Jack Poels

Bossche Zomer nodigt uit tot luisteren op onverwachte plekken.

Twee verschillende trio's op twee verschillende locaties

De Bossche Zomer van 2020 is bij lange na niet de Bossche zomer zoals ik die mij herinner. Toegegeven, door zomervakanties elders is het voor mij lang geleden dat ik een Bossche zomer meemaakte. Die lange, landerige, saaie Bossche zomers die bestonden uit bij de Zuiderplas hangen, jointjes roken en in de Boulevard drinken. Die zomers die eeuwig duurden en waar pas weer met de komst van de Parade (of Boulevard of Broken Dreams) wat leven in de brouwerij kwam. Tot die tijd was er nauwelijks iets te doen in de stad.

De Bossche Zomer en Jack Poels

Bossche Zomer
Jack Poels – blauwe vear bij de citadel

Ik maak me sterk dat die zomers tot het verleden behoren. Want waar door afstandsmaatregelen kaalslag dreigde, zette Den Bosch de tegenaanval in. Want de hele zomer lang ontpopten zich, onder de vlag van de Bossche Zomer, in de stad plekken, waar mensen weer mensen konden ontmoeten, en waar weer cultuur en muziek te genieten viel.

Zo stond zanger en componist van de Limburgse band Rowwen Hèze, Jack Poels, onder auspiciën van de Willem Twee, geprogrammeerd in de Citadel. Naar aanleiding van zijn soloplaat ‘Blauwe Vear’ maakt hij een tour door Nederland, en op een mooie zomeravond streek hij neer in Den Bosch.

Jack Poels
Jack Poels

Voorafgaand aan het concert werden we vergast op een samenspel van de zon en wolken, wat een prachtig visueel s opleverde. En de avond moest nog beginnen.
Jack Poels begeleidde zichzelf op gitaar, links van hem bespeelde Bart Jan Baartmans een keur aan snaarinstrumenten en aan de andere kant (we stootten elkaar even aan : Dat is toch… ? Ja toch ?) zat daar inderdaad Bossche coryfee, van Doe Maar-faam, Jan Hendriks.

Poels’ liedjes passen goed bij de sfeer van de avond : rustig, sfeervol, ingetogen. Misschien iets te ingetogen. Het was erg goed en mooi maar echt plakken wilde het ook niet. Elk nummer vertelde een persoonlijk verhaal maar ik werd niet meegenomen in het verhaal. Maar wat een plezier om naar te kijken en te luisteren.

Deze diashow vereist JavaScript.

Hoewel, Kermis In De Hel had voor mij wel herkenbaarheid. Het nummer gaat over een stapavond, over hoe de volgende kroeg de beste kroeg van de avond zal zijn. Ik zag mezelf weer door Oeteldonks straten gaan. Ook de Rowwen Hèze-klassieker ‘De Neus Omhoeg’ raakte de juiste snaar. Vrijwel iedereen zong ingetogen het refrein mee. Het werd een mooie zomeravond.

WAF

Bossche Zomer
WAF – Wido, Arno, Frank

Ook WAF vond onder de Bossche Zomer-vlag een plek om op te treden. In Den Bosch wel te verstaan. In het Vughtse heeft dit trio al aan naamsbekendheid gewerkt, hoewel dat bijzaak was.
Hoofdzaak was, aan het begin van de corona crisis, het optreden voor mensen in instellingen die, wegens corona, de deur niet uit konden en geen bezoek konden ontvangen. WAF (Wido, Arno en Frank) heeft een aantal weken lang trouw opgetreden om deze mensen een hart onder de riem te steken en voor wat afleiding te zorgen.

WAF
WAF – Picknickpark Zuid

Wat er wel voor gezorgd heeft dat ze een breed scala aan nummers hebben moeten leren. Gelukkig hebben ze uit de set, die ze in het Picknickpark spelen, de smartlappen geschrapt. Hoewel Nico Haaks ’Foxy Foxtrot’ een heel eind in de buurt komt… Maar na een middagje zon, luieren, luisteren, eten en drinken op het picknickkleed wordt die meligheid wel gewaardeerd.

WAF
twaalf snaren en een loodgietersinstallatie

WAF bestaat naar eigen zeggen uit ‘twaalf snaren en een loodgietersinstallatie’. Die twaalf snaren liggen voor de hand, de loodgietersinstallatie vertegenwoordigt een altsax, wiens donkere bruine geluid de nummers van mooie donkere accenten voorziet. Alles wordt met veel plezier gespeeld en gezongen en geblazen, waarbij de stemmen elkaar erg goed aanvullen. Ondanks ‘klachten’ van zichzelf, als zouden ze te weinig gerepeteerd hebben, was daar weinig van te merken.

WAF
relaxen in het Zuiderpark

Laten we hopen op nog een mooie, lange nazomer, waarbij we zo nog wat concerten in de buitenlucht kunnen meemaken.


Fotografie Jack Poels – blauwe vear bij de citadel door Francé van der Pol
.

Mark of Chaos

Mark of Chaos verdient echt veel meer publiek

Hardcore bands en seated concerts zijn geen gelukkige combinatie

Mark of Chaos meemaken vanuit een zitplaats aan een tafeltje met een bloemetje erop. Niet in je wildste dromen kom je d’r op. Als dit de toekomst van kleine rockbandjes gaat zijn, moet ik echt op zoek naar een andere hobby. Juist het fysieke, van dicht op elkaar staan en de energie voelen, wat dit soort concerten zo leuk maakte, is totaal weg. Hardcore bands in combinatie met seated concerts vormen echt geen gelukkig huwelijk.

Mark of Chaos

Mark of Chaos
Mark of Chaos

Vrijdag 24 juli staat, midden in de vakantie- en coronatijd, het Betuwse trio Mark of Chaos geprogrammeerd. Op de aankondiging staat ‘hardcore’; voor mij reden om sinds lang weer een concert te bezoeken.

‘Concert’ leze u in de breedste zin van het woord. De grote zaal van de Willem Twee lijkt veranderd in een ruimte waar, binnen niet al te lange tijd, een bridgedrive kan gaan losbarsten. Verspreid over de zaal staan tafeltjes en stoelen. Elk tafeltje is voorzien van een vaasje met kleurige bloemetjes.

Mark of Chaos
seated concert

Wat langer rondkijken leert me dat er éénpersoons en groepstafeltjes zijn. Er van uitgaande dat het misschien uitverkocht is, een plekje aan een éénpersoonstafeltje uitgezocht. Het volume van de muziek op de achtergrond maakt dat punk onverwacht muzak wordt.

Als na verloop van tijd het volume omhoog gaat, stijgt de verwachting. De trommelvliezen kunnen langzaam warm draaien. Als vervolgens de drie mannen van Mark of Chaos het podium betreden is iedereen klaar voor een lekkere pot live hardcore. En met iedereen bedoel ik alle tien betalende bezoekers…

Het zou geen verbazing wekken zou Mark of Chaos uit Rotterdam komen. Het ‘niet lullen maar poetsen’-credo van de havenstad is ook dit trio op het lijf geschreven. Vol gas en vol enthousiasme jagen ze hun nummers er door. Hemelbestormend is het allemaal niet maar dat boeit nu even niet. Het plezier wat deze drie jonge gasten uitstralen doet veel.

Inderdaad, jonge gasten. Dan blijkt, na een set van ongeveer een half uur het tijd is voor de ‘q and a’, ofwel vragen vanuit de zaal, hun leeftijd rond de 21 jaar te liggen. Twee broers, verantwoordelijk voor drums, en bas en zang, blijken van pa, ook aanwezig in de zaal, een gefundeerde punkopvoeding te hebben genoten. UK Subs wist hun ouweheer zich te herinneren. Daar begon hun muzikale vorming mee.

Mark of Chaos
Q and A met Mark of Chaos

Onder leiding van de altijd enthousiaste programmeur Rob van der Ham ontspint zich een ontspannen gesprek tussen band en publiek. Hierin ligt de grote winst van een ‘seated’, klein concert. Het wordt al vrij snel gemoedelijk. Hoewel gemoedelijk al weer rap vergeten is, als Mark of Chaos, na de laatste vragen, met een paar nummers vol gas een dikke punt achter deze avond zet.

Dat Mark of Chaos niet gespeend is van talent, blijkt uit de podiumplek voor Jera On Air die zij verdiend hebben in een bandbattle een paar weken geleden. Hopelijk liggen in 2021 de coronamaatregelen achter ons. Mark of Chaos verdient een concert in een zweterige tent, waar het publiek plakkerig van zweet en bier, zich verdringt voor het podium. Tot die tijd doen we het maar met wat ik afgelopen vrijdag heb gezien.

In tijden van vakantie en corona zullen de zalen niet gevuld raken. Maar een grote pet af voor zowel Mark of Chaos als Willem Twee poppodium, die er toch in geslaagd zijn van iets slechts het beste te maken!


Mark of Chaos on JERA on AIR 2021 op 24, 25 en 26 juni.

Bandleden Mark of Chaos
Tom de Laak – gitaar
Julian Grimm – zang & bas
Benjamin Grimm – drums

Driphead

De jeugd heeft de toekomst : Driphead levert nieuw werk af

Crossing Contacts soms wat eentonig maar met enkele uitschieters goed te pruimen

Beste lezer, het zijn barre tijden. Afhankelijk van je perspectief wel te verstaan. De gemiddelde mondkapjesfabrikant zal wellicht voordeel putten uit de huidige situatie, de gemiddelde concertganger daarentegen behelpt zich met streamingdingetjes en opnames van liveconcerten. Not quite the real thing. Een festivalloze zomer ligt in het verschiet, en of daarna een concert weer hetzelfde zal zijn is maar de vraag.

Driphead – Crossing Contacts

Driphead
Driphead

Maar er wordt nog steeds nieuwe muziek gemaakt, gelukkig. Muziek die je gewoon thuis kan luisteren. Zo staat er sinds eind maart nieuw werk van Driphead op Spotify.
De naam Driphead zal de meesten van jullie nog niks zeggen. Het is het alias van de zoon van de bassist van Irrelevator. En dat dat gezegde over die appel en stam nog steeds geldt, laat Driphead horen op Crossing Contacts.

Inmiddels het tweede album, na The Explicatory uit eind 2019, laat Crossing Contacts dertien nummers lang, horen wat de optelsom van dance, muzikaliteit en smaakvol gebruik van elektronica kan opleveren.

Laten we voorop stellen dat ik absoluut niet de ‘doelgroep’, het gewenste publiek voor Driphead ben. Daar ben ik wellicht te oud, en zeker muzikaal te anders geïnteresseerd voor. Ik zie liever een bandje met elkaar muziek maken dan dat ik een deejay zie optreden. Want, oh ja, dat is de soort muziek die Driphead maakt. Dansmuziek. En dan voornamelijk gebaseerd op drum ‘n’ bass.

Deze diashow vereist JavaScript.

Wat het dan toch leuk maakt om Crossing Contacts te beluisteren, is het plezier en de drive waarmee het gemaakt is. Toegegeven, de beat valt vaak in, juist op het moment dat je het verwacht, dus geen verrassingen daar. Maar de klanken die Driphead kiest om zijn nummers mee te bouwen vind ik vaak verrassend en origineel.

Nummers die naar mijn mening, er net iets boven uitsteken zijn Voltage Controlled en Ctrl c/v. Ook het intro van Cyber Bully is goed gevonden.

Nogmaals, ik ben zeker niet de doelgroep ; het is lastig voor een bakker om des slagers worst te beoordelen. Maar je hoeft geen beenhouwer te zijn om een worst lekker te vinden. Naar mijn idee is Driphead een erg muzikaal mannetje, en Crossing Contacts is goed te pruimen. Mocht je interesse hebben in elektronische dansmuziek, zet Crossing Contacts eens op. Ik ben benieuwd naar wat je er van vindt.


Screenshots Youtube Crossing Contacts (Full album) – By Driphead / Super soldier – Driphead [Official Audio]

Dripping Trees

Eerste single Pulpa van Dripping Trees fraai visitekaartje

Gebruikt de tandarts wel het juiste hamertje en heb ik nou gaatjes of niet?

De band Dripping Trees bracht vrijdag 13 maart haar eerste single Pulpa uit. De bedoeling was ook een promotietour te houden langs Tilburg, Eindhoven en Oss. Dat is geannuleerd vanwege de corona crisis en de daarop volgende lock down van horeca en podia.

Dripping Trees – Pulpa

Dripping Trees - Pulpa
Dripping Trees – Pulpa

Uit de resten van Mexican Surf is Dripping Trees ontstaan. Een Oss’ kwartet, bestaande uit Koen Ruijs, Stijn Luijk, Stef van der Wielen en Stef Leijten. Hun eerste single, Pulpa, is sinds 13 maart beluisterbaar op Spotify.

Vervreemdend
De plaat trapt af met een lekkere stevige gitaarriff, die me gelijk pakt. Vlak erna versterken de drums de groove. Gelijk vanaf het begin lekker op stoom. Je zou bijna automatisch een brullende of schreeuwende zang hier bij verwachten. De zang van Dripping Trees heeft iets vervreemdends. Het schurkt tegen het valse aan, iets wat me aan David Yow van Scratch Acid/ The Jesus Lizard doet denken.

Tandarts

Pulpa
Koen Ruijs

Pulpa beschrijft een bezoekje aan de tandarts: ‘Laying in the chair, blinding is the light, waiting in despair, muscles feeling tight.’ Het klamme zweet staat me al in de handpalmen… Maar meer nog gaat het over de machtsverhouding tussen genoemde tandarts en cliënt. Móet ik wel echt weer een fotootje laten maken? Heb ik wel echt een gaatje? En blind in vertrouwen ga je weer in de stoel liggen.

Maar de rest van de band schreeuwt, net als je onderbewustzijn: ‘Why’re you searching for the hammer?’ Uiteindelijk blijken al je vermoedens waarheid. De angstige vraag van de zanger, versterkt door de band, ‘Are you using the right hammer?!’ blijkt alleen beantwoord te kunnen worden met ‘You ain’t using the right hammer!’

Deze diashow vereist JavaScript.

Knap hoe Dripping Trees het ongemak van een tandartsbezoek in iets meer dan twee minuten duidelijk en tastbaar maken. Ik heb ze afgelopen editie van Rauwkost niet zien spelen, maar ik hoop ze in de toekomst nog eens tegen te komen op een podium hier in de buurt.

En aan hen, en aan jullie allemaal wil ik, in deze bizarre periode, nog de wens meegeven ‘blijf gezond en pas op elkaar’.


Cocaïne Piss

Cocaïne Piss betekent glittershitstorm in je gezicht

Onontkoombare gekte én charme in rauwe verpakking

Cocaïne Piss, cokepiss? De halfpipe van het World Skate Center is voor vandaag ook toegankelijk voor mensen die niet skaten. Zij biedt namelijk een podium voor de Luikse wervelwind die Cocaine Piss heet. De nummers die maximaal anderhalve minuut duren, rammen ze erdoorheen.

Cocaïne Piss

Cocaïne Piss
Cocaïne Piss

Bij de eerste nummers blijft het publiek nog wat angstvallig achterin hangen, maar na wat geruststellende woorden van zangeres Aurélie wordt de afstand tusssen publiek en band kleiner. En gelukkig maar. Cocaïne Piss is niet het soort band dat óp een podium moet staan. Nee, liever ‘gelijkvloers’ met de bezoekers. Onwennig wordt er geluisterd én gekeken.

Cocaïne Piss
Cocaïne Piss avec Aurélie

De bas, drums en gitaar zetten een stevige basis neer van punk, terwijl ver daarboven de schelle stem van de zangeres schalt. Een stem die zowel weerstand oproept, als ook verwarring en bewondering. Het is van eenzelfde ongepolijste directheid, als waar ooit, in de jaren 80, de Engelse anarchopunks van Crass hun boodschap mee naar buiten brachten.

Deze diashow vereist JavaScript.

En van eenzelfde licht irritante a-muzikaliteit. Hoewel… als Steve Albini, van Big Black en Shellac-faam, je plaat wil producen is er wel wat meer aan de hand met Cocaïne Piss.

Cocaïne Piss
Cocaïne Piss Skatehal

De door Cocaïne Piss zelf uitgeroepen ‘glittershitstorm’ mist mijns inziens de glitter. Hier staat een punkband, zonder veel franje, met veel energie. Aurélie danst en dwarrelt door het publiek, ze duikt op de vloer, flirt wat met een man, en met veel plezier en uitstraling. Zij maakt punk weer fysiek. Cocaïne Piss speelt korte nummers, en na pak hem beet een half uur is de storm helaas weer gaan liggen.

Een band zoals Cocaïne Piss past helemaal bij de gedachte die Rauwkost wil uitdragen en koesteren. Rauw, shockerend en in het geval van deze Luikse punkband vulgair op een prettige manier. Dat kan, hè?


Foto’s: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

No Metal In This Battle

No Metal In This Battle speelt de sterren van hun hemel

Instrumentaal kwartet trotseert strak, stevig en dansbaar de kou

Petje af voor de heren van No Metal In This Battle. Zij hebben de reis vanuit Luxemburg gemaakt, om in de onverwarmde skatehal van het World Skate Center hun ding te doen.

No Metal In This Battle

No Metal In This Battle
No Metal In This Battle

De opstelling is verrassend : het vierkante platform waar anders skaters overheen vliegen, is omgeturnd tot een podium. Op elke hoek staat een speaker, en het publiek kan de band rondom bekijken. Theoretisch dan, want veel publiek is er nog niet. Ik gok dat ‘we’ met een man of vier zijn. De sporadische skater niet meegeteld, die af en toe vanaf zijn board de band een half oog en -oor gunt. Wellicht dat het tijdstip hier debet aan is.

Ongelijk

No Metal In This Battle
Skatehal – No Metal In This Battle

Maar zoals wel vaker, de thuisblijvers hebben ongelijk. Ondanks (of misschien genoopt door?) de kou speelt No Metal In This Battle. vol enthousiasme. Instrumentale nummers, die over het algemeen van begin tot eind blijven boeien. De opstelling van drums, bas, twee gitaren en keyboard biedt genoeg variatie.

Geen standaard

Deze diashow vereist JavaScript.

Ondanks het standaard rock-instrumentarium is de muziek van deze band allesbehalve standaard. Elk nummer heeft iets swingends, iets dansbaars in zich. De ritmes zijn complexer dan in standaard rock, de gitaar en bas geven een Afrikaans tintje en de keyboard geeft het geheel een dance-achtige sfeer. Aan het eind van het tweede nummer laat iedereen zijn instrument liggen en schaart zich om de drumkit. Het doet wat geforceerd aan, maar deze percussie-apotheose is raak en goed gevonden.

Deze diashow vereist JavaScript.

Duidelijk is te zien en te horen dat de mannen van No Metal In This Battle al langer samen spelen. Hoewel… zo af en toe gaat er een intro de mist in, maar in deze ongedwongen setting valt niemand daar over. De bandleden zelf al helemaal niet. Ze hebben het zichtbaar naar hun zin.

No Metal In This Battle
No Metal In This Battle – Skatehal

Hun set is ook precies lang genoeg. Tegen het eind ligt wat herhaling op de loer, terwijl de drummer ook niet helemaal maatvast meer is. Toch de schuld van de kou? Tijd dus voor een goede afsluiter. In dit laatste nummer wordt nog een keer goed uitgepakt. De gitarist mag nog lekker freaken met zijn effectenpedalen, terwijl de set wordt afgesloten in een Underworld-achtige dansbaarheid.


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Gaping Moles

Dampende thuiswedstrijd Gaping Moles in de kelders van W2

Vuige dubbelvette glamdoom landt op juiste plek in paradiso erotica Clit City

Laat ik beginnen met een klein woord van uitleg. Een aantal maanden geleden mocht ik voor KLANKGAT de cd-presentatie van Gaping Moles bezoeken en vervolgens bespreken. Deze recensie werd me niet onverdeeld in dankbaarheid afgenomen. Maar ik vond wat ik vond.

Gaping Moles
Gaping Moles

Tijdens de Bossche Band Battle, weer wat maandjes later, werd ik aangeschoten door des Gaping Moles’ drummer. Ze zouden  tijdens Rauwkost in de catacomben van de W2 spelen, onder de vlag van Clit City. Of ik niet weer zou willen komen luisteren en kijken. En ja, waarom niet?

Gaping Moles

Gaping Moles
Gaping Moles in Clit City

Dus zaterdag 25 januari bevind ik me in de onderste gewelven van het W2-complex. Hier zwaait vanavond de Clittenband de scepter. Hun zelf uitgeroepen Clit City wordt bevolkt door gelijkgestemden. Artiesten die een randje erotiek niet schuwen.

En Gaping Moles sluit hier perfect bij aan. Uiteindelijk. Want de geplande aanvangstijd wordt ruimschoots overschreden. Met als gevolg dat men een twintig minuten naar een extra repetitie van de band staat te luisteren. Achter een gesloten deur nota bene.

Gaping Moles
Gaping Moles in de rode Darkroom

Als dan toch de deur opengaat, zijn de Gaping Moles er klaar voor. De tijd van lieve woordjes is voor Clit City voorbij. De Gaping Moles nemen de stad in met vuige stonerrock, traag en slepend, dik en bruut.

Glamdoom
De drummer klapt er stevig op, de bassist is van mening dat zijn snaren door midden getrokken moeten worden, wat hem warempel nog lukt ook. De twee gitaristen gooien nog wat extra vette jus over deze basis, met de zang als saus. De glamdoom van de Moles is als een hamburger, twee maten te groot en druipend van het vet voor je neus. Daar ligt-ligt-ie, begin er maar aan. Kleine hapjes? Ha! Niks daarvan. Grote brokken, met veel saus. Smeuig, glibberend, vet. Heel erg vet.

Gaping Moles
Glamdoom vette hap

De Gaping Moles zullen geen originaliteitsprijs krijgen voor hun werk. De ingrediënten zijn daarvoor te bekend. Maar dit compenseren ze met gewoon hard werken, en pret en enthousiasme. Dit zíjn de Gaping Moles, deze vijf mannen zitten met veel plezier in deze band, en dat is duidelijk te zien. En geen betere bodem voor een paar glazen bier, dan een dubbeldikke, dubbelvette, extra grote hamburger. Met veel plezier klaargemaakt, dat proef je.


Overtreed

Overtreed Me van Clittenband vol donker verlangen

Nieuwe clip en nummer op de grens tussen vrijwilligheid en onvrijwilligheid, macht en lust

Overtreed Me is de titel van de nieuwe single en clip van Clittenband. In de aanloop naar het Rauwkost-festival, brengt Clittenband een nieuwe single en clip uit. De titel spreekt de fantasie aan. Overtreden, daarvan hebben we toch afgesproken dat het niet mag? Maar wat als iemand er zelf om vraagt?

Overtreed Me
Overtreed Me
Overtreed Me – nieuwe single en clip

De sfeer van de clip past goed bij de muziek. Toespelingen op de grens tussen vrijwilligheid en onvrijwilligheid, macht en lust. Ratelende percussie, gruizig gitaargeluid en daar overheen een meisjesachtige, duidelijke stem. Het contrast tussen het basale, vunzige bandgeluid en de heldere zang, versterkt de boodschap.

Overtreed Me
Overtreed Me – boodschap van verlangen

Overtreed Me is een boodschap van verlangen, van lust, van zin in die ander. Er wordt uitgenodigd, verleid, met woorden gespeeld waar eerder nog geen erotische lading in lag. Als het fysiek contact net zo inventief wordt als de toespelingen…

Na een break, met mooie gitaarpartijen, stijgt bijna onmerkbaar de spanning. De drums bestaan alleen nog uit toms, wat een donkerte en verwachting brengt. De gitaar is nog even gruizig als in het begin, als de drang naar contact die steeds maar aanhoudt. En met zoveel cryptische tekstuele toespelingen móet het toch wel uitlopen op een samensmelten…

Overtreed Me
industriële percussie

Ruim over de helft van het nummer verandert de sfeer. Drastisch. De toms zwijgen, staalachtige industriële percussie laat voelen dat er kou in de lucht zit. Kou, scherpte, woede zelfs? De drums hakken scherp, de gitaar speelt nijdig mee. De heldere zang is verstomd.
Nog één keer wordt er aangehaakt bij het thema van het begin, maar te laat. De spanning laat zich niet terug oproepen, het verlangen stevig vastgehouden te worden blijft onvervuld.

Overtreed Me
SM – bondage, pijniging, vernedering

Dit jaar krijgt Clittenband de gelegenheid, om binnen Rauwkost, een eigen programma samen te stellen. Onder de naam Clit City zullen zij, en gelijkgestemde zielen, acte de presence geven in de krochten van Willem Twee. Check het zaterdagprogramma van Rauwkost voor de exacte tijden


Screenshots van videoclip Overtreed Me
Video: Jasper Toeli
Opname/mix/master: Gabriel Peeters

Overtreed Me YouTube

 

Brutality Will Prevail

Brutality Will Prevail, Dagger Threat en Mass Worship blazen de pepernoten uit je oren

Memorabele avond in Willem Twee

Brutality Will Prevail, Dagger Threat en Mass Worship staan op het verlanglijstje van Willem Twee poppodium. Onze Goedheiligman heeft nog maar net zijn hielen gelicht, of het Bossche Willem Twee heeft pakjesavond 2.0 voor elkaar weten te krijgen. En net zoals met een echte pakjesavond zijn de surprises niet altijd even goed gelukt, en ook de gedichten niet, maar al met al wordt het weer een memorabele avond deze zesde december.

Mass Worship

Mass Worship
Mass Worship

Als ik de grote zaal binnen loop, is Mass Worship al aan hun set begonnen. Een set die staat als een huis. De dikke gitaarriffs van deze Scandinavische zwartkijkers geven de band een eigen geluid. Waar ‘hard’ vaak met ‘schel’ wordt verward, bewijzen deze vier heren, dat ‘hard’ ook zwaar en vol kan zijn. Daarbij heeft hun geluid een soort analoge warmte over zich, die deze hardcore-metal kruising de moeite van het luisteren waard maakt.

Deze diashow vereist JavaScript.

Mass Worship komt uit Zweden en is een donkere metalband die smaakvol bijdraagt aan de rijke erfenis van Scandinavische metal.

Dagger Threat

Dagger Threat
Dagger Threat

De tweede surprise van vanavond is Dagger Threat. Vijf man sterk, geven deze Duitse jongemannen hun visie op hardcore. Een niet heel sterke visie. De zanger springt en beweegt genoeg, daar ligt het niet aan. Maar de rest van de band staat statisch te spelen. Maar ook de nummers zijn niet sterk. Het is alsof iemand in een Sinterklaasgedicht vier of vijf verschillende rijmvormen heeft gepropt. Dan wordt het lastig om de strekking te volgen.

Deze diashow vereist JavaScript.

De Duitsers van Dagger Threat, komen uit Hamburgen en zijn in 2015 opgericht.

Kleine Zaal

Als schoenkadootjes heeft de W2 ook in de kleine zaal nog twee bandjes geprogrammeerd. Na afloop van Dagger Threat staat daar eerst Bright Companions op het podium. Het bewijs dat je niet met veel hoeft te zijn om sterke nummers te spelen. Twee man sterk is hier voldoende. De bassist doubleert als zanger, en samen met de drummer speelt hij inventief en energiek. Tof om te horen, hoe je met tweeën een vol bandgeluid kan krijgen.

Brutality Will Prevail

Brutality Will Prevail
Brutality Will Prevail

Een beetje jammer is wel, dat het hoofdkado van de avond al begint, als in de kleine zaal ook Bright Companions nog bezig is. Hierdoor heb ik het begin van Brutality Will Prevail net gemist.
Maar in de set die volgt wordt dat ruimschoots goed gemaakt! Brute energie, gespeeld door vier jonge gasten. En naarmate de set vordert neemt de energie niet af, integendeel. Voornamelijk logge zware midtempo nummers worden over de zaal gestort, waarbij de eerste basnoten door lijf en leden gaan.

Brutality Will Prevail
Brutality Will Prevail

De zaal is eigenlijk veel te leeg, voor een band van dit niveau. Maar de mensen die er zijn, krijgen waar voor hun geld. Dit is hardcore. Bruut, hard, energiek. Nummers die staan als een blok. Beton wel te verstaan, niet van pepernoot.

Deze diashow vereist JavaScript.

En dan is er nog het moment, waarop één iemand het voor elkaar krijgt om toch te stagediven. De vloer voor het podium is praktisch leeg. De zanger wordt aan de rand van het podium omringd door een viertal fans, die een intro meezingen. Precies op dat moment klimt er iemand op het podium en weet precies op dat kleine groepje te landen. Perfecte timing, en geweldig om te zien.

Brutality Will Prevail
Brutality Will Prevail

Brutality Will Prevail is een hardcore punkband en opgericht in 2005 in Cardiff, UK.

Civil Discourse
Het tweede schoenkado in de kleine zaal is Civil Discourse. Funky basspel, aangevuld met lekker stevige gitaar roepen een sfeertje van Primus en Rage Against The Machine op. Maar dan met een eigen geluid, daar zorgen de zanger en drummer wel voor. Lekker strooigoed om deze zeer geslaagde avond in stijl mee af te sluiten.


Fotografie: Marcel Bruinshoofd

Krachtmeting vier uiteenlopende bands Bossche Band Battle finale

For Scratch gaat er met ruige seventies hardrock én badslippers met de buit vandoor

Het is vrijdagavond de 22e november, de finale van de Bossche Band Battle (BBB). De Bossche poptempel Willem Twee zal vanavond het strijdtoneel zijn van vier verschillende bands. Een muzikale krachtmeting waarvan de voorrondes en halve finales al weer even achter ons liggen. Vanavond zal er één band met de hoofdprijs mogen pronken.

Finale Bossche Band Battle 2019

Bossche Band Battle
Vlnr. Speaker Hugo Den Hartog. Jury: Pascal Vugts, Eva van Pelt, Noël Josemans, Dave Menkehorst. Ivo Cooymans. Geheel rechts, Frans de Visser van Studio Cube

Voor de eerste band af mag tikken, wordt eerst de jury aan ons voorgesteld. Een vijfkoppige jury speciaal ingeseind voor deze finale met behoorlijk wat sporen verdiend in de muziek. En naarmate de avond vordert, een jury waar ik steeds meer respect voor krijg.

Stitch and the Rag Dolls

Bossche Band Battle
Stitch & the Rag Dolls

Want wie gaat er vanavond de BBB winnen? Wordt het Stitch and the Rag Dolls, op wiens schouders de onprettige taak rust om de avond te openen? De eerste gitaarakkoorden van dit trio doen me denken aan AC/DC, het nummer wat ze inluidden leek er verder totaal niet op. Muziek met een eigen smoeltje, lekker stevig gitaarwerk en mooie volle baspartijen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het derde nummer van de set herinnert me aan Arctic Monkeys, qua structuur en qua uitvoering. De zang is wat vlak, iets wat vooral te horen is in de ballad die ze spelen. Wat jammer is, is dat het zo goed klopt en ook wat braaf is. Van een stevigere band hoop je, dat ze ook eens buiten de lijntjes kleuren.

For Scratch

Bossche Band Battle
For Scratch

Mocht je de berichtgeving van de BBB enigszins gevolgd hebben, dan is de naam For Scratch geen onbekende meer. Zij hebben deze editie gewonnen. Maar op het moment dat zij als tweede band op het podium staan, is daar nog geen sprake van.

Deze diashow vereist JavaScript.

Wederom een trio, ditmaal gewapend met toetsen, gitaar en drums om de strijd te beslechten. For Scratch speelt een soort jaren ‘70-hardrock met stevige gitaar. De zanger-gitarist wordt vocaal ondersteund door de andere twee bandleden, waarbij de toetsenist hele soulvolle partijen uit zijn toetsen haalt. Als om wat warmte en tegenwicht te bieden tegen de scherpe gitaargeluiden. Dit levert een bijzonder geslaagde combinatie op.

Mini-festival

Bossche Band Battle
Holsaby winnaar Bossche Band Battle 2018

Dat het een lange avond belooft te worden, blijkt als de derde band pas een uur later zijn opwachting zal maken. Het heeft de Willem Twee namelijk behaagd om parallel aan de BBB. een On The House-avond te laten lopen, met indiebands in de kleine zaal. Dit levert een soort mini-festival op. Ach, dan zijn de pauzes tussen de Battle-bands maar wat langer, de kans om meer muziek te leren kennen maakt veel goed. Zo biedt het ook de kans om Holsaby, de winnaar van vorig jaar, te zien spelen.

Morning Dawn

Bossche Band Battle
Morning Dawn

Morning Dawn uit Den Bosch is de volgende band die vanavond kans maakt op het goud. Vier jonge gasten in een klassieke rock-opstelling. Drums, bas en twee gitaren laten een soort emo-rock horen, wat door het jonge publiek vooraan in de zaal goed ontvangen wordt.

Deze diashow vereist JavaScript.

Stevig, atmosferisch, ik kan me een optreden van Parkway Drive herinneren wat dezelfde sfeer had. Morning Dawn doet voor de derde keer mee aan de Bossche Band Battle.

Profuna Ocean

Bossche Band Battle
Profuna Ocean

Als laatste finalist betreden de vier heren van Profuna Ocean het strijdtoneel. Profuna Ocean bestaat uit vier heren. Het strakke drumwerk biedt een goede kapstok voor de bas, gitaar, toetsen en zang. De nummers kennen veelal eenzelfde opmaak : een aantal maten een thema spelen compleet met zang. Vervolgens nemen de toetsenist en gitarist je mee op een symfonische reis om weer terug te keren bij het oorspronkelijke thema.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het klinkt allemaal goed uitgedacht en technisch goed uitgewerkt. Spijtig is, is dat de bas nauwelijks hoorbaar is. Nu is de basis vrij kaal en droog, het basgeluid had wat dikker, harder en voller mogen zijn.

Ik ben blij dat ik niet in de jury zit van deze Bossche Band Battle. Hoe moeilijk moet het zijn om te kiezen tussen deze vier totaal verschillende bands? Met For Scratch hebben ze een verdiende winnaar uitgeroepen. Morning Dawn werd tweede en treedt volgend jaar op in Oranjekade festival.


Met dank weer aan Wim Roelsma van Artishoot Fotografie