voorronde Bossche Band Battle

Allerlei smaken derde voorronde Bossche Band Battle

Jury unaniem welke twee bands doorgaan naar halve finale

De derde voorronde van de Bossche Band Battle 2019 speelt zich voor de tweede keer af in Brouwpodium De Vaart. Tijdens deze laatste voorronde strijden Spelfout, Morning Dawn, Spark of Sanity, Miscellaneaous en Myth of Origin voor een plek in één van de halve finales.

voorronde
Jury – Pascal Vugts en Pascale Paanakker

Vijftien bands presenteren zich gedurende drie voorrondes voor een plek in één van de twee halve finales. Elke band krijgt in de voorrondes 20 minuten de tijd om de jury te overtuigen van hun kunnen. Na afsluiting van de voorrondes krijgen twee bands een wildcard toebedeeld om alsnog aan de halve finales deel te nemen. In totaal treden acht bands op verdeeld over de twee halve finales die in P79 gehouden worden.

Bossche bands tot wasdom

voorronde Bossche Band Battle
Morning Dawn

In de derde voorronde staan twee Bossche bands – Morning Dawn en Spelfout –  op het podium van een sfeervolle Brouwpodium De Vaart. Het lootje trekken bepaalt dat Morning Dawn het spits afbijt en Spelfout daarna aan de beurt is. KLANKGAT volgt deze twee bands al geruime tijd, eigenlijk al vanaf het begin. De voorlopige conclusie is dat beide bands de groei naar wasdom doorzetten.

voorronde Bossche Band Battle
Spelfout

Morning Dawn
Morning Dawn heeft het afgelopen jaar flink geschreven aan nieuwe nummers waarvan een aantal op deze derde voorronde wordt gespeeld. Laat er geen misverstand zijn, de band maakt nog steeds stevige alternatieve rock, nu zijn er echter meer tempowisselingen en nuances ingebouwd. In de muur van geluid staan ramen wijd open. Ook hun act is veranderd, minder gespring meer accent op de muziek. De stem van zanger Dennis Sluijter klinkt voller, vooral in de rustigere delen is meer evenwicht.

Bossche Band Battle
Dennis Sluijter

Spelfout
Spelfout balanceert tussen kleinkunst en Nederpop, luidt het commentaar van de jury. Nederrock is een accuratere benaming, want de band zet stevig aan en houdt dat hun hele optreden vast. Zanger Johan van Bommel heeft ook een sterke podium performance en zoekt op uitdagende manier het contact op met het publiek. Het spel van de jonge bassist Tijn van der Kooij wekt de terechte jaloezie van jurylid Pascal Vugts op. Toetsenist en zangeres Domique Aberkrom vult goed aan ondanks een paar foutjes in haar solo.

voorronde
Johan van Bommel

De combinatie van verschillende disciplines en genres maken Spelfout bijzonder en de groei van Johan als performer is nog lang niet teneinde.

Miscellaneous

Deze diashow vereist JavaScript.

Miscellaneous komt in de plaats van de band Vine official. De zanger is ziek geworden en daarom werd hun optreden in deze voorronde afgezegd. Geen nood want de drie mannen van Miscellaneous grijpen deze kans met beide handen aan om zich in de Bossche Band Battle te presenteren. De band maakt een gloedvolle mix van blues en rock. De mannen zijn goed op elkaar ingespeeld wat wijst op een rijk gevulde podiumervaring. Zanger/gitarist Nicolaï Giezen, bassist Frank van der Helm en drummer Rigo Smulders willen zoveel mogelijk live optreden. Bij deze.

Myth of Origin
Zangeres/frontvrouw Linda Heinen is een opvallende verschijning. Zij is echt de blikvanger van de band en bij deze voorronde gekleed als een privé-secretaresse met veel bling bling als ze het podium opkomt. Die vermomming houdt ze het eerste nummer – Skin Deep – aan, hoewel haar handen en gezicht al vrij snel met nepbloed zijn besmeurd. Na Skin Deep speelt de band de nummers Blood And Broken Nails en Demons Beneath Our Road van hun EP Rites of Passage.

Deze diashow vereist JavaScript.

In het derde nummer heeft Linda zich ontdaan van de secretaresse outfit en heur haar losgemaakt. Als een volwaardig lid van een metalband headbangt ze zwierig achter de mic. De band maakt indruk en gebrul is de beloning van hun verpletterende act. Bijzonder is dat Myth of Origin voor het eerst in deze samenstelling naar buiten treedt.

Spark of Sanity

Deze diashow vereist JavaScript.

Spark of Sanity uit Zaltbommel is een poprock band met composities die toch even anders zijn volgens het oordeel van de jury. Bjorn Schouten (bassist), Laurens Lamberts (zanger), Nick Mastenbroek (drummer) en Robin van Son (gitarist) zijn jong, hun live performance is dat allesbehalve want het klinkt en oogt professioneel en volwassen. Dat ze het publiek – veel familie is gekomen ter ondersteuning – vragen om mee te klappen, zij hen vergeven. Erg aanstekelijke muziek en Laurens is goed bij stem, helder en krachtig.

Unaniem
De jury laat lang op zich wachten en wekt de indruk moeilijk tot een beslissing te kunnen komen. Verre van dat, blijkt. Na afloop zegt een jurylid dat ze alle drie van meet af aan unaniem zijn geweest in hun keuze. Morning Dawn en Spark of Sanity gaan door naar de halve finale die in twee rondes gehouden wordt in P79.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Magnetic Spacemen

Magnetic Spacemen hemels spervuur in hels tempo

Energiek, lawaaierig, brutaal, schreeuwerig en steengoed

“Héé Den Bosch, wanneer denken jullie dat de Magnetic Spacemen weer terugkomen in Den Bosch? En zijn de Magnetic Spacemen hier ooit geweest met Popronde? Nee, hè?” Op deze wijze wordt het publiek in De Knillispoort toegesproken door frontman Sam Pols. De mensen kunnen er wel om lachen, want deze band uit Tuk (?) en opgericht in 2014 is ronduit een verrassing. Energiek, lawaaierig, brutaal, schreeuwerig en steengoed.

Magnetic Spacemen

Magnetic Spacemen
Sam Pols

‘Magnetic Spacemen is een nieuwe jonge rauwe garagerockband met een super energieke show, klaar om de wereld te veroveren!’, staat geschreven in de BIO van hun website. Daar is geen enkel woord teveel of onwaar. En als het aan de vilein lachende frontman Sam Pols ligt, gaat dat liever eerder gisteren dan vandaag gebeuren, dat wereld veroveren.

Magnetic Spacemen
Magnetic Spacemen

Toch duurt het even voordat de band goed op dreef komt. Ze beginnen voortvarend maar het blijft een vormloze rot herrie. De lyrics zijn onverstaanbaar en je kunt je terecht afvragen welke zin zingen überhaupt heeft, als je er niks van verstaat. Maar rond de koers van het vierde nummer – de titel is mij ontschoten – begint het tij te keren.

Deze diashow vereist JavaScript.

Er komt ruimte voor langere instrumentele gedeelten en door alle rauwheid heen hoor je hemels gitaarwerk en weg ijlende riffjes. Psychedelische rock. De Magnetic Spacemen gaan op een intergalactische ruimtetoer en nemen je mee naar verre planeten en sterrenstelsels. We raken los van de planeet. Het publiek geniet zichtbaar en op de eerste rij gaan de armen omhoog en er wordt hier en daar zelfs gedanst. De beat van de drums en bas is robuust, de gitaren vertellen het verhaal.

Magnetic Spacemen
space trip

Zowel de Magnetic Spacemen als het publiek kunnen er niet genoeg van krijgen en eigenlijk is het jammer dat deze band zo vroeg – 19.30 uur – staat geprogrammeerd. De band geeft twee lange toegiften en dan is dat het einde van deze onverwachte space trip.


Magnetic Spacemen zijn:
Sam Pols – zang/gitaar
Max Novak – drums
Redmer Kamsma – bas
Michiel Kemper- gitaar

Maddy Moreah

Maddy Moreah soulful opening Popronde Den Bosch

Melodische souljazz vol kwistige tempowisselingen en veel spelplezier

Maddy Moreah, Benjamin Fro en Valerie Lamers-Bocaranda openen Popronde Den Bosch 2019 om 15.30 uur in Espressobar DaSilva Beans & Leafs aan de Tramkade. Het is een gure dag en de regen valt al dagen op ons neer. Maar de muziek van Maddy Moreah tovert ‘elk podium tot een warme zomermiddag’. Het is een melodische mix van soul, hip-hop, jazz, funk en pop verweven in veel tempowisselingen en stijlen.

Maddy Moreah
Vlnr: Benjamin Fro, Valerie Lamers-Bocaranda en Maddy Moreah

Maddy Moreah

Of Maddy Moreah nu haar echte of artiestennaam is, daar kom ik deze Popronde-middag niet achter en achteraf doet het er weinig toe. Maddy houdt duidelijk de leiding, het draait om haar en haar werk, echter zij geeft veel ruimte aan haar begeleiders, aan Adam Bais aka Benjamin Fro en Valerie. Dat klinkt door het in grote spelplezier dat zeer aanstekelijk werkt op het publiek dat letterlijk en figuurlijk binnendruppelt want nat geregend.

Maddy Moreah
Backing vocals

Van meet af aan wordt je ingepakt door de soulful sound van deze zangeres die rijkelijk is geïnspireerd door voorgangers als Joni Mitchell. Waar Mitchell vaak zwaarmoedig kan zijn, daar is bij Maddy weinig of geen sprake van. Laat er echter geen vergissing zijn, blije geit muziek is het zeker niet. Haar nummers zijn eerder open van karakter, lichtvoetig en immer funky. En waarschijnlijk (ik gok erop) door de inbreng van Fro hebben alle nummers een opzwepend gedeelte – die bewuste tempowisselingen die al eerder zijn genoemd.

Maddy Moreah
Tempowisselingen

Bijna elk nummer begint met zang en gitaarspel van Maddy. Een ballad intro en dan vallen Fro en Valerie in of met zang of met zang en handzame ritme instrumenten (ritme-eitje en -houtjes, zie foto hier boven). In het nummer Falling For Your Taste heeft Benjamin de rap heeft geschreven.

Maddy Moreah
Popronde Den Bosch in DaSilva

Intussen raakt de espressobar wat voller en bespeur ik zelfs een moeder met een baby die het hele optreden opvallend rustig is. Maddy praat met het publiek en vraagt waar de mensen zoal vandaan komen. Haarlem en Tilburg worden genoemd. Laten dat steden zijn die Popronde ook aandoet en waar zij zal gaan spelen.

Al met al een goed begin van Popronde Den Bosch, deze late matinee, en een sterke opmaat voor wat er nog moet komen. En zowaar, de zon breekt even door.


Setlist Maddy Moreah

Sensetivity | Remember | Nervous | Wine | Do I | Skateboard | Water | Nana | Our Ways | Falling For Your Taste | Een toegift van Maddy;s eerste single.
Met Benjamin Fro heeft Maddy Moreah dit jaar een aantal singles gemaakt die ze deze middag dan ook laat horen. Benjamin Fro komt met band naar het Rauwkost festival in 2020.

Bossche Band Battle 2019

Rock voert boventoon voorronde twee Bossche Band Battle

Jury is gevoelig voor oorspronkelijkheid en eigenzinnigheid

De tweede voorronde van de Bossche Band Battle editie 2019 strijkt voor de eerste keer neer in Brouwpodium Bossche Brouwers aan de Vaart, kortweg café De Vaart. De Vaart profileert zich graag met alternative punk/garage programmering. Dat komt goed uit gezien de samenstelling van deze tweede voorronde want veel raggende gitaren.

Vlnr: Pascale Paanakker, Arlet Langewender, Pascal Vugts en Hugo Den Hartog

De jury bestaat deze avond uit: W2 On The House programmeur Pascale Paanakker, tekstschrijver Pascal Vugts en Popronde en W2 organisator Arlet Langewender. Speaker is de alom geprezen Hugo Den Hartog.

Kong Foo

voorronde twee Bossche Band Battle
Kong Foo

De eerste band heet Kong Foo en zit in de hoek van de funkadelic en rock. Het eerste nummer is meteen raak en dat geldt eigenlijk voor alle nummers. Het laatste nummer – elke band mag zo’n vier à vijf nummers spelen – is de nieuwe single Problem Child. Dat begint met een lekker klassieke funky plucking intro op bas en gitaar. Jeroen Habraken op de Hammond orgel is goed op dreef. Kong Foo is in 2018 opgericht, maar de bandleden spelen alsof ze al decennia met elkaar optrekken. Het zijn echte pro’s, dat zie en hoor je meteen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Veli Verbakel – gitaar / zang
Roland Dijkink – bas
Robert Dortmans- drums / zang
Jeroen Habraken – keys / zang

A Fool’s Errand

voorronde twee Bossche Band Battle
A Fool’s Errand

Deze Bossche post-rock formatie bracht in het voorjaar het debuutalbum Gravitas uit. Daar heeft de band het noeste werk van 10 jaar ingelegd en daarmee die periode afgesloten. Dat blijkt dan ook, omdat de band met geheel nieuw werk komt op deze voorronde. Ook zangeres Sarah Cahuasqui is weer van de partij. Het blijft wennen hoe zij haar stem gebruikt, ze zingt er regelmatig naast. Maar het past binnen het eigenzinnige karakter en muziek van deze band. Komisch is het gedicht dat bassist Alwin Ven voordraagt, gebaseerd op de inauguratie rede van president Donald Trump. Alwin spreekt alleen de klinkers uit van de woorden uit die speech.

Deze diashow vereist JavaScript.

Alwin Ven – bas en trompet
Albert Schuurmans – drums
Willem Schuurmans – gitaar
Fabian Voskuil – gitaar
Sarah Cahuasqui – zang

Stitch & The Rag Dolls

voorronde twee Bossche Band Battle
Stitch & The Rag Dolls

Zanger Jack Harrison is ziek en slecht bij stem. Hij dacht er zelfs over om het optreden te annuleren. Dat gebeurde dus niet. Achteraf maakt speaker Hugo Den Hartog daar nog een opmerking over: niemand heeft er iets van gemerkt. Deze band uit Eindhoven mixt rock, indie en pop tot een zeer eigen stijl die je niet vaak hoort. De eerste reactie is van ‘Woow, wat is dit?’. Het is rock maar net een flinke tikkie anders.

Deze diashow vereist JavaScript.

Gitaar, zang: Jack Harrison
Bas: Danny Steijvers
Drums: Maarten Leijssen

Animal Road

voorronde twee Bossche Band Battle
Animal Road

Animal Road zet naast aanstekelijke countryrock ook een uitstekende show neer. Het is vrolijke entertainment dat elk publiek wel kan waarderen. Zo ook de aanwezigen in De Vaart die meegillen als frontman Rick van Osta daarom vraagt. Dat doet de band met lekkere gitaar riffs waarna het aan het publiek is om die te overstemmen. Een soort van battle yell.

Deze diashow vereist JavaScript.

Rick van Osta (zang/toetsen/gitaar)
Ties Jeeninga (gitaar/zang)
Max Klotz (gitaar/zang)
Mathijs Geurts (bas)
Pieter Scheffers (drums)

THE MARCH

voorronde twee Bossche Band Battle
THE MARCH

Deze band uit Electric City voelt zich op zijn gemak in Den Bosch. Zanger Lody Borgers zegt dat hij het fijn vindt om in Den Bosch op te treden. Wij geloven hem meteen en dat wordt beloont met een portie stevige rock. The March speelde ook bij de eerste editie van Rauwkost in 2018 en maakte toen een goede indruk. Net als vanavond, op de tweede voorronde Bossche Band Battle 2019.

Deze diashow vereist JavaScript.

Bram Slaats (drums),
Geert van Rheden (bas en zang),
Lody Borgers (gitaar en zang)

De jury uitspraak
Het is deze keer een moeilijke keuze die de jury moet maken. Dat blijkt ook wel want het duurt nogal tot het drietal terugkeert in het café. Na wat toelichtingen waar niemand op zit te wachten maar die bedoeld zijn om de spanning te verhogen – wat lukt – heeft de jury unaniem voor eigenzinnigheid gekozen althans voor de helft. De bands die doorgaan naar de halve finale zijn Stitch & The Rag Dolls en A Fool’s Errand.

Caverns

Magistrale bluesrock vertolkingen van The Caverns

Muziekcafé Lohengrin programmeert iedere maand een fijne bluesband

Bluesband The Caverns bestaat al meer dan 50 jaar (!). In 1963 kwamen vijf schoolvrienden op het idee een bandje te gaan vormen. Dit was het begin van de Utrechtse band The Caverns die bekend werd in Duitsland, België en zelfs Engeland.

Caverns
The Caverns met zanger Ad Korver

Vele optredens volgden met artiesten zoals Shocking Blue (Venus), Q 65 en Dave Berry. The Caverns traden regelmatig op in het circus van Toni Boltini waar ook de zangers Rob de Nijs en Johny Lion optraden.

De naam The Caverns komt van kelders, omdat zij heel veel speelden in de kelders aan de grachten van de stad Utrecht waar de band vandaan komt. Ook de legendarische CAVERN Club in Liverpool waar de Beatles werden ontdekt, werkte inspirerend op die vijf schoolvrienden.

Blues vaste prik in muziekcafé Lohengrin

Caverns
Bram de Cocq

Goede wijn behoeft geen krans  en dat gezegde gaat zeker op voor The Caverns. Ook bij deze band zoals bij de Bossche Destination Bluesband zijn het geen zielloze covers die ze op de setlist voor deze zondagmiddag voor het Bossche publiek in petto hebben. Hun repertoire bestaat uit nummers van John Mayall, Peter Green (Fleetwood Mac) Van Morrison (Them) Spencer Davis Group en The Rolling Stones.

Shakin’ All Over

Caverns
Ton Temming

The Caverns begonnen hun eerste set met de klassieker You Don’t Love Me van Willy Cobbs en beter kan je eigenlijk niet starten. Een andere all-time-favorite is het nummer Long Grey Mare van de toenmalige bluesformatie Fleetwood Mac met de fabuleuze gitarist Peter Green. Ook de Amerikaanse folk komt voor op de setlist in de cover It’s All Over Now Baby Blue van Bob Dylan.

Maar de koude rillingen kreeg je van het nummer Shakin’ All Over van Frederick Heath, ofwel Johnny Kidd van de Britse rockband Johnny Kidd and the Pirates. Wat een geweldige interpretatie gaven The Caverns weg. De eerste set werd afgesloten met de rock klassieker Baby Please Don’t Go van de Ierse band Them.

Caverns
Theo Elbersen

Helaas moest ik daarna weg. Elders in de stad was mijn aanwezigheid vereist voor een ander concert. Dat ging met een bezwaard hart want buiten hoorde ik het begin van de bluesballad Need Your Love So Bad  van de oorspronkelijke Fleetwood Mac.


The Caverns

Ad Korver – zang
Bram de Cocq – mondharp
Ton Temming – basgitaar
Theo Elbersen – slagwerk

Gastspelers zijn:
Rob Staat gitaar
Jos van den Hoven gitaar/saxofoon
Diedrik Rebbel gitaar
Hanneke Kolkman saxofoon

urban dancers

Improvisatie urban dancers en spoken word artiesten Dukebox

Venijnige woordkunst vol compassie en tricks op Boulevard

Gevoel voor uitdagingen hebben deze urban dancers, muzikanten en spoken word kunstenaars van Dukebox meer dan genoeg. Onder de vlag van dit Bossche productiehuis voor urban & hiphop bieden ze lenige tricks, venijnige woorden en vette muziek aan. En dat allemaal geïmproviseerd voor een nieuwsgierig publiek op het Pleinpodium van Boulevard, lekker buiten in de zon.

Urban dancers
Urban dancers

Urban dance en spoken word

Dat Pleinpodium wordt wel eerst door crewleden van de Boulevard goed schoongemaakt alvorens de vier urban dancers daarop hun breaks en stand up tricks kunnen vertonen. Het is ook hard nodig want de dansvloer is bezaaid met left overs en andere rotzooi.

Deze diashow vereist JavaScript.

Eenmaal geveegd en gedweild staat meteen een dancer startklaar om te beginnen. Hij moet echter wachten, want de muziek moet nog door de soundcheck. Dat duurt toch bijna 5 minuten en zolang staat die urban dancer [Maca Snels, dansdocent, red.] als een standbeeld stokstijf op dat schone podium.

Als de eerste beats klinken, is Maca verlost van die starthouding en draait hij zich langzaam om. Drie andere urban dancers  – Reemz, Len van der Pol en Jeroen Meijer- sluipen steels naar hem toe, zij omarmen elkaar even en dan kan het dansen beginnen.

spoken word
Niek Lathouwers – spoken word met urban dancer Jeroen

Het systeem is kapot
Intussen heet Niek Lathouwers het publiek dat in een soort arena vorm heeft plaatsgenomen, van harte welkom. Hij verklapt dat zij getuige zullen zijn van iets uniek wat nog nooit is vertoond op de wereld. Namelijk een geheel geïmproviseerde dance en spoken word voorstelling.

Niek begint zijn spoken word improvisatie als volgt:
Het systeem is kapot.
Het slot is roestig, de sleutel bot.
Motten in mijn keuken, de muren rot
Opa is allang dood, geen Willy Wonka
Alleen een hond in de pot 
En zo gaat hij verder totdat hij besluit met de conclusie waar hij de act ook mee is begonnen: “Het systeem is kapot.” Niek uit zijn zorgen over de mens (the human condition) en doet dat in felle bewoordingen, echter vol compassie. Een daverend applaus is zijn deel.

Het systeem is kapot

Dance & breaks

Deze diashow vereist JavaScript.

De vier urban dancers geven telkens ieder apart of met zijn tweeën een show weg. Naast mij zitten drie jongens van zo’n 12 à 13 jaar. Hun bewondering voor de dance acts steken ze niet onder stoelen of banken. De woorden cool, gaaf en vet komen het meeste voor in hun reacties als een urban dancer iets bijzonders doet of zijn act afsluit.

spoken word, urban dance
applaus

De show duurt de helft korter dan het programma meldt. Waarschijnlijk vinden de urban dancers en de spoken word kunstenaar het welletjes. De spanningsboog raakt op, zeker bij de allerkleinsten onder het publiek.


Dukebox is een productiehuis voor urban en hip hop. Dukebox is een koepelorganisatie en werkt bijvoorbeeld samen met Bossche urban initiatieven als Newskoolfest en Cypher HQ.

Lees ook Interview met Bart van Velzen van Dukebox en Dukebox presenteert nieuwe werk- en atelierplek

Eva van Pelt

HIER van Eva van Pelt is een setting waarin je veilig bent

Grote invloed van publiek op wat er gaat gebeuren tijdens optreden

Eva van Pelt (1992) komt over als een theatermaker vol zelfvertrouwen, een gemoedstoestand die essentieel is opdat haar publiek zich veilig voelt tijdens de voorstelling HIER. Dat heeft alles te maken met de zeer persoonlijke vragen die Eva tijdens de concerten van 45 minuten met haar publiek wil aangaan. Eerlijkheid, intimiteit en anonimiteit zijn de sleutelwoorden.

Eva van Pelt
Eva van Pelt – HIER op Theaterfestival Boulevard

HIER
In april 2019 bracht Eva van Pelt de EP HIER uit. Deze EP past bij de intieme, eerlijke sfeer van het concert voor één, de oorspronkelijke opzet van de voorstelling HIER. Die concerten voor één persoon die zij landelijk uitvoerde, heeft Eva voor Theaterfestival Boulevard omgezet naar een publiek van maximaal 15 personen. Ik sprak Eva van Pelt op zondagmiddag 4 augustus.

KLANKGAT: EVA, elf dagen op de Boulevard en hoeveel optredens per dag?
Eva van Pelt: In het weekend doe ik er vijf en doordeweeks doe ik er vier op een dag.

Dat is een marathon. Hoe heb je je daar op voorbereid? Het lijkt wel topsport.
(lacht) Nou ik heb daar veel over nagedacht en veel gesproken met Anna van der Kruis met wie ik samen het concert heb uitgewerkt voor HIER. Ik heb twee try-outs gespeeld vorige week met publiek. Wat ik nu speel, is heel lastig te repeteren zonder publiek. Want het publiek is van heel grote invloed op wat er gaat gebeuren. En verder heb ik goed geslapen van tevoren.

Maar het vergt toch veel voorbereiding, neem ik aan?
Zeker. Afgelopen anderhalf jaar heb ik concerten gespeeld voor telkens één persoon. En dat is waar HIER uit ontstaan is, uit dat concept. Ik heb dus 500 concertjes gespeeld van een kwartier. Ik ontmoette mensen in een bus en dan koos ik uiteindelijk wat ik voor die persoon wilde spelen. Ik heb voor de Boulevard een concept uitgewerkt waarbij ik dat idee probeerde te vertalen naar een groep. Waar ik die kwetsbaarheid en zichtbaarheid eerder met één persoon opzocht, hoop ik nu een veilige situatie te creëren waarin dit mogelijk is in een groep. Een groep waarin mensen elkaar mogen zien.

HIER op Theaterfestival Boulevard

Eva van Pelt
HIER van Eva van Pelt

Eva van Pelt heeft gesleuteld aan de  oorspronkelijke vorm van HIER [het spelen voor een eenmanspubliek, red.] voor Theaterfestival Boulevard. In de twee try-outs kwam zij erachter dat 20 minuten speeltijd niet haalbaar, niet realistisch was voor een groep van maximaal 15 personen. Zij heeft de tijd verdubbeld, naar drie kwartier zelfs

Haar loket staat op de Parade, het festivalplein van Boulevard. Het optreden vindt plaats in de kapel van de Paap en niet op de locatie Tentje zoals staat vermeld in het programmaboek. Eva van Pelt koos voor een beperkt aantal mensen namelijk vijftien personen, veel minder dan in de kapel kunnen plaatsnemen. Dat is voor haar een voorwaarde om de gewenste intimiteit te bereiken en het veilige gevoel te waarborgen.

Mensen die een kaartje voor HIER kopen worden door het kassateam gevraagd om te kiezen uit een aantal vragen die bij het loket op een bord zijn opgeschreven. Het zijn vragen waarvan mensen zouden willen dat die aan hen gesteld worden. Het zijn vragen zoals ‘Ben je wel eens boos‘, ‘Ben je ergens naar op zoek‘, ‘Wat kun je alleen als je alleen bent‘. Mensen kunnen ook zelf vragen bedenken. “Het zijn vragen die niet op dagelijkse basis gesteld worden en die, mogelijk, aanspreken of je aan het denken zetten.”

KLANKGAT: Waarom hecht jij zoveel belang aan dat soort vragen?
Eva van Pelt: Omdat ik denk dat er heel veel vragen die relevant zijn voor wat we elke dag meemaken, niet vanzelfsprekend worden gesteld aan jezelf, door jezelf maar ook niet door anderen. Zelfs mensen die heel dicht bij je staan vraag je niet zomaar ‘Heb je een geheim?’ En dat vind ik heel mooi: wanneer je in de veiligheid en anonimiteit van zo’n groep met zo’n vraag geconfronteerd wordt, word je ineens op een ander vlak geprikkeld wordt in je dagelijkse contacten. En misschien word je aangespoord om iets over jezelf te delen wat je niet zo snel zou uitspreken.

En hoe garandeer je dan de veiligheid van mensen?

Eva van Pelt
Eva van Pelt

Ja, dat is het spannendste stuk. Dat is het ook het moeilijkste eraan, wat ik probeer te doen. Ik denk dat er aan veiligheid een heleboel randvoorwaarden zitten, onder andere in sfeer, in eerlijkheid. Ik kan mijzelf bijvoorbeeld niet boven en buiten het publiek plaatsen. Het is belangrijk dat mensen voelen dat ik wel grip heb op de situatie en een idee heb van hoe ik het wil gaan sturen.
Maar tegelijkertijd moeten de mensen niet het gevoel hebben dat ze een soort radertje zijn in mijn plan om een voorstelling te bouwen. Ze moeten voelen dat er een bepaalde openheid is en dat alles wat ze kunnen voelen, zeggen of doen OK is.

En hoe zet je dat om in vorm, in muziek? Hoe pak je dat aan?
Het betekent sowieso dat ik nooit van tevoren weet wat we in een voorstelling gaan spelen. Dus ik kom met een berg liedjes, in dit geval met Koen Wijnen op percussie. En die liedjes, die liggen ergens op een berg in mijn hoofd. Die zijn al geschreven. Ik kies op basis van wat ik voel wat ik voor iemand wil doen. Op basis wat mensen met mij delen, wat ik op dat moment vind kloppen.
En soms betekent dat ik een liedje echt speciaal voor iemand speel en dat de anderen erbij mogen zijn. En dat die aandacht gedeeld kan worden, wat iets moois kan opleveren. En soms betekent het ook dat ik iets voor een groep speel, maar hoe dat zal gaan en welke momenten ontstaan dat weet ik nooit van tevoren. Dan ontstaat echt HIER.


Zang en gitaren: Eva van Pelt
Percussie: Koen Wijnen


Het loket van Eva van Pelt staat op de Parade, het festivalplein van Boulevard. Het optreden vindt plaats in de de nieuwe broedplek De Bombarst in de kapel van de Paap.

Errand

A Fool’s Errand speelt 10 jaar eigenzinnig werk van zich af

Niet-standaard werk van een band die live weet te overtuigen

De Bossche band A Fool’s Errand organiseerde zaterdag 22 juni een release presentatie in P79 van het album Gravitas dat eind maart 2019 uitkwam. Vóór het optreden sprak ik kort met bandleden Alwin Ven en Fabian Voskuil.

Errand, Gravitas
Vlnr: Fabian Voskuil en Alwin Ven

KLANKGAT: Vanavond is de presentatie van jullie album Gravitas, het resultaat van bijna 10 jaar werk. Zijn jullie al bezig nieuw materiaal te schrijven?
Alwin Ven: Ja, zeker. We werken nu aan zo’n stuk of vijf nummers.
Fabian Voskuil: We zitten aan een EP te denken.
Alwin: Onze werkwijze is als vanouds. Herschrijven, omgooien, schrappen, schrijven.

Dus over 10 jaar kunnen we pas het volgende album verwachten?
Fabian (lacht): Nee, zover zal dat niet komen.
Alwin: De drummer (Albert Schuurmans, red.) gaat dadelijk solo spelen op gitaar. Een try-out van zijn eigen werk.
Fabian: We hebben wel moeten reperteren. Het was weer een tijdje geleden dat we de nummers van Gravitas gespeeld hebben.

Dat zal nodig zijn geweest, want het zijn geen standaard nummers van een niet-standaard band. Dat laatste beaamt geluidsman van de avond Frans de Visser van Studio Cube volmondig. Frans leidde de opnames en was verantwoordelijk voor de mix van het album Gravitas.

Try-out Albert Schuurmans

Errand
Albert Schuurmans solo

De drummer van A Fool’s Errand,  Albert Schuurmans, posteert zich op een stoel, een akoestische gitaar in zijn handen en zijn rechtervoet op een bass drum pedaal. De try-out omvat zo’n vijf (gloed)nieuwe nummers en kenmerken zich zich door een puntige drive mede dankzij die bass drum. Albert wil kijken hoe de nummers overkomen op een podium en voor een publiek. Hij had er graag teksten bij gehad maar vooral de tijd ontbrak daarvoor.
Hij wil daarom met zangeres Sarah Cahuasqui samenwerken. Zij schreef de teksten voor de nummers Make Waves en Icarus op het album Gravitas waar zij de zang voor haar rekening nam. De try-out wordt goed door het publiek ontvangen.

A Fool’s Errand – Gravitas

Errand
A Fool’s Errand in P79

Na een korte break en zonder enige aankondiging begint A Fool’s Errand aan de presentatie release van Gravitas. De nummers worden gespeeld in volgorde van het album. Het openingsnummer There Will Be No Encore is live zeer indrukwekkend, vooral door het onderwerp. Je hoort de stem van de Chileense president Allende die het volk via de radio op 11 september 1973 toespreekt, terwijl soldaten het presidentieel paleis omsingelen. Allende pleegt zelfmoord om niet levend in handen te vallen van de coupplegers die onder leiding staan van Pinochet. Visuele ondersteuning van dit nummer zou de impact van dit nummer versterken.

Sarah Cahuasqui

Errand, Gravitas
Sarah Cahuasqui

Het tweede nummer is Make Waves met tekst en zang van Sarah Cahuasqui. Zij zing nogal onvast, maar het past bij dit nummer dat mij sterk doet denken aan de legendarische New Yorkse band The Velvet Underground met zangeres Nico. Díé kon pas lekker vals zingen. In haar tweede act bij het nummer Icarus zingt Sarah weer onvast en ook dan werkt het. Het bevestigt het beeld dat A Fool’s Errand van zichzelf wil neerzetten, onvoorspelbaar, tegendraads, niet willen behagen.

Errand, Gravitas
Alwin Ven

Hoe het ook zij, de nummers zijn een mengelmoes van rock, jazz, metal, soundscapes. Een goede hard rock nummer is Stoned Ape Theory. En als Alwin Ven de trompet bespeelt zoals op Viego, Anselmo dan roept hij een Spaanse – latino –  sfeer op. In het laatste nummer – waar veel leuke delen tijdens de opname dagen werden weggestreept en daarvandaan de titel (Used To Be) Happy –  zaagt de band bijna eindeloos door met een repeterende, ritmische riff. Je krijgt de indruk dat A Fool’s Errand af wil van deze nummers en toe is aan nieuw werk. Wat wil je, na 10 jaar wil je wel wat anders.

Deze diashow vereist JavaScript.

Bandleden A Fool’s Errand
Alwin Ven – bas en trompet
Albert Schuurmans – drums
Willem Schuurmans – gitaar
Fabian Voskuil – gitaar (met strijkstok)

Sarah Cahuasqui – zang.

Richard Bona

Richard Bona tovert beats en ballads uit zijn basgitaar

Funky jazzrock met West-Afrkaanse highlife van een rasentertainer

Richard Bona uit Kameroen is de tweede basgitarist van wereldfaam die op deze bassisten-editie van Jazz in Duketown optreedt. Vrijdag opende Marcus Miller op de Markt dit openlucht jazzfestival met een weergaloze show. Bona zet een andere act op die net zo magistraal en speels is.

Richard Bona
Richard Bona Group

Richard Bona, de entertainer

Het is druk op de Parade. De zitplaatsen van de tribune zijn bijna allemaal bezet en voor het podium is het ook ramvol. De organisatie heeft voorzien dat het druk gaat worden en heeft daarom de zitplaatsen vóór het podium weggehaald. Een slimme zet want de muziek van Richard Bona is ritmisch en dansbaar.

Richard Bona
Richard Bona

Bona opent met het nummer Please Don’t Stop van het album Tiki uit 2006. Het nummer wordt daar door John Legend gezongen. Live, nu hier in Den Bosch, zingt Bona zelf en niet onverdienstelijk, goed zelfs. Het nummer is behoorlijk opgepimpt en klinkt nu zoals een Al Jarreau dat graag zou zingen.

Souplesse

Richard Bona
Richard Bona Group: Dennis Hernandez

Het is een erg classy-jazzy begin en Richard Bona voelt zich zichtbaar erg op zijn gemak. Hij beweegt losjes, vraagt of mensen mee willen klappen en praat veel met het publiek. De sfeer is erg ontspannen, heel ‘laid back’. Maar laten we niet vergeten dat we hier te maken met een uitmuntende bassist. Bona speelt met een natuurlijke souplesse die heerlijk is om naar te kijken en te luisteren.

Highlife

Richard Bona
Richard Bona Group: Ciro Manna

Als native van Kameroen verwerkt Bona die typisch lichtvoetige sound van West-Afrikaanse highlife in zijn nummers. Die lichte klanken komen in feite voornamelijk van de gitarist. Het kunnen vaak lang uitgesponnen nummers zijn met zoals gezegd een hoofdrol voor de gitaar. Bona houdt het relatief kort.

jaco Pastorius ballad

Richard Bona
Ballad Jaco Pastorius

Net als alle hedendaagse bassisten is ook Richard Bona schatplichtig aan de legendarische bassist Jaco Pastorius die lid is geweest van de jazzrock formatie Weather Report. Bona leidt de hommage aan Pastorius  mondeling in en begint vervolgens aan een indrukwekkende ballad met subtiele en zwaar aangezette baslijnen. Geheel in lijn hoe Pastorius het zou doen. Het publiek luistert ademloos toe.

Als de laatste basnoten wegglijden, start een aarzelend applaus dat aanzwelt en de gehele Parade vult. De entertainer die Bona óók is, geeft meteen een andere wending aan de show. “Do you like to rock?!”, yelt hij in de mic. Het publiek schreeuwt het uit. Het is tijd om te gaan dansen.

Richard Bona Group
Drums Ludwig Afonso
Keyboard Mica Lecoq
Trumpet Dennis Hernandez
Guitar Ciro Manna
Bass Vocal Richard Bona

Marcus Miller eert overleden schoonmoeder en Miles Davis

Bassisten zetten letterlijk de toon in Jazz in Duketown editie 2019

Bassist Marcus Miller opent deze 2019 editie van Jazz in Duketown op de Markt (7 juni) waar alles anders is neergezet dan afgelopen jaren. Het podium is verplaatst en de zitplaatsen zijn niet opgesteld. Wat is gebleven is de opening van dit openlucht jazzfestival met een grote naam uit de jazzwereld.

Marcus Miller
Marcus Miller onderweg naar podium Markt

Dit jaar dus bassist Marcus Miller. Editie 2019 is gewijd aan de bas en de bassisten. Dat is ook het geval bij andere jazzfestivals zoals het festival Red Light Jazz in Amsterdam (7-9 juni) en het tweede Double Bass Festival in Rotterdam (8-9 juni). Naast Miller zijn zondag Richard Bona (Kameroen) en op maandag Jimmy Haslip (US) ook van de partij in Den Bosch.

Marcus Miller is niet ‘laid back’

Marcus Miller
Marcus Miller

Dat Marcus Miller veel nummers speelt uit zijn laatste album Laid Back (2018), mag geen verrassing zijn. Hij opent met het krachtige en funky nummer 7-T’s – Trombone Shorty. Beter kan je niet beginnen en ontspannen of relaxed (de letterlijke vertaling van laid back) is deze opening zeker niet. Ook op de daarop volgende nummers is er van ‘ontspanning’ geen sprake. In het nummer Untamed – Peculiar 3 wisselt Miller van bas om nog vetter en dieper te gaan plukken aan de bassnaren.

Marcus Miller
Plucking & picking

Het is strakke jazzfunk wat de klok slaat. Zelfs het rustige nummer Sublimity – Bunny’s Dream van het Laid Back album is verre van relaxed te noemen. Het is een prachtige en gedragen ode aan zijn overleden schoonmoeder met weergaloze solo’s op bas en saxofoon, die veel applaus ontlokken.

Drukker

Marcus Miller
Markt Den Bosch

Het is drukker op de Markt op deze frisse en winderige openingsavond van Jazz in Duketown 2019 dan voorafgaande jaren. Marcus Miller is met Al Di Meola (editie 2017) werkelijk een fenomeen op zich. Hij speelde en toerde met jazzlegende Miles Davis en schreef het nummer Tutu van het gelijknamige album voor Davis. Tutu was ook het sluitnummer van dit magistraal concert en een eerbetoon aan de man met de trompet.

Marcus Miller
Marcus Miller & band

Het sterk gemengde publiek genoot zichtbaar. Het is en blijft ongelofelijk dat dit meerdaags jazzfestival artiesten zoals Marcus Miller gratis kan aanbieden. Laten we Jazz in Duketown koesteren.