Inge van Calkar

Interview met de Witte Dame, Inge van Calkar

Show in Willem Twee poppodium met een knipoog naar de Amerikaanse showbusiness

Terwijl heel Nederland in de ban lijkt te zijn van de Grand Prix in Zandvoort vs. unMUTEus zouden we bijna vergeten wat er allemaal nog wel kan. Zo raast er naast de snelle wagens nog een andere attractie door ons land; THE MAGICAL ROLLERCOASTER LIVE EXPERIENCE SHOW met in de hoofdrol de Groningse zangeres Inge van Calkar.

Inge van Calkar

Inge van Calkar
Inge van Calkar – selfie

Mocht dit geen belletje bij je doen rinkelen, dan doe je er goed aan haar eens op te zoeken. En niet alleen om haar looks. De “Witte Dame” zoals ze liefkozend wordt genoemd vanwege haar podium verschijning, is geen onbekende in muziekland.

Begin deze eeuw richtte ze met nota bene Sanne Hans hun eerste band Ysis op en timmerde ze later solo aan de weg. Ze haalde zelfs nationale tv met haar deelname aan Beste singer-songwriter van Nederland in 2013 en tekende een jaar later bij Beats Surrender Music (onder Phil Tilli van Moke). Ondertussen heeft ze haar fijne en breekbare gitaarsongs verruild voor een groter elektronisch geluid. Een stap die haar duidelijk geen windeieren heeft gelegd als in 2019 haar single Touchdown het schopt tot Radio 2 Topsong.

Persoonlijk leerde ik haar kennen als support van Gare du Nord in 2018, toen ze het publiek soms omverblies met haar aanstekelijke mix van uptempo dansbeats met af en toe een scherpe gitaar. Het contrast met de jazzband kon toen niet groter, maar indruk maakte Inge en haar band wel.

Inmiddels zijn we drie jaar verder en bracht ze haar laatste EP Full Color uit, waar op ze haar sound van electropop vermengd met indie verder ontwikkelde. Door het fijne harmonieuze spel van synthesizerklanken en dansbare ritmes in haar liedjes die bedekt worden door haar speelse en soepele stem leverde ze hiermee een prachtplaat. Als je daarbij haar sexy en verleidelijke podium performance optelt is het terecht dat ze nu de bijnaam geniet als de “Kylie Minoque” van Nederland.

Op zaterdag 18 september keert ze terug naar het Willem Twee Poppodium en namens KLANKGAT mocht ik haar van tevoren interviewen.

Inge van Calkar
Inge van Calkar – electropop ©Jan Lenting

KLANKGAT: Dag Inge, leuk dat je weer naar Den Bosch komt voor een optreden. Hoe voel je je nu?
Inge van Calkar: Als ik eerlijk ben; brak, maar zéér tevreden. Ik ben helemaal gaar van het weekend. Vrijdag had ik een bruiloft in Groningen en de zaterdag en zondag moesten we optreden in Leiden en Sittard. Druk dus, maar het was waanzinnig gaaf.
Dit weekend was namelijk erg belangrijk voor ons, want het waren de eersten in de rij clubshows. Tijdens deze tour pakken we volledig uit met een deels geregisseerde show van zo’n 70 minuten en er gebeurt van alles. Er zijn visuals, danseressen, lichtgevende jurken, maar de grote vraag blijft toch: vind het publiek het wel wat? En die waren dolenthousiast. Dansend in hun stoelen en allemaal hele fijne en blije reacties daarna, super.

Inge van Calkar
THE MAGICAL ROLLERCOASTER LIVE EXPERIENCE SHOW – ©Jan Lenting

Dat hebben jullie dan groots aangepakt. Maken jullie er echt een musical of een opera van?
Nee niets van dat, maar we maken wel gebruik van veel theaterelementen. Dat doen we niet alle nummers, want er moet wel ruimte blijven voor spontaniteit. Al voeren de showonderdelen wel de boventoon, blijven er toch nummers vrij en dan kan de band ook lekker los gaan en zien we wel waar het eindigt.
Het blijft natuurlijk een echte Popshow. Het is ook net als je een kaartje koopt voor de grotere artiesten als Dua Lipa of Beyoncé. Het zou dan heel gek zijn als die niets doen. Wij wilden dat nu ook. Net dat extra’s brengen.

Nou, het klinkt steeds spannender. We waren al zo benieuwd. Was er voor jullie een speciale aanleiding om het zo neer te willen zetten?
Dat had het meest met corona te maken. Corona overkwam ons, net als iedereen, en daarmee ook alle maatregelen en ook de stempel die het drukte op onze optredens. We hebben er toen enkele gedaan, maar die mochten alleen met restricties. Zo was er enkel zitpubliek van maximaal 100 man. En we merkten aan onszelf ook dat we dat veel minder leuk vonden. Niet alleen voor ons, maar ook de bezoekers zelf waren er ongemakkelijk onder. Een concert is ook veel fijner als je je eigen ding kan doen. Lekker dansen of aan de bar hangen of zelfs kletsen.
Toen bedachten wij, als het publiek dan niet naar ons kan, dan komen wij tijdens het spelen wel naar hen! Dat bracht ons uiteindelijk ertoe om een grote catwalk te bouwen aan het podium waardoor we alsnog tussen de mensen staan. En vandaar uit zijn we verder gaan creëren tot wat nu THE MAGICAL ROLLERCOASTER LIVE EXPERIENCE SHOW is geworden.

Wat leuk om te horen. Corona maakt dus creatief. Heb je persoonlijk zelf ook iets gehaald uit die tijd?
Jazeker, ik heb alle seizoenen van Friends gebinged op Netflix. Dat waren er maar liefst 10 van 24 afleveringen elk (gniffelend).
Nou, dat was wel mijn intentie. Ik dacht aan het begin; laat ik vooral iets positiefs uit deze tijd halen. Of het nou leren produceren was of mezelf ontwikkelen als muzikant, maar het is er niet echt van gekomen. Dat had ermee te maken dat er op den duur geen vooruitzicht bleek te zijn en ik had verder geen inspiratie om nummers te gaan schrijven. Het duurde ook lang voordat het gevoel terug kwam. Er hing een corona laagje over alles en andere thema’s leken overbodig. ik wilde dan ook niet over corona schrijven. Toen er wat meer perspectief kwam, ging het ook weer goed. Zo heb ik destijds een single uitgebracht genaamd “I wont let you down”. Die deed niet veel op de radio, maar we hebben er zelf een videoclip bij geknutseld en dat was heel leuk om te doen. Samen met de band is alles ook zelf gefilmd, gemonteerd en uitgevoerd met onze eigen ideeën. Zo kon ik toch op een bepaalde manier mijn Netflix-binge-avonturen daarin verwerken en dat komt zelfs terug in de show die we gaan doen. Ik kan je vast verklappen dat je dat wel leuk gaat vinden als Friends fan.

Willem Twee poppodium
show met een knipoog – ©Jan Lenting

Daar kijken we dan zeker naar uit, We zijn erbij in de Willem Twee. Kun je je de vorige keer daar ook herinneren als support van Gare du Nord?
Jazeker, we hebben een erg fijne tournee gedaan met Gare du Nord. Echt heel veel aan gehad. We zijn nota bene door al die zalen opnieuw geboekt als headliner. Het was wel gek, want destijds hadden we weinig met hen als artiest zelf. Qua muziek lagen we ver uit elkaar en enige dat we gemeen hadden was dezelfde boeker. Er waren genoeg positieve reacties, maar we maakte ook andere dingen mee, tot mensen die zelfs scheldend wegliepen. In Middelburg was er toen een man die boven iedereen uitkwam met: “Dit heeft toch niks met jazz te maken”. Een komische anekdote, maar wel één die aangeeft hoe vreemd de combinatie was.
Nu is dat natuurlijk heel anders, nu we zelf de hoofdact zijn. Voor ons een hele nieuwe ervaring. We worden anders welkom geheten, je merkt dat het publiek echt voor jou komt. Dat is toch een andere vibe dan als je support bent. We genieten er met volle teugen van.

La Dama Bianca
La Dama Bianca of De Wiite Dame – ©Jan Lenting

Wat fijn dat gevoel. Je straalt er echt bij als je dat verteld. De laatste vraag dan, waarom moeten onze lezers naar jullie toe op 18 september in Den Bosch?
Omdat het geweldig gaat worden. Het is een optreden dat we zowel in een stadion kunnen uitvoeren als in een intieme setting. Het wordt geen hele gelikte show, zoals die van Dua Lipa of Beyoncé, maar wel eentje met knipoog naar de Amerikaanse showbusiness. Het is wel echt een popconcert zoals je die kent van de grote sterren maar dan eerder een soort Do It Yourself versie.

En ja, we hebben er heel hard aan gewerkt en we willen dat delen met zoveel mogelijk mensen. We gaan ook echt voor die Rollercoaster Experience. Er gebeurt van alles en voor je gevoel gaat dat heel snel en we willen dat de aanwezigen op het eind het gevoel hebben dat ze uit een achtbaan zijn gestapt en er het liefst weer zo snel mogelijk in willen.

De respons die we krijgen is ook erg goed. Ik heb werkelijk nooit zoveel cd’s en platen verkocht na afloop als dit weekend. Ook veel handtekeningen uitgedeeld en mensen die met je op de foto willen. Dat geeft een grote kick en dat brengen we dan weer extra op het podium. Dus kom vooral kijken, wij zorgen wel voor de kriebels.


Coverfoto: Jan Lenting


Namens Inge van Calkar mag KLANKGAT  twee kaarten weggeven onder onze lezers. Als je kans wil maken reageer onder dit bericht met de naam van degene die je mee wilt nemen. Winnaars krijgen via PB bericht.
Inge van Calkar – Willem Twee Poppodium
Zaterdag 18 september 2021
Support: Juncker
Zaal open: 20:00u Start: 20:30
Entree: € 10 (incl fee)
Tickets: https://willem-twee.stager.nl/web/tickets/395453
Website: https://www.willem-twee.nl/event/inge-van-calkar-2/
Facebook-event: https://www.facebook.com/events/222358295561557

Robin Borneman Tuinsessies

Een nieuwe Robin Borneman lijkt te zijn opgestaan

Deze Tuinsessie beleeft ook een echte primeur van een gloednieuwe single die gelijk aanslaat

Robin Borneman oogt wat nerveus aan het begin van zijn Tuinsessie. Een goed teken want dan zijn artiesten op hun scherpst. Het is ook eindelijk gestopt met regenen. Er staat dus niets meer in de weg voor een fijne avond in de paleistuin van het Noordbrabants Museum.

Vandaag voelde het raar om naar een concert te gaan. Gisteren overleed nog ‘s lands bekendste misdaadreporter en het nieuws blijft maar komen over de ramp die zich voltrekt in het zuiden van het land. Toch hangt er in de Paleistuin in het Noord Brabants museum een joviale en opgelaten sfeer. De gemêleerde opkomst verzamelt zich voor niemand minder dan Robin Borneman. De volgende ster in wording die nu nog de gewone jongen next door blijft.

De Tuinsessie van Robin Borneman
Robin Borneman
Robin Borneman

Terwijl bijna iedereen nog gezellig staat te kletsen, loopt Robin met zijn gitaarkoffer richting de podium-pagode. Er klinkt kort applaus voor zijn opkomst en dat is het startsein voor de mensen om snel hun picknick kleedje te zoeken en er goed voor te gaan zitten.

Robin Borneman oogt onrustig als hij zich klaarmaakt om te spelen. Hij legt uit dat dat het alweer even geleden is dat hij er alleen voor stond en dat hij merkbaar zijn band mist. Als openingsnummer kiest hij voor Spirit Bird van Xavier Rudd. Een lied dat hij eerder uitvoerde tijdens zijn deelname aan het programma We Want More (WWM), dat hij uiteindelijk ‘gewoon f**king gewonnen’ heeft, zoals hij zelf zegt.

Waar de spanning nog voelbaar is als hij begint, komt na twee coupletten de troubadour in hem eindelijk los en vangen de aanwezigen een glimp op van de trotse winnaar enkele maanden terug. Met goed spel en zijn fantastische stem legt hij voor de rest van de avond de lat hoog voor wat uitgroeit tot een grootse avond.

Mystery guest

Robin Borneman
Robin & Merijn

Van tevoren was er sprake van een “Mystery Guest”, maar de echte fans hadden het natuurlijk al langer in de gaten. Bij het derde stuk roept Robin de hulptroepen erbij en dat is niemand minder dan zijn grote vriend en frontman van Navarone, Merijn van Haren.

Dit blijkt gelijk een versterking, want het duo heeft er zichtbaar zin en is ongelooflijk op elkaar ingespeeld. Ook de samenzang klinkt alsof ze nooit anders hebben gedaan en de toeschouwers worden haast feestelijk getrakteerd op een amusante en vrolijke set van bekende covers uit zijn WWM-repertoire (Skyfall, Hallelujah) en enkele van zijn mooiste eigen songs.

Een van de hoogtepunten is Soldier On van Di-rect die wordt opgedragen aan Peter R. de Vries. Robin Borneman drukt het publiek op het hart dat we vooral positief moeten blijven en door moeten gaan zonder erin te blijven hangen. Iedereen bedankt hem door vooral stil te wezen tijdens zijn uitstekende vertolking.

De show lijkt veel te vroeg voorbij als de heren het laatste nummer in lijken te zetten. En dat is Hard Sun, wat bekend is geworden door Eddie Vedder die het opnam voor de film “Into the Wild”. Voor mij als fan van deze soundtrack vind ik het een dappere keuze. Het is namelijk een esthetische folkballade, maar samen brengen ze het zo geweldig dat ze het nergens onrecht aandoen en gerust mee hadden kunnen afsluiten.

Nieuwe single Robin Borneman

Robin zelf heeft daarna ook door dat het allemaal wat snel is gegaan en besluit daarom in zijn eentje zijn nieuwe single Remember, die dezelfde middag nog uitgebracht is, in première te laten gaan. We beleven een primeur en het slaat gelijk aan. De compositie ligt zeer prettig in het gehoor en ontvouwt zich tot een heerlijk warm gebed dat wel eens hitpotentie kan hebben. Hierop merk je gelijk de verandering bij de zanger en hoe hijzelf lijkt te willen breken met eerder traditioneel werk. Aan het applaus op het einde te meten, zal dit voor hem nog veel vruchten gaan afwerpen als hij deze richting inslaat.

En dan is het nog niet genoeg, vinden de bezoekers. Ze refereren zelfs aan zijn doorbraak door ‘We want More’ te scanderen. Marijn wordt er nog éénmaal bijgeroepen voor de toegift. Het wordt de tijdloze klassieker The Letter. Maar dit keer niet in de stijl van the Box Tops of van Joe Cocker die het beroemd maakte. Ze creëren er een originele Robin&Merijn versie van door het vol overgave op te voeren en niet te schuwen om zoveel mogelijk aan te sporen om mee te zingen, wat zorgt voor een grandioos slotakkoord.

Covers

Robin Borneman
Tuinsessie in de paleistuin

Normaal hekel ik me eraan als artiesten vooral covers spelen en neig ik het te zien als een zwaktebod. Maar vanavond staat hier niet meer de rauwe performer die ik ken met band uit zijn Folklore periode. Dat heeft ie nadrukkelijk achter zich gelaten en hij is klaar voor iets luchtigers en wat anders. Zijn volgende album zal nog vorm gaan krijgen, maar dat het gaat verschillen van zijn vroeger werk is nu wel helder.

Daarnaast werd me vooral duidelijk dat ik een nieuwe Robin Borneman zag. Iemand die niet meer in zichzelf gekeerd is op de bühne, maar die is gegroeid in zijn showmanship en veel beter de gegadigden bespeelt zonder interactie uit de weg te gaan. Dat zal hem straks alleen maar meer fans opleveren. Hopelijk blijft hij dan wel net als nu rustig de tijd nemen om hen allen te woord te staan na afloop. De toekomst zal uitwijzen hoe ver deze jongen next door het nog gaat schoppen.

Robin Borneman

Robin Borneman kijkt uit naar zíjn Tuinsessie

Voor deze storyteller uit Oss zijn alle maten en soorten van optredens en podia even lief

Robin Borneman verheugt zich op zijn aandeel in de Tuinsessies in de Paleistuin van het Noordbrabants Museum. Klein, groots, intiem of imposant, elke setting of podium is hem lief. Een interview met een ‘gewone’ Brabander.

Robin Borneman
Robin Borneman

Het zijn turbulente tijden voor live muziek in Den Bosch. Waar enkele weken terug de versoepelingen zorgden voor veel vreugde, hebben aangekondigde maatregelen alweer verdriet gebracht door veel afgelaste concerten. Het project “Tuinsessies”, de samenwerking tussen Theater aan de Parade en Willem Twee Poppodium dat gehuisvest wordt in de Paleistuin van het Noordbrabants Museum, blijft voorlopig buiten schot en de eerste concerten werden zeer goed ontvangen door de bezoekers die het geluk hadden op tijd een kaartje te scoren.

Zelf bofte ik door de aftrap mee te mogen maken op 8 juli. De grootse Spinvis, met slechts multi-instrumentalist Saartje van kamp aan zijn zijde, bezwoer een uur lang zijn toehoorders met een geweldige greep uit zijn rijke oeuvre. Samen blonken ze uit door de nummers eenvoudig, maar toch vol van kleur en sfeer verrijkende klanken te brengen. Een optreden dat moeilijk kan worden evenaard. Toch gaat op vrijdag 16 juli Robin Borneman een goede poging wagen.

Robin Borneman
Trans-Syberian Ochestra

Voor wie de naam Robin Borneman niets zegt, hoeft zich niet te schamen, maar het loont wel om uit te vinden waar die voor staat. Deze singer-songwriter die bijna een local is, noemt zich een storyteller. Het Algemeen Dagblad kopte ooit ‘Klein in Oss, Groot in VS’, want waar de Ossenaar in Nederland vaak makkelijk over straat kan (zelfs na het winnen van ‘We Want More’ dit jaar op SBS6, is hij aan de andere kant van de oceaan inmiddels een bekend gezicht door zijn deelname aan het project Trans-Syberian Ochestra (TSO).

Voor corona toerde hij ieder jaar nog met TSO voor volle arena’s en mochten ze zelfs spelen op Wacken Open Air in Duitsland, het grootse Europese Metalfestival, voor 80.000 uitzinnige mensen. Ondanks al deze ervaringen blijft Robin een bescheiden en gewone Brabander die er naar uitkijkt om tijdens zijn eigen tuinsessie met geringe bezetting en middelen de weide in het museum om te toveren tot zijn eigen country-vallei.

Voorafgaand mocht ik hem namens KLANKGAT enkele vragen stellen.

Robin Borneman
Robin Borneman Tuinsessies

Interview met Robin Borneman

KLANKGAT: Beste Robin, afgelopen zaterdag zou je voor het eerst op de planken hebben gestaan sinds februari. In de afgelopen 2 jaar heb je wellicht vier keer op de planken gestaan. Hoe is het om na al die tijd weer een volle agenda met optredens te hebben?

Robin Borneman: Ja, het is ontzettend balen. Ik vloekte even van binnen toen afgelopen zaterdag op het laatste moment werd gecanceld. Erg jammer! Want ik keek er heel erg naar uit. Anders dan je aangeeft, heb ik tijdens Corona-tijd toch her en der wel kunnen optreden hoor. Al was het slechts in mijn eentje met gitaar. Dat voordeel heb ik als singer-songwriter gelukkig. Wel vind ik het allemaal super dat alles nu weer langzaam opengaat en we weer meer dan 20 mensen per show blij kunnen maken. Al geven kleine intieme sets net zoveel voldoening.

Robin Borneman
…mystery guest…

Wat was je reactie toen je werd verteld wat de bedoeling was van deze tuinsessie?
I love it! Ik was meteen verkocht. Tijdens mijn carrière heb ik meerdere petten op gehad; ik kan in volle stadions rocken, maar kleine optredens die juist intiem en puur bedoeld zijn, speel ik net zo lief. En ik hou ook van de afwisseling. Wanneer ik akoestisch speel, speel ik liedjes die ik niet op de setlist staan als ik mijn band mee heb. Allebei is het zooo cool. Ik zou niet willen kiezen en zal net zo veel liefde blijven stoppen in beide opties.

Bij de Tuinsessie zelf neem je een mystery guest mee. Kun je omschrijven wat de persoon zal brengen zonder te vertellen wie het is?

Is dat nog niet bekend dan?! Ik denk bij mezelf gelijk zo van, beter (haha). Ik had verwacht dat het al naar buiten zou zijn gebracht. Want ik vind het stiekem heel leuk dat het nog een verrassing blijft. Dus eigenlijk wens ik er niet teveel de sluier van op te lichten. Deze persoon – en dit is de enige tip die ik geef – zal morgen kleding aan hebben, en ik denk zelfs meerdere kledingstukken. Wel vijf of zes of zo (gekscherend).

Op de dag van je optreden, 16 juli 2021 verschijnt je nieuwe single Remember. Krijgt die een live première en is dit een voorbode voor nieuw werk?

Daar ben ik nog met mezelf over in debat! Haha. Het is niet geschreven op de akoestische gitaar, niet bedoeld om op enkel een gitaar te spelen maarrrrr…. Het is wel een mega vet nummer en komt inderdaad morgen uit dus… Eigenlijk moet ik het gewoon doen. Niet over nadenken en gas erop.

In eerdere interviews sprak je de wens uit om het liefst op Down the Rabbit Hole te staan, tussen je helden. Is de wens hetzelfde gebleven of zijn er meer doelen bij gekomen?

Nee! En ja! De wens is hetzelfde. En er zijn meerdere wensen bijgekomen ja. Maar voor we op DTRH staan… First things first 🙂


Screenshots Facebook Robin Borneman – diverse video’s

Single Soldier On (2021)

Tumblin' Triad

Tumblin’ Triad release eerste single Black Car

Na een rustig begin en uitreiking van de single krijgt het publiek een vette pop- en rockshow vol overgave

Zo’n anderhalf jaar terug besloten drie leden van de Bossche band Ten11 om een andere weg in te slaan. Koen en Daan van Lierop en Simone Cobben blijven Ten11 wel trouw, maar wilden graag een melodieuze pop/rock kant op en zo werd (na veel wijn) het project Tumblin’ Triad geboren, wat vanavond in Willem Twee groots uitpakt met de release van hun eerste single Black Car die nu op Spotify is te beluisteren.

Tumblin’ Triad

Tumblin' Triad
Koen, Simone, Daan

Voorafgaand heeft het trio van Tumblin’ Triad een berg werk verzet om hier vanavond te staan. In hun korte bestaan zijn ze niet alleen druk geweest met het vele schrijven en repeteren, maar namen ze ook de tijd om met producer Roger Allen Nichols de befaamde Wisseloord Studio te Hilversum in te duiken.

Natuurlijk geen goedkope grap, maar zo een kans als deze moet je grijpen en laten gelden en met deze release party wil Tumblin’ Triad laten zien dat het harde werken heeft geloond.

Anne van Damme – voorprogramma

Tumblin' Triad
Anne van Damme

De zaal begint aardig vol te lopen als de lichten uitgaan en er een prachtige verschijning het podium opkomt. Anne van Damme die het voorprogamma mag verzorgen, is één van de weinige Bossche zangeressen die het vak singer-songwriter meester zijn. In haar kleurrijke verschijning, gewapend met slechts haar gitaar en haar loepzuivere stem begint haar set met haar sterkere eigen nummers.

Tumblin' Triad
Singer-songwriter

De zaal valt even stil en luistert voor een moment volop naar de gevoelige nummers die ver worden gedragen door haar warme stem en fijn gitaarspel. Toch heeft ze na een paar nummers moeite de zaal voor zich te winnen en komt ze ook even niet meer boven het rumoer uit.

Anne laat zich desondanks niet uit het veld slaan en na wat speelse interactie lukt het haar de zaal aan te sporen tot licht meezingen met haar party anthem Shake. Ook met de covers van Ed Sheeran en Jim Croce heeft ze het publiek mee en na een klein half uur oogst ze een luid en welverdiend applaus. Ze heeft misschien niet de stilte van de aanwezigen afgedwongen, maar wel het respect.

Tumblin’ Triad – hoofdact
Iets na half tien doven de lichten opnieuw en onder een luide remix van Moby’s nummer Honey komen de leden van de hoofdact één voor één het podium op. En ze zijn niet alleen. De hulptroepen bestaan dit keer uit een meesterlijk gitarist die het geheel versterkt en een heuse saxofonist en keyboard-speelster die de sound wat meer kleur geven.

Tumblin' Triad
Tumblin’ Triad

Als het intro nummer toe is aan de fade-out, worden de instrumenten klaargestoomd en komt onder luid applaus Simone als laatste het podium op en zet het eerste nummer in.

Tumblin' Triad
Simone Cobben

Tumblin’ Triad kiest voor een rustig begin. De songs walsen er niet op los zoals men eerder ervoer bij Ten11, maar nu lijken ze meer de nadruk te willen leggen op het begeleiden van de zangeres die weer als een dijk staat te zingen en het hele podium gebruikt om de zaal op te zwepen. Maar ik ontkom niet aan de indruk dat Tumblin’ Triad in deze bezetting nog een beetje zoekende zijn en dat mag. Zoveel heeft deze bezetting nog niet op het podium gestaan, maar duidelijk is wel waar ze naartoe willen.

Tumblin' Triad
Wethouder Mike van der Geld (r)

De show verliest een moment zijn vaart wanneer de tijd wordt genomen voor wat officiële gebruiken. De klok wijst elf over tien (toevallig?) als niemand minder dan wethouder van cultuur Mike van der Geld de eerste single uitgereikt krijgt. Na de speeches is het dan zover en zet de groep Black Car dat vandaag op Spotify is gezet.

Vette pop- en rockshow

Tumblin' Triad
vette pop- en rockshow

Het is dan ook het moment dat de rest van Tumblin’ Triad de schroom van zich afgooit en het publiek geeft waarvoor het gekomen is. Een vette pop- en rockshow vol overgave. De muzikanten komen wat meer op stoom en dat hoor je duidelijk in het overtuigende tweede deel van de set waarin ze ook wat meer het contact zoeken met de mensen. Hiermee ontaardt het dan nu eindelijk in het grote feest dat de groep vanavond voor ogen had.

Deze diashow vereist JavaScript.

Hoewel Ten11 nog steeds bestaat, is het een goede beslissing geweest om deze nieuwe activiteiten los te willen koppelen van het oude. De show heeft een andere dynamiek en beleving en opnieuw blijkt het oude gezegde op te gaan, nieuw spijs doet eten.

Na een korte onderbreking volgt er nog de toegift. Tumblin’ Traid bedankt iedereen hartelijk en trakteert op een toetje met hun versie van House of the Rising Sun (incl.Tumblin’ Triad saxofoonsolo) en een tweede maal Black Car om daarna onder enthousiast applaus nogmaals het podium te verlaten.

De avond zit er dan op, maar voor Tumblin’ Triad is dit nog maar een pril begin van hopelijk een lange carrière.

Tumblin' Triad
Tumblin’ Triad

Foto’s met dank aan Peter Lodder Photography

Darkest Hour

Darkest Hour de Jarige Job in heuse Metal Package

Verjaardagstoer in Willem Twee samen met Fallujah, Bloodlet, Une Misere en Lowest Creature

Wie wat te vieren heeft, geeft een feestje. Metalcore band Darkest Hour zit al 25 jaar in het vak en dat willen ze niet onopgemerkt voorbij laten gaan. Met hun anniversary tour doen ze samen met vier andere groepen vanavond Willem Twee poppodium aan als een heuse Metal Package en dat hebben de bezoekers en hun trommelvliezen geweten ook.

Lowest Creature
Nadeel aan een woensdagavond is dat wanneer je overdag werkt, je flink je best moet doen om op tijd te zijn voor het eerste optreden. Dat is mij helaas niet gelukt. Het Zweedse Lowest Creature dat vandaag de aftrap mocht verzorgen om 18.30u al, heb ik helaas aan me voorbij laten gaan.

Darkest Hour
Une Misere

Une Misere
Eenmaal aangekomen in de Willem Twee, blijkt dat anderen hetzelfde ervaren. De zaal is slechts half gevuld en het publiek druppelt steeds verder binnen als het Ijslandse ‘Une Misere’ zijn opwachting maakt. Op Eurosonic en Roadburn had deze sludge/post-hardcore formatie zijn visite kaartje al afgegeven met een overdonderende set en vanavond doen ze niets minder.

Darkest Hour
Une Misere fans?

Vanaf het eerste nummer pakken ze gelijk uit en krijgen ze de aanwezigen flink op hun hand. Je zou niet zeggen dat ze pas vanaf 2017 bestaan, want ze spelen samen alsof ze nooit anders hebben gedaan. Het geheel voelt aan als een bezwerend ritueel. Het gedreven, organische geluid dat de band maakt zorgt voor een goede basis waarop de zanger die over het hele podium te vinden is zijn boodschap tentoonstelt.

Helaas hebben ze maar een half uur in het strakke tijdsschema en is het in een vloek en een zucht voorbij. Hopelijk mogen zij eens terugkomen voor een headline show.

Darkest Hour
Bloodlet

Bloodlet
Na een vlotte ombouwpauze staat de volgende genaamd Bloodlet alweer te trappelen. Deze hardcore punkband met een eigen stijl heeft duidelijk meer moeite om erin te komen. Na een trage opening komen ze bij het derde nummer pas wat meer op stoom en maar eigenlijk komen ze maar niet in het moordend tempo waarop de NY hardcore uit de jaren 90 bekend om staat.

Deze stijl is ook tijdloos en spreekt nog steeds tot de verbeelding, maar op de haast slome manier waarop Bloodlet ondanks het harde werken zwoegen lijkt het meer of ze je willen betoveren in plaats van overdonderen en in tegenstelling tot Une misere lijkt deze set net te lang te duren.

Darkest Hour
Fallujah

Fallujah
Veel tijd om lekker bij te kletsen is er haast niet, want al snel staat de vierde band op de planken. Fallujah komt goed uit de startblokken met zijn atmosferische death metal en brengt de snelheid en complexiteit terug op het podium. Ze lijken exact te weten waar men het kaartje voor heeft gekocht. Hun muziek beukt loodzwaar en door de perfecte lichtshow creëren ze een haast dromerige sfeer dat als een warm deken over de toeschouwers valt.
Vocaal niet altijd even goed, maar het lijkt beter te worden naarmate de show vordert. Ze spelen heftig, ze spelen strak, ze spelen zich in de harten van hen die erbij waren en nemen afscheid met het luidste applaus tot nu toe.

Darkest Hour

Darkest Hour
Darkest Hour

Daarna is het eindelijk tijd voor de grootste naam op de affiche. Darkest Hour komt op en gelijk verandert de intussen flink gevulde zaal in een enthousiaste menigte. Het doet denken aan een voetbalstadion wanneer de sterspeler diep in de tweede helft, onder luid gejuich het veld mag betreden. Er is ook geen twijfel meer mogelijk wie de grootste trekpleister is als de jubilerende groep begint aan de setlist die hun hele carrière bestrijkt.

Darkest Hour
25the anniversary tour 2020

Dit feestje willen ze graag vieren met iedereen, getuige ook de vele interactie met de zaal. En dat doen ze zeer amusant. Niet alleen door hun nummers als een bezetene te brengen met veel kwaliteit, maar ook door hier en daar te dollen zoals de ene gitarist die door blijft spelen terwijl hij door zijn collega’s omhoog wordt gehouden. Als een soort extra topping komt ook de cover Nazi Punks Fuck Off langs van Dead Kennedies. Niet omdat het moet, maar omdat het kan. Want Darkest Hour hoeft zich niet meer te bewijzen.

Darkest Hour
Darkest Hour – uitzinnig publiek

Ze staan dan ook zeer relaxed op het podium, geinen heerlijk tussen de nummers door en zetten een weergaloze show neer. Op het eind doen de gitaristen er nog een schepje bovenop doen door op het eind al spelend het publiek in te duiken, maar de conclusie is al getrokken. Darkest Hour is nog steeds goed en hard en lijkt niet aan vervanging toe. Dat ze er nog 25 jaar aan mogen plakken.


Foto’s: Francé van der Pol van Willem Twee fototeam

Hank Wolfskin

Interview met Hank Wolfskin initiatiefnemer Hanks Garage

Kleinschalig podium met kleine garagerock acts uit eigen land

De droom van Hank Wolfskin (één van zijn dromen) is uitgekomen. Hank heeft zijn eigen podium genaamd Hanks Garage. KLANKGAT strikte Hank Wolfskin om hem daarover uit te vragen.

Hank Wolfskin

Fortarock in Nijmegen is al sinds 2009 het Heavy Music Festival van Nijmegen. Dit weekend vormt het Goffertpark weer het toneel voor het grootste Metal/Rock festival van Nederland waar afgelopen jaren vele grote en harde namen hebben gespeeld. En dit jaar krijgt het ook een Bosch randje.

Want voor één Bosschenaar komt er dit weekend een droom uit. Hank Wolfskin, eigenaar Bossche Brouwerspodium aan de Vaart, heeft er zijn eigen podium gekregen genaamd Hank’s Garage. Een podium wat hij helemaal zelf heeft mogen programmeren met muziek die we kennen uit zijn café.

Interview met Hank Wolfskin

Hank Wolfskin
Hank Wolfskin

Tijd om een praatje te maken met Hank Wolfskin (echte naam bekend bij redactie).

KLANKGAT: Komend weekend heb je een eigen podium op het prestigieuze harde muziek festival Fortarock in Nijmegen. Hoe kwam de organisatie in contact met jou?
Hank Wolfskin: Via mijn compagnon bij de Bossche Brouwers Victor Kooijmans, ook podiumbouwer van Fortarock.

Kreeg je een vrijbrief wat je mocht boeken? Of waren er nog wel richtlijnen zoals een budget?
In eerste instantie was het idee: een kleinschalig podium met kleine garagerock acts uit eigen land. Maar wel de betere bands. Rhinorino, Batwölf en J.C. Thomas and the Missing Slippers hadden al op het podium bij Bossche Brouwers aan de Vaart gestaan en stonden bovenaan het lijstje. Ook Monomyth stond op het verlanglijstje, ook al hebben deze niet op de Tramkade gestaan.

Hank Wolfskin
Paramatman

Daarnaast had ik nog meer bands die ik graag de kans zou geven op dit festival te staan, zoals bijvoorbeeld Switch Bones, Bartek, The Guru Guru en Paramatman. Maar doordat Fortarock op een ongunstig moment in het seizoen gepland is was het lastig de juiste grote acts te boeken, daardoor liep de kaartverkoop achter en is er besloten om een podium te laten vervallen. De al geboekte acts van dat podium kregen een plekje in Hank’s Garage. Samenwerking met de programmeur van Fortarock ging helemaal prima en deze acts passen er uiteindelijk zeer goed bij.

Wat kunnen bezoekers verwachten van de artiesten die jij hen voorschotelt?
Het zijn de acts uit eigen land die nog niet heel bekend zijn, die op radio niet veel ruimte krijgen maar die een super vet optreden neer weten te zetten. Met een ongepolijste rauwe rand.

Hank Wolfskin
Hanks Garage

Is het ook meteen je droom line up of waren er artiesten die je liever had geboekt die niet beschikbaar waren?
Een tiental jaar geleden moest je voor een toffe band naar België uitwijken, in Nederland leken we het niet te snappen. Dit is veranderd. We kunnen ons nu zeker weer meten met de Belgen. De bands die we hebben benaderd waren zonder uitzondering allemaal meteen enthousiast. De drumster van Rhinorino kan dit optreden hoogzwanger nog net doen omdat het gehoor van haar baby nog niet ontwikkeld is (las ik op hun pagina 😊 ). Ik ben erg blij met dit programma, zou het alleen nog verder willen uitbreiden (meer bands!)

Zie je jezelf ook zoiets doen in Den Bosch en wat zou er moeten gebeuren om dit zover te krijgen?
Den Bosch heeft een kleine muziekscene doordat het aanbod jaren klein is geweest. Je ziet niet snel mensen van andere steden afreizen naar Den Bosch. Na het stoppen van Popwerk is het jaren niet erg spannend geweest. Nu begint dit in mijn ogen positief te veranderen: Rauwkost, Popronde, Oranjekade en laatst nog AntiShit geven alternatieve gitaar georiënteerde muziek een duw de goede richting op en zijn festivals waar we als stad trots op mogen zijn. Wij hebben met ons brouwpodium bij deze festivals ons steentje bij mogen dragen en daar zijn we zeer blij mee. Daar gaan we de komende jaren hopelijk mee door!

Welke artiest in jouw garage mogen bezoekers zeker niet missen?
Gewoon de hele tijd die garage niet uit gaan. Maar als ik er één moet noemen -zonder de anderen te kort te doen- zou ik zeker even komen kijken naar J.C. Thomaz and the Missing Slippers. Die gaan waarschijnlijk wel weer voor een verrassing zorgen.

Wat ga je zelf draaien tussen de optredens door?
Metal zal op de rest van het terrein al flink vertegenwoordigd zijn, dus het zal garage rock en punkrock worden voor een groot deel. Het aanbod nieuwe muziek is ontzettend groot (in tegenstelling tot wat vaak beweerd wordt). Maar ook de klassiekers (zoals vroeger gedraaid werden in Totaalcafé Boulevard) zullen veel langskomen. Hank’s Garage staat direct bij de entree in een gezellige hoek met speciaalbier en vuurschaal (ik weet nog niet zeker of de danseressen in kooien door gaan) dus we gaan een feestje bouwen!


Met 1 kaartje kun je met z’n tweeën binnen! Dat betekent dat je voor €20,- pp/dag naar alle bands kunt kijken.

Dropkick Murphys

Paaspop 2019 en Dropkick Murphys een goed huwelijk

Een heerlijk recept dat niet uit lijkt te werken

Paaspop en de Dropkick Murphys zijn een goed huwelijk. De laatste keer mag op dit festival mag dan negen jaar geleden zijn. Tussendoor plantte de organisatie achter Paaspop de Keltische Punkband al twee keer in een uitverkocht Klokgebouw. En ook vandaag mogen ze de volgestroomde Apollo komen plat spelen.

Dropkick Murphys

Dropkick Murphys
Dropkick Murphys in de Apollo foto: Bart Heemskerk

Over Dropkick Murphys zou je kunnen zeggen, heb je ze in één show gezien dan heb je ze allemaal gezien. Maar dat doet deze mannen toch echt geen recht. Natuurlijk is het allemaal hartstikke cliché, tapt de band al jaren uit hetzelfde Guinness vaatje en qua vernieuwing is er alleen door bezettingswisselingen wat anders te zien bij een optreden. Maar dat doet er allemaal echt niet toe als de mannen het podium beklimmen en met zijn allen beginnen te spelen als een bezetene. De band is gelijk in beweging en het publiek doet vrolijk mee.

Dropkick Murphys
Dansende zee in Apollo foto: Bart Heemskerk

Door het vaste recept kan er eigenlijk weinig misgaan en ondanks hun naam treedt de wet niet in werking. De Apollo is één dansende zee en dat gaat het hele uur door. De ballades als Rose Tattoo natuurlijk vormen een mooi intermezzo, vooral voor de niet-kenner die anders denkt dat die de hele tijd naar het zelfde nummer staat te kijken. Gek genoeg, denk ik dat het niet eens uit zou maken, De Dropkick Murphys zijn meesterbrouwers als het gaat om het combineren van de klassieke punk met de Ierse Folk en hoe simpel het ook lijkt, de truc mist na dik 20 jaar zijn uitwerking nog steeds niet.

Dropkick Murphys
Al Barr foto: Bart Heemskerk

Het blijft een mooi gezicht. De hardwerkende Dropkick Murphys met de beide zangers als boegbeeld spreken tussendoor weinig met het publiek en sporen vooral aan om te blijven dansen en te moshen, terwijl ze in sneltreinvaart door hun korte nummers heen jagen. En het publiek? Dat juicht, springt, zet heel hard in op nummers als The Hardest Mile en Shipping Up to Boston en krijgt wat het wil.

Of ze nu Dropkick Murphys voor de twaalfde keer zien (ondergetekende) of voor de eerste keer, zodra het voorbij is denkt iedereen nog maar één ding, ” let’s go (again) Murphy’s”. Met recht kan je zeggen: Paaspop 2019 en de Dropkick Murphys een goed recept zijn dat maar niet uit lijkt te werken.


cover foto: Bart Heemskerk

Idles

Paaspop 2019 IDLES: de betere keerzijde van Brexit

Boze arbeiderspunk band muzikaal hoogtepunt van het jaar

Idles en Brexit staan op gespannen voet met elkaar. De crisis in het Verenigd Koninkrijk, ontstaan door Brexit, is echter ook een goede voedingsbodem voor maatschappijkritische bands zoals Idles.

Brexit

Idles
Idles

Het Verenigd Koninkrijk mag dan in een crisis verkeren door Brexit, de keerzijde is wel dat er nu vernieuwde aandacht is voor de boze arbeiderspunk die het jaren ’70 zo goed deed aan de overkant van de Noordzee. Waren het destijds Sex Pistols, Clash of Exploited, schitteren nu geweldige bands als Shame, Savages en het heftige Idles dat hun tour vanavond in de Jack Daniels tent afsluit.

Waar zien we dat nog? Een band die zijn eigen soundcheck doet? Idles lijkt ermee te willen zeggen, wij maken het liefst onze eigen handen vuil. De mannen van Idles hebben er ook zichtbaar plezier in. Ze zetten allerlei foute nummers in ( Bon Jovi, Whitney Houston) en houden vrolijk de gemoederen in de tent bezig dat in spanning wacht op de storm die komen gaat.

De tent loopt niet snel vol, maar uit gesprekken valt op dat de meesten vooral aangetrokken zijn door de reputatie die Idles in heel korte tijd heeft opgebouwd. Afgelopen maand hebben ze zowel het kleine Helling in Utrecht als het grote Doornroosje in Nijmegen omver geblazen en de verwachtingen voor vanavond zijn dan ook niet anders.

Kakofonisch volume

Idles
Kakofonisch volume

Als de bandleden van Idles dan eindelijk hun instrumenten oppakken en zanger Joe Talbot de eerste woorden schreeuwt, komt er geen storm maar is het gelijk een razende punk-orkaan die de Jack Daniels tent uit zijn haringen lijkt te trekken. Het publiek gaat ook meteen uit zijn plaat op nummers als Never fight a man with a perm, Samaritans en uitsmijter Danny Nedelko .
Het mosht en crowdsurt raak terwijl de bandleden maffe dansjes doen en al vanaf het eerste nummer over het hek klimmen om zich ertussen te begeven terwijl ze met hun kakofonisch volume ieders trommelvliezen op de proef stellen.

Idles ademt punk uit al zijn poriën en laat dat de hele set blijken. Zeker als Joe een moment tussen de nummers liever benut om de aanwezige fotografen uit te kafferen dan om bij te komen. Later pakken ze wel hun rust tussendoor, maar ook dan praat de zanger aan één stuk over de tour, zijn gezin, het leven waarin we nu verkeren en doet dat op een haast vertederende manier om vervolgens weer te ontaarden in die stampende, woedende working class hero die zich ergert aan alle huidige irritaties en politieke vraagstukken.

Idles
Idles is punk en nog eens punk

De hoge verwachtingen van Idles worden helemaal waargemaakt. Soms nog iets over de top als de gitaristen hun snaren schuren over het hekwerk en het hele podium chaotisch overkomt (zeker als de leden van supportgroep Life het podium betreden en mee gaan doen). Maar het zichtbare genot op de gelaten van zowel band als publiek doen vermoeden dat je dit niet had mogen missen. Whiskeymerk Jack Daniels mag in zijn handen wrijven dat het vanavond zijn naam mag verbinden aan één van de werkelijke muzikale hoogtepunten van dit jaar,

De Staat

De Staat stijgt boven de Nederlandse clubscene uit

Fantastische muzikale reis en visueel spektakel

Nog niet zolang geleden werd er nog flink gemopperd op de grote som subsidie die De Staat ontving van de staat. Vandaag lijkt dat allemaal voltooid verleden tijd, de band STAAT weer, of nog steeds eigenlijk.
Voor wie zich nog afvroeg of De Staat nog werkelijk wat toevoegt aan de Nederlandse muziekscene kan al na twee nummers de mond worden gesnoerd.

De Staat
De Staat-Vedran Mircetic foto: Marcel Krijgsman

Het laatste album Bubble Gum was al een goede voorbode voor wat vanavond gebracht wordt. De Staat groeit nog steeds, ook op het gebied van optredens, de shows worden steeds indrukwekkender en de fans nemen alleen maar toe.

De Staat
De Staat-Torre Florim foto: Marcel Krijgsman

Visueel vormt het geheel nu helemaal een spektakel. Met op de achtergrond de projectie het artwork op “Bubble Gum” in verschillende vormen en kleuren laat de band zien dat ze in alles boven de Nederlandse clubscene uittornen. Het vormt een ideaal decor waarop zanger Torre Florim en de zijnen het publiek meenemen op een fantastische muzikale reis langs alweer een decennium aan knallers.

Staat
De Staat-Tim van Delft foto: Marcel Krijgsman

Het publiek vermaakt zich kostelijk, zingt bijna alles mee en wordt zelfs getrakteerd op een stukje matinee als Torre en Rocco een duet met bijbehorende choreografie eruitgooien. Daarmee is het nog niet gedaan, de apotheose volgt pas als Witch Doctor wordt ingezet.
De circle-pit begint vanzelf, er hoeft niet eens om te worden gevraagd. Daarna eindigt het geheel met afsluiter Kitty Kitty en zet het bezwete, tevreden publiek een oorverdovend applaus in, niet meer dan terecht.


cover foto: Marcel Krijgsman

Within Temptation

Within Temptation waardige afsluiter Paaspop vrijdag

Fans krijgen waar voor hun geld

Zangeres Sharon den Adel en Within Temptation hebben nog altijd een magische aantrekkingskracht op hun grote achterban. Zij zijn dan ook in grote getale gekomen naar het Paaspop festival dat traditioneel de aftrap vormt van het festivalseizoen in Nederland.

Within Temptation
Within Temptation foto: Bart Heemskerk

Within Temptation sluit dag af
Na de aardschok genaamd Scooter die de Apollo deed beven, lijkt het haast ondankbaar om erachter te mogen afsluiten, maar wie kan dat beter dan de groep die bekend staat als Nederlands beste exportproduct die al jaren stevig in zijn fundament staat: Within Temptation.

Dat Within Temptation groot is, blijkt al wel uit de vele verschillende T-shirts in omloop die vooraf de tent binnendrommen. De fans dringen zich naar voren. Voor hen is het optreden al geslaagd voor en wel het is begonnen. Als Sharon den Adel opkomt en met de vlag begint te zwaaien, zwelt het gejuich alleen maar aan en neemt niet meer af.

Within Temptation
Within Temptation foto: Bart Heemskerk

De eerste nummers doen wel wat gezapig aan, wat later wordt geweten technische mankementen waarvoor de zangeres zich verontschuldigd en een time out inlast. Als ze even later terugkomt, gooit ze haar witte gewaad af en worden hits ingezet als Stand My Ground en In the middle of the Night en doet Within Temptation precies waar het voor gekomen is; hun fans waar voor hun geld geven.

Hoewel je verwacht dat ook voor hen de jaren gaan tellen blijkt dat uit niets wat zij ons voorschotelen. Sharon zingt nog even zuiver als altijd, de leden spelen strak en met overgave en de fijne lichtshow, visuals en het vuurwerk doen de rest. Het publiek zingt enthousiast mee en applaudisseert hard aan het eind van elk nummer. Een waardiger afsluiter dan met Within Temptation kon Paaspop zich niet wensen van deze fijne eerste dag.


Festivalseizoen in Nederland
Dit jaar zijn er naar verwachting ruim 1100 festivals in Nederland, waar in totaal zo’n 19 miljoen bezoekers op afkomen. Dat zijn er aanzienlijk meer dan vorig jaar, toen er 836 festivals waren.

Coverfoto: Bart Heemskerk