EUT

Maakt EUT de verwachtingen waar?

De lucky few weten het, want zij waren er bij

EUT is bezig aan een opmars door Nederland. Met het sterke debuutalbum Fool For The Vibes, waarvan al enkele singles zijn uitgebracht waaronder Sour Times, die veel airplay krijgt op 3FM, zou je verwachten dat de zaal compleet is uitverkocht. Maar dat is dus niet zo. De zaal is nog niet half gevuld, maar de “lucky few” die erbij waren op donderdagavond 29 november in Willem Twee Poppodium, weten dat het niet lang meer kan duren voordat EUT alleen maar in grote zalen te zien zal zijn.

Paperday
Het is aan de spiksplinternieuwe band Paperday om de avond te openen. Naar eigen zeggen een samenraapsel van verschillende bands, namelijk met leden uit White Elephant, Gifter, Peer en Uncle Harry. En dat doen ze niet onverdienstelijk. Zeker als je weet dat er van tevoren slechts drie weken gerepeteerd is. Het is dan ook niet gek dat er maar vijf eigen nummers worden gespeeld, aangevuld met een swingende rockversie van Donna Summer’s Hot Stuff. Het zijn swingende, lekker in het gehoor liggende rocknummers. Ze hebben zichtbaar plezier in hun optreden. Na elk nummer komt iedereen wat losser en gaat Thijs op de monitor staan om het publiek toe te zingen. Het laatste nummer is echt een knaller met ook mooie instrumentale passages erin. Mooi debuut voor Paperday, maar dan nu snel terug de oefenruimte in om wat nummers erbij te schrijven.

 

EUT
Megan

EUT

Met zoveel goede kritieken en lovende woorden van onder andere 3FM zijn de verwachtingen voor EUT hoog, maar 3FM is wel vaker lovend over bandjes die het live niet altijd waar kunnen maken, dus moeten we het allemaal nog maar eens zien wat dit EUT te bieden heeft.

Ze trappen af met de voormalige single Bad Sweet Pony en dat is gelijk een lekkere binnenkomer. De charismatische zangeres Megan is een echte blikvanger met haar grote bos krullen, gestreepte broekpak, op blote voeten wild dansend op het podium.

Meteen hierna wordt de huidige single Sour Times ingezet. Zijn dan al de grootste troeven uitgespeeld? Allerminst, het hele album komt voorbij met I Came To Be Gone, waarin de bassist de toetsen speelt, waar overigens ook een vet basgeluid in zit. Dat blijkt vooral bij het nummer erna, waarin halverwege een ware geluidsexplosie te horen is. Mooi moment voor een wat rustiger intermezzo, waar The Bugs (Part 1), is er ook een Part 2?, bijna naadloos over gaat in alweer een voormalige single, Supplies, wat me doet denken aan The Asteroids Galaxy Tour. Dit nummer was van de week nog te horen op BBC1 als zogenaamde “Next Wave”, waar zangeres Megan live op de radio werd geïnterviewd.

EUT
Bassist van EUT

Hoe kun je een overtuigend nummer maken over een Ping Pong Ball? Nou zo dus, met weer die vette bas synthesizer. Live komt dit nummer beter uit de verf dan op plaat, omdat het dan wat rauwer klinkt en dat je dan wat meer de energie voelt van de band.

Crack The Password is een lekker puntig rocknummer met een opzwepend riffje en net als je denkt dat er naar de grande finale toegewerkt wordt, zakt het tempo iets terug met nummers als Look (Who Has Decided After All)  en Tygo Dex, een lekker slepend rocknummer.

Met How Did You Know en een uitgesponnen versie van Lie Detector geeft EUT nog even vol gas en eindigt de show in een pompende rockshow, compleet met gitaarsolo’s.  Je voelt dat er nog wat in de lucht hangt als Megan steeds vaker de rand van het podium opzoekt. En jawel hoor, hup daar springt ze van het podium en danst en zingt ze verder tussen het publiek, waar ze hartelijk wordt ontvangen door de aanwezige fans. Er wordt voorzichtig mee gedanst door het publiek. Behendig klimt Megan dan weer het podium op om nog één keer alles te geven en dan hebben we alsnog die “grande finale” gehad. En dat was dan ook meteen het einde, zonder toegift.

We kunnen concluderen dat EUT de verwachtingen meer dan waar maakt en klaar is voor het grotere werk. Zelfs het buitenland lonkt, want Megan vertelde me na afloop dat er concrete plannen zijn om in Frankrijk op te treden, in Rennes op 6 december om precies te zijn. Als je EUT op korte termijn nog mee wil maken in een kleine zaal, raad ik aan kaarten te regelen voor Ekko in Utrecht op 14 december, Merleyn in Nijmegen op 19 december of Hall of Fame in Tilburg op 28 december en dat zou ik doen nu het nog kan, want ik voorspel een grote toekomst voor EUT.

Foto’s: Sandra Leijtens Photography

Ongefilterd, what you see is what you get

JC Duffhues en Donnerwetter, rauwe gitaarmuziek bij Café De Vaart

Onder de naam Ongefilterd programmeert Willem Twee Poppodium rauwe gitaarmuziek in Café De Vaart op Tramkade in Den Bosch. Op zaterdagavond 17 november staan hier JC Duffhues en Donnerwetter op het podium. En dat belooft een bijzondere, ongefilterde avond te worden.

JC Duffhues opent de avond gewapend met zijn elektrische gitaar, met als munitie veel distortion en delay. In combinatie met zijn raspende, doorleefde stem brengt hij zijn muziek ten gehore. Geen toeters en bellen, what you see is what you get.

Ongefilterd
The Village

Een groot aantal nummers die Niels Duffhues vanavond speelt heeft ie al een paar jaar niet meer live gespeeld, zoals bijvoorbeeld het meeslepende Saigon Blues van het album Among The Ruins. Verder laat hij ook wat horen van zijn nieuwe album The Village, dat gaat over een rechter die onderweg is naar een dorp waar een moord is gepleegd. Mocht je het album niet op Spotify kunnen vinden, dan kan dat kloppen, want het is op cassette uitgebracht. Het is wel als download verkrijgbaar.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Veel van zijn nummers bevatten persoonlijke teksten die recht uit het hart komen. Maar een groot deel van het publiek achterin de zaal is meer met elkaar bezig dan met de zieleroerselen van Duffhues. Het lijkt Niels niet te deren, want hij zingt onverstoorbaar verder over onder andere Windmills en een Hellhole. Gelukkig staan de mensen voorin wel aandachtig te luisteren. Hij sluit zijn show af met Dark Clouds.

 

Donnerwetter
Tegen de tijd dat Donnerwetter gaat spelen is de zaal lekker gevuld. Deze vier gelouterde muzikanten weten hoe je een zaal mee kan krijgen. Vanaf de eerste klanken weten ze de aandacht van het publiek vast te houden. Vooral zanger/gitarist Rocco met zijn kraakheldere stem is een blikvanger met zijn karakteristieke grimassen. Hij lijkt helemaal op te gaan in de muziek waarbij hij soms zijn haren wild laat wapperen en dan weer alleen zijn ogen van links naar rechts laat rollen. De muziek die de mannen maken is niet zo gemakkelijk in een genre in te delen. Ik hoor wat Psychedelica, Seventies Rock, Americana en soms een orgelgeluid wat aan de Doors doet denken.

Deze diashow vereist JavaScript.

Wat opvalt is de mooie opbouw van een aantal nummers en de verschillende tempowisselingen. Ook bijzonder is dat de gitarist de klanken van zijn gitaar meezingt, bij het nummer Ego bijvoorbeeld. Bijna net als Peter Frampton met Show Me The Way, maar dan zonder Talk Box. Als het nummer Dance wordt ingezet, gaan er ook een aantal mensen dansen en dat worden er alleen maar meer naarmate de avond vordert. De sfeer zit er goed in en het publiek reageert enthousiast. Er is een nieuw album uit van de heren, The Boy With The Joker Gun, dat hier vanavond verkrijgbaar is. Het is dan ook geen verrassing dat hier veel van gespeeld wordt. Wie Donnerwetter op korte termijn nog aan het werk wil zien zal naar Amsterdam moeten afreizen. Daar spelen ze op 8 december in De Roode Bioscoop.

Van experiment tot gecontroleerde chaos

November Music PLUG 2018 in Het Kruithuis

Op zaterdagavond 3 november staan er in verband met November Music drie spannende optredens op het programma in Het Kruithuis. Zo zal Barbara Ellison later op de avond de muzikale avond openen, gevolgd door het duo Jamie Peet X Niels Broos en dan mag Lolina de avond afsluiten.

Staalplaat Soundsystem, Pansonic

De avond begint met een rondgang door het prachtige Kruithuis, waar in vijf verschillende ruimtes bijzondere muziekperformances te beleven zijn. Na een korte uitleg gaat iedereen naar de binnenplaats, waar je het eerste geluidsexperiment kunt meemaken. In het midden van de ronde binnenplaats staan vier grote kisten en aan de buitenzijde staan rondom kleinere kisten opgesteld. Dan begint er een zacht trommelend geluid, afkomstig uit enkele kisten. Het trommelen zwengelt aan, gaat rond langs alle kisten als een soort wervelwind, met soms harde klanken en dan weer zacht. Dan gaat de storm weer liggen en lijkt het alsof de performance eigenlijk nog niet klaar was.

Evelina Rajca, Smart.ing Bodies

De groep wordt nu in tweeën gesplitst en gaat ieder met zijn groep naar binnen.  Mijn groep gaat dan naar de Lontzaal waar twee stalen constructies tegenover opgesteld staan. Bovenop aan het uiteinde van zo’n stalen constructie bevindt zich een soort groot wijnglas zonder voet met een drumstokje erboven. Het “wijnglas” begint rond te draaien en dan drukt het drumstokje tegen het glas. De klank die je daardoor ontstaat is het beste te vergelijken met geluid dat je krijgt als je met je vinger rondjes draait over de bovenkant van een vochtig wijnglas, maar dan indringender omdat dit geluid hier versterkt wordt door de akoestiek van de gewelven. Bij de constructie aan de overzijde tikt het drumstokje onregelmatig tegen het glas. Je zou er bijna van in trance raken.

 

 

 

 

Falco Pols, Timely

Aangekomen in de Mijnzaal gaat bijna iedereen in kleermakerszit zitten. Rondom staan diverse stalen plaatjes opgesteld op een standaard waar aan de achterzijde een stalen pinnetje onregelmatig tegen het plaatje tikt. Dan staat er iemand op die heel langzaam aan een soort van lier gaat draaien, waardoor een een houten balk, die midden in de ruimte staat, wordt opgetild. Hij draait zo langzaam dat elke tik van de lier afzonderlijk te horen is. Aan het einde komt het schrikmoment dat iedereen al lang op zijn klompen voelde aankomen: Hij trekt aan een touwtje en de balk valt met een harde klap omlaag. Einde.

Dianne Verdonk, Bellyhorn

In het midden van de Granaatzaal ligt er een grote, soort van zitzak met een toeter eraan. De maker Dianne Verdonk noemt het de Bellyhorn. Op de zak mag je, zelfs met een paar mensen tegelijk, zitten of liggen. In de toeter mag je, met een speciaal mondstuk, zingen. Onverstaanbaar weliswaar, het is eigenlijk een soort van klanken produceren, waar vooral de klinkers te onderscheiden zijn. Er zijn verschillende gegadigden en voor iedereen is er een schoon mondstuk beschikbaar. De verschillende zangmelodieën en het enthousiasme van de deelnemers leidt tot vrolijke taferelen.

Elise ’t Hart en Nils Davidse, Organa

In de Bomzaal staan een groot aantal orgels opgesteld.  Mooie klassieke exemplaren die in de loop der jaren zijn verzameld door Elise en Nils, elk met hun eigen verhaal en eigen geluid. Deze symfonie is vernoemd naar het model dat ook in de zaal staat en waar de verzameling ooit mee begon, Pianorgana. Op alle orgels zitten klemmen, die normaal gesproken bedoeld kunnen zijn om buiten je tafelkleedje niet weg te laten waaien, op verschillende toetsen. Met één druk op de knop wordt de van tevoren geprogrammeerde symfonie ingestart. Sommige geluidjes zijn duidelijk aanwezig, andere weer heel subtiel. Het klinkt als een interessant geheel, waar elk toontje op zijn plaats valt.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Barbara Ellison

Na een korte pauze waarin de lichten wat worden gedimd en de apparatuur klaargezet is het de beurt aan Barbera Ellison om haar kunsten te vertonen. Wat we zien is een jonge vrouw achter een laptop, die erbij zit alsof ze aan een essay voor haar studie zit te werken, met op de achtergrond visuals van wapperende slingers in de woestijn. De muziek is het best te omschrijven als een soundscape die de visuals ondersteunen. We horen eerst iets wat op wind lijkt en later als er op de beelden een dwarsdoorsnee van een bubbelend watertje te zien is, horen we iets wat waterdruppels zouden kunnen zijn. Als de beat er later in komt tikt ze voorzichtig met de voetzolen van haar lange cowboylaarzen mee op de maat van de muziek. De repeterende klanken werken, in combinatie met de visuals van zo te zien Noord Koreaanse folkloristische danseressen, haast mediterend. Als dan de beelden langzaamaan vervagen en de laatste tonen uitklinken zijn we weer terug op aarde.

 

 

 

Jamie Peet X Niels Broos

Als er al iets vlam vat in dit Kruithuis vanavond dan zijn het wel de explosieve drumroffels van Jamie Peet. Samen met Niels Broos, die in het verleden onder andere heeft samengewerkt met Kyteman en Jameszoo, wordt er flink op los gejamd. De meeste nummers beginnen rustig en ontaarden dan uiteindelijk in gecontroleerde chaos. Alles wordt uit de kast gehaald, zo lijkt het, door Niels die allerlei freaky elektronische klanken en bliepjes uit zijn apparatuur weet te persen. Van sommige melodieën maakt hij loops waar hij dan weer overheen speelt. Jamie weet goed alle mogelijkheden van zijn drumstel te benutten en bespeelt niet alleen de vellen, maar ook de randen van de trommels waardoor je een tikkend geluid krijgt en dat ook nog in allerlei onnavolgbare ritmes. Ook de onderkant van de bekkens worden bespeeld. Ook al is het grotendeels geïmproviseerd, klinkt de muziek toch telkens weer als een coherent geheel. Knap gedaan!

Deze diashow vereist JavaScript.

Lolina

Inga Copeland, met artiestennaam Lolina mag deze zaterdagavond afsluiten. De trage lome ritmes met samples van onder andere piano en elektrische gitaar nemen je mee op een onheilspellende reis door haar muzikale fantasie. Reisleidster Inga spreekt streng en monotoon enkele regels tekst in die dan geloopt worden. Op de achtergrond zien we beelden van deze zaal die eerder deze dag opgenomen zijn. Later zien we ook beelden van andere lokaties, zonder publiek, dus opgenomen voorafgaand aan een optreden kan ik me voorstellen en gefocust op de lichtshow. Als het tempo van de beat iets omhoog gaat zie je ook wat mensen meebewegen op de maat. Toch weet ze niet van iedereen de aandacht vast houden en loopt de zaal stukje bij beetje steeds leger. Al zal Inga dat niet echt door hebben gehad, want ze is toch voornamelijk in haar eigen wereldje bezig en doet ook geen enkele moeite om op welke manier dan ook contact te maken met het overgebleven publiek. Als de laatste klanken wegsterven loopt ze weg vanachter haar apparatuur en zonder het applaus in ontvangst te nemen is ze dan verdwenen. Dat was het dan.

Deze diashow vereist JavaScript.

De lekkerste snoepjes van de Popronde

Wegdromen, rocken en dansen

Dat de Popronde een broedplaats is voor nieuw talent is inmiddels wel een feit, gezien het grote aantal bands dat is doorgebroken de laatste jaren en die hun eerste podiumervaring hebben opgedaan tijdens de Popronde. Dat tijdens deze editie van vrijdag 5 oktober in Den Bosch ook bands te zien zijn die volgend jaar op een aanzienlijk groter podium zullen staan, is zeer waarschijnlijk. Met de Popronde voel voel ik me vaak als een kind in snoepwinkel. Van tevoren kies ik een paar nieuwe smaken uit en dan is het maar afwachten of het ook aan de verwachtingen voldoet als je ze eindelijk gaat proeven.

Faradays

Het eerste snoepje waar ik me aan waag is Faradays, die vanavond als trio zal aantreden in plaats van met zijn vijven zoals ze gewoonlijk te zien zijn. Het decor is  de intieme setting van het Mariapaviljoen, tenminste als je niet naar boven kijkt, alwaar het lelijke systeemplafond te zien is. Maar wie wil er nu naar boven kijken als je een zangeres als Karindra Perrier voor je neus hebt staan, die hoewel ze de kleinste van het stel is, de grootste blikvanger van de band is. Karindra, die in het dagelijks leven natuurkundig wetenschapper is in de nanofotonica legde me na afloop van het concert uit dat de bandnaam Faradays komt van de Britse natuurkundige Michael Faraday en dat Faradays natuurlijk ook gewoon een hele coole bandnaam is. De zwoele synthpop die de band maakt heeft soms een 80’s sound met allerlei lekkere bliepjes en andere geluiden van de man achter de synths Erik, maar neigt ook een beetje naar trip hop, mede dankzij de drumcomputer van Thomas en de diepe bass. Karindra heeft een eigen stijl van dansen, met de heupbewegingen van een buikdanseres en haar haren wild achterover zwierend. Ze voorziet zelf haar stem met wat extra effecten. Halverwege de set spelen ze hun eerste single real, die zéker hitpotentie heeft en airplay verdient. Als laatste nummer wordt Promise gespeeld. Ook al zo’n lekker in het gehoor liggend liedje die bij de betere muziekzenders te horen zou moeten zijn. Ik verwacht dat we van Faradays nog veel meer gaan horen.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Love Couple

Het volgende Popronde smaakje is de electro punkband Love Couple in De Palm, alwaar het ruim voor het optreden al dringen is om binnen te komen. Is Love Couple al zo populair of is de Palm gewoon the place to be? Het is natuurlijk ook niet een hele grote kroeg en dat betekent voor de bassist met zijn bass synthesizer, dat hij genoegen moet nemen met een plekje naast het podium. Op het podium zien we dan de drummer, die naast dat ie lekker stevig drumt ook nog regelmatig meezingt, een gitarist rechts op het podium met zijn gierende gitaargeluid en de zangeres die ook de toetsen speelt. Het is niet echt vernieuwende muziek en doet me denken aan bands uit het verleden als The Breeders en Sonic Youth maar dat is dus helemaal geen schande. In het puntige punkpopliedje Find Martin zit een lekker aanstekelijk synth riedeltje en ook in de single Chinatown zit er zo’n lekker synth deuntje. Aan het einde van de set gaat het keyboard van het podium en ontstaat er iets meer ruimte voor zangeres Renée om te dansen. Ook de bassist kan dan het podium op. Renée klimt ook nog even op de bar tijdens een van de laatste nummers. Love Couple straalt plezier en energie uit en we gaan hier ook vast meer van horen en zien.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Malvae

Dan een klein tussendoortje in het drukke schema van de Popronde, maar een act die ik zéker even wil meepakken. Malvae speelt bij de Kinky Kappers en ik ben erg blij dat ik hier een stukje van mee kan maken. Als ik binnenkom is de show al bezig met Jim achter de knoppen en Esther op zang. En een show ís het, want het lijkt alsof ik me in een soort mini nachtclub bevind, compleet met een fraaie lichtshow, hypnotiserende visuals op de achterwand en 2 kleine rookmachientjes. Er wordt door het aanwezige hippe publiek lekker gedanst op de langzame maar diepe bass beats, met de creatieve samples van geluidjes die hij verzamelt tijdens zijn reizen over de hele wereld. Dan verlaat Esther het podium en gaat Jim alleen verder, maar het blijft boeien. Tussendoor maakt hij nog veelvuldig gebruik van de drumcomputer en zingt zelf ook nog. Je raakt bijna in trance van die creatieve ritmes die mij soms aan Flume doen denken. Dan moet ik helaas weer door naar het volgende optreden. De volgende keer wil ik het helemaal meemaken. Internationale kwaliteit als je het mij vraagt.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Kita Menari

Als laatste ga ik proeven van Kita Menari in de foyer van Willem Twee Concertzaal. Het wordt een bijna privé optreden, want druk is het zeker niet. Maar dat mag de pret niet drukken, want de mannen bouwen gewoon een feestje. De muziek is erg dansbaar, maar dat kan ook bijna niet anders, want Kita menari betekent wij dansen in het Maleis. De soms gedempte akkoorden van de gitarist klinken ook wel een beetje oosters. De aanstekelijke nummers doen soms ook denken aan de swingende muziek van Two Door Cinema Club. Het selecte gezelschap dat hier aanwezig is krijgt zelfs een primeur voorgeschoteld. Het nummer All Just A Dream wordt voor het eerst live gespeeld voor publiek. Bij het nummer Feel It All wordt gevraagd mee te zingen met het zinnetje I know you won’t let go en je mag zelf kiezen of je de hoge of de lage toon meezingt. De zanger zelf schakelt erg gemakkelijk tussen borst-en kopstem. In het laatste nummer is er nog ruimte voor een heuse gitaarsolo. De nummers van Kita Menari liggen lekker in het gehoor en ik hoop dat ze een volgende keer voor wat meer publiek spelen want dat verdient deze band.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Voor degenen die deze bands binnenkort nog in de buurt willen zien kun je volgende week zaterdag 13 oktober tijdens de Popronde in Oss terecht bij café ’t Libre voor Faradays en Love Couple. Kita Menari speelt op de Popronde in Tilburg bij café Bolle op vrijdag 12 oktober. Malvae komt niet op korte termijn in de buurt, maar als je ze wil zien, dan zul je naar Amsterdam moeten afreizen, waar ze op zaterdag 13 oktober in de Melkweg spelen.


Foto’s: Jane Duursma en Ronald Rijken

Tweede ronde Bossche Band Battle in Azijnfabriek

De beste band van de avond moet hopen op een wildcard

De Azijnfabriek is zaterdagavond 29 september het decor voor de tweede ronde van De Bossche Band Battle opgezet door Luuk Bergervoet en Frans de Visser, producers van Studio Cube.
Voordat de avond begint is er al een afvaller. Myllie & The Tunes moeten verstek laten gaan in verband met ziekte van de zangeres. En er is nog een wijziging in het programma van vanavond. Het optreden van Lavatory Lazy is verplaatst naar zaterdag 13 oktober in Café Koudijs op Tramkade. Maar hiervoor is een vervanger gevonden, namelijk Fall∼.
Zo’n bandwedstrijd is altijd appels met peren vergelijken en dat is ook vanavond het geval.

Deze diashow vereist JavaScript.

Holsaby
De 5 jonge mannen van Holsaby uit Oss mogen het spits van deze voorronde van de Bossche Band Battle afbijten. Met hun vrolijke synthesizerpop proberen ze de mensen uit de zaal mee te krijgen. Aan de oproep om een paar stappen dichterbij te zetten geeft het publiek gewillig gehoor. De muziek doet, misschien door het Korg keyboard, soms wat denken aan de jaren ’80 van Duran Duran, maar ook aan de springerige poprock van Franz Ferdinand, vooral de staccato stukken in de nummers. Het einde van het eerste liedje eindigt in een meerstemmig a capella koor van alle bandleden. In het derde nummer gaat het tempo omlaag. In dit rustige nummer zit ook een stuk waarin gefloten wordt. Fluiten in een liedje, ik heb het nooit begrepen. In het vierde nummer wordt het tempo weer opgeschroefd en is er nog tijd voor een kleine solo van alle bandleden voordat het er alweer op zit.

Bossche Band Battle
Fall~

Fall∼
Maury van Loon met artiestennaam Fall∼ werd afgelopen donderdag gevraagd of ze mee wilde doen met de Bossche Band Battle. Daar zei ze gelukkig geen nee tegen. Fall∼ is alleen met haar twee keyboards op het podium en maakt instrumentale, dromerige, soms hypnotiserende, filmische muziek. De eerste tonen die ze inzette deden me denken aan Tubular Bells van Mike Oldfield. De naam Fall∼ is goed gekozen, want deze sfeervolle klanken doen het goed dit jaargetijde, de herfst. Ze zit lekker in haar eigen wereldje en gaat helemaal op in haar muziek. Soms zie je haar meetellen op de maat of driftig tussen de nummers aan allerlei knopjes draaien of drukken. Met haar blote voeten bedient ze de pedalen op de grond waarmee ze heerlijke bastonen de zaal in stuurt. Helaas bereikt ze niet iedereen in de zaal, want ook hier in de Azijnfabriek heerst The Dutch Disease.

Deze diashow vereist JavaScript.

An Adverse Copy
Twee mannen op gitaar en bas, met een vrouwelijke drummer. Allen in het zwart gekleed. Je kunt zien dat de bandleden al de nodige podiumervaring hebben opgedaan en zoeken elkaar op het podium dan ook regelmatig op. Ze hebben er zichtbaar plezier in. De invloeden van een als band Triggerfinger zijn merkbaar, maar om de blues nog wat meer te laten rocken mag het geheel wat mij betreft nog wat rauwer. Ook horen we Loek Maas af en toe met een kopstem de hoogte in gaan. Mede dankzij de drummer wordt het een swingend geheel met haar opzwepende drum riffs. En dan, altijd spannend, wordt er opgeroepen tot een sing-a-long. Maar er waren gelukkig toch best wel wat mensen die meededen. Al deden ze later in het nummer waar dat stuk terugkwam niet meer mee.

Deze diashow vereist JavaScript.

Nocturnal Waters
Wave Rock is behalve een fraaie rotsformatie in Australië in de vorm van een golf, wat mij betreft ook een nieuw muziekgenre. Nocturnal Waters rockt er zo nu en dan stevig op los, maar doet ook vaak denken aan het betere New Wave werk uit de jaren tachtig van bijvoorbeeld Siouxsie And The Banshees. Het is verstandig geweest om deze band als laatste te programmeren, want de bandnaam doet vermoeden dat ze ’s nachts op hun best zijn. Je ziet zangeres Amanda ook steeds meer los komen gedurende het optreden.

Bijzonder ook aan Nocturnal Waters is ook dat er twee bassisten in spelen. Daardoor krijgt het geheel nog meer die wave sound. Bassist Jarno Doggen bespeelt tijdens een nummer een kleine keyboard, maar het klaarzetten van dat apparaat neemt best veel tijd in beslag waardoor het tempo er een beetje uitgehaald wordt. Zangeres Amanda is niet altijd goed te horen en daardoor zijn de meeste teksten aan me voorbij gegaan. Haar klank past wel mooi in het geheel, maar mag in volume misschien iets hoger. Maar deze band is een groeibriljant met veel potentie en originele composities. Als het aan mij had gelegen was deze band zeker doorgegaan. Maar de jury beslist helaas anders en nu is het hopen op één van de twee wildcards.


Lees ook het interview dat KLANKGAT had met Nocturnal Waters’ zangeres Amanda Winnemuller
Holsaby en An Adverse Copy zien we terug in de halve finale 27 oktober in World Skate Center of 10 november in P79.
Foto’s: Casper Menting www.filmingdesigner.nl

Focus

Focus ooit roemrijk is meer dan alleen maar Hocus Pocus

Support act Golden Caves female frontend progrock

Focus, een band die zijn hoogste roem haalde in de jaren ’70 van de vorige eeuw. Fluitist/organist/vocalist Thijs van Leer (zie foto boven) en drummer Pierre van der Linden zijn gebleven uit de oorspronkelijke groep waar de beroemde gitarist Jan Akkerman deel van uitmaakte. Maar Focus is nog steeds een unieke band en verre van uitgerangeerd.

Support act Golden Caves

Focus
Romy Ouwerkerk – Golden Caves

Openen voor de legendarische band Focus, je kunt het slechter treffen. De Nederlandse female fronted progrock band Golden Caves deed het met verve. De vergelijkingen met Whithin Temptation of The Gathering hoorde ik om me heen al gemaakt worden. Romy Ouwerkerk heeft dan ook wel een geschoolde stem, maar de strakke band is meer prog in de sfeer van Porcupine Tree dan metal. Ook al schuurt het zo nu en dan wel tegen de stem aan van Anneke van Giersbergen, is dat zeker geen diskwalificatie.

Dat de kwaliteiten van Romy acht jaar geleden niet herkend werden door volkszangers Jeroen Van De Boom en Nick en Simon tijdens de blind auditions van The Voice Of Holland zegt natuurlijk helemaal niks, dat blijkt nu wel weer. Een dijk van een stem heeft deze charismatische frontvrouw, die af en toe ondersteund wordt door de ietwat rauwere stem van toetseniste Elise die op bescheiden geluidsniveau meezingt.

Focus
Golden Caves in Willem Twee poppodium

Afgelopen jaar hebben ze hun cd Collision uitgebracht. Het materiaal hiervan kwam vanavond uitgebreid aan bod.
Wie Golden Caves nog live wil zien voordat ze gaan toeren in Groot Brittannië, en dat wil je, adviseer ik op zaterdag 6 oktober naar Baarlo af te reizen. Daar spelen ze op het Progpower Europe Festival.

Focus

Focus
Pierre van der Linden

De uitgebreide soundcheck heeft zijn vruchten afgeworpen, want het geluid klinkt als een klok. Dat Focus meer is dan alleen Hocus Pocus mag duidelijk zijn. Focus is ook meer dan alleen Thijs van Leer, die samen met de weergaloze drummer Pierre van der Linden, nog van de originele bezetting is. Gitarist Menno Gootjes en bassist Udo Pannekeet maken het Focus van nu compleet.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ik zeg bewust het Focus van nu, want de band heeft gewoon een heel modern geluid en voert je eigenlijk pas echt terug naar de jaren zeventig als Thijs van Leer zich nadrukkelijk laat horen in een nummer met zijn Hammond orgel, dwarsfluit en zijn veelal tekstloos gezang. Focus is nog steeds een unieke band en rijgt de verschillende genres blues, jazz en progressieve rock moeiteloos aan elkaar.
Er gebeurt van alles op het podium. Iedereen komt aan bod. Thijs van Leer natuurlijk, die tijdens het spelen van zijn Hammond ook nog even zijn dwarsfluit ter handen neemt en tussendoor nog op zijn theatrale manier zingt.

Focus
Thijs van Leer achter de Hammond orgel

Later komt hij achter zijn orgel vandaan om centraal op het podium te scatten. Gitarist Menno soleert er regelmatig heerlijk op los en zelfs bassist Udo krijgt het spotlicht op zich gericht als ook hij soleert op zijn zessnarige bas. In het slotstuk van de set wordt natuurlijk Hocus Pocus gespeeld, waarin de hoogste noten niet gezongen worden, maar vakkundig gespeeld worden op de gitaar. In het nummer zit ook een minutenlange drumsolo van Pierre van der Linden die door veel mensen met open mond wordt gadegeslagen. Erg indrukwekkend.
Andere klassiekers die de revue passeerden waren House Of The King, Focus 2, het wat stevigere All Hands On Deck en het bijzondere Franstalige nummer La Cathédrale de Strassbourg.

Na afsluiter Hocus Pocus blijft het, overigens zeer respectvolle publiek wat zeker niet alleen uit grijze koppen bestaat, minutenlang joelen en komt Focus nog terug voor een toegift. Het was een bijzondere avond en ik gun dit Focus, dat nog lang niet afgeschreven is, een groter podium.
Briljant.

Focus
Focus neemt applaus in ontvangst

Foto’s: Wies Luijtelaar

Punk avond in World Skate Center Den Bosch

Female frontend punk - hard puntig en kort geheel in de punk traditie & stijl

Voor deze punkavond in het World Skate Center op zaterdag 16 juni staan er drie bands op het affiche. De drie mannen van Teuk McGraig mogen de avond openen met hun stevige gitaarrrock. Deze Bossche band vindt zichzelf niet zozeer een punkband. Dat zei leadsinger Harm van Mil aka Teuk door de mic toen de band al een eind verder zat in zijn optreden. Dat is duidelijk te horen aan hun nummers die niet volgens het stramien van de punk – puntig en kort –  zijn opgebouwd. Teuk McGraig leunt meer tegen trashrock en dat is goed te merken aan het volume dat de zaal van WSC in buldert. Niet dat iemand dat trouwens erg vindt. Verre van dat. Wel bleef het publiek op gepaste afstand van de geluidsboxen.

Punk avond in World Skate Center Den Bosch - ©ronald_rijken
Teuk McGraig

He Said No
Na de masculiene rock van Teuk McGraig, was het podium helemaal voor de twee female frontend Punkbands. De eerste klanken van het uit Eindhoven Rockcity afkomstige He Said No waren al te horen toen ik de zaal binnenkwam. Ik hoefde me niet per se door de menigte naar voren te werken, want er was plek genoeg in de zaal, dus posteerde ik me voor het podium.

Daar zag ik een drummer in zijn blote bast, die de snelle vierkwartsmaat met flink wat geweld vooruit stuwde. De gitarist met flatcap en baardje werkte de nummers met drie akkoorden snel en behendig af. Dan de frêle zangeres, bij wie die vijfsnarige basgitaar wel erg groot leek, schreeuwde haar welgemeende, maar vaak onverstaanbare teksten de zaal in.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het meeste van hun repertoire klinkt precies zoals je van punkmuziek mag verwachten, hard, snel, kort en voornamelijk drie akkoorden. Daardoor was er weinig onderscheid te maken tussen de nummers. Ook het nummer wat aangekondigd wordt als liefdesliedje, klinkt exact hetzelfde als de voorgaande nummers en bleef ook keurig ruim onder de twee minuten. Of de cover Gay Bar  van Electric Six ook onder de noemer liefdesliedjes te scharen is waag ik te betwijfelen, maar je ziet wel dat het iets teweeg brengt in de zaal. Het publiek, dat best wel wat afstand houdt tijdens dit optreden, komt nu wat meer in beweging.

Het voorlaatste nummer heeft dan vervolgens ook wat meer diepgang met warempel iets wat op een gitaarsolo lijkt. Als dan als uitsmijter nog het nummer We Want Blood van dé punkhelden uit Eindhoven Peter Pan Speedrock gespeeld wordt is het publiek om. Maar dan is het alweer afgelopen. Hard, snel en kort, maar met een mooi slotakkoord.

March
Na een korte soundcheck is March er klaar voor. Althans, dat denken ze, want in het begin van de set hangt bij de gitarist rechts op het podium zijn gitaarriem los. De gitarist van He Said No rent het podium op om hem vast te maken. Maar er blijkt meer aan de hand. Terwijl het geluid gefikst wordt, speelt de band gewoon door. Tijdens het derde nummer Hendrik Lucifer wordt er nog wat gestemd, maar dan is de gitarist er klaar voor. Gelukkig speelt frontwoman Fleur van Zuilen met haar rauwe stem ook een aardig potje gitaar, maar met twee gitaren ontstaat er toch meer een muur van geluid. En dat is fijn. Niet in de laatste plaats ook door de retestrakke drummer die de boel laat doordenderen. Big Wave is een goed gekozen titel, want dit nummer doet me een beetje denken aan de surfmuziek uit de jaren zestig, maar dan harder en sneller.

Deze diashow vereist JavaScript.

De sfeer zit er goed in. Fleur schuwt het contact met het publiek niet en krijgt de zaal goed mee. Daar zorgen de puntige punknummers ook wel voor. Bijna alle nummers die gespeeld worden vanavond zijn van hun in 2016 verschenen album Stay Put. Het laatste nummer van dat album heet In Vain en dat nummer valt op door een rustige driekwartsmaat in het begin, dan een heftig stuk en weer die rustige driekwartsmaat, waar de stem op een wat subtielere wijze ook goed tot zijn recht komt. Het nummer Sometimes, dat tegen het einde van het optreden gespeeld wordt, heeft een bijna Foo Fighters achtige break en ook de riffs doen me daar aan denken. Such A Drag is een lekkere afsluiter die lekker snel en hard begint, met in het midden een rustig basloopje dat over gaat in een bijna bluesy stuk dat mooi opgebouwd wordt met fraai soleerwerk van de gitarist om vervolgens weer op volle snelheid te eindigen. Op het hoogtepunt stoppen, dat doen ze goed. Gelukkig alleen voor deze avond, want de volgende show staat al gepland.

Wil je March binnenkort nog zien dan kan dat tijdens Jera On Air op zaterdag 30 juni

Foto’s: Ronald Rijken

Rilan & The Bombardiers

Zwoele soulklanken op een volle en meedeinende Parade

Het is zondag 20 mei, eind van de middag op dag drie van Jazz In Duketown. Terwijl de zon nog hoog aan de hemel staat boven de Parade met de Sint Jan op de achtergrond is het tijd voor de funky soulmuziek van Rilan & The Bombardiers. Deze zwoele klanken passen perfect in de sfeer op de Parade, waar het publiek, al dan niet met een biertje of wijntje in de hand, in afwachting is van wat gaat komen.

Vanmorgen wakker geworden in Luxemburg en nu staan ze alweer in Den Bosch. De Bombardiers staan al klaar als de charismatische Rilan Ramhane, zoals de frontman voluit heet, het podium betreedt. Het is een opvallende verschijning die Rilan, met zijn vintage look kleding lijkt hij zo uit de begin jaren zeventig te komen. En daarbij komt dan nog zijn grote zonnebril, gouden oorhanger en afrokapsel waarmee hij de aandacht naar zich toe trekt. Maar zijn belangrijkste wapenfeit is natuurlijk die heerlijk raspende soulstem. Als je je ogen sluit dan lijkt het net alsof je naar een zwarte soulzanger uit de late jaren zestig aan het luisteren bent in de stijl van Wilson Pickett.

Rilan & The Bombardiers - ©ronald_rijken
Rilan & The Bombardiers

De eerste twee nummers zijn meteen lekker swingend, waarna het tempo in het derde nummer iets terugzakt. Bassist Azim laat zien dat hij van meerdere markten thuis is, want hij speelt naast bas ook een lekker potje gitaar, in dit geval met een bottleneck, waardoor het een beetje bluesy klinkt. En in het nummer hierna speelt hij de toetsen, waarmee hij een soort blazersensemble creëert.

ilan & The Bombardiers - ©ronald_rijken
Vlnr. Tim William van Ouwerkerk en Azim Inami

Als dan de single Supernatural gespeeld wordt, zie je dat het publiek er goed op reageert en lekker gaat dansen. Rilan zelf is ook erg beweeglijk en gebruikt het hele podium voor zijn coole dance moves en daarnaast kruipt hij ook nog af en toe achter de toetsen. Dan volgt de nieuwste single I Believe, wat bijna een gospel nummer zou kunnen zijn door het meerstemmig refrein en daarna de zomerse meedeiner Trippin. Het is mooi om te zien hoe de interactie is tussen de verschillende bandleden. Ze zoeken elkaar regelmatig op.

En we gaan gewoon verder met dansen, zeker als het nummer Wanna Dance heet. Het klinkt alsof Daft Punk en Nile Rogers langs zijn geweest in de studio. Hoe dan ook, you know it makes you wanna dance! Walking On Fire zou dan weer een echte soul classic kunnen zijn. Maar dan wel met een eigentijds breakje.   Tijdens het laatste nummer wordt iedereen gevraagd om door de knieën te gaan, om dan bij het refrein weer op te springen en te dansen, een aloud succesvol recept, maar het werkt.

Deze diashow vereist JavaScript.

Na de zomer komt het nieuwe album uit van Rilan & The Bombardiers, waarvan we vandaag al een voorproefje kregen en dat smaakt naar meer. Tot die tijd moeten de nieuw verworven fans van vandaag het doen met hun speciaal voor de tour vervaardigde EP in geel kartonnen hoesje, maar dan wél voorzien van een persoonlijk bedankje van de sympathieke Rilan zelf. Deze vindt dan ook gretig aftrek.

Voor wie Rilan & The Bombardiers nog live wil zien kan op 24 mei naar het Handpicked Festival in Vuren. Ze zijn ook de support act van UB40 en Madness op 10 augustus bij Strijp S in Eindhoven.

 

Arty Noise/Punkrock The Guru Guru tijdens Oranjekade

Een bijzonder en energiek optreden

Tijdens het Oranjekade Festival op Koningsdag zijn er bij Café De Vaart op Tramkade drie bands geprogrammeerd. Eerder op de dag waren al Paramatman, de winnaar van De Bossche Bandbattle en het Amsterdamse garage/noiserocktrio Bartek te zien. Rond de klok van 20.45 uur is The Guru Guru aan de beurt. Deze Belgen hebben afgelopen jaar een puik album afgeleverd genaamd PCHEW.

Psychotische goeroe

Zonder aankondiging lopen de mannen van The Guru Guru het podium op en knallen er gelijk stevig in met We Had Been Drinkin’ Bad Stuff. De energie spat ervan af en dit belooft een bijzonder optreden te worden. Zanger Tom Adriaenssens betreedt zijn lichtgevende zeepkist als een psychotische goeroe die zijn, vaak onverstaanbare, boodschappen de zaal in spuwt. Die teksten zijn op het album overigens een stuk beter te verstaan. Met zijn theatrale bewegingen en grote ogen lijkt het net alsof hij zojuist uit zijn dwangbuis is ontsnapt.

Tom Adriaenssens van The Guru Guru - foto ©Casper Menting
Tom Adriaenssens

Drie gaten

Tom trekt zonder twijfel de meeste aandacht, maar we mogen niet vergeten dat er achter hem een zeer goede en energieke band staat te spelen. Met speelse breaks en creatieve maatsoorten valt vooral de super strakke drummer op, die rechts achter op het podium staat met zijn drumstel een kwartslag gedraaid. De bassist links achterin is goed te zien doordat er drie gaten in de pilaar voor het podium zijn gemaakt. Hij en de gitaristen zijn erg beweeglijk, maar dat gaat niet ten koste van hun gitaarspel.

Alles goe?
De gitarist rechts op het podium is degene die het woord tot het publiek richt. Als hij met Vlaamse tongval aan het publiek vraagt: “Alles goe?”, is het voor degenen die het nog niet wisten ook duidelijk, dit is een Belgische band. En als hij later zegt dat het volgende nummer om te dansen is, dan is dat niet tegen dovemansoren gezegd. Vooraan ontstaat een heus moshpitje. Maar ook de rest van de zaal danst lekker mee.

The Guru Guru in Brouwpodium De Bossche Brouwers aan De Vaart
The Guru Guru in Brouwpodium De Vaart

Arty sausje
In het nummer Back Door meen ik ook de muzikale invloeden te herkennen van een andere Belgische band, namelijk Balthazar en soms ook een vleugje dEUS. Dit is ook meteen het meest toegankelijke nummer en zou in een betere wereld best een bescheiden hitje kunnen worden. De rest van het repertoire, met die heerlijke schreeuw van zanger Tom, laat zich eerder betitelen als noise/punkrock van het betere soort in de staccato stijl van At The Drive In, maar altijd met een arty sausje waar ze in België meester in zijn.

Kadootje

Na ruim een half uur lijkt de reguliere set klaar te zijn en verdwijnen ze even kort achter de coulissen. Gelukkig komen ze al vrij snel terug, zelfs voordat het publiek de kans krijgt om om een toegift te vragen. Tijdens het allerlaatste nummer springt Tom het podium af en baant zich een weg door het publiek heen naar achter om vervolgens niet meer terug te komen. De band speelt het nummer nog tot het einde en verlaat dan het podium, maar de zanger heb ik niet meer terug gezien. En hoe hard het publiek ook roept om “Nog een liedje!” , het is dan écht afgelopen.

Energiek optreden van The Guru Guru
Energiek optreden van The Guru Guru

Hopelijk is ie wél op tijd terug voor het volgende optreden in de buurt, want dan ben ik er weer bij! Want een bijzonder optreden, dat was het zeker. Na afloop hoorde ik iemand zeggen: “Dit was gewoon een kadootje!” Daar kan ik me bij aansluiten.

Voor het dichtstbijzijnde eerstvolgende optreden van The Guru Guru moeten we toch naar België, namelijk naar Retie. Net over de grens bij Baarle Nassau. Tijdens Retie Rockt, op zaterdag 9 juni.

Foto’s: Casper Menting en Brouwpodium De Bossche Brouwers aan De Vaart

Koudijs schudt op zijn grondvesten

LooD zware gitaarriffs en de jams van Rrrags

Onder de noemer “Koudijs Rocks” stonden hier op zaterdag 24 maart twee rockbands met Osse roots op de planken. En ondanks het feit dat beide bands nog niet zo lang bestaan, hebben ze toch al een aardige aanhang weten te mobiliseren, grotendeels uit Oss. Dat is dan weer niet zo vreemd, want in beide bands zitten ervaren muzikanten die hun sporen al verdiend hebben in diverse andere bands. Zo bestaat Rrrags uit leden van onder andere Bliksem, The Devil’s Blood en Astrosoniq. LooD heeft muzikanten in de gelederen die in een vorig leven gespeeld hebben in Zeus, Rattlesnake Shake, Goom en ook Astrosoniq.

Rrrags ontspoort heerlijk
Rrrags mag de avond openen. Dat doen ze zonder aankondiging. Een instrumentale jam, zo lijkt het, is hun eerste wapenfeit. Er staan drie microfoons klaar, dus ben ik benieuwd wie de lead vocals voor zijn rekening gaat nemen. In het tweede nummer wordt duidelijk dat het de drummer is die zingt. Nou ben ik meestal niet zo van de zingende drummers omdat door al die activiteiten de zang een beetje bijzaak lijkt. Maar man, man, wat een prachtige stem heeft deze vent. En loepzuiver!

De muziek, die naar mijn mening het best is te omschrijven als Southern Rock met veel jaren zeventig invloeden, bevat veel instrumentale, jam-achtige passages, waarbij de drummer en gitarist een mooie interactie hebben. Met als absoluut hoogtepunt halverwege de set als de break van een nummer op een heerlijke manier ontspoort en je meezuigt in het virtuoze samenspel van de mannen. Naast de drummer die veelvuldig gebruik maakt van alle bekkens en trommels van zijn drumstel, valt de vingervlugge gitarist op met zijn mooie Gibson, die ook een paar nummers meezingt. Rechts op het podium staat de coole langharige bassist strak te spelen. Niks wijst erop dat deze mannen pas sinds september samen zijn.

Bottleneck
Na een stuk of zeven eigen nummers spelen ze als laatste een cover. Hoor ik daar Just Got Paid van Joe Bonamassa? (Het blijkt het nummer Into The Sun te zijn van Grand Funk Railroad, volgens de informatie van Rob Martin van Rrrags, waarvoor dank). Opvallend moment tijdens dit nummer is dat de gitarist de microfoonstandaard als bottleneck gebruikt.
Het debuutalbum is inmiddels klaar voor de persing en als ze in dit tempo doorgaan dan kan een tweede album niet lang uitblijven. Maar het is in ieder geval een live sensatie, dus ga ze zien als je de kans krijgt, in het Stroomhuis in Eindhoven bijvoorbeeld op 13 april, of tijdens het Roadburn Festival in Tilburg op 19 april.

LooD zware gitaarriffs
Dan is het tijd voor de stevig groovende gitaarrock van LooD. “We are the undertaker” klinkt het en dan weten de fans in de zaal genoeg. Het nummer Nightcrawlers is ingezet door de zangers/gitaristen Erik en Eugene, waarbij de zang van Erik, die de meeste nummers schrijft, het meest karakteristiek is.

Deze diashow vereist JavaScript.

Tijdreis
Dan volgt het nummer Alienation van de EP Not Even Close, waarbij ik weer even het gevoel heb terug in de jaren negentig te zijn bij een concert van Alice In Chains, als ik mijn ogen dicht zou doen. En dat zit hem dan in de samenzang, de zware gitaarriffs, de bas met distortion en de stuwende drums.
Burn The Past is een lekker uptempo nummer met metalriffs die tijdens de break even terugzakt in tempo om er daarna weer vol in te knallen. De band geniet zichtbaar. Vooral gitarist Eugene springt en zwaait wild met zijn lange haren in het rond.

Human
Alle zeven nummers van de twee EP’s die op Spotify staan, worden gespeeld vanavond. Dat is nog niet zoveel eigen werk dus, vandaar dat een cover in de set ook niet vreemd is. Het is wel een opmerkelijke keuze, Human van Rag ’n Bone Man. Maar als je er dan op deze manier je eigen rockversie van maakt, blijkt het een goede keuze te zijn geweest. Het publiek reageert er goed op en zingt lekker mee. Niet alleen bij deze cover trouwens, het publiek lijkt hun eigen werk ook goed te kennen, want er wordt veel meegezongen.

Slepend refrein
Met Renegade en Riding The Universe wordt de set dan afgesloten. In het slepende refrein van het laatste nummer worden de gitaren net even wat dikker aangezet en komen de stemmen mooi samen. En weer waan ik me in het decennium waar de hoogtijdagen van de gitaarrock zich afspeelden. En dat is niet erg, dat smaakt juist naar meer. Dus kom maar op met wat nieuw werk, dat ongetwijfeld op de plank ligt en dan ben ik een volgende keer er weer bij. Voor degene die ze op korte termijn nog willen zien, kan dat in ieder geval op 10 mei in café Lollipop in Oss. Verder speelt LooD ook op Streetrock, 8 juli in Bakel.

Foto’s: Casper Menting