Torii

Torii op volle sterkte bij Muziek Op Donderdag

Psychedelische popsongs zweven de Toonzaal in, dalen neer in je hoofd en laten je zweven

De band Torii is wat van plan, als je hun instrumentarium zo ziet uitgestald in de foyer van Willem Twee Toonzaal. Heel veel gitaren, twee Korgs, microfoons, drumstel, een wit koffertje op een standaard met daarop een lapsteel. De vijf mannen van Torii gaan er vol in, zo lijkt het. Het publiek wacht de dingen geduldig af. De band laat op zich wachten.

Torii

Deze diashow vereist JavaScript.

Als Torii eenmaal aantreedt en begint te spelen, wordt het wachten meer dan beloond. Torii brengt vrijdag 21 februari het debuut album Return to Form op Mink Records uit. Domenico Mangione kondigt dat aan alvorens de band gaat spelen. Na afloop kun je die LP kopen.

Torii
Domenico Mangione

Het eerste nummer Is It Now staat nog niet op Spotify en waarschijnlijk wel op die nieuwe LP Return to Form. De sound van Torii verrast je als je er niet bekend mee bent. Het nummer begint als een lief liedje. Zitten we nu naar een gitaarbandje te kijken? En waar dienen die Korgs dan voor? Wel, die dienen ervoor om je mee te nemen naar een andere sfeer die niet lijkt op die van een standaard gitaarbandje. Jilles van Kleef tovert geheime geluiden uit zijn keyboard. Het publiek reageert enthousiast.

Torii
Jilles van Kleef

De single Forward Retreat (2020) is het tweede nummer en doet denken aan warme zomerdagen. Domenico zingt zacht, het nummer kabbelt lekker rustig door en weer raakt Jilles de juiste noten aan om ons ergens anders naar toe te nemen. Hoogtepunt van de set is de single Heat Lightning (2019). Het nummer klinkt als een hit uit de jaren ’70 (Yes) met leuke vocalen van de hele band. Het wordt weids uitgesponnen met lekker veel gitaarwerk.

Torii
Willem Oostendorp – lapsteel Vox Humana

Honey  uit 2016 kan natuurlijk niet ontbreken. Dat nummer is al 125 duizend keer via SoundCloud beluisterd. Return to Form, Antwerpen, Tongue-tied, Submerged en Sinuosity zijn de andere nummers van de set die deze avond geen pauze kent

Deze diashow vereist JavaScript.

Psychopop krijgt van Torii een diepere lading. Het begint schijnbaar onschuldig maar een paar minuten verder ben je in een hallucinante maalstroom belandt. Gelukkig voert de band je aan het eind weer terug naar rustigere vaarwaters. Maar je bent dan wel niet meer dezelfde, zo lijkt.


Bandleden Torii
Domenico Mangione (vocals/multi-instrumentalist/production)
Jilles van Kleef (keys/guitar/percussion)
Willem Oostendorp (guitari/lap steel)
Olivier Schiphorst (drums)
Tijmen van Wageningen (bass/multi-instrumentalist/production)

Terry Datsun

Terry Datsun vindt solo optreden beetje eng

Blues, rock, ballads, covers en gloednieuwe liedjes akoestisch en op een rode Eastman gitaar

In zijn eentje optreden is Terry Datsun (UK) niet echt gewoon. Hij heeft niet de back-up van zijn band The Dead Kings en vooral de stilte van het publiek in de Toonzaal is a bit scary. Wat hem wel bevalt, is de heel andere benadering van zijn songs. Het zijn warme, bluesy songs die je bij blijven, óók als ze akoestisch worden gespeeld. Misschien dat ze zo zelfs langer in je hoofd blijven rondzingen.

Terry Datsun

Terry Datsun
Terry Datsun met Eastman gitaar

Terry Datsun opende de avond met het nummer Disco Ball van de gelijknamige EP uit 2018. “Ik ga voornamelijk nummers spelen van mijn nieuwe album Fable Of The Seas,” zegt hij na het openingsnummer. Het nummer Polly Anna dat hij daarna inzet, staat inderdaad op dat nieuwe album. Net als Surfer Girl dat hier helemaal onderaan van dit artikel in Youtube te horen is.

Datsun heeft een duidelijk Brits accent dat hij bij blues nummers enigszins kan maskeren. Als hij echter in de Zuidelijke Staten van Amerika optreedt, krijgt hij altijd opmerkingen over dat Brits accent, vertelt-ie. Terry Datsun roept dan I’ve got to get the blues out, whatever it takes!

Terry Datsun
Got to get the blues out

Covers
Verspreid over twee sets speelt Terry nog meer nummers van Fable Of The Seas (2019) zoals Girl in the Vans en Kamikaze Jumpsuit, Like a Dog en Light the Touchpaper. Datsun sluit zijn optreden af met het aanstekelijke nummer Dance If You Wanna.
Tussen die nummers door speelt Datsun twee covers. De eerste is Dancin’ In The Dark van Bruce Springsteen en de tweede cover is Suzanne van Leonard Cohen. Beide covers worden fraai vertolkt. Vooral het nummer van The Boss wordt met veel applaus beloond. Terry’s uitvoering van Suzanne is sneller dan die van Cohen en van Herman van Veen.

Terry Datsun
Take your time

Terry Datsun heeft sowieso nog meer verrassingen in petto zoals de première van een nummer dat hij een paar dagen geleden heeft geschreven voor zijn echtgenote. Het nog titelloze nummer gaat over een gesprek over hun huwelijk. Dat zij geen overhaaste beslissingen hoeft te nemen. “Take your time,” zingt Terry telkens in het nummer.

Wil hij misschien zijn huwelijk redden? Ik weet het niet. Zover durfde ik niet door te vragen toen ik na afloop van de show even met Terry sprak. Take your time. Het duurt even voordat die korte zin uit mijn hoofd verdwijnt.


ABBA Rocks

ABBA Rocks méér dan een look-alike tributeband

ABBA nummers omgezet naar rocksongs door muzikaal leider Richard Zoer blijven herkenbaar

ABBA Rocks is ABBA in rock. Zo simpel is het eigenlijk. ABBA Rocks is een waar feest der herkenning maar pakt een ‘tikkie anders’ uit. Het publiek vindt het geweldig en zingt uit volle borst mee met de bekendste liedjes. Ring Ring, Voulez-Vous, Waterloo, Dancing Queen en S.O.S. Wie kent ze niet?

ABBA Rocks

Deze diashow vereist JavaScript.

Het is volle bak in de Grote Zaal van Willem Twee poppodium, nog net niet uitverkocht. ABBA Rocks opent met The Visitors van het gelijknamig album. Sterke keuze. Het nummer begint met bezwerende soundscapes. De aanvankelijk op Nordische chant gebaseerde zang gaat vrij snel over naar het bekende ABBA up tempo. John Jaycee Cuijpers neemt hier de leadzang voor zijn rekening, later overgenomen door zangeres Lisette van den Berg.

ABBA Rocks
ABBA Rocks in W2

The Visitors is een nummer dat niet in het collectief geheugen staat opgeslagen. Het tweede nummer Ring Ring daarentegen wel. Hier en daar wordt al gedanst. John maakt daar ook een opmerking over: “Zo, er wordt nu al gedanst, hier in Den Bosch.” Als Summer Night City wordt ingezet, is iedere twijfel (bij mij) weg. Hier staat een band met hele goede muzikanten die niet klakkeloos bekende hits nabootsen.

ABBA Rocks
Richard Zoer

Met dank aan muzikaal leider en bassist Richard Zoer. Nummers van de wereldberoemde Zweden zijn door hem knap gearrangeerd naar de rockversie waarmee ABBA Rocks furore maakt. Knap omdat ondanks het omzetten naar een rock versie de nummers heel herkenbaar blijven. En niet onbelangrijk, ABBA Rocks wil geen look-alike band zijn. Zanger John Cuijpers en Agnetha Fältskog zijn allebei blond, maar daar houdt elke overeenkomst dan ook meteen op.

ABBA Rocks airplay gitaristen 

ABBA Rocks
Leif de Leeuw – Menno Gootjes

Gitaristen Leif de Leeuw en Menno Gootjes krijgen veel ruimte tijdens de show. Die airplay pakken de gitaristen letterlijk met beide handen aan. Het hele concert door strooien ze kwistig met solo’s zonder dat het gaat vervelen. De solo’s brengen een ABBA nummer naar een next level. En het zijn ervaren gasten die een show kunnen weggeven. Ze weten hoe ze zich als rock muzikant moeten opstellen. Pijnlijke grimas op het gezicht, de juiste gitaarhouding, de guitar battle, enzovoorts. Alles wat ooit in de gloriejaren van rock ’n roll is vastgelegd.

Deze diashow vereist JavaScript.

Hammond orgel
Het warme geluid van een Hammond orgel is ongeëvenaard. Dat ABBA Rocks dat instrument met Sven Figee aan de keys heeft ingebed in haar sound, is gewoonweg magistraal. De ABBA nummers krijgen een enorme diepgang en warmere klankkleur.

ABBA Rocks
Sven Figee aka Sven Hammond

In de eerste set worden nog Hole In Your Soul, Mamma Mia, Knowing Me Knowing You, When I Kissed The Teacher, The Name of The Game, On And On And On, Dancing Queen en Waterloo gespeeld. De zaal was al veel eerder om.

Tweede set

Na een break van 20 minuten begint ABBA Rocks aan het instrumentele nummer Intermezzo no. 1 van het album ABBA. Sven Figee, Menno Gootjes en Leif de Leeuw maken dankbaar gebruik van het door Richard Zoer bewerkte nummer. De band begint hierna met rocky ballads, rustiger in tempo, stevig en stoer uitgevoerd.

ABBA Rocks
Winner Takes It All

In My Love My Life van het album Arrival is een hoofdrol weggelegd voor Lisette van den Berg.  Eagle, het oorspronkelijk up tempo Lay All Your Love On Me, The Day Before You Came enThe Winner Takes It All zijn redelijk ‘rustige’ nummers te noemen. Vooral het laatste nummer is prachtig uitgevoerd. Richard Zoer heeft dit lied over echtscheiding perikelen flink uitgesponnen en Lisette toont zich van haar meest dramatische kant. Ongetwijfeld het hoogtepunt van de avond.

Dansfeest en drie toegiften

ABBA Rocks
Feest in W2 met ABBA Rocks

Met Why Did It Have To Have to Be Me geeft ABBA Rocks de tweede set een andere wending. Tijd voor een feest. Gimme, Gimme. Gimme zet de boel helemaal op zijn kop. Het laatste nummer So Long is opgedragen aan de technische crew. Ook dit nummer is een stuk langer dan het origineel. Een echt afscheidsnummer.

Gelukkig hoeft het enthousiaste publiek niet lang te wachten op een toegift. Het worden er zelfs drie: S.O.S., Voulez-Vous en Does Your Mother Know. Een cursus ‘Hoe krijg je een zaal plat?’ wordt hier en nu LIVE weggegeven. ABBA Rocks maakt terecht furore. Dat is onder meer te zien aan de waslijst optredens door het hele land.


Vaste drummer Sjoerd Rutten speelde niet in Den Bosch. Zijn plaats op de drums werd waargenomen door Arno van Nieuwenhuize.

 

Las Medicinas

Las Medicinas koketteert met sinistere schemerwereld

Jong Actief is meest rauwe en ongepolijste locatie van Rauwkost 2020

Dat een band zoals Las Medicinas in Jong Actief gaat optreden, hoeft geen al te grote verbazing te wekken. Bands zoals Las Medicinas zijn daar helemaal op hun plaats. Van alle locaties op het Rauwkost festival benadert die van Jong Actief het dichtst wat het festival wil uitstralen. Voor en door jongeren met voorliefde voor anders, extravagant, rauwer, underground.

Las Medicinas

Deze diashow vereist JavaScript.

Las Medicinas maken onderdeel uit van de burleske freakshow EXTRAVAGANZA. Radio Barbã en Bag Juice zijn de andere bands die op het affiche staan. Voor de deur van Jong Actief staat een portier helemaal in klassieke outfit – lange jas met gouden epauletten en hoge hoed – die bezoekers wijst op de verhogingen onder de rode loper.

Las Medicinas
Murales

Een passender entree voor deze zelfbenoemde freakshow is niet denkbaar en daarom is de tegenstelling ook zo groot als je binnenstapt waar het allemaal plaatsvindt. Zaaltje en podium ademen eerder meer de sfeer uit

Las Medicinas
La Pistola Y El Corazon

van de krakerswereld. Aan de wand een muurschildering van musicerende skeletten die wel perfect past bij de outfit van Las Medicinas. Die doet meteen denken aan de albumhoes La Pistola Y El Corazon (1988) van de Mexicaanse band Los Lobos. De vergelijking houdt daar dan ook gelijk mee op, want de muziek van Las Medicinas is van een totaal andere orde. Het ontbeert ten eerste de warmte van de muziek van Los Lobos die nu erg welkom zou zijn, want het is binnen bijna net zo koud als buiten. Iedereen houdt zijn jas aan en blaast wolkjes uit.

Ik zie dus vier mannen met schedelmaskers op waarbij de zanger en toetsenist een soort traditioneel Mexicaans kostuum aan heeft met bijbehorende sombrero. Het is geen mariachi band, daar staat de muziek van Las Medicinas mijlenver vandaan. Wat is het dan wel? Moeilijk om te zeggen, om er enigszins vat op te krijgen. Een mix van salsa, surf en punk.

Las Medicinas
grommen en kreunen

De zanger mompelt, gromt, en kreunt zijn teksten door de mic met af en toe een schreeuw, maar het is allemaal onverstaanbaar. Aanvankelijk is het zeer amusant, mede door de uitdossing van de band en de setting van de locatie, maar na drie nummers houd je het wel voor gezien en gehoord. Freaky? Zeker. Spannend? Eventjes.

Las Medicinas refereert een beetje aan de Mexicaanse dodencultuur, koketteert ermee zonder enige diepgang.


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Clit City

Clittenband is strenge nachtburgemeester van Clit City

SM-kelders W2 bevolkt door artiesten die een rauw randje erotiek niet schuwen

Rauwkost 2020 reserveert de kelders van het Willem Twee complex voor Clit City. Daar gebeuren dingen die het daglicht niet kunnen verdragen. Alles is in rode gloed gezet en deze city of sin zou zeker niet misstaan in de red districts van willekeurig welke wereldstad. In Clit City hebben de strenge madammen van Clittenband het voor het zeggen. Dichters mogen hun erotische gedichten voordragen en bands als de Gaping Moles worden minzaam gedoogd. SM viert hoogtij met een ondeugende knipoog.

Clit City
Clit City Clittenband

Lang wachten
De PR van Clit City betaalt zich uit, want het is erg druk in de smalle en lage gangen van de Willem Twee kelders. Je wilt erbij zijn geweest, toch? Ook op de trappen staan mensen in de rij. Clittenband doet verrekte lang over de soundcheck en het is zweterig warm aan het worden. Sommige mensen gaan weg uit deze benauwde situatie, maar als de deur eindelijk wordt geopend is het ook gelijk weer goed.

Clit City
overvolle gangen en trappen

Clittenband in Clit City

Clittenband heb ik al verschillende keren op diverse plekken gezien. Bij de Bossche Band Battle van 2018, op de Parade tussen de kunstkramen van ArtiBosch en in de Toonzaal ter gelegenheid van de release van hun tweede EP. Ik mag dus gerust een Clittenband connaisseur genoemd worden. De progressie van de band heb ik alleen maar zien stijgen. En nu, Clit City.

Clit City
Clit City Darkroom

Met deze Clit City act overtreffen de drie vrouwen zichzelf. Mede dankzij hun begeleiders is de sound voller geworden en is die lange soundcheck niet voor niets geweest. Het is lastig om het geluid goed te krijgen vanwege die lage gewelven. Het volume is perfect aangepast aan de krappe ruimte. Lof voor de techniek.

Clit City
Clit City Rauwkost

Nieuw werk zoals Overtreed Me  – die single is speciaal voor Clit City gemaakt – en nummers van de EP’s Lavendelavendel en het recentere De Smaak Van Verhalen worden door elkaar gespeeld. Het nummer #Landschapsporno is hier helemaal op zijn plaats, al was het alleen vanwege de titel. Voorwaardelijk Verlieft  wordt uitgevoerd tot een heuse R&B. In Uit Je Bed kan gitarist Victor Aangenaam zich uitleven.

De zanglessen aan het conservatorium van Amsterdam werpen hun vruchten af. Noortje Dupont zingt tegenwoordig iets lager wat natuurlijk beter past bij het beeld dat Clitttenband naar buiten brengt, zwoel, beladen en vol van onvervulde verlangens.

Clit City
Noortje Dupont

Rauwkost 2020 is dankzij Clit City ook opgemerkt in de media van andere steden. Het festival is voor jongeren van 13 tot 33 jaar bedoeld. Clit City gaat echter wel een stap verder.


Bandleden Clittenband Clit City
Noortje Dupont – zang/gitaar
Aya Dupont – basgitaar
Hannah Schuur – drums
Loes Bisschop – Percussie
Sophia Vernikov – Toetsen
Victor Aangenaam – Gitaar

Casey's Call

Casey’s Call gaat helemaal los op Rauwkost 2020

Hard rammen op de gitaar met een cleane sound dan krijg je what you see is what you get

Casey’s Call is een indierock band uit de regio Eindhoven. De band bestaat oorspronkelijk uit vier studenten van het Rock City Institute. Casey’s Call kenmerkt zich door een rauwe doch lichte en catchy sound. De band mag zich graag spiegelen aan bands zoals The Strokes, Arctic Monkeys en Franz Ferdinand.

Casey’s Call

Casey's Call
Chris Berendsen

Rapper/kunstenaar Joost is nog maar net klaar met zijn hip hop gig in de Grote Zaal of bonkende drums en gierende gitaren daveren in de Kleine Zaal van Willem Twee. Toch klinken de geluiden zuiver. Net zo helder is de stem van gitarist Chris Berendsen. Je kan verstaan wat hij zingt. Dit mag uitzonderlijk genoemd worden want bij veel bands vraag je je af waarom er überhaupt lyrics zijn geschreven als je er toch geen hout van verstaat. Cleane sound en hulde ook aan de techniek van Willem Twee.

Casey’s Call speelt vrijdag 24 januari op het Rauwkost 2020 festival in de Kleine Zaal van Willem Twee poppodium net als de andere indie bands For Scratch en Voidfare.

Casey's Cal
Casey’s Call – Rauwkost

Casey’s Call bestaat uit vier bandleden, maar helemaal links op het kleine podium staat een Rhodes keyboard met daarachter toetsenist Tyn van Londen. Tyn speelt ook gitaar en dat maakt van Casey’s Call dan een honderd procent gitaarband. Met dank aan het Rock City Institute.

Casey's Call
Casey’s Call

Het is erg druk in deze kleine zaal en zanger/gitarist Chris Berendsen hoeft het publiek dus niet te vragen om meer naar voren te komen. De band kan rekenen op een stevig applaus na elk nummer. Het is aanstekelijke muziek. Sommige nummers beginnen rustig – oh, een ballad? denk je dan – maar een scratchy riff op de gitaren betekent dat de rest van de song er tomeloos hard ingaat.

KLANKGAT had een kort gesprek met Casey’s Call na afloop.

KLANKGAT: Wat vond je ervan?
Chris Berendsen: Euh, gaaf. Veel meer mensen dan ik eigenlijk had verwacht. En in Willem Twee vind ik het sowieso altijd leuk.
Hebben jullie hier al eerder opgetreden?
Het is de tweede keer dat we hier zijn. We hebben hier ook in november gespeeld. Was ook gaaf. Bij On The House Indie (8 november 2019 samen met White Elephant, red.)
Rauwkost staat voor rauwe bands. Schaar jij Casey’s Call daar ook onder?
Ja, zeker want onze grote inspiraties zijn bijvoorbeeld The Strokes, Franz Ferdinand en Arctic Monkeys. Dat is geen poespas. Dat is gewoon hard rammen op de gitaar, cleane sound. Eigenlijk what you see is what you get. Ik denk zeker dat dat rauwe voor Casey’s Call geldt.
Bij een paar nummers beginnen jullie rustig en dan denk ik dat er een ballad komt. Maar uiteindelijk ramt het hard door tot aan het slot. Is dat jullie opzet?
Ja eigenlijk wel. Wat ik geweldig vind van bands die ik nog niet ken, is dat zij een gave dynamiek boog in hun nummers hebben ingebouwd. Of dat je inderdaad een ballad verwacht, maar daarna een keiharde riff krijgt. Een soort shock moment. Dat doet het voor mij altijd heel goed.

En zulke shock momenten doen het altijd goed op Rauwkost.


Bandleden Casey’s Call

Chris Berendsen (vocalen, slaggitarist),
Bas Fraanje (leadgitarist),
Niek Luijten (drummer),
Hilde van den Hoek (bas)
Tyn van Londen (keys, gitaar)

Blue7

Bluesrockband Blue7 opent Lohengrin Blues Middag in 2020

Covers van blues grootheden en eigen werk kunnen rekenen op enthousiast onthaal van fans

Blue7 is een zeskoppige bluesrockband uit ‘s-Hertogenbosch. Ze spelen eigen nummers en covers van hun idolen, zoals Herman Brood, Eric Clapton, Cuby & The Blizzards, Jimi Hendrix en John Mayall. Van laatste idool klinkt het nummer Top Of The Hill bij binnenkomst van Muziekcafé Lohengrin. Iedere derde zondagmiddag van de maand is het blues geblazen in dit sympathiek muziekcafé aan de Zuiderpassage.

Blue7
Blue7 – Muziekcafé Lohengrin

Blue7 treedt af en toe op. Zo’n vier keer per jaar en het is één van de redenen dat het lekker druk is in de zaal van het muziekcafé. “We repeteren heel veel en dat vinden we ook leuk,” zegt zanger Hans van der Linden. Dat de band uit Den Bosch speelt natuurlijk ook mee. Maar waar de mensen echt voor komen is om Blue7 live te zien, hoe deze band bekende en minder bekende nummers op eigen wijze vertolkt.

Blue7
Blue7

Het slepende blues nummer Need Your Love So Bad  van de oorspronkelijke Fleetwood Mac met gitaargod Peter Green is in de versie van Blue7 zo mogelijk nog slepender, meeslepend zelfs. De vocals van Hans van der Linden klinken uitstekend en de gitaristen Richard van Dijk en Jos van Asperen zijn goed op dreef.

Deze diashow vereist JavaScript.

Koos Henkens op mondharmonica maakt het geheel meer dan compleet. Wat haalt-ie er veel uit. Zijn intro op de mondharmonica van de klassieker Ridin’ on the L&N van The Bintangs is opzwepend genoeg om een grotere zaal dan die van Lohengrin helemaal plat te krijgen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Hans van der Linden is naast zanger ook de frontman van Blue7. Toen gitarist Jos van Asperen en bassist Ton Bruggeling de eerste tonen aansloegen van het nummer Sunshine of your Love van The Cream, was dat totaal niet naar zijn zin. Hij stopte het nummer en wilde dat er opnieuw werd ingezet. Drummer Jack Goedgebuure sloeg weer drie tikken met zijn drumsticks en Hans had gelijk, want pas nu klonk het nummer zoals het behoort te klinken.

Derde set
Elke Blues Middag in Lohengrin kent een vast stramien. Er zijn drie sets met telkens een break van een kwartier. Pas in de derde set komen de eigen nummers van Blue7 aan bod. Ze komen van het album Back to the City dat in mei 2019 werd uitgebracht. Blue7 speelde Hobo Blues, Last Man Boogie, Nancy Avenue en I’m Going Home. Spijtig genoeg niet Deep Down My Heart en het mooi dromerige And If I Like It. Maar je kunt niet alles krijgen in het leven.


Leden Blue7

Hans van der Linden (Zang);
Koos Henkens (Mondharmonica);
Richard van Dijk (Gitaar);
Jos van Asperen (Gitaar);
Ton Bruggeling (Basgitaar);
Jack Goedegebuure (Drums)

Lekkerbekken

Letterbekken LIVE! Nieuwjaars-editie bij Bossche Brouwers

Van erotische gedichten van Jules Deelder en komische zelfmoord tot spitsvondige versjes

Zanger/gitarist Peter-Paul Kleijwegt opent de Nieuwjaarseditie van Letterbekken LIVE! bij Brouwpodium Bossche Brouwers aan de Vaart. Renk van Oyen is de drijvende kracht achter Letterbekken en ook van de Stadsdichtersverkiezing die onlangs door Doeko L. werd gewonnen. Renk is de creative director van Letterbekken. Deze avond is hij de enthousiasmerende gastheer.

Deze diashow vereist JavaScript.

Letterbekken LIVE! Nieuwjaars-editie

De eerste die het podium betreedt is Stadsdichter Doeko L. Doeko vertelt wat hij deze avond gaat voordragen. Erotiek maakt er een belangrijk deel van uit. Dat komt door oud-nieuwslezer Fred Emmer die Doeko in zijn kinderjaren op tv zag. Fred Emmer verliet de NTS – voorloper van het NOS journaal – en ging erotische romans schrijven. Dat had een niet misverstane impact op de jeugdige Doeko. Fred Emmer overleed 24 december 2019.

Letterbekken
Doeko L – Stadsdichter

Doeko L. begint met een hommage aan de pas overleden Jules Deelder door werk van hem voor te lezen. De Bossche Stadsdichter houdt het kort om ruim baan te maken aan de veelal jonge gasten van deze Letterbekken Nieuwjaarseditie en de deelnemers van het Open Podium.

Myrthe van Loon en Luc Wiegers
Door omstandigheden komt Han Jansen voor deze avond te vervallen. Hij wordt vervangen door twee jonge dichters van Spraakwater, het poëziefestival van het Stedelijk Gymnasium ‘s-Hertogenbosch. Dat zijn Myrthe van Loon (16) en Luc Wiegers (19).

Deze diashow vereist JavaScript.

Myrthe kampt met een writers block en is weinig productief geweest de laatste tijd. Daarom onthaalt zij het Letterbekken publiek op ouder werk. Toch is het niet helemaal waar wat zij zegt. Ter plekke in café De Vaart heeft ze toch de geest gevonden om nieuw werk te maken, hier aan tafel tussen vrienden en onbekenden. Zo’n primeur krijg je alleen bij Letterbekken. De tweede afgezant van Spraakwater is Luc Wiegers. Luc schrijft puntige gedichten met grappige vondsten en woordspelingen. Tussen de acts door speelt en zingt Peter-Paul Kleijwegt of begeleidt hij een dichter.

Letterbekken
Kleijwegt en Ranzijn – Letterbekken
Open Podium – Letterbekken

Na de pauze krijgen drie dichters de gelegenheid om in Open Podium werk voor te dragen. De dichters zijn Gerard Scharn, Marino van Liempt en Evelien Rothuizen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Charley Ranzijn aka Tijdelijke Toon
Ranzijn is de laatste der zeepkist-poëten. Zijn poëzie bracht hem op Lowlands, in Paradiso en in de finale van het NK poetry slam. En dat is te merken. De vrijheid die hij op de bühne van Letterbekken pakt, getuigt van een grote dosis ervaring. Zijn act balanceert tussen dichter en standup comedian. Brutale humor met morbide inslag – komische gedichten over zelfmoord – zijn zijn kenmerken en niet bestemd voor gevoelige mensen. Ranzijn krijgt deze avond in ieder geval de lachers op zijn hand.

Letterbekken
Charley Ranzijn aka Tijdelijke Toon

Stokely Dichtman
Waar humoristische vluchtigheid een belangrijk ingrediënt inneemt bij Charley Ranzijn, krijgt Letterbekken LIVE met Stokely Dichtman een andere draai. Dichtman wil zijn publiek wat meegeven, dichterlijke stof tot nadenken.

Letterbekken
Stokely Dichtman – stof tot nadenken

In het grote gedicht Tijd spreekt Stokely over de muur die al vanaf het ontstaan van het leven op Aarde is opgebouwd. Een molecuul moest zichzelf beschermen door een celwand te ontwikkelen, de eerste muur. De muur zit in de DNA-basis van elk levend wezen, is de conclusie die Dichtman maakt. “Een muur is een muur die kan worden afgebroken,” herhaalt hij telkens in het gedicht en dat groeit uit tot een mantra.

Letterbekken
Dorst lest onze hoofden

In zijn laatste en nogal hallucinante gedicht vertelt Stokely over Koning Aap en een troebele droom. Wat bijblijft, is de zin Dorst lest onze hoofden. Tijdens het gedicht klinkt jazz muziek. Jazz en poëzie gingen in de jaren ’50 een huwelijkse verbintenis met elkaar aan. Dat werd Jazz poetry genoemd. Nu, hier bij Letterbekken wordt dat prachtig huwelijk nieuw leven ingeblazen.

Peter-Paul Kleijwegt pakt weer zijn gitaar op en rondt deze zeer geslaagde Nieuwjaarseditie van Letterbekken Live af.

Letterbekken
Letterbekken LIVE

El Bosco, een hommage aan Jeroen Bosch. Een semi-akoestisch optreden van Peter-Paul Kleijwegt.

Big Hare

Big Hare absurdism, hedonism, futurism en jumpy disco

Toonzaal start 2020 met Nieuwjaarsborrel opgevrolijkt door dansbare electronica en nachtzusters

Big Hare (letterlijk Grote Haas) is het duo Tim Fraanje en Luuk Ottenhof dat met dansbare elektronica muziek het nieuwe jaar van Muziek Op Donderdag gaat openen. Zelf noemen ze hun muziek een rock-‘n-roll aanpak met synthesizers. Na hun act gaan de dj’s van de Nachtzusters aan de slag om de Nieuwjaarsborrel nog meer op te vrolijken.

Big Hare

Big Hare
Big Hare met Luuk Ottenhof (l) en Tim Fraanje (r)

Het is nog niet druk in de foyer van de Toonzaal. Tim en Luuk draaien aan wat knopjes van hun synthesizers en andersoortige apparaten. De twee jongemannen timmeren al langer aan de weg. In 2013 brachten zij de EP Evening Rites uit en in 2016 het album Hasyayoga op Blowpipe Records. In 2019 zag de LP Lucky Dip het levenslicht. Ook hun podium curriculum is flink te noemen. Ze stonden onder andere al in Ekko, Tivoli, Paradiso, Extrapool, het Patronaat en de Q-factory.

Nieuwjaarsborrel 2020

Big Hare
Big Hare Nieuwjaarsborrel Toonzaal

De muziek van Big Hare wordt experimenteel genoemd. Nogal een gedurfde bewering, hier in de Toonzaal met haar twee analoge studio’s waar het experiment als het ware is uitgevonden. Absurdism, hedonism, futurism staat op het programma-affiche van Big Hare in de Toonzaal. Veelbelovend.

De programmeurs van Muziek Op Donderdag hebben gelukkig besloten voor een feestelijke opening van het nieuwe jaar. Dat is ook te merken aan het publiek dat nu binnen komt stromen. Jonger dan gebruikelijk en zin in een lekker feestje. Het is aan Big Hare om die keuze waar te maken. Dat lukt slechts gedeeltelijk.

Big Hare
Big Hare – Tim Fraanje

Het is goed druk in de Toonzaal, maar tijdens het optreden van Big Hare wordt er niet gedanst, hoe Tim Fraanje ook zijn best doet. Want echt dansbaar zijn de nummers vaak niet. Te veel beat wisselingen en te vaak blijven ze in een soort van springerige discopop hangen. En daar is dit publiek op zijn beurt weer te oud voor. Om Big Hare experimenteel te noemen is teveel eer. En van dat absurd, futuristisch hedonisme is weinig tot niets te merken.

Bloody Good Mary
Maar al met al blijft het een erg leuke avond en is de Nieuwjaarsborrel zeer geslaagd. De Nachtzusters staan met hun beroemde mobiele cocktailbar in de foyer om Bloody Mary’s en Moscow Mules te shaken. So, who cares?

Deze diashow vereist JavaScript.

 


 

LAKSHMI

Lakshmi krijgt pas rust in haar hoofd bij tankstations

Theatertour reprise ADEM blaast de laatste adem uit in de Verkadefabriek in Den Bosch

De voorstelling ADEM van zangeres LAKSHMI in de Verkadefabriek duurt pakweg een uur en drie kwartier en geeft een inkijk van wat zich afspeelt in het hoofd  van deze zangeres. LAKSHMI genoemd naar de Hindoestaanse godin van het licht geeft zelf de voorkeur aan de nacht  Ziedaar haar tweestrijd.

Theatertour LAKSHMI – ADEM – monologen

LAKSHMI
LAKSHMI

In haar eerste monoloog vertelt LAKSHMI dat zij op consult is geweest bij een psycholoog. Die zei echter dat er geen specifieke diagnose kan worden vastgesteld. Daar zit je mooi mee te kijken, terwijl het nimmer rustig in je hoofd is. “Ik ben nooit alleen,” verzucht LAKSHMI in de microfoon. Pas bij tankstations komt ze enigszins tot rust, genietend van de geur van benzine. “Als ik onderweg ben, wil ik telkens ergens stoppen.”

Deze diashow vereist JavaScript.

In de vierde monoloog ziet zij een vrouw een sandwich met bacon en ei eten. Zij wil de vrouw wijzen op het dierenleed van varkens en kippen, maar bezint zich want is zij zelf zoveel beter? Ze draagt leren schoenen en heeft een dikke wollen jas aan. En misschien hebben kinderhandjes er wel aan gewerkt? Een pijnlijke en wrange gedachte. Hedendaagse verontwaardiging meteen afgeremd door niet aflatende zelfinzicht.

LAKSHMI
Inademing

De kern van de voorstelling ADEM zit ‘m in de derde monoloog als LAKSHMI beschrijft hoe de eerste ‘inademing’ van een geliefde zo’n louterende uitwerking op haar heeft. Dat zij gelukkig is. Helaas is het niet van lange duur en vertelt ze dat ze het benauwd heeft. “Ik hijg als ik de trap oploop.” Een liefde in ademnood, hoe schrijnend kan zoiets zijn.

Is er een uitweg, een verlossend antwoord voor deze dilemma’s, die stemmen in haar hoofd? Ik hoor het zelf niet uit de mond van LAKSHMI komen en ben daar blij mee. Een avond met makkelijke oplossingen, daar zit niemand op te wachten.

Theatertour LAKSHMI – muziek & visuals

LAKSHMI
licht, projectie en muziek

In samenwerking met regisseur Vincent van den Elshout presenteert LAKSHMI een knap vormgegeven voorstelling. De elementen zijn simpel, de stijl is sober en de uitwerking zeer effectief. Een prachtig samenspel van licht, lichtshow, bühne verdeling, projectie & suggestie. En natuurlijk muziek, de pop-noir van LAKSHMI. Wie denkt dat ADEM een aaneenrijging is van monologen, heeft het fout. Muziek is de hoofdmoot.

LAKSHMI
Pop noir – ©KLANKGAT

Bij het binnenkomen in de Grote Zaal ligt iemand op een piano geheel omwikkeld in een dikke rode jas. Het vermoeden dat LAKSHMI eronder ligt, wordt bewaarheid als de voorstelling begint met het sterke openingsnummer When no one sees me van het album Siren. Het is een lekker up tempo, gevolgd door On the run. LAKSHMI speelt piano met haar rug naar het publiek gekeerd.

LAKSHMI

Pas bij het derde nummer Saturday draait zij zich om. Up tempo housebeat of ballads met stemmige viool, het maakt niet uit, deze zangeres blijft zuiver van stem, helder en krachtig. Haar drie begeleiders, Rogier van Roosmalen (drums), Pauline Koning (viool) en Ron Peters (gitaar/keys), zijn topmuzikanten. Vooral het vioolspel van Pauline geeft net dat mystieke extra aan de nummers en de visuals. In het korte instrumentale nummer Ihtaca is de viool dominant en is de invloed van Philip Glass onmiskenbaar.

LAKSHMI
projecties – lichtshow

Het podium is in twee delen opgebouwd en van elkaar afgescheiden door een transparante projectiescherm. Dat geeft de licht- en special effects crew de gelegenheid om te toveren met licht en schaduw. De beelden versterken de act van LAKSHMI. Soms sinister, spooky en soms gewoon lief als er een groot liefdeshart wordt geprojecteerd. Achter het scherm staan de drie begeleiders in het halfduister als poppen in een schaduwspel. Pop noir waardig, deze visuele opstelling.

LAKSHMI

De show houdt er een goed vaart in, onderbroken door zes monologen van afwisselende duur. Het recente album Siren (2018) komt deze avond in de Verkadefabriek het meeste aan bod. De nummers Ahaa, Waiting till the sun comes upEmpty, Stronger (kort stukje) en After hours staan op dat album. In totaal zijn er 86 voorstellingen geweest en is deze donderdag 19 december in de Verkadefabriek de laatste van de theatertour en reprise.

LAKSHMI
Grote Zaal Verkadefabriek – ©KLANKGAT

Na afloop dankt LAKSHMI haar band en speciaal de geluids- en lichtcrew.


Band LAKSHMI ADEM in de Verkadefabriek
Drummer/synth bas : Rogier van Roosmalen
Violiste/backings : Pauline Koning
Gitaar/piano/elektronica: Ron Peters

Fotografie: Tess Janssen

Setlist: When no one sees me |
On the run | Saturday | Northern Sky | Champagne | Crash & burn | Sailing | Wars | Blue lights | Ithaca | Nowhere to go | I’m fine |  Paradise | The lost Kult | Live forever | Ahaa | Waiting till the sun comes up | Empty | Stronger (stukje) | After hours