingehouden zoemend gezang, bijna geneurie. De opening van een ceremonie? Het past bij de entourage. Op het podium staat een cello en op de vloer liggen een akoestische gitaar en een loopstation klaar voor gebruik.

Sanem Kalfa
PRESENT Sound Now Passing

Maar het is vooral voor haar zang waar de mensen voor komen. En die is fenomenaal en soms buitenaards of beter bovenaards. Ze vlijt, fleemt, krast en krijst en begeleidt zichzelf met ingezongen loops. Sanem Kalfa kan alles met haar stem.

Mola Sylla

Mola Sylla
‘zoemsteen’

Na de korte break in het programma zit Mola Sylla, een Senegalese muzikant, op een stoel te wachten op de soundcheck. Op een lage tafel liggen Afrikaanse instrumenten tentoongespreid zoals de mbira, kongoma, xalam en kalimba. Mola is een zanger en bespeelt traditionele Afrikaanse instrumenten die hij zelf maakt.

Ook Mola begint met een koord waaraan een klein voorwerp is bevestigd, een soort ‘zoemsteen’. Hij slingert het koord in het rond en een krachtig gezoem vult de hele zaal. Hij gaat zitten en pakt telkens een ander instrument van die lage tafel.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Sylla zingt in het Senegalees en dat is niet te volgen. Maar onmiskenbaar is een aantal van zijn liedjes terug te voeren naar de blues, de onvervalste blues van de Mississippi delta.

Sylla vertelt een verhaal dat hij zijn oma bezoekt ver in het binnenland van Senegal aan de grens met Mali. De goudwinning heeft daar de natuur aangetast, vooral het water. Mens en dier lijden er zwaar onder. Hij maakt zich daar boos over. Genoeg stof voor de blues.

Ben van Gelder

Ben van Gelder
Ben van Gelder

Saxofonist Ben van Gelder is een bekende en heeft de afgelopen maanden hier in de Toonzaal opgetreden, onder meer met November Music 2023. Waren de twee voorafgaande solo’s verrassend in aanbod, bij Ben is er het feest van de herkenning. Niemand is zo snel op de sax als hij. Het zijn bijna allemaal korte stukjes, free jazz, beetje bop.

Dan stapt hij aan het eind van zijn show van het podium en loopt de zaal in terwijl hij doorspeelt. De akoestiek in de Toonzaal is fantastisch. Ben loopt de trap op naar het balkon en speelt daar nog een tijdje door. Dan klinken de tonen van het orgel dat vast op het balkon staat opgesteld. Prachtiger kan je een act op saxofoon niet beëindigen.

Ben van Gelder
Ben op het orgel

Sanem Kalfa – REFLEX Miraculous Layers (2023)

Mola Sylla – Mansour

Ben van Gelder – Manifold (2023)

Younes Zarhoni

Younes Zarhoni baseert zijn zang op oude Sufi traditie

De eeuwenoude teksten en polyfone zang roepen voor ieder andere beelden op

Younes Zarhoni is een Belgisch-Marokkaanse elektronische muzikant, multidisciplinair kunstenaar en geluidsontwerper gevestigd in Brussel. Voor zijn teksten gaat hij eeuwen terug. Het zijn mystieke klassiek Arabische teksten uit de tiende en elfde eeuw. KLANKGAT sprak hem na zijn set in de Spiegelzaal in Willem Twee bij het PRESENT festival.

Younes Zarhoni

Younes Zarhoni
Younes Zarhoni – ©Mickey Obo Photo

KLANKGAT: Uit welke traditie komt de zang?
Younes Zarhoni: Het zijn mijn eigen composities. Alle stemmen zing ik zelf in. Per stuk zijn het zo’n vier tot zes stemmen, eigenlijk. De teksten zijn tiende eeuws, elfde eeuwse mystieke poëzie. Het is klassiek Arabisch.

De teksten zijn voornamelijk van twee auteurs. De een komt uit het huidige Andalusië en de andere uit wat vroeger Perzië (Iran) heette. Het waren twee poëten, filosofen, mystici, punkers van hun tijd eigenlijk. Ik werk voor een deel met die teksten en dan creëer ik mijn eigen compositie daaromtrent. Ik creëer eigenlijk een soort polyfonie (lett. ‘veel stemmen’).

Younes Zarhoni
polyfonie – ©KLANKGAT

Komt het uit de Sufi traditie?
Het heeft wel zeker raakvlakken. Het zijn twee auteurs die ver voor hun tijd waren in de mystiek en in de Sufi traditie.

Het deed mij ook denken aan het oude Egypte. Beelden kwamen bij mij op van een dodenritueel.
Oh ja? Het is wel mooi dan, dat dat jou doet reizen naar die tijd. Dat is het bijzondere aan muziek, natuurlijk. Voor mij blijft het wel een soort verhaal, een roadmovie. Verschillende elementen uit mijn biotoop, uit mijn dagelijks leven. Ik werk heel veel met cirkels.

Spiegelzaal
inner circle Spiegelzaal – ©Mickey Obo Photo

Daarom wil je ook graag mensen om je heen hebben.
Ja. Het zijn vier stukken. De mensen zitten in een inner circle om mij heen. Ik maak gebruik van arpeggio’s [arpeggio is een akkoord waarvan de noten ná elkaar klinken in plaats van tegelijkertijd, red.].

Daarnaast neem ik geluiden op die mensen horen als ze onderweg zijn, in de trein of het water dat aan het stromen is of het geknetter van vuur, een van de vier elementen, aarde, water, lucht en vuur. Dus eigenlijk cyclisch, ik werk veel met cycli. Vandaar vier stukken, de vier momenten van de dag , de vier seizoenen. Je kan daar verschillende elementen aan koppelen.

Maar de cirkel, de vorm van de cirkel is voor mij wel belangrijk, de inner circle zoals we er hier in de Spiegelzaal bij zitten, de speakers in een cirkel. Oorspronkelijk is de vormgeving een stellage maar vanavond is het een performance.


Fotografie: Mickey Obo Photo

Younes Zarhoni Live @ KRAAK FESTIVAL 2023