SUiT, kort en pakkend

Via Siberië en een Berlijnse Sexclub naar Den Bosch

Normaal gesproken zijn de jongens van SUiT gewend om in iets grotere zalen te spelen, maar donderdagavond 15 maart is het de foyer van de Willem Twee Concertzaal waar je deze half Duitse en half Nederlandse band kunt aanschouwen. Speciaal voor deze intieme setting is er een wat meer ingetogen set samengesteld. Uiteraard ligt de nadruk op werk van hun nieuwe album The Girl, The God, The Rush die net klaar is.

Spaghetti western
De opener van de set, Real is een rustig bluesy nummer, waarvan de muziek niet had misstaan op de soundtrack van een spaghetti western van Ennio Morricone. De zanger zingt met redelijk hoge stem en kan zijn Duitse roots niet helemaal verbergen. De tweede stem wordt door de gitarist voor zijn rekening genomen. Voor dit nummer gebruikt de drummer brushes (kwastjes als u wilt) in plaats van stokjes zodat de drums niet overheersen.

Zwetende robots
Vanaf het tweede nummer gaat het tempo iets omhoog, de zanger neemt dan ook zijn gitaar ter hand, waardoor de muziek iets meer gaat rocken. Bij Robot Sweat zingt ook de bassist een lijntje mee die in de break ook nog eens lekker zijn distortion aanzet. Het swingt lekker op een Franz Ferdinand achtige wijze. Van dit nummer is ook een videoclip te vinden op Youtube waarin schaars geklede dames uit vervlogen tijden te zien zijn in combinatie met beelden van de tweede wereldoorlog en ufo’s, al dan niet in reverse. Klinkt vaag? Is het ook.

Smooth cover
Dan vertelt de zanger dat ze vandaag de studio in zijn geweest in Maasbracht, om het nummer dat ze nu gaan spelen op te nemen. Er bestaat een kans dat ze die ook gaan uitbrengen. We zouden het kunnen kennen. Niet iedereen herkent het tijdens de eerste klanken en dat komt waarschijnlijk doordat het wat meer uptempo gespeeld wordt en meer rockt dan het origineel. Maar als het refrein van Smooth Operator ingezet wordt, weet iedereen dat het de klassieker van Sade is. De meeste van de maximaal 25 bezoekers is zeker oud genoeg om het origineel te kennen.

SUiT, kort en pakkend - ©ronald_rijken
Lex Brown

Mijn Klankgat collega Ronald vroeg aan zanger Lex Brown:
Hoe kwamen jullie erbij om uitgerekend van dat nummer een cover te maken?
Lex Brown: Ik ben bijna net zo oud als dat nummer. Mijn ouders draaiden veel van Sade die in de jaren ’80 en ‘90 erg populair was. Het nummer Smooth Operator vond ik toen al geweldig. En eigenlijk is het niet zozeer een herinnering maar meer een zintuigelijk gevoel, zoiets als een geur, dat mij is bijgebleven.

De jaren gingen voorbij en ik werd fan van punk en rock maar Sade bleef ergens in mijn achterhoofd hangen. Niet bewust, echt ver op de achtergrond.

Toen ik een jaar of wat geleden door de collectie van mijn ouders struinde, moest ik wel tegen Sade aanlopen. Ik zette Smooth Operator op en ik werd als door de bliksem getroffen. Het raakte mij erg diep. Een cover maken was meer dan een logisch gevolg. In het origineel staat een solo van een saxofoon. Die wordt op onze cover vervangen door een gitaarsolo. Het is echt een ‘rocky’ ding geworden.

Herfststorm
Het nummer dat mij het meest aanspreekt het melancholische nummer Quicksand Waterfalls met de stuwende drums, de mooie melodie van de zanglijn en het tempo dat even terugzakt en dan weer als een herfststorm over je heen komt.

Deze diashow vereist JavaScript.

Sexclub
Het voorlaatste nummer Blessed with Black is een slepend bluesnummer dat niet zou misstaan in een film van Quentin Tarantino, of in een Berlijnse nachtclub. Het toeval wil dat ze onlangs daadwerkelijk in zo’n Berlijnse seks/nachtclub – de wereldberoemde KitKatClub – gespeeld hebben, waar één avond in de week live muziek geprogrammeerd wordt.
Dan volgt nog een “goodbye song” zoals de zanger het noemt en dan is het binnen een uur inderdaad afgelopen.

SUiT, verleden, heden en toekomst
Na afloop vroeg ik Ivo de bassist hoe twee Nederlandse jongens twee Duitse jongens leren kennen en dan samen een band beginnen.
Ivo en gitarist Rutger kennen elkaar van de Rockacademie in Tilburg en toen ze op het conservatorium van Mannheim in Duitsland gingen studeren leerden ze zanger Lex en drummer Stefan kennen. Er wordt nog steeds in Mannheim gerepeteerd waar ze dan regelmatig voor een langere periode samen komen.

Ik vroeg me af waar de bandnaam SUiT vandaan komt.
Zes jaar geleden stonden ze, weliswaar in een iets andere samenstelling en met dansers die speciale pakken aan hadden, op het theaterfestival Boulevard hier in Den Bosch onder de naam The Suit Project. Ze zijn daarna verder gegaan als SUiT, kort en pakkend. Ze zitten nu midden in hun tour, waarin ze al diverse plaatsen in Duitsland en Nederland hebben aangedaan. Ze vervolgen hun tour nog langs onder andere Arnhem, Antwerpen, Londen en Brighton. Afgelopen jaar hebben ze zelfs in Siberië gespeeld en hopen ook nog uitgenodigd te worden voor een optreden in Vladivostok.

Zoals gezegd is er nu een album uit. “The Girl, The God, The Rush” staat niet alleen op Spotify, maar is ook verkrijgbaar op cd en vinyl. Er zijn plannen voor een tweede album en de bedoeling is dat die in maart 2019 uit gaat komen.

foto’s: Ronald Rijken

White Elephant is het cadeautje waar je wel op zit te wachten

De vaart zit er in bij De Bossche Brouwers

Op zaterdag 27 januari speelden tijdens het Rauwkostfestival op Tramkade drie bands bij het nieuwe biercafé De Vaart van De Bossche Brouwers . En ondanks het feit dat er nog geen bier uit eigen brouwerij te krijgen is, is de keuze reuze. Niet alleen wat betreft de vele verschillende soorten speciaalbiertjes, maar ook de livemuziek die vandaag op het affiche staat.

Cadeautje
The Ragtime Rumours, swingende muziek met invloeden van blues en gypsy, gespeeld met een rock’n roll attitude. De Bossche poprockband Animal Road en de Osse rockband White Elephant.

De naam van laatstgenoemde band hebben ze aangenomen toen Vincent, de huidige zanger, de plek innam van de vorige zanger die gestopt was. Toen Vincent zich destijds aanmeldde zag de band dat als een cadeautje. In Engeland staat de term “White Elephant” voor een cadeau dat je krijgt maar waar je eigenlijk niet op zit te wachten. Nou, dat gaat niet op voor het optreden van vanavond, want op dít muzikale cadeautje zaten we namelijk wél te wachten.

Ambities
In deze rauwe industriële, maar erg sfeervolle ruimte komt de alternative rock van White Elephant goed tot zijn recht. Deze jonge gasten van begin twintig zijn nu anderhalf jaar bezig en timmeren aardig aan de weg. Ze gooiden al hoge ogen tijdens de Bossche Band Battle waar ze tweede werden. Toen ik drummer Jesper na afloop vroeg naar hun ambities, zei hij dat ze dit jaar graag mee willen doen aan Popronde en daarna hopen ze uitgenodigd te worden voor Eurosonic, hét toonaangevende festival in Groningen waar vaak veel nieuw talent te ontdekken is.

Deze diashow vereist JavaScript.


En talent heeft dit viertal uit Oss zéker. Een strakke ritmesectie met bassist Pim en drummer Jesper. De speelse gitaarlijntjes van gitarist Didier met lekker veel galm op zijn gitaar. En dan de jonge charismatische zanger/gitarist Vincent, met zijn hoge stem die soms de herinnering oproept van Jeff Buckley, maar hij doet ook wel denken aan de gekwelde stem van James Walsh van Starsailor. Hij laat zich ook niet gek maken als er in het begin van het optreden een snaar breekt. Hij neemt gewoon een reserve gitaar ter hand die al klaar stond, en ze gaan door waar ze gebleven zijn.

Ah,ah,ah,ah! We want more!
Er zit veel variatie in de set met rustige passages die dan weer mooi opgebouwd worden naar een gitaarexplosie. Maar ook Caraïbische ritmes zijn te horen in Silhouette, het nummer dat op Spotify te horen is. En Happy Hour van The Housemartins dacht ik even te herkennen, maar het bleek it’s Fine te zijn. Een lekker uptempo nummer met een meezingstukje, “ah, ah, ah, ah!” wat door veel mensen luidkeels meegezongen werd. Er werd sowieso goed gereageerd op de muziek en zelfs om een toegift gevraagd waar de band graag aan voldeed.

Er staat nu één nummer op Spotify, maar er gaan er meer volgen na de officiële release party van hun E.P. op vrijdag 23 februari in De Pul in Uden.

Foto’s: Casper Menting

Woodkots

Woodkots: kerstliedjes met grunt en moshpit

Bangers en beukers vieren hun Kerst in World Skate Center

Woodkots presents Live Aids was om een kerstfeest neer te zetten dat net iets anders is dan anders. Iets wat nog nooit is vertoond in Den Bosch tijdens de Kerstdagen. Daar is Woodkots Live Aids zeker in geslaagd.

Woodkots Live Aids

Woodkots: kerstliedjes met grunt en moshpit
Woodkots Live Aids

Verplicht kerstnummer
De hal van het World Skate Center was voor de gelegenheid van Woodkots in kerstsfeer gedompeld. Vooral aan het podium was veel aandacht besteed. Het was een heuse kerststal geworden en vooral het rieten dak boven het podium was een rake vondst. Daar hield dan ook alle gelijkenis mee op. De bands die optraden, gaven de indruk weinig op te hebben met het hele kerstgedoe. Dat gold trouwens voor het hele event.
Er was één eis die de organisatie stelde: elke band moest minimaal één kerstnummer spelen. Die voorwaarde kwam van initiatiefnemer Daniël Vugt van de band Jezus Sanseveria die vorig jaar voor de grap een videoclip maakte van een kerstnummer. Dat werd een enorme hit. Toen Daniël dit jaar bands uitnodigde of zij mee wilden doen aan Live Aids, waren zij maar al te bereid om zijn conditie in te willigen.

Deze diashow vereist JavaScript.

The Devil’s 3rd
The Devil’s 3rd was de vierde groep die op Live Aids aantrad. Deze trash/heavymetal band bestaat uit drie man: op de drums, Jeffrey Rolink, lead guitars/backing vocals, Bart Geisen en lead vocals, Frans Wijnen.

De band uit Tilburg ging los en werd hartstochtelijk aangemoedigd door echte trouwe fans die de ruimte vlak voor het podium opvulden. Er werden veel grapjes gemaakt en het publiek deed luidkeels mee. De band is bekend van zijn zogenaamde ‘shoutalongs’ met het publiek. Het was al met al een vermakelijk festijn. Vooral toen Frans Wijnen vroeg of het T-shirtje van de gitarist uit moest. De grunt was niet van de lucht en een moshpit [mensen die tegen elkaar aan springen of beuken, red.] kon ook niet uitblijven. Het kerstliedje van deze band ging bijna als vanzelfsprekend over Satan.

F.I.S.T.

Woodkots
F.I.S.T. @ Woodkots Live Aids

Deze bekende Bossche hardcore punkband bestaat uit vier man waaronder bassist Tennie Lanslots die ook in de non-profit organisatie Woodkots zit. F.I.S.T. staat voor Freedom Is Seldom True. Frontman John met felgroene hanekam leidde een vrolijk publiek met een vriendelijke stem alle uptempo liedjes door en ook hier kwam het tot een moshpit. Het kerstaandeel van F.I.S.T. was een cover van Fuck Christmas van de Amerikaanse punkband Fear uit Los Angeles.

De eerste indruk was: ruig, zwarte leren jassen met spikes, wilde haren en bier. Wat echter opviel aan Woodkots Live Aids was de vriendelijke en vrolijke stemming. Iedereen hield rekening met elkaar. Het bewijst eens temeer dat je een boek niet moet beoordelen op zijn kaft. En het leverde meteen ook het bewijs dat je het Kerstfeest heel anders kan vieren. Woodkots is een leuk feestje maar niet voor de teerhartigen onder ons bedoeld.


Woodkots Live Aids was een idee van Daniël Vugt en werd uitgevoerd in samenwerking met non-profitorganisatie Woodkots.
Fotografie: Jane Duursma – website: Made By jane

Licht in de duisternis voor New wave

Magische momenten en af en toe een rauw randje

Op donderdagavond 30 november leek het even begin jaren tachtig in de kleine zaal van Willem Twee Poppodium.
Twee eigentijdse New Wave bands, Always The Sun uit Tilburg en het Deense The Foreign Resort, blazen dit genre nieuw leven in.

Always The Sun
Ooit was er een liedje van The Stranglers met dezelfde titel als de bandnaam van de band die de avond mag openen. Always The Sun stond een aantal jaren geleden ook wel bekend als Jacky Checker. Maar nu met alleen een andere bassist in de gelederen treden ze onder deze naam op. Het eerste nummer heeft een heel lang intro. De zanger laat dan ook nog even op zich wachten. Als hij dan na een minuut of twee het podium betreedt is een lange schreeuw zijn eerste wapenfeit.

Van de duivel bezeten
Dat Joy Division een grote inspiratie is geweest dat lijkt me duidelijk. Het nummer Coming Home lijkt bijvoorbeeld nogal veel op Atmosphere van die legendarische band. Maar niet alleen muzikaal is er gelijkenis, ook de ongecontroleerde bewegingen van Ian Curtis zijn te herkennen bij de zanger die af en toe wel van de duivel bezeten lijkt. Zelfs de afwezige blik in zijn ogen is er, behalve als er één van de vele camera’s in zijn buurt komt, want daar heeft hij wel oog voor.

Magische momenten
Muzikaal is het allemaal dik in orde, met onder andere de toetseniste die subtiel de tweede stem verzorgd en de drummer die met een extra drumcomputer de drums net iets droger laat klinken waardoor de muziek nog meer het new wave gevoel krijgt. Het mooiste nummer is wat mij betreft Easy Way In, Easy Way Out, met een lekker meeschreeuw refrein.
Tussen de nummers door moet de gitaar een paar keer even worden gestemd. Daardoor wordt de magie jammer genoeg regelmatig verstoord. Maar die magische momenten, die zijn er ook. Regelmatig.

Deze diashow vereist JavaScript.

The Foreign Resort
Dit Deense drietal opent hun show met het swingende Breaking Apart. Dat ze maar met zijn drieën zijn zou je trouwens niet zeggen, want ze produceren een vol geluid.
De nadruk ligt vanavond enigszins op hun laatste album New Frontiers, maar het tweede nummer wat ze spelen, Suburban Depression is van hun EP The American Dream. Als derde spelen ze dan hun nieuwste nummer, She’s Lost. Maar dit nummer vind ik wat aan de brave kant en een beetje saai, waar de titel in het refrein eindeloos herhaald wordt. Gelukkig komt hierna al snel Skyline Decay en vooral Flushed, het nummer wat toch wat mij betreft wel het lekkerste in het gehoor ligt met een pakkend refrein maar met een gruizig en hysterisch einde wat voor mij nog wel wat langer door mag gaan.

Huilerige zang
Soms klinkt de muziek van The Foreign Resort alsof Robert Smith van The Cure op visite komt bij The Chameleons, zoals bij het nummer Alone. De wat huilerige zang van Mikkel, zoals dus ook Robert Smith dat doet, komt ook goed tot uitdrukking bij titeltrack New Frontiers.

The Foreign Resort - ©jane duursma
The Foreign Resort

Discussie
De zanger/gitarist met zwarte nagellak wisselt regelmatig van instrument met de bassist. Of is de zanger nou voornamelijk bassist? Er is zelfs even discussie onderling over de volgorde van de setlist zodat er niet nóg een keer van instrument gewisseld hoeft te worden. Gelukkig blijft de drummer gewoon zitten. Maar goed dat er over de perfecte afsluiter Dark White geen discussie is. Weer zo’n heerlijk gruizig uptempo nummer waar de bas en drums schier oneindig doordenderen en uiteindelijk eindigt in overstuurd gepiep en gekraak.

Een geslaagde combinatie met deze twee bands vanavond. Degenen die het gemist hebben kunnen The Foreign Resort en Always The Sun 18 januari nog zien in Muziekcafé Extase in Tilburg.

Foto’s: Jane Duursma

Interview met Rob van der Ham

Organisator van Duketown Rebelfestival

KLANKGAT: Hoe is het Duketown Rebelfestival ontstaan?
Rob van der Ham: Toen we destijds met onze band The Duketown Helldogs begonnen, merkten we dat het sfeertje qua bandjes weer begon aan te trekken. We speelden best veel in die tijd en vrienden en kennissen uit de punkrock-en metalscene zeiden: “Hé, die gasten beginnen een band. Wij kunnen dat ook!” En zo ontstonden uit die groep weer een aantal bevriende bandjes.

We waren vroeger allemaal een beetje fan van Speedfest in Eindhoven, het festival dat georganiseerd werd door Peter Pan Speedrock. Daniël van Vugt, waarmee ik samen in de band zat, en ik zeiden tegen elkaar: ”Dat mis ik in hier Den Bosch!” We wilden hier ons eigen feestje organiseren, met lokale bandjes uit de regio.
Toen Daniël en ik vier jaar geleden dit festival begonnen, hadden we het idee om, net als Peter Pan Speedrock bij Speedfest, zelf met onze band The Duketown Helldogs te headlinen en bevriende bands uit te nodigen om het programma compleet te maken. Dat hebben we die eerste keer ook gedaan. Inmiddels bestaat die band niet meer en zijn we allebei onze eigen muzikale weg gegaan. Ondanks het feit dat ik de laatste jaren de programmering in mijn eentje doe, hebben we nog wel goed contact. Zo is hij deze editie ook weer van de partij met zijn band Jesus Sanseveria.

Interview met Rob van der Ham
Wonk Unit

Hoewel de meeste bands die je programmeert voor het Duketown Rebelfestival uit de regio komen, die je vaak uit je persoonlijk netwerk kent, prijkt er dit jaar een band uit Engeland op het affiche, Wonk Unit. Hoe kom je aan die band?
Ik zit zelf best wel in de punkscene en ook in de metalscene via mijn vriendin die in een metalband speelt, Bring On The Bloodshed. Daardoor ben ik bekend met veel bands uit die genres, ook internationaal. En ik heb ook mijn eigen boekingskantoor waardoor ik veel connecties heb in het buitenland.
In maart speelde Wonk Unit op een zondagmiddag hier bij Willem Twee en die hebben mij super verrast! Ik was erg onder de indruk. Deze punkband heeft van de zomer op verschillende festivals gespeeld, onder andere op het Exit festival in Servië en waren headliner op Rebellion Festival in Blackpool, het grootste punkfestival van de wereld. Ik vind dat Den Bosch deze band zouden moeten leren kennen, daarom heb ik ze voor dit jaar geboekt.

Wat doe je nog meer bij Willem Twee?
Ik werk nu zo’n anderhalf jaar in bij Willem Twee, onder andere als stagemanager en daarnaast doen we met vijf jonge programmeurs, met ieder zijn eigen genre, de programmering voor On The House. Ik heb dan één keer in de maand een avond. Willem Twee trakteert dan op een gratis avond met live muziek, van het huis dus.

Je woont nu sinds een tijdje in Amsterdam, omdat je vriendin daar vandaan komt. Is dat goed te combineren met je werk hier?
Ik kom hier al bij sinds mijn vijftiende. Willem Twee zit in mijn hart en ik kan hier doen wat ik leuk vind. Muziek is mijn passie. Ik werk hier in principe twee vrijdagavonden per maand. Afgelopen maand wat meer, dus het kan variëren. Maar het is goed te doen. Ook al heb ik in Amsterdam ook een fulltime baan en ben ik ’s avonds met mijn boekingskantoor bezig.

Interview met Rob van der Ham
Lemniscate uit Vught

Welke band mogen we niet missen tijdens het Duketown Rebelfestival?
Het wordt een veelzijdige avond met dit jaar iets meer nadruk op punk en wat leuk is om te zien, is dat er weer een nieuwe generatie muzikanten aan komt. De band Lemniscate uit Vught bijvoorbeeld, bestaat uit vier jonge tieners die je omver blazen met hun trashmetal. En dát is slechts één van de nieuwe bandjes uit de regio. Er is dus hoop voor de toekomst van punkrock en metal.

Camp High Gain in Plein 79 Popronde 2017

Punkrockband Camp High Gain geeft meteen vol gas

Showtime
Het is al half negen geweest als we de klanken horen van Cypres Hill met I Wanna Get High. Dat blijkt het startsein te zijn voor het optreden. De mannen betreden het podium.

Het Plein is al aardig volgestroomd met belangstellenden voor de punkrockband Camp High Gain, waarvan er een aantal al goed bekend zijn met de muziek van deze heren.
Het zijn door de wol geverfde muzikanten die hun sporen verdiend hebben in onder andere de legendarische Bossche Punkband Undeclinable Ambuscade, zanger / gitarist Helmer en drummer Jorg, die ook niet onverdienstelijk tweede stem zingt. Gangmaker en bassist Koen Fu speelde in een vorig leven bij Beef en Gotcha.

Vol gas!

Met No Dead Ends wordt afgetrapt en het is gelijk vol gas! Punkrock zoals het bedoeld is, hard, snel en kort, net onder de 2 minuten.
De tweede stem van drummer Jorg is zeker een toegevoegde waarde waardoor de zang net iets meer body krijgt. De stem van leadzanger en gitarist doet me af en toe denken aan Dexter Holland van The Offspring.

Deze diashow vereist JavaScript.

Outro’s
Opvallend zijn de outro’s na een aantal nummers, mede doordat ze door Helmer zelf handmatig aangezet worden via een I-pod of telefoon die op de versterker ligt. Soms horen ze er ook gewoon bij, bij Modern Day Slavery bijvoorbeeld, zoals het ook op het album te horen is. Maar Für Elise van Beethoven als outro zag ik even niet aankomen.

Koen Fu
Goed gemutste bassist Koen schreeuwt af en toe wat de zaal in, zonder microfoon, want die wilde hij niet, dus is het niet allemaal te verstaan. Ach die microfoon zou hem ook alleen maar in de weg staan, want hij zwiert voortdurend met zijn bas alle kanten op. Hij staat zichtbaar te genieten als hij voor zijn verjaardag toegezongen wordt door het publiek.

Het voorlaatste nummer Never Restrain begint relatief rustig en doet me denken aan The Foo Fighters maar knalt er dan weer keihard in. Na het uptempo middenstuk eindigt het weer in het melodieuze halftempo van het begin. Daardoor vind ik dit het meest dynamische nummer van de set. Het optreden wordt in stijl afgesloten met The Alternative, hard, snel en kort!

Camp High Gain in Plein 79 Popronde 2017
Camp High Gain geeft vol gas

Punkrock leeft!
Fans van Undeclinable Ambuscade zullen Camp High Gain ook zeker kunnen waarderen. Maar waar in de Willem Twee wel een flinke moshpit ontstond bleef die hier uit. Terwijl de band zich flink in het zweet werkt en hun muziek er zich wel degelijk voor leent. Misschien heeft er nog te weinig bier gevloeid op dit vroege tijdstip. Maar één ding is zeker, punkrock is nog lang niet dood. Nog niet een beetje.

Was je er niet bij? Dan heb je wat gemist, maar acht en twintig oktober krijg je een herkansing tijdens het Duketown Rebel Fest bij Willem Twee in Den Bosch.

Deliria ingetogen rock met een vleugje gothic metal

Muziekcafé Het Warm Onthaal biedt open podium

Deliria is niet wat je ervan zou verwachten. Deliria, sommigen kennen het misschien als krachtig blond Belgisch biertje, maar die vergelijking gaat alvast niet op. Deze band komt niet uit België, maar uit Schijndel. Blond is de zangeres zéker niet, maar warm rood. En de term “krachtig” is op de muziek ook niet echt van toepassing, ook al staat Deliria te boek als progressieve rock metalband.

Deliria rocks on

Klokslag 16.00 op zondag 3 september zijn de eerste klanken te horen van Deliria in Muziekcafé Het Warm Onthaal. Zonder aankondiging zetten ze het eerste nummer in, terwijl er nog maar weinig publiek binnen is in dit uiterst sympathieke en gezellige cafe. Ik dacht eerst nog aan een soundcheck, maar ze gingen gelijk door met de Muse cover Supermassive Black Hole.

Bij het derde nummer stelt de band zich voor. Deliria dus. Gevolgd door het nummer State of Delirium. Zou daar de bandnaam vandaan komen? Dit nummer viel op door het rustige intermezzo met, verrassend, een stukje mondharmonica.

Ingetogen
Dan hangt de zangeres de akoestische gitaar om en begint ingetogen te zingen. Dit past haar goed. Als je naar de zangeres kijkt, met haar gitzwarte jurk en ladder in haar panty zou je verwachten dat er wat meer gothic invloeden te horen zouden zijn, van bijvoorbeeld After Forever, Delain of Evanescense. Van die laatste band spelen ze Bring Me To Life. Dit genre ligt Jeske, de zangeres, met haar hoge stem wel. Toetsenist Giel neemt hier de tweede stem voor zijn rekening. Maar hij is geen Paul McCoy en mist hier de rauwheid in zijn stem.

Met A Beginning wordt de eerste set afgesloten. Met de lage tonen waar de zang mee begint heeft Jeske wat moeite. Het is een catchy nummer wat een beetje doet denken aan Paramore met tempowisselingen en een opvallende stilte halverwege. Hoort dit zo? Ach ze kijken elkaar aan en Deliria gaat door.

Deliria ingetogen rock met een vleugje gothic metal
Deliria in Muziekcafé Het Warm Onthaal

Deliria Gothic feel
Na de pauze begint Deliria met een stevige driekwartsmaat waarbij Jeske gelijk de hoogte in gaat. Daardoor krijgt het nummer iets meer een gothic feel, maar geen metal. Het tempo zakt terug en gaat geleidelijk over in het volgende nummer waarbij Jeske iets gaat voordragen uit een boek. Is het de bijbel? Een stukje poëzie is waarschijnlijker. En dan? Een schreeuw van Nicky, de gitarist en dan gaat het tempo omhoog. Maar het blijft toch een beetje lief allemaal en ingetogen.

De grote wisseltruc zoals Deliria het zelf noemt, vindt plaats bij de Linkin Park cover Breaking The Habit. Zangeres wordt bassiste, bassist speelt gitaar en gitarist doet dappere poging om Chester na te doen. En dat valt niet mee natuurlijk. Daarmee leg je de lat erg hoog voor jezelf. Ook bij het eigen nummer Unfortunate is Nicky de leadvocalist. De bassist leent dan zijn bas uit aan Giel en dan zijn de bekende klanken van A Forest van The Cure te horen. Alleen wel een tandje sneller dan het origineel.

Ook bij het laatste nummer Timeless Miracle mag de bassist alleen maar toekijken. Hij ziet dan dat gitarist Nicky er aan het eind van het nummer flink op los soleert met zijn finger tapping techniek. Dat ziet er goed uit en klinkt ook lekker. En dan opeens is het klaar.

Dukebox productiehuis

Dukebox productiehuis voor Urban en Hip Hop

Interview met Bart van Velzen van Dukebox

Dukebox, productiehuis voor urban & hiphop in 073

Dukebox is een productiehuis voor urban en hip hop. Een koepelorganisatie en werkt bijvoorbeeld samen met Bossche urban initiatieven als Newskoolfest en Cypher HQ. KLANKGAT interviewde aanjager en aanspreekpunt Bart van Velzen, een man met de nodige drive om van Dukebox een succesverhaal te maken. Dukebox een homebase voor iedereen die actief is in de Bossche urbanscene die volop leeft. Uitverkochte hiphopfeesten en festivals, zelfstandige breakdancescholen met meer dan 150 leerlingen, urban professionals die als artiest én docent heel het land doorreizen tot steeds meer legale muren voor street art! Dujebox is trots op deze ontwikkeling en brengt de scene samen om gezamenlijk tot the next level te komen.

KLANKGAT: Hoe ben je in de hip hop scene beland?
Bart van Velzen: Ik ben nu drie en dertig jaar en op mijn vijftiende begon ik zelf met rappen. Ik heb altijd al een voorkeur gehad voor Nederlandstalig. Toen ik in Den Bosch kwam wonen merkte ik dat er vrij weinig te doen was hier op het gebied van hip hop.
Ik ben toen Flowiezo! gaan programmeren in de Willem Twee, dat waren hip hop avonden. Daar kwam bijvoorbeeld DAC, Jiggy Djé, Opgezwolle, Pete Philly, eigenlijk iedereen die het er toen toe deed.

Dukebox productiehuis voor Urban en Hip Hop
Bart van Velzen, Dukebox

Dat waren voor mij persoonlijk de hoogtijdagen van de Nederlandse hip hop omdat het muzikaal was met inhoudelijk sterke teksten. Nu mis ik soms wel de muzikaliteit. Waar vroeger chemie was tussen een rapper en een producer wordt het nu vaak overgeproduceerd.

Wat doet Dukebox? En wat is jouw rol hierin?
Dukebox is een productiehuis voor urban en hip hop. Een koepelorganisatie en werkt bijvoorbeeld samen met Bossche urban initiatieven als Newskoolfest en Cypher HQ. Dukebox wil graag alle facetten van hip hop samenbrengen en is vooral op zoek naar vernieuwing en nieuwe invalshoeken en wil daarbij de eigen identiteit van de samenwerkende partijen behouden.

Dukebox gaat nu ook een schrijf-en schetskamp organiseren. Dat doen we in samenwerking met ons provinciale netwerk zoals Koninkrijk van Muziek, To The Max, Zero73.com, Vreemt en Silverman Designs.
Het wordt een soort kamp zoals bij New Wave waar rappers met producers aan de slag gaan. En we hebben ook besloten om er illustratoren aan te koppelen om het multidisciplinair te maken en die gaan dan een weekend inspiratie op doen voor een beeld.

We hebben gisteren een naam bedacht, het gaat “Vuist” heten. Dat staat voor de vijf grote steden in Brabant. Die staan elk voor een vinger en als je die samenbalt dan heb je een vuist. We trekken er vier dagen voor uit met drie disciplines, producing , rap en art. We gaan ook 2 masterclasses geven, gericht op elke discipline.

Dus ik jaag het aan. Ik faciliteer het en zorg voor de financiën en Bing Berendsen van Koninkrijk van Muziek en die jongens zoeken de talenten erbij waar ze mee gaan werken.

Deze diashow vereist JavaScript.

Rappers waren vroeger vaak zwarte artiesten, op de Beastie Boys en Eminem na. Hoe is dat nu? En kun je ook iets zeggen van het publiek dat naar hip hop luistert? Hier in Den Bosch bijvoorbeeld?
Toen de Nederlandse hip hop piekte, met rappers als Sticks, Diggy Dex en Extince was het juist weer wat meer blank. Nu zie je dat het juist weer wat diverser wordt en weer wat meer van de straat. Daardoor zie je ook weer wat meer verscheidenheid in publiek, ook wat betreft man vrouw.
Zo zie je dat een festival als het Newskoolfest uit alle hoeken van Den Bosch weer mensen naar het centrum trekt en ook vooral weer meer jongeren die normaal gesproken wat meer in hun wijk zouden blijven. En dat is een positieve en interessante ontwikkeling. Zeker ook voor Dukebox.

Wat zijn de plannen van Dukebox op korte termijn?
Belangrijk om te vertellen is dat Dukebox werkt met drie P’s, namelijk: Platform, Projecten en Plek. Dukebox gaat twee urban performances doen. Daarbij willen we ook andere sectoren buiten de urban scene betrekken, vandaar dat we ook gaan samenwerken met Cello en Werkwarenhuis/Social Label.

Tijdens de Kunstnacht en in de herfstvakantie gaat Dukebox een spoken word evenement lanceren in samenwerking met de bieb en dat heet “Woordlustig”. Hierbij hebben we ook een platform functie waarbij we lokale talenten gaan scholen op het gebied van spoken word.

En we maken ons ook hard voor een plek. We zijn in gesprek met de gemeente om dat productiehuis van en voor Dukebox te verwezenlijken.