Krachtmeting vier uiteenlopende bands Bossche Band Battle finale

For Scratch gaat er met ruige seventies hardrock én badslippers met de buit vandoor

Het is vrijdagavond de 22e november, de finale van de Bossche Band Battle (BBB). De Bossche poptempel Willem Twee zal vanavond het strijdtoneel zijn van vier verschillende bands. Een muzikale krachtmeting waarvan de voorrondes en halve finales al weer even achter ons liggen. Vanavond zal er één band met de hoofdprijs mogen pronken.

Finale Bossche Band Battle 2019

Bossche Band Battle
Vlnr. Speaker Hugo Den Hartog. Jury: Pascal Vugts, Eva van Pelt, Noël Josemans, Dave Menkehorst. Ivo Cooymans. Geheel rechts, Frans de Visser van Studio Cube

Voor de eerste band af mag tikken, wordt eerst de jury aan ons voorgesteld. Een vijfkoppige jury speciaal ingeseind voor deze finale met behoorlijk wat sporen verdiend in de muziek. En naarmate de avond vordert, een jury waar ik steeds meer respect voor krijg.

Stitch and the Rag Dolls

Bossche Band Battle
Stitch & the Rag Dolls

Want wie gaat er vanavond de BBB winnen? Wordt het Stitch and the Rag Dolls, op wiens schouders de onprettige taak rust om de avond te openen? De eerste gitaarakkoorden van dit trio doen me denken aan AC/DC, het nummer wat ze inluidden leek er verder totaal niet op. Muziek met een eigen smoeltje, lekker stevig gitaarwerk en mooie volle baspartijen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het derde nummer van de set herinnert me aan Arctic Monkeys, qua structuur en qua uitvoering. De zang is wat vlak, iets wat vooral te horen is in de ballad die ze spelen. Wat jammer is, is dat het zo goed klopt en ook wat braaf is. Van een stevigere band hoop je, dat ze ook eens buiten de lijntjes kleuren.

For Scratch

Bossche Band Battle
For Scratch

Mocht je de berichtgeving van de BBB enigszins gevolgd hebben, dan is de naam For Scratch geen onbekende meer. Zij hebben deze editie gewonnen. Maar op het moment dat zij als tweede band op het podium staan, is daar nog geen sprake van.

Deze diashow vereist JavaScript.

Wederom een trio, ditmaal gewapend met toetsen, gitaar en drums om de strijd te beslechten. For Scratch speelt een soort jaren ‘70-hardrock met stevige gitaar. De zanger-gitarist wordt vocaal ondersteund door de andere twee bandleden, waarbij de toetsenist hele soulvolle partijen uit zijn toetsen haalt. Als om wat warmte en tegenwicht te bieden tegen de scherpe gitaargeluiden. Dit levert een bijzonder geslaagde combinatie op.

Mini-festival

Bossche Band Battle
Holsaby winnaar Bossche Band Battle 2018

Dat het een lange avond belooft te worden, blijkt als de derde band pas een uur later zijn opwachting zal maken. Het heeft de Willem Twee namelijk behaagd om parallel aan de BBB. een On The House-avond te laten lopen, met indiebands in de kleine zaal. Dit levert een soort mini-festival op. Ach, dan zijn de pauzes tussen de Battle-bands maar wat langer, de kans om meer muziek te leren kennen maakt veel goed. Zo biedt het ook de kans om Holsaby, de winnaar van vorig jaar, te zien spelen.

Morning Dawn

Bossche Band Battle
Morning Dawn

Morning Dawn uit Den Bosch is de volgende band die vanavond kans maakt op het goud. Vier jonge gasten in een klassieke rock-opstelling. Drums, bas en twee gitaren laten een soort emo-rock horen, wat door het jonge publiek vooraan in de zaal goed ontvangen wordt.

Deze diashow vereist JavaScript.

Stevig, atmosferisch, ik kan me een optreden van Parkway Drive herinneren wat dezelfde sfeer had. Morning Dawn doet voor de derde keer mee aan de Bossche Band Battle.

Profuna Ocean

Bossche Band Battle
Profuna Ocean

Als laatste finalist betreden de vier heren van Profuna Ocean het strijdtoneel. Profuna Ocean bestaat uit vier heren. Het strakke drumwerk biedt een goede kapstok voor de bas, gitaar, toetsen en zang. De nummers kennen veelal eenzelfde opmaak : een aantal maten een thema spelen compleet met zang. Vervolgens nemen de toetsenist en gitarist je mee op een symfonische reis om weer terug te keren bij het oorspronkelijke thema.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het klinkt allemaal goed uitgedacht en technisch goed uitgewerkt. Spijtig is, is dat de bas nauwelijks hoorbaar is. Nu is de basis vrij kaal en droog, het basgeluid had wat dikker, harder en voller mogen zijn.

Ik ben blij dat ik niet in de jury zit van deze Bossche Band Battle. Hoe moeilijk moet het zijn om te kiezen tussen deze vier totaal verschillende bands? Met For Scratch hebben ze een verdiende winnaar uitgeroepen. Morning Dawn werd tweede en treedt volgend jaar op in Oranjekade festival.


Met dank weer aan Wim Roelsma van Artishoot Fotografie

Tambles Irrelevator

Irrelevator en Tambles sixties en instrumentaal op één podium

Twee zeer uiteenlopende bands bij Brouwpodium Bossche Brouwers aan de Vaart

Irrelevator uit Den Bosch en The Tambles uit Gouda op vrijdag 8 november, twee bands op één avond op hetzelfde podium die mijlenver van elkaar staan qua muziekgenre. Je moet maar durven. Bij Brouwcafé De Vaart draaien ze daar geen hand voor om.

Irrelevator

Irrelevator
Irrelevator – Paul

Irrelevator is gegroeid sinds de vorige keer dat ik ze heb zien spelen. Het spelen lijkt ze makkelijker af te gaan, ze staan wat ontspannener op het podium. En visueel wordt het Bossche trio nu bijgestaan door beelden uit een beamer. Beelden die bekend zijn van hun videoclips. Maar ook de nummers die niet als single bedoeld zijn, hebben visuele bijstand.

Irrelevator
Visuals bij Irrelevator

Het is zeker een verrijking. Het kijken naar drie hard werkende muzikanten wordt enigszins verluchtigd, plus dat de beelden enige duiding geven aan de instrumentale nummers.
Op hun plaat Music For The Insignificant is de verhouding tussen samples en instrumenten goed in balans. Live blijkt die verhouding een stuk moeilijker te realiseren, de samples zijn nauwelijks hoorbaar in het totaalgeluid. Dit maakt het lastig om aan te haken bij Irrelevator.

Irrelevator
Irrelevator in De Vaart

Het instrumentale maakt de muziek van Irrelevator vrij abstract, mede doordat de songstructuren verre van doorsnee zijn. Alleen hun uitvoering van Toxic, Britney Spears‘ megahit, heeft een klassieke songopbouw.

Dat ze het nummer dan weer uit laten lopen in dezelfde basloop als waar The Cures A Forest mee eindigt zegt veel over de brede muzikale interesse van deze interessante band.

The Tambles

The Tambles
The Tambles – Ruben Drenth

Ongeveer haaks hierop staan, muzikaal gezien, the Tambles. Vier jonge gasten uit Gouda die, in weerwil tot hun leeftijd, al wat uren op de planken hebben gestaan. Popronde en een tribute-tour ter ere van het ‘bananenalbum’ van Velvet Underground, het aantal vlieguren is duidelijk terug te horen in het samenspel. De bandleden van The Tambles spelen ook onder de naam The Jerry Hormones Ego Trip.

Tambles
Tambles – Jim Remers

The Tambles zien er uit als de sixties, hun muziek is waarschijnlijk ook in die tijd in een glazen stopfles gedaan en nu pas ontkurkt. Fris, helder, swingend, enthousiast, deze muziek doet verlangen naar een eenvoudiger, zorgelozere tijd.  Beatle’esque, zuivere meerstemmigheid in het ene nummer wordt afgewisseld met een Lou Reed-achtige lijzige manier van zingen als de sologitarist de leadzang doet.

Sommige nummers van The Tambles worden opgesierd met eenvoudige gitaarsolo’s die prima kloppen in het totale sfeerplaatje. Geen lange, breed uitgesponnen solo’s maar eenvoud, to the point. De bassist speelt ondertussen allesbehalve rudimentair. Zijn baspartijen zijn inventief en vullen het geluid mooi aan.

Tambles
Tambles – Freek Struijs

Zero euro
Het is misschien een publiek geheim dat de Vaart sinds kort een nieuwe p.a. én een eigen geluidsman heeft. Dat dit het geluid nog beter maakt dan hiervoor mag geen verbazing wekken. Het live-geluid klinkt voller en beter. Wellicht dat Irrelevator meer gebaat is met een ander, ‘droger’ geluid, de Tambles profiteren zeker van de nieuwe installatie.

En dat je dan ook nog eens voor zero euro twee bandjes kan zien, maakt De Vaart een bijzonder toffe plek.

Shaemles

Shaemless Popronde afgeladen Brouwpodium de Vaart

Shaemless uit Nijmegen gaat loos vanaf de eerste maten

Shaemless in een overvolle Vaart met Popronde Den Bosch 2019 editie. Op hun Facebook staat deze omschrijving. ‘Shaemless is een originele mix van (post)punk, noise, blues en surfy 60’s garage uit Nijmegen. Het is puur, hard en toch dansbaar’. Helemaal waar.

Shaemless

Shaemless
Shaemless

Vrijdagavond zou, in het kader van de Popronde, Paracetamøl op het podium van Brouwcafé de Vaart staan. Door omstandigheden verhinderd (hoofdpijn, grapte de Vaart online), werd er vervanging gevonden in Shaemless. Shaemless bestaat uit vier jonge gasten uit het Nijmeegse en timmert met vier EP’s al een tijdje aan de weg.
Dat hun roem hen is vooruit gesneld is duidelijk. De Vaart is afgeladen vol. Zelfs vlak voor het podium, waar het vaak angstvallig leeg is, is alle ruimte bezet. Iedereen in afwachting van de energie ontlading die Shaemless is.

Ontlading

Shaemless
Ontlading

En de ontlading komt er. Vuige rock, denk aan the Stooges, Jon Spencer Blues Explosion, het oude werk van Nick Cave and the Bad Seeds, dikke klappende drums, vette bas, scheurende en schurende gitaren, het vormt een licht ontvlambaar mengsel dat binnen een half uur opgebrand moet zijn.

Wachten is voor anderen. Sheamless gaat loos vanaf de eerste maten. Maar zonder zich te verliezen in een muur van geluid. De songs blijven songs met goed gespeelde gitaarsolo’s, verrassende drumpartijen en stiltes die je op het verkeerde been zetten. Man o man, wat zit dit goed in elkaar én wat spelen ze met overgave.

Shaemless
Wachten is voor anderen

Half uur 
Na ongeveer een half uur is de koek nog niet op, maar het format van een Popronde vraagt, dat Shaemless stopt, een volle Vaart in enthousiasme achterlatend.


Shaemless

Daan Sturm – Guitar & vocals
Tom Brouwers- Guitar
Cyril Rommens- Drums
Pepijn Rondon Guasque- Bass

Foto’s zijn gehaald uit de tjdlijn van de Facebookpagina van Shaemless en een screenshot van de Wolfmother-aftermovie made by Wellington Van Dale.

Nancy Kleurenblind

Casiogeluiden bij Nancy Kleurenblind en de Zingende Roadie

Droogkomisch duo accentueert de ‘pop' in Popronde

Het zal vrijdagavond rond negen uur zijn geweest als Nancy Kleurenblind en de Zingende Roadie het podiumpje achter in café de Palm opstappen. Nieuwsgierig geworden door zowel de bandnaam hun palmares (voorprogramma van de Raggende Manne, ex-leden van Hausmagger) zoek ik een comfortabel plekje aan de bar.

Nancy Kleurenblind en de Zingende Roadie

Nancy Kleurenblind
Nancy Kleurenblind en de Zingende Roadie

De ‘lichtshow’, of liever het gebrek er aan, zorgt voor de eerste glimlach. De droogkomische uitstraling van lichtgevende sneakers en een lichtsnoer in de hoodie van de Zingende Roadie en de glitter-plakletters op de bas van Nancy Kleurenblind geven dit duo een kleinkunst-achtige kitsch.

Geen kleinkunst

Nancy Kleurenblind
Nancy Kleurenblind – elektropop

Goddank is het geen kleinkunst. Nancy Kleurenblind en de Zingende Roadie spelen electropop. Twee synthesizers, een basgitaar en twee microfoons is al wat ze nodig hebben om hun liedjes te laten klinken. De songtitels veroorzaken nog meer glimlachen: Getatoeëerde Pik, Diamanten Klootzak, Ik Ga Je Doen, hoor dat maar eens aan met een stalen gezicht.

Nancy Kleurenblind
Zingende Roadie

De droge drumcomputer- en casiogeluiden krijgen accenten van de bas, terwijl de meiden hun teksten zingen. Duidelijk is te merken dat het duo er plezier, en gepaste trots in heeft, hun muziek voor het voetlicht te brengen.

Vol café
Het vervelende van muziek maken in een vol café, is dat het ene altijd ten koste gaat van het andere. Het aanwezige publiek deze vrijdag is niet en masse gekomen voor Nancy en Roadie. Het geroezemoes overstijgt dan ook regelmatig de muziek en de aankondigingen tussen de nummers. Spijtig dat daardoor de Nederlandse teksten nauwelijks te verstaan zijn. Dat op een gegeven moment het volume iets omhoog mag, helpt iets.

Nancy Kleurenblind
pump up the volume

Mocht je de kans hebben dit duo te zien, laat hem niet liggen. Nancy Kleurenblind en de Zingende Roadie maken muziek met een eigen geluid. Tuurlijk, elektropop wordt en werd er meer gemaakt, maar hun combinatie van synths, bas en zang verdient meer en gerichtere aandacht dan die van afgelopen vrijdag.

Helmet

Helmet doet Den Bosch aan in rits van 30 Europese steden

Dertig songs als staalkaart van dertig jaar eigenzinnigheid

Wonderlijk is het wel, dat Willem Twee poppodium als enige zaal in Nederland de ‘30x30x30-tour’ van Helmet in huis haalt. Dertig jaar Helmet, samengevat in dertig songs, gespeeld in dertig steden.
Zondagmiddag 15 september. In tegenstelling tot wat vaak bij ‘hardere’ concerten gebeurt, wordt de tijd tot het aantreden van de band gevuld met relaxte jazz.

Toch nog even dat lome zondaggevoel vasthouden. Voor zolang als het duurt…

Helmet

Deze diashow vereist JavaScript.

Helmet doet niet aan een voorprogramma. Je komt voor Helmet, je krijgt Helmet. Onversneden, zonder adempauze, zonder gelul tussen de nummers.
De band begint met spelen, in het begin nog wat zoekend maar niet langer dan één nummer. Dan klinkt al snel de bekende chemie tussen de volle, lang naklinkende bastonen, de helder ratelende drums en de stalen gitaarpartijen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Helmet heeft zich hiermee al lang geleden een plek veroverd op die grote kaart die ‘metal’ heet. Maar ‘metal’ is een te beperkt begrip om Helmets muziek te omschrijven. Het is bruut, hard, maar met erg veel inventieve ‘breaks’, maatwisselingen en akkoordenwisselingen. Zo word je het ene moment verrast en het volgende op het verkeerde been gezet. Helmet houdt je wel bij de les.

Deze diashow vereist JavaScript.

Duidelijk is te horen dat Page Hamilton, zanger en lead-gitarist (en enig origineel lid in deze incarnatie van Helmet) precies weet wat hij wil met zijn band. Spijtig wel, dat de jaren zijn stembanden niet ontzien hebben. De rafelranden die nu zijn zangpartijen begeleiden, geven het een wat geforceerd effect.

Maar verder is het vooral luisteren en genieten. De bescheiden hit Unsung wordt met gejuich begroet, evenals Just Another Victim, geschreven voor de soundtrack van de film Judgement Night. Origineel aangevuld met rhymes van House of Pain, live speelt Helmet de korte versie.

Vreemde eendjes

Deze diashow vereist JavaScript.

Als vreemde eendjes in de bijt mogen wel worden genoemd een countrytrack, een jazzintermezzo en een cover van Björks Army Of Me. Een nummer wat wonderwel past bij de stijl van Helmet.

Helmet
Page Hamilton

30x30x30-tour van Helmet

Dertig nummers achter elkaar, zonder pauze of gelul, vergen wel wat van zowel publiek als muzikanten. Dat de band dan toch nog terug komt na een korte pauze en toch begint te lullen, dikke duim omhoog. Na een toegift van twee nummers is de koek echt op. Wat een genot om deze band weer eens live gezien te hebben, wat een vakmannen en gedreven muzikanten.


Fotografie: Sandra Leijtens-Pennings

Gaping Moles

Gaping Moles is doorgekookte biefstuk zonder vetrandje

Albumpresentatie Demon's Semen van Glam Doom band is taai en zoutloos.

Om hun nieuwste album, Demon’s Semen, te promoten staat de Gaping Moles op zaterdag 7 september in Willem Twee poppodium. De parodie band Gaping Moles uit Den Bosch staat bekend als de absolute pionier van het zelf bedachte ‘Glam Doom’ genre.

Support act Rock Bottom

Gaping Moles
Rock Bottom

Om de redelijk gevulde zaal vast op te warmen voor de ‘Koningen van de Glam Doom’, mag Rock Bottom de honneurs waarnemen. Iets meer dan een half uur hardrock-covers uit de oude doos.
Meer specifiek de jaren ’70 en ’80, met nummers van Thin Lizzy, Nazareth, Black Sabbath, dus de glorietijd van de hardrock. Niks spannends aan, laten we hopen dat de Gaping Moles de tent wakker kunnen blazen.

Gaping Moles

Gaping Moles
Gaping Moles

Als een soort act in de pauze, wordt een dame op leeftijd, ondersteund door de zanger van de Moles en een soort beveiligingsfunctionaris, naar een stoel aan de zijkant van de zaal begeleid. Wat dit allemaal moet voorstellen, blijft een raadsel.

Gaping Moles
Glam Doom?

Achter gesloten gordijnen wordt het instrumentarium van de Gaping Moles klaargezet. Als dan na een tijdje de pauze muziek afzwakt, is de zaal er klaar voor. Helaas gaan de rode gordijnen voor het podium niet helemaal op eigen kracht open, en moeten de bandleden een handje toesteken. Het zal symbolisch blijken voor de rest van de avond.

Glam Doom

Gaping Moles
Stonerrock

De Gaping Moles heten Glam Doom te spelen. Het ‘doom’ ligt dan waarschijnlijk in het lage tempo van de meeste nummers, het ‘glam’ – het glamoureuze – daar was niets van te zien. In geen velden of wegen is er iets van glamour te bekennen want te dikke buiken in te strakke shirts, te plakkerige paardenstaarten.

Muzikaal valt er niet erg veel te beleven. Trage stonerrock, zonder al te veel originaliteit. Het verrassendste moment is dat, waar weer een traag slepend nummer naadloos over moet gaan in een soort hardcore nummer, maar waar de band na een paar maten in de war raakt, en zodoende het hele effect teniet wordt gedaan. Ook de ‘act’ van de beveiligingsman (dezelfde als die in de pauze) die heel het optreden stoïcijns voor het podium staat, is te flauw voor woorden.

Gaping Moles staat aangemerkt als: quote – hun bruisende live acts met een ongekende energie en spirit – einde quote. Maar deze avond even niet.

Gaping Moles
Exotische danseressen

De band onthaalt halverwege de show het publiek op een tweetal ‘exotische’ danseressen. Er komt zelfs een derde danseres op de bühne. Zij mag een act met struisvogelveren waaiers uitvoeren. Dat is dan ook wel de kers op de taart. Met hun bandnaam en song- en albumtitels probeert Gaping Moles een soort grappig erotische sfeer neer te zetten. Maar het blijft hangen in platheid.


Fotografie: Saar Schinkel
Instagram: @saar_gid

Tony Clifton

Venijn zit ‘m in de staart: Tony Clifton sluit afwisselend affiche met verve af

Funk, reggea en rock, u aangeboden door Lagunitas

Whoop whoop, de zomer is bijna voorbij en dat betekent dat we weer naar binnen kunnen om bandjes te gaan kijken. Maar als u het niet erg vindt neem ik u eerst even mee terug in de tijd: afgelopen januari vond het Rauwkost-festival plaats op de Kop van ‘t Zand in Den Bosch. De organisatie van Rauwkost had toen de wijsheid om Tony Clifton te boeken. Die avond zag ik ze per ongeluk optreden in café de Vaart en ik was erg aangenaam verrast. Wat een bak energie gaven deze gasten! Hard waar het hard moest zijn, ingetogen op de juiste plek en vooral veel overgave. Helaas kon ik toen door ‘redactionele afspraken’ niet hun hele set zien.

Tony Clifton
Tony Clifton
Tony Clifton

U kunt zich wellicht mijn blijdschap voorstellen, toen ik de naam Tony Clifton weer op een affiche zag staan, ditmaal voor ‘Fueled by Lagunitas’, een soort van mini-festivalletje, met 3 bands onder de vlag van een i.p.a.-brouwer. En natuurlijk geen betere plek voor zoiets al wederom café de Vaart. En wat ik die eerste keer gezien heb, heb ik nu weer gezien: strak spel, zweet en overgave en de kunst om songs te schrijven.

Tony Clifton
Zingende drummer Tony Clifton

Tony Clifton bestaat uit twee broers: een bassist en een drummende zanger (danwel zingende drummer, want hij doet beide, tegelijk, en met verve), en een gitarist. De nummers zijn over het algemeen stevig, met een eigen geluid wat ook te danken is aan het stemgeluid van de zanger/drummer. De bassist springt af en toe vocaal bij zodat een erg mooi tweestemmig geluid ontstaat. De gitarist beschikt ook over een microfoon maar hij concentreert zich vooral op zijn gitaarspel.

Dat een heftige regenbui het terras van de Vaart leeg veegt, komt Tony Clifton goed uit. Nu staan er iets meer mensen binnen dan de spreekwoordelijke 2 man en een paardekop. Maar naar mijn mening nog lang niet genoeg voor dit toffe energieke eigenzinnige bandje. Hun plaat ‘Love Nordic Women’ staat op Spotify en ze toeren volop, dus gaat dat luisteren én zien.

Orange Grove en Dursun

Tony Clifton
Orange Grove

De ‘middelste’ band op het affiche is Orange Grove. Net als Dursun, de eerste artiest van vandaag, hebben ze het niet getroffen met het weer: de zon schijnt uitbundig dus het merendeel van de bezoekers blijft op het terras hangen. Want ook daar hoor je de band wel. Gelukkig speelt Orange Grove reggae, wat natuurlijk perfect past bij de lome sfeer die een zonnig terras oproept. Maar ergens klopt er iets niet… ik zie voor het optreden toch een gast met een Metallicashirt zijn gitaar naar binnen dragen? En die drummer, tikt-ie eigenlijk niet net iets te snel voor dat lome terrasgevoel?

Tony Clifton
Orange Grove in De Vaart

Herstel: Orange Grove speelt reggae, maar niet het soort dat onder een glazen koepeltje gehouden wordt. Gedurende hun optreden hoor ik verschillende invloeden langs komen, waaronder ook heuse metal akkoorden. En dat in combinatie met reggae ritmes is heel wel mogelijk, bewijst Orange Grove. In een ander nummer klinkt veel inspiratie van Rage Against The Machine door, en op een ander moment moet ik erg aan Pearl Jam denken. Orange Grove laat blijken een brede muzikale inspiratie te hebben. En ook hen gun ik de volgende keer een vollere zaal.

‘Ik ben misschien te laat geboren, of in een land met ander licht.’ De eerste zinnen van Shaffys Laat Me treffen gelijk doel. Loom, licht melancholiek, het begin van het eind van de zomer hangt in de
lucht. Een goed gekozen coversong om ‘Fueled By Lagunitas’ mee af te trappen. Helaas niet goed genoeg om het publiek naar binnen te krijgen.

Tony Clifton
Dursun

Singer-songwriter Dursun zal met zijn band voor een vrijwel lege zaal zijn mengeling van eigen nummers en covers spelen. Eigen nummers die vooral in het funkvlak liggen, waarbij met name de electrische piano van Dursun zelf veel ruimte krijgt om te soleren. Één van de andere covers is die van Amy Whinehouses ‘Back To Black’, die Dursun erg goed en smaakvol uitvoert.

Niet behept door enige voorkennis ben ik maar gaan zitten luisteren. Enig opzoekwerk leert mij dat Dursun heeft meegedaan aan ‘De beste singer-songwriter van Nederland’ in 2015. Duidelijk te merken is, is dat hier iemand staat met ervaring. Iemand met een goede stem en stembeheersing, die veel plezier heeft in muziek maken. Ik geef het weer er dan ook maar de schuld van dat het allemaal niet beklijft. Ik kan me zomaar voorstellen dat Dursun op een gure winteravond, met voldoende publiek, een geslaagd funkfeest kan geven.

Op papier lijken de drie namen van dit festival erg vergezocht. Maar de funk van Dursun is een goede opener voor de reggae van Orange Grove, die met hun stevigere nummers weer een prima opmaat zijn voor Tony Clifton. Een geslaagd festivalletje dus, zo op het begin van het einde van de zomer.


Fotografie: Patricia van Cuyk

Antishit Fest

AntiShit Fest onweerlegbaar op de kaart na eerste editie

Twee dagen punk aan de Bossche Tramkade

Het AntiShit Fest past naadloos in de koers die de Tramkade is ingeslagen: kleinschalig, betaalbaar en met een eigen smoeltje.

Zoals hun eigen programmaboekje het zegt, Antishit is een gemeenschap geworteld in skateboarden, met doe-het-zelf-ethiek. Ze haalt haar energie uit kunst, haar brandstof is punk. En man oh man, wat hebben we bij kunnen tanken afgelopen weekend!

Eerste dag Antishit Fest

Antishit stage/Attak stage

Antishit
Camp High Gain

Vrijdag 10 mei is het in Willem Twee poppodium te doen. Zowel in de kleine zaal (Attak Stage voor vanavond) als de grote (Antishit Stage) spelen om en om een band.
Na het gebruikelijke gedoe van binnenkomst, garderobe en muntjes ben ik precies op tijd binnen om op de Attak stage, Camp High Gain uit Den Bosch af te zien tikken. Camp High Gain, waarvan de zanger-gitarist één van de initiatiefnemers is achter Antishit Fest. Ik ben niet alleen; het kleine zaaltje staat goed vol.

Antishit
Camp High Gain in Attak Stage

Wat volgt is een vrij korte set van een half uur. Voordeel van die lengte: never a dull moment. Camp High Gain speelt hardcore niet volgens het boekje. Daar zijn ze te muzikaal voor. Melodieuze gitaarpartijen, tweestemmige zang, en een lekkere eigen insteek maken dat een half uur zo voorbij is. Deze plaatselijke helden hadden wat mij betreft meer ruimte en meer publiek mogen krijgen.

Blowfuse

Antishit
Blowfuse – Oscar Puig

Zo druk als dat kleine zaaltje is, als iedereen in de Antishit stage staat is die nog niet half gevuld. Een lullig gezicht denk ik, voor Blowfuse. Maar als na een paar keer vragen de meesten toch tot bij het podium staan, gebeurt er ook wel wat.

Antishit
Blowfuse – Sergi Bouffard

De band uit Barcelona speelt vanavond hun laatste show van de tour, en ze hebben ofwel een hele korte tour lang niks gedaan, of ze nemen de kans om nog eens goed te knallen. Ik gok op het laatste. Wat een energie en plezier hebben deze mannen! En ze weten het ook over te brengen op het publiek.

Hawser

Antishit
HAWSER

Het is de avond van de Korte Sets want na een half uur verkassen we weer naar de Attak, ditmaal voor het Nederlandsche HAWSER. Naar eigen zeggen hebben ze niet vaak buiten de Randstad gespeeld, het is hun eerste keer in Den Bosch. Wat voor een recensie lekker nutteloze info is natuurlijk. HAWSER speelt hardcore met wat metalinvloeden. Met name in het gitaargeluid is dit terug te horen.

First Blood/NØFX

Antishit
First Blood

Terug naar de grote zaal voor First Blood. Een iets grotere Amerikaanse band die een goede afsluiting zal zijn voor de eerste dag AntiShit Fest. Ik moet altijd een beetje lachen als ik van bepaalde bands de merchandise zie. Camo t-shirts met ‘They started the first blood. Not FUCKING me’. First Blood neemt hun imago zeer serieus. Daarbij spelen ze hardcore bijna naar de letter van de wet. Breaks, ‘schreeuw’koren ter ondersteuning van de zang, het is spierballencore. Maar het moet gezegd, ook hier spat het plezier er vanaf en ze krijgen de zaal een uur lang met gemak mee.

Antishit
NØFX

Als kersje op de taart staat in de kleine zaal nog NØFX klaar voor de afterparty. Deze Vlaamse NOFX-coverband staat er bekend om dat ze een feest kunnen maken. Iedereen zingt mee en de band speelt zich in het zweet. Een goede uitzwaaier.

Tweede dag Antishit Fest

World Skate Center

Antishit
Wonk Unit

Zaterdag 11 mei trapt AntiShit Fest al op tijd af. De hele middag is er muziek, en zijn er skatedemo’s. Door verplichtingen elders kan ik hier niet bij zijn, mijn aandacht ligt bij Wonk Unit die ’s avonds zullen spelen.

Het World Skate Center is vandaag de plek waar het gebeurt. Als ik aankom staan er behoorlijk wat mensen buiten te roken, drinken en kletsen, ondanks dat het een frisse avond is. De melding, als zou AntiShit Fest voor vandaag uitverkocht zijn, bleek een misverstand. Alle polsbandjes waren al wel uitgeprint waardoor het systeem dacht dat het uitverkocht was. Aan de kassa waren nog genoeg bandjes te koop. Lucky us dus.

Wonk Unit

Antishit
Straightline foto: Diego Caldari

We pikken nog mooi wat nummers mee van Straightline, vrom Zjermany. Lekker snel, lekker strak. Maar entschüldigung, het wachten is toch echt op Wonk Unit. Den Bosch heeft deze Engelse jongens al eerder aan haar borst mogen drukken, vanavond op Antishit Fest maakt drie maal scheepsrecht.

Antishit
Wonk Unit

Wat Wonk Unit zo’n leuke band maakt? Ze spelen punk, wat al een pré is. Ze zijn grappig. Ze zijn muzikaal. Op de één of andere manier hebben ze zo’n eigen kijk op dingen, én kunnen ze dat ook nog eens door hun nummers meegeven. M’n oma plast met de deur open, schreeuwt tegen m’n vrienden, glimlacht als haar kleinzoon haar knuffelt en knoeit melk op de vloer. En dat dan in een puntig punknummer. Ik geef het je te doen. En zo zijn er meer. Horses, Awful Jeans, Je M’apelle Alex, stuk voor stuk kijkjes in Wonks Wondere Wereld.

Antishit
Wonk Unit

Zaterdag blijkt dat er een andere drummer mee is gekomen ten opzichte van de vorige keren. Ook is er een toetsenist bij gekomen. Dit helpt zeker om hun studiogeluid beter te benaderen. De band is in vorm, alles wordt even strak en foutloos gespeeld. Dat de humor niet alleen in de teksten ligt blijkt uit de een-tweetjes tussen de zanger en de (nieuwe) drummer (of-ie dit nummer wel kent?) en de toetsenist. De andere bandleden glimlachen en tellen weer af voor het volgende nummer.

Hopelijk blijft het niet bij één keer AntiShit Fest, maar wordt het een jaarlijks festival. Het niveau van de bands die ik heb gezien ligt hoog. Het festival past in elk geval naadloos in de koers die de Tramkade is ingeslagen: kleinschalig, betaalbaar en met een eigen smoeltje.


Screenshots Blowfuse – Outta My Head (Official Music Video)
Screenshot First Blood – First Blood – OFFICIAL PAGE
Screenshot NØFX – Linoleum
Screenshot Wonk Unit – More fun and japes en WONK UNIT – NAN – LIVE AT WONKFEST 5, 2017
Screenshot Hawser – HAWSER – ‘In Harmony’ (Official Video)

RZMNR, Irrelevator, Tangled Horns

RZMNR, Irrelevator, Tangled Horns: hard, hard, hard klinkt 3x anders

Volle en stevige avond in biercafé: de Vaart serveert bier en gitaren

RZMNR, Irrelevator, Tangled Horns traden zaterdag 16 februari op in Brouwcafé De Vaart. Elke band speelde hard en telkens klonk dat anders.

RZMNR, Irrelevator, Tangled Horns
RZMNR

RZMNR
RZMNR (ReuZe MeNeeR) mocht de avond aftrappen. Een trio uit Antwerpen dat de dresscode ‘ideale schoonzoon’ aanhangt. Maar de pantalons en overhemden zetten je vanaf tel 1 op het verkeerde been. De dik aangezette smeuïge bas pompt elk nummer voort, geholpen door een behoorlijke dosis pedalen. De drummer klapt er goed op los, terwijl er ook ruimte is voor subtiele (ride-) bekkens, met name in een lang en langzaam nummer ongeveer halverwege de set.

RZMNR, Irrelevator, Tangled Horns
ideale schoonzonen?

Knap hoe de mannen hier de maat weten vast te houden. De basis wordt goed aangekleed met gitaarpartijen die niet al te technisch zijn, maar die het geluid goed aanvullen. RZMNR speelt instrumentale stonerrock, de nummers worden breed uitgesponnen en met genoeg variatie om van begin tot eind te boeien. Ik zal het niet snel thuis opzetten, maar live is het dikke pret om te zien en horen. De band weet precies wat ze doet en heeft er zichtbaar veel plezier in.

RZMNR, Irrelevator, Tangled Horns
Irrelevator

Irrelevator
De pauze die de opmaat vormt naar Irrelevator wordt gevuld met nummers van NoMeansNo en Victims Family, iets wat zeker tweederde van de band zal waarderen. Dat het niet helpt de zenuwen te temperen, blijkt bij de vliegende start van het eerste nummer. De drummer zet net een tikje sneller in dan het op plaat staat. Bassist en gitarist moeten zichtbaar een tandje bij zetten om het ritme vast te houden. Dit lukt ze evenwel en naarmate de set vordert zakt het tempo terug naar normaal.

Deze diashow vereist JavaScript.

Wellicht dat de grappen en kwinkslagen van de bassist hieraan debet zijn. Glunderend weet hij zijn aanwezige vader te vertellen dat-ie nu echt een rockster is. Het trio Irrelevator speelt ook instrumentale nummers, maar dan met aanvulling van samples.

Irrelevator
Irrelevator

Dat deze samples vanavond niet erg goed te horen zijn, is jammer: op plaat zorgen ze voor wat lucht in de nummers. Vanavond vallen ze weg achter het geluid van de instrumenten. Ik kan me voorstellen dat iemand die de nummers van Irrelevator niet kent gaande de set het moeilijk vindt om de aandacht er bij te houden.
De nummers zitten technisch knap in elkaar. Spitsvondige breaks, gedegen baswerk en strakke drums- en niet eens op de drummers eigen kit. Tijdgebrek bij het opbouwen noopt hem tot het lenen van RZMNR’s kit.

Die ene tom minder mag de pret echter niet drukken. De gitarist is duidelijk in vorm: de ene keer meandert hij een solo lekker door een nummer heen, een andere keer versterkt-ie een thema en dan allemaal net iets gevarieerder dan op plaat. Dit alles op standje ‘precies hard genoeg’ en met wat gepaste meligheid (een titel als ‘Blink 187’) maakt het een goed tweede live- optreden.
Nu hopen dat ze ingeloot worden voor de Popronde, want ik denk dat Irrelevator door veul te speulen nog leuker gaat worden!

Tangled Horns
Tangled Horns

Tangled Horns
Na een korte pauze tijd voor afsluiter en headliner Tangled Horns, eveneens uit Antwerpen. Wat is zo’n podium dan klein opeens! Na twee keer een trio gezien te hebben, staat het nu opeens vol met vijf volwassen kerels. Dit is ook duidelijk te horen in het geluid: de bas, drums en twee gitaren zetten een behoorlijke stevige muur neer. Een muur waar de zanger nauwelijks boven uit, laat staan doorheen komt. Zijn teksten zijn dan ook niet te verstaan. De gitaristen kennen ze natuurlijk wel en zij zingen ze dan ook volop mee.

Tangled Horns
Tangled Horns

Gezien het vuur en enthousiasme van de zanger heb ik toch het gevoel hier iets te missen. Zijn licht maniakale oogopslag, de fysieke aanvarinkjes met één van de gitaristen, het bijna- paaldansen met de constructiebalk midden voor het podium, het doet frustratie en kwaadheid vermoeden. Als hij dan ook heel dicht tegen een jonge meid aan gaat staan zingen, die zich er duidelijk ongemakkelijk bij voelt, veroorzaakt dat een dikke spanning in de lucht. Met een welgemeende knipoog van de zanger echter, is alle spanning in één tel uit de lucht. It’s only rock ‘n’ roll.

Tangled Horns
Tangled Horns

Tangled Horns staat goed te spelen, maar de weinige variatie in hun nummers, het massieve geluid en onverstaanbare zang slaan mij wat murw. Gelukkig zijn er altijd nog de good old Beatles om voor wat lucht te zorgen. Een gloedvolle uitvoering van Come Together wordt verdiend gewaardeerd met een enthousiast applaus van een volle Vaart. Helaas blijft de aandacht niet lang hangen. Na nog een paar mid- tempo nummers is Tangled Horns klaar, en ik ook. Het zijn goede muzikanten maar pakkende songs heb ik niet gehoord.

45ACIDBABIES

45ACIDBABIES elektropunk met vleugje surf

Blonde dame in rode tracksuit bestuurt de band

45ACIDBABIES uit Utrecht zijn jong, rauw, onaangepast en veel te moeilijk te typeren. La Jungle uit België roept herinneringen op uit lang vervlogen tijden. Die van T.C. Matic.

Rauwkost
Zaterdag 26 januari staat de tweede editie van Rauwkost op de kalender- het festival in Den Bosch voor eigenzinnige bandjes, eigenwijze bandjes, bandjes met een rafelrandje. Een buitenkans om nieuwe muziek live te zien. Van de zaterdagmiddag tot diep in de zondagnacht is er in elke gelegenheid bij of aan de Tramkade iets te beleven.

45ACIDBABIES
La Jungle

La Jungle
Vroeg in de avond aangekomen besluit ik voor een eerste pilsje binnen te lopen bij de Brouwers. Mooi op tijd om de eerste paar nummers van La Jungle mee te pikken, een techno-noiserockduo uit het Belgische Mons. Ik ben nog uit de tijd van T.C. Matic, La Jungle doet me een beetje denken aan hun hoekige en wrange dansbaarheid.

45ACIDBABIES
45ACIDBABIES met Sophia de Geus

45ACIDBABIES
Helaas heb ik de set niet af kunnen zien, redactionele plichten vereisen dat ik op tijd moet zijn voor 45ACIDBABIES, geprogrammeerd in de grote zaal van de Willem Twee. Ik blijk rúim op tijd, ze zitten nog volop in de soundcheck. Wat wel een leuke kans biedt om een beetje achter de schermen te kijken wat een band doet op het podium.
45ACIDBABIES is een Utrechts kwartet bestaande uit één dame, Sophia de Geus, en drie heren. Buiten het gangbare rockinstrumentarium van bas (Daniël Brem), drums (Giorgio Pauqay) en 2 gitaren (Marnix Wolmink en Sophia) maakt de zangeres, naast haar gitaar, gebruik van een synthesizer.

45ACIDBABIES
Sophia de Geus met babydoll

Blikvanger
Met haar blonde haar en rode tracksuit is Sophia onbetwist blikvanger en middelpunt van 45ACIDBABIES. Ze stuurt en bestuurt de rest van de band door de nummers heen. Nummers die vaak een zelfde opbouw kennen: intro met gebruik van de synthesizer, invallen met zang en na een paar maten dikke gitaren erbij om het erna weer klein te maken Saai? Yep, als je het zo leest wel.
Andere blikvangers zijn de babypoppen die aan de microfoon standaarden zijn geknoopt. Beetje creepy gezicht die poppen die doen denken aan een low budget slash movie.

45AcidBabies
45AcidBabies

Elektropunk met vleugje surf
Wat er live gebeurt, beats me, maar het klinkt allemaal lekker. De synth-partijen zijn een mooie basis waar de gitaren op los kunnen gaan. Een vleugje surf klinkt er in door, een snufje metal, en het vult elkaar erg goed aan. Elektropunk heet het te zijn, whatever. Het klinkt als een klokje, een klokje wat uitnodigt om te dansen. En dansen doen ‘de mensen thuis’, de Babies’ benaming voor het publiek. Want zoals gezegd, het klinkt allemaal lekker wat de 45ACIDBABIES voortbrengen.

Lichtshow
En misschien niet helemaal op z’n plek hier, maar een compliment voor de lichtman van de W2. Wat een aanvulling op de dynamische set van 45ACIDBABIES!