Paul Claassen | KLANKGAT

okt, 2025

Uit de as verrezen Dead Bob spat van de energie
Legendarische drummer John Wright brengt geoliede band mee naar Willem Twee

Dead Bob uitverkocht, of wacht, toch niet? Verwarring voorafgaand aan het concert van Prey en Dead Bob in de Willem Twee concertzaal. Wat blijkt, de optredens blijken gepland in de Kleine Zaal, en pas in de middag wordt duidelijk dat er verplaatst is naar de Grote Zaal.

En dus komen er meer kaarten vrij. Mazzel voor de mensen die uit de buurt komen. Jammer voor diegenen die Dead Bobs enige concert in Nederland zo missen omdat ze wellicht al iets anders hebben gepland, want het was immers toch al uitverkocht.

Dead Bob

Uit de as van het even legendarische als Canadese No Means No, wat voor twee derde heeft bestaan uit de broers Rob (bas en zang) en John Wright (drums en zang), is Dead Bob verrezen. Drummer John heeft de sticks weer opgepakt, en een band om zich heen gegroepeerd, bestaande uit ervaren en gelauwerde muzikanten.

Eerste wapenfeit, de plaat Life Like, kan mij niet zo bekoren- de plaat pakt me niet. Maar alleen al om John Wright live te zien spelen maakt een avondje Willem Twee de moeite waard. Dead Bob bestaat uit vijf muzikanten- naast drums, wordt het podium bevolkt door een bassist, twee gitaren en een toetsenist; in goede N.M.N. traditie allen vooraan op het podium opgesteld.

Daarbij heeft elke muzikant een eigen microfoon. Dit zorgt voor een mozaïek aan stemgeluid- elk nummer z’n eigen stem, en daarbij vaak ook meerstemmig. Qua klankkleur leunt Dead Bob nogal op z’n illustere voorganger, wat met name komt door het dikke, strakke basgeluid. Ook heeft één van de stemmen veel weg van die van Rob Wright. Maar het is Bob vergeven. Want buiten wat N. M. N. – covers is Dead Bob vooral Dead Bob.

De energie spat van het podium, vakmanschap en plezier (de dansjes van de toetsenist!) geven de nummers een vonk die op plaat afwezig is. Met als kers op de taart de uitvoering van ‘Metronome’ , waar de gitariste- zangeres haar ‘scream therapy’- shirt meer dan eer aandoet.

Prey

Het Tilburgse Prey heeft de eer te mogen openen voor Dead Bob. In de klassieke rockbezetting van gitaar, drums, bas. en zang spelen de vier mannen vol vuur hun garage- postpunk. Het is voor mijn oren een beetje vleesch noch visch, hoewel ik toch meen in songopbouw en akkoorden wat helden van weleer (Sex Pistols, Dead Kennedys) te herkennen. Ik word er helaas warm noch koud van, maar met twee e.p.’s, wat singles en een trits aan optredens doet Prey het niet onverdienstelijk.

mei, 2025

Shakedown 8 en Jaya The Cat nemen Poppodium op sleep
Geslaagd feestje met ska, folk, punk, balkan en nog meer in de Grote Zaal van Willem Twee

Van origine Amerikaans maar lang geleden al neergestreken in Amsterdam timmert Jaya The Cat al jarenlang succesvol aan de weg met haar eigen mengeling van ska.
We schrijven zaterdagavond 24 mei. De show wordt afgetrapt door support act The Shakedown 8, die, in tegenstelling tot hun naam, zes man sterk het podium bevolkt.

The Shakedown 8

Het was Tom Waits die zei: een gentleman is iemand die de accordeon kan spelen, maar het niet doet. In het geval van The Shakedown 8 zou dat een groot gemis zijn. Waar bij veel skabands vaak het koper het geluid bepaalt, buiten het ook hier aanwezige orgeltje en slaggitaar, biedt de trekzak deze band juist de ruimte om haar horizon te verbreden.

Want naast ska gooit deze Eight flink wat folk, balkan en nog meer in de mix. Als het maar dansbaar is, en dat is het zeker. Voorgegaan door een boomlange zanger, die met z’n lange benen het skanken goed moet doseren op het volle podium, gooit de band soepel en met veel plezier hun dansmix de zaal in. Knappe jongen die daar bij stil kan blijven staan.

En dat is natuurlijk precies de bedoeling; er dient opgewarmd te worden voor Jaya The Cat.

Jaya The Cat

Het was Ozzy Osbourne die zei: ‘Bubbles!? I’m the prince of f*ing darkness! What’s evil about a buttload of f*ing bubbles!?’ En in het geval van Jaya The Cat klopt dat als een zwerende vinger: niks ‘evils’ te zien hier. En om dat te onderstrepen blaast de band aan het eind van haar show een stevige ‘buttload’ zeepbellen de zaal in.

Niet dat dit nodig is om de feestvreugde naar een hoger plan te tillen. Ondanks dat ze zich ‘rougher’ voelen dan anders, wegens de avond hiervoor te lang doorfeesten, speelt de band een gedegen set.

Van origine Amerikaans, maar lang geleden al neergestreken in Amsterdam, timmert Jaya The Cat al jarenlang succesvol aan de weg met haar eigen mengeling van ska, ook zonder koper en punkrock. En dat werkt aanstekelijk.

Vanuit de behoorlijk gevulde Grote Zaal wordt er luidkeels meegebruld met de zanger met z’n karakteristieke zonnebril, grote zwarte Beanie-muts en lange rechte witte baard.

Voor bij het podium wordt er gedanst, geskank’d, geduwd, terwijl de bassist het publiek nog verder ophitst. Jaya The Cat komt om feest te maken, en stopt niet voordat de laatste druppel zweet uit je lichaam gedanst is.

Als begin van de toegift wordt uit volle borst de jarige drummer toegezongen en de band speelt nog een keer extra het dak eraf. Maar als de laatste zeepbellen op de plastic palmbomen uiteen spatten, is na een paar nummers helaas ook dit feestje afgelopen.

Fotografie: Martijn Frijters Teambeeld

apr, 2025

STiCKFiGS en Terrorpins in het World Skate Center
Hardcore, ska, skatepunk, punkrock, pubrock, er is voor (bijna) elke smaak wat wils

Het leuke van een avond als vanavond in het World Skate Center is dat je weer wat nieuwe bands kan gaan zien zoals STiCKFiGS en Terrorpins voor een heel schappelijke prijs . En dat door het organisatietalent en de contacten van een heel bescheiden man, die punk diep in z’n bast heeft zitten.

STiCKFiGS

De avond begint met de skatepunk van STiCKFiGS. Ik heb voor dit optreden hun e.p. Former Glory geluisterd en ik maakte me wat zorgen; met vier nummers zou het een heel kort optreden kunnen zijn en de nummers op de e.p. vond ik ook niet heel sterk.

Maar gelukkig hebben ze een liveset die in lengte én kwaliteit de e.p. snel doet vergeten. STiCKFiGS staat als een huis. De zanger- gitarist is goed bij stem, de drummer is strak en snel, en de bassist vult de nummers mooi aan met razendsnelle, knappe basloopjes.

Het publiek is nog wat onwennig, maar met het dreigement niet verder te spelen, komt men toch wat dichter na het podium. De nummers worden afgewisseld met wat leuke prietpraat over de Sint Jans kathedraal (of toch kerk? Of toch…?), en het eeuwige dilemma ‘Den Bosch of ‘s- Hertogenbosch’.

Als er iemand uit het publiek ‘‘s-Gravenhage!’ roept, wordt de ‘discussie’ snel afgekapt door deze jongens uit Den Haag, en een volgend nummer ingezet.

Het is duidelijk dat de muzikanten van STiCKFiGS al langer muziek maken en optreden, het is allemaal dik in orde. De vaart blijft er goed in zitten tot aan het laatste nummer, het gedreven gespeelde midtempo Remember.

Terrorpins

De tweede band op de planken van het World Skate Center is het Engelse kwartet Terrorpins. Bestaande uit muzikanten die ook in andere bands hun sporen hebben verdiend, speelt Terrorpins een variatie aan stijlen.

Er zit wat hardcore verstopt in hun set, een mopje ska, wat punkrock, en zelfs wat ‘dubbelloops’ gitaarpartijen, voor het hardrockgevoel. En net die variatie aan stijlen voorkomt dat de band een echt eigen smoel krijgt.

Hoewel alles met dezelfde intensiteit wordt gespeeld, krijg ik het gevoel dat ik in een Engelse pub zit, waar toevallig de band van dienst voor vanavond de Terrorpins is. In plaats van een band waar ik speciaal voor naar een concertzaal zou gaan. Maar smaken verschillen gelukkig, want de zaal blijft tot het eind toe redelijk gevuld.

mrt, 2025

World Skate Center heeft twee punkbands
Zaterdag 5 april punkrock, met wat vleugjes skatepunk: 2 bands voor 3 knaken: STiCKFiGS en Terrorpins

Normaal gesproken plaatst KLANKGAT eigenlijk alleen recensies van concerten, bij wijze van uitzondering deze keer een vooraankondiging:
Aankomende zaterdag vijf april staan er weer twee bandjes op de planken van het World Skate Center.

STiCKFiGS en Terrorpins

Het trio STiCKFiGS uit Den Haag heeft sinds 2023 de e.p. ‘Former Glory’ op hun naam staan, waar ook de twee singles ‘Ghosts’ en ‘Remember’ van af getrokken zijn.

Twee leden van de band hebben voor STiCKFiGS acht jaar ervaring opgedaan in de band Fexet; vanuit de Haagse skatescene hebben drie vrienden met STiCKFiGS in de Popronde van 2023 met twintig gespeelde shows plenty vlieguren gemaakt, alswaar ze ook de titel ‘Never Mind The Hype’- talent hebben verdiend.

Terrorpins

Terrorpins bestaat sinds 2021. Een ‘punkrock- supergroep’ uit Noord Engeland bestaande uit singer-songwriter en anti- folkmuzikant Tim Loud, en met leden van Bruise Control en Roughneck Riot, en ex-leden van Wonk Unit en Bootscraper.

Of de uitkomst groter is dan de som der delen zien en horen we zaterdag. Terrorpins e.p. ‘Not The End Of The World’ kwam augustus 2024 ter wereld, voorafgegaan door de single ‘Enough’ uit ’23.

Het wordt een avond punkrock, met wat vleugjes skatepunk, ‘a smidgeon of ska’, af en toe een likje 70’s glam, en veul passie. Tot zaterdag!

mrt, 2025

Vermoeid Polar doet Willem Twee poppodium aan
De aanhouder wint: Deeproot speelt sterke set bij Heavy Hangout zondag matinee

Bands van dienst zijn zondagmiddag 9 maart het Engelse Polar en Deeproot uit Haarlem. Geografisch en muzikaal ver uit elkaar. Waar de zon lonkt om een terras op te zoeken, lukt het Willem Twee’s Heavy Hangout weer om de Kleine Zaal behoorlijk vol te krijgen.

Polar

Polar timmert sinds 2009 aan de weg met hardcore en metalcore. Hun optreden in Den Bosch is het laatste van deze tour. Ik heb even hun tourschema opgezocht: het woord ‘moordend’ is wel van toepassing. Vanaf pakweg half februari tot vandaag, hebben ze praktisch elke dag een show gespeeld. En, het moet gezegd, het is helaas te merken.

De zang komt nauwelijks boven de band uit, wat het geheel een benauwdheid geeft. De band klinkt alsof we allemaal in een enorme gewatteerde kartonnen doos staan te luisteren. Verder is het ook niet heel strak en klinkt het allemaal wat rommelig.

Het is ze vergeven; als je zoveel shows al kan boeken, heb je wel wat credits uitstaan bij je publiek. Ik geef ze dan ook graag een herkansing, als ze weer fitter zijn. Als ergens het spreekwoord ‘alle goeie dingen in drieën’ van toepassing is, dan is het wel bij Deeproot, de opener van vanmiddag.

Deeproot

Gespannen, zenuwachtig, staat de band klaar, nors kijkend. De sfeer wordt neergezet met een gesproken, vervormde tekst. Dan zet Deeproot in. Een diepe grunt, en een blok van geluid, alsof er een zandzak na hoge snelheid stilstand vindt tegen je borstkas. Drie maten beton, beton, beton, en dan… niks… een technische storing blaast abrupt alle sfeer de zaal uit.

Alles wordt in het werk gezet om één en ander weer in orde te krijgen, maar ook poging twee mislukt hartstikke. Zal dan toch, bij poging nummer drie…? Adem inhouden, fingers crossed…

Deeproot revancheert zich glorieus als alles blijkt te werken zoals bedacht. De zichtbare opluchting maakt het openingsnummer nog een tandje sterker. De betonblokken blijven zich nu aaneen rijgen, de band staat als een huis. Zware, lochte, trage metal met een diepe grunt. De piepkleine gaatjes die overblijven tussen het geweld worden opgevuld met een extra digitale gitaar en geluidseffecten.

De band heeft de zaal op haar hand. Twee keer wordt er een gast- grunter uit het publiek de microfoon voorgehouden en er is plek voor een mini- crowdsurfje. Dikke pret en een verdiende revanche voor de vier heren.

Fotografie: Daphne van Ardenne – Studio Àrden

jan, 2025

Stuurbaard Bakkebaard neemt WSC mee op sleeptouw.
Verdiende ‘volle bak’ voor eigenzinnig trio

De naam Stuurbaard Bakkebaard gonst al jaren rond in de Nederlandse muziekwereld, zo ook in het Bossche. Toch is het me nog niet gelukt om de band live te zien spelen. En dat met zo’n geweldige bandnaam, hoe kan het. Tot zaterdag 25 januari; het World Skate Center opent haar deuren, voor wat voor mij het eerste concert van het jaar gaat zijn.

Stuurbaard Bakkebaard

Er is geen voorprogramma. Tot de band begint, iets later dan gepland, wordt er muziek gedraaid vanaf vinyl. Charmant, maar te hopen is dat het bandgeluid beter is dan wat er nu de zaal in wordt gestuurd.
De zaal is goed vol, er wordt wat geroezemoesd over b.n.’ers die er zouden zijn.

We bevinden ons in goed gezelschap; Patrick Laureij en Theo Maassen staan achterin, eveneens in afwachting van, als alle zaalverlichting uitgaat. Er klinkt een walsje met trompet, iets wat zomaar uit een oude Spaanse film zou kunnen komen.

In het openingsnummer schreeuwt en giert Timo van Veen in z’n microfoon, begeleid door bassist Onno Kortland en Marc Koppen op drums, bij het tweede nummer pakt de zanger zijn gitaar erbij, om hem niet meer los te laten.

Marc Koppen

Onno Kortland

Timo van Veen

Het kost mij een nummer of drie, vier om te horen wat er gebeurt. Ik ga wat associëren om mezelf richting te geven; de ‘drive’ van oude Nick Cave And The Bad Seeds; iets van swamprock; iets van Amerikaanse jaren- 90 noise? Rockabilly drumpartijen?

Het zal Stuurbaard Bakkebaard een biet wezen. Overtuigd van hun gelijk, onderbouwd door bijna dertig jaar podiumervaring, spelen ze de tent platter en platter naarmate de avond vordert.

De summiere drumkit van snare- met- theedoek en toms stuwt SBBB voort, de vette bas speelt het spel mee, de gitaar jankt en gromt als om geesten uit hun Eindhovens moeras te verjagen. De zang doet er nog een stevige schep bovenop.

Soms tweestemmig, maar ook als percussie, tonen en klanken herhalend. Het wordt nergens ‘mooi’: het schuurt en schreeuwt en beukt en dat is nodig, maar het wordt niet plat. De ‘drive’ van Stuurbaard Bakkebaard wordt verpakt in sterke composities.

Er is sprake van een nieuwe plaat die binnenkort uit gaat komen. Als de band dit live- geluid en gevoel vast kan leggen gaat dat een heel vette plaat worden. Er staan voorlopig nog geen verdere optredens gepland, maar hou ze in de gaten.

Foto’s: ©Paul Claassen

nov, 2024

Tributeband A Perfect Tool in Willem Twee Poppodium
Pronken tributebands met andermans veren of dekt een live-ervaring van geliefde muziek de scepsis toe

Tributeband A Perfect Tool was op een doordeweekse dag hier in Den Bosch in Willem Twee Poppodium. Ik word onwillekeurig een beetje sceptisch, als ik het woord ‘tributeband’ hoor. In een periode waarin het lijkt dat tributebands weliger tieren dan ooit, met zelfs hier aan gewijde festivals, zoals het meerdaagse Hoge Bomen-festival, is er veel over te zeggen. Zowel tegen als voor.

A Perfect Tool

Mijn eerste gevoel bij dit soort bands is altijd, dat ze pronken met andermans veren. Er zijn voor hen muzikanten bezig geweest om met ziel en zaligheid hun gevoelens om te zetten naar muziek. Zoals een oude reclamespreuk ooit zei: ‘Hoedt u voor namaak’.

Ook heb ik nog wel de romantische opvatting dat, als er toch een zaal vrij is, daar ook een beginnend bandje had kunnen spelen en geen tributeband. Maar een en ander zal ook wel weer samenhangen met kosten en verwachte bezoekersaantallen.

Aan de andere kant biedt een tributeband de gelegenheid om voor een fractie van de prijs, die je voor de originele band zou betalen, wel de muziek live kan beleven. Ook kun je op een kleiner podium beter meekijken ‘in de keuken’. Of als het onmogelijk is om de originele band nog te zien, zoals bijvoorbeeld Joy Division, toch een live-ervaring te hebben.

A Perfect Tool

Met deze mengeling van gevoelens sta ik woensdagavond 20 november in de Willem Twee concertzaal voor een optreden van A Perfect Tool, een Amerikaanse tributeband van Tool. Oudere lezers onder ons herinneren zich wellicht nog dat de originele Tool nog eens in Den Bosch heeft opgetreden, voor nop, op het fijne Popwerk-festival. Dat was ter promotie van hun plaat Undertow.

Ik heb ze daarna nog een aantal keer live kunnen zien, tot de laatste tour. Daarvan waren de toegangsprijzen dusdanig gortig dat ik niet ben gegaan, omdat ik te gierig, te nuchter of simpelweg te ‘skeer’ was.

A Perfect Tool speelt vanavond voornamelijk nummers uit de beginperiode van Tool. Met één uitzondering, een nummer van Tools laatste, kan ik me gelukkig prijzen: de laatste twee platen komen bij mij nauwelijks aan luisteren toe, de platen ervoor spreken mij veel meer aan.

Als de zanger opkomt, met facepaint en gecopiëerde maniertjes van Maynard James Keenan, steekt de scepsis weer de kop op… maar het voordeel van de twijfel wordt gegeven. De band speelt technisch de nummers vrijwel feilloos, af en toe een klein foutje daargelaten. Waar Keenan van Tool de hardere zangpartijen met hard zingen aan kan, wordt de zanger van A Perfect Tool vaker tot schreeuwen verleidt, hoewel hij verder de originele zang bijna tot in de puntjes benadert.

Het ware feest vanavond bestaat er uit de fantastische muziek van Tool weer eens live te zien en horen. Wat een weergaloze nummers heeft die band geschreven. Een prachtige mix tussen gevoel en technisch kunnen, waarbij de virtuositeit steeds ten dienste staat van de emotie die gedeeld wil worden.

De stem van A Perfect Tools zanger komt gedurende het concert steeds wat dichter bij die van Keenan. En ook de band begint wat losser te worden, binnen de grenzen die ze natuurlijk hebben. De band krijgt in ieder geval de goed gevulde zaal mee, elk nummer wordt na afloop met luid applaus geëerd. En wel terecht, want er wordt goed gespeeld.

Misschien ben ik wel te cynisch, en is een tributeband gewoon bedoeld als eerbetoon, gespeeld door muzikanten die een band gewoon gaaf vinden, en er lol in hebben deze muziek zelf te spelen. Maar ik kan mezelf niet losmaken uit de spagaat.

Fotografie: Marcel Bruinshoofd

nov, 2024

Pizzatramp en Jodie Faster doen World Skate Center aan
Kort, hard, snel en genoeg te lachen met twee hardcore-punkbands

Rechttoe rechtaan of recht door zee, het maakt voor Pizzatramp uit Wales en Jodie Faster uit Frankrijk allemaal niks uit, als het maar snel en hard gaat.

Vrijdag één november; na een week hard werken heb ik weinig puf om er op uit te gaan. Maar, het bloed kruipt… dus hop, op het fietske naar de ‘skatehal’ waar vanavond twee hardcore-punkbandjes op de planken staan.

Pizzatramp

De drie heren van Pizzatramp zijn geen onbekenden in het Bossche. Al een aantal keren stonden ze eerder hier te spelen, en vanavond staan ze met een nieuwe plaat onder de arm in het World Skate Center.

De Welshmen spelen rechttoe recht aan, met in en tussen hun nummers veel plek voor grappen en grollen. Millions Of Dead Goths, I Got Work In The Morning, een blokje in hun set met ‘nummers’ van een paar maten lang, over onderwerpen als de voordelen van Brexit en als kers op de taart een jongedame uit het publiek die een nummer mee mag schreeuwen. En of ze mee op tour wil.

Een set lang glim-en schaterlachen met de bravoure waar Pizzatramp een behoorlijke schare fans mee op de been weet te krijgen vanavond.

Jodie Faster

Tourmaatjes voor deze tour van Pizzatramp, en opener van de avond, is het Franse Jodie Faster. In tegenstelling tot wat vaak gebruikelijk is: niet de zanger maar de bassist is de woordvoerder van Jodie Faster. Naar verluidt omdat hij de enige is, die een woordje Engels spreekt.

De heerlijk flauwe knipoog in de bandnaam verwijst duidelijk naar hun stijl van muziek. Of zoals de zanger van Pizzatramp ons in de pauze licht vertwijfeld vroeg: ‘How the fuck are we gonna top that?’ Hardcore ís snel, Jodie Faster heeft een extra versnelling uitgevonden!

En dat geldt niet alleen voor de recht door zee stukken, maar ook voor de breaks die ze in hun nummers verwerken. Het is heerlijk om te zien en horen hoe deze jongemannen hun ziel en zaligheid in hun nummers proppen. En dat ondanks een bepaalde brakheid, door de slechte invloed van bepaalde Welshe vrienden…

Ik ben benieuwd hoe ze klinken als ze wel fit zijn; hopelijk gaat dat in de toekomst nog eens gebeuren. Dit is in elk geval een zeer overtuigende eerste kennismaking!

Pizzatramp

Jodie Faster

okt, 2024

Gijsjaradijsjaband, Braces, Mikki Wood en Sonic Whip
Popronde Den Bosch 2024 dat betekent het jaarlijkse muziekfeest in zoveel zalen en zoveel smaken

Iris Jean, Gijsjaradijsjaband, Braces, Mikki Wood, Sonic Whip en TAXITAXI staan in het balboekje van redacteur Paul Claassen. De programmering van Popronde is qua timing zeer scherp en qua aanbod overweldigend. Keuzes maken is noodzakelijk en de tijd is niet je vriend.

Vrijdag 11 oktober is Den Bosch weer het toneel van het jaarlijkse muziekfeest, dat Popronde heet. Een keur aan artiesten speelt live in een keur aan zalen, café’s en andere ruimtes. De geslaagde aftrap van vanavond voor mij is Iris Jean, die in kapsalon Salon van Jetje een mooie eigenzinnige set neerzet.

Meer hierover in een duo-recensie van collega- schrijver Johan en mezelf.

Gijsjaradijsjaband

Ik kan het laatste nummer van Iris Jean niet afluisteren, ik wil op tijd bij de Bossche Brouwers Aan De Vaart zijn om de Gijsjaradijsjaband te zien. Zes man sterk speelt de band een ophitsende mix van pretpunk en kleinkunst, met Nederlandse teksten.

Een zanger die synthesizer speelt, een accordeonist die meezingt, een gitarist, een toetsenist die doubleert als bassist en andersom, een drummer en een zanger die doubleert als saxofonist en andersom, ondanks een kapotte sax: het niveau ligt hoog bij Gijsjaradijsjaband.

De vaak melige teksten van Gijsjaradijsjaband worden met name door het jongere publiek luidkeels meegezongen, een wedstrijdje ‘welke kant van de zaal (Den Bosch versus ‘s- Hertogenbosch) het leukste is’ blijft onbeslist. Muzikaal is het allemaal dik in orde, maar ik heb het na een half uurtje wel gezien.

Braces

In de kleine zaal van de Willem Twee staat Braces met hun variant op deathcore, traag, dreigend, beukend. De zanger heeft een goede strot, drummer, bassist en gitarist spelen voluit en hard. De meelopende backingtrack geeft een aantal nummers een extra sausje, wat een verrijking van het geluid geeft.

Een aantal nummers krijgt de zanger hulp van een tweede zanger, opvallend is het effect wat een andere gastmuzikant heeft. Als hij de gitaar overneemt, ontstaat er voor het eerst een klein moshpitje voor het podium, om niet meer terug te keren als de originele gitarist z’n instrument weer overneemt.

Mikki Wood

De volgende band die ik voor KLANKGAT ga zien speelt pas over ruim een uur, dus in het World Skate Center pik ik Mikki Wood mee. Bijna klassiek- Engelse punk van dit trio. Lekker dik basgeluid, tweestemmige zang en een drummer achter een heel laag kitje, het klinkt als een klok. Bij de merchstand een singletje gekocht, leuk voor de verzameling.

Sonic Whip

Vervolgens de Tramkade maar verlaten en de stad in: mijn volgende stop is de Knillispoort, waar Sonic Whip geprogrammeerd staat. Het trio ziet er pico bello uit in hun zwarte jasjes, dito overhemden, zwarte broeken en dito puntschoenen. Een fraai statement.

Er wordt Amerikaans geïnspireerde gitaarrock gespeeld, met een snufje grunge-light, een mespuntje Soundgarden. De gitarist soleert af en toe nét niet de bocht uit, ondersteund door een pompende bas en harde klappen van de drummer, een ander nummer wordt meer ingetogen gespeeld.

Aangevuld met af en toe tweestemmige zang klinkt het in potentie erg lekker; het geluid in de zaal doet helaas geen recht aan de energie en plezier van deze band, wat erg jammer is.

De avond is nog niet om; in de Palm staat TAXITAXI, en er is nog tijd, dus… Deze ‘punk rock boyband’ geeft gas. Hard en pittig, zonder wrang te zijn, daarvoor zijn meezingers als ‘Teamleider’ en ‘VWO’ (‘Wie wil m’n vwo-diploma zien?’) te melig. Erg leuk.

De Popronde blijft een unieke kans om in korte tijd met een hoop bandjes zoals de Gijsjaradijsjaband kennis te maken, en gezien het vele publiek wat ik in de diverse locaties heb gezien, valt het concept bij velen in de smaak. Hopelijk blijft het een lang leven beschoren!

Foto’s van Paul Claassen en Sandra Leijtens

Gijsjaradijsjaband – Gijsjaradijsja (2024)

Braces

Mikki Wood – High On The Moon (2024)

Sonic Whip

TAXITAXI

sep, 2024

Rites en Vulvarine in Willem Twee niet druk wel leuk
Mooie nazomerdag speelt Heavy Hangout parten maar het is fijn je op te warmen voor komend seizoen

De Heavy Hangout van 22 september heeft twee bands op de poster staan: Vulvarine uit Oostenrijk en het Nederlandse Rites.

Wat is het toch prettig, als sommige dingen hetzelfde blijven. Aan het eind van de zomer, op een zondagmiddag te gast zijn bij de Heavy Hangout van de Willem Twee-concertzaal is er zo eentje. Lekker een paar uurtjes opwarmen voor het komende concertseizoen.

Rites

Rites speelt, met vier muzikanten en een zangeres, nummers die geworteld zijn in Engelse punkrock- traditie. Melodieus, hard, met op tijd een gepaste versnelling zodat het de hardcore- kant opgaat. Met een lekkere afwisselende set houden ze de aandacht goed vast.

Het geluid is prima in orde, hoewel de zang wat verder naar voren had gemogen; deze komt maar net boven de rest van de band uit. Maar al met al een leuke band, met een goed eigen geluid. Ook hun ‘merch’ toont hun eigenheid en ziet er goed uitgewerkt uit.

eigen geluid

stinkende best

Het nadeel van zo’n eind- van- de- zomer- matinée, zoals deze zondagmiddag, is: het weer kan nog te mooi zijn om publiek naar binnen te lokken. Maar voor de bands is dit geen probleem. Ze doen hun stinkende best al is het maar voor, in dit geval, een dertigtal mensen.

Vulvarine

Vulvarine ‘from Vienna’ is in ieder geval gekomen om een feestje te bouwen. Vier vrouwen en één man sterk rammelen ze stevig aan de misconceptie, dat rockmuziek een mannenbolwerk zou zijn.

Girlpower dus, of beter gezegd, riot- grrrlpower. Met de boodschap: ben je ergens boos over, of wil je gewoon lekker herrie maken, koop een gitaar en versterker en begin een band. Hartstikke punk dus.

Qua uitstraling is Vulvarine een mengelmoes tussen punk en de glamrock, of ‘hairmetal’, uit de jaren tachtig. De liefde voor de eighties wordt ook meermalen luid beleden door de band. Hemelbestormend is het muzikaal allemaal niet: te traag om metal te heten, af en toe neigend naar ‘trailerrock’ zoals Nashville Pussy die speelt maar zonder de spanning.

hardrock

ambiance

Duidelijk is wel dat ze al een aantal jaren samen muziek maken, dus een gedegen portie hardrock is wat de pot schaft. Er wordt veel contact met het publiek gemaakt, wat varieert van een wat melige meezingsessie (‘dark red’), tot een soort van torenklim wedstrijdje tussen de zangeres en één van de jongere bezoekers.

Ambiance dus, zoals ze in België zouden zeggen. De kop is er weer af, laat de herfst maar komen met hopelijk beter bezochte concerten in de Willem Twee.

Fotografie: Brigitte Mulders Fotografie

Vulvarine

Rites – No Change Without Me (2023)