Ronald Rijken | KLANKGAT

sep, 2026

Project HendriX is overtuigende ode aan Jimi Hendrix
De grote hits komen zeker aan bod maar de meer obscure en psychedelische nummers ook

Project HendriX is een Nederlandse coverband uit de regio Rotterdam die sinds 2017 een ode brengt aan de legendarische gitarist Jimi Hendrix. De band focust zich op het live neerzetten van zowel de allergrootste hits als de minder bekende parels uit het repertoire van Hendrix. Op 20 september zondagmiddag treedt de band op in uitgaansplek Onder de Moriaan. Ondanks dat KLANKGAT in principe cover- en tributebands niet recenseert, kan ik de verleiding niet weerstaan om naar deze coverband te gaan.

Project HendriX

Voor de generaties die gitarist Jimi Hendrix niet bewust hebben meegemaakt, volgt hieronder een korte bio:

Jimi Hendrix brak in 1967 wereldwijd door na een sensationeel optreden op het Monterey Pop Festival, waarbij hij zijn gitaar op het podium in brand stak. Zijn unieke speelstijl veranderde de rockmuziek voorgoed, mede doordat hij als linkshandige gitarist op een omgekeerde rechtshandige Fender Stratocaster speelde. Hij transformeerde rauwe geluidsvervorming, zoals feedback en het wah-wah-pedaal, tot een compleet nieuw muzikaal instrument. En geloof me, hij maakte diepe indruk door zijn gitaar moeiteloos met zijn tanden of achter zijn rug te bespelen.

Voor het optreden spreek ik kort met bassist Mark Swaen en gitarist Michiel van Kruiningen. Michiel is stellig: “Projext HendriX is geen tributeband. Wij willen geen lookalikes zijn, wij zijn een coverband die een eigen invulling geeft aan de nummers van Jimi Hendrix.”

Mark Swaen

Michiel van Kruiningen

Peter Kahmann

De absolute iconen (de ‘Must-Plays’) zijn natuurlijk Purple Haze met de herkenbare psychedelische openingsriff, Voodoo Child met het fenomenale wah-wah intro, de grote hit Hey Joe en natuurlijk de Bob Dylan cover All Along The Watchtower die Hendrix volledig naar zijn eigen hand zette. Deze nummers vormen de ruggengraat van elke Hendrix-tribute en worden door het publiek altijd meegezongen. Zelf heeft Project HendriX een voorkeur voor de nummers op het album Are You Experienced.

Natuurlijk ontbreken het stampende Stone Free en het dromerige The Wind Cries Mary niet aan de score. De band speelt twee sets en gelukkig duurt de break niet al te lang. Gitarist Michiel van Kruiningen speelt overtuigend zonder te vervallen in een copycat. Zijn eigen inbreng is verrassend. Drummer Peter Kahmann en bassist Mark Swaen spelen (bijna) net zo strak en dynamisch als Buddy Miles en Billy Cox op de live album Band Of Gypsys.

Jammer genoeg staat het geluid van zanger Rob Zeijger de hele set niet goed afgesteld en is zijn Engels vrij matig. Maar all in all valt dit concert van Project HendriX in goede aarde bij het toegestroomde publiek en ondergetekende.

Jimi Hendrix werd op 27 november 1942 geboren in Seattle, Washington (USA). Hij overleed op 18 september 1970 in Londen (UK). Hendrix behoort tot de roemruchte 27 Club, een veelgebruikte term in de popcultuur voor een groep invloedrijke muzikanten die allemaal op 27-jarige leeftijd zijn overleden. Dat zijn Brian Jones (Rolling Stones), Jim Morrison (The Doors), Janis Joplin, Kurt Cobain (Nirvana) en Amy Winehouse.

Rob Zeijger – Zang
Michiel van Kruiningen – Gitaar
Mark Swaen – Basgitaar
Peter Kahmann – Drums

sep, 2026

Plantoid een wall of sound en dan weer een zachte wolk
Met het nieuwe en ambitieuze album Flare kiest de band voor meer extra gitaarkracht

Een plantoid is een robot of machine die ontworpen is om te functioneren en te reageren als een plant. De Britse band Plantoid heeft deze naam waarschijnlijk gekozen vanwege het contrast dat de term met zich meebrengt: het organische en natuurlijke van een plant, gecombineerd met het mechanische van een robot. Dat past bij hun muziek, die zowel dromerig en natuurlijk klinkt als technisch en complex.

Plantoid

De band opent met het nummer Parasite van hun laatste album Flare. Beter kan je eigenlijk niet beginnen: heftige intro gevolgd door de dromerige en zuivere stem van Chloe Spence die geen autotune nodig heeft. Het doet mij meteen denken aan dé seventy progrockband Yes en de zanger Jon Anderson die bekend stond om zijn kenmerkende, kristalheldere en hoge stemgeluid. In een gesprek met gitarist Tom Coyne werd die gedachte bevestigd: Plantoid laat zich graag beïnvloeden door progrockbands uit de seventies.

In de immer aardedonkere Kleine Zaal van Willem Twee hebben pakweg 25 toeschouwers de moeite genomen om deze band van dichtbij te aanschouwen. Misschien dat we over een paar jaar – als de band huge is geworden – kunnen zeggen: “Ik was daarbij.” Het is in ieder geval een geweldig begin van het nieuwe seizoen voor Willem Twee met een nieuwe programmeur, Bing Berendsen. De kop is eraf.

Het bijzondere aan deze band is dat er drie gitaristen op het podium staan met ieder een heel eigen textuur en taak. In de vaste bezetting van Plantoid zijn er twee gitaristen (Chloe Spence en Tom Coyne) maar breidt dit live geregeld uit naar een bezetting met drie gitaristen. Nu staat Callum McMurchie met een extra gitaar en synths op het kleine podium. Vaste drummer Louis Bradshaw was er niet bij, hij werd vervangen door Nathan Ridley, producer van de band.

Tom Coyne (Lead) richt zich op het zeer technische werk. Hij combineert ingewikkeld vinger werk met zware rockriffs en abrupte tempowisselingen.
Chloe Spence legt met haar gitaarwerk vaak de harmonische basis die aansluit bij haar jazzy zanglijnen. Haar spel fungeert is de melodieuze, dromerige tegenhanger van Toms complexe riffs.
De derde gitaar (Callum) wordt functioneel ingezet. Deze laag richt zich puur op het inkleuren van de sfeer: denk aan ambient-achtige soundscapes, extra gitaar-chords voor intensiteit, of juist het overnemen van melodielijnen wanneer Chloe zich volledig op de zang focust.

Tracks als Dozer zijn kenmerkend voor de ritmische complexiteit van de band, terwijl Splatter juist een kort, explosief experiment is. De dromerige en loepzuivere stem van Chloe komt prominent aan bod zoals in het prachtige shoegaze nummer Slow Moving. Met Daisy Chains sluit de band dit toch wel heel intiem feestje af met geweldig gitaarwerk.

De kern van de band bestaat uit de volgende muzikanten:

Chloe Spence (Coyne): Zangeres en gitarist.
Tom Coyne: Leadgitarist.
Louis Bradshaw: Drummer
Bernardo: Bassist

De band staat onder contract bij het platenlabel Bella Union.

aug, 2026

Bossche Animal Road sfeervol op frisse Boulevard avond
Van ronkende rockband in leren jassen naar intieme folk en country harmonieën

Animal Road, de formatie met haar roots stevig verankerd in Den Bosch, transformeerde op maandagavond laat het openluchttheater op de Parade in een sfeervol centrum van folk en Americana. Wie de band al langer volgt, herinnert zich wellicht dat de mannen ooit begonnen als een stevige rockband gehuld in leren jassen. Zie eerdere recensies.

Animal Road

Inmiddels hebben de ronkende versterkers plaatsgemaakt voor een verfijnd akoestisch geluid, en betrad de formatie om exact 23:00 uur het Torenpodium tijdens Theaterfestival Boulevard. Wat volgde was een 75 minuten durende masterclass in organische, intieme festival muziek die perfect paste bij de rustige en frisse late avond. En wat het is het toch fijn dat deze mannen van Animal Road geen gebruik hoeven te maken van autotune.

Vanaf het openingsnummer bewees de band dat ze geen bombastisch drumstel nodig hebben om impact te maken. De ritmesectie, volledig gedragen door de ritmische en inventieve percussie op de cajón, gaf de muziek een ongekende dynamiek. Het houten slaginstrument vormde de perfecte, aardse hartslag voor het melodieuze gitaarwerk en de diepe bassen. De aanwezige fijnproevers op het plein werden direct gegrepen door deze semi-akoestische aanpak en bleven warm door de muziek.

Het absolute hoogtepunt van het optreden lag in de vocale prestaties. De kenmerkende driestemmige harmonieën sneden loepzuiver door de frisse Bossche nachtlucht. Bij singles als Worthwhile en Vagabond smolt de meerstemmige kracht feilloos samen, wat hoorbaar herinneringen opriep aan grootheden zoals de Eagles en Sons of the East. Het is knap hoe Animal Road een geluid weet neer te zetten dat direct herkenbaar en vertrouwd voelt, maar door de moderne indiepop-invloeden toch fris blijft.

Naarmate de klok richting middernacht tikte, schakelde de band moeiteloos over naar opzwepende refreinen die de Parade lieten meezingen. Juist door de rustige setting ontstond er een bijzondere, persoonlijke connectie tussen de muzikanten en de luisteraars. De band bewees tijdens dit thuisoptreden op Theaterfestival Boulevard een geoliede live-machine te zijn die de perfecte balans vindt tussen melancholische folk en toffe feelgood. Een fijn optreden en hernieuwde kennismaking die smaken naar het aankomende nieuwe album.

aug, 2026

TripKip komt, ziet en plet je plat op de dansvloer
Zonder kippenpakken maar mét een heerlijke groove à la goa-trance op de Parade

TripKip veranderde de Parade tijdens Festival Boulevard in een pulserende openluchtclub, al lieten ze hun befaamde verenpakken dit keer in de kast liggen. De band had zich voor deze gelegenheid namelijk niet de moeite genomen om zich om te kleden; geen kippenkleding en geen iconische outfit dus.

TripKip

Desondanks stroomde het Bossche plein op deze vrijdagavond massaal vol. Dankzij de gratis toegang was de drempel laag en de opkomst enorm. De sfeer zat er al vroeg in. Wie rond de klok van tien in Tent Paars bij de Bossche Boiler stond, werd door de dj getrakteerd op een zwoele zomerset vol techno en house. Het bleek de perfecte opwarmronde voor de absolute climax van deze avond.

Ruim voor de geplande starttijd van 23:00 uur was er geen doorkomen meer aan en stond de dansvloer al helemaal vol. Toen de muzikanten in hun alledaagse kleding het podium bestegen, bleek de ontbrekende showkleding geen enkel obstakel voor het feest. De Parade explodeerde direct in een zee van beweging.

DJ Aäron Knoester

Ravian de Ruig

vocals

TripKip nam geen gas terug en zette meteen in op een dj housesessie. In plaats van een loeiharde beukset kozen ze voor een fijne groove housetrack, waarmee ze direct de juiste toon zetten. Vanaf de eerste beat werd het publiek meegezogen in een hypnotiserende goa-trance. De unieke combinatie van live percussie en de opzwepende elektronische groove zorgde voor een ongekende dynamiek.

De percussionist smeet er bovendien een verrassende muzikale troef tegenaan door ook op een trompet, een mellophone, te spelen, wat met de felle koperklank voor een extra gelaagd geluid zorgde. Ook zonder hun opvallende verschijning toonden de bandleden zich absolute meesters in het bespelen van de massa.

Wat deze show zo sterk maakte, was de muzikale onvoorspelbaarheid. Net wanneer de monotone housebeats het overnamen, verraste TripKip met gedurfde uitstapjes naar andere genres. Lome reggaevibes brachten even een Caribische bries over het plein, om vervolgens moeiteloos over te schakelen naar een meeslepende cover van de golden oldie Beggin’ van Frankie Valli. De transformatie van deze klassieker tot een dampende dancetrack was een van de absolute hoogtepunten van de nacht.

De synergie tussen deze TripKip set en het publiek was heel bijzonder. Humor en hoogwaardige house gingen hand in hand. Met dit gratis toegankelijke spektakel werd bewezen dat de muzikale kracht van de band ook zonder uiterlijk vertoon overeind blijft. De formatie kroonde zich hiermee tot de absolute headliner van de late uurtjes op Festival Boulevard. Een memorabele, prettige chaos die Den Bosch niet snel zal vergeten.

Percussie, trompet en electronische drums Rinse Buurma
Percussie, drums Ravian de Ruig
DJ Aäron Knoester

Er is geen officiële eigen Spotify-playlist van de band zelf, maar fans en festivals hebben lijsten gemaakt die hun unieke sound vangen.

aug, 2026

De muziek en de verhalen van Omar Ka komen van ver
Mix van traditionele en moderne Afrikaanse muziekstijlen met een hoofdrol voor talking drum

Omar Ka & Fula Band bijten het spits af van de gratis muzieksets van Boulevard 23:00 op het buitenterras van het Torenpodium. Al ruim vantevoren verzamelt zich een respectabel aantal fans op de dansvloer van het terras. Daarvoor draait DJ Bola aka Bola Beats in Tent Paars een mix van salsa, hiphop, funk en jazz en maakt zo de geesten rijp voor de West-Afrikaanse band van Omar.

Omar Ka & Fula Band

Omar Ka speelt op een bijzondere gitaar; een akoestisch-elektrische gitaar met een asymmetrisch klankgat in de bovenste schouder. In plaats van één groot rond gat in het midden, hebben deze gitaren meerdere kleinere gaatjes (vaak omringd door houten versieringen) aan de bovenkant/schouder van de klankkast. Dit vermindert rondzingen (feedback) drastisch wanneer de gitaar elektrisch wordt versterkt op een luid podium.

Wegens zijn West-Afrikaanse speelstijl gebruikt hij de gitaar vaak niet alleen om akkoorden te tokkelen, maar ook als percussie-instrument (ritmisch tikken op de kast). Gitaren met dit specifieke ontwerp zijn oersterk en reageren ontzettend goed op een felle, ritmische aanslag zonder dat het geluid gaat galmen of storen via de versterkers. Chassé Theater.

Fula band gitaren

Fula band ritme sectie

En ritme zal deze avond in veelsoortige vormen aan bod komen zoals de beats van Dakar, reggae en funk met de mix van de traditionele, dromerige woestijnmelodieën. Maar ook het gitaarspel draagt bij aan een dansbare, opzwepende groove die perfect past bij de late uurtjes op het Theaterfestival Boulevard.

Het eerste nummer is een rustig en gedragen nummer; je zou het het beste kunnen typeren als een West-Afrikaanse blues ballad. De hese stem van Omar Ka maakt de toonkleur van dit nummer helemaal compleet, maar het publiek is duidelijk ‘eager‘ om uit zijn dak te gaan.

Het tweede nummer stelt niet teleur. Na een fijne typisch West-Afrikaanse gitaarintro van Omar gaat de band helemaal los. Het is vanavond nogal fris, frisser dan we de laatste tijd gewend zijn. Dansen helpt om het warmer te krijgen en deze band houdt je de hele avond in zijn greep met een mooie hoofdrol voor de talking drum. Een prima start van Festival Boulevard, deze afsluiter van de dag.

jun, 2026

Tributebands rukken op in de Grote Bossche Kopieershow
De tributeband is de democratisering van de popgeschiedenis

Het lijkt wel één grote kopieershow want loop op een willekeurige vrijdagavond door de straten van Den Bosch en de kans is groot dat je wordt ingehaald door flarden nostalgie. Uit de popzaal van Willem Twee klinken de herkenbare gitaarsolo’s van dIRE sTRATS of Musest (coverfoto), in het Theater aan de Parade doet een prima lookalike een emotionele imitatie van Adele, en later deze zomer trilt de historische bestrating van de Parade op haar grondvesten tijdens Tribute op de Parade.

Kopieershow

Den Bosch lijkt in de greep van de tributebands. Waar we vroeger naar livemuziek gingen voor de vernieuwing, het avontuur en de rauwe spanning van het onbekende, kiezen we vandaag de dag massaal voor de ultieme herhaling.

Het is een fascinerend fenomeen. De cultuursector heeft de mond vol van innovatie, subsidie-eisen voor grensverleggende kunst en talentontwikkeling. Maar loop de Bossche zalen in en je ziet dat de echte kassakrakers, bands zijn die vakkundig andermans erfgoed exploiteren.

We willen geen jonge, hongerige honden die hun ziel blootleggen in een microfoon; we willen Queen Must Go On die voor de duizendste keer Bohemian Rhapsody perfectioneert, pal voor de Sint-Janskathedraal in de Grote Bossche Kopieershow die vrijdag 24 juli plaatsvindt.

Je kunt daar het fijne van vinden en het een gebrek aan culturele moed noemen; een capitulatie voor de nostalgie, aangespoord door populaire televisieprogramma’s die van het nadoen van popiconen een ware topsport hebben gemaakt. Maar wie weleens in zo’n hossende Bossche zaal heeft gestaan, voelt ook dat er iets anders meespeelt.

De echte popiconen zijn onbetaalbaar geworden, spelen alleen nog in onpersoonlijke megastadions, of liggen simpelweg al jaren op het kerkhof. De tributeband is de democratisering van de popgeschiedenis geworden. Het biedt de Bosschenaar een betaalbare, herkenbare en kwalitatief hoogwaardige injectie van puur geluk.

De opmars is niet meer te stuiten. Of het nu gaat om de Stones Sessions in de theaterzaal of een massaal meezingfeest met de muziek van de Bee Gees in de buitenlucht; we vieren collectief de herkenning. Den Bosch bewijst dit concertseizoen dat de kopie het nieuwe origineel is geworden.

Coverfoto Musest: ©Monique Nuijten

jun, 2026

Meedeinen met striemende smartlappenrock van Zwartlap
Nederlandstalige classics flink overgoten met een stevige scheut metalrock

Zwartlap is dé SmartlappenRockband van Nederland die de emotionele diepgang van het Nederlandse levenslied combineert met de harde energie van rockmuziek. De viermansformatie steekt bekende klassiekers in een volledig nieuw jasje en speelt vandaag op het sympathieke podium van muziekcafé Station Zuid aan de Zuiderpassage.

Zwartlap

Het mooiste van het repertoire van Zwartlap is dat je alle nummers kent. Ze horen tot de canon van het Nederlandse lied. Bloed, zweet en tranen (André Hazes), Manuela (Jacques Herb), Ik verscheurde je foto (Koos Alberts), Je loog tegen mij (Drukwerk), natuurlijk Het Kleine Café Aan De Haven (Pierre Kartner) en nog veel meer.

Je kent ze maar nu krijg je ze te horen op wel een heel andere manier. Een unieke fusie van bekende meezingers en stevige gitaarsolo’s, geïnspireerd door hardrockbands zoals Volbeat en Metallica. Rockenergie met een hele vette knipoog.

Ook hun podium outfit is het vernoemen waard. De volumineuze zanger/gitarist Kenny Singuh draagt een rok, een soort Schotse kilt met militaire schutkleuren met daarop een veldgroene T-shirt. Het felrode mutsje maakt het beeld compleet. Bassist Bassr Harrie en gitarist Gé String zien er strak uit in hun donkere pakken met doodshoofden print, de vette knipoog naar het metal genre. Drummer Haye Hett heeft zijn pak waarschijnlijk thuis gelaten.

Kenny Singuh

Bassr Harrie

Gé String

Haye Hett

De band voelt zich senang op festivals zoals in Den Bosch op Koningsdag. Voor het Levenslied festival op de Bossche Markt zijn ze misschien wat te heftig, zeggen ze zelf. Pas als ik ze hoor spelen, zie ik in hoe goed ze dat zelf hebben ingeschat.

Vooral het nummer Het Kleine Café Aan De Haven van Pierre Kartner aka Vader Abraham wordt fantastisch gecoverd door Zwartlap. Na een lange sfeervolle intro volgt een waar eerbetoon aan deze grote klassieker van het Nederlandse lied. Maar ook Brandend Zand van Anneke Grönloh laat je niet koud. Er wordt flink meegezongen. Deze band maakt er een feest van en is uniek in de Nederlandse muziekscene.

Zwartlap is:

Kenny Singuh – Zang
Gé String – Gitaar
Bassr Harrie – Basgitaar
Haye Hett – Drums

mei, 2026

Timo Lassy Trio en JUNO bereiken verschillend publiek
De muzikale insteek ligt in het verschil tussen traditie en elektronische dance

De Finse saxofonist Timo Lassy staat zondagavond samen met twee landgenoten – (contra)bassist Ville Herrala en drummer Jaska Lukkarinen – op het podium van de Toonzaal. Het is het laatste concert van deze Jazz in Duketown (JiD) 2026 op deze locatie. De belangstelling is erg groot voor het Timo Lassy Trio. Deze set is net zoals de voorafgaande een samenwerking tussen Puls jazz en het JiD festival.

Timo Lassy Trio

Timo speelt in het begin van de set op een dwarsfluit en (nog) niet op een saxofoon. Bassist Ville Herrala opent met een krachtige beat die hij het hele nummer aanhoudt, ondersteunt door het vinnige slagwerk van Jaska Lukkarinen die er nu en dan lekker syncopisch tegen ingaat. Timo Lassy, eerst op die dwarsfluit maar snel daarna op de saxofoon, vertelt het verhaal met steeds de onderliggende, repeterende basbeats van Herrala.

Het recent uitgebrachte album Helsinki Live legt de rauwe energie en improvisatiekracht van het drietal live weergaloos vast, maar hier en nu in de volle akoestiek en prachtige ambiance van de Toonzaal bereiken de drie Finnen toch wel een magische hoogte. Met moeite kan ik me losmaken van het Timo Lassy Trio en terug te keren in de buitenwereld om naar het Kerkplein te gaan voor de band JUNO.

JUNO

Jeline Weening

Jelle Willems

Jeroen Vermazeren

Jesper van den Eijnden

Op het Kerkplein tref ik een heel andere situatie aan. Daar geen stil, beleefd en geconcentreerd publiek maar rumoerige en blije feestvierders die aan het dansen zijn op de house van JUNO. De band combineert synthesizers en harde beats met saxofoon, tuba en drums.

Het genre wordt ook wel akoestische electronica genoemd. Vooral de tuba met Jeroen Vermazeren speelt een hoofdrol en krijgt ook de meeste bijval. Vaste bandlid Joos Munneke is voor deze gelegenheid vervangen door Bosschenaar Jelle Willems die ook bij de jazz band Nausyqua speelt.

Vermazeren is (bijna) onvermoeibaar op zijn tuba en drummer Jesper stampt ongenadig op de bassdrum, terwijl Jelle en Jeline voor de heldere klanken zorgen. Alles staat deze avond in dienst van het dansbare, er is geen ruimte voor nuance en spiritualiteit. Dance, sucker !

mei, 2026

Lakecia Benjamin en Ida Nielsen zetten keihard de toon
Een warme zwoele avond vol soul, funk en jazz met muzikale explosies

Vandaag de tweede dag van Jazz in Duketown staat saxofonist Lakecia Benjamin (USA) op de Markt en pal na haar treedt de Deense bassist Ida Nielsen op voor een grote schare trouwe fans op de Parade. En geloof me deze vrouwen zijn niet voor de poes. Hun innerlijke overtuiging in de kracht van muziek mondt uit in een ongelofelijke powerplay.

Lakecia Benjamin

Eerst stormen de begeleiders van Lakecia het podium op; Elias Bailey op contrabas, Jonathan Barber op drums en pianist/keyboards Oscar Perez. Van meet af aan hakken ze er genadeloos op in zoals alleen Amerikaanse jazz-musici dat doen… en kunnen, powerplay americana. Dan komt onder luid gejuich The Golden Lady of Jazz op, zoals gewoonlijk gestoken in een van haar uitbundige goudkleurige pakken.

Elias Bailey

Jonathan Barber

Oscar Perez

Lakecia begint eerst met een bedankje voor haar boeking hier op Jazz in Duketown. Ze vindt het geweldig. Daarna een felle uithaal naar de politieke en sociale situatie in de VS. Het doet me denken aan het verhaal van een andere Amerikaanse jazzmuzikant. In 2025 maakte Dee Dee Bridgewater soortgelijke statements op deze zelfde locatie. Het zit Amerikaanse musici kennelijk hoog, hun thuissituatie.

Het openingsnummer was al heftig, de rest van de set voltrekt zich in dezelfde dynamiek met soms een rustpauze als Lakecia een solo weggeeft. Oscar Perez speelt nietsontziend op de toetsen van de vleugel en drummer Jonathan Barker roffelt en beukt op zijn drumstel. Elias Bailey op zijn contrabas lijkt een punt van rust maar dat is schijn. Het improvisatie vermogen is groot en kundig. We hebben hier te maken met big city jazz, uit New York.

Ida Nielsen & The Funkbots

Hoe anders is het op een steenworp van deze Amerikaanse profi’s waar bassist Ida Nielsen & The Funkbots op de Parade het eerste deel van hun set gaan spelen. Hier geen big city jazz à la Lakecia Benjamin maar de funk uit Minneapolis. Ida Nielsen die nog met Prince heeft gespeeld, ja in 2010 een belletje kreeg of ze naar Paisley Park wilde komen voor een jam met His Royal Badness.

Prince was de grondlegger van The Minneapolis Sound, een mix van funk, pop, synthpop en rock. Kenmerkend van die sound is het inzetten van synthesizers in plaats van blazers, Linn drumcomputers, funky gitaarriffs en hoge, expressieve zang (kopstem). Ida Nielsen speelde tot aan het overlijden van Prince in 2016 vast in zijn begeleidingsbands The New Power Generation en 3rdeyegirl.

Prince was haar mentor en leraar. In zijn studio in Minneapolis leerde hij haar exact hoe de strakke, ronkende baslijnen van de Minneapolis Sound moesten klinken. De speelstijl van Ida Nielsen kenmerkt zich door vlijmscherpe, percussieve slap-bass, een fundamenteel onderdeel van de funky Minneapolis-stijl.

Met haar eigen vaste band, Ida Nielsen & The Funkbots, brengt ze een eerbetoon aan deze sound. Haar solo-nummers combineren ouderwetse funk met hiphop en bevatten duidelijke knipogen naar het werk van Prince. Ida wordt begeleid door: rapper Kuku Agami, gitarist Oliver Engqvist, drummer Patrick Dorcean en toetsenist Phong Le.

Kuku Agami

Oliver Engqvist

Patrick Dorcean

Phong Le

De band is goed op dreef, de funk zit er goed in en Ida slapt en popt op de lagere dikke snaren. Het ritmische gitaarspel van Oliver Engqvist doet denken aan die van Nile Rodgers van Chic. Het verschil zit ‘m dat Oliver niet oneindig lang dat gitaarritme aanhoudt; hij knalt er op gezette tijden een heftige, korte overdrive in. De rap van Kuku Agami past goed in de beat van de band. Zijn donkere stem heeft een groot bereik.

Ik sprak vlak voor het begin van de set met een aantal van Ida’s meest loyale fans. Zij gaan trouw naar haar toe als ze in Nederland komt spelen. Ze dragen donkere T-shirts met de naam van Ida Nielsen opgedrukt en gingen naar haar concerten al lang vóór dat ze werd ingelijfd in de hofhouding van Prince. Natuurlijk zingen ze mee met alle nummers die ze uit hun hoofd kennen. Het is top entertainment hier op de Parade.

mei, 2026

Jeangu Macrooy en het JOC openen Jazz in Duketown
Door de zomerse temperaturen kan dit openlucht jazzfestival in de Bossche binnenstad niet beter beginnen

Onder de titel “Lean On Me: A Tribute to Bill Withers” openen Jeangu Macrooy en het Jazz Orchestra of the Concertgebouw (JOC) de 2026 editie van Jazz in Duketown op de Parade. Het is een grootschalig eerbetoon aan deze legendarische soulzanger. Tijdens deze show arrangeren Jeangu Macrooy en het JOC de tijdloze soulklassiekers van Bill Withers in echte bigband-arrangementen.

Jeangu: “Als er een artiest is aan wie ik een ode zou willen brengen, is het wel Bill Withers. Als songwriter en artiest sta ik op zijn schouders; zijn muzikale erfenis is ongeëvenaard!”

Jeangu Macrooy

Het is erg warm op de Parade. De zon schijnt onbarmhartig op de musici. Je ziet het zweet van hun voorhoofden gutsen. Jeangu Macrooy kan nog schuilen in de schaduwzijde van het podium als een van de muzikanten een solo weggeeft. Zijn stem is minder vol en donker dan die van Bill Withers, maar dat laat onverlet dat zijn covers samen met het JOC staan als een huis.

Nummers zoals Lean On Me en Ain’t No Sunshine passeren de revue met telkens een solo van een de concertleden. Jeangu Macrooy is bijna de bescheidenheid zelve door helemaal naar de zijkant van het podium te gaan staan. Zo krijgen individuele spelers van het JOC ook de aandacht die zij verdienen.

Susanne Alt

Maar er is meer dan Jeangu Macrooy & JOC in de line-up. Op de Markt staat Susanne Alt met haar altsax (!) op punt van spelen. Zij speelt onder meer een nummer van Charlie Parker en enige nummers van haar nieuwe album Dark Horse. Ook zij heeft last van de ondergaande zon en is genoodzaakt om haar jas uit te trekken. Op het podium wordt Susanne bijgestaan door toetsenisten Matthijs Geerts en Ike van Bergen, bassist Thomas Pol, drummer Yoràn Vroom en percussioniste Helene Jank.

Susanne Alt

Matthijs Geerts

Thomas Pol

Yoràn Vroom

Helene Jank

Dareyn

Dareyn (ook actief als het Dareyn Ensemble of Dareyn Q.7) is een vernieuwende hedendaagse muziekgroep die oosterse en westerse muziekwerelden samenbrengt. Door de nieuwe samenwerking met Franz von Chossy en Vinsent Planjer is het vizier nu wat meer gericht op jazz. Samen met kemenche-speler en componist Emine Bostancı wordt een verstilde wereld geschapen in de mooie akoestische ambiance van De Toonzaal die goed gevuld is met een zeer aandachtig publiek.

Kees van Schijndel Octet

Op het Kerkplein staat de Bossche bassist/componist Kees van Schijndel met zijn achtkoppige band. Het Kees van Schijndel Octet. Kees staat in de jazz- en fusiescene ook wel bekend onder zijn artiestennaam KeesOnTheBass. Kees bracht vorig jaar zijn tweede album Nhamvidash uit. Nhamvidash is de naam van een fictieve godin die Kees van Schijndel heeft bedacht voor het titelnummer van zijn album.

Kees combineert jazzimprovisatie met invloeden uit de soul, R&B, funk en folk. Zijn sound balanceert constant tussen strakke, dansbare ritmes en emoties. Het publiek op het Kerkplein kan die mix wel op waarde schatten gezien de vele enthousiaste reacties.

Kees van Schijndel

Ema Catarina Lucas

Kees van Schijndel Octet

Steffen Morrison

Steffen Morrison is een goede bekende van KLANKGAT. Deze soulzanger pur sang is al menigmaal door de redactie gerecenseerd die telkens onder de indruk raakt van zijn tomeloze energie. De roots van Steffen liggen diep in de ‘oude soul’ waar hij zijn eigen smaak en sturing aan toevoegt met op de achtergrond giganten als Otis Redding en James Brown. Hier op de Parade spelen hij en zijn band ‘het huis’ plat.

Anton Goudsmits Maison Prettyboy

Maison Prettyboy is het escortbureau van Jacobse en zijn compagnon Van Es. Het is een van de bekendste sketches van Kees van Kooten en Wim de Bie. Gitarist Anton Goudsmit koos die naam voor zijn nieuwe formatie met Daniel Bulatkin op Hammond en drummer Felix Schlarmann. Het trio waagt zich aan een waaier van muziekgenres die wonderlijk genoeg samensmelten tot een organische melting pot.

ÆDM

ÆDM is een opkomende, zeskoppige Nederlandse crossover-band die is ontstaan uit de jazz- en poppopleiding van het conservatorium ArtEZ in Arnhem. De band staat bekend om hun unieke mix van elektronische dansmuziek en rauwe live-instrumenten. En daar is geen woord Frans bij, wel dat de muziek altijd dansbaar is.

Het toegestroomde publiek op het Kerkplein vindt het allemaal geweldig en hoeft niet aangespoord te worden om te gaan dansen. Dat gebeurt al van meet af aan, bij de eerste tonen. Dat gaat zo de hele set door, want de naam ÆDM is een directe knipoog naar EDM (Electronic Dance Music).

Copchase ft. Pearl Jozefzoon

Net als bij Jeangu Macrooy staat achter zangeres Pearl Jozefzoon een heus orkest van flink formaat. De 17-koppige band Copchase nodigde voor Jazz in Duketown de zangeres uit. Met haar krachtige opera stem weet zij als geen ander het publiek te boeien. Zij won niet voor niets het tv-programma Van Popster tot Operaster. Deze avond worden grote hits uit de soul en pop gecoverd zoals I’m Every Woman van Chaka Kahn.

Het is een feest der herkenning, hier op de Parade en ook de afsluiting van de eerste dag van deze Jazz in Duketown 2026 editie.

Jeangu Macrooy