Tumblin' Triad

Tumblin’ Triad release eerste single Black Car

Na een rustig begin en uitreiking van de single krijgt het publiek een vette pop- en rockshow vol overgave

Zo’n anderhalf jaar terug besloten drie leden van de Bossche band Ten11 om een andere weg in te slaan. Koen en Daan van Lierop en Simone Cobben blijven Ten11 wel trouw, maar wilden graag een melodieuze pop/rock kant op en zo werd (na veel wijn) het project Tumblin’ Triad geboren, wat vanavond in Willem Twee groots uitpakt met de release van hun eerste single Black Car die nu op Spotify is te beluisteren.

Tumblin’ Triad

Tumblin' Triad
Koen, Simone, Daan

Voorafgaand heeft het trio van Tumblin’ Triad een berg werk verzet om hier vanavond te staan. In hun korte bestaan zijn ze niet alleen druk geweest met het vele schrijven en repeteren, maar namen ze ook de tijd om met producer Roger Allen Nichols de befaamde Wisseloord Studio te Hilversum in te duiken.

Natuurlijk geen goedkope grap, maar zo een kans als deze moet je grijpen en laten gelden en met deze release party wil Tumblin’ Triad laten zien dat het harde werken heeft geloond.

Anne van Damme – voorprogramma

Tumblin' Triad
Anne van Damme

De zaal begint aardig vol te lopen als de lichten uitgaan en er een prachtige verschijning het podium opkomt. Anne van Damme die het voorprogamma mag verzorgen, is één van de weinige Bossche zangeressen die het vak singer-songwriter meester zijn. In haar kleurrijke verschijning, gewapend met slechts haar gitaar en haar loepzuivere stem begint haar set met haar sterkere eigen nummers.

Tumblin' Triad
Singer-songwriter

De zaal valt even stil en luistert voor een moment volop naar de gevoelige nummers die ver worden gedragen door haar warme stem en fijn gitaarspel. Toch heeft ze na een paar nummers moeite de zaal voor zich te winnen en komt ze ook even niet meer boven het rumoer uit.

Anne laat zich desondanks niet uit het veld slaan en na wat speelse interactie lukt het haar de zaal aan te sporen tot licht meezingen met haar party anthem Shake. Ook met de covers van Ed Sheeran en Jim Croce heeft ze het publiek mee en na een klein half uur oogst ze een luid en welverdiend applaus. Ze heeft misschien niet de stilte van de aanwezigen afgedwongen, maar wel het respect.

Tumblin’ Triad – hoofdact
Iets na half tien doven de lichten opnieuw en onder een luide remix van Moby’s nummer Honey komen de leden van de hoofdact één voor één het podium op. En ze zijn niet alleen. De hulptroepen bestaan dit keer uit een meesterlijk gitarist die het geheel versterkt en een heuse saxofonist en keyboard-speelster die de sound wat meer kleur geven.

Tumblin' Triad
Tumblin’ Triad

Als het intro nummer toe is aan de fade-out, worden de instrumenten klaargestoomd en komt onder luid applaus Simone als laatste het podium op en zet het eerste nummer in.

Tumblin' Triad
Simone Cobben

Tumblin’ Triad kiest voor een rustig begin. De songs walsen er niet op los zoals men eerder ervoer bij Ten11, maar nu lijken ze meer de nadruk te willen leggen op het begeleiden van de zangeres die weer als een dijk staat te zingen en het hele podium gebruikt om de zaal op te zwepen. Maar ik ontkom niet aan de indruk dat Tumblin’ Triad in deze bezetting nog een beetje zoekende zijn en dat mag. Zoveel heeft deze bezetting nog niet op het podium gestaan, maar duidelijk is wel waar ze naartoe willen.

Tumblin' Triad
Wethouder Mike van der Geld (r)

De show verliest een moment zijn vaart wanneer de tijd wordt genomen voor wat officiële gebruiken. De klok wijst elf over tien (toevallig?) als niemand minder dan wethouder van cultuur Mike van der Geld de eerste single uitgereikt krijgt. Na de speeches is het dan zover en zet de groep Black Car dat vandaag op Spotify is gezet.

Vette pop- en rockshow

Tumblin' Triad
vette pop- en rockshow

Het is dan ook het moment dat de rest van Tumblin’ Triad de schroom van zich afgooit en het publiek geeft waarvoor het gekomen is. Een vette pop- en rockshow vol overgave. De muzikanten komen wat meer op stoom en dat hoor je duidelijk in het overtuigende tweede deel van de set waarin ze ook wat meer het contact zoeken met de mensen. Hiermee ontaardt het dan nu eindelijk in het grote feest dat de groep vanavond voor ogen had.

Deze diashow vereist JavaScript.

Hoewel Ten11 nog steeds bestaat, is het een goede beslissing geweest om deze nieuwe activiteiten los te willen koppelen van het oude. De show heeft een andere dynamiek en beleving en opnieuw blijkt het oude gezegde op te gaan, nieuw spijs doet eten.

Na een korte onderbreking volgt er nog de toegift. Tumblin’ Traid bedankt iedereen hartelijk en trakteert op een toetje met hun versie van House of the Rising Sun (incl.Tumblin’ Triad saxofoonsolo) en een tweede maal Black Car om daarna onder enthousiast applaus nogmaals het podium te verlaten.

De avond zit er dan op, maar voor Tumblin’ Triad is dit nog maar een pril begin van hopelijk een lange carrière.

Tumblin' Triad
Tumblin’ Triad

Foto’s met dank aan Peter Lodder Photography

Darkest Hour

Darkest Hour de Jarige Job in heuse Metal Package

Verjaardagstoer in Willem Twee samen met Fallujah, Bloodlet, Une Misere en Lowest Creature

Wie wat te vieren heeft, geeft een feestje. Metalcore band Darkest Hour zit al 25 jaar in het vak en dat willen ze niet onopgemerkt voorbij laten gaan. Met hun anniversary tour doen ze samen met vier andere groepen vanavond Willem Twee poppodium aan als een heuse Metal Package en dat hebben de bezoekers en hun trommelvliezen geweten ook.

Lowest Creature
Nadeel aan een woensdagavond is dat wanneer je overdag werkt, je flink je best moet doen om op tijd te zijn voor het eerste optreden. Dat is mij helaas niet gelukt. Het Zweedse Lowest Creature dat vandaag de aftrap mocht verzorgen om 18.30u al, heb ik helaas aan me voorbij laten gaan.

Darkest Hour
Une Misere

Une Misere
Eenmaal aangekomen in de Willem Twee, blijkt dat anderen hetzelfde ervaren. De zaal is slechts half gevuld en het publiek druppelt steeds verder binnen als het Ijslandse ‘Une Misere’ zijn opwachting maakt. Op Eurosonic en Roadburn had deze sludge/post-hardcore formatie zijn visite kaartje al afgegeven met een overdonderende set en vanavond doen ze niets minder.

Darkest Hour
Une Misere fans?

Vanaf het eerste nummer pakken ze gelijk uit en krijgen ze de aanwezigen flink op hun hand. Je zou niet zeggen dat ze pas vanaf 2017 bestaan, want ze spelen samen alsof ze nooit anders hebben gedaan. Het geheel voelt aan als een bezwerend ritueel. Het gedreven, organische geluid dat de band maakt zorgt voor een goede basis waarop de zanger die over het hele podium te vinden is zijn boodschap tentoonstelt.

Helaas hebben ze maar een half uur in het strakke tijdsschema en is het in een vloek en een zucht voorbij. Hopelijk mogen zij eens terugkomen voor een headline show.

Darkest Hour
Bloodlet

Bloodlet
Na een vlotte ombouwpauze staat de volgende genaamd Bloodlet alweer te trappelen. Deze hardcore punkband met een eigen stijl heeft duidelijk meer moeite om erin te komen. Na een trage opening komen ze bij het derde nummer pas wat meer op stoom en maar eigenlijk komen ze maar niet in het moordend tempo waarop de NY hardcore uit de jaren 90 bekend om staat.

Deze stijl is ook tijdloos en spreekt nog steeds tot de verbeelding, maar op de haast slome manier waarop Bloodlet ondanks het harde werken zwoegen lijkt het meer of ze je willen betoveren in plaats van overdonderen en in tegenstelling tot Une misere lijkt deze set net te lang te duren.

Darkest Hour
Fallujah

Fallujah
Veel tijd om lekker bij te kletsen is er haast niet, want al snel staat de vierde band op de planken. Fallujah komt goed uit de startblokken met zijn atmosferische death metal en brengt de snelheid en complexiteit terug op het podium. Ze lijken exact te weten waar men het kaartje voor heeft gekocht. Hun muziek beukt loodzwaar en door de perfecte lichtshow creëren ze een haast dromerige sfeer dat als een warm deken over de toeschouwers valt.
Vocaal niet altijd even goed, maar het lijkt beter te worden naarmate de show vordert. Ze spelen heftig, ze spelen strak, ze spelen zich in de harten van hen die erbij waren en nemen afscheid met het luidste applaus tot nu toe.

Darkest Hour

Darkest Hour
Darkest Hour

Daarna is het eindelijk tijd voor de grootste naam op de affiche. Darkest Hour komt op en gelijk verandert de intussen flink gevulde zaal in een enthousiaste menigte. Het doet denken aan een voetbalstadion wanneer de sterspeler diep in de tweede helft, onder luid gejuich het veld mag betreden. Er is ook geen twijfel meer mogelijk wie de grootste trekpleister is als de jubilerende groep begint aan de setlist die hun hele carrière bestrijkt.

Darkest Hour
25the anniversary tour 2020

Dit feestje willen ze graag vieren met iedereen, getuige ook de vele interactie met de zaal. En dat doen ze zeer amusant. Niet alleen door hun nummers als een bezetene te brengen met veel kwaliteit, maar ook door hier en daar te dollen zoals de ene gitarist die door blijft spelen terwijl hij door zijn collega’s omhoog wordt gehouden. Als een soort extra topping komt ook de cover Nazi Punks Fuck Off langs van Dead Kennedies. Niet omdat het moet, maar omdat het kan. Want Darkest Hour hoeft zich niet meer te bewijzen.

Darkest Hour
Darkest Hour – uitzinnig publiek

Ze staan dan ook zeer relaxed op het podium, geinen heerlijk tussen de nummers door en zetten een weergaloze show neer. Op het eind doen de gitaristen er nog een schepje bovenop doen door op het eind al spelend het publiek in te duiken, maar de conclusie is al getrokken. Darkest Hour is nog steeds goed en hard en lijkt niet aan vervanging toe. Dat ze er nog 25 jaar aan mogen plakken.


Foto’s: Francé van der Pol van Willem Twee fototeam

Hank Wolfskin

Interview met Hank Wolfskin initiatiefnemer Hanks Garage

Kleinschalig podium met kleine garagerock acts uit eigen land

De droom van Hank Wolfskin (één van zijn dromen) is uitgekomen. Hank heeft zijn eigen podium genaamd Hanks Garage. KLANKGAT strikte Hank Wolfskin om hem daarover uit te vragen.

Hank Wolfskin

Fortarock in Nijmegen is al sinds 2009 het Heavy Music Festival van Nijmegen. Dit weekend vormt het Goffertpark weer het toneel voor het grootste Metal/Rock festival van Nederland waar afgelopen jaren vele grote en harde namen hebben gespeeld. En dit jaar krijgt het ook een Bosch randje.

Want voor één Bosschenaar komt er dit weekend een droom uit. Hank Wolfskin, eigenaar Bossche Brouwerspodium aan de Vaart, heeft er zijn eigen podium gekregen genaamd Hank’s Garage. Een podium wat hij helemaal zelf heeft mogen programmeren met muziek die we kennen uit zijn café.

Interview met Hank Wolfskin

Hank Wolfskin
Hank Wolfskin

Tijd om een praatje te maken met Hank Wolfskin (echte naam bekend bij redactie).

KLANKGAT: Komend weekend heb je een eigen podium op het prestigieuze harde muziek festival Fortarock in Nijmegen. Hoe kwam de organisatie in contact met jou?
Hank Wolfskin: Via mijn compagnon bij de Bossche Brouwers Victor Kooijmans, ook podiumbouwer van Fortarock.

Kreeg je een vrijbrief wat je mocht boeken? Of waren er nog wel richtlijnen zoals een budget?
In eerste instantie was het idee: een kleinschalig podium met kleine garagerock acts uit eigen land. Maar wel de betere bands. Rhinorino, Batwölf en J.C. Thomas and the Missing Slippers hadden al op het podium bij Bossche Brouwers aan de Vaart gestaan en stonden bovenaan het lijstje. Ook Monomyth stond op het verlanglijstje, ook al hebben deze niet op de Tramkade gestaan.

Hank Wolfskin
Paramatman

Daarnaast had ik nog meer bands die ik graag de kans zou geven op dit festival te staan, zoals bijvoorbeeld Switch Bones, Bartek, The Guru Guru en Paramatman. Maar doordat Fortarock op een ongunstig moment in het seizoen gepland is was het lastig de juiste grote acts te boeken, daardoor liep de kaartverkoop achter en is er besloten om een podium te laten vervallen. De al geboekte acts van dat podium kregen een plekje in Hank’s Garage. Samenwerking met de programmeur van Fortarock ging helemaal prima en deze acts passen er uiteindelijk zeer goed bij.

Wat kunnen bezoekers verwachten van de artiesten die jij hen voorschotelt?
Het zijn de acts uit eigen land die nog niet heel bekend zijn, die op radio niet veel ruimte krijgen maar die een super vet optreden neer weten te zetten. Met een ongepolijste rauwe rand.

Hank Wolfskin
Hanks Garage

Is het ook meteen je droom line up of waren er artiesten die je liever had geboekt die niet beschikbaar waren?
Een tiental jaar geleden moest je voor een toffe band naar België uitwijken, in Nederland leken we het niet te snappen. Dit is veranderd. We kunnen ons nu zeker weer meten met de Belgen. De bands die we hebben benaderd waren zonder uitzondering allemaal meteen enthousiast. De drumster van Rhinorino kan dit optreden hoogzwanger nog net doen omdat het gehoor van haar baby nog niet ontwikkeld is (las ik op hun pagina 😊 ). Ik ben erg blij met dit programma, zou het alleen nog verder willen uitbreiden (meer bands!)

Zie je jezelf ook zoiets doen in Den Bosch en wat zou er moeten gebeuren om dit zover te krijgen?
Den Bosch heeft een kleine muziekscene doordat het aanbod jaren klein is geweest. Je ziet niet snel mensen van andere steden afreizen naar Den Bosch. Na het stoppen van Popwerk is het jaren niet erg spannend geweest. Nu begint dit in mijn ogen positief te veranderen: Rauwkost, Popronde, Oranjekade en laatst nog AntiShit geven alternatieve gitaar georiënteerde muziek een duw de goede richting op en zijn festivals waar we als stad trots op mogen zijn. Wij hebben met ons brouwpodium bij deze festivals ons steentje bij mogen dragen en daar zijn we zeer blij mee. Daar gaan we de komende jaren hopelijk mee door!

Welke artiest in jouw garage mogen bezoekers zeker niet missen?
Gewoon de hele tijd die garage niet uit gaan. Maar als ik er één moet noemen -zonder de anderen te kort te doen- zou ik zeker even komen kijken naar J.C. Thomaz and the Missing Slippers. Die gaan waarschijnlijk wel weer voor een verrassing zorgen.

Wat ga je zelf draaien tussen de optredens door?
Metal zal op de rest van het terrein al flink vertegenwoordigd zijn, dus het zal garage rock en punkrock worden voor een groot deel. Het aanbod nieuwe muziek is ontzettend groot (in tegenstelling tot wat vaak beweerd wordt). Maar ook de klassiekers (zoals vroeger gedraaid werden in Totaalcafé Boulevard) zullen veel langskomen. Hank’s Garage staat direct bij de entree in een gezellige hoek met speciaalbier en vuurschaal (ik weet nog niet zeker of de danseressen in kooien door gaan) dus we gaan een feestje bouwen!


Met 1 kaartje kun je met z’n tweeën binnen! Dat betekent dat je voor €20,- pp/dag naar alle bands kunt kijken.

Dropkick Murphys

Paaspop 2019 en Dropkick Murphys een goed huwelijk

Een heerlijk recept dat niet uit lijkt te werken

Paaspop en de Dropkick Murphys zijn een goed huwelijk. De laatste keer mag op dit festival mag dan negen jaar geleden zijn. Tussendoor plantte de organisatie achter Paaspop de Keltische Punkband al twee keer in een uitverkocht Klokgebouw. En ook vandaag mogen ze de volgestroomde Apollo komen plat spelen.

Dropkick Murphys

Dropkick Murphys
Dropkick Murphys in de Apollo foto: Bart Heemskerk

Over Dropkick Murphys zou je kunnen zeggen, heb je ze in één show gezien dan heb je ze allemaal gezien. Maar dat doet deze mannen toch echt geen recht. Natuurlijk is het allemaal hartstikke cliché, tapt de band al jaren uit hetzelfde Guinness vaatje en qua vernieuwing is er alleen door bezettingswisselingen wat anders te zien bij een optreden. Maar dat doet er allemaal echt niet toe als de mannen het podium beklimmen en met zijn allen beginnen te spelen als een bezetene. De band is gelijk in beweging en het publiek doet vrolijk mee.

Dropkick Murphys
Dansende zee in Apollo foto: Bart Heemskerk

Door het vaste recept kan er eigenlijk weinig misgaan en ondanks hun naam treedt de wet niet in werking. De Apollo is één dansende zee en dat gaat het hele uur door. De ballades als Rose Tattoo natuurlijk vormen een mooi intermezzo, vooral voor de niet-kenner die anders denkt dat die de hele tijd naar het zelfde nummer staat te kijken. Gek genoeg, denk ik dat het niet eens uit zou maken, De Dropkick Murphys zijn meesterbrouwers als het gaat om het combineren van de klassieke punk met de Ierse Folk en hoe simpel het ook lijkt, de truc mist na dik 20 jaar zijn uitwerking nog steeds niet.

Dropkick Murphys
Al Barr foto: Bart Heemskerk

Het blijft een mooi gezicht. De hardwerkende Dropkick Murphys met de beide zangers als boegbeeld spreken tussendoor weinig met het publiek en sporen vooral aan om te blijven dansen en te moshen, terwijl ze in sneltreinvaart door hun korte nummers heen jagen. En het publiek? Dat juicht, springt, zet heel hard in op nummers als The Hardest Mile en Shipping Up to Boston en krijgt wat het wil.

Of ze nu Dropkick Murphys voor de twaalfde keer zien (ondergetekende) of voor de eerste keer, zodra het voorbij is denkt iedereen nog maar één ding, ” let’s go (again) Murphy’s”. Met recht kan je zeggen: Paaspop 2019 en de Dropkick Murphys een goed recept zijn dat maar niet uit lijkt te werken.


cover foto: Bart Heemskerk

Idles

Paaspop 2019 IDLES: de betere keerzijde van Brexit

Boze arbeiderspunk band muzikaal hoogtepunt van het jaar

Idles en Brexit staan op gespannen voet met elkaar. De crisis in het Verenigd Koninkrijk, ontstaan door Brexit, is echter ook een goede voedingsbodem voor maatschappijkritische bands zoals Idles.

Brexit

Idles
Idles

Het Verenigd Koninkrijk mag dan in een crisis verkeren door Brexit, de keerzijde is wel dat er nu vernieuwde aandacht is voor de boze arbeiderspunk die het jaren ’70 zo goed deed aan de overkant van de Noordzee. Waren het destijds Sex Pistols, Clash of Exploited, schitteren nu geweldige bands als Shame, Savages en het heftige Idles dat hun tour vanavond in de Jack Daniels tent afsluit.

Waar zien we dat nog? Een band die zijn eigen soundcheck doet? Idles lijkt ermee te willen zeggen, wij maken het liefst onze eigen handen vuil. De mannen van Idles hebben er ook zichtbaar plezier in. Ze zetten allerlei foute nummers in ( Bon Jovi, Whitney Houston) en houden vrolijk de gemoederen in de tent bezig dat in spanning wacht op de storm die komen gaat.

De tent loopt niet snel vol, maar uit gesprekken valt op dat de meesten vooral aangetrokken zijn door de reputatie die Idles in heel korte tijd heeft opgebouwd. Afgelopen maand hebben ze zowel het kleine Helling in Utrecht als het grote Doornroosje in Nijmegen omver geblazen en de verwachtingen voor vanavond zijn dan ook niet anders.

Kakofonisch volume

Idles
Kakofonisch volume

Als de bandleden van Idles dan eindelijk hun instrumenten oppakken en zanger Joe Talbot de eerste woorden schreeuwt, komt er geen storm maar is het gelijk een razende punk-orkaan die de Jack Daniels tent uit zijn haringen lijkt te trekken. Het publiek gaat ook meteen uit zijn plaat op nummers als Never fight a man with a perm, Samaritans en uitsmijter Danny Nedelko .
Het mosht en crowdsurt raak terwijl de bandleden maffe dansjes doen en al vanaf het eerste nummer over het hek klimmen om zich ertussen te begeven terwijl ze met hun kakofonisch volume ieders trommelvliezen op de proef stellen.

Idles ademt punk uit al zijn poriën en laat dat de hele set blijken. Zeker als Joe een moment tussen de nummers liever benut om de aanwezige fotografen uit te kafferen dan om bij te komen. Later pakken ze wel hun rust tussendoor, maar ook dan praat de zanger aan één stuk over de tour, zijn gezin, het leven waarin we nu verkeren en doet dat op een haast vertederende manier om vervolgens weer te ontaarden in die stampende, woedende working class hero die zich ergert aan alle huidige irritaties en politieke vraagstukken.

Idles
Idles is punk en nog eens punk

De hoge verwachtingen van Idles worden helemaal waargemaakt. Soms nog iets over de top als de gitaristen hun snaren schuren over het hekwerk en het hele podium chaotisch overkomt (zeker als de leden van supportgroep Life het podium betreden en mee gaan doen). Maar het zichtbare genot op de gelaten van zowel band als publiek doen vermoeden dat je dit niet had mogen missen. Whiskeymerk Jack Daniels mag in zijn handen wrijven dat het vanavond zijn naam mag verbinden aan één van de werkelijke muzikale hoogtepunten van dit jaar,

De Staat

De Staat stijgt boven de Nederlandse clubscene uit

Fantastische muzikale reis en visueel spektakel

Nog niet zolang geleden werd er nog flink gemopperd op de grote som subsidie die De Staat ontving van de staat. Vandaag lijkt dat allemaal voltooid verleden tijd, de band STAAT weer, of nog steeds eigenlijk.
Voor wie zich nog afvroeg of De Staat nog werkelijk wat toevoegt aan de Nederlandse muziekscene kan al na twee nummers de mond worden gesnoerd.

De Staat
De Staat-Vedran Mircetic foto: Marcel Krijgsman

Het laatste album Bubble Gum was al een goede voorbode voor wat vanavond gebracht wordt. De Staat groeit nog steeds, ook op het gebied van optredens, de shows worden steeds indrukwekkender en de fans nemen alleen maar toe.

De Staat
De Staat-Torre Florim foto: Marcel Krijgsman

Visueel vormt het geheel nu helemaal een spektakel. Met op de achtergrond de projectie het artwork op “Bubble Gum” in verschillende vormen en kleuren laat de band zien dat ze in alles boven de Nederlandse clubscene uittornen. Het vormt een ideaal decor waarop zanger Torre Florim en de zijnen het publiek meenemen op een fantastische muzikale reis langs alweer een decennium aan knallers.

Staat
De Staat-Tim van Delft foto: Marcel Krijgsman

Het publiek vermaakt zich kostelijk, zingt bijna alles mee en wordt zelfs getrakteerd op een stukje matinee als Torre en Rocco een duet met bijbehorende choreografie eruitgooien. Daarmee is het nog niet gedaan, de apotheose volgt pas als Witch Doctor wordt ingezet.
De circle-pit begint vanzelf, er hoeft niet eens om te worden gevraagd. Daarna eindigt het geheel met afsluiter Kitty Kitty en zet het bezwete, tevreden publiek een oorverdovend applaus in, niet meer dan terecht.


cover foto: Marcel Krijgsman

Within Temptation

Within Temptation waardige afsluiter Paaspop vrijdag

Fans krijgen waar voor hun geld

Zangeres Sharon den Adel en Within Temptation hebben nog altijd een magische aantrekkingskracht op hun grote achterban. Zij zijn dan ook in grote getale gekomen naar het Paaspop festival dat traditioneel de aftrap vormt van het festivalseizoen in Nederland.

Within Temptation
Within Temptation foto: Bart Heemskerk

Within Temptation sluit dag af
Na de aardschok genaamd Scooter die de Apollo deed beven, lijkt het haast ondankbaar om erachter te mogen afsluiten, maar wie kan dat beter dan de groep die bekend staat als Nederlands beste exportproduct die al jaren stevig in zijn fundament staat: Within Temptation.

Dat Within Temptation groot is, blijkt al wel uit de vele verschillende T-shirts in omloop die vooraf de tent binnendrommen. De fans dringen zich naar voren. Voor hen is het optreden al geslaagd voor en wel het is begonnen. Als Sharon den Adel opkomt en met de vlag begint te zwaaien, zwelt het gejuich alleen maar aan en neemt niet meer af.

Within Temptation
Within Temptation foto: Bart Heemskerk

De eerste nummers doen wel wat gezapig aan, wat later wordt geweten technische mankementen waarvoor de zangeres zich verontschuldigd en een time out inlast. Als ze even later terugkomt, gooit ze haar witte gewaad af en worden hits ingezet als Stand My Ground en In the middle of the Night en doet Within Temptation precies waar het voor gekomen is; hun fans waar voor hun geld geven.

Hoewel je verwacht dat ook voor hen de jaren gaan tellen blijkt dat uit niets wat zij ons voorschotelen. Sharon zingt nog even zuiver als altijd, de leden spelen strak en met overgave en de fijne lichtshow, visuals en het vuurwerk doen de rest. Het publiek zingt enthousiast mee en applaudisseert hard aan het eind van elk nummer. Een waardiger afsluiter dan met Within Temptation kon Paaspop zich niet wensen van deze fijne eerste dag.


Festivalseizoen in Nederland
Dit jaar zijn er naar verwachting ruim 1100 festivals in Nederland, waar in totaal zo’n 19 miljoen bezoekers op afkomen. Dat zijn er aanzienlijk meer dan vorig jaar, toen er 836 festivals waren.

Coverfoto: Bart Heemskerk

White Lies

Paaspop 2019 White Lies gaan helemaal los

Indie post new wave band na 10 jaar hun plek wel verdiend

De band White Lies uit het Verenigd Koninkrijk tilt – duidelijk geïnspireerd door acts als Joy Division en Teardrop Explodes – new wave terug naar een stadionwaardig niveau.

White Lies

White Lies
White Lies Paaspop 2019

Tien jaar geleden was daar ineens White Lies met hun imposante eerste album To lose my life, wat bol stond van thema’s als dood en verlies. Wie dacht dat ze daarmee geen volle zalen zouden trekken, kwam bedrogen uit. Hun clubshows zijn steevast uitverkocht en ook de Phoenix puilt werkelijk uit op deze warme avond.

In hun 10 jarig bestaan heb ik het geluk gehad deze band al in vele settings te zien. Overdag in de volle zon op festivals en intiemere optredens in de clubs. Nu gaat mijn voorkeur uit naar laatstgenoemde, simpelweg omdat ze daar het beste uit de verf komen. Paaspop deed een goede zet ze te boeken in deze tent die bijna voor ze lijkt te zijn gemaakt.

White Lies
White Lies in de Phoenix

White Lies opent met het recente nummer Time to give in een bijna geheeld donkere setting. Alleen de piano en de zanger staan in het licht en brengen het nummer zo helder en breekbaar dat het publiek al smelt voor de show goed en wel is begonnen. Als vervolgens de drums en bas aansluiten wordt gelijk ingezet met Fairwell to the fairground en dan zijn ze echt los.

Felle lasers, strak geluid zorgen voor een geweldige set waarin alle hits voorbij komen en het gretig meezingende publiek op zijn wenken wordt bediend. De show van White Lies zit erg strak in elkaar en omdat de vaart er flink in blijft zitten, blijkt het uur dat de mannen mogen spelen achteraf veel te kort. Zeker gezien dit echt de setting is waar deze band thuishoort en ze hun plek na jaren hard aan de weg timmeren hebben verdiend.

Scooter

Scooter op Paaspop 2019 meest energieke show van de dag

Van Rave-hit-machine naar Culthelden

Scooter, u love ‘em or u hate ‘em. Van tevoren leek je de Paaspopbezoeker in twee groepen te kunnen verdelen; de mensen die er nog niet dood gevonden wilden worden en de groep voor wie het optreden van Scooter  het hoogtepunt van de dag zou worden.

Scooter
Scooter foto: Bart Heemskerk

Wie de jaren ’90 bewust mee heeft gemaakt, kon er natuurlijk niet omheen. Geen middelbaar schoolfeest was compleet zonder de stampers  van deze Duitse hit-act. Meeliftend op het succes van de gabber en rave/happy hardcore-scene bouwde ze in die tijd al een goede live reputatie op. Waar Scooter kwam was het feestje en dat is vanavond na al die jaren dan ook niet anders.

Alleen al hun opkomst verdient een pluim. De spanning wordt zorgvuldig opgebouwd. De tent is net een grote, zoemende bijenkorf dat elk moment lijkt te gaan uitvliegen wachtend op hun koningin. En zo voelt het de eerste minuten ook.

Scooter
Lichtshow foto: Max Kneefel

Scooter maakt meteen duidelijk dat ons een grote show te wachten staat. Met een grote lasershow, achtergrond danseressen die met flinke vlaggen zwaaien, wordt het publiek alleen maar meer opgezweept tot het grote moment dat het gezicht van de groep, HP Geerdes, alsof hij Jezus zelf is de spotlight instapt en Rave teacher inzet.

Vanaf dat moment is de tent één grote dansende menigte. Mensen van boven de veertig dansen alsof ze weer 20 zijn en ook de generatie die het niet heeft meegemaakt wordt makkelijk ingepakt door de harmonieuze melodieën vergezeld van de stadionrefreinen.

Alle grote hits komen dan ook voorbij in deze gelikte show. Scooter is een grote geoliede machine die hun muziek met een mitrailleur leegschiet over het publiek. Ook wie er niet van houdt moet toegeven dat in een dik uur een lust voor het oog voorbij komt. Prachtige visuals, de danseressen die zich in een moordend tempo omkleden voor elk nummer en er steeds strak uit blijven zien en letterlijk als klap op de vuurpijl de goed getimede Pyro technics die werkelijk steeds inslaan als een bom.

Scooter
Raveband Scooter

Scooter kwam, zag en overwon.  Met werkelijk de meest energieke show van de dag leggen ze de lat gelijk hoog voor de andere festivalacts.
Van tevoren had ik gelezen dat Scooter meedeelde dat ze na deze tour graag serieus genomen willen worden als muziek act. Maar één ding is zeker na Paaspop, hun status als culthelden is gevestigd.


coverfoto: Bart Heemskerk

Yungblud

Yungblud: wervelwind die niet in een hokje past.

Een hete puree van stijlen met veel herrie

Yungblud, aka Dominic Harisson is flink bezig aan een opmars. Sinds vorig jaar zijn debuut verscheen stromen de boekingen binnen. En met de buzz rondom zijn persoon en zijn social media, lijkt het slechts een kwestie van tijd voor een tent als deze veel te klein is voor hem en zijn band.

Phoenix

Yungblud
Yungblud foto: Max Kneefel

Aangekomen in de Phoenix tref ik dan niet wat ik had verwacht. Verrassend is de tent slechts halfvol. En aan het publiek zie je wel wat de doelgroep is van deze jonge zanger uit Doncaster, namelijk de Youtube generatie die met zijn allen verantwoordelijk zijn voor zijn miljoenen views.

Wat ook meteen opvalt is de bezetting op het podium. Slechts één gitarist en een drummer en zelf loopt Yungblud met een tamboerijn in zijn hand. Het lijkt allemaal niet zoveel om het lijf te hebben. Ook als je ziet hoe ze zijn gekleed. De rode en zwarte streepjestrui van Dominic lijkt zo te zijn gejat van Kurt Cobain en ook over alle details bij de anderen is veel nagedacht.

Wervelwind
Maar als ze eenmaal beginnen met spelen, springt de vlam in de pan en wordt het duidelijk met wat voor een wervelwind we te maken hebben. De groep maakt veel herrie met zijn drieën en dat slaat direct over op het publiek dat vrolijk meeschreeuwt en springt. De puree van stijlen (ska, hiphop en punk) die wordt gebracht valt dan nergens in een hokje te plaatsen, de aanwezige jongeren vinden het allemaal schitterend.

Yungblud
Yungblud Youtube generatie foto: Max Kneefel

Dat heeft natuurlijk alles te maken met de energie van de frontman. Als een kind in de speeltuin fladdert hij het hele podium over, spuugt hij zijn teksten uit en vergeet hij niet om de tent aan te zetten tot meedoen.

Yungblud mag dan niet vernieuwend zijn, de overgave waarmee het allemaal wordt gebracht, zorgt wel dat het publiek een heerlijke tijd heeft en hij oogst dan ook met gepaste trots het applaus.


cover foto: Coen van Tartwijk