Hank Wolfskin

Interview met Hank Wolfskin initiatiefnemer Hanks Garage

Kleinschalig podium met kleine garagerock acts uit eigen land

De droom van Hank Wolfskin (één van zijn dromen) is uitgekomen. Hank heeft zijn eigen podium genaamd Hanks Garage. KLANKGAT strikte Hank Wolfskin om hem daarover uit te vragen.

Hank Wolfskin

Fortarock in Nijmegen is al sinds 2009 het Heavy Music Festival van Nijmegen. Dit weekend vormt het Goffertpark weer het toneel voor het grootste Metal/Rock festival van Nederland waar afgelopen jaren vele grote en harde namen hebben gespeeld. En dit jaar krijgt het ook een Bosch randje.

Want voor één Bosschenaar komt er dit weekend een droom uit. Hank Wolfskin, eigenaar Bossche Brouwerspodium aan de Vaart, heeft er zijn eigen podium gekregen genaamd Hank’s Garage. Een podium wat hij helemaal zelf heeft mogen programmeren met muziek die we kennen uit zijn café.

Interview met Hank Wolfskin

Hank Wolfskin
Hank Wolfskin

Tijd om een praatje te maken met Hank Wolfskin (echte naam bekend bij redactie).

KLANKGAT: Komend weekend heb je een eigen podium op het prestigieuze harde muziek festival Fortarock in Nijmegen. Hoe kwam de organisatie in contact met jou?
Hank Wolfskin: Via mijn compagnon bij de Bossche Brouwers Victor Kooijmans, ook podiumbouwer van Fortarock.

Kreeg je een vrijbrief wat je mocht boeken? Of waren er nog wel richtlijnen zoals een budget?
In eerste instantie was het idee: een kleinschalig podium met kleine garagerock acts uit eigen land. Maar wel de betere bands. Rhinorino, Batwölf en J.C. Thomas and the Missing Slippers hadden al op het podium bij Bossche Brouwers aan de Vaart gestaan en stonden bovenaan het lijstje. Ook Monomyth stond op het verlanglijstje, ook al hebben deze niet op de Tramkade gestaan.

Hank Wolfskin
Paramatman

Daarnaast had ik nog meer bands die ik graag de kans zou geven op dit festival te staan, zoals bijvoorbeeld Switch Bones, Bartek, The Guru Guru en Paramatman. Maar doordat Fortarock op een ongunstig moment in het seizoen gepland is was het lastig de juiste grote acts te boeken, daardoor liep de kaartverkoop achter en is er besloten om een podium te laten vervallen. De al geboekte acts van dat podium kregen een plekje in Hank’s Garage. Samenwerking met de programmeur van Fortarock ging helemaal prima en deze acts passen er uiteindelijk zeer goed bij.

Wat kunnen bezoekers verwachten van de artiesten die jij hen voorschotelt?
Het zijn de acts uit eigen land die nog niet heel bekend zijn, die op radio niet veel ruimte krijgen maar die een super vet optreden neer weten te zetten. Met een ongepolijste rauwe rand.

Hank Wolfskin
Hanks Garage

Is het ook meteen je droom line up of waren er artiesten die je liever had geboekt die niet beschikbaar waren?
Een tiental jaar geleden moest je voor een toffe band naar België uitwijken, in Nederland leken we het niet te snappen. Dit is veranderd. We kunnen ons nu zeker weer meten met de Belgen. De bands die we hebben benaderd waren zonder uitzondering allemaal meteen enthousiast. De drumster van Rhinorino kan dit optreden hoogzwanger nog net doen omdat het gehoor van haar baby nog niet ontwikkeld is (las ik op hun pagina 😊 ). Ik ben erg blij met dit programma, zou het alleen nog verder willen uitbreiden (meer bands!)

Zie je jezelf ook zoiets doen in Den Bosch en wat zou er moeten gebeuren om dit zover te krijgen?
Den Bosch heeft een kleine muziekscene doordat het aanbod jaren klein is geweest. Je ziet niet snel mensen van andere steden afreizen naar Den Bosch. Na het stoppen van Popwerk is het jaren niet erg spannend geweest. Nu begint dit in mijn ogen positief te veranderen: Rauwkost, Popronde, Oranjekade en laatst nog AntiShit geven alternatieve gitaar georiënteerde muziek een duw de goede richting op en zijn festivals waar we als stad trots op mogen zijn. Wij hebben met ons brouwpodium bij deze festivals ons steentje bij mogen dragen en daar zijn we zeer blij mee. Daar gaan we de komende jaren hopelijk mee door!

Welke artiest in jouw garage mogen bezoekers zeker niet missen?
Gewoon de hele tijd die garage niet uit gaan. Maar als ik er één moet noemen -zonder de anderen te kort te doen- zou ik zeker even komen kijken naar J.C. Thomaz and the Missing Slippers. Die gaan waarschijnlijk wel weer voor een verrassing zorgen.

Wat ga je zelf draaien tussen de optredens door?
Metal zal op de rest van het terrein al flink vertegenwoordigd zijn, dus het zal garage rock en punkrock worden voor een groot deel. Het aanbod nieuwe muziek is ontzettend groot (in tegenstelling tot wat vaak beweerd wordt). Maar ook de klassiekers (zoals vroeger gedraaid werden in Totaalcafé Boulevard) zullen veel langskomen. Hank’s Garage staat direct bij de entree in een gezellige hoek met speciaalbier en vuurschaal (ik weet nog niet zeker of de danseressen in kooien door gaan) dus we gaan een feestje bouwen!


Met 1 kaartje kun je met z’n tweeën binnen! Dat betekent dat je voor €20,- pp/dag naar alle bands kunt kijken.

Dropkick Murphys

Paaspop 2019 en Dropkick Murphys een goed huwelijk

Een heerlijk recept dat niet uit lijkt te werken

Paaspop en de Dropkick Murphys zijn een goed huwelijk. De laatste keer mag op dit festival mag dan negen jaar geleden zijn. Tussendoor plantte de organisatie achter Paaspop de Keltische Punkband al twee keer in een uitverkocht Klokgebouw. En ook vandaag mogen ze de volgestroomde Apollo komen plat spelen.

Dropkick Murphys

Dropkick Murphys
Dropkick Murphys in de Apollo foto: Bart Heemskerk

Over Dropkick Murphys zou je kunnen zeggen, heb je ze in één show gezien dan heb je ze allemaal gezien. Maar dat doet deze mannen toch echt geen recht. Natuurlijk is het allemaal hartstikke cliché, tapt de band al jaren uit hetzelfde Guinness vaatje en qua vernieuwing is er alleen door bezettingswisselingen wat anders te zien bij een optreden. Maar dat doet er allemaal echt niet toe als de mannen het podium beklimmen en met zijn allen beginnen te spelen als een bezetene. De band is gelijk in beweging en het publiek doet vrolijk mee.

Dropkick Murphys
Dansende zee in Apollo foto: Bart Heemskerk

Door het vaste recept kan er eigenlijk weinig misgaan en ondanks hun naam treedt de wet niet in werking. De Apollo is één dansende zee en dat gaat het hele uur door. De ballades als Rose Tattoo natuurlijk vormen een mooi intermezzo, vooral voor de niet-kenner die anders denkt dat die de hele tijd naar het zelfde nummer staat te kijken. Gek genoeg, denk ik dat het niet eens uit zou maken, De Dropkick Murphys zijn meesterbrouwers als het gaat om het combineren van de klassieke punk met de Ierse Folk en hoe simpel het ook lijkt, de truc mist na dik 20 jaar zijn uitwerking nog steeds niet.

Dropkick Murphys
Al Barr foto: Bart Heemskerk

Het blijft een mooi gezicht. De hardwerkende Dropkick Murphys met de beide zangers als boegbeeld spreken tussendoor weinig met het publiek en sporen vooral aan om te blijven dansen en te moshen, terwijl ze in sneltreinvaart door hun korte nummers heen jagen. En het publiek? Dat juicht, springt, zet heel hard in op nummers als The Hardest Mile en Shipping Up to Boston en krijgt wat het wil.

Of ze nu Dropkick Murphys voor de twaalfde keer zien (ondergetekende) of voor de eerste keer, zodra het voorbij is denkt iedereen nog maar één ding, ” let’s go (again) Murphy’s”. Met recht kan je zeggen: Paaspop 2019 en de Dropkick Murphys een goed recept zijn dat maar niet uit lijkt te werken.


cover foto: Bart Heemskerk

Idles

Paaspop 2019 IDLES: de betere keerzijde van Brexit

Boze arbeiderspunk band muzikaal hoogtepunt van het jaar

Idles en Brexit staan op gespannen voet met elkaar. De crisis in het Verenigd Koninkrijk, ontstaan door Brexit, is echter ook een goede voedingsbodem voor maatschappijkritische bands zoals Idles.

Brexit

Idles
Idles

Het Verenigd Koninkrijk mag dan in een crisis verkeren door Brexit, de keerzijde is wel dat er nu vernieuwde aandacht is voor de boze arbeiderspunk die het jaren ’70 zo goed deed aan de overkant van de Noordzee. Waren het destijds Sex Pistols, Clash of Exploited, schitteren nu geweldige bands als Shame, Savages en het heftige Idles dat hun tour vanavond in de Jack Daniels tent afsluit.

Waar zien we dat nog? Een band die zijn eigen soundcheck doet? Idles lijkt ermee te willen zeggen, wij maken het liefst onze eigen handen vuil. De mannen van Idles hebben er ook zichtbaar plezier in. Ze zetten allerlei foute nummers in ( Bon Jovi, Whitney Houston) en houden vrolijk de gemoederen in de tent bezig dat in spanning wacht op de storm die komen gaat.

De tent loopt niet snel vol, maar uit gesprekken valt op dat de meesten vooral aangetrokken zijn door de reputatie die Idles in heel korte tijd heeft opgebouwd. Afgelopen maand hebben ze zowel het kleine Helling in Utrecht als het grote Doornroosje in Nijmegen omver geblazen en de verwachtingen voor vanavond zijn dan ook niet anders.

Kakofonisch volume

Idles
Kakofonisch volume

Als de bandleden van Idles dan eindelijk hun instrumenten oppakken en zanger Joe Talbot de eerste woorden schreeuwt, komt er geen storm maar is het gelijk een razende punk-orkaan die de Jack Daniels tent uit zijn haringen lijkt te trekken. Het publiek gaat ook meteen uit zijn plaat op nummers als Never fight a man with a perm, Samaritans en uitsmijter Danny Nedelko .
Het mosht en crowdsurt raak terwijl de bandleden maffe dansjes doen en al vanaf het eerste nummer over het hek klimmen om zich ertussen te begeven terwijl ze met hun kakofonisch volume ieders trommelvliezen op de proef stellen.

Idles ademt punk uit al zijn poriën en laat dat de hele set blijken. Zeker als Joe een moment tussen de nummers liever benut om de aanwezige fotografen uit te kafferen dan om bij te komen. Later pakken ze wel hun rust tussendoor, maar ook dan praat de zanger aan één stuk over de tour, zijn gezin, het leven waarin we nu verkeren en doet dat op een haast vertederende manier om vervolgens weer te ontaarden in die stampende, woedende working class hero die zich ergert aan alle huidige irritaties en politieke vraagstukken.

Idles
Idles is punk en nog eens punk

De hoge verwachtingen van Idles worden helemaal waargemaakt. Soms nog iets over de top als de gitaristen hun snaren schuren over het hekwerk en het hele podium chaotisch overkomt (zeker als de leden van supportgroep Life het podium betreden en mee gaan doen). Maar het zichtbare genot op de gelaten van zowel band als publiek doen vermoeden dat je dit niet had mogen missen. Whiskeymerk Jack Daniels mag in zijn handen wrijven dat het vanavond zijn naam mag verbinden aan één van de werkelijke muzikale hoogtepunten van dit jaar,

De Staat

De Staat stijgt boven de Nederlandse clubscene uit

Fantastische muzikale reis en visueel spektakel

Nog niet zolang geleden werd er nog flink gemopperd op de grote som subsidie die De Staat ontving van de staat. Vandaag lijkt dat allemaal voltooid verleden tijd, de band STAAT weer, of nog steeds eigenlijk.
Voor wie zich nog afvroeg of De Staat nog werkelijk wat toevoegt aan de Nederlandse muziekscene kan al na twee nummers de mond worden gesnoerd.

De Staat
De Staat-Vedran Mircetic foto: Marcel Krijgsman

Het laatste album Bubble Gum was al een goede voorbode voor wat vanavond gebracht wordt. De Staat groeit nog steeds, ook op het gebied van optredens, de shows worden steeds indrukwekkender en de fans nemen alleen maar toe.

De Staat
De Staat-Torre Florim foto: Marcel Krijgsman

Visueel vormt het geheel nu helemaal een spektakel. Met op de achtergrond de projectie het artwork op “Bubble Gum” in verschillende vormen en kleuren laat de band zien dat ze in alles boven de Nederlandse clubscene uittornen. Het vormt een ideaal decor waarop zanger Torre Florim en de zijnen het publiek meenemen op een fantastische muzikale reis langs alweer een decennium aan knallers.

Staat
De Staat-Tim van Delft foto: Marcel Krijgsman

Het publiek vermaakt zich kostelijk, zingt bijna alles mee en wordt zelfs getrakteerd op een stukje matinee als Torre en Rocco een duet met bijbehorende choreografie eruitgooien. Daarmee is het nog niet gedaan, de apotheose volgt pas als Witch Doctor wordt ingezet.
De circle-pit begint vanzelf, er hoeft niet eens om te worden gevraagd. Daarna eindigt het geheel met afsluiter Kitty Kitty en zet het bezwete, tevreden publiek een oorverdovend applaus in, niet meer dan terecht.


cover foto: Marcel Krijgsman

Within Temptation

Within Temptation waardige afsluiter Paaspop vrijdag

Fans krijgen waar voor hun geld

Zangeres Sharon den Adel en Within Temptation hebben nog altijd een magische aantrekkingskracht op hun grote achterban. Zij zijn dan ook in grote getale gekomen naar het Paaspop festival dat traditioneel de aftrap vormt van het festivalseizoen in Nederland.

Within Temptation
Within Temptation foto: Bart Heemskerk

Within Temptation sluit dag af
Na de aardschok genaamd Scooter die de Apollo deed beven, lijkt het haast ondankbaar om erachter te mogen afsluiten, maar wie kan dat beter dan de groep die bekend staat als Nederlands beste exportproduct die al jaren stevig in zijn fundament staat: Within Temptation.

Dat Within Temptation groot is, blijkt al wel uit de vele verschillende T-shirts in omloop die vooraf de tent binnendrommen. De fans dringen zich naar voren. Voor hen is het optreden al geslaagd voor en wel het is begonnen. Als Sharon den Adel opkomt en met de vlag begint te zwaaien, zwelt het gejuich alleen maar aan en neemt niet meer af.

Within Temptation
Within Temptation foto: Bart Heemskerk

De eerste nummers doen wel wat gezapig aan, wat later wordt geweten technische mankementen waarvoor de zangeres zich verontschuldigd en een time out inlast. Als ze even later terugkomt, gooit ze haar witte gewaad af en worden hits ingezet als Stand My Ground en In the middle of the Night en doet Within Temptation precies waar het voor gekomen is; hun fans waar voor hun geld geven.

Hoewel je verwacht dat ook voor hen de jaren gaan tellen blijkt dat uit niets wat zij ons voorschotelen. Sharon zingt nog even zuiver als altijd, de leden spelen strak en met overgave en de fijne lichtshow, visuals en het vuurwerk doen de rest. Het publiek zingt enthousiast mee en applaudisseert hard aan het eind van elk nummer. Een waardiger afsluiter dan met Within Temptation kon Paaspop zich niet wensen van deze fijne eerste dag.


Festivalseizoen in Nederland
Dit jaar zijn er naar verwachting ruim 1100 festivals in Nederland, waar in totaal zo’n 19 miljoen bezoekers op afkomen. Dat zijn er aanzienlijk meer dan vorig jaar, toen er 836 festivals waren.

Coverfoto: Bart Heemskerk

White Lies

Paaspop 2019 White Lies gaan helemaal los

Indie post new wave band na 10 jaar hun plek wel verdiend

De band White Lies uit het Verenigd Koninkrijk tilt – duidelijk geïnspireerd door acts als Joy Division en Teardrop Explodes – new wave terug naar een stadionwaardig niveau.

White Lies

White Lies
White Lies Paaspop 2019

Tien jaar geleden was daar ineens White Lies met hun imposante eerste album To lose my life, wat bol stond van thema’s als dood en verlies. Wie dacht dat ze daarmee geen volle zalen zouden trekken, kwam bedrogen uit. Hun clubshows zijn steevast uitverkocht en ook de Phoenix puilt werkelijk uit op deze warme avond.

In hun 10 jarig bestaan heb ik het geluk gehad deze band al in vele settings te zien. Overdag in de volle zon op festivals en intiemere optredens in de clubs. Nu gaat mijn voorkeur uit naar laatstgenoemde, simpelweg omdat ze daar het beste uit de verf komen. Paaspop deed een goede zet ze te boeken in deze tent die bijna voor ze lijkt te zijn gemaakt.

White Lies
White Lies in de Phoenix

White Lies opent met het recente nummer Time to give in een bijna geheeld donkere setting. Alleen de piano en de zanger staan in het licht en brengen het nummer zo helder en breekbaar dat het publiek al smelt voor de show goed en wel is begonnen. Als vervolgens de drums en bas aansluiten wordt gelijk ingezet met Fairwell to the fairground en dan zijn ze echt los.

Felle lasers, strak geluid zorgen voor een geweldige set waarin alle hits voorbij komen en het gretig meezingende publiek op zijn wenken wordt bediend. De show van White Lies zit erg strak in elkaar en omdat de vaart er flink in blijft zitten, blijkt het uur dat de mannen mogen spelen achteraf veel te kort. Zeker gezien dit echt de setting is waar deze band thuishoort en ze hun plek na jaren hard aan de weg timmeren hebben verdiend.

Scooter

Scooter op Paaspop 2019 meest energieke show van de dag

Van Rave-hit-machine naar Culthelden

Scooter, u love ‘em or u hate ‘em. Van tevoren leek je de Paaspopbezoeker in twee groepen te kunnen verdelen; de mensen die er nog niet dood gevonden wilden worden en de groep voor wie het optreden van Scooter  het hoogtepunt van de dag zou worden.

Scooter
Scooter foto: Bart Heemskerk

Wie de jaren ’90 bewust mee heeft gemaakt, kon er natuurlijk niet omheen. Geen middelbaar schoolfeest was compleet zonder de stampers  van deze Duitse hit-act. Meeliftend op het succes van de gabber en rave/happy hardcore-scene bouwde ze in die tijd al een goede live reputatie op. Waar Scooter kwam was het feestje en dat is vanavond na al die jaren dan ook niet anders.

Alleen al hun opkomst verdient een pluim. De spanning wordt zorgvuldig opgebouwd. De tent is net een grote, zoemende bijenkorf dat elk moment lijkt te gaan uitvliegen wachtend op hun koningin. En zo voelt het de eerste minuten ook.

Scooter
Lichtshow foto: Max Kneefel

Scooter maakt meteen duidelijk dat ons een grote show te wachten staat. Met een grote lasershow, achtergrond danseressen die met flinke vlaggen zwaaien, wordt het publiek alleen maar meer opgezweept tot het grote moment dat het gezicht van de groep, HP Geerdes, alsof hij Jezus zelf is de spotlight instapt en Rave teacher inzet.

Vanaf dat moment is de tent één grote dansende menigte. Mensen van boven de veertig dansen alsof ze weer 20 zijn en ook de generatie die het niet heeft meegemaakt wordt makkelijk ingepakt door de harmonieuze melodieën vergezeld van de stadionrefreinen.

Alle grote hits komen dan ook voorbij in deze gelikte show. Scooter is een grote geoliede machine die hun muziek met een mitrailleur leegschiet over het publiek. Ook wie er niet van houdt moet toegeven dat in een dik uur een lust voor het oog voorbij komt. Prachtige visuals, de danseressen die zich in een moordend tempo omkleden voor elk nummer en er steeds strak uit blijven zien en letterlijk als klap op de vuurpijl de goed getimede Pyro technics die werkelijk steeds inslaan als een bom.

Scooter
Raveband Scooter

Scooter kwam, zag en overwon.  Met werkelijk de meest energieke show van de dag leggen ze de lat gelijk hoog voor de andere festivalacts.
Van tevoren had ik gelezen dat Scooter meedeelde dat ze na deze tour graag serieus genomen willen worden als muziek act. Maar één ding is zeker na Paaspop, hun status als culthelden is gevestigd.


coverfoto: Bart Heemskerk

Yungblud

Yungblud: wervelwind die niet in een hokje past.

Een hete puree van stijlen met veel herrie

Yungblud, aka Dominic Harisson is flink bezig aan een opmars. Sinds vorig jaar zijn debuut verscheen stromen de boekingen binnen. En met de buzz rondom zijn persoon en zijn social media, lijkt het slechts een kwestie van tijd voor een tent als deze veel te klein is voor hem en zijn band.

Phoenix

Yungblud
Yungblud foto: Max Kneefel

Aangekomen in de Phoenix tref ik dan niet wat ik had verwacht. Verrassend is de tent slechts halfvol. En aan het publiek zie je wel wat de doelgroep is van deze jonge zanger uit Doncaster, namelijk de Youtube generatie die met zijn allen verantwoordelijk zijn voor zijn miljoenen views.

Wat ook meteen opvalt is de bezetting op het podium. Slechts één gitarist en een drummer en zelf loopt Yungblud met een tamboerijn in zijn hand. Het lijkt allemaal niet zoveel om het lijf te hebben. Ook als je ziet hoe ze zijn gekleed. De rode en zwarte streepjestrui van Dominic lijkt zo te zijn gejat van Kurt Cobain en ook over alle details bij de anderen is veel nagedacht.

Wervelwind
Maar als ze eenmaal beginnen met spelen, springt de vlam in de pan en wordt het duidelijk met wat voor een wervelwind we te maken hebben. De groep maakt veel herrie met zijn drieën en dat slaat direct over op het publiek dat vrolijk meeschreeuwt en springt. De puree van stijlen (ska, hiphop en punk) die wordt gebracht valt dan nergens in een hokje te plaatsen, de aanwezige jongeren vinden het allemaal schitterend.

Yungblud
Yungblud Youtube generatie foto: Max Kneefel

Dat heeft natuurlijk alles te maken met de energie van de frontman. Als een kind in de speeltuin fladdert hij het hele podium over, spuugt hij zijn teksten uit en vergeet hij niet om de tent aan te zetten tot meedoen.

Yungblud mag dan niet vernieuwend zijn, de overgave waarmee het allemaal wordt gebracht, zorgt wel dat het publiek een heerlijke tijd heeft en hij oogst dan ook met gepaste trots het applaus.


cover foto: Coen van Tartwijk

Kraantje Pappie

Kraantje Pappie is zo fout dat het leuk wordt

Het jonge publiek wil alleen maar de hits horen

Kraantje Pappie – inmiddels het grootste exportproduct van Groningen –  met de hit Waar is Kraan?  De titel zou heel toepasselijk zijn geworden als het zou blijven bij die ene hit, maar Alex van der Zouwen aka Kraantje Pappie  vult ondertussen de Apollo en doet een geschikte poging naar de titel van Nederlands Beste Hiphop live-act

Van een afstandje ziet het er misschien een beetje lachwekkend uit, de grote achtergrond met daarop in flinke rode letters het woord Daddy, vele zogeheten crewleden die het podium vullen en natuurlijk de grote man in kwestie zelf die er slonzig bij loopt, waarbij je je afvraagt of dat een pose is, of dat hij er werkelijk niets om geeft. Maar een uur later moet ook ik toegeven dat Kraantje Pappie er met recht arrogant van af mag komen, want hij heeft echt iets neergezet vandaag.

Kraantje Pappie
Kraantje Pappie

Het vooral jonge publiek dat er op af is gekomen wil maar één ding, de hits van Crane horen en vanaf minuut wordt er gezongen en gesprongen met de veelal foute teksten die zelfs als je ze voor het eerst hoort, veel te catchy klinken. En in deze mensenmassa kun je niet anders dan erin meegaan. De show is 1 groot fuifnummer.

Tussendoor spreekt Kraantje Pappie nog wat alles en nog wat, maar dat is nauwelijks te horen. Deels omdat hij zo zacht praat, deels omdat het publiek dat  in constante extase verkeert hem overtreft.

Kraantje Pappie
Kraantje Pappie uit Groningen

Maar hoe kan het ook anders, de bonkende beats en de goede flow waarin Crane zijn nummers overbrengt zijn zo aanstekelijk dat er een hunkering naar meer blijft.
Soms gaat het wat te snel en lijkt hij de snelheid van Eminem te willen evenaren maar iedereen slikt het als zoete koek.

De herkenbare hits als Liefde in de lucht en Pompen doen het heel erg goed.
Maar absolute hoogtepunt wordt toch het nummer “Feesttent” waarbij de aanwezigen zich schor schreeuwen op het refrein, waarbij het lied haast een waar anthem dreigt te worden voor dit weekend. Ik ben om en ik schaam me er niet voor.

For I Am King

Paaspop 2019 For I Am King lijkt onschuldig

Metalgigant-in-spé net een team mariniers

De Thunder Alley mag dan bijna het kleinste podium zijn van Paaspop, maar er komen dit jaar enkele groepen voorbij die alles in zich hebben een grote te worden. Zo ook For I Am King.

For I Am King

For I Am King
For I Am King foto: Coen van Tartwijk

Nadat de bandleden één voor één opkomen weten de aanwezigen die hen niet kennen even niet wat ze mogen verwachten. Zangeres Alma lijkt het publiek te willen bezweren met haar moves als ze haar microfoon opzoekt. Het oogt dan nog allemaal onschuldig met haar prachtige looks en haar outfit, maar dat is snel voorbij als de eerste gitaren worden aangeslagen en zij haar mond opendoet.

Mariniers

For I Am King
Alma Alizadeh

De band is net een team mariniers wat maar één opdracht heeft, geen gevangen nemen. Ze zetten gelijk hard in en halen alles uit de kast om het publiek te overrompelen met Brulboei Alma als boegbeeld die als een ware kamp-commandant bevelen uitschreeuwt en iedereen opzweept tot dichterbij komen en meedoen.

Helaas voor hen is niet iedereen even overtuigd en houden sommigen het voor gezien, maar voor degenen die zijn gebleven, ontpopt zich een steengoede Metal show. Er komt ook steeds meer interactie, iets wat de band heel goed doet. De welgemeende high fives missen hun uitwerking niet en het komt zowaar tot een moshpit.

Haren vliegen rond net als het bier. De groep speelt niet lang, maar genoeg om de mensen tegenover zich voor ze te winnen. En dat mag ook wel, ze hebben er hard genoeg voor gewerkt. Als ze deze energie en overgave blijven volhouden, kun je erop rekenen dat dit een ware metalgigant in spé is.