Koalaz

The Koalaz balanceert lekker tussen reggae en rock

Een zeer fijn Popronde optreden en een inspirerend interview

Thornbridge stond om 21:00 uur al lekker vol, toen The Koalaz aan hun eerste nummer van de set begonnen. Reggaeklanken vulden de ruimte met goede vibes en het publiek nam het eerste nummer dan ook goed in ontvangst. Na rustig te hebben begonnen, maakten The Koalaz ook duidelijk dat ze kunnen rocken. Dit was onder andere merkbaar door de opbouwende drumpartijen. Daarna land je als luisteraar weer fijn terug in de rustige reggae groove.

Koalaz
The Koalaz – Popronde

Daan, de zanger/gitarist, weet ook zijn effectpedalen goed in te zetten om hun gewenste sound te creëren. Niet alleen gebruikt hij gitaareffecten, maar ook het effectpedaal voor zang zorgt voor een ruimtelijke beleving. Instrumentaal speelt de band ook lekker in balans. Je hoeft je niet te storen aan iets dat te hard of te zacht staat, en je kan zelfs op twee meter afstand van het drumstel staan zonder oordopjes.

Gitarist Koen pompt er een hele vette gitaarsolo uit op zijn witte stratocaster, waarna de band weer omlaag gaat in tempo. Ze beginnen aan het nummer Paradise Falls die gelijknamig is aan hun debuut EP. Dit nummer komt heel goed uit de verf, eigenlijk net als de rest van de set. Na nog een vette ruimtelijke gitaarsolo, begint de band aan hun laatste nummer.

Koalaz
The Koalaz – Thornbridge

Ze hebben het publiek goed vermaakt, en hun muzikale kunde laten zien. The Koalaz is een band die erg lekker bezig is, en dat vast en zeker zal blijven doen. Ik ging met een deel van de band iets verderop onder een afdakje zitten voor een interview.

Koalaz
Daan Frieling

KLANKGAT: ‘Wie zijn jullie als band?
Daan Frieling: We zijn The Koalaz, en we heten Daan, Daan, Daan en Koen, dus dat is lekker makkelijk. De gitarist heet Koen en de rest heet Daan.

Hoe zijn jullie begonnen met muziek maken?
Ik speelde eigenlijk altijd al hoorn vroeger, zo’n soort grote opgerolde toeter. Toen kwam ik erachter dat je dat niet zo snel aantreft bij een kampvuur. Toen begon ik maar met gitaar en twee maanden later leerde ik Koen kennen. En Daan, jij speelt al wel heel lang bas toch?

Daan van der Sande: Ja, met bas begon ik op de middelbare school. Ik wilde graag in een bandje spelen en bassisten waren schaars. Ik speelde ook wel wat gitaar, omdat mijn pa gitaar speelde.’

Wat is jullie vetste ervaring aan muziek tot nu toe?
Daan Frieling: Ja, eigenlijk dat ik voor het eerst in een samenstelling muziek maakte met een paar jongens, Dat was wel de grootste eye-opener op het muziekgebied. Dat iemand een akkoord speelde, en ik een basnoot, en iemand een drumfill, en dat het allemaal gewoon klopt. En samen spelen met mensen ga ik altijd goed op.

Een tijdje terug hebben we drie nieuwe tracks opgenomen, dat was bij dezelfde producer als waar Lucas Hamming en Jett Rebel hebben opgenomen, en dat was gewoon elke keer tot twee of drie in de nacht opnemen en daar slapen. De laatste dag zelfs tot acht in de morgen. Dat was voor mijn wel gewoon het ziekste tot nu toe denk ik.

Koalaz
Daan van der Sande

Dat was zo waanzinnig leuk om gewoon met zijn allen even helemaal weg van de wereld te zijn, daar te eten, slapen, biertjes drinken, chillen en gewoon lekker muziek maken met elkaar. We zijn ook in het buitenland wezen spelen laatst. Toen waren we in Spanje op een berg aan het spelen met uitzicht op de zee, en door die connectie in muziek staan mensen daar te genieten en bedenk je je ook van ‘Muziek heeft ervoor gezorgd dat we dit nu meemaken en hier staan enzo.

Koalaz
Daan Frieling


De volgende vraag sluit daar dan misschien wel op aan: In hoeverre leven jullie een droom?
Daan Frieling: Ik denk dat dat per persoon verschilt, ook over hoe groot je droomt bijvoorbeeld.

Koen Bierens: Ja daar hadden we het laatst toevallig nog over, dat we dat onszelf die vraag vaker mogen stellen. Want je bent natuurlijk altijd met de toekomst bezig, we hebben een plan voor een jaar, een plan voor drie jaar, en we zijn ook een bedrijf natuurlijk. Daarom zijn we altijd heel gefocust, meteen na elke show ook, van wat kon er beter en waar kunnen we aan werken. Daardoor vergeet je soms dat het al heel erg sick is wat je al gedaan hebt, en toen wij veertien waren droomden we eigenlijk echt wel van wat we doen zeg maar. En ook dikke shoutout naar jullie, want we komen hier op plekken waar we normaal nooit zouden komen en dan staan er boys in het publiek die onze shit kennen, en dat is echt super vet. Het is wel goed om stil te staan bij wat je hebt, voor je het weet is het voorbij en heb je er niet van genoten.

Koalaz
Reggae & rock

Waar komt jullie naam eigenlijk vandaan?
Daan Frieling: Eerst hadden we een bandje Funky Pie, maar we waren helemaal niet funky. En ook geen taart haha.’ We hadden dus al wat andere bandnamen liggen, één daarvan was The Koalaz.
Toen die band uit elkaar ging, en anderen erbij kwamen gingen we over die naam filosoferen.
Want ik ben ervan overtuigd dat elk dier in het dierenrijk er wel met een reden is. Bijen maken honing, spinnen eten vliegen op, alles heeft een reden weet je wel. Maar koala’s zitten in een boom, eten eucalyptus, zijn fucking space, en doen niks. Je weet niet wat ze doen en dat spreekt me aan.

Koen Bierens: Maar wat hij zegt is echt waar, koala’s drinken zelfs niet, ze eten echt alleen maar eucalyptus en daar worden ze een soort dronken van. En koala’s zijn ook één van de weinige dieren die geen natuurlijke vijanden heeft.
Zo staan we ook echt in de muziek, we willen ook geen vijanden maken weet je wel, gewoon echt alleen maar matties. Je moet samen die avond bouwen, en niet tegen elkaar opboksen van wij zijn de betere band. Dus daarom: heb schijt aan al die bandwedstrijden. Je kan die shit niet vergelijken, het gaat om samen die avond bouwen, samen een vibe neerzetten en dat is het.

Koalaz
Koen Bierens

Wat zijn bands of artiesten binnen Nederland waar jullie nog erg naar opkijken?
Daan Frieling: Ja ik weet gewoon dat er heel veel bands zijn vergelijkbaar met ons weet je wel. Zeker nu met Popronde zijn er veel bands die lekker bezig zijn en waar ik ook echt vertrouwen in heb, zoals bijvoorbeeld Beerbottle Chopsticks en PsySo. Thaïti is ook echt vet. Verder Roots Reggae is wel echt heel erg sick, dat moet je checken. De Staat ga ik ook goed op. Die zie ik wel als één van de weinige Nederlandse bands die écht aan de top staan. En ze maken hele andere shit die je nergens anders hoort.’

‘Ik krijg echt wel het meeste energie en inspiratie ook van bands net zo ver als ons, of ietsje verder, en gewoon mensen om ons heen. Ik ben altijd aan het checken van ‘yo wat doen zij en waar zijn zij mee bezig? enzo.’

Koalaz
Daan Krijger

Willen jullie zelf nog een laatste ding kwijt aan lezers van dit artikel?
Daan Frieling: Probeer gewoon naar veel live-muziek te gaan, gewoon kleine shit man, want dáar gebeurt het als je echte leipe shit wil zien.. kleine shit die gewoon écht leip is.

Koen Bierens: Ja man dat vind ik ook echt. En dan misschien nog als tip naar bandjes die nu aan het beginnen zijn: Wat ik zelf altijd fucking leuk en belangrijk vind aan muziek is de teksten man. Daar heb ik altijd heel veel respect voor als bands teksten schrijven die inspirerend zijn en waar mensen iets uit kunnen halen. En ook waar mensen nog steeds na het duizend keer geluisterd te hebben, de diepe laag eruit kunnen halen.

Daan Frieling: Het is een beetje cliché misschien, maar maak gewoon de shit die je echt leip vindt. Ga niet muziek maken voor andere mensen wat zij leuk vinden, maar maak gewoon de shit waarvan jij denkt: ‘Ja dit is vet.

Koen Bierens: En wees ook niet bang als band dat als je iets hebt uitgebracht, en mensen je misschien daarom kennen, dat je dan niks anders zou kunnen doen. Doe dat niet, blijf gewoon dat wat jij vet en inspirerend vind doen. Als voorbeeld the Beatles, geen track die je luistert is hetzelfde weet je wel, omdat die shit is ontwikkeld en is veranderd en elk album is anders. Blijf ook altijd voor jezelf schrijven, nooit voor fans. Zij komen voor jou, zij komen niet voor wat jij denkt dat zij willen horen. Dat moeten fans ook niet vergeten.


The Koalaz

Daan Frieling – Singer and guitarist
Koen Bierens – Lead Guitarist
Daan van der Sande – Bass Player
Daan Krijger – Drummer

Tijdlijnfoto’s Daan Krijger en Koen Bierens uit Facebook The Koalaz en Koen Bierens

Weeslive

Weeslive filmt piepkleine concerten voor een groot publiek

Nieuwe bestemming voor brugwachtershuisje aan de Zuid-Willemsvaart

Weeslive is een nieuw youtubekanaal op initiatief van vier Bosschenaren. Intieme miniconcerten gemaakt in een voormalig brugwachtershuisje voor een groot publiek. Weeslive is kleinschalig met de potentie van een groot bereik. En niet onbelangrijk zeer toegankelijk en laagdrempelig. Muzikanten worden opgeroepen zich aan te melden.

Weeslive

Weeslive
Anne van Damme

Toen ik nog in de Zusterflat in de binnenstad van Den Bosch woonde, kwam ik heel vaak langs koffietent de Camping, het oude brugwachtershuisje aan de Zuid-Willemsvaart. Ik wilde er altijd al een keertje koffie drinken, dus op een gegeven moment ging ik er samen met Mathijs van Kuijk, mijn huisgenoot, naartoe.

Campingbaas Imke van Dillen schonk de koffie in en nadat ze ons naar onze interesses vroeg, vertelde Mathijs dat hij licht- en geluidstechnicus is, en ik dat ik graag muziek maak en met mijn band Spelfout actief ben. We suggereerden dat het te gek zou zijn om ooit eens een muzikaal evenement te organiseren, met betrekking tot het huisje.

Weeslive
Weeslive

Toen Bregt Smits een tijd later langskwam bij Imke, en ook aangaf dat ze iets met muziek zou willen zien in het huisje, herinnerde Imke zich Mathijs en mij nog. We spraken af om met elkaar rond de tafel te zitten en wat ideeën uit te wisselen, waaruit het idee van Weeslive ontstond.

Al snel kwam Jasper Toelie in beeld, om met zijn camera’s uit zijn dak te gaan. Imke en Bregt namen de productie op zich. Mathijs vervult zijn rol als geluidsmagiër en ik houd me met techniek en communicatie bezig. Doel van Weeslive is het kleine en intieme, ook zichtbaar en hoorbaar maken voor een groter publiek.

Weeslive
Jelle Verse

Boekers en programmeurs zien graag wat iemand live kan, om zo ook in te kunnen schatten of een artiest past op een evenement of locatie. Vaak heb je dan wel filmpjes die met een telefoon zijn opgenomen met crappy geluid, wat niet representatief is voor de act. Op deze manier proberen we met Weeslive iets te kunnen betekenen voor de artiest.

Weeslive
Mini-concert in brugwachtershuisje

Daarbovenop is het natuurlijk ook super gaaf dat de kleine verweesde huisjes een nieuwe functie krijgen. Uit iets kleins kunnen soms de grootste dingen ontstaan. Vanavond komt het eerste optreden van Weeslive online op YouTube, van Anne van Damme. Zij is singer-songwriter uit Den Bosch. Het optreden van Jelle Verse, een rapper uit Tilburg, zal met enkele weken ook online komen. Twee hele andere stijlen, maar beide zeker het kijken waard!

Weeslive is kleinschalig met de potentie van een groot bereik. En niet onbelangrijk zeer toegankelijk en laagdrempelig. Muzikanten worden opgeroepen zich aan te melden.

Video Weeslive met Anne van Damme

IkBand

IkBand 2019 nieuwe bands treden voor het eerst op in P79

Het project IkBand bestaat al enkele jaren en elk jaar is het weer een succes.

IkBand 2019

Het project IkBand bestaat al enkele jaren, en elk jaar is het weer een succes.Jonge muzikanten, beginnend of al ervaren, delen vanavond het podium in Plein 79, kortweg P79. Sommige van hen, hebben nog nooit op een podium gestaan, of zelfs nog nooit met andere muzikanten samengespeeld, voordat zij meededen aan IkBand. Gedurende het project hebben zij dit jaar coaching gekregen van Anne van Damme, Frans de Visser en Mathijs Leeuwis. In een aantal maanden tijd is er binnen de muren van Babel (voorheen Muzerije) hard gewerkt in de repetitieruimtes, om vanaf de bodem te werken naar deze echte bandavond.

B4U

IkBand 2019
B4U

De band die de avond aftrapt heet B4U, en bevat de jongste deelneemster. Ze speelt akoestische gitaar, en dat meteen vijf nummers lang. De nummers waarvoor de band heeft gekozen zijn onder andere ‘Summer of 69’ van Bryan Adams en ‘Zombie’ van The Cranberries. Wat vooral opvalt is dat de zang erg zuiver is, de nummers lijken zelfs best veel op het origineel, mede doordat de bandleden samen ook strak spelen.

Pink Lemonade

Pink Lemonade
Pink Lemonade

Pink Lemonade mag als tweede. Gitariste Jaimy zegt: ‘We heten Pink Lemonade, en ja we zijn niet zo heel creatief want dit eerste nummer heet ook Pink Lemonade’. Maar juist deze band vind ik creatief, omdat zij niet voor de standaard covers kiezen. Ik heb dan ook moeten opzoeken dat het origineel van The Wombats is. Het tweede nummer heet Bear Claws en is van The Academic.

IkBand
Pink Lemonade geen standaard covers

Wel zijn er bij de band wat zenuwen te merken die eigenlijk niet nodig zijn, want het ging erg goed. Met name de zang was weer zeer prima.

Shudap!

IkBand 2019
Shudap! met Barbara

Deze band heeft haar naam te danken aan het feit dat er nogal veel gepraat werd tijdens de repetities. Zangeres Barbara opent sterk tijdens het eerste nummer I Love Rock ’n Roll van Joan Jett. Ook opvallend is de gitaarsound, die precies bij het nummer past. Daar is duidelijk over nagedacht en tilt de band naar een hoger niveau. Ook het geluid van de basgitaar klinkt lekker vol. De band staat goed en krijgt het publiek ook nog eens mee tijdens een klapmoment.

Tussendoor
Tussen de optredens door wordt er natuurlijk altijd even omgebouwd. Grote complimenten naar de coaches, want dit ging verrassend vlot. Ik sprak Roos Bertens even, de jongedame die het project IkBand ooit heeft bedacht tijdens haar stage bij Babel.

IkBand 2019
Shudap! klapmoment

“Ik ben zeker trots, het is altijd leuk om te zien wat voor succes het steeds weer is. En waar het vooral om gaat is de ervaring die deelnemers hier opdoen, en de kennis en de passie de ze kunnen delen door elkaar op deze manier te leren kennen. Het is ook heel tof om te zien dat sommige bands echt doorgaan, of weer nieuwe bands vormen of vrienden overhouden aan het project,” vertelt Roos.

Milan Brokken, toetsenist uit de eerste band B4U spreek ik ook even. Ik vraag hem naar wat hem het meeste is bijgebleven van het project, of waar hij het meeste van geleerd heeft. ‘Eigenlijk alles, gewoon alles. Het hele project’ is zijn antwoord na even nadenken.

Jack, Shag & de Vloeitjes

IkBand 2019
Jack, Shag & de Vloeitjes

Dan is de beurt aan de band met de origineelste naam. De basloopjes van bassist Tim zijn lekker uptempo en kloppen bij de muziek. Overigens speelt hij op een erg gaaf flying V model. Het gitaarwerk van de gitaristen klinkt er ook goed bij. Het doet me denken aan 90’s high school rock. De band kent een frontvrouw en frontman, wat een erg leuke dynamiek geeft.

IkBand
Jack, Shag & de Vloeitjes

Tijdens het nummer Lonely Boy van Black Keys hebben ze ook ingestudeerd dat ze samen een hartje vormen met de handen zie ze vrij hebben. Dit samen met de overtuiging waarmee de instrumenten bespeeld worden, zorgt voor een goede podiumpresentatie. Jonah, die gewoonlijk bij Spelfout drumt, kan in deze band ook erg goed overweg met gitaar. Tussen hem en Tim de bassist is er ook een goede interactie te zien.

IkBand 2019
Jonah Kuiters (r) van Spelfout

Ook deze band krijgt het publiek aan het klappen op de muziek. Blink 182’s What’s My Age Again? is een goede keuze van de band. Ze spelen het zelf ook met veel plezier. Daarna komen ze met goede verrassingselementen. Nadat het even lijkt of ze Whole Lotta Love gaan spelen, verandert het nummer toch in Girl van Anouk. Maar het verandert weer, ditmaal in Black Sabbath’s Paranoid en daarna nog eens in Seven Nation Army. Mede hierdoor springt deze band er (naar mijn mening) aardig bovenuit.

One Spring Afternoon

IkBand 2019
One Spring Afternoon

Zoals de bandnaam al een beetje doet vermoeden, wordt er vanaf het podium brave, vredige muziek ten hore gebracht. Het begint kundig, instrumentaal, en neigt wat naar jazz. Mede daardoor, en doordat er drie zangeressen op het podium staan, is ook deze band anders dan andere bands.

Het geluid van deze band is erg verfrissend en klinkt goed. Het eerste nummer lijkt wat abrupt te eindigen, maar het stoort zeker niet. Voor het tweede nummer gaat Ryan’s gitaar op zijn rug, en neemt hij plaats achter de toetsen. Ook dit houdt het optreden afwisselend.

IkBand
Catchy zanglijnen

Het derde nummer heet Meaningless Necessities en is een zelfgeschreven nummer. Hier kom ik na het optreden pas achter, maar ik vind het sowieso het sterkste nummer van de hele avond. De drie zangeressen zingen tijdens dit nummer erg mooi in harmonie samen en geven een vol geluid.

IkBand 2019
One Spring Afternoon

Ook de melodie van de zanglijn is best catchy en nodigt je uit om mee te zingen als je de tekst zou kennen. Een nummer naspelen is al knap, maar zelf een nummer schrijven én daarmee optreden in korte tijd, vraagt veel inspanning en lef. Deze band mag daarom ook zeer trots zijn.

Duketown Alley Cats

IkBand
Duketown Alley Cats

De avond wordt afgesloten door Duketown Alley Cats. Deze band heeft al een aantal optredens achter de rug, en dat kan je ook horen. Los van elkaar zijn de bandleden erg kundig op hun instrumenten, maar ook het samenspel verloopt goed. Na Message In A Bottle van the Police is Tengo La Camisa Negra het volgende lied, dat door Frederique volledig in het Spaans wordt gezongen, erg knap.

IkBand
Tengo La Camisa Negra

Het gitaarwerk van Sebastiaan is veruit van hoog niveau. Hij gebruikt veel technieken als pinched harmonics en gebruikt ook de feedback van de versterker om extra geluid te krijgen.
Tijdens het veel te bekende Shape Of You zijn de drumfills van Manuel erg strak en krachtig. Hij weet goed op te bouwen én er ook echt voor te gaan. Ook tijdens Radioactive en Beat It is dit zeker merkbaar. De energie van bassist Tijn is aanstekelijk. Hij beweegt goed op de muziek dat ook zeker bijdraagt aan dat deze band een goede performance aflevert. Het publiek roept zelfs om een toegift, ze willen Zombie nog horen. Die spelen ze nog en daarna is deze avond vol live muziek dan echt tot een einde gekomen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Alle mensen die hebben mee geholpen aan het project worden nog bedankt, en een geslaagde avond wordt afgesloten. Als je beginnend of gevorderd muzikant bent, en wil groeien in muziek, ervaringen wil opdoen , nieuwe mensen wil leren kennen en wil optreden, dan is het IkBand project zeker de moeite waard om aan deel te nemen. Voor meer informatie kun je naar www.muzerije.nl gaan of de facebookpagina van Studi073 en/of IkBand in de gaten houden.


Fotografie:
Casper Menting
www.filmingdesigner.nl
ww.instagram.com/filmingdesigner

Thijs Boontjes

Thijs Boontjes een feestelijke misantroop

hoopt dat iedereen met een kater wakker wordt

Thijs Boontjes Dans- en Showorkest staat vanavond in een uitverkochte Kleine Zaal van het Willem Twee poppodium. Voorheen speelde Thijs Boontjes als toetsenist in de begeleidingsband van Anouk, en nog steeds bij Douwe Bob. Sinds een aantal jaar is Thijs flink op weg met eigen werk en band. Het optreden is onderdeel van de ‘Mise en Place’ tour, die wordt afgesloten met een album releaseparty in de Melkweg in Amsterdam, op 15 februari 2019. Na een EP en een aantal singles, wordt dit het eerste album dat Thijs Boontjes Dans en Showorkest uitbrengt. Voorafgaand aan het optreden interview ik Thijs in de kleedkamer om meer over hem en zijn muziek te weten te komen.

Interview met Thijs Boontjes

Aangekomen in de kleedkamer biedt de geluidsman meteen iets te drinken aan. Thijs gaat voor een verse sinaasappelsap en ik lust wel een biertje. Het interview kan beginnen.

Thijs Boontjes
Thijs Boontjes

KLANKGAT: Welke bands en artiesten hebben jou het meest geïnspireerd hebben en waarom?
Thijs Boontjes: Dat zijn er heel veel, maar sowieso Herman Brood. Dat is wel een hele belangrijke. Omdat ik hem een hele goede muzikant vind, maar ook zijn band vind ik heel vet, vooral tijdens de jaren ’70, niet dat ik daarbij was. Maar ook omdat ik hem heel grappig vind, mensen vergeten dat wel eens. Sommige mensen hebben een beeld van hem uit de jaren ’90 dat het een rare junk was die alleen maar met schilderijen bezig was, over straat zwierf en alles onder schilderde, maar het was een hele scherpe man. Bijna een geniaal type, ook heel grappig in interviews. En hij heeft ook een paar hele geniale dingen in het Nederlands gedaan, toevallig speelden we één nummer daarvan laatst nog, het heet Nooit Meer Terug Naar Die Rotschool dat is zo’n goed nummer daar krijg je geen speld tussen.

En wat is je favoriete Brood song?
(zonder aarzeling) I love You Like I Love Myself.
Vervolgens vraag ik wat het lievelingsalbum is van Thijs. Hij vertelt dat hij eigenlijk bijna geen albums luistert, omdat hij vooral eigen playlisten beluistert met losse nummers.
Thijs: Wat dat betreft ben ik toch wel van de nieuwe generatie, ik ben ook te lui om halverwege van de bank te komen en een plaat om te draaien, dus luister ik veelal digitaal. Maar ‘Chet Baker Sings’ is wel de enige plaat die ik echt van begin tot einde opzet. Omdat die liedjes gewoon allemaal zó mooi zijn, net als zijn stem. Het is bijna alsof hij een trompet ís, misschien komt dat door zijn ademhaling of zo.

Hoe ervaar je het om in het Nederlands te werken? Heeft dat voordelen, nadelen?
Het voordeel is dat het duidelijk is waar je het over hebt. Maar je kan ook geen kutgeintjes maken, naar het publiek niet en ook niet naar jezelf. Mensen hebben dan meteen iets van ‘Hee daar trap ik niet in’. Ik vind het eigenlijk raar dat als je een taal echt helemaal beheerst, om dan in een andere taal te gaan zingen. Ik heb dat nooit echt begrepen eigenlijk. In een andere taal mis je denk ik het vocabulaire om je echt goed uit te drukken.

Wat is jouw mooiste ervaring aan muziek spelen tot nu toe?
Pfoe goeie vraag.. festivals spelen vind ik toch wel het leukst. Vooral als het helemaal loos gaat. Tot nu toe is dat twee keer echt gebeurd dat het hélemaal loos ging. Op Into The Great Wide Open en Down The Rabbit Hole… zó vet allebei…

Eventjes valt het stil en ik denk bij Thijs een verwondering te merken, nu hij daar weer aan terugdenkt.

Thijs: We hadden het ook gewoon echt niet verwacht. We dachten ‘nou ja we zien wel of er een paar mensen komen kijken’. En opeens stond die hele duin vol met mensen tot hoever we konden kijken, en die hadden er behoorlijk veel zin in, om wat voor reden dan ook. Dat was echt te gek. En op Down The Rabbit Hole stonden we in zo’n kerkje. Daar dacht ik echt dat ik van me stokje ging zo heftig ging het los, een lekker gevoel is dat. Ik dacht dat die kerk gewoon om ging. Er stonden van die houten dingen en alles zakte zo in, ik zag mijn hele toetsenbord op en neer gaan zo van ‘whop, whop, whop’.
Ondertussen wipt Thijs heen en weer op zijn stoel om uit te beelden hoe het ging. ‘’Ik dacht: ‘Oh mijn god, volgens mij gaat het helemaal mis, maar wel lachen!’’ voegt hij eraan toe.

Thijs Boontjes
Thijs Boontjes

Kan ik dat zien als een soort muzikale high?
Ja zeker, vooral omdat die mensen ook mee staan te schreeuwen met de muziek die je dan op dat moment er een beetje uit staat te wurmen.’’

Wat hoop je dat mensen mee naar huis nemen na je optreden vanavond?
Ik hoop dat iedereen met een kater wakker wordt, en een beetje heeft doorgedronken. Dat mensen gewoon een leuke avond hebben gehad, en eigenlijk ook dat ze tegen vrienden zeggen: ‘Ik was laatst bij een optreden geweest, volgens mij vind jij dat ook wel leuk’. En dat we volgende keer dat we in Den Bosch zijn de Grote Zaal uitverkopen.

Ik vertel dat ik ook wel verrast was dat het concert in de kleine zaal was. Thijs legt uit dat het een soort try-out tour is om even de feeling te krijgen met de band uitbreiding, en het live spelen van de nieuwe nummers , omdat het nieuwe album eraan komt en de band dan voor het festivalseizoen ook klaar is om goede shows te kunnen spelen.

De eerste EP die Thijs heeft uitgebracht heet Niet Van Steen. Opmerkelijk aan die EP is dat de zin ‘Ik ben niet van steen’ op elk nummer voorkomt.

Hoe belangrijk is die zin voor jou?
Nu niet meer zo belangrijk, toen wel, maar dat is al wel weer een tijd geleden. Die nummers speel ik allemaal niet meer zo veel ook.

Is dat dan omdat dat nu misschien ook minder van toepassing is?
Nou ja 2015, dat is ook helemaal niet zo gek lang geleden, maar je merkt wel dat je sommige nummers gewoon minder voelt dan toen, maar ik vind het geen kutnummers, zeker niet. Ik vind het ook wel leuk om ze nog af en toe te spelen. Eigenlijk kan je bij elk gevoel wat binnenkomt zeggen: ‘Ja maar ho, ho, ik ben ook niet van steen.’ Soms zijn het ook niet de meest optimistische teksten of zo, maar ja zo zie ik dingen soms.Ik ben niet per se echt een ras-optimist. Ik ben een klein beetje misantroop misschien zelfs, maar ja daar heeft de wereld het ook wel een beetje naar gemaakt. En dat wil niet zeggen dat ik niet vrolijk ben of zo hoor, ik vind het allemaal prima.

Maar je muziek is juist ook weer feestelijk.
Ja, dat is eigenlijk met de insteek van ‘Nou, nu we hier toch zijn met zijn allen laten we er maar het beste van maken’.

Ik vraag Thijs wat zijn eigen favoriete nummer is. Hij denkt er lang over na. maar kan er geen antwoord op geven.
Thijs: Het verschilt gewoon heel erg ook, de ene keer ben je in de ene bui, de andere keer in een andere. Er past altijd wel een liedje bij, maar een favoriet kan ik van mijn eigen liedjes niet kiezen. Sorry, dat ik je vraag niet kan beantwoorden.

Nee joh, prima antwoord toch! Heb je misschien een favoriete orgelspeler of orgelsolo?
‘Ja sowieso Billy Preston, en vroeger heb ik ook echt veel naar Jon Lord geluisterd van Deep Purple. En die heeft ook wel een hele gave orgelsolo in het liedje Highway Star dat vind ik echt gaaf. Van Deep Purple gaat mijn orgelhart ook wel sneller kloppen. Bij Billy Preston heb ik dat ook wel, ook al is het een hele andere stijl maar het is zó goed. Die beheersen dat apparaat gewoon compleet en dat is mooi om te horen.’’

Thijs Boontjes
Thijs Boontjes Dans- en Showorkest

Vervolgens vraag ik Thijs wat hij zou kiezen tussen nooit meer zingen of nooit meer orgelspelen. Hij denkt er lang over na en het is aan hem te merken dat hij het allebei nevernooit zou willen opgeven, zo blijkt ook uit zijn uiteindelijke antwoord. ‘’Ik denk, dat als ik één van die twee niet meer kan.. dat ik het andere dan ook niet meer zou hoeven kunnen.. en ja, misschien hoef ik dan eigenlijk alles zelfs niet meer te kunnen. Aan de andere kant, als je één van die dingen nog maar kan , kan je daar je grieve heus wel uithalen.’’

Als je één artiest of band mag uitkiezen, waarmee je nog een keer een podium zou mogen delen en een liedje of een show echt samen doen. Wat kies je dan?
(denkt lang na) Dat zou ik wel te gek vinden met ehh… Ik vind De Dijk eigenlijk wel een hele vette band. Dat voelt altijd zo goed, alsof alles klopt, en dan ook gewoon al duizend jaar. En dat klopt ook allemaal wel, want ze maken echt al hartstikke lang muziek en hele goeie liedjes. En er gebeurt ook altijd wel wat bij die optredens, Huub van der Lubbe is natuurlijk ook heel gaaf. Ja dat vind ik echt een gave band.

Als volgt vraag ik hoe het is om bij het label TopNotch te zitten. ‘’Het is eigenlijk heel fijn. Ondanks dat TopNotch bijna alleen maar hiphop uitbrengt, snappen ze heel goed wat ik wil, en ook hoe het allemaal werkt. Grote platenlabels hebben nog wel eens een handje van dat ze zeggen: ‘Dit voorbeeld heeft gewerkt op de radio, als je nou ongeveer zoiets maakt dan word je ook op de radio gedraaid en kunnen we je succes vergroten’ etcetera, maar ik ervaar veel vrijheid eigenlijk en dat is fijn. Er werken ook alleen maar chille mensen daar.

Tot slot bedanken we elkaar voor het interview en manoeuvreren we ons richting het café van het Willem Twee Poppodium om wat te eten, waarna de avond van start kan gaan.

Merol

Thijs Boontjes
Merol en Milan

Er is veel aandacht voor het voorprogramma. De volle zaal is dan ook vast bekend met de nieuwe hit Kerst Met De Fam die pas een week met clip op YouTube staat en al meer dan 200.000 keer bekeken is. De clip van Lekker Met De Meiden telt inmiddels 1,4 miljoen views. Ondanks dat de zang niet goed te verstaan is tijdens de eerste paar nummers, wordt het toch onder luid applaus ontvangen. Het podium wordt gedeeld met Milan, die de beats verzorgt met een drumpad en een kleine synthesizer. Ondanks dat Merol een charismatische dame is, vind ik het persoonlijk storend hoeveel ze tussendoor praat tegen het publiek en ook ingaat op mensen die iets roepen. Zo zit er niet echt een vaart in de set. Het nummer Borderline springt er voor mij uit. De tekst is goed gevonden, inhoudelijk gaat het ergens over en het is in een leuke vorm gegoten.

Thijs Boontjes
Merol

Ik vind het dan ook jammer dat deze videoclip veel minder views heeft. Qua sound lijken de andere nummers veel op elkaar, waardoor het me niet pakt. Ik hoor iemand achter me zeggen: ‘’Het doet me een beetje aan een campingdisco denken’’. Ik geef hem geen ongelijk. Opvallend is dat de kern van de nummers vaak bestaan uit één of enkele zinnen die steeds herhaald worden, waar men nogal makkelijk voor valt als ze uit de mond van een mooie vrouw komen. ‘’Ik wil een kind van je’’ en ‘’Lekker met de meiden’’ bijvoorbeeld.

Ik geef niet snel mijn ongezouten mening, maar ik vond er over het algemeen weinig aan. Muziek blijft natuurlijk altijd een kwestie van smaak. Het gevoel dat ik erbij krijg, is dat het een werkende populariteitsformule is die in dit digitale tijdperk nou eenmaal aanslaat. Het doet me denken aan het interview vorige week met DeWolff, dat de vaste KLANKGAT-lezer misschien niet ontgaan is. Daar ging het over verandering van muziek door hedendaagse computertechnieken en algoritmes, en dat menselijke ziel essentieel voor DeWolff is in muziek, waar ik me bij aansluit. Dat is dan ook wat ik een beetje mis aan deze act.

Anderzijds, muziek is natuurlijk van niemand. Ik bepaal daarom ook niet of het goed of slecht is. Er zijn talloze redenen om muziek te maken of een optreden bij te wonen. Eén daarvan is vermaak en ik weet zeker dat een groot deel van het publiek het als een vermakelijk voorprogramma heeft ervaren. Dit wordt bevestigd wanneer er hier en daar wat mensen het pand verlaten met een bedrukt gymtasje van tien euro.

Thijs Boontjes Dans- en Showorkest

Thijs Boontjes
Thijs Boontjes Dans- en Showorkest – Kleine Zaal

De body en vaart zit er vanaf het begin goed in. De gitaarsolo komt in het eerste nummer niet echt goed naar voren qua volume, maar dat kan ook bewust zijn. Het geluid is verder erg goed, ook zonder oordoppen kan je prima genieten van wat Nederpop en rock ’n roll.

Tijdens het tweede nummer is de toevoeging van de achtergrondzangeressen goed te merken, het geeft meer kleur aan het nummer. Ik Voel Me Goed wordt vervolgens gespeeld. Een zin uit een couplet die me bijblijft is ‘’De versterker staat op zeven en de buurvrouw zegt ‘Dat mag’’. Het nummer roept herkenbaarheid op en bevat een erg gave orgelsolo. Pas nu komt het eerste contact naar het publiek. Thijs zegt: ‘’Begrijp ik nou goed dat Merol een kind van me wil? Of heeft ze dat tegen jullie ook allemaal gezegd? Hoeveel is het dan nog waard, Merol?’’ vraagt hij richting Merol die ook in het publiek staat. ‘’Precies, helemaal niks! Nee hoor, grapje’’ voegt hij eraan toe en lacht daarbij vriendelijk. ‘’Eigenlijk hadden we in het voorprogramma van Merol moeten staan, want zo hangen de vlaggen tegenwoordig’’.

Al snel komt het tempo terug met het vlotte nummer Het Spijt Me, Sophie dat rockt en swingt. Er wordt dan ook redelijk op gedanst. ‘’Ik kan ook met een bandje gaan meespelen, dat scheelt me weer een zweetshirt’’ zegt Thijs na dit nummer.

Thijs Boontjes
Thijs Boontjes Dans- en Showorkest

De opvolgende hoogtepunten van het optreden bestaan uit het bekende Alleen Naar De Kermis en Casablanca die beide door menig men worden meegezongen uit het publiek, en respectievelijk een gave orgelsolo en gitaarsolo bevatten. Deze worden dan ook onder luid applaus in ontvangst genomen. Het nummer Ballade Van De Moord is qua vocalen het meest interessant. De rauwe uithaal van Thijs aan het eind van de zin ‘Nu kan ik je eindelijk laten gaan’ gaat erg mooi samen met de zuivere zangkunsten van de gezusters Nijhuijs. Het doet zeker niet tekort aan de door Roxanne Hazes ingezongen versie op de single.

Thijs kondigt het laatste nummer aan, dat Dansen Met Jou heet en de de meest recente single is. Het heeft een catchy meezingbaar refrein en het publiek klapt graag mee. De band verlaat het podium terwijl het publiek om een toegift vraagt. Zo te zien komt die er ook aan, want Thijs speelt met de deur die naar de backstage leidt. Steeds een klein stukje open en dan weer dicht, waarop het publiek reageert. Thijs en band komen het podium op om af te sluiten met Kom ’S Effe Hier dat toch wel het meest dansbare en uptempo nummer is.

In een breakdown wordt elk bandlid uitgebreid voorgesteld, die allemaal een welverdiend groot applaus krijgen, waarna het publiek het tempo steeds blijft meeklappen. Het refrein wordt er nog één keer uitgespeeld en dan is de show voorbij. ‘’Thijsje bedankt, Thijsje bedankt!’ zingt een groep mensen nog enthousiast.

Naar mijn mening was het een heel prima optreden en een erg leuke avond. De bescheiden prijs van acht euro die bezoekers hebben betaald, doet eigenlijk tekort aan de kwaliteit van Thijs Boontjes Dans- en Showorkest. Ik denk dat we nog veel kunnen verwachten van Thijs Boontjes. Het debuutalbum, dat overigens nog geen titel heeft, kun je sowieso verwachten op 15 februari 2019.


Fotografie: Jane Duursma – about Made By Jane

DeWolff

Bij DeWolff staan menselijkheid en ziel centraal

Willem Twee nog echte rock podium

Vorig jaar rond dezelfde tijd, stond DeWolff tijdens haar tienjarig bestaan op hetzelfde podium als vanavond. Opnieuw staat DeWolff in de grote zaal van Willem Twee poppodium, met inmiddels een nieuw uitgebracht album met de naam Thrust. Vooraf mocht ik de mannen interviewen in de Hangop, het café van het poppodium.

KLANKGAT: Sinds 2007 zijn jullie samen als DeWolff, dat is nu al bijna twaalf jaar. Wat denken jullie dat het succes is achter nog steeds samen zijn?
Robin Piso: Lief zijn voor elkaar, en de Kerstgedachte.
Pablo van de Poel: Grenzen verleggen, dat je altijd blijft zoeken naar beter, strakker. En vooral ook niet in één plaat of genre blijven hangen, maar ook altijd nieuwe muziek luisteren en de muziek maken die je zelf vet vindt. En altijd blijven evalueren.
Robin: Gewoon jezelf zijn.

Evalueren jullie de show van vanavond ook meteen?
Pablo: Het coole aan vanavond is, Willem Twee neemt altijd de show op, die concertregistratie is ook met video. Dan kunnen we dat terugkijken en weten we ook weer van ‘Oh hoe ziet dat er ook alweer uit?’ en kunnen we het hele concert terugluisteren. Eigenlijk altijd als we het podium afkomen is het meteen van ‘Oh ja, nice wat gebeurde daar?’ en ‘Dit was misschien niet zo cool’. We reflecteren altijd wel ja, maar dat gaat eigenlijk vanzelf.

DeWolff
Thrust

Dit jaar is ‘Thrust’ uitgekomen, het nieuwe album. Hoe blikken jullie terug op het proces van schrijven, opnemen en mixen?
Pablo: Het duurde heel lang die plaat, en dan vooral het opnemen. Eigenlijk elke keer dat we afspraken kwam er wel een nummer uit qua schrijven. We waren heel kritisch op de productie waardoor het opnemen zo lang duurde. Het was ook zo van ‘Oh beter spelen we dit niet in de live-take, want dat moet dan later ingespeeld worden met precies die en die sound’. Soms waren we ook wel te ingezoomd op iets, waardoor dingen langer duurden dan nodig. We waren bijvoorbeeld een keer een hele dag bezig met een intro. Maar we hebben alles in onze eigen studio kunnen doen wat wel echt heel fijn was.
Robin: Vrienden van ons hebben ook een band en repeteren daar ook, en op een gegeven moment kwamen we de studio binnen, en toen hadden zij hem helemaal opgeruimd. Met de tijd verzamel je allemaal spullen en heeft niks echt een vaste plek, en toen was het opeens zo van ‘Wow eigenlijk is de studio echt groot.’ Dat was heel fijn.

Hoe belangrijk is het voor jullie om die eigen plek te hebben?
Robin: Heel belangrijk. Daarvoor woonden we ook allemaal in verschillende steden en moesten we echt een weekend vrij hebben om af te spreken en dingen te maken en demo’s op te nemen. Daar zat dan heel veel druk achter. We moesten in die twee dagen dan ook echt iets maken. Toen ik uiteindelijk in die kelder ging wonen, waar ook de ruimte voor de studio was, woonde we allemaal in Utrecht en konden we veel makkelijker afspreken, zo gebeurde er dus ook meer dan wanneer het moest zeg maar.

DeWolff
Pablo van de Poel – foto Janne Timmermans

Vorig jaar rond het tienjarig bestaan speelden jullie ook hier. Hoe zien jullie Den Bosch als stad om muziek te komen spelen?
Pablo: Ik vind het altijd heel vet om hier te spelen. Toen we net binnen liepen zei ik toevallig nog: ‘Het voelt een beetje als een Duitse zaal’. Daarmee bedoel ik dat het wat minder clean is dan de meeste Nederlandse zalen. Het is iets meer rock ’n roll of zo, op een goeie manier. Je speelt vaak in zalen in Nederland die dan in een nieuw gebouw zijn, speciaal gemaakt voor popmuziek. Het is daar dan altijd heel clean en super goed geregeld, maar misschien iets te goed. Dat is hier niet, dus dat is wel cool.

Wat is voor jullie essentieel in muziek zelf? Wat moet er écht in zitten?
Robin
: Ziel, menselijke ziel. Wat tegenwoordig helaas ook gebeurt, is dat er wetenschappers en computers bij komen kijken,die dan berekenen welke melodieën het meest effectief zijn op de radio, zodat zoveel mogelijk luisteraars worden bereikt. Op basis daarvan wordt er dan een nummer gemaakt. In tegenstelling tot dat je een nummer maakt, wat dan echt uit jou komt. En in elk genre kunnen die computertechnieken worden toegepast, maar dat is voor mij dan geen muziek meer.
Pablo: Menselijkheid, als dat erin zit, dan is het een echt iets. Dat is de basis van kunst. Je kunt ook een robot een schilderij laten maken, maar kunst is menselijke gevoelens, of een soort state of mind omzetten in iets tastbaars.

DeWolff
Luka van de Poel – foto Janne Timmermans

Wat is voor jullie de mooiste ervaring aan muziek maken tot nu?
Pablo
: Of het dé mooiste ervaring is, durf ik niet te zeggen, maar laatst speelden we in Madrid in een uitverkochte zaal, wat sowieso al vet was, maar er was zo’n insane vette vibe de hele tijd in die show. Mensen gingen zo uit hun dak.
Robin: En vooraan, stond zo’n grote stoere Spaanse gast en op een gegeven moment speelde Pablo een solo en hij stond toen huilend toe te kijken, zo vet vond hij het, dat was wel echt bijzonder. Ik heb ook een keer gehad dat er een meisje het podium opkwam na een orgelsolo, en ze zei dat ze me wilde zoenen. Dat is misschien minder bijzonder dan dat er iemand staat te huilen, volgens mij was zij ook vol aan de drugs, maar hee ik heb wel getongd op het podium haha. Maar het betekent wel dat iets aankomt of zo.

Pablo: Er was ook een keer een show in Rusland, en een Rus uit de band die voor ons speelde, vond een gitaarsolo zo vet dat hij zich ging opdrukken.
Luka van de Poel: Dat je op het podium staat, en dat alles gewoon samenkomt. Het muzikantschap, het publiek, het licht, het geluid, de sfeer, dat vind ik wel één van de mooiste dingen. Dat alles gewoon klopt. Dat al die factoren perfect energie worden.

DeWolff
Robin Piso – foto Marcel Bruinshoofd

Welke nummers van jullie zelf zijn jullie persoonlijke favorieten?
Robin: Misschien niet per se mijn favoriete nummer, maar Tired Of Loving You heeft heel veel ruimte voor solo’s, daar kan ik dan bij het terugluisteren ook echt mijn groei in zien in de solo’s. Dus dat is dan meer een live ding.

Luka: Ik vind Double Crossing Man wel heel vet. Het is gewoon opzwepend en ik zie dat mensen er blij van worden of zo. En ik vind het wel stoer dat Pablo en ik dan samen de leadpartijen zingen, ik vind het ook heel leuk om te spelen door het drummen en zingen tegelijk.
Pablo: Leather God, nee nee dat is een grapje.’

Maar die is hartstikke vet!
Pablo: Wow ken je Leather God? Ik had niet verwacht dat iemand die zou luisteren en dan ook zou onthouden hoe die ging. Maar Outta Step & Ill At Ease is wel mijn favoriet. Dat nummer was voor mij een soort nieuw hoofdstuk, omdat het me toen wél lukte om mijn emotie van dat moment om te zetten in tekst en muziek.

DeWolff
DeWolff – foto Marcel Bruinshoofd

Om welke titels hebben jullie het meest gelachen, die het bijvoorbeeld niet zijn geworden als naam van het album of een nummer?
Pablo
: Bij het bedenken van albumtitels lachen we altijd wel veel, we moeten eerst echt door een hele berg stront heen voordat we iets fatsoenlijks hebben. Vooral omdat je dan ook meteen de hoes erbij ziet is dat wel lachen.
Robin: Dat is wel echt het leukste, die duizend titels die dan langskomen. Thrust had bijna ‘Woof!‘ Geheten. Voor ‘Dance Of The Buffalo’ hadden we ook ‘Dance Of The Cavia’, ‘Dance Of The Kangaroo’, dat soort dingen.
Luka: Pablo verzint ook altijd van die bizarre werktitels voor demo’s.. ‘Knurft Boogie’.
Pablo: Haha ‘Knurft Boogie’ die is mooi. Wat is dat uiteindelijk ook al weer geworden?
Luka: Is dat niet Satilla geworden?
Pablo: We hebben ook een cassette release, daarvan hadden we bijna alle werktitels gebruikt als uiteindelijke titel. ‘Hand Me my X-Ray Glasses. Als iemand me zou vragen om zo’n nummer te spelen zou ik ook echt niet meer weten hoe het gaat.
Luka: Ik heb hier een mailtje met ‘Hallo dames, hierbij de opnames van de twee nieuwe nummers van de repetitie met de titels ‘Wasabi Wizard’ en ‘Baboon The Electric Pirate’’ haha. En ‘Zurple Zurple Holy Wurple’ Dat nummer hebben we uiteindelijk ook uitgebracht.

DeWolff
Pablo live in Willem Twee – foto Marcel Bruinshoofd

Je Firebird gitaar is haast niet weg te denken als je het plaatje ‘DeWolff’ of ‘Pablo van de Poel’ voor je ziet. Hoe belangrijk is de band met je gitaar?
Pablo
: Ik ben eigenlijk gegaan van heel belangrijk naar ‘gewoon een gitaar, een versterker, en dan lukt het ook wel. Maar ik merk toch weer dat de gitaar steeds belangrijker voor me is geworden, want 80 procent van wat je straks tijdens de show hoort, kom toch uit die gitaar. En een gitaar heb je vast en de knoppen zitten op plekken die je kent. Ja, die gitaar is toch wel echt belangrijk voor me geworden, die Sunburst Firebird is echt onvervangbaar. Een oneindig grote waarde. Ik heb hem nu acht jaar of zo.
Luka: Je band met je instrument is wel echt belangrijk, ik heb dat ook met die Slingerland kit die ik nu heb, die zou ik voor geen geld verkopen. Die moet gewoon altijd bij me blijven die kit. Het heeft een emotionele waarde waar geen geld tegenop kan.

Wat is het mooiste moment dat je met die kit gedeeld hebt?
Luka
: Toen we samen naakt in bed lagen en baby Slingerlandjes maakten haha.
Pablo: We zeggen ook altijd dat als je iets laat slingeren, dat het dan naar Slingerland gaat.

Tot slot nog een paar korte vragen. Wat is je favoriete orgelsolo, Robin?
Robin
: Alles van Cory Henry. Alles wat hij speelt is één grote solo, het is zo ziek.

DeWolff
Luka van de Poel – foto Janne Timmermans

Wat is je favoriete drumsolo, Luka?
Luka
: Dan toch wel de drumsolo uit Moby Dick, van John Bonham (Led Zeppelin, red.). Ik weet nog wel in de repetitieruimte toen hadden we een scherm en een beamer, en dan ging ik die video met die drumsolo daarop projecteren en had ik mijn kit zo gezet dat ik het kon zien, en dan ging ik die proberen na te spelen.Ik heb eigenlijk een hele tijd geen Led Zeppelin meer geluisterd, tot toevallig laatst. Toen had ik die drumsolo weer eens gekeken en raakte ik weer geïnspireerd. Sinds toen vond ik het ook weer veel leuker om drumsolo’s te spelen. Als favoriete drummer, toch wel Levon Helm, van The Band. Hij en John Bonham liggen echt mijlenver uit elkaar wel. Ik hoop ergens in het midden uit te komen qua stijl.
Robin: Als zij een kindje maken, dan wil jij die zijn.

DeWolff
Robin en Pablo – foto Marcel Bruinshoofd

Pablo, je raadt het al?
Pablo: Oeh, gitaarsolo’s, moeilijk, dat zijn er zoveel.
Robin: Derek Trucks.
Pablo: Ja, Derek Trucks kan me echt aan het janken maken met zijn solo’s. En altijd als ik Ritchie Blackmore hoor spelen, vind ik het zó cool. Je hoort gewoon echt dat hij geen fuck geeft en fucking goed is en dat-ie allemaal rare shit doet, dat vind ik heel cool. Eric Clapton bij John Mayall & The Bluesbreakers, alles op die plaat is ook bijna solo, eigenlijk alleen maar lead. En nog heel veel andere dingen vind ik vet.


Foto’s: Janne Timmermans en Marcel Bruinshoofd met dank aan Willem Twee poppodium
Screenshot van DeWolff – W2, Den Bosch video promotie tour
Meer foto’s zien? Ga naar Willem Twee Media-archief

Het is een kunst hoeveel kunst Lamarziendan biedt

Bingoën Bij Katrien in De Nostalgische Editie

Dat Lamarziendan is uitgegroeid tot een succesvol terugkerend evenement, blijkt opnieuw bij binnenkomst bij Bij Katrien. De zaal is nog niet open, maar met het inkleuren van een grote Lamarziendan kleurplaat en met gesprekken met elkaar voeren onder het genot van een drankje vermaakt de opkomst zich al prima. Een dj voorziet het publiek van nostalgische muziek, toegepast op De Nostalgische Editie.

Lamarziendan
Veel publiek elfde editie Lamarziendan

Het publiek mag de zaal binnen na iets te lang wachten, maar wordt ontvangen onder een muzikaal welkom van de Lamarziendan improvisatieband. Er ligt een warm jazzy geluid waarbij vooral de toetsenist fijne melodieën speelt waarvan je in een vrolijke stemming komt. Presentator Jordy Sanchez  legt aan de mensen die er voor het eerst zijn uit wat Lamarziendan inhoudt: een avond vol met diverse acts, van alle niveaus en alle podiumkunsten.

Clittenband

Lamarziendan
Clittenband

Na even zoeken naar geluid, begint Clittenband met spelen. De avond wordt op een leuke manier geopend met een kort liedje over lama’s en alpaca’s. De dromerige liedjes die door het vrouwelijk trio gespeeld worden, zijn voornamelijk gevuld met woordgrappen over seks en zuivere uithalen. De set is op een manier vormgegeven zodat het in zijn geheel een doorlopend verhaal is, waarbij Thierry Baudet gevraagd wordt de liefde te bedrijven met de zangeres. Sterke punten zijn hoe de band met achtergrondzang omgaat en hoe er in balans gespeeld wordt. Ook grote complimenten naar de geluidstechnici. De nummers zelf lijken qua geluid en tempo veel op elkaar. Daarin zou iets meer dynamiek geen kwaad kunnen doen.

Nostalgische editie

Lamarziendan
Bingo avond Bij Katrien met Pim Kromhout (pruik) en Jordy Sanchez

Vervolgens wordt duidelijk waarom deze Lamarziendan de nostalgische editie heet. Er wordt met behulp van een pruik een oud typetje gespeeld, die gaat bingoën met het publiek. Dit wordt muzikaal ondersteund door huisband, Pipi Belli. Het publiek doet mee met de bingo, met de kaartjes die aan de deur zijn gekregen. Het publiek wordt verrast door deze plotse happening. De gekte wordt voortgezet als het tempo door de band wordt opgevoerd en de nummers ook sneller genoemd worden. Het publiek moet er in mee wat voor een leuke interactie zorgt. Het zit vermakelijk in elkaar en de zangeres van de band weet ook op hoog tempo mooi te blijven zingen.

Bernadette en Jeroen

Lamarziendan
Bernadette en Jeroen dansen de sol

Bernadette en Jeroen, een duo dat erg kundig is in de Cubaanse dans de sol, laat hun kunsten aan het publiek zien onder het genot van zomerse muziek waarbij je de stranden met palmbomen al voor je ziet.

Maury van Loon

Lamarziendan
Maury van Loon

Na de pauze is Maury van Loon aan de beurt om het publiek te vermaken. Met haar piano, synthesizers en visuals op een groot tv scherm, neemt ze de toeschouwer mee in haar wereld. Ondanks dat de muziek instrumentaal is, is het zeker niet saai. In haar spel is een sterke aanwezigheid van gevoel en emotie. Doordat er geen tekst is, is het hele muziekstuk vrij voor interpretatie. De hele zaal is muisstil terwijl de muziek maar door blijft gaan. Langzaam en zorgvuldig wordt er aan de hand van loops opgebouwd. Elk nieuw geluid is een precies toereikende toevoeging om naar een mooi eind te werken. Maury nam deel aan de tweede voorronde van de Bossche Band Battle.

Opvolgend is de publieksronde, ook wel Lamarziendan Live genoemd. Hierbij mogen mensen uit het publiek iets komen laten zien of horen. Ik besloot zelf om wat rap uit te proberen onder de begeleiding van funky instrumentalen van de band, waarbij ook een gitarist was aangesloten die zeer kundig was in lead improvisatie.

Lot Dankers

Lamarziendan
Lot Dankers – acrobaat

Na de tweede pauze begint Lot Dankers met een acrobatische act waarbij ze in een circus tissue klimt. De band voorziet de show van mysterieuze muziek waarbij het niet makkelijk is om te raden welke instrumenten je hoort. De contrabas wordt dan ook als een strijkinstrument bespeeld. Lot weet monden open te laten vallen op momenten dat het lijkt alsof ze valt, maar ondertussen alles onder controle heeft. Het publiek klap en juicht tijdens de sierlijke poses hoog in het doek.

Vlerk en Zijlstra

Lamarziendan
Vlerk en Zijlstra – hilarische act

Nadat de heer Freek Schuyl op een erg leuke manier zijn poëzie ten horen heeft laten brengen aan het publiek, met een goede dosis vermakelijke droogheid, zijn Vlerk en Zijlstra aan de beurt.
Dit is een duo dat zich echte cabaretiers mogen noemen. De voorstelling gaat over de angst om door de mand te vallen. De angst dat mensen weten dat je niks kan. Zo wordt op een erg leuke expressieve manier Brigitte Kaandorp nagedaan, die hun dan belachelijk zou maken op het Leidse Cabaretfestival. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld, wat te zien is aan dat ze steeds half wel half niet door elkaar heen praten, wat bij de show hoort.

Lamarziendan
Vlerk en Zijlstra

Meerdere malen is het moeilijk om niet hardop te lachen. Het gaat van de hak op de tak en heeft voor iedereen wel wat leuks. Erg sterk was een ellelange opsomming van prijzen die de winnaar van ‘homo universalis’ zou winnen. Het liefst wist ik ze allemaal nog, maar kaarten voor Arnold Schwarzenegger On Ice liet me persoonlijk erg lachen. Verder werden heel veel ‘normale’ banen belachelijk gemaakt in erg leuke sketch inclusief Duits accent.

Tobias Bader

Lamarziendan
Tobias Bader

Als laatst speelt Tobias Bader zijn Beatles-stijl muziek, al zegt hij zelf meer Stones fan te zijn. Met een versterkte akoestische gitaar begint hij met een nummer genaamd You Are The One I Wanna Hold. Ook hier is weer te merken dat de improvisatie band erg goed weet wat ze aan het doen zijn.  Tijdens de afsluiting van Lamarziendan worden door de presentatoren Jordy Sanchez en Pim Kromhout alle betrokkenen bedankt.

Elfde editie Lamarziendan

Lamarziendan
Jordy Sanchez – gastheer van Lamarziendan

Deze elfde editie van Lamarziendan is zeer geslaagd. Opnieuw is het gelukt om mensen allerlei kunstvormen te bieden in één avond waarbij je als publiek op een unieke manier kennismaakt met kunst en cultuur. De veelzijdigheid van zo’n avond maakt het van begin tot eind leuk. Lachen, beleven, ervaren, voelen en meemaken gebeurt de volgende editie gegarandeerd weer. Zeker een aanrader als je een keer iets leuks wil doen!


Fotografie door Jaap Joris Vens van Super Formosa Photography
Jaap Joris is fotograaf van Lamarziendan vanaf het eerste uur
www.superformosa.nl

The Kik Hertaalt is een spel van humor en taal

Covers van hits naar nederbeat blijven zo dicht mogelijk bij het origineel

The Kik stond zaterdagavond 11 augustus op het podium in de theatertent op de Parade tijdens het Boulevard Festival in Den Bosch. Het publiek kon genieten van bekende popnummers, maar dan net even anders.
The Kik Hertaalt’ is een show van de Haagse mannen waarbij zij van Engelstalige hits een eigen Nederlandse versie spelen. Het zijn geen letterlijke vertalingen, maar vaak wel goed gevonden teksten die aansluiten op wat de originele artiest overbrengt.

Het bekende I’ll Be There For You is Ik Sta Klaar Voor Jou geworden, waarmee de show wordt geopend. Hiermee wordt meteen een vrolijke sfeer neergezet dat goed ontvangen wordt door het publiek. De heren zijn classy gekleed, zoals ze ook gekleed zijn tijdens hun optredens met hun eigen werk.
Frontman Dave von Raven verzorgt de praatjes goed tussen de nummers door. Hij vertelt dat het leerzaam is om een soort van in het hoofd te kruipen van de originele artiest en dichter bij andermans teksten te komen.

Deze diashow vereist JavaScript.

De sfeer wordt wat intiemer tijdens het nummer Schuilen Bij Jou dat een hertaling is van In Your Arms van Chef’Special. Vervolgens keert de humoristische toon van de show weer terug als Dave over een samenwerking met Jan Smit vertelt. “We hebben gevraagd of Jan ook kwam, ja, wij mogen Jan zeggen, maar een paar duizend euro vond hij toch te weinig voor die drie minuten, dus ehh.. ja dan zing jij het maar toch?”, zegt Dave lachend tegen Paul de toetsenist.
In het volgende nummer zit een lekkere gitarsolo, waar de focus in de mix helaas niet echt goed op komt te liggen. Zelf vond ik dat jammer, omdat ik weet dat deze mannen goed gitaarwerk in huis hebben.

Het humoristische blijft toch de aandacht trekken, bijvoorbeeld door een leuk geplaatste tekst over secondlove.nl tijdens de versie van The Kik van Losing My Religion van R.E.M. Ik kan niet echt goed plaatsen wat ik precies in me op moet nemen, omdat ik soms bezig ben uit te zoeken welk nummer ik hoor, dan ben ik in mijn hoofd bezig met hoe de originele tekst gaat, en dan word ik weer door een leuke tekst gepakt. Het is een show waarbij ik niet echt goed weet waar ik op moet focussen, maar dat maakt het juist een andere show dan anders.

Dave vraagt of er nog verzoekjes zijn vanuit de zaal en er wordt het een en ander geroepen. “Wie heeft Hey aangevraagd,” vraagt hij. Er wordt een hand opgestoken. “Ah die mevrouw daar!.. oh dat is een man.. sorry! Haha nee grapje, dat doen we altijd hoor.” Vervolgens wordt het nummer Simone gespeeld, dat een origineel nummer is van The Kik. Uiteindelijk sluiten ze af met Verliefd Op Een Plaatje dat ook een eigen nummer is.

The Kik Hertaalt is een spel van humor en taal
Duet van Dave en Arjan

De show kent veel humor, is vermakelijk en bevat leuke teksten. Voor de muziekliefhebber heeft The Kik naar mijn mening meer in huis dan dat in deze show naar voren komt. De show is uniek en is op een theaterfestival als de Boulevard dan ook zeer goed op zijn plaats.

Leden band
Arjan Spies – gitaar en zang
Dave von Raven – gitaar en zang
Marcel Groenewegen – bas
Ries Doms – drums
Paul Zoontjens – toetsen en zang

Foto’s: Casper Menting

Navarone 10 jaar in Willem Twee poppodium

Support act van Robin Borneman

Aangekomen bij een uitverkochte show van Navarone, zie ik een lange rij trouwe fans, die ook het voorprogramma niet willen missen. Opvallend is hoe snel de rij ging, en hoe gevuld de zaal was bij binnenkomst.

Robin Borneman (solo)

Robin Borneman support act
Robin Borneman

Het publiek wordt opgewarmd door Robin Borneman, die normaal ook vaak met band speelt, maar nu solo. Dat hij in zijn eentje een optreden kan dragen is wel duidelijk. Hij heeft een grote stem waarmee hij samen met het begeleidende gitaarspel de nummers over weet te brengen. Een rustig opbouwend nummer, dat toch een rock body heeft, sluit hij af met de zin ‘The future will tell’.

Onder luid applaus wordt het nummer ontvangen. Het geluid van zijn solo optreden zou ik omschrijven als langzame countryrock. Opmerkelijk is een a capella cover van een steenoud Iers lied dat uit een tijd komt toen er nog geen wapens waren, vertelt Robin. Het optreden wordt sterk afgesloten met een nummer dat hij samen met Merijn van Haren, de zanger van Navarone, speelt maar nu ook op gitaar.

Navarone

Deze diashow vereist JavaScript.

Het publiek klapt meteen mee als Navarone de show begint met het nummer Loud & Clear. Vervolgens rockt de band meteen verder tijdens het nummer Showtime, waarin zanger Merijn geweldige uithalen laat horen. Ook hoor je de gitaren lekker door het nummer heen gillen, door het spel van Kees Lewiszong en Roman Huijbreghs.

De show van Navarone staat als een huis. Los van de muziek is de presentatie ook van grote klasse. Door de extra podium lichten die de band zelf meeneemt, ontstaat er een toepasselijke grimmige sfeer. De lampen worden vanaf onder op het gezicht van Merijn gericht, en door de lichten van achter het podium zie je soms alleen de silhouetten van vijf rockende gasten.
Ook valt me op dat oordoppen helemaal niet nodig zijn. Veel bands houden er geen rekening mee dat veel mensen geen oordoppen meenemen, maar Navarone in dit geval wel. Zo kan het hele publiek van goede rock genieten zonder de hele nacht met een piep in je oren te zitten.

Het nummer Smash and Grab It wordt luidkeels meegezongen door het publiek. Verder klinken alle nummers lekker, en blijft het een stevige rock sound, waar een nummer soms iets meer pyschedelische invloeden lijkt te hebben en soms pop. De gitaareffecten worden hier ook zorgvuldig bij uitgekozen om de gewenste sfeer te creëren. Ook voegen de backing vocals van de gitaristen veel toe in één bepaald nummer.

De band is echt goed op elkaar ingespeeld. Iedereen lijkt precies te weten wanneer wat gaat gebeuren. Ook komen zangmelodieën in nummers vaak nog een keer terug als lead-gitaar melodie, wat voor het oor erg fijn is. Er wordt een nieuw nummer voor het eerst live gespeeld in volledig uitversterkte opstelling. Dit nummer kent sick gitaarwerk en het wordt opnieuw duidelijk hoe groot het stembereik van Merijn is.

De band neemt even de ruimte om een praatje te houden. Merijn vertelt over hoe het 10-jarig bestaan eigenlijk is begonnen. In de repetitieruimte bij Willem Twee poppodium was de eerste keer dat gitarist Ramon meedeed, vanaf toen zijn ze eigenlijk gaan tellen.

Daarna begint een nummer met een hele rustige emotionele solo, gespeeld door Kees. Hiermee wordt het volgende nummer ingeleid en het publiek applaudisseert luid. The sky is turning grey is een terugkomende zin, die goed bij de sfeer van het nummer past. Dit wordt opgevolgd door misschien wel de beste gitaarsolo van de avond.

Op de vraag ‘zullen we een cover doen?’ reageert het publiek enthousiast. De cover is Helter Skelter van de Beatles. Deze wordt heerlijk uitgevoerd, elk bandlid laat hierin zijn specialiteit goed horen. Vooral Merijns zang springt er lekker uit in dit nummer. Ook schreeuwde hij ‘I’ve got blisters on my fingers!’ zoals dat ook helemaal aan het eind van de versie van de Beatles de horen is.

Daarna krijgt Merijn het publiek ook goed mee met de zin ‘I feel that I’m beginning to wonder’ wat hij om en om met het publiek zingt. Hij maakt het geluid en de sfeer heel klein en intiem, om zo vervolgens weer langzaam op te bouwen met volume naar een climax om met zijn allen los te gaan. De eerste single van Navarone ooit wordt gespeeld, voorzien van een funky solo op bas.

Er wordt met het nummer Lonely Nights afgesloten, waarbij het publiek ook met enthousiasme meezingt. Het optreden is echt voorbij als de band na hun show samen een buiging maakt naar het publiek.

Kees Lewiszong
Kees Lewiszong

Woorden van gitarist Kees
Achteraf spreek ik gitarist Kees Lewiszong om even over de show te praten en over de band. Ik vraag hem wat voor hem het leukste aan dit optreden is, waarop hij antwoordt dat hij het heel gaaf vindt dat de show uitverkocht is, dat hij blij is om te zien dat er zoveel hechte fans zijn die ook echt alle nummers kennen en kunnen meezingen en de platen ook hebben. Hij zegt dat je kan merken dat het publiek echt muziekliefhebbers zijn.

Ik was benieuwd hoe ze tot de keuze zijn gekomen om Helter Skelter te spelen. Kees vertelt dat Merijn ook bij ‘The Analogues’ speelt, een Beatles tribute band. Daarmee speelt Merijn veel in theaters waarbij hij dat nummer ook doet. ‘Luister zo goed mogelijk, en let op zoveel mogelijk. Je hoeft niet eens per se technisch enorm goed te zijn om een goede gitarist te zijn. Een goede gitarist worden zit in je geluid, je vingers, je effecten, je versterker en je gitaar. Zorg dat je niet zomaar een akkoord speelt, maar dat het akkoord dat je speelt gewoon écht perfect is hoe je hem wil hebben klinken’ Is zijn antwoord op mijn vraag om één gouden tip te geven over gitaarspelen.

Foto’s: Jane Duursma

Geen grenzen voor Boundless Festival

Afwijkend eendaags postrock festival

Afgelopen zondag, op 8 april vond de eerste editie van ‘Boundless’ festival plaats in Willem Twee poppodium. In zowel de grote als kleine zaal waren verschillende post-rock bands te aanschouwen. Hierbij kwamen alle bands van Belgische bodem in de grote zaal, waar in de kleine zaal Nederlandse bands geprogrammeerd stonden, waaronder de Bossche band Morning Dawn, die het festival opende.

Morning Dawn

Geen grenzen voor Boundless Festival
Geen grenzen voor Boundless Festival

Het eerste nummer dat gespeeld werd klonk als een soort theme song dat me deed denken aan rock en old skool skate tijden. De stem van zanger en gitarist Dennis klonk erg nineties. In volle formatie, met nog twee gitaristen, een bassist en een drummer, speelde Morning Dawn veel op hoog tempo, waarbij ze het geluid lieten variëren van groot naar klein en gitarist Sytze rustige tussenstukken speelde. Door de herkenbare opbouw en thema’s waar de teksten over gingen, was de band goed te volgen.

Last Of Us

Geen grenzen voor Boundless Festival
Geen grenzen voor Boundless Festival

Daarna speelde Last Of Us in de grote zaal, een band bestaande uit een drummer, bassist, en twee gitaristen. Hun muziek is instrumentaal, en allesbehalve alledaags. De band begon met de ruggen naar het publiek, waarbij ze naar een soort film keken die op een doek achter het podium geprojecteerd werd. De variatie in de set bestond uit het lang gebruik maken van de gitaareffecten die je krijgt, als je je gitaar flink laat uitklinken terwijl je hem voor je versterker houdt. Ook speelde er even een dame op viool mee en een jongen die kwam grunten.

Over de organisator
Patrick van den Broek, organisator en programmeur van het Boundless festival, werkt bij Willem Twee als stagemanager op vrijwilligersbasis. Deze eerste editie heeft hij zelf van de grond getild, waarbij hij graag het ‘onbegrensde’ de kans wil geven om van zich te laten horen. Hiervoor haalde hij zijn inspiratie uit het Belgische ‘Dunk’ festival, waar hij als post-rock liefhebber graag komt. Veel poppodia programmeren wel eens post-rock, maar dan vaak met een headliner en gast-act samen op een avond. Bij Boundless kon je deze editie kon je al zes bands aanschouwen, maar Patrick heeft de ambitie om daar een groter aantal van te kunnen maken in de toekomst.

Geen grenzen voor Boundless Festival
Geen grenzen voor Boundless Festival

Opmerkelijk instrumentaal

Vanuit België nam de band Mantis een doek van podiumbreedte mee, waarop psychedelische visuals te zien waren van cartooneske lichamen en hoofden die uit elkaar werden gespleten. Deze versterkten hun instrumentale muziek. Opmerkelijk was dat een overgroot deel van de muziek op het festival instrumentaal was. Hier week een zingende bassiste met haar band vanaf, alhoewel de zang niet goed was te verstaan door de instrumenten, wat misschien wel de bedoeling kon zijn.

Dat louter instrumentale ging ook op voor de Belgische post-metal band All We Expected (Izegem/Lendelede) en de post-rockband An Ocean Of Storms uit Tilburg.

Het ééndaagse festival is afwijkend en uniek in zijn soort wat het ook zo leuk maakt. Voor de post-rock liefhebber is er genoeg te horen aan instrumenten, maar ook zeker genoeg te zien aan grenzeloze visuals.

Foto’s: Aya Dupont & Jasper Toeli van het Willem Twee poppodium team

In Den Bosch leeft Herman Brood nog

Aan een fenomeen komt geen eind

Zondag 4 februari was het voor de Herman Brood liefhebbers te doen in P79. De Tribute band ‘Street!’, vernoemd naar de in 1977 uitgebrachte plaat van Herman, stond in een uitverkochte ondergrondse rockschuur. Van tevoren sprak ik een aantal Brood fans om verhalen van vroeger uit te horen en alvast in de sfeer te komen. Zo vertelde iemand dat ze Herman een keer in haar café had zitten terwijl hij moest optreden op de Boulevard, zijn management kwam hem daar toen halen.

Brood sound van Street!

Met welgeteld acht bandleden stond het podium bijna net zo vol als de zaal. Met een drummer, bassist, gitarist, toetsenist, saxofonist, twee dansende achtergrondzangeressen en natuurlijk de frontman, was het een rijke formatie aan Brood sound. De nummers worden in vlot tempo na elkaar gespeeld. De ene is nauwelijks afgelopen of de volgende wordt al ingezet door de drummer. Dat mag ook wel: de setlist bestond uit 36 nummers! Eigenlijk zelfs 37 als je Speedo meerekent. Het geluid is prima, je kan merken dat de bandleden echte Brood fans zijn door hoe ze in detail de nummers nabootsen. Door de achtergrondkoortjes lijken nummers als Still Believe en Dope Sucks precies op de albumversies. Ook de gitarist laat zijn kunnen zien. Ondanks de snelheid van zijn spel en de technieken die hij tot hoog op de hals toepast, blijft hij foutloos uitkomen. Door het gebruik van de juiste effectpedalen lijkt de sound heel erg op Dany Lademacher. Tijdens de solo’s mocht het volume wel wat omhoog om het spel beter tot zijn recht te laten komen.

In Den Bosch leeft Herman Brood nog
Street! in P79

In een welverdiende pauze van twintig minuten kan iedereen even bijkletsen en wat drinken bij de bar halen zonder iets te missen. Ik sprak wat bandleden om ze uit te horen over Hermans muziek en hun optreden.

KLANKGAT: Hoe gaat het op het podium? Leef je je dan erg in in Herman?
Hennie (zanger): Nou momenteel zit ik zelf in een iets moeilijkere periode, dus wat dat betreft is het inleven in Herman misschien wat makkelijker, maar als je lekkerder in je vel zit, dan komt er wel veel meer uit.

Wat is je favoriete nummer om te doen en waarom?
Hennie (zanger): ‘Het nummer waar we straks mee beginnen na de pauze, ‘Phoney’. Dat komt doordat het zoveel tekst bevat, door hoe Herman dat zong was het eigenlijk een soort voorloper van rap zou je kunnen zeggen.’

Hoe zien jullie andere Herman Brood coverbands? Bestaat er rivaliteit?
Jan (bassist): Nee hoor, dat zien we meer als collegialiteit. We willen allemaal graag de muziek van Herman hoog houden en daarin zijn we juist blij met elkaar.

In Den Bosch leeft Herman Brood nog
In P79 leeft Herman Brood nog

Wil je zelf nog iets kwijt over de band of dit optreden?
Jan (gitarist): Ja, dat ik blij ben dat Herman nog leeft in Den Bosch! We hebben op een andere plek ook wel eens voor twaalf man gestaan.

Na de pauze was het publiek wat losser, en zo ook de band. Er wordt tussen de nummers door soms even gedold, door carnaval te noemen dat volgende week plaatsvindt en een bijbehorend drumritme in te zetten. Even lijkt het alsof Hennie het nummer Douchegordijn gaat zingen, maar gelukkig is de rock ’n roll weer snel terug. Dit deel van de set bevat nummers die veel mensen kunnen meezingen. Het tempo zit er nog steeds lekker in, maar de afwisseling met langzamere nummers komt ook wel gewenst. Als de band klaar is roept het publiek zelfs nog om een toegift, en die komt ook. Er wordt zelfs nog een nummer in het Duits gedaan, dat gaat over Herman en Nina Hagen. Aan alles komt een eind, zo ook aan dit optreden.

Aan Herman Brood is nog steeds geen eind, want een uitverkocht P79 heeft zich prima vermaakt deze avond. Na het optreden ging bijna niemand meteen naar huis. Het publiek bleef nog lekker nabespreken en genieten van deze Herman Brood sfeer.

Foto’s: Johan van Bommel