Deathmetal, punk en heel veel flesjes bier

Woodkots een bizar kerstfeest in WSC

Kerstmis, vrede op aarde. De tijd om aan je medemens te denken. Dat doen Woodkots en Jezus Sanseveria ook, alleen doen zij dat op hún manier. Heel anders, heel veel anders. En dat alles in het WSC, skatecenter van Den Bosch.

Kerstmis, vrede op aarde. De tijd om aan je medemens te denken. Dat doen Woodkots en Jezus Sanseveria ook, alleen doen zij dat op hún manier. Heel anders, heel veel anders.
Woodkots Live Aids is een samenwerking tussen de band Jezus Sanseveria en non-profit organisatie Woodkots. Live Aids is een hele dikke knipoog naar Band Aid een liefdadigheidsgroep die in 1984 werd opgericht door Bob Geldof (Saint Bob) met als doel geld in te zamelen om de hongersnood in Ethiopië te bestrijden. Live Aids werd zaterdag 23 december gehouden in World Skate Center (WSC) aan de Buitendijk in Den Bosch.

Woodkots Live Aids

Woodkots Live Aids - ©ronald_rijken
Woodkots Live Aids

Bij Woodkots Live Aids is alles een tikkeltje anders. Of zoals Daniël van Vugt van Jezus Sanseveria het verwoordde: “Nou, het is allemaal vorig jaar begonnen met een uit de hand gelopen grap, een Kerst videoclip. We wilden een kerstnummer doen en dat komt natuurlijk door de naam van de groep, Jezus Sanseveria. We konden natuurlijk ook een thema kiezen met een plant, maar Kerst kwam er aan, dus werd het een kerstnummer. We belden dit jaar andere bands op en die wilden meedoen en zo ontstond Live Aids met een knipoog naar al die goede doelen. De bands mogen allerlei nummers doen met minimaal één kerstnummer. Ik heb gehoord dat sommige bands helemaal gaan uitpakken en ik denk dat dit, met onze muziek, nog nooit is gedaan in Den Bosch qua kerstsfeer.”

Samenwerking

De samenwerking met Woodkots is eigenlijk bijna vanzelfsprekend gelopen. Tennie Lanslots zit in die organisatie én in Jezus Sanseveria. “Toen Daniël met het idee kwam, werd Woodkots erbij betrokken om dat evenement gezamenlijk op te trekken. Dan hoefde Daniël dat niet in zijn eentje te doen.”

Woodkots is geen Bossche organisatie maar heeft al wel een paar kleine evenementen georganiseerd in de Skate hal en een grotere in jongerencentrum De Poort in de Maaspoort. Woodkots organiseert feesten zonder winstbejag.

De bands komen niet allemaal per se uit Den Bosch of Brabant. De tweede band van het programma was KAF wat staat voor Kwakels Actie Front en komt uit De Kwakel, een gehucht in de gemeente Uithoorn gelegen in het zuiden van Noord-Holland.

Punk Kerstmis
Punk Kerstmis - ©ronald_rijken
Punk Kerstmis Live!

De band die Live Aids zou openen, was Team Wasted, volgens Daniël de meest chaotische band van Nederland. Helaas was de gitarist plots ziek geworden en moest er flink geïmproviseerd worden. De oplossing was dat iemand van KAF ging invallen voor die zieke gitarist. Met enig oponthoud kon LIve Aids beginnen, alleen zou Team Wasted zich beperken tot drie nummers en werd hun eigen kerstnummer niet gespeeld. Het publiek reageerde begripvol en was allang blij dat er werd gespeeld.

De set was snel afgelopen en na een korte break, trad KAF aan. KAF is een regelrechte punkband waar twee generaties elkaar in dat genre schijnen te hebben gevonden. De drummer en de gitarist zijn duidelijk van een leeftijd uit de eerste punk golf in de jaren ’70 van de vorige eeuw. De bassist en zanger zijn stukken jonger. Hoe het ook zij, de energie was er niet minder om en de uithalen van de gitarist pasten perfect bij de korte en felle nummers. Punkrock zoals het moet zijn.

De band sloot af met het verplichte kerstnummer met als (waarschijnlijke) titel ‘Kerstklokje, Kerstklokje, Tingetingeling’. Het refrein van het liedje werd eerst met het publiek geoefend en toen iedereen in de zaal van WSC het kon meezingen, barstte het helse kerstlied uit. En zoiets was inderdaad nog nooit gedaan in Den Bosch.

Line up Woodkots Live Aids
Woodkots Live Aids met KAF - ©ronald_rijken
KAF Live! met Kerstklokje, Kerstklokje, Tingetingeling

Team Wasted
KAF
Rockin’ Robbish
The Devil’s 3rd
F.I.S.T. met een EP release show
Complaint
Jezus Sanseveria
The Smelly Cats: tienjarig bestaan
Gaping Moles

The Visual melancholische muziek van een Amsterdamse band

De stem van Anna van Rij dwingt je tot intens luisteren

The Visual maakt muziek waar je echt naar moet luisteren. De stem van zangeres Anna van Rij dwingt je, verleidt je, een heel optreden lang. Het spel van Timon Persoon (keyboards) en Jochem van Rooijen (drums) omkaderen haar vocalen met strakke arrangementen die de intensiteit van haar stem nog verder opvoeren.

Muziek Op Donderdag
Muziek Op Donderdag in Willem Twee concertzaal claimt mensen te verrassen met acts die actueel zijn en een kijkje geven in de wereldkeuken van de muziek. De ervaring leert dat daar geen woord van is gelogen. Er kómen bijzondere artiesten spelen in de foyer van deze voormalige synagoge. Zo ook donderdag 21 december met The Visual, een Amsterdamse band die melancholische muziek komt brengen.

The Visual melancholische muziek van een Amsterdamse band
Anna van Rij

Bij de soundcheck kreeg je een voorproefje wat deze avond zou gaan brengen. Anna stond met haar gitaar in haar eentje voor de microfoon te zingen en of je wilde of niet, je bleef ernaar luisteren en hield op met de dingen waar je mee bezig was zoals foto’s uploaden naar Facebook of een app sturen naar je moeder. Het was jammer dat ze abrupt stopte want je wilde dat ze liever door bleef zingen. Geen soundcheck meer? Dan maar door spelen.

Melancholie is het handelsmerk van The Visual, althans als je de website moet geloven. Dat is zonder meer het geval, want in elk nummer zit die melancholie er duimendik bovenop. Maar zo nu en dan steekt er een strak georchestreerde orkaan op als Jochem de drums roert en Timo voodoo geluiden uit de keyboards tovert.
De kalme beek van de melancholie is veranderd in een bulderende waterval vol woede waarbij de zang van Anna de nodige kracht aan toevoegt en er zelfs bovenuit steekt. Het volume gaat nog verder omhoog en bereikt bijna een hoogtepunt maar het komt niet tot een climax, een verlossing. Want net zo plots is het tumult voorbij en zingt Anna zacht en weemoedig naar het einde van het lied waarbij ze de snaren van haar elektrische gitaar lichtelijk streelt.

The Visual melancholische muziek van een Amsterdamse band
The Visual

The Doors
Heel in de verte hoor je een ijle echo van Jim Morrison, de legendarische frontman van de net zo legendarische band, The Doors. Ik maakte na afloop van het concert daar een opmerking over. Op de momenten van verstilling na het bulderen van de geluidswaterval had Anna zomaar teksten kunnen aanhalen uit de gedichten van Morrison.
“Dat vind ik geen vreemde gedachte. The Doors hebben mij erg geïnspireerd. Toen ik studeerde op het conservatorium in Amsterdam coverde ik met een band de muziek van The Doors. De lyrics uit ‘The Celebration Of The Lizard’ spreken mij erg aan.”

The Visual is niet een band die op zoek is naar snel succes. Daar zijn de nummers die de band schrijft ook niet naar. Het zit ook niet in de aard van de band. Zoals eerder gezegd is melancholie het handelsmerk van deze band en die wordt op eerlijke en effectieve wijze vertolkt door Anna. Toch bekruipt mij het gevoel dat je niet tot in levensdagen deze muziek vol hartepijn en stille woede kan blijven uitdragen. Je loopt het risico een karikatuur te worden en dat zou zonde zijn van een zangeres als Anna van Rij.

The Visual presenteerde 15 december de release van de EP Translation in de Melkweg in Amsterdam.

Impact Bossche Band Battle op Bossche muziekscene

Hoe de Battle een begrip kan worden

Hoe groot is de impact van de Bossche Band Battle op de Bossche muziekscene? Organisatoren Luuk Bergervoet en Frans de Visser van Studio Cube mikken er op dat de ‘Battle’ een begrip wordt in Den Bosch en regio.

Bossche roots

De Bossche Band Battle nadert zijn hoogtepunt. Vrijdag 29 december is de finale van deze afvalrace tussen bands van divers pluimage. Die finale vindt plaats in rockpaleis Willem Twee poppodium. Het is honderd procent zeker dat een band uit Brabant gaat winnen. Alle acht overgebleven kandidaten komen uit de provincie.

Zaterdag 2 december was de eerste halve finale in het World Skate Center (WSC) met onder meer A Fool’s Errand, een vierkoppige postrock formatie uit Den Bosch. De tweede halve finale is op 16 december in P79 waaraan twee bands deelnemen met onvervalste Bossche roots. Dat zijn de Indie-band Clint Eastbird en Instant Matter, vorig jaar tweede geworden in de eerste editie van Bossche Band Battle.

Van de acht bands die in de twee halve finales tegen elkaar uitkomen, gaan er vier door naar de finale. In het slechtste scenario gaat geen één Bossche band door naar de finale en in het beste geval gaan ze alle drie door en is de kans levensgroot dat een Bossche band dan gaat winnen.

Signaal

Dat is een goed signaal naar de Brabantse muziekscene en in het bijzonder naar die van Den Bosch. De organisatie moest al voor het begin van de Battle een schifting maken. Er hadden zich meer bands aangemeld dan de vijftien deelnemers die ruim een maand geleden bekend werden gemaakt. De belangstelling was groot en de keuze viel op groepen die al op een stuk professionaliteit kunnen bogen, zo lijkt het.

Ook voor de Bossche podia valt er iets te winnen. Die krijgen nu mensen over de vloer die ze nog nooit binnen hebben gehad. En andersom, mensen leren nieuwe uitgaansplekken kennen. Dat was één van de doelstellingen van de organisatoren. ‘Kom uit dat oude, vertrouwde pluche’.

Je kan er nu al gif op nemen dat volgend jaar het aantal aanmeldingen nog groter wordt. Dit jaar zijn er sowieso twee podia bijgekomen: De Azijnfabriek en Koudijs Kafé. De Battle slaat aan. Dat er meer bezoekers bij zijn gekomen, is evident want er zijn twee extra locaties. De wedstrijd is echter niet alleen in cijfers uit te drukken.

Witte bands

De Bossche muziekscene moet deze kans die de Battle biedt, met beide handen aanpakken. Dat gebeurt ook in deze tweede editie, maar wat opvalt is dat hip hop, salsa, soul en reggae ontbreken. Rock en pop in alle soorten en maten zijn goed vertegenwoordigd. Ook opvallend, het zijn hoofdzakelijk ‘witte’ bands die nu meedoen.

Het is natuurlijk helemaal aan mensen (bands) zelf om daar wat aan te doen. Zij moeten zich aanmelden en kwaliteit meenemen. De organisatie kondigde al in het voorjaar dat je je kon inschrijven. Daar ligt het niet aan. Dat zal in 2018 niet anders zijn als er een derde editie komt.

Ausdauer

De afkorting, de Battle, begint gemeengoed te worden en dat is op zich al winst. Als mensen straks het over ‘de Battle’ hebben en iedereen weet wat ermee wordt bedoeld, ja dan, dan is het een begrip geworden. Nu is de impact van deze bandwedstrijd nog ongewis maar niveau en diversiteit zijn in deze tweede editie op vooruit gegaan.

Dat is de voorlopige en voorzichtige conclusie. Om echt een begrip te worden, dat vergt een lange adem, Ausdauer zeggen de Duitsers, uithoudingsvermogen. Dat beseffen Bergervoet en De Visser terdege. Zij weten waaraan ze begonnen zijn.

Afwisselend eerste Open Podium ’t Opkikkertje

Singer songwriters uit Den Bosch

Den Bosch herbergt veel singer songwriters. Nu er steeds meer (kleine) podia komen in de stad, kunnen zij vaker optreden voor eigen publiek. Eetcafé ’t Opkikkertje aan de Markt stelt bijna iedere vrijdag een podium open voor solisten en bands.

Open Podium ’t Opkikkertje
Anne van Damme zat op een barkruk in een hoek van eetcafé ’t Opkikkertje met gitaar en microfoon, de standaarduitrusting van een singer songwriter. Het café was lekker gevuld. Aan de linkerkant stond uitgaanspubliek aan staande tafels en aan de andere kant van het kleine pand zat een groep vriendinnen. Op het feeëriek verlichte terras waren enige tafels bezet. De aanloop voor deze openingsavond van het open Podium Opkikkertje was veelbelovend.

Eigen nummers en één guilty pleasure
Anne begon rond 22.00 uur aan haar set en aan haar was het welbekende spits afbijten van dit nieuwe podium in de Bossche binnenstad. Zij zong voornamelijk eigen nummers zoals dat een singer songwriter betaamt. Van Damme studeerde vorig jaar af aan de Rock Academy van Tilburg met singer songwriter als hoofdvak en showact als tweede.?

Haar enige uitstapje van deze avond was een cover van het nummer Baby One More Time van good ol’ Britney Spears [tegenwoordig zeer succesvol met haar shows in Las Vegas, red.]. Op uitdrukkelijk verzoek van Anne mocht er hard meegezongen worden. Daar werd dan ook gehoor aan gegeven. Vol verve werd de yell ‘Oh, baby, baby’ in de zaak gescandeerd. “Dat nummer is mijn guilty pleasure en van vele anderen, denk ik. Het wordt altijd leuk opgepakt.”

Afwisselend eerste Open Podium 't Opkikkertje - ©ronaldrijken
Anne van Damme

Afwisseling
Anne heeft een mooie stijl en een prettige stem om naar te luisteren. Een absolute voorwaarde in haar genre want je stem en een gitaar zijn de enige ‘wapens’ waarmee je het podium betreedt. En in een klein pand zoals ’t Opkikkertje staan en zitten de mensen heel dichtbij. “Ik hou van afwisseling. De ene keer in een klein café zoals deze en dan weer in een grote zaal met goed geluid en mooie belichting. Vanavond is één van de weinige shows die ik momenteel doe. Ik ben aan het schrijven. Volgend jaar komt nieuw werk uit. Op EP en Spotify.” Anne sloot haar set af met het liefdeslied My Hearth waar dit jaar een videoclip van is gemaakt.

Afwisselend eerste Open Podium 't Opkikkertje - ©ronaldrijken
Neill Heron

Entertainer Neill Heron
Je hebt singer songwriters in vele vormen en maten. Neill Heron artiestennaam van Niels Hereijgers is van een geheel ander kaliber dan Anne van Damme. Bij Anne staat haar muziek boven alles, Neill is meer een uitbundige entertainer, een rasartiest. Bij hem is de act net zo belangrijk als de muziek. Hij converseerde net zoveel met de mensen in ’t Opkikkertje als Anne maar het leek of hij de mensen al jaren kende. Er ontstond een leuk vraag- en antwoordspel.

Neill riep ook regelmatig of iemand een verzoeknummer wilde horen. Dat kwam hem een beetje duur te staan, want in de vriendinnengroep zat een fan van het Zweedse ABBA. Zij wilde hun nummer Super Trouper (1980) horen. Neill leek verrast en ging er aanvankelijk niet op in.
Maar hij rekende niet op de kracht van internet en smartphones. Een jongen uit het publiek had de lyrics van dat bewuste ABBA-nummer opgezocht en Neill moest er aan geloven. Lezend vanaf het scherm van het mobiel voldeed hij aan het verzoek wat leidde tot grote hilariteit. De cover I Will Always Love You van Whitney Houston leverde dezelfde reactie op.

Neill heeft een krachtige stem wat past bij zijn extraverte aard en act. Als frontman van een band zou hij geen slecht figuur slaan. Hij is binnenkort te zien in de tv-show The Voice of Holland op RTL4.

Al met al was het een geslaagde opening van dit nieuwe podium met twee artiesten die zo verschillend zijn in hun muziekkeuzes en act. Door hen bij elkaar te plaatsen werd het een aangenaam avondvullend programma.

Komodo-frontman Gino Bombrini begint altijd met een beat

Onverwachte sound levert plaatcontract op

Het is nooit stil in het hoofd van Gino Bombrini, frontman van de eclectische band Komodo: “Ik luister naar alle muziek en absorbeer om weer nieuwe muziek te maken.”

Platencontract
Komodo heeft een platencontract binnengehaald bij Sony Music. Dat heeft de band te danken aan zijn professionele aanpak en natuurlijk zijn muziek met een unieke en onverwachte sound. Daar zit veel in. Van surfrock, 60’s pop, woestijnblues, hip hop, rumba en Indiase raga, staat op hun Facebook pagina. “We hebben echt mazzel met dit contract, echt geluk,” zei Gino Bombrini vóór het optreden in Den Bosch.

Komodo speelde donderdag 23 november in foyer van de Willem Twee concertzaal. Volgens Gino is zo’n podium de perfecte omgeving om te spelen. De band bestaat pas kort en heeft nog de sterke behoefte om dicht bij elkaar te zijn om zo de directe energie van elkaar te voelen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Bengali Crown
De eerste klanken van het openingsnummer Bengali Crown zetten de toon van de avond direct neer. De gitaarlijnen tussen gitarist Tommy Ebben en Gino Bombrini op zijn bouzouki vloeiden ineen, beelden van U2 met Bono stegen meteen op. Komodo zou zomaar een supportact kunnen zijn van die Ierse rockband die niet vrij is van Keltische invloeden.?
Gino Bombrini: “De akkoorden en lange lijnen die wij gebruiken, die hoor je ook bij U2. Wij zoeken andere lijnen, andere soorten tonen en als je die achter elkaar zet, krijg je een bijzondere sfeer.”

Samenwerking
Tommy Ebben (Knalland) en Gino Bombrini (SKIP&DIE) maakten een afspraak dat Tommy naar Heerlen zou afreizen. Gino heeft daar een studio en na een nacht doorhalen hadden ze Bengali Crown geschreven, een nummer waar beiden achter stonden. Bengali Crown wordt in januari 2018 als single uitgebracht. Op een later tijdstip volgt het album. De samenwerking bleek vruchtbaar want er volgden nog meer nummers.

“Onze nummers ontstaan allemaal uit een drum groove. Thuis, in de studio, begin ik met een drum groove te spelen en daarop wordt het nummer gebouwd. Ik zet mijn drumstel op en ga gewoon een drumbeat spelen. Ik begin altijd met een beat. Soms heeft Tommy een gitaarlijn en daar verzin ik een drumbeat bij. Eerst zet ik een hele drumpartij op, geïnspireerd op die gitaarlijn en daarna neem ik het op met de computer. We gaan ermee knutselen en halen er allemaal dingen bij. Als het nummer klaar is, roepen we de andere bandleden op om te repeteren.”

Deze diashow vereist JavaScript.

In de band speelt de jongere broer van Gino, Massimo. Hij doet de percussie en speelt sound samples af die live niet uit de gitaren gehaald kunnen worden. Jody van Rooijen zit aan de drums en Judith Renkema geeft de baslijnen aan. Judith heeft gespeeld met vele artiesten waaronder de Brabantse bluesgigant J.W. Roy.

De muziek van Komodo is niet makkelijk te vatten en elke omschrijving daarom nutteloos en zinloos. Het was het aanwezige publiek in Willem Twee allemaal worst want het kwam voor een leuke uitgaansavond en om te dansen op live muziek. Komodo speelde enkele rustige nummers maar het merendeel was goed dansbaar. Bengali Crown was ook het slotnummer. Het repertoire van Komodo is nog klein en daarom werd het nummer waar alles mee begon, nogmaals gespeeld in een wat langere versie met improvisaties.

Open Podium ’t Opkikkertje slaat aan


De wederopstanding van het muziekcafé

Er komen steeds meer podia voor muzikanten in Den Bosch, vooral in cafés. Vrijdag 24 november start het Open Podium in eetcafé ’t Opkikkertje aan de Markt.

Ooit telde Den Bosch veel muziekcafés. Dat waren De Kaketoe en De Haverkist (Korenbrugstraat), De Boulevard en De Ark (Snellestraat), De Rode Pimpernel (Hinthamerstraat), De Rode Tomaat en Café Amber (Ridderstraat), Geen Flauw Idee (Kolperstraat), Café Bartje (Postelstraat), De Spotvogel (Karrestraat), café Laat Maar (Zuidwillemsvaart), De Krabbedoes (Sint Josephstraat).

Het fenomeen muziekcafé raakte in Den Bosch in het slop. Maar het tij lijkt zich te keren. Ten goede zelfs, want een aantal horeca ondernemers met hart voor muziek pakt de draad weer op. Mark Peeperkamp van eetcafé ’t Opkikkertje aan de Markt is zo’n ondernemer. Hij biedt muzikanten het Open Podium aan op de vrijdagavond. Neill Heron en Anne van Damme zijn de eersten die op 24 november gaan optreden.

Ik sprak met Arlet Langewender en Laura van Beek, twee medewerkers van het eetcafé. Arlet zorgt voor de programmering, Laura doet de publiciteit.

KLANKGAT: ’t Opkikkertje wordt ook een muziekcafé. Is dat nieuw of wordt het weer opgepakt?

Laura van Beek: Het was vroeger niet zo. Twee jaar geleden met Jazz in Duketown hadden we voor het eerst twee bandjes en we merkten dat het heel goed ging. En dit jaar weer.
Arlet Langewender: Er was een gezellige sfeer omdat het hier zo knus is.

Het sloeg aan
Laura: Zeker. Het was gewoon een feest. Mensen die elkaar niet kenden, stonden aan het eind van de avond gearmd. Het voelde aan als één groep. Dat zal ook zo zijn als straks de bandjes komen.

Dat is de verwachting
Laura: Aan die verwachting wordt elke keer voldaan. We hebben in het verleden vaker bandjes binnen gehad. We doen bijvoorbeeld mee aan Popronde [rondreizend muziekfestival, red.]
Arlet: Bij Popronde lopen mensen de route af en bij ons komen steeds bezoekers langs. We liggen goed in de route.
Laura: We merkten dat het aansloeg, bands vinden het hier leuk. Er is veel behoefte aan zo’n open podium. Dat mensen ergens gewoon kunnen spelen zonder dat de lat hoog komt te liggen.

Open Podium ’t Opkikkertje slaat aan

Arlet Langewender

Welke standaard hanteren jullie, kan iedereen hier zomaar optreden?
Arlet: Je moet je wel eerst inschrijven. Tot nu toe hebben we iedereen een plek gegeven. We pakken nu alles aan en plannen artiesten in op beschikbaarheid.
Laura: Iedereen is eigenlijk welkom bij Open Podium. Mensen kunnen een instrument meenemen en als de programmering het toelaat kunnen zij een paar songs spelen. Een jamssessie als afsluiting zou helemaal geweldig zijn.

Wordt er alleen akoestisch gespeeld met soms een elektrische gitaar of piano?
Arlet: Klopt. Het idee is vooral akoestisch of semi-akoestisch. Maar eens in de maand willen we ook ruimte maken voor een band.
Laura: Ja, eerst dachten wij, we willen alleen akoestisch, singer songwriters. Maar er kwamen zoveel aanmeldingen van bands. Als een band komt, moeten we het café ombouwen en dat kan niet elke vrijdag. We zijn tenslotte ook eetcafé.

Komen de artiesten uit de regio, uit Den Bosch?
Arlet: Dat schrijven ze er niet bij. Meestal komt dat pas later, als ik hen vraag een stukje op te sturen. De meesten komen uit Den Bosch.
Laura: Ik denk dat je vooral in het begin nog heel veel uit de regio zal houden en dat het zich daarna verder verspreidt. We richten ons voornamelijk op sites als Cultuurbosch en met Jong Actief hebben we nou ook contact. Eerst verspreiding binnen Den Bosch, daarna kunnen we verder denken.

Laat het maar eerst groeien
Arlet-Laura: Ja, daarom Laat het eerst groeien en over ons heen laten gaan. We hadden niet gedacht dat er zoveel aanmeldingen zouden komen. De agenda is tot eind februari 2018 gevuld.

Zoete jazzy soul van Cory Henry flakkert jeugdliefde op

Metropole Orkest en Cory Henry vormen een goed span

Een cover uitgevoerd door Cory Henry is als het opflakkeren van een lang geleden uitgedoofde jeugdliefde.

November Music presenteerde zaterdagvond 11 november een tweeluik in Theater a/d Parade met het beroemde pop en jazz Metropole Orkest als verbindende factor.
Voor de pauze speelde het orkest samen met Tin Men and The Telephone vermakelijke improvisatie, na de pauze met jazz ‘celeb’ Cory Henry heerlijk zoete fusion

Cory Henry

De zoete jazzy soulmix van Cory Henry - ©ronaldrijken
Metropole Orkest en Tin Men and The Telephone

Metropole Orkest en Tin Men and The Telephone
Het Metropole Orkest onder leiding van dirigent Jules Buckley haakte vloeiend in op de improvisaties van Tin Men and The Telephone die op hun beurt adequaat inspeelde op de smartphone-berichten van het publiek.
Dat werd gevraagd om bij aanvang van het concert een app te downloaden waarmee melodieën en ritmes gemaakt kunnen worden. Uit de uploads vanuit de zaal werd een keuze gemaakt en op basis daarvan kon de improvisatie beginnen. Erg knap en vermakelijk.

Deze diashow vereist JavaScript.

Sweet soul music
Tijdens de pauze werden de toetsinstrumenten van Cory Henry klaargezet: zijn Hammond B3-orgel en een Korg-synthesizer. De grote theaterzaal stroomde weer vol, het concert was uitverkocht. De orkestleden kwamen als eerste het podium op, een paar minuten later gevolgd door Buckley en Henry onder luid applaus en enthousiast gefluit.

De Amerikaan opende met het instrumentale nummer Call Me Mr Tibbs, een uptempo nummer waarmee Henry letterlijk en figuurlijk de toon zette van zijn optreden. De akoestiek was goed. Je kon iedere toon en akkoord horen en je gehoor werd niet op de proef gesteld.

Als begeleiding had Henry twee backing vocalisten meegenomen en dat had duidelijk invloed op dit concert, vooral op de wat rustigere nummers zoals I Thought It Was You. Als je je ogen dicht deed, waande je je op een concert van zanger/gitarist George Benson. Het was heerlijk zoete fusion uit de keukens van Brooklyn, New York, die de zaal instroomde versterkt door het fluwelen vioolspel van het Metropole Orkest. Zó mellow.
Een minder begaafde musicus zou door het ijs zakken, maar bij Henry klopte het helemaal. Ook gezien zijn muzikale achtergrond – de gospel – waardoor het niet weeïg zoet werd.

De zoete jazzy soulmix van Cory Henry - ©ronaldrijken
Purple Rain cover

De Purperen Regen van Cory Henry
De stem van Henry klonk aan het begin van het concert nogal hees en zwak. Zijn stem won gelukkig aan kracht naar mate de avond vorderde. Dat was maar goed ook, want de twee laatste nummers waren covers van niemand minder dan Michael Jackson én Prince.
Toen het nummer Billie Jean van Jackson werd ingezet, had ik dat niet meteen door. Ik was daar niet op voorbereid. Een nummer van de King of Pop op de setlist van Cory Henry? Maar het werkte wat eens temeer de reikwijdte van deze jazz musicus onderstreepte.

Bij de begintonen van Purple Rain van Prince kon ik net zoals de rest van het publiek een kreet van vreugde niet onderdrukken. Je moet van goede huize zijn, wil je dit nummer kunnen dragen en uitvoeren. Cory Henry is van zulke huize. De gitaarsolo in het origineel werd vervangen door de Hammondorgel en de voortdurende uithalen van de zangeressen maakten veel emotie los. Het publiek was diep geroerd. Ik realiseerde me op dat moment dat Purple Rain in wezen een gospelsong is. Een betere finale kon je niet hebben dan dit nummer dat in deze virtuoze uitvoering van Henry een samensmelting is van pop, jazz en gospel.

Als toegift gaf Cory Henry een solo met het nummer Song For You van Donny Hathaway. Een cover uitgevoerd door Cory Henry is als het opflakkeren van een lang geleden uitgedoofde jeugdliefde.

Muziekfestival November Music bestaat 25 jaar

Interview met artistiek leider Bert Palinckx

Bert Palinckx is artistiek leider van November Music. Hij is al 18 jaar verbonden aan dit muziekfestival in ‘s-Hertogenbosch dat de slogan aanvoert ‘ muziek van nu door de makers van nu’.
November Music werd in 1993 opgericht en viert dit jaar zijn vijfentwintigjarig jubileum. Het festival duurt elf dagen van 2 tot en met 12 november en wordt op tal van locaties in ‘s-Hertogenbosch gehouden.

KLANKGAT: Wat doet een artistiek leider en hoe vult u dat leiderschap in?
Bert Palinckx: Ik zoek een samenhang binnen de programmering. Ik kijk wie waar en wanneer optreedt. Het is een soort puzzel waar ik bijvoorbeeld let of er niet teveel dezelfde genres op een bepaalde datum en locatie staan geprogrammeerd. Je wilt toch een spanningsboog in je programma bouwen, lijnen uitzetten, met op de laatste zondag een wat lichtere noot.
Ik praat vooraf veel met componisten over hun ideeën en kijk dan hoe die passen in het programma. Ik bemoei me niet met de inhoud. Daar zijn de componisten zelf verantwoordelijk voor.

November Music bestaat 25 jaar. Gaat dit een speciale editie worden?
Laat ik het zo zeggen: elke editie is mij lief. Het ligt niet in de aard van November Music om terug te kijken. We hebben geen speciaal retrospectief programma en zelfs niet een jubileumboek uitgebracht. November Music kijkt liever naar de toekomst.

Muziekfestival November Music bestaat 25 jaar
Dansgroep Panama Pictures op de Parade n.a.v. de opening November Music

Nou ja, het festival reserveert een hele dag voor één artiest. Zaterdag 4 november staat helemaal in het teken van John Zorn. Dat is, zover ik weet, nog nooit gebeurd.
(lacht) Eerlijk gezegd had ik John Zorn al voor vorig jaar gepland. Maar het kon toen niet en daarom is hij er nu. Met een flinke crew. Hij betekent veel voor de moderne muziek en krijgt van ons de ruimte om dat op 4 november te laten zien. Er komen zelfs mensen uit Moskou speciaal voor hem.

Het Bosch Requiem is door November Music overgenomen. Hebben jullie dingen gewijzigd, is er een andere insteek?
Bosch Requiem is inderdaad overgenomen van de Jeroen Bosch Stichting die inmiddels is opgeheven. Als eerste zijn wij uit de Sint-Jan gegaan. Het kerkbestuur drong aan om te blijven, maar we wilden het requiem een ander karakter geven, minder cerebraal. En de akoestiek is ook niet geschikt, het galmt er nogal.
Daarnaast wilden we het ook theatraler maken. We zochten een geschikte locatie en die werd uiteindelijk Theater a/d Parade. Op donderdag 2 november, Allerzielen, begint het Bosch Requiem op de Parade en wordt het binnen in het theater voortgezet. Buiten op de Parade gaat een deel van de voorstelling overigens door met Allerzielen als leidraad.
Er is ook een nieuw requiem geschreven door de componist Anthony Fiumara met een libretto van filosoof en schrijver De´sanne van Brederode uit Den Bosch.

November Music is niet zo bekend in Den Bosch. Zijn er plannen om daar wat aan te doen?
November Music was nogal elitair maar de laatste jaren is de programmering veel breder van opzet geworden zonder dat we inhoudelijk een kniebuiging hebben gemaakt. Het is nu eenmaal minder toegankelijke muziek die wij brengen.
Qua bezoekers is het leuk om te weten, dat een derde van de bezoekers uit Den Bosch komt, een derde uit Brabant en eenderde buiten Brabant.

Een tipje van de sluier van wat 2018 gaat brengen?
Het Requiem wordt een traditie. Daarover is een akkoord bereikt met de gemeente ‘s-Hertogenbosch. En volgend jaar gaan we meer vrouwelijke componisten en uitvoerders programmeren. Er zijn veel goede en belangrijke vrouwelijke componisten. Nu is de man-vrouw verhouding 70-30 procent ten gunste van mannen.
Verder willen we concerten opzetten met koren uit Brabant. Onder professionele begeleiding zullen zij bestaande, klassieke liederen zingen in de hele stad. En als laatste wat ik nog wil zeggen, is dat het allerbeste ensemble ter wereld, Klankforum Wien, naar November Music komt.

George Kush

George Kush Trio hip hop geflambeerd met flamenco

Jong publiek reageert enthousiast op dansbare muziek van de band en stonden de voorste rijen niet stil

Het George Kush Trio trad donderdag 26 oktober in de Willem Twee toonzaal op met vier man. Als dj Jordi ook was gekomen, dan zou de band het George Kush quintet hebben moeten heten. Het wordt nu, zonder dj, een akoestische set met zang, twee gitaren en een cajón.

George Kush trio

George Kush trio
George Kush trio in de Toonzaal

Joris Branderhorst aka George Kush (zang)
Jurijn Branderhorst (gitaar en zang)
Koen Klijsen (cajón)
Wout van der Sanden (gitaar en zang)

Kampvuur

George Kush
Joris Branderhorst aka George Kush

Het verhaal gaat dat het George Kush Trio rondom een kampvuur is ontstaan. De rap van Joris en de flamenco uit Jurijns gitaar smolten samen in dat vuur. Die symbiose en dat kampvuur gevoel brachten ze mee naar de foyer van Willem Twee concertzaal.

De hip hop van George wordt ondersteund door de backing vocals van zijn drie kompanen. Af en toe wordt de leadvocal van George overgenomen zoals bij een nummer over bommen op Irak dat door Wout van der Sanden wordt gezongen.

George Kush
jong publiek

Het publiek is jong en reageert enthousiast op de muziek van de band en de teksten van frontman George Kush. Bij de dansbare nummers staan de voorste rijen dan ook niet stil. In de pauze is er even tijd voor een kort interview.

KLANKGAT: Sommige van jullie nummers zijn duidelijk beïnvloed door Spaanse muziek, gitano. En daar komt Nederlandstalige hip hop over heen. Hoe is dat zo ontstaan?
George Kush: Als producer maakte ik alleen instrumentale muziek en ik vroeg Jurijn of hij stukken gitaar wilde toevoegen aan mijn beats. Wij zijn een dag de studio ingedoken en daar kwam een heel nieuw nummer uit tevoorschijn. En dat is eigenlijk de eerste stap naar het George Kush Trio.
Jurijn: Het komt ook omdat ik in die tijd bezig was met flamenco muziek vanuit mijn klassieke gitaar studie. Die muziek wilde ik graag doordrukken in de creativiteit van George en dat is goed gelukt.

Hebben jullie veel naar Spaanse hip hop geluisterd?
George Kush, Jurijn, Wout: Nee, nee, nee. Nog nooit.
Koen: Ik persoonlijk wel, maar ik denk dat onze sound niet per se te koppelen is aan Spaanstalige hip hop. Het is bij ons toch meer een mix van singer songwriter en hip hop.
George: Het is nooit zo geweest dat we bewust deze kant zijn op gegaan. Het is min of meer toevallig gebeurd. Ik was met hip hop bezig en Jurijn met flamenco.

Jullie sound is uniek
Jurijn: Dat jij zegt dat het uniek is, daar hebben wij ook mee geworsteld, in welk genre onze muziek past. Daar zijn wij zelf heel lang niet uitgekomen, nog steeds eigenlijk. Bij veel optredens kregen we te horen in welk genre wij eigenlijk thuishoren.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het is toch niet erg als je wat ongrijpbaar bent?
Jurijn: Juist niet. Wij hebben tegen elkaar gezegd ‘We doen ons ding en we horen wel welk genre het is. We gaan onszelf niet in een hokje stoppen’.
Wout: Als je kijkt wat we aan muziek op onze computers hebben staan dan zie je daar de hele wereld op een lijstje. De zo verschillende muziek die wij individueel beluisteren, brengen we mee naar George Kush Trio. En dat hoor je in onze sound. De een luistert naar hip hop, de andere naar Arabische muziek, reggae, dub, dramatische muziek. We pakken overal iets mee en dat proberen we ons eigen te maken.

30 jaar Willem Twee poppodium

Feest in een donker hol

Willem Twee poppodium vierde 20 oktober een bijzonder feest. 30 jaar geleden openden Paul Smits en de Amerikaanse zanger John Hiatt het poppdium officieel.
Het heette toen W2 en dat bleef lang zo tot 2017 toen de fusie met De Toonzaal en de Willem Twee fabriek werd beklonken.

Documentaire 30 jaar Willem Twee poppodium

Het was nog rustig toen ik zo rond 19.45 binnenliep. Her en der stonden plukjes mensen. Uit de Hangop klonk easy house, lounge. In de Kleine Zaal was een soundcheck van de band Poncho die de spits af zou bijten deze avond. Het feest begon eerst met de vertoning van de documentaire ’30 jaar Willem Twee poppodium’ gemaakt door Eendracht Films en vrijwilligers van Willem Twee.

Directeur Henri Broeren bedankte in zijn korte openingsspeech alle vrijwilligers – de oude en de huidige – voor hun inzet. Zonder die vrijwilligers zou Willem Twee niet zijn geworden wat het nu is, een volwaardig poppodium.
De film is in feite een eerbetoon aan die vrijwilligers. De makers konden putten uit het video-archief van het poppodium en vonden vele (oud)vrijwilligers bereid om voor de camera te verschijnen.

Hun ervaringen werden afgewisseld door beelden van live-optredens. Er kwam veel voorbij en de enorme diversiteit aan artiesten en genres was verbazingwekkend. In het ‘donker hol’ zoals vrijwilligers het podium liefkozend noemden, was alles mogelijk.

Documentaire 30 jaar Willem Twee poppodium
Paul Smits†

Natuurlijk werd stilgestaan bij oprichter en oud-directeur Paul Smits†. Hij heeft het niet mee mogen maken. Hij stierf twee maanden geleden. Drie weken voor zijn dood hadden de makers van de documentaire Paul Smits nog weten te strikken voor een audio-interview. Die passages waren het meest verhelderend over hoe het toeging in de oude W2.

Exposities
In De Spiegelzaal kon je de expositie Kift Kijken. De bezoeker kreeg een kijkje in de artistieke en creatieve keuken van muziektheatergroep De Kift. In de Grote Ruimte op de eerste etage hing een foto-installatie van Lucas Kastelijn en portretten van Jacques Sonck en in de RAK werd de documentaire 30 jaar Willem Twee poppodium doorlopend vertoond.

Bands

Deze diashow vereist JavaScript.

Er traden veel bands op zoals Poncho met psychedelic rock en galmende zang en wat te denken van gangband Switch Bones met hun grungy stonerrock. ZooN gooide het weer op een andere boeg met een unieke sound van dansbare rockhouse – als zoiets überhaupt bestaat.

Dan was er nog de symfonische rock van Statue met wel vier (!) elektrische gitaren, bas en drums. Vaak loeihard met nu en dan strategische verstilling. Verder traden De Kift en Rats on Rafts gezamenlijk op in de Grote Zaal. Dat ging wonderwel goed, hoewel het koperwerk van De Kift nogal schel klonk en regelmatig ten onderging aan het gitaargeweld. Gifter trad op in de Kleine Zaal en newbee Betonkust sloot het feest af met new beat, rave en electro.