Lockdown

Lockdown gigs zijn goede vervangers en bieden troost

Hoe staan we straks als alles weer normaal is geworden ten opzichte van elkaar?

Dance, dance, dance maar nu even niet. Nederland is in beperkte lockdown tot zeker 1 juni. Tot dan zijn alle bijeenkomsten verboden. Het roept de vraag op hoe wij straks als deze ellende voorbij is, ten opzichte van elkaar staan? Letterlijk, hè.

Zal die anderhalve meter die we nu moeten aanhouden, de nieuwe norm zijn? Of kiezen we wat de Italiaanse premier Conte begin maart zei? ‘Più distanti oggi per abbracciarci domani.’ Laten we vandaag op afstand blijven, om elkaar morgen nog sterker te omarmen.

Bossche Brouwers aan de Tramkade toont lef en heeft per 1 juni meteen al een optreden van Gaping Moles op het programma staan. Er staat wel bij dat die 1 juni een streefdatum is.

Intelligente lockdown

lockdown
Dance dance dance

De impact van het coronavirus op de samenleving is ongekend groot. Ja, van Bijbelse omvang zelfs. De maatregelen komen ‘zo dicht mogelijk bij het maximale effect’, aldus premier Mark Rutte die van een ‘intelligente lockdown’ spreekt, omdat mensen nog wel naar buiten mogen in tegenstelling tot andere landen.

Intussen stroomt het internet vol van de online gigs, lockdown festivals, online pub quizzen, dance en drank parties via je home base etc. etc. Deze lockdown maakt ongekende creatieve krachten los. De livestream initiatieven zoals Ruimte Om Te Raken zijn een prima surrogaat en bieden troost. Ik pleit er daarom voor de 5G sneller uit te rollen over het landelijk netwerk.

lockdown
1,5 meter of 60 cm?

Social distancing

Cultuur bepaalt de persoonlijke ruimte. In Nederland is die ruimte 60 centimeter voor mensen die we niet kennen. We gaan ons ongemakkelijk voelen als onze persoonlijke ruimte wordt doorbroken. Personen die wij kennen laten we dichter toe. Maar nu wordt gevraagd om een persoonlijke ruimte van anderhalve meter en dat komt niet overeen met de gewoontes die wij hanteren. Bron: NPO 1 radio-interview met psycholoog en gedragstherapeut Martin Appelo.

lockdown
Bye bye lockdown

Wat de effecten van de lockdown en social distancing zullen zijn is nog ongewis. Ik houd het erop dat veel mensen de kat uit de boom zullen kijken, dat alleen de waaghalzen onder ons naar optredens gaan zo gauw het sein op groen gaat. Lockdown of geen lockdown, de angst voor besmetting zit er diep in

Goldilocks

Wardrobe brengt track Goldilocks van album Jason uit

Antwerpse band maakt een hecht rock nummer met daarover heen een hele vette laag Belse noise

De single Goldilocks is een track van het album Jason dat in september uit zal komen.

Wardobe trad in mei 2019 op in de foyer van de Toonzaal bij Muziek Op Donderdag, hier in Den Bosch. Dat was een zeer verrassend optreden waar ik met plezier aan terug denk. De band heeft enige mutaties ondergaan. Zo is Dries Debie niet meer van de partij en hebben Sarah Pepels en Pieter van Buyten de rangen versterkt.

Goldilocks

Goldilocks
Screenshot – Goldilocks video Wardrobe

Goldilocks
Johan Verckist
Wat betekent Goldilocks? Het is de Engelse benaming voor boterbloem. Verder is het de naam van een sprookjesfiguur met lang blond haar, in het Nederlands Goudlokje geheten. Goudlokje is een meisje met haar zo helder als goud. Goudlokje is erg nieuwsgierig en ondeugend. Altijd op zoek naar een nieuw avontuur en ze komt vaak in de problemen.

Johan Verckist zingt ‘You bring it on yourself’ in het refrein van deze nieuwe single en daar maak ik uit dat het Goudlokje in dit nummer zichzelf in de nesten werkt. Door de noise zijn de lyrics niet echt goed te verstaan. Dat is niet zo erg, de beat doet veel goed.

Goldilocks begint meteen goed. Lekker pakkende intro met voldoende dark & noise waardoor dit rock nummer nooit poppy wordt. Het is een goed doortimmerde track. Kort, 2:47 minuten zoals ik ze graag heb en strak uitgevoerd tot op het eind. Een perfecte teaser of zo je wil een amuse die je doet uitkijken naar het hoofdgerecht, het album Jason dat in september zal verschijnen. Deo volente in dit krankzinnig corona jaar.


Wardobe:
Johan Verckist
Sarah Pepels
Pieter Van Buyten
Jonas Vankrunkelsven
Arne Leurentop

 

Guru Guru

Album Point Fingers van The Guru Guru muzikale blend

Belgische formatie met specifieke en onnavolgbare sound bereikt groter publiek

De Belgische formatie The Guru Guru ligt al langer onder het vergrootglas van enkele KLANKGAT redacteuren. En terecht. Collega Johan Kramer en ik waren erg onder de indruk van hun energieke act op het Rauwkost festival eind januari 2020. Rond die tijd verscheen ook hun nieuwe album Point Fingers op Luik Records. Hoog tijd om er wat van te vinden, nietwaar?

The Guru Guru

Guru Guru
The Guru Guru

Op het album Point Fingers staan tien tracks, net zoveel als op het debuut album Pchew uit 2017. Toeval? Dat betwijfel ik. Zo’n band als The Guru Guru lijkt niets aan het toeval over te willen laten. Nummers die duistere spanning oproepen en dan weer een schijnbaar niemendalletje, het zit er allemaal in één muzikale blend. The Guru Guru is een band die zich niet makkelijk in een hokje laat stoppen. En dat hoeft ook niet.

Intro Mache

The Guru Guru
Mache

Point Fingers opent met het spannende nummer Mache dat eerder als single verscheen (zie videoclip onder in dit artikel). Waarom spannend? Dat komt vooral door de lang uitgesponnen intro van wel zeker 68 seconden op een nummer van 4.40 minuten. Die spanning raakt intenser naarmate de intro vordert.

Die mooie intro is weggelaten in de single versie. Dat is wel zo slim, want lange intro’s werken niet op streaming platformen. Dat blijkt uit marktonderzoek. Mache is gewoon een lekker klassiek poprock nummer met zowaar Beatle-achtige harmony vocalen. Gemaakt om een breder publiek te bereiken en zeer geschikt als openingsnummer van concerten. Maar dan wel met die intro, juist vooral met die introoooooo.

Guru Guru
Tom The Bomb

Delaware en Origamiwise
Delaware is een echt liedjesnummer met veel energie gebracht en weer zo’n typische blend van muziekstijlen, van Arctic Monkeys en Foo Fighters. Qua commercieel bereik gaat het nummer zelfs een stapje verder dan Mache.

Dan Origamiwise, het absolute hoogtepunt van Point Fingers. Wat begint als een lief voortkabbelend luisterliedje, ontploft in je gezicht in de stevige gedeeltes waar zanger Tom The Bomb wel raad mee weet.

Met Point Fingers bewijst The Guru Guru dat je best ongrijpbaar kan zijn en toch een groot publiek kan bereiken, ja misschien zelfs wil bereiken. Daar is de band met dit album zeker in geslaagd.


The Guru Guru
Tom The Bomb: Vocals
Siemon Theys: Drums
Brent Mijnendonckx: Bass
Emiel Van Den Abbeele: Guitar
Jan Viggria: Guitar

Inspiratie
METZ, Pere Ubu, Deerhoof, The Jesus Lizard, The Mars Volta & Andy Kaufman

Eerdere publicaties van The Guru Guru op klankgat.online.

Mercelis

Klankschap van Mercelis voortdurend donker soms onstuimig

Trio uit Brussel navigeert authentiek en kundig in verschillende muziekstromingen

Jef Mercelis, Teuk Henri en Patrick Clauwaert traden eerder dit concertseizoen op bij Muziek Op Donderdag. Dat was op donderdag 21 november 2019, toen de drie muzikanten de dichter Jan Ducheyne begeleiden onder de naam Noodzakelijk Kwaad. Stond die avond de dichtkunst centraal, op deze vooravond van het nakende carnaval is dat de unieke muziek van Mercelis.

Mercelis

Deze diashow vereist JavaScript.

De binnenstad van ‘s-Hertogenbosch is op deze donderdagavond al helemaal doordrenkt van het carnavalsfeest. Zo niet de Willem Twee Toonzaal waar buiten geheel iets anders te horen is. Strak donkere beats, slepende gitaargeluiden, soundscapes, indringende vocalen én – verrassend – een viool.

Mercelis
Max Swagemakers

Max Swagemakers
Voor deze gelegenheid speelt violist en componist Max Swagemakers uit Tilburg mee aan het openingsnummer Twilight.  Swagemakers is een vriend van het drietal. Na het openingsnummer neemt Swagemakers plaats in de kleine foyer om meteen na de pauze weer mee te spelen met het nummer Low M.

Filmmuziek

Mercelis
Jef Mercelis – filmmuziek

Mercelis typeert zichzelf op haar Facebookpagina als alternative. Dat is een te breed containerbegrip en doet weinig recht aan deze band. “Het is filmmuziek,” popt op in mijn hoofd, als ik het nummer U-Turn hoor. David Lynch noteer ik in mijn mobiel. Het fraaie Estremadura bevestigt meteen daarna die gedachte. Jef Mercelis maakt filmmuziek, in ieder geval de nummers van de eerste set zijn filmisch.
In een korte bio op Facebook staat dat Jef soundtracks heeft gemaakt voor de speelfilms Komma, Voleurs de Cheveaux (Paardendieven) en Où est la Main de l’Homme sans Tête (Waar is de Hand van de Man zonder Hoofd).

Tweede set

Mercelis
Teuk Henri

Zoals eerder geschreven speelt violist Max Swagemakers mee op Low M, het eerste nummer van de tweede set. Toon en ritme wijken behoorlijk af van wat in de eerste set werd gespeeld. De songs Maurice en Sparrows zijn up tempo, bijna dansbaar. Het aandeel van Teuk Henri met zijn scherp slepend spel op de gitaar bepaalt de sound meer dan in de eerste set.

Mercelis
Mercelis Toonzaal

De tweede set is meer ‘rocky’, onstuimig te noemen. De vocalen van Jef blijven onverminderd doordringend. Het is wel minder music for films. Mercelis sluit af met het nummer WFT. Er valt een korte stilte, dan volgt het applaus. Buiten dringt het carnavalsfeest onherroepelijk op.

.

Bandleden Mercelis

Jef Mercelis, Teuk Henri, Patrick Clauwaert
Bandcamp

 

Torii

Torii op volle sterkte bij Muziek Op Donderdag

Psychedelische popsongs zweven de Toonzaal in, dalen neer in je hoofd en laten je zweven

De band Torii is wat van plan, als je hun instrumentarium zo ziet uitgestald in de foyer van Willem Twee Toonzaal. Heel veel gitaren, twee Korgs, microfoons, drumstel, een wit koffertje op een standaard met daarop een lapsteel. De vijf mannen van Torii gaan er vol in, zo lijkt het. Het publiek wacht de dingen geduldig af. De band laat op zich wachten.

Torii

Deze diashow vereist JavaScript.

Als Torii eenmaal aantreedt en begint te spelen, wordt het wachten meer dan beloond. Torii brengt vrijdag 21 februari het debuut album Return to Form op Mink Records uit. Domenico Mangione kondigt dat aan alvorens de band gaat spelen. Na afloop kun je die LP kopen.

Torii
Domenico Mangione

Het eerste nummer Is It Now staat nog niet op Spotify en waarschijnlijk wel op die nieuwe LP Return to Form. De sound van Torii verrast je als je er niet bekend mee bent. Het nummer begint als een lief liedje. Zitten we nu naar een gitaarbandje te kijken? En waar dienen die Korgs dan voor? Wel, die dienen ervoor om je mee te nemen naar een andere sfeer die niet lijkt op die van een standaard gitaarbandje. Jilles van Kleef tovert geheime geluiden uit zijn keyboard. Het publiek reageert enthousiast.

Torii
Jilles van Kleef

De single Forward Retreat (2020) is het tweede nummer en doet denken aan warme zomerdagen. Domenico zingt zacht, het nummer kabbelt lekker rustig door en weer raakt Jilles de juiste noten aan om ons ergens anders naar toe te nemen. Hoogtepunt van de set is de single Heat Lightning (2019). Het nummer klinkt als een hit uit de jaren ’70 (Yes) met leuke vocalen van de hele band. Het wordt weids uitgesponnen met lekker veel gitaarwerk.

Torii
Willem Oostendorp – lapsteel Vox Humana

Honey  uit 2016 kan natuurlijk niet ontbreken. Dat nummer is al 125 duizend keer via SoundCloud beluisterd. Return to Form, Antwerpen, Tongue-tied, Submerged en Sinuosity zijn de andere nummers van de set die deze avond geen pauze kent

Deze diashow vereist JavaScript.

Psychopop krijgt van Torii een diepere lading. Het begint schijnbaar onschuldig maar een paar minuten verder ben je in een hallucinante maalstroom belandt. Gelukkig voert de band je aan het eind weer terug naar rustigere vaarwaters. Maar je bent dan wel niet meer dezelfde, zo lijkt.


Bandleden Torii
Domenico Mangione (vocals/multi-instrumentalist/production)
Jilles van Kleef (keys/guitar/percussion)
Willem Oostendorp (guitari/lap steel)
Olivier Schiphorst (drums)
Tijmen van Wageningen (bass/multi-instrumentalist/production)

Terry Datsun

Terry Datsun vindt solo optreden beetje eng

Blues, rock, ballads, covers en gloednieuwe liedjes akoestisch en op een rode Eastman gitaar

In zijn eentje optreden is Terry Datsun (UK) niet echt gewoon. Hij heeft niet de back-up van zijn band The Dead Kings en vooral de stilte van het publiek in de Toonzaal is a bit scary. Wat hem wel bevalt, is de heel andere benadering van zijn songs. Het zijn warme, bluesy songs die je bij blijven, óók als ze akoestisch worden gespeeld. Misschien dat ze zo zelfs langer in je hoofd blijven rondzingen.

Terry Datsun

Terry Datsun
Terry Datsun met Eastman gitaar

Terry Datsun opende de avond met het nummer Disco Ball van de gelijknamige EP uit 2018. “Ik ga voornamelijk nummers spelen van mijn nieuwe album Fable Of The Seas,” zegt hij na het openingsnummer. Het nummer Polly Anna dat hij daarna inzet, staat inderdaad op dat nieuwe album. Net als Surfer Girl dat hier helemaal onderaan van dit artikel in Youtube te horen is.

Datsun heeft een duidelijk Brits accent dat hij bij blues nummers enigszins kan maskeren. Als hij echter in de Zuidelijke Staten van Amerika optreedt, krijgt hij altijd opmerkingen over dat Brits accent, vertelt-ie. Terry Datsun roept dan I’ve got to get the blues out, whatever it takes!

Terry Datsun
Got to get the blues out

Covers
Verspreid over twee sets speelt Terry nog meer nummers van Fable Of The Seas (2019) zoals Girl in the Vans en Kamikaze Jumpsuit, Like a Dog en Light the Touchpaper. Datsun sluit zijn optreden af met het aanstekelijke nummer Dance If You Wanna.
Tussen die nummers door speelt Datsun twee covers. De eerste is Dancin’ In The Dark van Bruce Springsteen en de tweede cover is Suzanne van Leonard Cohen. Beide covers worden fraai vertolkt. Vooral het nummer van The Boss wordt met veel applaus beloond. Terry’s uitvoering van Suzanne is sneller dan die van Cohen en van Herman van Veen.

Terry Datsun
Take your time

Terry Datsun heeft sowieso nog meer verrassingen in petto zoals de première van een nummer dat hij een paar dagen geleden heeft geschreven voor zijn echtgenote. Het nog titelloze nummer gaat over een gesprek over hun huwelijk. Dat zij geen overhaaste beslissingen hoeft te nemen. “Take your time,” zingt Terry telkens in het nummer.

Wil hij misschien zijn huwelijk redden? Ik weet het niet. Zover durfde ik niet door te vragen toen ik na afloop van de show even met Terry sprak. Take your time. Het duurt even voordat die korte zin uit mijn hoofd verdwijnt.


ABBA Rocks

ABBA Rocks méér dan een look-alike tributeband

ABBA nummers omgezet naar rocksongs door muzikaal leider Richard Zoer blijven herkenbaar

ABBA Rocks is ABBA in rock. Zo simpel is het eigenlijk. ABBA Rocks is een waar feest der herkenning maar pakt een ‘tikkie anders’ uit. Het publiek vindt het geweldig en zingt uit volle borst mee met de bekendste liedjes. Ring Ring, Voulez-Vous, Waterloo, Dancing Queen en S.O.S. Wie kent ze niet?

ABBA Rocks

Deze diashow vereist JavaScript.

Het is volle bak in de Grote Zaal van Willem Twee poppodium, nog net niet uitverkocht. ABBA Rocks opent met The Visitors van het gelijknamig album. Sterke keuze. Het nummer begint met bezwerende soundscapes. De aanvankelijk op Nordische chant gebaseerde zang gaat vrij snel over naar het bekende ABBA up tempo. John Jaycee Cuijpers neemt hier de leadzang voor zijn rekening, later overgenomen door zangeres Lisette van den Berg.

ABBA Rocks
ABBA Rocks in W2

The Visitors is een nummer dat niet in het collectief geheugen staat opgeslagen. Het tweede nummer Ring Ring daarentegen wel. Hier en daar wordt al gedanst. John maakt daar ook een opmerking over: “Zo, er wordt nu al gedanst, hier in Den Bosch.” Als Summer Night City wordt ingezet, is iedere twijfel (bij mij) weg. Hier staat een band met hele goede muzikanten die niet klakkeloos bekende hits nabootsen.

ABBA Rocks
Richard Zoer

Met dank aan muzikaal leider en bassist Richard Zoer. Nummers van de wereldberoemde Zweden zijn door hem knap gearrangeerd naar de rockversie waarmee ABBA Rocks furore maakt. Knap omdat ondanks het omzetten naar een rock versie de nummers heel herkenbaar blijven. En niet onbelangrijk, ABBA Rocks wil geen look-alike band zijn. Zanger John Cuijpers en Agnetha Fältskog zijn allebei blond, maar daar houdt elke overeenkomst dan ook meteen op.

ABBA Rocks airplay gitaristen 

ABBA Rocks
Leif de Leeuw – Menno Gootjes

Gitaristen Leif de Leeuw en Menno Gootjes krijgen veel ruimte tijdens de show. Die airplay pakken de gitaristen letterlijk met beide handen aan. Het hele concert door strooien ze kwistig met solo’s zonder dat het gaat vervelen. De solo’s brengen een ABBA nummer naar een next level. En het zijn ervaren gasten die een show kunnen weggeven. Ze weten hoe ze zich als rock muzikant moeten opstellen. Pijnlijke grimas op het gezicht, de juiste gitaarhouding, de guitar battle, enzovoorts. Alles wat ooit in de gloriejaren van rock ’n roll is vastgelegd.

Deze diashow vereist JavaScript.

Hammond orgel
Het warme geluid van een Hammond orgel is ongeëvenaard. Dat ABBA Rocks dat instrument met Sven Figee aan de keys heeft ingebed in haar sound, is gewoonweg magistraal. De ABBA nummers krijgen een enorme diepgang en warmere klankkleur.

ABBA Rocks
Sven Figee aka Sven Hammond

In de eerste set worden nog Hole In Your Soul, Mamma Mia, Knowing Me Knowing You, When I Kissed The Teacher, The Name of The Game, On And On And On, Dancing Queen en Waterloo gespeeld. De zaal was al veel eerder om.

Tweede set

Na een break van 20 minuten begint ABBA Rocks aan het instrumentele nummer Intermezzo no. 1 van het album ABBA. Sven Figee, Menno Gootjes en Leif de Leeuw maken dankbaar gebruik van het door Richard Zoer bewerkte nummer. De band begint hierna met rocky ballads, rustiger in tempo, stevig en stoer uitgevoerd.

ABBA Rocks
Winner Takes It All

In My Love My Life van het album Arrival is een hoofdrol weggelegd voor Lisette van den Berg.  Eagle, het oorspronkelijk up tempo Lay All Your Love On Me, The Day Before You Came enThe Winner Takes It All zijn redelijk ‘rustige’ nummers te noemen. Vooral het laatste nummer is prachtig uitgevoerd. Richard Zoer heeft dit lied over echtscheiding perikelen flink uitgesponnen en Lisette toont zich van haar meest dramatische kant. Ongetwijfeld het hoogtepunt van de avond.

Dansfeest en drie toegiften

ABBA Rocks
Feest in W2 met ABBA Rocks

Met Why Did It Have To Have to Be Me geeft ABBA Rocks de tweede set een andere wending. Tijd voor een feest. Gimme, Gimme. Gimme zet de boel helemaal op zijn kop. Het laatste nummer So Long is opgedragen aan de technische crew. Ook dit nummer is een stuk langer dan het origineel. Een echt afscheidsnummer.

Gelukkig hoeft het enthousiaste publiek niet lang te wachten op een toegift. Het worden er zelfs drie: S.O.S., Voulez-Vous en Does Your Mother Know. Een cursus ‘Hoe krijg je een zaal plat?’ wordt hier en nu LIVE weggegeven. ABBA Rocks maakt terecht furore. Dat is onder meer te zien aan de waslijst optredens door het hele land.


Vaste drummer Sjoerd Rutten speelde niet in Den Bosch. Zijn plaats op de drums werd waargenomen door Arno van Nieuwenhuize.

 

Las Medicinas

Las Medicinas koketteert met sinistere schemerwereld

Jong Actief is meest rauwe en ongepolijste locatie van Rauwkost 2020

Dat een band zoals Las Medicinas in Jong Actief gaat optreden, hoeft geen al te grote verbazing te wekken. Bands zoals Las Medicinas zijn daar helemaal op hun plaats. Van alle locaties op het Rauwkost festival benadert die van Jong Actief het dichtst wat het festival wil uitstralen. Voor en door jongeren met voorliefde voor anders, extravagant, rauwer, underground.

Las Medicinas

Deze diashow vereist JavaScript.

Las Medicinas maken onderdeel uit van de burleske freakshow EXTRAVAGANZA. Radio Barbã en Bag Juice zijn de andere bands die op het affiche staan. Voor de deur van Jong Actief staat een portier helemaal in klassieke outfit – lange jas met gouden epauletten en hoge hoed – die bezoekers wijst op de verhogingen onder de rode loper.

Las Medicinas
Murales

Een passender entree voor deze zelfbenoemde freakshow is niet denkbaar en daarom is de tegenstelling ook zo groot als je binnenstapt waar het allemaal plaatsvindt. Zaaltje en podium ademen eerder meer de sfeer uit

Las Medicinas
La Pistola Y El Corazon

van de krakerswereld. Aan de wand een muurschildering van musicerende skeletten die wel perfect past bij de outfit van Las Medicinas. Die doet meteen denken aan de albumhoes La Pistola Y El Corazon (1988) van de Mexicaanse band Los Lobos. De vergelijking houdt daar dan ook gelijk mee op, want de muziek van Las Medicinas is van een totaal andere orde. Het ontbeert ten eerste de warmte van de muziek van Los Lobos die nu erg welkom zou zijn, want het is binnen bijna net zo koud als buiten. Iedereen houdt zijn jas aan en blaast wolkjes uit.

Ik zie dus vier mannen met schedelmaskers op waarbij de zanger en toetsenist een soort traditioneel Mexicaans kostuum aan heeft met bijbehorende sombrero. Het is geen mariachi band, daar staat de muziek van Las Medicinas mijlenver vandaan. Wat is het dan wel? Moeilijk om te zeggen, om er enigszins vat op te krijgen. Een mix van salsa, surf en punk.

Las Medicinas
grommen en kreunen

De zanger mompelt, gromt, en kreunt zijn teksten door de mic met af en toe een schreeuw, maar het is allemaal onverstaanbaar. Aanvankelijk is het zeer amusant, mede door de uitdossing van de band en de setting van de locatie, maar na drie nummers houd je het wel voor gezien en gehoord. Freaky? Zeker. Spannend? Eventjes.

Las Medicinas refereert een beetje aan de Mexicaanse dodencultuur, koketteert ermee zonder enige diepgang.


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Clit City

Clittenband is strenge nachtburgemeester van Clit City

SM-kelders W2 bevolkt door artiesten die een rauw randje erotiek niet schuwen

Rauwkost 2020 reserveert de kelders van het Willem Twee complex voor Clit City. Daar gebeuren dingen die het daglicht niet kunnen verdragen. Alles is in rode gloed gezet en deze city of sin zou zeker niet misstaan in de red districts van willekeurig welke wereldstad. In Clit City hebben de strenge madammen van Clittenband het voor het zeggen. Dichters mogen hun erotische gedichten voordragen en bands als de Gaping Moles worden minzaam gedoogd. SM viert hoogtij met een ondeugende knipoog.

Clit City
Clit City Clittenband

Lang wachten
De PR van Clit City betaalt zich uit, want het is erg druk in de smalle en lage gangen van de Willem Twee kelders. Je wilt erbij zijn geweest, toch? Ook op de trappen staan mensen in de rij. Clittenband doet verrekte lang over de soundcheck en het is zweterig warm aan het worden. Sommige mensen gaan weg uit deze benauwde situatie, maar als de deur eindelijk wordt geopend is het ook gelijk weer goed.

Clit City
overvolle gangen en trappen

Clittenband in Clit City

Clittenband heb ik al verschillende keren op diverse plekken gezien. Bij de Bossche Band Battle van 2018, op de Parade tussen de kunstkramen van ArtiBosch en in de Toonzaal ter gelegenheid van de release van hun tweede EP. Ik mag dus gerust een Clittenband connaisseur genoemd worden. De progressie van de band heb ik alleen maar zien stijgen. En nu, Clit City.

Clit City
Clit City Darkroom

Met deze Clit City act overtreffen de drie vrouwen zichzelf. Mede dankzij hun begeleiders is de sound voller geworden en is die lange soundcheck niet voor niets geweest. Het is lastig om het geluid goed te krijgen vanwege die lage gewelven. Het volume is perfect aangepast aan de krappe ruimte. Lof voor de techniek.

Clit City
Clit City Rauwkost

Nieuw werk zoals Overtreed Me  – die single is speciaal voor Clit City gemaakt – en nummers van de EP’s Lavendelavendel en het recentere De Smaak Van Verhalen worden door elkaar gespeeld. Het nummer #Landschapsporno is hier helemaal op zijn plaats, al was het alleen vanwege de titel. Voorwaardelijk Verlieft  wordt uitgevoerd tot een heuse R&B. In Uit Je Bed kan gitarist Victor Aangenaam zich uitleven.

De zanglessen aan het conservatorium van Amsterdam werpen hun vruchten af. Noortje Dupont zingt tegenwoordig iets lager wat natuurlijk beter past bij het beeld dat Clitttenband naar buiten brengt, zwoel, beladen en vol van onvervulde verlangens.

Clit City
Noortje Dupont

Rauwkost 2020 is dankzij Clit City ook opgemerkt in de media van andere steden. Het festival is voor jongeren van 13 tot 33 jaar bedoeld. Clit City gaat echter wel een stap verder.


Bandleden Clittenband Clit City
Noortje Dupont – zang/gitaar
Aya Dupont – basgitaar
Hannah Schuur – drums
Loes Bisschop – Percussie
Sophia Vernikov – Toetsen
Victor Aangenaam – Gitaar

Casey's Call

Casey’s Call gaat helemaal los op Rauwkost 2020

Hard rammen op de gitaar met een cleane sound dan krijg je what you see is what you get

Casey’s Call is een indierock band uit de regio Eindhoven. De band bestaat oorspronkelijk uit vier studenten van het Rock City Institute. Casey’s Call kenmerkt zich door een rauwe doch lichte en catchy sound. De band mag zich graag spiegelen aan bands zoals The Strokes, Arctic Monkeys en Franz Ferdinand.

Casey’s Call

Casey's Call
Chris Berendsen

Rapper/kunstenaar Joost is nog maar net klaar met zijn hip hop gig in de Grote Zaal of bonkende drums en gierende gitaren daveren in de Kleine Zaal van Willem Twee. Toch klinken de geluiden zuiver. Net zo helder is de stem van gitarist Chris Berendsen. Je kan verstaan wat hij zingt. Dit mag uitzonderlijk genoemd worden want bij veel bands vraag je je af waarom er überhaupt lyrics zijn geschreven als je er toch geen hout van verstaat. Cleane sound en hulde ook aan de techniek van Willem Twee.

Casey’s Call speelt vrijdag 24 januari op het Rauwkost 2020 festival in de Kleine Zaal van Willem Twee poppodium net als de andere indie bands For Scratch en Voidfare.

Casey's Cal
Casey’s Call – Rauwkost

Casey’s Call bestaat uit vier bandleden, maar helemaal links op het kleine podium staat een Rhodes keyboard met daarachter toetsenist Tyn van Londen. Tyn speelt ook gitaar en dat maakt van Casey’s Call dan een honderd procent gitaarband. Met dank aan het Rock City Institute.

Casey's Call
Casey’s Call

Het is erg druk in deze kleine zaal en zanger/gitarist Chris Berendsen hoeft het publiek dus niet te vragen om meer naar voren te komen. De band kan rekenen op een stevig applaus na elk nummer. Het is aanstekelijke muziek. Sommige nummers beginnen rustig – oh, een ballad? denk je dan – maar een scratchy riff op de gitaren betekent dat de rest van de song er tomeloos hard ingaat.

KLANKGAT had een kort gesprek met Casey’s Call na afloop.

KLANKGAT: Wat vond je ervan?
Chris Berendsen: Euh, gaaf. Veel meer mensen dan ik eigenlijk had verwacht. En in Willem Twee vind ik het sowieso altijd leuk.
Hebben jullie hier al eerder opgetreden?
Het is de tweede keer dat we hier zijn. We hebben hier ook in november gespeeld. Was ook gaaf. Bij On The House Indie (8 november 2019 samen met White Elephant, red.)
Rauwkost staat voor rauwe bands. Schaar jij Casey’s Call daar ook onder?
Ja, zeker want onze grote inspiraties zijn bijvoorbeeld The Strokes, Franz Ferdinand en Arctic Monkeys. Dat is geen poespas. Dat is gewoon hard rammen op de gitaar, cleane sound. Eigenlijk what you see is what you get. Ik denk zeker dat dat rauwe voor Casey’s Call geldt.
Bij een paar nummers beginnen jullie rustig en dan denk ik dat er een ballad komt. Maar uiteindelijk ramt het hard door tot aan het slot. Is dat jullie opzet?
Ja eigenlijk wel. Wat ik geweldig vind van bands die ik nog niet ken, is dat zij een gave dynamiek boog in hun nummers hebben ingebouwd. Of dat je inderdaad een ballad verwacht, maar daarna een keiharde riff krijgt. Een soort shock moment. Dat doet het voor mij altijd heel goed.

En zulke shock momenten doen het altijd goed op Rauwkost.


Bandleden Casey’s Call

Chris Berendsen (vocalen, slaggitarist),
Bas Fraanje (leadgitarist),
Niek Luijten (drummer),
Hilde van den Hoek (bas)
Tyn van Londen (keys, gitaar)