Bertolf

Bertolf Trio is happy in Hindsight Theatertour

The Blue Room Sessions is met een uitverkocht huis voor het eerst weer op het oude niveau

Multi-instrumentalist, singer-songwriter producer en arrangeur Bertolf Lentink staat vanavond op ons podium. Hij wordt begeleid door twee eveneens zeer getalenteerde muzikanten, drummer en zanger Dave Menkehorst en bassiste en zangeres Nathalie Schaap. Met een uitverkochte zaal van 130 personen zijn we voor het eerst weer op het ‘oude’ niveau.

Bertolf blijdschap in retrospectief

Bertolf
Bertolf Lentink

De rode draad van vanavond is geluk. Op het moment dat dingen zich voltrekken, zegt Bertolf Lentink, zit hij vol twijfels en angsten. Terugkijkend blijkt het vooral leuk geweest te zijn; blijdschap achteraf dus. Over die dingen gaat zijn nieuwe theatertour met de titel van het gelijknamige zevende album Happy In Hindsight.

Lentink oogt jong maar is inmiddels 41. Uit zijn songs klinkt een voorliefde voor de 60’s. Back to The Garden, wat zowel aan zijn tuin als aan Woodstock refereert, is zo’n nummer. Het wordt sowieso een avond vol feiten en wijsheden. Praktisch elke song heeft wel een verhaal, variërend van Johan Cruijff’s kijk op het leven tot de visie van Paul McCartney in Don’t look up, oftewel ‘lik niet naar boven en schop niet omlaag’.

Deze diashow vereist JavaScript.

Als fervent Beatles-fan speelt hij She’s Leaving Home (Sgt. Peppers) voorafgegaan door een anekdote over een gekwetste George Martin, die van Paul McCartney voor dit nummer het strijkarrangement aan ene Mike Leander moest overlaten, met een ruzie tot gevolg.
Tijdens de lockdown was er naast tuinieren ook tijd om te ‘Netflixen’. Zo kreeg Bertolf inspiratie, o.a. van de serie Ozark. Hij hoorde een intrigerende zin van een van de acteurs, om die vervolgens op te schrijven en er de volgende dag meteen een song van te maken Everywhere I Go, (there I Am).

Bertolf
Beatles fan

Tweede set
Die begint met Jericho, gevolgd door Welcome Time Travelers, ingeleid met een waargebeurd verhaal over een experiment van de geniale Stephen Hawking. Ook het klimaat komt ter sprake, want met het oog op zijn kinderen vraagt hij zich wel eens af: What Have I Dragged You Into? Met indrukwekkende zang van Nathalie Schaap.

Voor het, volgens Bertolf, mistroostige maar erg mooie Misery Magnet speelt hij op een bijzondere gitaar, die ik van Ad per se moet vermelden… een Gretsch White Falcon Stephen Stills. Ook vanavond blijkt zijn liefde voor Bluegrass met het razendsnelle Freeborn Man van zijn ‘held’ Tony Rice.

‘Luizenmoeder’ Ilse Warringa vroeg hem de titelsong voor de gelijknamige film te schrijven. Dat werd Only Together. Van het album For Life (2009) nog het bekende Another Day. Als toegift het supersnelle Bluefinger.

Zowel in de eerste als tweede set komt het trio achter hun microfoons vandaan voor een akoestische sessie, o.a. met You’re Not Gonna Get It Every Day. Dit onder luid applaus van het publiek.
Bertolf Lentink, die vanavond speelt op piano en vier gitaren, is subliem, maar dat geldt ook voor het vakkundig en vaak ingetogen drumspel van Menkehorst en de baspartijen van Nathalie Schaap. De begeleidende zang maakt deze show tot een prachtig geheel.

Deze diashow vereist JavaScript.

Als je het mij vraagt is dit concert weer een hoogtepunt in de inmiddels rijke historie van de Blue Room Sessions.


Setlist: Happy in Hindsight, Back In The Garden, She’s Leaving Home, Everywhere I Go, Shadows, Don’t Look Up, Waiting In The wings, You’re Not Gonna Get It every Day, Me & My Guitar.Set 2: Jericho, Welcome Time Travellers, What Haver I Dragged You Into?, Misery Magnet, Mary, Freeborn Man, Heart Shaped Hands, Only Together, Another Day en toegift Bluefinger

Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

Camilla Blue

Little Girl Blue Tour is spel tussen licht en donker

Camilla Blue is een getalenteerde wervelwind met altijd chaos in haar hoofd

Onder de naam Little Girl Blue Tour keert Camilla Blue weer terug bij Blue Room Sessions in de Clubzaal van de Verkadefabriek. Net als zoveel andere artiesten is zij meer dan ‘eager’ om op te gaan treden. Zelfs de korte pauze tussen de twee sets is haar teveel. Ze breekt die dan ook voortijdig af.

Little Girl Blue Tour

Little Girl Blue Tour
Little Girl Blue Tour

De eerste keer dat ik van Camilla Blue hoorde was tijdens een VPRO documentaire (Vrije geluiden) over Kytopia*, een muzieklaboratorium aan de Utrechtse Oudegracht en een initiatief van Kyteman, Colin Benders. Ze zat aan de piano en speelde Special Kind of Stupid. Het intro deed me in eerste instantie aan Cuby’s Window of my Eyes denken, maar al snel werd ik getroffen door haar spel en zang. Toen ik haar kort daarna zag optreden tijdens Jazz in Duketown op de Parade, was mijn interesse opnieuw gewekt. Ze moet toen rond de 20 jaar geweest zijn, maar zong als een geroutineerde oude ziel met een heel opvallend repertoire. En nog steeds luister ik met verbazing en vergeet vaak dat ze pas 27 is.

Nerveus 

Little Girl Blue Tour
Joyce wervelwind

Joyce Deijnen aka Camilla Blue stuitert voor aanvang van het concert door de zaal. Zij kan niet wachten om te beginnen. Het blauw van het Blue Room Sessions (BRS) logo op de gordijnen is vervangen voor het Little Girl Blue Tour logo. De show wordt af en toe vergezeld van bewegende animaties, alle uit de koker van deze veelzijdige artieste. In de uitverkochte zaal zijn zoals gewoonlijk een flink aantal fans en bekenden aanwezig. Dat houdt bij Joyce in; veel enthousiaste kussen en omhelzingen. Dan mag ze eindelijk naar het podium…

In een fraaie zwarte jurk neemt Joyce plaats achter de toetsen en zet toepasselijk in met Black Star, gevolgd door het vrolijke Talk about it, de vierde single van haar aanstaande tweede album Yellow. Het is de opvolger van Loose Sand, wat ze later in de tweede set ook speelt.

Deijnen switcht voortdurend van toetsen naar gitaar. Haar vertrouwde gitarist sinds jaren, Coos van de Klundert, speelt vaardig in op elke song. Nieuw zijn Daan van der Vorst, die uitstekend en vaak ingetogen drumt en Shaquille Pentury, die eveneens prima begeleidt op basgitaar. Levensgezel Melchior Huurdeman (bekend van Vrije geluiden) heeft zich discreet opgesteld en hanteert naast twee keyboards ook een airboard melodica. Ik word wederom verrast door het mooie Special Kind Of Stupid. Na When I Get Home en Umbrella is het pauze, die voortijdig wordt afgebroken door de lead zangeres, die in de kleedkamer al aangeeft het liefst meteen weer het podium op te gaan.

Deze diashow vereist JavaScript.

Tweede set
Alle songs zijn op een of andere manier ontstaan door gebeurtenissen uit Joyce’s leven. Zo kwam de inspiratie voor After Midnight door de stad Eindhoven waar ze een tijdje woonde. Aan Iceman ligt, zoals de titel doet vermoeden, een slechte relatie ten grondslag.

Dan volgt een ‘Satie-waardig’ intro op de piano. De song Unique draagt ze op aan Maarten door wie haar carrière een vlucht nam via Vrije Geluiden. Ondertussen draaien op de achtergrond de begeleidende filmbeelden die wat mij betreft ook onder de categorie Unique geschaard kunnen worden.

Chaos –  Little Girl Blue Tour

Little Girl Blue Tour
Little Girl Blue Tour – veelzijdig

“Het is altijd chaos in mijn hoofd” las ik ergens in een persbericht. Dat dat ook inspiratie oplevert blijkt uit het prachtige Quiet In My Head, met mooi gitaarspel van Van de Klundert.

Ondanks dat Joyce in een warm pleeggezin is opgegroeid richt ze een boodschap aan haar biologische vader. Omdat ze hem geen brief durft te schrijven verpakt ze het in een mooi liedje; Hullabaloo.
En dan is het tijd voor de laatste song Don’t Turn On The Light…geen toegift, maar gewoon als feit aangekondigd. Het is ook goed zo. Prachtig concert, groot applaus!

P.S. Nog meer chaos
Na afloop een toeloop van familie en bekenden, allen willen wat zeggen, iets geven of gewoon een handtekening op een CD. En daar tussendoor een van binnen naar buiten vliegende Joyce. Het heeft Monique en mij precies een uur en een kwartier gekost om de vijf bandleden en aanhang in de gang tegen de muur te plakken voor een groepsfoto van één minuut… en ook dat moment verloopt in complete chaos, maar wel gezellig.


Setlist: Black Star, Talk About It, Fire In The House, Time For new Memories (Blue 2018), Special Kind Of Stupid, When I Get Home, Umbrella,.
Tweede set: After Midnight, Iced Up, Unique, Quiet In My Head (Blue), MMM MMM, Loose Sand, Hullabaloo, Don’t Turn On The Lights (Blue)



Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

Matt Harlan

Matt Harlan sympathieke troubadour en tekstkunstenaar

Speelt mooie intro's op gitaar en komt met vaak vindingrijke teksten

Matt Harlan kon op de valreep naar Nederland komen. Nét na zijn vertrek werden de nieuwe quarantaine- maatregelen voor Amerika van kracht. “Is this for real?” vraagt Harlan zich dan ook verbaasd af, doelend op de ‘crazy times’ na een gedwongen muzikale pauze van anderhalf jaar.

Matt Harlan

Matt Harlan
Matt Harlan

Gelukkig geen twee concerten, maar weer een volle clubzaal. Op het podium staan alleen een gitaar en een microfoon. Toch weet Harlan hiermee het publiek de gehele avond te boeien. De man achter mij ziet hem deze week zelfs voor de derde keer. Harlan heeft een warm stemgeluid.

Wat gedurende de avond opvalt zijn de mooie intro’s op gitaar en zijn vaak vindingrijke teksten. Zo ook in het eerste nummer What We Saw van zijn laatste album Best Beasts. In The Dark is de titelsong van het gelijknamige album dat hij samen met Rachel Jones in 2016 uitbracht. Low Pressure gaat over storm, ontij en stroomuitval…”God calling from the sky —we’re all the same color when the water’s this high”.

Tijdens Warm November zegt Harlan dat de zaal ‘feels like home’ en hij zou ons allemaal wel willen omhelzen in een ‘big familiar vibe’. Melancholie klinkt door in de ballad Catching On. Het laatste nummer voor de pauze Best Beasts is de vlotte titelsong van zijn laatste album waarin hij de sinds 2016 sterk toegenomen tegenstelling onder de bevolking aankaart.

Tweede set

Matt Harlan
‘weird songs’

Na Like Lightning komt een, volgens Harlan, ‘weird songs’ met herinneringen aan K&W (de naam van een cafetaria-keten van homestyle Southern comfort food). Hoewel hij nooit in een vrachtwagen reed noemt Harlan dit zijn ‘truck drivers song’.

Sinds een goede vriend overleed kijkt Harlan op een bewolkte dag naar boven. Op zo’n dag voelt hij dat zijn ‘buddy’ uit de hemel op hem neerkijkt. Voor hem schreef hij het gevoelige Looking At The Sky.

Rond 2014 zat hij ook al in een lockdown. Maar dan in een, naar eigen zeggen, verschrikkelijk hotel in Nashville. Dit leidde tot de song Raven Hotel. Omdat hij het nummer zelf zo mooi vond, werd dit ook de naam van het album, waar ook het veelzeggende Half Developed Song op staat.

Matt Harlan
Matt Harlan about Mozart

Volgens Harlan zit het tegenwoordig wel goed met zijn liefdesleven. In Skinny Trees in Mississippi lijkt dit echter niet vanzelfsprekend. “Love is like a fast car on the highway, Breaking down on you all unaware. Some times you have to pull it to the shoulder. You gotta slow it down to make a few repairs”.

Na zo’n 20 nummers klinkt de allerlaatste song Mozart met de memorabele tekst: “Mozart will always be Mozart, just like disco will always be dead”. Het is maar dat u het weet!


Over Matt Harlan:
Geboren in Webster, Texas en later woonachtig in San Antonio en Houston. Gelukkig getrouwd (voor de tweede keer) en vader van een dochter. Zijn muziek bevindt zich tussen country en folk. In 2010 bracht hij zijn eerste album Tips & Compliments uit, daarna volgden Bow & Be Simple, Raven Hotel, In The Dark en Best Beasts. Dit laatste album kreeg ook in ons land zeer lovende recensies.

Best Beasts

Set List: What We Saw (Best Beasts), In The Dark (In The Dark), Low Pressure (Best Beasts), Old Spanish Moss (Raven Hotel), Warm November (Tips & Compliments), Catching On (Best Beasts), Second Gear (Raven Hotel), Best Beasts (Best Beasts).
2e Set: Like Lightning (Best Beasts), Walter (Tips & Compliments), K&W (Best Beasts), Looking at The Sky, Half Developed Song (Raven Hotel), Raven Hotel (Raven Hotel), Riding With The wind (Raven Hotel), Heavy Steal (Best Beasts), Mozart (In The Dark)


Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

20th Century Songs

Oude en nieuwe herinneringen trip 20th Century Songs

Dartele Sven Ratzke is terug op zijn favoriete theaterfestival Boulevard

Met 20th Century Songs is Sven Ratzke terug op de zijn favoriete festival Boulevard. Vorig jaar gaf hij een, volgens hemzelf, ‘levensreddend’ optreden in de Bossche Citadel. Afgelopen zaterdag en zondag stond hij er weer en wel in een uitverkochte Theatertent.

20th Century Songs

20th Century Songs
Sven Ratzke 20th Century Songs

De beweeglijke (om niet te zeggen ‘dartele’) Ratzke wordt vanavond begeleid door Jetse de Jong op de vleugel, Florian Friedrich op basgitaar en contrabas en de uitstekend drummende Haye Jellema.

Deze diashow vereist JavaScript.

Zoals altijd bespeelt Ratzke als geen ander het publiek. Op zijn kenmerkende, gevatte wijze stelt hij de voorste rij gerust…hij is gevaccineerd dus rondvliegend speeksel kan geen kwaad.

Na shows als onder nadere Homme Fatal, Where Are We Now en Starman is het thema van vanavond 20th Century Songs. Kortom zijn favoriete songs van de afgelopen eeuw. Hij start met een mooie uitvoering van Tom Waits’ Strange Weather.

Van Annie Lennox is dit Here Comes the Rain Again met een uitstekend spelende De Jong op de vleugel. Gevolgd door een striptease-waardig intro van een vaudeville achtige medley, aangekondigd als Alabama Song, ooit geschreven door Bertolt Brecht en door Kurt Weill op muziek gezet.

Sven Ratzke
Amsterdam

Dan volgt een van de mooiste en beroemdste liedjes over Amsterdam, dat van Jacques Brel. Gevoelig in het Duits gezongen en mooi begeleid door Friedrich op contrabas.
Tijdens de lockdown schreef Ratzke via Zoom samen met collega/vriend Frank Boeijen een nummer met mooie zinnen als ‘Je drukt met mij de nacht blauw’ door mij genoteerd als Niemand Liegt, Niemand Zwijgt, maar u mag mij corrigeren.

Kuss

Kuss
Kuss = Kiss

Als intro op het volgende nummer bevinden we ons in Berlijn waar de door Ratzke bewonderde bovenbuurvrouw Hildegard Knef hem helaas slechts inschakelt om de vuilniszakken buiten te zetten. Ter herinnering, een van haar nummers Schlafloser Nacht, met een mooie solo op de vleugel.
Ratzke wijst op de erotische werking van klassieke muziek en stelt dat alle popmuziek ooit in het Duits begon. Als bewijs start hij met hoge opera stem een nummer wat gaandeweg wordt herkend als Kiss (oftewel Kuss) van Prince.

Vilein

Vilein
Vilein

David Bowie komt uiteraard ook voorbij met een prachtige eigen versie van Heroes. Laat me van Ramses Shaffy is het als laatste aangekondigde nummer en nog wel in het Nederlands (maar onvermijdelijk eindigend in het Duits).

Dan volgt de toegift met weer een Bowie song: Life On Mars en een gevoelige uitvoering van Nick Cave’s Into my Arms. Het was een mooie avond met uitstekende musici en een zuiver zingende, extravagante, humoristische en soms vileine Sven Ratzke.


Over Sven Ratzke:

Sven Ratzke (1977), half Duits, half Nederlands, groeide op in Ubbergen en Nijmegen. Hij heeft een unieke, extravagante, soms bombastische stijl: een mix van verschillende muziekgenres en theater. Hij refereert vaak aan zijn liefde voor het werk van Kurt Weill, Bertolt Brecht. Momenteel speelt hij op zijn eigen wijze de waanzinnige cult musical Rocky Horror Picture Show. Daarnaast worden nog twee shows toegevoegd: Hedwig And The Angry Inch en Where Are We Now over David Bowie. Hoewel Ratzke overal ter wereld optreedt, ligt het zwaartepunt in Nederland en Duitsland.

Foto’s: Monique Nuijten

Jacques Mees

Jacques Mees…een leven lang verwant aan Bob Dylan

De Bossche Zomer Rondom Dieske haalt de Tilburgse Bob Dylan binnen in de Knillispoort

Jacques Mees speelt Bob Dylan op zijn nieuwe EP Masked and Separated, een New Bob Dylan Tribute Album dat hij samen met de Italiaanse klassieke gitarist Luigi Catuogno onlangs uitbracht (mei 2021). Jacques Mees wordt beschouwd als de beste Bob Dylan vertolker. De naam Jacques Mees wordt zelfs vermeld in het in 2011 verschenen ABC Dylan Book van de vorig jaar overleden Nederlandse popjournalist Bert van de Kamp.

De Bossche Zomer Rondom Dieske

Jacques Mees
Jacques Mees in de Knillispoort

In het kader van het evenement de Bossche Zomer Rondom Dieske, een kleinschalig cultureel en cultuur-historisch evenement op het Herman Moerkerkplein en de naastgelegen Knillispoort, was ik zaterdag 10 juli uitgenodigd om een optreden bij te wonen van “de Tilburgse Bob Dylan” oftewel Jacques Mees (1959, Moergestel). Mees wordt gezien als de bekendste en beste vertolker van de songs van Bob Dylan.

Tribute to Bob Dylan op Spotify:

Naast Dylan is hij vanaf jonge leeftijd ook beïnvloed door artiesten als Hank Williams, Dave van Ronk, Blaze Foley en Woody Guthrie.ook is hij de man die 5 jaar geleden meedeed aan een internationale ‘Battle of the Dylan Cover Bands’. Zijn uitvoering van One Too Many Mornings leverde hem een derde plaats op.

Jacques Mees – eindelijk weer publiek

Jacques is een kleurrijke, gezellige man die er vanavond erg veel zin in heeft om weer eens voor echte mensen op te treden. Hij kan dan ook niet wachten om te beginnen,. Maar eerst is daar nog een interview door Frans van Gaal, de man van de culturele salon van de Knillispoort ‘Achter de Poort/Stichting de Knillispoort’ en tevens medeorganisator van de Bossche Zomer.

Jacques Mees
Frans van Gaal interviewt Jacques Mees

Na een kwartier vragen stellen maar vooral uitgebreide antwoorden van een enthousiaste Mees begint het optreden voor ongeveer 25 (over het algemeen) Dylan-fans in de gezellige ‘vrijwilligerscafé’ van de Knillispoort.

Mees begint, in het geheel niet gehinderd door een setlist, op gevoel te zoeken in zijn iPad. Hij zingt vanavond niet de bekende Dylan songs maar veelal de meer onbekende, die hij duidelijk prefereert boven de voor de hand liggende ‘hits’. Hij klink als Dylan, maar hij lijkt er ook op. Zélf is hij trots op zijn naar eigen zeggen even kromme neus als ‘His `Royal Bobness’.

Tussendoor roemt hij de gelaagdheid van de teksten van zijn idool en op de vraag vanuit het publiek of hij vindt dat Dylan de Nobelprijs voor de literatuur daadwerkelijk heeft verdiend gaat Mees hier uitgebreid op in. In het kort; ja dus!

Bob Dylan
Jacques Mees roemt Bob Dylan

De tweede set begint wederom met een aantal gerichte vragen van Van Gaal en enkele aanwezigen. Mees ontkomt er niet aan een aantal bekende nummers te vertolken. Met tegenzin eindigt hij het concert, maar niet voordat hij aandacht vraagt voor zijn in mei uitgebrachte EP die hij maakte met de Italiaanse gitaarvirtuoos en Dylanvertolker Luigi Catuogno, Masked and Separated  en zijn nieuwe EP Sound of the South.

Bob Dylan 80
Onlangs werd Bob Dylan 80 jaar. Ter gelegenheid hiervan bracht Mees onlangs met andere internationale artiesten een online Dylan80 festival uit op YouTube.

Al met al een fijne avond met een goed voorbereide interviewer en een gepassioneerd vertolker en schrijver van Americana muziek



Over de Knillispoort
De Knillispoort aan de Korte Waterstraat in de binnenstad van ‘s-Hertogenbosch bestaat sinds 1971. In dat jaar richt Antoine Jacobs met andere rebelse Bosschenaren de raadsgroepering Knillis op. Het groeit uit tot het politiek-culturele café voor heel wat geëngageerde Bosschenaren. Knillispoort maakt na 1971 naam met debatten onder de titel Bossche Kringen.

Bovendien geeft het vrijwilligerscafé op geheel eigen wijze vorm aan de viering van carnaval, onder meer door de organisatie van de jaarlijkse Poemiekavond en Politieke Klets.
Het gebouw – voormalig koetshuis – stamt uit 1916. Het is gebouwd op een plaats waar in de Middeleeuwen een stadsgracht liep. Deze stadsgracht liep bij het huidige Herman Moerkerkplein

Martha Fields

Martha Fields in Blue Room …Let The Phoenix Rise

Een krachtige mooie stem die moeiteloos schakelt tussen country, boogie, bob, bluegrass, gospel en blues

Drie keer een artiest in de Blue Room komt niet voor, maar het enthousiasme en de kwaliteit van Martha Fields en haar vaste begeleiders Manu Bertrand en Urbain Lambert maakt dat we onze, inmiddels, vrienden weer met genoegen op ons podium verwelkomen.

Martha Fields

Martha Fields
Martha Fields

Tijdens de pandemie verbleef Fields even in Oklahoma maar grotendeels in Frankrijk. Daar mocht niemand zich buiten een straal van 10 kilometer verplaatsen. Omdat ze te ver van elkaar zaten was een ontmoeting, laat staan een repetitie of schrijfsessie, niet te organiseren. Ze zagen elkaar in november voor het laatst. Net gearriveerd in Nederland waren er dus maar twee dagen om te repeteren.

‘… you find me in my garden’
Fields heeft tijdens de lockdown niet stilgezeten. Naast heel veel tuinieren schreef ze een nieuw album, Headed South, dat in juni 2020 helemaal af was, maar nergens een podium om te spelen.

Wij hebben vanavond dan ook de primeur. Zij spelen voor het eerst live een aantal songs van dit album, dat ik overigens van harte kan aanbevelen. 12 prachtige songs, met een grote diversiteit aan instrumenten. Ze starten met de titelsong Headed South en In My Garden. Later volgen nog Hillbilly Babylon, Let The Phoenix Rise, Souvenir, High Shelf Mama en 500 Miles Away From Home. Volgens Fields een Ierse of Schotse ‘old traditional’ waarvan niemand meer weet wie hem ooit schreef.

The lady sings not only the blues!
Martha heeft een krachtige mooie stem die moeiteloos schakelt tussen country, boogie, bob, bluegrass, gospel en blues. Zij begeleidt zichzelf op de Gibson J45.

Deze diashow vereist JavaScript.

De gedwongen rustperiode heeft ook beide heren niet belemmerd want zij bespelen geroutineerd en met grote klasse de dobro, banjo, mandoline en diverse gitaren. Urbain Lambert is in Frankrijk, aldus Martha, een legende op de gitaar. Onder andere op de Fender Stratocaster klinkt hij inderdaad weergaloos. Snaren-virtuoos Manu Bertrand wordt door Fields aangekondigd als beste Dobro speler van Frankrijk (volgens hemzelf, schertsend, van de wereld).

Deze diashow vereist JavaScript.

Van haar vorige albums Southern White Lies en Dancing Shadows brengen ze ook een aantal nummers zoals Lonesome Road Blues, Paris to Austin, Oklahoma On My Mind.
Martha Fields vertelt tijdens haar optredens vaak over haar Cherokee-roots in Oklahoma, Kentucky en de Appalachen. In de nieuwsbrief van 2018 deed ik hier al eens uitgebreid verslag van. Haar familie komt tot leven in songs als Demona en Johanna. Onder de noemer ‘Oklahoma songs’, vertolkt Fields haar favoriete Janis Joplin song What Good Can Drinkin’ Do. Gevolgd door het Where The Red Grass Grows, erg mooi begeleid door Bertrand op de Dobro en Lambert op de Fender Stratocaster.

Tweede set
Tijdens de tweede set zijn de nummers en de volgorde iets anders maar worden met dezelfde overgave en energie vertolkt. Zij eindigen met het spirituele en gevoelige What Are They Doing in Heaven.

Martha Fields
Blue Room Sessions

Wat niet op de setlist staat maar wél ter ere van mijn verjaardag werd gespeeld is Happy Birthday met een door Martha meegebrachte fles uitstekende Franse Champagne. Deze is tijdens een kleine afterparty in de kleedkamer in no time genuttigd, maar dit geheel terzijde.

Al met al weer een prachtige avond in zeer goed en sympathiek gezelschap.


Setlist: Headed South, In My Garden, Paris To Austin, High Shelf Mama, Demona, Souvenir, What Good Can Drinkin’ Do, Tell Me Baby, Oklahoma On My Mind, Honky Tonk Blues, Hillbilly Babylon, Fare Thee Well Blues, Where The Red Grass Grows, Johanna, J’entends Siffler Le Train / 500 Miles Away From Home, Lonesome Road Blues, (request) When The Saints Come Marchin’ In, What Are They Doing in Heaven. Kokomo Blues, Let The Phoenix Rise, Hard Times

Martha Fields op Spotify

Bezetting:

  • Martha Fields: zang, Gibson J45
  • Manu Bertrand (Acoustic / Steel Guitar, Dobro, Banjo, Mandoline)
  • Urbain Lambert (Fender Stratocaster & Acoustic guitar)

Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Tim Knol & The Blue Grass Boogiemen

Tim Knol & The Blue Grass Boogiemen in topvorm

Het beste wat Nederland qua authentieke bluegrass muziek te bieden heeft volgens de kenners van het genre

Het spetterende optreden van Tim Knol & The Blue Grass Boogiemen in februari 2020 was voor herhaling vatbaar. Daarom voor de tweede keer Tim Knol en de Utrechtse Blue Grass Boogiemen, Robert-Jan Kanis (zang-gitaar), Arnold Lasseur (zang-mandoline-viool), Aart Schroevers (zang-contrabas) en Bart van Strien (zang-banjo-mondharmonica), Deze super combinatie blijkt wederom goed voor een energiek en dynamisch optreden. En dubbel nog wel!

Tim Knol & The Blue Grass Boogiemen
Tim Knol
Tim Knol

Ik schreef vorig jaar al uitgebreid over dit topoptreden. Een kleine samenvatting: na meer dan 10 jaar aan de weg getimmerd te hebben o.a. als rockartiest en als singer-songwriter, vindt Tim Knol in 2019 dat het tijd wordt om ook Bluegrass toe te voegen en met wie kan dat beter dan met `het beste wat Nederland qua authentieke bluegrass muziek te bieden heeft’ The Blue Grass Boogiemen, een band die ruim dertig jaar bestaat en die hij al sinds zijn jeugd kent. Dit resulteert in een gezamenlijk en zeer succesvol project “Happy Hour”, een oorspronkelijke bluegrass album met veel exposure op o.a. radio en Spotify.

Eindelijk live

Tim Knol & The Blue Grass Boogiemen
Tim Knol & The Blue Grass Boogiemen

Na een periode van bijna anderhalf jaar is het gezelschap erg blij eindelijk weer eens live op een podium te staan. En meteen twee concerten achter elkaar, wat achteraf best inspannend blijkt. De vaart zit er continu in. Het is soms letterlijk een battle wie het snelst speelt. Zo ook het supersnelle Stars In Your Eyes waar ze alle vijf dicht op elkaar staan voor die ene microfoon in het midden.

Aart Schroevers staat te popelen om het ruim 70 jaar oude nummer, There Stands The Glass te zingen en dat doet hij goed en met de nodige pathos in zijn stem.

Aart Schroevers
Aart Schroevers

Ook aan actualiteit geen gebrek. Door een haat-liefde verhouding met social media kanalen als Twitter kom je op een pakkend nummer dat ik noteer als Crazy Warfare, ingegeven door de huidige boerenprotesten en types als Willem Engel.

Alle muzikanten zijn ongekend snel, virtuoos op hun instrumenten en in samenzang zeer harmonieus. Far From Me Now is zo’n nummer waar het allemaal heel mooi klinkt. Net als Tim’s nieuwe single…het door hem als ‘autorij-track’ getypeerde, Wandering Heart.

Idolen
Tijdens de avond komen weer vele muzikale helden voorbij: Bill Monroe, de grondlegger van de Blue Grass, uit Kentucky, Johnny Walker (Pick Me Up On The Way Down), Buzz Busby (Lost). Osman Brothers (Rocky Top), Ook een viertal songs van ‘King of Bluegrass’ Jimmy Martin (o.a. There Ain’t Nobody Gonna Miss Me When I’m Gone). John Prine (My Old Kentucky Home), Gram Parsons (A Song For You), Bob Dylan (You Ain’t Going Nowhere), Blaze Foley (If I Could Only Fly), Doug Kershaw (Diggy Liggy Lo en My Sallie Jo) met Lasseur op de viool.

Blue Room Sessions
Blue Room Sessions

Tim Knol en the Blue Grass Boogiemen leverden wederom met ongelooflijk veel plezier een topavond van Country, Cajun, Bluegrass en meer!


Setlist: in willekeurige volgorde i.v.m twee optredens : Sunny Side Of The Mountain, Happy hour, That Song About The Willow Garden, Far For Me Now, Lost ball in The Alley, High On A Mountain , Stars in Your Eyes, The Deep Dark Woods, Crying Shame, In Your Arms To Stay, Lost, Pick Me Up On The Way Down, Before The Sun Goes Down, Sally Jo, Diggy Liggy Lo, My Old Kentucky Home, If I Could Only Fly, There Stands The Glass, A Song For You, Miss Me When I’m Gone, You Ain’t Going Nowhere, Crazy Warfare




Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar
Met dank aan Blue Room Sessions

Tigre Blanco

Tigre Blanco in de sfeer van Quentin Tarantino

Eén avond en twee uitverkochte concerten vol muziek en mooie verhalen

Met zoveel energie op één avond twee uitverkochte concerten spelen kan heel inspannend zijn. Maar de vijfkoppige band Tigre Blanco heeft er na een lange lockdown zóveel zin in dat ze vanavond niet van ophouden weten. Mede teamlid Monique en ik waren al eens bij de op een nachtclub show lijkende Tijgernest tour en onlangs bij die van Radio Blanco dus er was ons veel aan gelegen deze band naar de Blue Room te halen.

Tigre Blanco

Deze diashow vereist JavaScript.

De show begint met een krakende radio inclusief Morricone bel, violen en het geluid van een brullende tijger. Dan komt de band op bestaande uit ‘big viking’ Quintijn Lohman alias Mr. Tigre Blanco en de als ‘Queen of Gypsy Soul’ aangekondigde Katrien van de Camp alias Miss Kitty Kat. Hansz Deijnen speelt o.a. op cajón. Martijn Maas op de bas en voormalig hard rock muzikant en de sinds die tijd onmisbare Mathijs Bodt alias ‘Captain Martinez’ op gitaar.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het eerste nummer is Shaniqua, gevolgd door het vlotte Roll The Nickles. Dan volgt het fluitend ingeleide Wild At Heart. Dit nummer bracht hen in contact met Mr. Quentin Tarantino. Hij vond het een prachtig nummer, maar het werd uiteindelijk niet gebruikt voor de film. Het klinkt inderdaad prachtig en wordt vierstemmig begeleid met de zuivere vibrerende stem van Van de Camp er bovenuit stijgend.

Tigre Blanco
Katrien van de Camp

De band verblijft graag in het hete klimaat van Andalusia. Lohman’s familie bezit een stuk grond waar de band graag veel creatieve tijd doorbrengt. Hoog in het Aitana-gebergte schreven ze de vermeende Flamenco Caliente. Een bekende artiest op dat gebied, Maria Juncal, wilde het niet direct als Flamenco bestempelen legt Lohman lachend uit. Het klinkt echter erg Spaans met lekker vlotte instrumentale gitaarklanken van Lohman.

Judas Kiss is de eerste single die is geschreven tijdens de lockdown, mooi gezongen door ‘Miss Kitty Kat”. Man With No Name begint met een disco-achtige tune, net als Red Hot, voor deze gelegenheid omschreven als ‘disco on the chair”.

 Verzoeknummer

Tigre Blanco
Tigre Blanco tweemaal in Blue Room Sessions

Nadat Tigre Blanco bijna een kwartier zijn uitgelopen roept het publiek om een verzoeknummer 200 Miles, waarbij ik noteerde dat Lohman’s slide op de Gretch klinkt als Ry Cooder in Paris Texas. Daarbij speelt Maas ook nog eens een geweldige baspartij.

Wat verder opviel is de saamhorigheid van de band. De warme sonore stem van Lohman en de eveneens over een uitstekende zangstem beschikkende Van de Camp, de ogenschijnlijk onvermoeibare begeleiding op de cajón van Deijnen (na afloop had hij geen vingers meer over) en opvallend goed, soms nostalgisch, gitaarspel van Bodt m.n. op Pitch Black en Stay Tuned!

Tigre Blanco
Quintijn Lohman en Hansz Deijnen

Het resultaat van een tijdje thuisblijven heeft veel goeds opgeleverd; voor Lohman een opgeknapt huis, voor de band een nieuw mengpaneel en diverse nieuwe nummers voor het volgende album. Het publiek kreeg vanavond een energieke en warmhartige voorstelling in de sfeer van Tarantino, uitgevoerd door de Tigre Blanco ‘familia’.


Setlist: Shaniqua, Roll The Nickles, Let’s Go Get Some, Radio Blanco, Wild At Heart, Feed The Wolves, Caliente, Road Hits Hard, Judas Kiss, Pitch Black, Man With No Name, DJ Carlos, Red hot, 200 Miles, Stay Tuned

Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Bai Kamara Jr

Bai Kamara schuwt het politiek engagement niet

Stampend snelle mix van big city soul, funk en blues met de warmte van Sierra Leone

Bai Kamara jr., de zoon van een diplomaat uit het West-Afrikaanse land Sierra Leone, kwam door het beroep van zijn vader in België terecht. Bai brengt politiek geïnspireerde songs waar zijn Afrikaanse roots duidelijk in doorklinken. Er werd lang naar zijn show uitgekeken én even gevreesd dat het niet door kon gaan. Eén dag vóór de lockdown heeft Blue Room Sessions nochtans nét het genoegen om Bai Kamara jr. te zien spelen. En wat voor een optreden!

Bai Kamara jr.

Bai Kamara
Bai Kamara jr.

Bai Kamara, in 1966 geboren in Bo Town Sierra Leone, groeide op in Engeland en woont sinds 1990 in Brussel. Hij trad o.a. op met Habib Koité, Cassandra Wilson, Rokia Traoré en werkte via een NGO samen met Youssou N’Dour.

Wat meteen opvalt is zijn fijne stem, inclusief vibrato. In combinatie met zijn gitaarspel klinken de songs als een mix van Afrikaanse klanken, blues, soul, pop, jazz, rock & funk maar dan in een geheel eigen stijl. Vanavond speelt hij onder andere een aantal nummers van zijn nieuwste (blues)album Salone. Vijf andere albums gingen hieraan vooraf.

Bai Kamara
Funky blues

De eerste song is het rustige That’s Why I Think Of You, ingeleid door een ode aan de vrijheid van meningsuiting. Dit in tegenstelling tot zijn thuisland. Daarom een ‘tribute to human rights’ met het vlotte Go On Press, gevolgd door een fantastisch klinkende traditionele Blues Good Good Man (with a bad reputation).

In het volgende nummer klinkt Afrika voor het eerst echt door in Don’t Worry About Me sterk begeleid met herhalende gitaarklanken, zeer knap gedaan.

Funky blues
Funky blues artiest, zo wil Bai Kamara graag genoemd worden. Twintig jaar Brussel, vaak vertoevend in een bepaalde ruige wijk, gaf hem de inspiratie voor het stampende, snelle en vanavond ook gezellige nummer (downtown) St Josse, tevens zijn eerste song op de radio.

Bai Kamara
politiek engagement

De muziek van Bai Kamara jr. gaat voornamelijk over sociale ongelijkheid, het milieu, de vluchtelingenproblematiek. Hij schetst ons het mooie Sierra Leone, met haar lange kustlijn en de natuurlijke bronnen en hoe het land niet goed zorgt voor haar inwoners. Na het einde van de burgeroorlog in 2002 ging hij er terug, kwam weer thuis en schreef het wonderschone Homecoming.

Ongelooflijk hoeveel nummers hij in het eerste optreden wil laten horen, maar Ad maant dat de tijd beperkt is. Toch volgen er nog minstens zeven songs waarvan de laatste The Powers That Govers Us weer heel Afrikaans is. Zijn tweede optreden zal hij later afsluiten met een ander fantastisch nummer en tevens meezinger Forward.

Blue Room Sessions
Blue Room Sessions 2020

Bai Kamara jr. is een briljant zanger en tekstschrijver. Beide keren was het publiek dan ook zeer enthousiast. Lovende woorden voor beide optredens. Bai belooft in 2021 een tweede optreden bij ons te geven, maar dan met volledige bezetting van zijn band. Dat belooft wat!!


Setlist: That’s Why I Think Of You, Go On Press, I can’t Wait Here too Long, Black Widow Spider, Good Good Man, Don’t Worry About Me, Down Town St Josse, Your Love Means The World To Me, Homecoming, Trouble has Got A Brand-new Dress, Cry Baby, I don’t Roll With Snakes, Some Kind Of Loving Tonight, Cold Cold Love, Substitute, The Powers That Govers Us/ Tweede optreden extra: Forward

Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

Texas Martha

Fijn meedeinen met Texas Martha en haar vrienden

Gepassioneerde Texaanse muziek zorgt voor goede sfeer ondanks de versoberde omstandigheden

Als Martha Fields, aka Texas Martha, met haar band optreedt kijken wij daar altijd naar uit. Warme, gezellige mensen die we intussen als vrienden beschouwen. In 2018 was ze bij The Blue Room Sessions met haar volledige band, maar vanavond met de mannen waar ze al vijf jaar mee optreedt, Manu Bertrand “Frankrijks beste dobro-banjo- en mandolinespeler” en Urbain Lambert, gitarist op Gretch en Fender.

Texas Martha

Texas Martha
Martha Fields aka Texas Martha, Manu Bertrand en Urbain Lambert

De helft van het jaar woont Martha Fields in Frankrijk, maar haar roots liggen in Texas of eigenlijk meer nog in het Appalachengebied van Kentucky en West-Virginia. Haar songs zijn vanavond weer doorspekt met verhalen over haar Cherokee voorouders.

Deze diashow vereist JavaScript.

Texas Marha en haar twee vrienden vangen aan met Paris To Austin van het veelzijdige album Dancing Shadows dat ze ‘straight from the heart’ schreef in 2018. Ze gooit er vanavond zelfs wat Bossche termen doorheen. Na de mooi driestemmig gezongen bluegrass ‘feminist song’ Fare Thee Well Blues refereert Martha vervolgens aan haar familie met een ‘song for peace’ getiteld Demona, de naam van haar nicht wier echtgenoot Hale sneuvelde in Normandie.

Texas Martha
Blue Room Sessions

Met haar moeder schreef Martha Fields Hard Times (album Southern White Lies 2016) een vlotte Hillbilly song. Van Honky Tonk over naar een cover van een andere Texaanse, Janis Joplin, het dorstige What Good Can Drinking Do. “Gimme Whiskey, gimme Bourbon, gimme Gin….is wel wat lastig nu de bar gesloten is.

Het sfeervolle Where The Red Grass Grows gaat over Cherokees die in de 18e eeuw gedwongen moesten verhuizen naar een reservaat in Oklahoma en waarvan de helft het niet overleefde. Doodstil is de zaal als een ‘Cherokee prayer’ volgt waarbij alle drie plechtig zingen, de armen gekruist over de borst.

De song, met een mooie snik in de stem, over ‘avant-garde lady’ Johanna was de eerste die Martha schreef in Bordeaux, de streek waar ze gedeeltelijk woont. Tijdens de lockdown mocht men in Frankrijk niet verder dan 1 kilometer rond huis. Dit resulteerde in een aantal nummers waaronder dit, gerealiseerd via Zoom. Het heet In My Garden en heeft een wat ik noem een ‘Tony Joe White-waardig’ intro. In juni verschijnt een nieuw album.

Manu Bertrand & Urbain Lambert
Texas Martha – Manu Bertrand – Urbain Lambert

The first ever recorded Chicago Blues Kokomo wordt ingezet met een uitstekende Lambert op de Fender en eveneens prima Dobro werk van Bertrand.

Zangtalenten
Martha’s eerste zangtalenten (en die heeft ze ruimschoots) ontstonden in de kerk, dus gospel mag vanavond ook niet ontbreken. Het is fijn meedeinen in What Are They Doing In Heaven (there now).

Blue Room Sessions
gospel

Wat verder opvalt is het mooi uitgevoerde Dead End, wat me doet denken aan de folk and gospel song Wayfaring Stranger, wat in het tweede concert, wat toch weer anders was dan het eerste, alsnog wordt gespeeld. Beide songs met een virtuoze solo op Fender en Dobro. Het late publiek lijkt ook iets enthousiaster. Het allerlaatste nummer wordt dan ook meegezongen dan wel wordt er meebewogen op de stoel. Ik meen een oudje van Jimmy Reed You’ve Got Me Running/What You Want Me To Do te herkennen (gokje want de setlist is na het eerste optreden gestolen) waarna een voorzichtige staande ovatie volgt.

Martha Fields
Martha Fields in Blue Room Sessions

Ondanks de versoberde omstandigheden in tijden van C waren onze gasten verrast door de sfeervolle opstelling van de zaal en uiteraard ook door een gepassioneerde Martha Fields die de country, rock, blues en bluegrass op de haar zo kenmerkende manier voor ons heeft vertolkt.


Setlist Texas Martha (niet noodzakelijk in deze volgorde): Austen to Paris, Said and Done, Hard Times, Demona, What Good Can Drinking Do, Where The Red Grass Grows, Hillbilly Bop, Born To Boogie, Headed South, We Missed A Turn, Fare Thee Well Blues, Dead End, Johanna, In My Garden, Lonesome Road Blues, Kokomo, What Are They Doing In Heaven, You’ve got me Running, Wayfaring Stranger

Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar