Bossche Zomer

2020 begon goed maar na carnaval viel de hamer

De trage brede rivier van 2020 is een alles verslindende gletscher geworden en nu ligt alles plat

Denkend aan 2020 zie ik brede rivieren tergend langzaam door oneindig laagland gaan. En waar normaal gesproken, op een zomeravond, een brede rivier uitnodigde tot mijmeren en dromen, deze rivier tartte en bespotte. De stroming wou maar niet op gang komen, het jaar wou maar niet op gang komen.

2020

Rauwkost
Rauwkost 2020 – Tramkade foto: ©Monique Nuijten

2020 begon goed; het Rauwkost-festival streek weer neer op de Tramkade met een weekend lang een uitgebreid en gevarieerd programma. Helaas viel het bezoekersaantal tegen.
Het programma van Paaspop werd langzaamaan steeds duidelijker, evenals mijn keuze om daarom dit jaar niet te gaan. Daarentegen kon ik me wel gaan verheugen op een weekend Jera, in Ijsselstein. Een jonge traditie waar ik me sinds een paar jaar met plezier aan overgeef.

En na carnaval viel de hamer. En ik hoef er verder niet op in te gaan- jullie waren er bij. Ieders leven veranderde. Intelligente lockdown, anderhalve meter maatschappij, het nieuwe normaal, mondkapjes, elleboog niezen, elleboog stoten, het mediavocabulaire paste zich rap aan.

Maar de mens denkt in oplossingen. Binnen de marges van wat wettelijk mocht, en maatschappelijk gewenst was. En natuurlijk, een rockband kijken en luisteren, zittend aan een tafeltje, is niet fantastisch. Maar het is weer even iets anders dan weer dezelfde bank, hetzelfde behang, thuis.

Bossche Zomer 2020
Bossche Zomer – Picknick Park Zuid

De Bossche Zomer debuteerde glansrijk, gretig gebruik makend van de parken, bermen en perken die Den Bosch rijk is. De hele stad de hele zomer één anderhalf-meter-festival.
Na de zomer werden de duimschroeven andermaal aangetrokken. De dertig- personen regel bleef in stand, helaas was het bijpassende barbezoek compleet afgeschaft. Elk concertbezoek leek opeens een straight-edge statement.

Paul Claassen
Paul Claassen

En nu ligt alles plat. Geen films, geen poëzie, geen muziek. Geen avondje naar de kroeg, geen avond uit eten. De trage brede rivier van 2020 is een alles verslindende gletscher geworden. Enige vorm van vermaak is vermaak op afstand; de artiest doet haar en zijn ding, de liefhebbers loggen in om mee te beleven en hun geliefde artiest te steunen. En laat afstand nou net datgene zijn, wat een live-optreden opheft. Samen met die geliefde artiest te staan zweten in een te vol zaaltje, samen de lucht van plat gestampt gras en oud bier te ruiken, samen met gelijkgestemden op de maat te staan knikkebollen.

De maand van de lijstjes is bijna voorbij, en daarmee ook bijna het jaar. Een zeer karig jaar waar het de uitvoerende kunsten betrof.
Laten we hopen dat we inmiddels seculier genoeg geworden zijn, om niet te hoeven vasthouden aan de zeven magere jaren. Één mager jaar is meer dan voldoende om ons te laten waarderen wat we in 2019 nog als normaal beschouwden.

En laten we ook hopen dat de voortekenen gunstig zijn en dat we zeer spoedig weer terug mogen naar het oude normaal. Dan zien we mekaar weer, ergens in een zaaltje of een tentje of op een veldje.

Rauwkost 2020
Rauwkost 2020 – Hypochristmutreefuzz
Johan Breij - Savage Beat

Savage Beat steekt de handen uit de mouwen

Amsterdamse rockband van vijf man sterk is recht-door-zee en wars van tempowisselingen

Savage Beat uit Amsterdam, dat staat gelijk aan rauwe rock, recht voor z’n raap en die echt is. Eindelijk zijn ze weer terug in Den Bosch na veel shows in Europa, Canada en Amerika. Coronaproof, dat dan weer wel.

Savage Beat

‘Vroeger was alles beter’, hoor je mensen-op-leeftijd nog wel eens verzuchten. En soms hebben ze gelijk. Zo was het gister nog weekend. Maar ook in breder perspectief zit er iets in die opmerking. Hoe eenvoudig was het, pré-corona, om je fietsje te pakken, voor een appel en een ei een kaartje te kopen en een bandje te gaan kijken- bij voorkeur met een drankje in de hand.

Savage Beat
Savage Beat – ©2020 Johan Breij.nl

Deze dagen komt er iets meer bij kijken. Mondkapjes, social distancing en ‘seated’ concerten- wurgend, dunkt mij, voor een gepassioneerde rockband, die de energie die ze het publiek mee willen geven, zien uitdoven op de tafeltjes die mooi verdeeld in de zaal staan.

Nog zo’n dooddoener : ‘zonder drank kan het ook gezellig zijn’… de blauwe knoop die dát ooit bedacht heeft…
Maar zelfs hierin schuilt een kern(tje) van waarheid.

Ouderwetse engelse punk

Savage Beat
ouderwetse engelse punk – ©2020 Johan Breij.nl

Ik stel je voor aan Savage Beat. Vijf Amsterdamse heren die op school goed hebben opgelet toen daar de ouderwetse engelse punk werd behandeld. Met af en toe een bijlesje over AC/DC.

Vijf man sterk brengen zij het geleerde op het podium van de Willem Twee in de praktijk. Want zoveel is duidelijk, het zijn mannen van de praktijk. Niet lullen, aftikken en gaan. Recht toe, recht aan. Niet te moeilijk doen met tempowisseling, niet lopen zeiken over hardcore, nee gewoon vierkwarts midtempo dik over het midden. Gitarist 1 zet een thema in, de rest van de band sluit naadloos aan. De drummer tikt hard en strak zijn partijen, de gitaristen soleren er beurtelings op los, maar binnen de lijntjes- het is geen hardrock hè. Ondertussen raakt de bassist met zijn plectrum z’n snaren zo hard, dat er een extra percussiegeluid te horen is.

Energie

Willem Twee poppodium
energieke act – ©2020 Johan Breij.nl

De zang is niet altijd even sterk : af en toe is de zanger te laat bij de microfoon, een andere keer draait-ie de microfoon te vroeg weg. Maar energie genoeg : als een getergde gorilla springt en huppelt hij over het podium. Af en toe gooit- ie er wat kickbox-moves tegenaan of raapt met zijn mond de tamboerijn van het podium op. Het komt wat geforceerd over, maar dat kan ook door de setting komen. In deze zaal zijn alle ogen gericht op het podium, waar bij bijvoorbeeld een festival het publiek ook met zichzelf bezig is.

Coronatijd

Savage Beat
nieuwe nummers in coronatijd – ©2020 Johan Breij.nl

De coronatijd heeft Savage Beat gelukkig geen windeieren gelegd. Ze hebben kans gezien om een aantal nieuwe nummers te schrijven, nummers die wat frisser en strakker klinken. Savage Beat krijgt de drooggelegde zaal van de Willem Twee mee met hun energie. Geen pit voor het podium, geen gegooi met bier en geen gedans.

New World – single | 1 november 2020

Maar achter elk van die mooi verdeelde tafeltjes knikt een paar koppies enthousiast mee op het ritme van hun punkrock. En het applaus na elk nummer is misschien niet zo hard als bij een volle zaal, maar niet minder gemeend.


Fotografie: Johan Breij Stage Photographer

Jack Poels

Bossche Zomer nodigt uit tot luisteren op onverwachte plekken.

Twee verschillende trio's op twee verschillende locaties

De Bossche Zomer van 2020 is bij lange na niet de Bossche zomer zoals ik die mij herinner. Toegegeven, door zomervakanties elders is het voor mij lang geleden dat ik een Bossche zomer meemaakte. Die lange, landerige, saaie Bossche zomers die bestonden uit bij de Zuiderplas hangen, jointjes roken en in de Boulevard drinken. Die zomers die eeuwig duurden en waar pas weer met de komst van de Parade (of Boulevard of Broken Dreams) wat leven in de brouwerij kwam. Tot die tijd was er nauwelijks iets te doen in de stad.

De Bossche Zomer en Jack Poels

Bossche Zomer
Jack Poels – blauwe vear bij de citadel

Ik maak me sterk dat die zomers tot het verleden behoren. Want waar door afstandsmaatregelen kaalslag dreigde, zette Den Bosch de tegenaanval in. Want de hele zomer lang ontpopten zich, onder de vlag van de Bossche Zomer, in de stad plekken, waar mensen weer mensen konden ontmoeten, en waar weer cultuur en muziek te genieten viel.

Zo stond zanger en componist van de Limburgse band Rowwen Hèze, Jack Poels, onder auspiciën van de Willem Twee, geprogrammeerd in de Citadel. Naar aanleiding van zijn soloplaat ‘Blauwe Vear’ maakt hij een tour door Nederland, en op een mooie zomeravond streek hij neer in Den Bosch.

Jack Poels
Jack Poels

Voorafgaand aan het concert werden we vergast op een samenspel van de zon en wolken, wat een prachtig visueel s opleverde. En de avond moest nog beginnen.
Jack Poels begeleidde zichzelf op gitaar, links van hem bespeelde Bart Jan Baartmans een keur aan snaarinstrumenten en aan de andere kant (we stootten elkaar even aan : Dat is toch… ? Ja toch ?) zat daar inderdaad Bossche coryfee, van Doe Maar-faam, Jan Hendriks.

Poels’ liedjes passen goed bij de sfeer van de avond : rustig, sfeervol, ingetogen. Misschien iets te ingetogen. Het was erg goed en mooi maar echt plakken wilde het ook niet. Elk nummer vertelde een persoonlijk verhaal maar ik werd niet meegenomen in het verhaal. Maar wat een plezier om naar te kijken en te luisteren.

Deze diashow vereist JavaScript.

Hoewel, Kermis In De Hel had voor mij wel herkenbaarheid. Het nummer gaat over een stapavond, over hoe de volgende kroeg de beste kroeg van de avond zal zijn. Ik zag mezelf weer door Oeteldonks straten gaan. Ook de Rowwen Hèze-klassieker ‘De Neus Omhoeg’ raakte de juiste snaar. Vrijwel iedereen zong ingetogen het refrein mee. Het werd een mooie zomeravond.

WAF

Bossche Zomer
WAF – Wido, Arno, Frank

Ook WAF vond onder de Bossche Zomer-vlag een plek om op te treden. In Den Bosch wel te verstaan. In het Vughtse heeft dit trio al aan naamsbekendheid gewerkt, hoewel dat bijzaak was.
Hoofdzaak was, aan het begin van de corona crisis, het optreden voor mensen in instellingen die, wegens corona, de deur niet uit konden en geen bezoek konden ontvangen. WAF (Wido, Arno en Frank) heeft een aantal weken lang trouw opgetreden om deze mensen een hart onder de riem te steken en voor wat afleiding te zorgen.

WAF
WAF – Picknickpark Zuid

Wat er wel voor gezorgd heeft dat ze een breed scala aan nummers hebben moeten leren. Gelukkig hebben ze uit de set, die ze in het Picknickpark spelen, de smartlappen geschrapt. Hoewel Nico Haaks ’Foxy Foxtrot’ een heel eind in de buurt komt… Maar na een middagje zon, luieren, luisteren, eten en drinken op het picknickkleed wordt die meligheid wel gewaardeerd.

WAF
twaalf snaren en een loodgietersinstallatie

WAF bestaat naar eigen zeggen uit ‘twaalf snaren en een loodgietersinstallatie’. Die twaalf snaren liggen voor de hand, de loodgietersinstallatie vertegenwoordigt een altsax, wiens donkere bruine geluid de nummers van mooie donkere accenten voorziet. Alles wordt met veel plezier gespeeld en gezongen en geblazen, waarbij de stemmen elkaar erg goed aanvullen. Ondanks ‘klachten’ van zichzelf, als zouden ze te weinig gerepeteerd hebben, was daar weinig van te merken.

WAF
relaxen in het Zuiderpark

Laten we hopen op nog een mooie, lange nazomer, waarbij we zo nog wat concerten in de buitenlucht kunnen meemaken.


Fotografie Jack Poels – blauwe vear bij de citadel door Francé van der Pol
.

Mark of Chaos

Mark of Chaos verdient echt veel meer publiek

Hardcore bands en seated concerts zijn geen gelukkige combinatie

Mark of Chaos meemaken vanuit een zitplaats aan een tafeltje met een bloemetje erop. Niet in je wildste dromen kom je d’r op. Als dit de toekomst van kleine rockbandjes gaat zijn, moet ik echt op zoek naar een andere hobby. Juist het fysieke, van dicht op elkaar staan en de energie voelen, wat dit soort concerten zo leuk maakte, is totaal weg. Hardcore bands in combinatie met seated concerts vormen echt geen gelukkig huwelijk.

Mark of Chaos

Mark of Chaos
Mark of Chaos

Vrijdag 24 juli staat, midden in de vakantie- en coronatijd, het Betuwse trio Mark of Chaos geprogrammeerd. Op de aankondiging staat ‘hardcore’; voor mij reden om sinds lang weer een concert te bezoeken.

‘Concert’ leze u in de breedste zin van het woord. De grote zaal van de Willem Twee lijkt veranderd in een ruimte waar, binnen niet al te lange tijd, een bridgedrive kan gaan losbarsten. Verspreid over de zaal staan tafeltjes en stoelen. Elk tafeltje is voorzien van een vaasje met kleurige bloemetjes.

Mark of Chaos
seated concert

Wat langer rondkijken leert me dat er éénpersoons en groepstafeltjes zijn. Er van uitgaande dat het misschien uitverkocht is, een plekje aan een éénpersoonstafeltje uitgezocht. Het volume van de muziek op de achtergrond maakt dat punk onverwacht muzak wordt.

Als na verloop van tijd het volume omhoog gaat, stijgt de verwachting. De trommelvliezen kunnen langzaam warm draaien. Als vervolgens de drie mannen van Mark of Chaos het podium betreden is iedereen klaar voor een lekkere pot live hardcore. En met iedereen bedoel ik alle tien betalende bezoekers…

Het zou geen verbazing wekken zou Mark of Chaos uit Rotterdam komen. Het ‘niet lullen maar poetsen’-credo van de havenstad is ook dit trio op het lijf geschreven. Vol gas en vol enthousiasme jagen ze hun nummers er door. Hemelbestormend is het allemaal niet maar dat boeit nu even niet. Het plezier wat deze drie jonge gasten uitstralen doet veel.

Inderdaad, jonge gasten. Dan blijkt, na een set van ongeveer een half uur het tijd is voor de ‘q and a’, ofwel vragen vanuit de zaal, hun leeftijd rond de 21 jaar te liggen. Twee broers, verantwoordelijk voor drums, en bas en zang, blijken van pa, ook aanwezig in de zaal, een gefundeerde punkopvoeding te hebben genoten. UK Subs wist hun ouweheer zich te herinneren. Daar begon hun muzikale vorming mee.

Mark of Chaos
Q and A met Mark of Chaos

Onder leiding van de altijd enthousiaste programmeur Rob van der Ham ontspint zich een ontspannen gesprek tussen band en publiek. Hierin ligt de grote winst van een ‘seated’, klein concert. Het wordt al vrij snel gemoedelijk. Hoewel gemoedelijk al weer rap vergeten is, als Mark of Chaos, na de laatste vragen, met een paar nummers vol gas een dikke punt achter deze avond zet.

Dat Mark of Chaos niet gespeend is van talent, blijkt uit de podiumplek voor Jera On Air die zij verdiend hebben in een bandbattle een paar weken geleden. Hopelijk liggen in 2021 de coronamaatregelen achter ons. Mark of Chaos verdient een concert in een zweterige tent, waar het publiek plakkerig van zweet en bier, zich verdringt voor het podium. Tot die tijd doen we het maar met wat ik afgelopen vrijdag heb gezien.

In tijden van vakantie en corona zullen de zalen niet gevuld raken. Maar een grote pet af voor zowel Mark of Chaos als Willem Twee poppodium, die er toch in geslaagd zijn van iets slechts het beste te maken!


Mark of Chaos on JERA on AIR 2021 op 24, 25 en 26 juni.

Bandleden Mark of Chaos
Tom de Laak – gitaar
Julian Grimm – zang & bas
Benjamin Grimm – drums

Driphead

De jeugd heeft de toekomst : Driphead levert nieuw werk af

Crossing Contacts soms wat eentonig maar met enkele uitschieters goed te pruimen

Beste lezer, het zijn barre tijden. Afhankelijk van je perspectief wel te verstaan. De gemiddelde mondkapjesfabrikant zal wellicht voordeel putten uit de huidige situatie, de gemiddelde concertganger daarentegen behelpt zich met streamingdingetjes en opnames van liveconcerten. Not quite the real thing. Een festivalloze zomer ligt in het verschiet, en of daarna een concert weer hetzelfde zal zijn is maar de vraag.

Driphead – Crossing Contacts

Driphead
Driphead

Maar er wordt nog steeds nieuwe muziek gemaakt, gelukkig. Muziek die je gewoon thuis kan luisteren. Zo staat er sinds eind maart nieuw werk van Driphead op Spotify.
De naam Driphead zal de meesten van jullie nog niks zeggen. Het is het alias van de zoon van de bassist van Irrelevator. En dat dat gezegde over die appel en stam nog steeds geldt, laat Driphead horen op Crossing Contacts.

Inmiddels het tweede album, na The Explicatory uit eind 2019, laat Crossing Contacts dertien nummers lang, horen wat de optelsom van dance, muzikaliteit en smaakvol gebruik van elektronica kan opleveren.

Laten we voorop stellen dat ik absoluut niet de ‘doelgroep’, het gewenste publiek voor Driphead ben. Daar ben ik wellicht te oud, en zeker muzikaal te anders geïnteresseerd voor. Ik zie liever een bandje met elkaar muziek maken dan dat ik een deejay zie optreden. Want, oh ja, dat is de soort muziek die Driphead maakt. Dansmuziek. En dan voornamelijk gebaseerd op drum ‘n’ bass.

Deze diashow vereist JavaScript.

Wat het dan toch leuk maakt om Crossing Contacts te beluisteren, is het plezier en de drive waarmee het gemaakt is. Toegegeven, de beat valt vaak in, juist op het moment dat je het verwacht, dus geen verrassingen daar. Maar de klanken die Driphead kiest om zijn nummers mee te bouwen vind ik vaak verrassend en origineel.

Nummers die naar mijn mening, er net iets boven uitsteken zijn Voltage Controlled en Ctrl c/v. Ook het intro van Cyber Bully is goed gevonden.

Nogmaals, ik ben zeker niet de doelgroep ; het is lastig voor een bakker om des slagers worst te beoordelen. Maar je hoeft geen beenhouwer te zijn om een worst lekker te vinden. Naar mijn idee is Driphead een erg muzikaal mannetje, en Crossing Contacts is goed te pruimen. Mocht je interesse hebben in elektronische dansmuziek, zet Crossing Contacts eens op. Ik ben benieuwd naar wat je er van vindt.


Screenshots Youtube Crossing Contacts (Full album) – By Driphead / Super soldier – Driphead [Official Audio]

Dripping Trees

Eerste single Pulpa van Dripping Trees fraai visitekaartje

Gebruikt de tandarts wel het juiste hamertje en heb ik nou gaatjes of niet?

De band Dripping Trees bracht vrijdag 13 maart haar eerste single Pulpa uit. De bedoeling was ook een promotietour te houden langs Tilburg, Eindhoven en Oss. Dat is geannuleerd vanwege de corona crisis en de daarop volgende lock down van horeca en podia.

Dripping Trees – Pulpa

Dripping Trees - Pulpa
Dripping Trees – Pulpa

Uit de resten van Mexican Surf is Dripping Trees ontstaan. Een Oss’ kwartet, bestaande uit Koen Ruijs, Stijn Luijk, Stef van der Wielen en Stef Leijten. Hun eerste single, Pulpa, is sinds 13 maart beluisterbaar op Spotify.

Vervreemdend
De plaat trapt af met een lekkere stevige gitaarriff, die me gelijk pakt. Vlak erna versterken de drums de groove. Gelijk vanaf het begin lekker op stoom. Je zou bijna automatisch een brullende of schreeuwende zang hier bij verwachten. De zang van Dripping Trees heeft iets vervreemdends. Het schurkt tegen het valse aan, iets wat me aan David Yow van Scratch Acid/ The Jesus Lizard doet denken.

Tandarts

Pulpa
Koen Ruijs

Pulpa beschrijft een bezoekje aan de tandarts: ‘Laying in the chair, blinding is the light, waiting in despair, muscles feeling tight.’ Het klamme zweet staat me al in de handpalmen… Maar meer nog gaat het over de machtsverhouding tussen genoemde tandarts en cliënt. Móet ik wel echt weer een fotootje laten maken? Heb ik wel echt een gaatje? En blind in vertrouwen ga je weer in de stoel liggen.

Maar de rest van de band schreeuwt, net als je onderbewustzijn: ‘Why’re you searching for the hammer?’ Uiteindelijk blijken al je vermoedens waarheid. De angstige vraag van de zanger, versterkt door de band, ‘Are you using the right hammer?!’ blijkt alleen beantwoord te kunnen worden met ‘You ain’t using the right hammer!’

Deze diashow vereist JavaScript.

Knap hoe Dripping Trees het ongemak van een tandartsbezoek in iets meer dan twee minuten duidelijk en tastbaar maken. Ik heb ze afgelopen editie van Rauwkost niet zien spelen, maar ik hoop ze in de toekomst nog eens tegen te komen op een podium hier in de buurt.

En aan hen, en aan jullie allemaal wil ik, in deze bizarre periode, nog de wens meegeven ‘blijf gezond en pas op elkaar’.


Cocaïne Piss

Cocaïne Piss betekent glittershitstorm in je gezicht

Onontkoombare gekte én charme in rauwe verpakking

Cocaïne Piss, cokepiss? De halfpipe van het World Skate Center is voor vandaag ook toegankelijk voor mensen die niet skaten. Zij biedt namelijk een podium voor de Luikse wervelwind die Cocaine Piss heet. De nummers die maximaal anderhalve minuut duren, rammen ze erdoorheen.

Cocaïne Piss

Cocaïne Piss
Cocaïne Piss

Bij de eerste nummers blijft het publiek nog wat angstvallig achterin hangen, maar na wat geruststellende woorden van zangeres Aurélie wordt de afstand tusssen publiek en band kleiner. En gelukkig maar. Cocaïne Piss is niet het soort band dat óp een podium moet staan. Nee, liever ‘gelijkvloers’ met de bezoekers. Onwennig wordt er geluisterd én gekeken.

Cocaïne Piss
Cocaïne Piss avec Aurélie

De bas, drums en gitaar zetten een stevige basis neer van punk, terwijl ver daarboven de schelle stem van de zangeres schalt. Een stem die zowel weerstand oproept, als ook verwarring en bewondering. Het is van eenzelfde ongepolijste directheid, als waar ooit, in de jaren 80, de Engelse anarchopunks van Crass hun boodschap mee naar buiten brachten.

Deze diashow vereist JavaScript.

En van eenzelfde licht irritante a-muzikaliteit. Hoewel… als Steve Albini, van Big Black en Shellac-faam, je plaat wil producen is er wel wat meer aan de hand met Cocaïne Piss.

Cocaïne Piss
Cocaïne Piss Skatehal

De door Cocaïne Piss zelf uitgeroepen ‘glittershitstorm’ mist mijns inziens de glitter. Hier staat een punkband, zonder veel franje, met veel energie. Aurélie danst en dwarrelt door het publiek, ze duikt op de vloer, flirt wat met een man, en met veel plezier en uitstraling. Zij maakt punk weer fysiek. Cocaïne Piss speelt korte nummers, en na pak hem beet een half uur is de storm helaas weer gaan liggen.

Een band zoals Cocaïne Piss past helemaal bij de gedachte die Rauwkost wil uitdragen en koesteren. Rauw, shockerend en in het geval van deze Luikse punkband vulgair op een prettige manier. Dat kan, hè?


Foto’s: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

No Metal In This Battle

No Metal In This Battle speelt de sterren van hun hemel

Instrumentaal kwartet trotseert strak, stevig en dansbaar de kou

Petje af voor de heren van No Metal In This Battle. Zij hebben de reis vanuit Luxemburg gemaakt, om in de onverwarmde skatehal van het World Skate Center hun ding te doen.

No Metal In This Battle

No Metal In This Battle
No Metal In This Battle

De opstelling is verrassend : het vierkante platform waar anders skaters overheen vliegen, is omgeturnd tot een podium. Op elke hoek staat een speaker, en het publiek kan de band rondom bekijken. Theoretisch dan, want veel publiek is er nog niet. Ik gok dat ‘we’ met een man of vier zijn. De sporadische skater niet meegeteld, die af en toe vanaf zijn board de band een half oog en -oor gunt. Wellicht dat het tijdstip hier debet aan is.

Ongelijk

No Metal In This Battle
Skatehal – No Metal In This Battle

Maar zoals wel vaker, de thuisblijvers hebben ongelijk. Ondanks (of misschien genoopt door?) de kou speelt No Metal In This Battle. vol enthousiasme. Instrumentale nummers, die over het algemeen van begin tot eind blijven boeien. De opstelling van drums, bas, twee gitaren en keyboard biedt genoeg variatie.

Geen standaard

Deze diashow vereist JavaScript.

Ondanks het standaard rock-instrumentarium is de muziek van deze band allesbehalve standaard. Elk nummer heeft iets swingends, iets dansbaars in zich. De ritmes zijn complexer dan in standaard rock, de gitaar en bas geven een Afrikaans tintje en de keyboard geeft het geheel een dance-achtige sfeer. Aan het eind van het tweede nummer laat iedereen zijn instrument liggen en schaart zich om de drumkit. Het doet wat geforceerd aan, maar deze percussie-apotheose is raak en goed gevonden.

Deze diashow vereist JavaScript.

Duidelijk is te zien en te horen dat de mannen van No Metal In This Battle al langer samen spelen. Hoewel… zo af en toe gaat er een intro de mist in, maar in deze ongedwongen setting valt niemand daar over. De bandleden zelf al helemaal niet. Ze hebben het zichtbaar naar hun zin.

No Metal In This Battle
No Metal In This Battle – Skatehal

Hun set is ook precies lang genoeg. Tegen het eind ligt wat herhaling op de loer, terwijl de drummer ook niet helemaal maatvast meer is. Toch de schuld van de kou? Tijd dus voor een goede afsluiter. In dit laatste nummer wordt nog een keer goed uitgepakt. De gitarist mag nog lekker freaken met zijn effectenpedalen, terwijl de set wordt afgesloten in een Underworld-achtige dansbaarheid.


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Gaping Moles

Dampende thuiswedstrijd Gaping Moles in de kelders van W2

Vuige dubbelvette glamdoom landt op juiste plek in paradiso erotica Clit City

Laat ik beginnen met een klein woord van uitleg. Een aantal maanden geleden mocht ik voor KLANKGAT de cd-presentatie van Gaping Moles bezoeken en vervolgens bespreken. Deze recensie werd me niet onverdeeld in dankbaarheid afgenomen. Maar ik vond wat ik vond.

Gaping Moles
Gaping Moles

Tijdens de Bossche Band Battle, weer wat maandjes later, werd ik aangeschoten door des Gaping Moles’ drummer. Ze zouden  tijdens Rauwkost in de catacomben van de W2 spelen, onder de vlag van Clit City. Of ik niet weer zou willen komen luisteren en kijken. En ja, waarom niet?

Gaping Moles

Gaping Moles
Gaping Moles in Clit City

Dus zaterdag 25 januari bevind ik me in de onderste gewelven van het W2-complex. Hier zwaait vanavond de Clittenband de scepter. Hun zelf uitgeroepen Clit City wordt bevolkt door gelijkgestemden. Artiesten die een randje erotiek niet schuwen.

En Gaping Moles sluit hier perfect bij aan. Uiteindelijk. Want de geplande aanvangstijd wordt ruimschoots overschreden. Met als gevolg dat men een twintig minuten naar een extra repetitie van de band staat te luisteren. Achter een gesloten deur nota bene.

Gaping Moles
Gaping Moles in de rode Darkroom

Als dan toch de deur opengaat, zijn de Gaping Moles er klaar voor. De tijd van lieve woordjes is voor Clit City voorbij. De Gaping Moles nemen de stad in met vuige stonerrock, traag en slepend, dik en bruut.

Glamdoom
De drummer klapt er stevig op, de bassist is van mening dat zijn snaren door midden getrokken moeten worden, wat hem warempel nog lukt ook. De twee gitaristen gooien nog wat extra vette jus over deze basis, met de zang als saus. De glamdoom van de Moles is als een hamburger, twee maten te groot en druipend van het vet voor je neus. Daar ligt-ligt-ie, begin er maar aan. Kleine hapjes? Ha! Niks daarvan. Grote brokken, met veel saus. Smeuig, glibberend, vet. Heel erg vet.

Gaping Moles
Glamdoom vette hap

De Gaping Moles zullen geen originaliteitsprijs krijgen voor hun werk. De ingrediënten zijn daarvoor te bekend. Maar dit compenseren ze met gewoon hard werken, en pret en enthousiasme. Dit zíjn de Gaping Moles, deze vijf mannen zitten met veel plezier in deze band, en dat is duidelijk te zien. En geen betere bodem voor een paar glazen bier, dan een dubbeldikke, dubbelvette, extra grote hamburger. Met veel plezier klaargemaakt, dat proef je.


Overtreed

Overtreed Me van Clittenband vol donker verlangen

Nieuwe clip en nummer op de grens tussen vrijwilligheid en onvrijwilligheid, macht en lust

Overtreed Me is de titel van de nieuwe single en clip van Clittenband. In de aanloop naar het Rauwkost-festival, brengt Clittenband een nieuwe single en clip uit. De titel spreekt de fantasie aan. Overtreden, daarvan hebben we toch afgesproken dat het niet mag? Maar wat als iemand er zelf om vraagt?

Overtreed Me
Overtreed Me
Overtreed Me – nieuwe single en clip

De sfeer van de clip past goed bij de muziek. Toespelingen op de grens tussen vrijwilligheid en onvrijwilligheid, macht en lust. Ratelende percussie, gruizig gitaargeluid en daar overheen een meisjesachtige, duidelijke stem. Het contrast tussen het basale, vunzige bandgeluid en de heldere zang, versterkt de boodschap.

Overtreed Me
Overtreed Me – boodschap van verlangen

Overtreed Me is een boodschap van verlangen, van lust, van zin in die ander. Er wordt uitgenodigd, verleid, met woorden gespeeld waar eerder nog geen erotische lading in lag. Als het fysiek contact net zo inventief wordt als de toespelingen…

Na een break, met mooie gitaarpartijen, stijgt bijna onmerkbaar de spanning. De drums bestaan alleen nog uit toms, wat een donkerte en verwachting brengt. De gitaar is nog even gruizig als in het begin, als de drang naar contact die steeds maar aanhoudt. En met zoveel cryptische tekstuele toespelingen móet het toch wel uitlopen op een samensmelten…

Overtreed Me
industriële percussie

Ruim over de helft van het nummer verandert de sfeer. Drastisch. De toms zwijgen, staalachtige industriële percussie laat voelen dat er kou in de lucht zit. Kou, scherpte, woede zelfs? De drums hakken scherp, de gitaar speelt nijdig mee. De heldere zang is verstomd.
Nog één keer wordt er aangehaakt bij het thema van het begin, maar te laat. De spanning laat zich niet terug oproepen, het verlangen stevig vastgehouden te worden blijft onvervuld.

Overtreed Me
SM – bondage, pijniging, vernedering

Dit jaar krijgt Clittenband de gelegenheid, om binnen Rauwkost, een eigen programma samen te stellen. Onder de naam Clit City zullen zij, en gelijkgestemde zielen, acte de presence geven in de krochten van Willem Twee. Check het zaterdagprogramma van Rauwkost voor de exacte tijden


Screenshots van videoclip Overtreed Me
Video: Jasper Toeli
Opname/mix/master: Gabriel Peeters

Overtreed Me YouTube