Niels Duffhues

Niels Duffhues begint altijd met de tekst

In zijn eentje terug waar het ooit begonnen is

Bij mijn eerste kennismaking met de artiest Niels Duffhues wist ik niet waar ik terechtgekomen was. Hij gaf een optreden in de Willem Twee waar mij meteen het filmdoek opviel dat het publiek meezoog in een zwart-wit roadmovie waarvan hij de soundtrack live inspeelde. Het had iets betoverends, maar tegelijk kreeg je het gevoel dat achter die grauwe beelden een plot zou kunnen zitten dat net zo gelaagd zou zijn als de begeleidende muziek. Met die show gaf Niels ook meteen zijn visitekaartje af. Voor hem geen hapklare stukken of radiovriendelijke songwriter hits, maar muzikale, haast verhalende landschappen waar hij je als gids doorheen laat reizen.

Zaterdag 17 november staat hij in Brouwerscafe de Vaart samen met Donnerwetter ihkv Ongefilterd. Na een radiostilte van 4 jaar komt hij terug met een nieuw album, The Village, waarvan hij een deel zal spelen. Klankgat interviewde hem over zijn laatste werk

Niels Duffhues
Niels Duffhues – foto: Wim Voets

KLANKGAT: Alweer vier jaar sinds je vorige album, wat heb je in de tussentijd gedaan?
Niels Duffhues: Vijf jaar bijna zelfs, want het vorige album There’s a storm coming kwam uit in januari 2014. Ik presenteerde dat destijds bij The Blue Room Sessions in Verkadefabriek. Dat is ook de laatste keer geweest dat ik solo met songs heb opgetreden in Den Bosch.

In de tussentijd ben ik met verschillende dingen bezig geweest, zoals het rondreizende experimentele muzieklaboratorium The Flipside Paradox, dat ik samen met Luk Sponselee organiseerde, en waarmee we flink wat optredens hebben gedaan in Nederland en Vlaanderen. Ook hebben we in die tijd twee albums gemaakt en uitgebracht.

Ook was ik kunstfilms aan het maken, wat ik sinds 2009 doe, daarmee exposeren (o.a. eerder bij SM’s en in 2019 bij Cacaofabriek in Helmond) en filmconcerten aan het geven in Nederland en daarbuiten. Ik geef met regelmaat filmconcerten met mijn kunstfilms, waarbij ik de muziek live bij de films speel, zoals afgelopen zondag nog bij het Noordelijk Filmfestival in Leeuwarden. Ik doe dit onder de naam Niels Duffhues’ Fable Dust. Af en toe breng ik iets uit, zoals eerder dit jaar een cassette met filmdownload.

Waar haalde je dit keer de inspiratie vandaan?
Het idee voor het mini-album, als een conceptalbum, stamt al uit 2014. Ik had indertijd al wat songs geschreven en wat opgenomen, maar ben eind 2014 gestopt als singer-songwriter en was even klaar met songwriting, touren en albums maken. Ik heb sinds eind jaren negentig meer dan 160 songs geschreven, acht albums gemaakt en honderden optredens gedaan. Ik wilde een tijdje iets anders gaan doen. Toen ik er weer zin in had en weer wilde optreden en iets uitbrengen, heb ik wat er lag weer opgepakt en ben verder gegaan vanaf waar ik was gestopt.

Niels Duffhues
Niels Duffhues – foto: Wim Voets

Heb je hulp gehad of was het weer meer een eenmansproject?
Met het schrijven, opnemen, mixen enzo heb ik geen hulp gehad. Ik wilde dat allemaal in mijn eentje doen en wilde zo als het ware terug naar hoe ik ooit begonnen ben: met één microfoon in een ruimte en zelf opnemen, mixen, etc. Daarom komt het album ook als cassette uit, zo ben ik ooit begonnen en cassettes zijn gaaf. De digitale tracks op Bandcamp zijn ook vanaf cassette opgenomen, zodat de tracks dat randje hebben. Iedereen kan een plaat opnemen, dat stelt weinig voor, dus waarom dan niet gewoon doen waar je zin in hebt. Het artwork voor het album is gemaakt door Nikki Nijsten, die kan tenminste tekenen en het resultaat vind ik mooi. Ik had ook geen zin om een albumpresentatie te organiseren en daarom speel ik zaterdag de support van een band die ik gewoon leuk vind.

Wat gaat er schuil achter de titel van je nieuwe album?
De titel The Village slaat op het dorpje waar de songs zich afspelen. Er zijn diverse personages en er is een mysterieuze moord gepleegd. De songs vertellen één en ander, maar niet in chronologische volgorde, er is geen duidelijk verhaal en er is geen plot. Een beetje zoals ik ook films maak.

Niels Duffhuess
Niels Duffhues – foto: Wim Voets

In recensies wordt je neergezet als iemand unieks, zijn er artiesten waarmee we jou kunnen vergelijken?
Ik houd er niet van vergeleken te worden, maar het is inderdaad zo dat in recensies en artikelen altijd dezelfde woorden vallen, zoals ‘uniek’, ‘eigenzinnig’, ‘ongrijpbaar’. Wat ik doe is in zoverre uniek dat ik verschillende dingen doe: schrijven, muziek maken, filmmaken, en dat vaak verbind en combineer tot iets wat herkenbaar is als van mij. Het is ook zo dat mijn werk op verschillende plekken te aanschouwen is: op muziekpodia en festivals, bij exposities, filmfestivals, op bijzondere locaties en meer. Mijn werk beweegt zich daadwerkelijk door verschillende kunstwerelden heen en dat zie je niet zo vaak.

Bijna alles wat ik doe begint met schrijven en ik ben ook erg geïnteresseerd in het auteurschap. Bij het schrijven van songs begin ik altijd met de tekst, daarna de muziek en zo is het ook vaak met de films die ik maak. Ik begin dan met het schrijven van poëzie, korte verhalen en andere teksten, en van daaruit ga ik filmen en muziek componeren. Het enige dat daar in de afgelopen jaren van afweek waren de concerten met The Flipside Paradox, maar dat was ook de bedoeling: ergens elkaar ontmoeten, soundchecken en spelen; geen composities, geen repetities, alleen vrij muziek maken. Een werkelijke verademing vergeleken met de doorgaans geestdodende praktijk van de popmuziek.

Niels Duffhues
Niels Duffhues – foto: Wim Voets

Of artiesten die jou inspireren?
Die zijn er zeker. Ik luister zelden naar pop/rockmuziek, maar wel vaker naar wat men onder wereld- en volksmuziek schaart, zoals flamenco (met name de oudere generatie zangers, zoals Camaron, Caracol, El Chocolate, Afrikaanse muziek (veel Touareg en aanverwanten) en de laatste tijd luister ik veel naar rebetika (Griekse muziek, red.). Er moet van mij melancholie inzitten, het blues gevoel, dat vind ik interessant en raakt me.

Ik lees veel en er zijn schrijvers die me inspireren, zoals de poëzie van Lorca en Tjebbe Hettinga, de romans van Marcel Möring, Marquez, Màrai (ook schrijvers wiens achternaam niet met een M begint), om er wat te noemen. Filmmakers als Tarr, Kieslowski, Tarkovsky Kaurismaki en multikunstenaar Armando. Maar ook bijvoorbeeld de Vlaming Rudy Trouvé heb ik hoog zitten; die muziek maakt, schildert en meer. Ik houd wel van het autonome perspectief van de éénling en het moet natuurlijk niet allemaal blij en vrolijk zijn hè, maar dat is ondertussen toch wel duidelijk mag ik hopen.


Foto’s Niels Duffhues: Wim Voets

Duketown Rebel Fest

Duketown Rebel Fest in Halloween sferen

Festival is ook het visitekaartje van lokale rockscene

Duketown Rebel Fest is bij verre het hardste festival van de stad. Althans dat lijkt het streven van de organisatie als je het programma erop na leest. Kartrekker van dit alles is Rob van der Ham, programmeur bij Willem Twee poppodium. Zaterdag 27 oktober was de vijfde keer dat Duketown Rebel Fest in het weekend vóór Halloween werd gehouden.

Duketown Rebel Fest

Duketown Rebel Fest
Duketown Rebel Fest – F.I.S.T.

In het verleden kende de Willem Twee al een paar fijne tradities. Jarenlang werd na de zomer afgetrapt met Popwerk op de Markt, op tweede Kerstdag was er steevast Boschkilde en wie herinnert zich nog Her Majesties Hardcore birthday party dat elke 30 april de zaak omtoverde tot één grote moshpit? Nu is er Duketown Rebel Fest.

Deze diashow vereist JavaScript.

Tegenwoordig is de zaterdag op Halloween weekend steevast het decor van Duketown Rebel Fest, het geesteskindje van programmeur Rob van der Ham; hij is het ook die de volle dag mag gaan aftrappen met zijn nieuw gevormde band Hierrr Pak Aan, dat verslag lees je hier.

Lokale scene

Eén van de sterke punten van Rob is dat hij naast de nodige publiekstrekkers ook een visitekaartje wil zijn voor de lokale scene. En die is vandaag bij Duketown Rebel Fest sterk vertegenwoordigd. Zo komen de veteranen van de punkgroep Deadbeats vandaag – zaterdag 27 oktober –  bijeen voor een speciale reunie show, gaat het volume op oorverdovend als the Lucifer Principle op de planken hun stomping death metal brengt en wordt het weer teruggedraaid als de punkers van Note to Amy een akoestische set weggeven in de Hangop.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ondergetekende zelf doet ook een duit in het zakje door een speciale Punk Quiz en een Heavy Quiz te hosten.

Duketown Rebel Fest
Dikke Dennis & de Røckers

Klap op de vuurpijl van dit oorverdovend gebeuren en ook afsluiter van het Duketown Rebel Fest is Dikke Dennis & de Røckers. De imposante en rijk getatoeëerde buik van Dennis is een eyecatcher, de sound van de band is die andere publiekstrekker.


Fotografie: Monique Nuijten en Wies van Luijtelaar

Programma Duketown Rebel Fest
17.30 Willem Twee poppodium open
17.45 – 18.15 Bas Zijlmans (Café)
18.00 – 18.30 Hierrr Pak Aan (Kleine Zaal)
18.35 – 19.10 The Invict (Grote Zaal)
19.00 – 19.40 Punk Quiz (Café)
19.15 – 19.45 Tommy Queer (Kleine Zaal)
19.50 – 20.30 Bitter Grounds (Grote Zaal)
20.10 – 21.00 Heavy Quiz (Café)
20.35 – 21.05 The cult of Aggemar (Kleine Zaal)
21.10 – 21.50 Deadbeats (Grote Zaal)
21.50 – 22.30 Note To Amy Acoustic (Café)
21.55 – 22.35 White Boy Wasted (Kleine Zaal)
22.40 – 23.25 The Lucifer Principle (Grote Zaal)
23.30 – 00.10 FIST (Kleine Zaal)
00.05 – 01.05 Dikke Dennis & de Røckers (Grote Zaal)

Kovacs

Ster in wording Kovacs hoeft zich niet meer te verschuilen

Sharon Kovacs verruilt duistere kant in Cheap Smell Tour

Kovacs, Sharon Kovacs, lijkt de nieuwe ster te worden die Nederland en daarna de wereld gaat veroveren. Nederlands muzikale talentenpoel lijkt een onuitputtelijke bron waar de ene parel na de andere naar boven komt drijven, maar sinds Anouk midden jaren 90 maakte geen zangeres meer zo’n verpletterende indruk als Kovacs.

Kovacs Cheap Smell Tour

Sharon Kovacs genoot haar zangopleiding in Eindhoven waarna ze zich in de kijker speelde bij Oscar Holleman, producer die onder andere Krezip en Within Temptation naar de top bracht en die Kovacs tot zijn persoonlijke project bombardeerde. Hij ontdekte al vroeg hoeveel potentie ze heeft en wat de rest van Nederland langzaamaan begint te beseffen. Het succes van haar nieuwe CD Cheap Smell en de tour langs elf uitverkochte zalen maakt duidelijk dat we hier met een ster in wording te maken hebben.

Ster in wording Kovacs hoeft zich niet meer te verschuilen
Kovacs Cheap Smell Tour

Vrijdag 21 september is ze terug in het Willem Twee Poppodium, waar het voor haar drie jaar geleden met haar eerste optreden ooit, allemaal is begonnen. Zoals ze zelf zegt, geeft dat de avond een speciaal randje, waardoor ze het extra wil laten slagen. Maar voor het zover is, krijgen we eerst een opwarmer.

Support act gewijzigd
Vooraf is er enige onduidelijkheid wat betreft het voorprogramma. Er was aangekondigd dat Ellenor Vora zou openen zoals de voorgaande twee shows. Maar het management koos afgelopen week voor een ander gezicht, namelijk singer/songwriter Judy Blank. Waar Ellenor Vora vooral herinnerde aan de duistere kant in de nummers van Kovacs, is met Judy Blank duidelijk de transitie gemaakt zoals ook Kovacs heeft met haar nieuwe plaat. Frisser en vrolijker. Al komt dàt voor Judy er nog niet uit als ze vanavond voor de leeuwen wordt geworpen.

Gewapend met slechts een gitaar en een dim spotlight op een verder donker podium brengt Judy Blank voorzichtig haar nummers aan de volgelopen zaal. Ze doet haar best en voorin kan ze rekenen op de nodige waardering voor folky, kleurrijke nummers, maar het merendeel van de mensen ziet de rustige performance als een goed excuus om even bij te kletsen. Hoe goed ze ook zingt, speelt en vooral ook lacht, ze wint het publiek niet voor zich.  Zonde, want het meisje doet echt haar best. Haar verlegenheid en matig volume spelen haar parten waardoor het slechts voort lijkt te kabbelen en de set nergens spannend lijkt te worden. Hopelijk voor haar komt hier verbetering in gaandeweg de tour.

Deze diashow vereist JavaScript.


Scherp contrast
Een scherper contrast blijkt niet mogelijk. Als het tijd is voor Kovacs, de hoofdact, ziet men een gitzwart podium die de eerste twee nummers slechts miniem wordt verlicht. Kovacs met uitgebreide band heeft meteen de volle aandacht als ze begint aan opener I Better Run. Haar dijk van een stem verstomt gelijk de hele zaal. Daarna komt er behalve meer licht, tegelijk ook meer sfeer, schwung en bombast in het optreden en laat ze het publiek alle hoeken van de zaal en zichzelf zien.

Kovacs kan voortaan zonder haar bontmuts. Ze hoeft zich niet meer te verschuilen. Haar gezichtsuitdrukkingen en heftige moves over het podium zijn nu wapens die ze gretig inzet om haar nummers kracht bij te zetten en een haast perfecte show te spelen. Want dat is het gewoon, nieuw of oude, swingende of ingetogen, Sharon Kovacs blinkt op alle nummers uit. Hoe zwaarmoedig of beladen de onderwerpen ervan ook zijn, ze worden met overtuiging gespeeld wat leidt tot een jazzy, waanzinnig en heftige show, waarvan het niet anders kan dan dat het alle aanwezigen voldaan en tevreden terug kijken.

Ster in wording Kovacs hoeft zich niet meer te verschuilen
Dramatiek in Cheap Smell Tour van Sharon Kovacs

Het verschil met haar eerste keer in Willem Twee is groot. Maar dat haar onzekerheid niet geheel verdwenen is, blijkt wel als ze probeert meer interactie te vinden met het publiek tussen de nummers door. Met haar onnozele spontane verhalen en met slechte timing en punch lines krijgt ze toch de lachers op haar hand en houdt ze de stemming er goed in.

Aan het geheel valt ook weinig aan te merken. Vanavond blijkt dat de ingeslagen weg op het nieuwe album ook live een goede is geweest en ik hoop dat ze deze lijn weet door te trekken. Wat de toekomst voor haar gaat brengen, is nu nog gissen, maar ik stel voor om over een paar jaar Kovacs naar het songfestival te sturen. Als iemand die kan winnen voor Nederland, is het wel een verschijning als Sharon Kovacs.


Foto’s: Arnold Bertens
website: blackflamingo.nl
Met dank aan Willem Twee poppodium

Mystic Tribe psychedelic trance met reggae dub

Met indianenstrepen op je gezicht in trance opgaan met de muziek

Mystic Tribe appelleert aan het oergevoel om bij een stam te horen en in dit geval liefhebbers van psytrance, een muziekstijl die halverwege de jaren 90 voortkwam uit de partyscene in de hippie bedevaartsplaats Goa (India). Pascalle Paanakker geeft er samen met haar vriendengroep een eigen draai aan door er reggae (dub) aan toe te voegen in samenwerking met A Visual Conspiracy.

Mystic Tribe

KLANKGAT: Kun je wat vertellen je rol binnen de Willem Twee?
Pascale Paanakker: Mijn naam is Pascale en ik werk samen met een groepje programmeurs aan de gratis toegankelijke On The House avonden in de Willem Twee. Elke vrijdag zorgen wij voor een variabel aanbod live muziek in de kleine zaal.

Wat is Mystic Tribe voor dansavond en waarom wilde je Mystic Tribe organiseren?
Mystic Tribe is een psytrance en reggae (dub) feest, dat bestaat uit twee zalen in het Willem Twee poppodium.
Mystic Tribe is begonnen door een groepje fanatieke psytrance liefhebbers, we gingen met de hele groep in de trein heen en weer om feestjes te bezoeken. Al snel kwam het idee een feestje in eigen stad te organiseren, als alternatief voor de bestaande feesten en evenementen in Den Bosch.

Deze diashow vereist JavaScript.

Wat is er nieuw deze Mystic Tribe?
De trance was voorheen in de kleine zaal, deze editie gooien we het roer om. Psytrance verhuist naar de grote zaal. Zo heeft deze editie veel meer dansruimte en capaciteit. Ook beginnen we deze editie met een live act op de mainstage: Zelkova Echo aka Keyaki [Narusawa, red.]. Hij opent met een performance bestaande uit percussie, synths en didgeridoo. Afgelopen landjuweel in Ruigoord ontving hij talloze lovende reacties, met zijn project toert hij o.a naar verschillende goa festivals.

De kleine zaal wordt weer gehost door Oaks & Baggabiek van Boomshakalak soundsystem. De area wordt verstrekt door Krackfree soundsysten crew met verschillende gastmuzikanten; een live melodica speler en een percussionist aka Blackstar Melodies.

Wat voor sfeer probeer je te creeren op Mystic Tribe?
In samenwerking met A Visual Conspiracy, zorgen we voor een prachtige lichtshow, visuals en decor, geheel in ander thema bij elke editie. Zodra je de deuren binnenloopt, stap je in een andere wereld waarin je buitenwereld even mag vergeten. Toen ik bezoekers overhoorde van geheel andere subculture “We zijn uiteindelijk toch allemaal gelijk” was het tribe gevoel voor mij compleet.

Wat is jouw ultieme Mystic Tribe gevoel?
Samen op de grond zitten in het rokerhok, met indianenstrepen op je gezicht, of in trance opgaan met de muziek. terug in de hippie tijd.


Mystic Tribe
Mystic Tribe

Genre
Psystrance – Oldschool – Melodic
Full On – Live Act – Reggae (Dub)
Entree: 7,50
Deuren: 22:00 – 3:30

PARAMATMAN en Bartek shaken nieuwe rockhotspot

Podiumcafé De Vaart gaat voor de betere muziek

Dat er een nieuwe hotspot open geopend is, wordt tijdens het Oranjekade festival gelijk duidelijk. Waar de meeste bezoekers zich in de kaaihallen begeven of rondslenteren tussen Van Aken en het food-plaza, weet een groot aantal toch waar ze het moeten zoeken. Namelijk bij De Vaart dat zich wil profileren als een podiumcafé voor de betere muziek. Hiervoor zijn ze de samenwerking aangegaan met de Willem Twee om een stevig programma te presenteren op deze warme dag.

PARAMATMAN en Bartek shaken nieuwe rockhotspot - ©ronald_rijken
PARAMATMAN Jeroen Wagtmans – Drums/Zang

PARAMATMAN

Enig minpunt, de locatie is vrij nieuw en het industriële karakter en inrichting van het café zetten  de geluidstechnici voor een grote uitdaging.  Bij het soundchecken worden dan ook alle zeilen bijgezet om het gegalm tegen te gaan.
De klok geeft iets voorbij 17.00 uur aan als het Tilburgse duo PARAMATMAN het podium inwijdt. Zij hebben zich door hun deelname aan de Bossche Band Battle 2017 [winnaar BBB-2017, red.] al flink in de kijker gespeeld en dat merk je als de mensen beginnen te drommen in het café. Strak gekleed op deze warme dag grijpen Koen Jacobs (gitaar) en Jeroen Wagtmans (drums) de bezoekers meteen bij de keel met hun doordachte mix van pompende stonerrock en ongepolijste grunge.
Dat hier en daar het geluid niet zuiver overkomt, proberen de technici goed te maskeren, maar het maakt het publiek niet uit. Die genieten van de organische muur die de beide heren optrekken. De mensen buiten verbazen zich als ze een glimp opvangen en merken dat er slechts twee mannen op het podium staan. Want gewapend met slechts een gitaar en drums weten ze een verpletterende set neer te zetten. De vergelijking met Royal Blood is dan ook snel gemaakt en het welverdiende applaus na de drie kwartier die voorbij zijn gevlogen is dan ook dik verdiend.

PARAMATMAN en Bartek shaken nieuwe rockhotspot - ©De Vaart
Bartek soundcheck

Bartek

Het blijkt de voorbode van een goede rockdag te zijn. Een uur later mag Bartek het feestje voortzetten. Ook zij zijn geen onbekende want afgelopen Popronde hebben zij hun visite kaartje al afgegeven. Getuige het welkom dat de mannen al ontvangen als ze slechts het podium oplopen zonder de instrumenten te beroeren. Het trio ziet er ook uit zoals ze klinken, de frisse britpop kapsels zijn niet het enige dat ze hebben geleend bij hun voorbeelden. De catchy garagepunkriffs en goede postgrunge melodieën waarmee zij openen hebben we al vaker gehoord.

PARAMATMAN en Bartek shaken nieuwe rockhotspot
Bartek

Toch weten ze met hun branie en explosiviteit hun enthousiasme over te laten slaan op de groepjes vooraan die het maar wat graag opzweept. De vele shows van de Popronde (37 in totaal) hebben geleid tot een flinke progressie in hun performance, want wat ze ons ook voorschotelden, zowel de hits als het zwaardere werk. Het ging erin als zoete koek vandaag. De hele set had de volle aandacht van het publiek en ook nu leek de tijd die deze band kreeg veel te kort.

En hiermee was de pret nog niet voorbij, want afsluiter was het Belgische The Guru Guru. Dat verslag is geschreven door mijn KLANKGAT-collega Johan Kramer.

Met dank aan  Brouwpodium De Bossche Brouwers aan De Vaart