Jacques Mees

Jacques Mees…een leven lang verwant aan Bob Dylan

De Bossche Zomer Rondom Dieske haalt de Tilburgse Bob Dylan binnen in de Knillispoort

Jacques Mees speelt Bob Dylan op zijn nieuwe EP Masked and Separated, een New Bob Dylan Tribute Album dat hij samen met de Italiaanse klassieke gitarist Luigi Catuogno onlangs uitbracht (mei 2021). Jacques Mees wordt beschouwd als de beste Bob Dylan vertolker. De naam Jacques Mees wordt zelfs vermeld in het in 2011 verschenen ABC Dylan Book van de vorig jaar overleden Nederlandse popjournalist Bert van de Kamp.

De Bossche Zomer Rondom Dieske

Jacques Mees
Jacques Mees in de Knillispoort

In het kader van het evenement de Bossche Zomer Rondom Dieske, een kleinschalig cultureel en cultuur-historisch evenement op het Herman Moerkerkplein en de naastgelegen Knillispoort, was ik zaterdag 10 juli uitgenodigd om een optreden bij te wonen van “de Tilburgse Bob Dylan” oftewel Jacques Mees (1959, Moergestel). Mees wordt gezien als de bekendste en beste vertolker van de songs van Bob Dylan.

Tribute to Bob Dylan op Spotify:

Naast Dylan is hij vanaf jonge leeftijd ook beïnvloed door artiesten als Hank Williams, Dave van Ronk, Blaze Foley en Woody Guthrie.ook is hij de man die 5 jaar geleden meedeed aan een internationale ‘Battle of the Dylan Cover Bands’. Zijn uitvoering van One Too Many Mornings leverde hem een derde plaats op.

Jacques Mees – eindelijk weer publiek

Jacques is een kleurrijke, gezellige man die er vanavond erg veel zin in heeft om weer eens voor echte mensen op te treden. Hij kan dan ook niet wachten om te beginnen,. Maar eerst is daar nog een interview door Frans van Gaal, de man van de culturele salon van de Knillispoort ‘Achter de Poort/Stichting de Knillispoort’ en tevens medeorganisator van de Bossche Zomer.

Jacques Mees
Frans van Gaal interviewt Jacques Mees

Na een kwartier vragen stellen maar vooral uitgebreide antwoorden van een enthousiaste Mees begint het optreden voor ongeveer 25 (over het algemeen) Dylan-fans in de gezellige ‘vrijwilligerscafé’ van de Knillispoort.

Mees begint, in het geheel niet gehinderd door een setlist, op gevoel te zoeken in zijn iPad. Hij zingt vanavond niet de bekende Dylan songs maar veelal de meer onbekende, die hij duidelijk prefereert boven de voor de hand liggende ‘hits’. Hij klink als Dylan, maar hij lijkt er ook op. Zélf is hij trots op zijn naar eigen zeggen even kromme neus als ‘His `Royal Bobness’.

Tussendoor roemt hij de gelaagdheid van de teksten van zijn idool en op de vraag vanuit het publiek of hij vindt dat Dylan de Nobelprijs voor de literatuur daadwerkelijk heeft verdiend gaat Mees hier uitgebreid op in. In het kort; ja dus!

Bob Dylan
Jacques Mees roemt Bob Dylan

De tweede set begint wederom met een aantal gerichte vragen van Van Gaal en enkele aanwezigen. Mees ontkomt er niet aan een aantal bekende nummers te vertolken. Met tegenzin eindigt hij het concert, maar niet voordat hij aandacht vraagt voor zijn in mei uitgebrachte EP die hij maakte met de Italiaanse gitaarvirtuoos en Dylanvertolker Luigi Catuogno, Masked and Separated  en zijn nieuwe EP Sound of the South.

Bob Dylan 80
Onlangs werd Bob Dylan 80 jaar. Ter gelegenheid hiervan bracht Mees onlangs met andere internationale artiesten een online Dylan80 festival uit op YouTube.

Al met al een fijne avond met een goed voorbereide interviewer en een gepassioneerd vertolker en schrijver van Americana muziek



Over de Knillispoort
De Knillispoort aan de Korte Waterstraat in de binnenstad van ‘s-Hertogenbosch bestaat sinds 1971. In dat jaar richt Antoine Jacobs met andere rebelse Bosschenaren de raadsgroepering Knillis op. Het groeit uit tot het politiek-culturele café voor heel wat geëngageerde Bosschenaren. Knillispoort maakt na 1971 naam met debatten onder de titel Bossche Kringen.

Bovendien geeft het vrijwilligerscafé op geheel eigen wijze vorm aan de viering van carnaval, onder meer door de organisatie van de jaarlijkse Poemiekavond en Politieke Klets.
Het gebouw – voormalig koetshuis – stamt uit 1916. Het is gebouwd op een plaats waar in de Middeleeuwen een stadsgracht liep. Deze stadsgracht liep bij het huidige Herman Moerkerkplein

Martha Fields

Martha Fields in Blue Room …Let The Phoenix Rise

Een krachtige mooie stem die moeiteloos schakelt tussen country, boogie, bob, bluegrass, gospel en blues

Drie keer een artiest in de Blue Room komt niet voor, maar het enthousiasme en de kwaliteit van Martha Fields en haar vaste begeleiders Manu Bertrand en Urbain Lambert maakt dat we onze, inmiddels, vrienden weer met genoegen op ons podium verwelkomen.

Martha Fields

Martha Fields
Martha Fields

Tijdens de pandemie verbleef Fields even in Oklahoma maar grotendeels in Frankrijk. Daar mocht niemand zich buiten een straal van 10 kilometer verplaatsen. Omdat ze te ver van elkaar zaten was een ontmoeting, laat staan een repetitie of schrijfsessie, niet te organiseren. Ze zagen elkaar in november voor het laatst. Net gearriveerd in Nederland waren er dus maar twee dagen om te repeteren.

‘… you find me in my garden’
Fields heeft tijdens de lockdown niet stilgezeten. Naast heel veel tuinieren schreef ze een nieuw album, Headed South, dat in juni 2020 helemaal af was, maar nergens een podium om te spelen.

Wij hebben vanavond dan ook de primeur. Zij spelen voor het eerst live een aantal songs van dit album, dat ik overigens van harte kan aanbevelen. 12 prachtige songs, met een grote diversiteit aan instrumenten. Ze starten met de titelsong Headed South en In My Garden. Later volgen nog Hillbilly Babylon, Let The Phoenix Rise, Souvenir, High Shelf Mama en 500 Miles Away From Home. Volgens Fields een Ierse of Schotse ‘old traditional’ waarvan niemand meer weet wie hem ooit schreef.

The lady sings not only the blues!
Martha heeft een krachtige mooie stem die moeiteloos schakelt tussen country, boogie, bob, bluegrass, gospel en blues. Zij begeleidt zichzelf op de Gibson J45.

Deze diashow vereist JavaScript.

De gedwongen rustperiode heeft ook beide heren niet belemmerd want zij bespelen geroutineerd en met grote klasse de dobro, banjo, mandoline en diverse gitaren. Urbain Lambert is in Frankrijk, aldus Martha, een legende op de gitaar. Onder andere op de Fender Stratocaster klinkt hij inderdaad weergaloos. Snaren-virtuoos Manu Bertrand wordt door Fields aangekondigd als beste Dobro speler van Frankrijk (volgens hemzelf, schertsend, van de wereld).

Deze diashow vereist JavaScript.

Van haar vorige albums Southern White Lies en Dancing Shadows brengen ze ook een aantal nummers zoals Lonesome Road Blues, Paris to Austin, Oklahoma On My Mind.
Martha Fields vertelt tijdens haar optredens vaak over haar Cherokee-roots in Oklahoma, Kentucky en de Appalachen. In de nieuwsbrief van 2018 deed ik hier al eens uitgebreid verslag van. Haar familie komt tot leven in songs als Demona en Johanna. Onder de noemer ‘Oklahoma songs’, vertolkt Fields haar favoriete Janis Joplin song What Good Can Drinkin’ Do. Gevolgd door het Where The Red Grass Grows, erg mooi begeleid door Bertrand op de Dobro en Lambert op de Fender Stratocaster.

Tweede set
Tijdens de tweede set zijn de nummers en de volgorde iets anders maar worden met dezelfde overgave en energie vertolkt. Zij eindigen met het spirituele en gevoelige What Are They Doing in Heaven.

Martha Fields
Blue Room Sessions

Wat niet op de setlist staat maar wél ter ere van mijn verjaardag werd gespeeld is Happy Birthday met een door Martha meegebrachte fles uitstekende Franse Champagne. Deze is tijdens een kleine afterparty in de kleedkamer in no time genuttigd, maar dit geheel terzijde.

Al met al weer een prachtige avond in zeer goed en sympathiek gezelschap.


Setlist: Headed South, In My Garden, Paris To Austin, High Shelf Mama, Demona, Souvenir, What Good Can Drinkin’ Do, Tell Me Baby, Oklahoma On My Mind, Honky Tonk Blues, Hillbilly Babylon, Fare Thee Well Blues, Where The Red Grass Grows, Johanna, J’entends Siffler Le Train / 500 Miles Away From Home, Lonesome Road Blues, (request) When The Saints Come Marchin’ In, What Are They Doing in Heaven. Kokomo Blues, Let The Phoenix Rise, Hard Times

Martha Fields op Spotify

Bezetting:

  • Martha Fields: zang, Gibson J45
  • Manu Bertrand (Acoustic / Steel Guitar, Dobro, Banjo, Mandoline)
  • Urbain Lambert (Fender Stratocaster & Acoustic guitar)

Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Tim Knol & The Blue Grass Boogiemen

Tim Knol & The Blue Grass Boogiemen in topvorm

Het beste wat Nederland qua authentieke bluegrass muziek te bieden heeft volgens de kenners van het genre

Het spetterende optreden van Tim Knol & The Blue Grass Boogiemen in februari 2020 was voor herhaling vatbaar. Daarom voor de tweede keer Tim Knol en de Utrechtse Blue Grass Boogiemen, Robert-Jan Kanis (zang-gitaar), Arnold Lasseur (zang-mandoline-viool), Aart Schroevers (zang-contrabas) en Bart van Strien (zang-banjo-mondharmonica), Deze super combinatie blijkt wederom goed voor een energiek en dynamisch optreden. En dubbel nog wel!

Tim Knol & The Blue Grass Boogiemen
Tim Knol
Tim Knol

Ik schreef vorig jaar al uitgebreid over dit topoptreden. Een kleine samenvatting: na meer dan 10 jaar aan de weg getimmerd te hebben o.a. als rockartiest en als singer-songwriter, vindt Tim Knol in 2019 dat het tijd wordt om ook Bluegrass toe te voegen en met wie kan dat beter dan met `het beste wat Nederland qua authentieke bluegrass muziek te bieden heeft’ The Blue Grass Boogiemen, een band die ruim dertig jaar bestaat en die hij al sinds zijn jeugd kent. Dit resulteert in een gezamenlijk en zeer succesvol project “Happy Hour”, een oorspronkelijke bluegrass album met veel exposure op o.a. radio en Spotify.

Eindelijk live

Tim Knol & The Blue Grass Boogiemen
Tim Knol & The Blue Grass Boogiemen

Na een periode van bijna anderhalf jaar is het gezelschap erg blij eindelijk weer eens live op een podium te staan. En meteen twee concerten achter elkaar, wat achteraf best inspannend blijkt. De vaart zit er continu in. Het is soms letterlijk een battle wie het snelst speelt. Zo ook het supersnelle Stars In Your Eyes waar ze alle vijf dicht op elkaar staan voor die ene microfoon in het midden.

Aart Schroevers staat te popelen om het ruim 70 jaar oude nummer, There Stands The Glass te zingen en dat doet hij goed en met de nodige pathos in zijn stem.

Aart Schroevers
Aart Schroevers

Ook aan actualiteit geen gebrek. Door een haat-liefde verhouding met social media kanalen als Twitter kom je op een pakkend nummer dat ik noteer als Crazy Warfare, ingegeven door de huidige boerenprotesten en types als Willem Engel.

Alle muzikanten zijn ongekend snel, virtuoos op hun instrumenten en in samenzang zeer harmonieus. Far From Me Now is zo’n nummer waar het allemaal heel mooi klinkt. Net als Tim’s nieuwe single…het door hem als ‘autorij-track’ getypeerde, Wandering Heart.

Idolen
Tijdens de avond komen weer vele muzikale helden voorbij: Bill Monroe, de grondlegger van de Blue Grass, uit Kentucky, Johnny Walker (Pick Me Up On The Way Down), Buzz Busby (Lost). Osman Brothers (Rocky Top), Ook een viertal songs van ‘King of Bluegrass’ Jimmy Martin (o.a. There Ain’t Nobody Gonna Miss Me When I’m Gone). John Prine (My Old Kentucky Home), Gram Parsons (A Song For You), Bob Dylan (You Ain’t Going Nowhere), Blaze Foley (If I Could Only Fly), Doug Kershaw (Diggy Liggy Lo en My Sallie Jo) met Lasseur op de viool.

Blue Room Sessions
Blue Room Sessions

Tim Knol en the Blue Grass Boogiemen leverden wederom met ongelooflijk veel plezier een topavond van Country, Cajun, Bluegrass en meer!


Setlist: in willekeurige volgorde i.v.m twee optredens : Sunny Side Of The Mountain, Happy hour, That Song About The Willow Garden, Far For Me Now, Lost ball in The Alley, High On A Mountain , Stars in Your Eyes, The Deep Dark Woods, Crying Shame, In Your Arms To Stay, Lost, Pick Me Up On The Way Down, Before The Sun Goes Down, Sally Jo, Diggy Liggy Lo, My Old Kentucky Home, If I Could Only Fly, There Stands The Glass, A Song For You, Miss Me When I’m Gone, You Ain’t Going Nowhere, Crazy Warfare




Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar
Met dank aan Blue Room Sessions

Tigre Blanco

Tigre Blanco in de sfeer van Quentin Tarantino

Eén avond en twee uitverkochte concerten vol muziek en mooie verhalen

Met zoveel energie op één avond twee uitverkochte concerten spelen kan heel inspannend zijn. Maar de vijfkoppige band Tigre Blanco heeft er na een lange lockdown zóveel zin in dat ze vanavond niet van ophouden weten. Mede teamlid Monique en ik waren al eens bij de op een nachtclub show lijkende Tijgernest tour en onlangs bij die van Radio Blanco dus er was ons veel aan gelegen deze band naar de Blue Room te halen.

Tigre Blanco

Deze diashow vereist JavaScript.

De show begint met een krakende radio inclusief Morricone bel, violen en het geluid van een brullende tijger. Dan komt de band op bestaande uit ‘big viking’ Quintijn Lohman alias Mr. Tigre Blanco en de als ‘Queen of Gypsy Soul’ aangekondigde Katrien van de Camp alias Miss Kitty Kat. Hansz Deijnen speelt o.a. op cajón. Martijn Maas op de bas en voormalig hard rock muzikant en de sinds die tijd onmisbare Mathijs Bodt alias ‘Captain Martinez’ op gitaar.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het eerste nummer is Shaniqua, gevolgd door het vlotte Roll The Nickles. Dan volgt het fluitend ingeleide Wild At Heart. Dit nummer bracht hen in contact met Mr. Quentin Tarantino. Hij vond het een prachtig nummer, maar het werd uiteindelijk niet gebruikt voor de film. Het klinkt inderdaad prachtig en wordt vierstemmig begeleid met de zuivere vibrerende stem van Van de Camp er bovenuit stijgend.

Tigre Blanco
Katrien van de Camp

De band verblijft graag in het hete klimaat van Andalusia. Lohman’s familie bezit een stuk grond waar de band graag veel creatieve tijd doorbrengt. Hoog in het Aitana-gebergte schreven ze de vermeende Flamenco Caliente. Een bekende artiest op dat gebied, Maria Juncal, wilde het niet direct als Flamenco bestempelen legt Lohman lachend uit. Het klinkt echter erg Spaans met lekker vlotte instrumentale gitaarklanken van Lohman.

Judas Kiss is de eerste single die is geschreven tijdens de lockdown, mooi gezongen door ‘Miss Kitty Kat”. Man With No Name begint met een disco-achtige tune, net als Red Hot, voor deze gelegenheid omschreven als ‘disco on the chair”.

 Verzoeknummer

Tigre Blanco
Tigre Blanco tweemaal in Blue Room Sessions

Nadat Tigre Blanco bijna een kwartier zijn uitgelopen roept het publiek om een verzoeknummer 200 Miles, waarbij ik noteerde dat Lohman’s slide op de Gretch klinkt als Ry Cooder in Paris Texas. Daarbij speelt Maas ook nog eens een geweldige baspartij.

Wat verder opviel is de saamhorigheid van de band. De warme sonore stem van Lohman en de eveneens over een uitstekende zangstem beschikkende Van de Camp, de ogenschijnlijk onvermoeibare begeleiding op de cajón van Deijnen (na afloop had hij geen vingers meer over) en opvallend goed, soms nostalgisch, gitaarspel van Bodt m.n. op Pitch Black en Stay Tuned!

Tigre Blanco
Quintijn Lohman en Hansz Deijnen

Het resultaat van een tijdje thuisblijven heeft veel goeds opgeleverd; voor Lohman een opgeknapt huis, voor de band een nieuw mengpaneel en diverse nieuwe nummers voor het volgende album. Het publiek kreeg vanavond een energieke en warmhartige voorstelling in de sfeer van Tarantino, uitgevoerd door de Tigre Blanco ‘familia’.


Setlist: Shaniqua, Roll The Nickles, Let’s Go Get Some, Radio Blanco, Wild At Heart, Feed The Wolves, Caliente, Road Hits Hard, Judas Kiss, Pitch Black, Man With No Name, DJ Carlos, Red hot, 200 Miles, Stay Tuned

Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Bai Kamara Jr

Bai Kamara schuwt het politiek engagement niet

Stampend snelle mix van big city soul, funk en blues met de warmte van Sierra Leone

Bai Kamara jr., de zoon van een diplomaat uit het West-Afrikaanse land Sierra Leone, kwam door het beroep van zijn vader in België terecht. Bai brengt politiek geïnspireerde songs waar zijn Afrikaanse roots duidelijk in doorklinken. Er werd lang naar zijn show uitgekeken én even gevreesd dat het niet door kon gaan. Eén dag vóór de lockdown heeft Blue Room Sessions nochtans nét het genoegen om Bai Kamara jr. te zien spelen. En wat voor een optreden!

Bai Kamara jr.

Bai Kamara
Bai Kamara jr.

Bai Kamara, in 1966 geboren in Bo Town Sierra Leone, groeide op in Engeland en woont sinds 1990 in Brussel. Hij trad o.a. op met Habib Koité, Cassandra Wilson, Rokia Traoré en werkte via een NGO samen met Youssou N’Dour.

Wat meteen opvalt is zijn fijne stem, inclusief vibrato. In combinatie met zijn gitaarspel klinken de songs als een mix van Afrikaanse klanken, blues, soul, pop, jazz, rock & funk maar dan in een geheel eigen stijl. Vanavond speelt hij onder andere een aantal nummers van zijn nieuwste (blues)album Salone. Vijf andere albums gingen hieraan vooraf.

Bai Kamara
Funky blues

De eerste song is het rustige That’s Why I Think Of You, ingeleid door een ode aan de vrijheid van meningsuiting. Dit in tegenstelling tot zijn thuisland. Daarom een ‘tribute to human rights’ met het vlotte Go On Press, gevolgd door een fantastisch klinkende traditionele Blues Good Good Man (with a bad reputation).

In het volgende nummer klinkt Afrika voor het eerst echt door in Don’t Worry About Me sterk begeleid met herhalende gitaarklanken, zeer knap gedaan.

Funky blues
Funky blues artiest, zo wil Bai Kamara graag genoemd worden. Twintig jaar Brussel, vaak vertoevend in een bepaalde ruige wijk, gaf hem de inspiratie voor het stampende, snelle en vanavond ook gezellige nummer (downtown) St Josse, tevens zijn eerste song op de radio.

Bai Kamara
politiek engagement

De muziek van Bai Kamara jr. gaat voornamelijk over sociale ongelijkheid, het milieu, de vluchtelingenproblematiek. Hij schetst ons het mooie Sierra Leone, met haar lange kustlijn en de natuurlijke bronnen en hoe het land niet goed zorgt voor haar inwoners. Na het einde van de burgeroorlog in 2002 ging hij er terug, kwam weer thuis en schreef het wonderschone Homecoming.

Ongelooflijk hoeveel nummers hij in het eerste optreden wil laten horen, maar Ad maant dat de tijd beperkt is. Toch volgen er nog minstens zeven songs waarvan de laatste The Powers That Govers Us weer heel Afrikaans is. Zijn tweede optreden zal hij later afsluiten met een ander fantastisch nummer en tevens meezinger Forward.

Blue Room Sessions
Blue Room Sessions 2020

Bai Kamara jr. is een briljant zanger en tekstschrijver. Beide keren was het publiek dan ook zeer enthousiast. Lovende woorden voor beide optredens. Bai belooft in 2021 een tweede optreden bij ons te geven, maar dan met volledige bezetting van zijn band. Dat belooft wat!!


Setlist: That’s Why I Think Of You, Go On Press, I can’t Wait Here too Long, Black Widow Spider, Good Good Man, Don’t Worry About Me, Down Town St Josse, Your Love Means The World To Me, Homecoming, Trouble has Got A Brand-new Dress, Cry Baby, I don’t Roll With Snakes, Some Kind Of Loving Tonight, Cold Cold Love, Substitute, The Powers That Govers Us/ Tweede optreden extra: Forward

Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

Texas Martha

Fijn meedeinen met Texas Martha en haar vrienden

Gepassioneerde Texaanse muziek zorgt voor goede sfeer ondanks de versoberde omstandigheden

Als Martha Fields, aka Texas Martha, met haar band optreedt kijken wij daar altijd naar uit. Warme, gezellige mensen die we intussen als vrienden beschouwen. In 2018 was ze bij The Blue Room Sessions met haar volledige band, maar vanavond met de mannen waar ze al vijf jaar mee optreedt, Manu Bertrand “Frankrijks beste dobro-banjo- en mandolinespeler” en Urbain Lambert, gitarist op Gretch en Fender.

Texas Martha

Texas Martha
Martha Fields aka Texas Martha, Manu Bertrand en Urbain Lambert

De helft van het jaar woont Martha Fields in Frankrijk, maar haar roots liggen in Texas of eigenlijk meer nog in het Appalachengebied van Kentucky en West-Virginia. Haar songs zijn vanavond weer doorspekt met verhalen over haar Cherokee voorouders.

Deze diashow vereist JavaScript.

Texas Marha en haar twee vrienden vangen aan met Paris To Austin van het veelzijdige album Dancing Shadows dat ze ‘straight from the heart’ schreef in 2018. Ze gooit er vanavond zelfs wat Bossche termen doorheen. Na de mooi driestemmig gezongen bluegrass ‘feminist song’ Fare Thee Well Blues refereert Martha vervolgens aan haar familie met een ‘song for peace’ getiteld Demona, de naam van haar nicht wier echtgenoot Hale sneuvelde in Normandie.

Texas Martha
Blue Room Sessions

Met haar moeder schreef Martha Fields Hard Times (album Southern White Lies 2016) een vlotte Hillbilly song. Van Honky Tonk over naar een cover van een andere Texaanse, Janis Joplin, het dorstige What Good Can Drinking Do. “Gimme Whiskey, gimme Bourbon, gimme Gin….is wel wat lastig nu de bar gesloten is.

Het sfeervolle Where The Red Grass Grows gaat over Cherokees die in de 18e eeuw gedwongen moesten verhuizen naar een reservaat in Oklahoma en waarvan de helft het niet overleefde. Doodstil is de zaal als een ‘Cherokee prayer’ volgt waarbij alle drie plechtig zingen, de armen gekruist over de borst.

De song, met een mooie snik in de stem, over ‘avant-garde lady’ Johanna was de eerste die Martha schreef in Bordeaux, de streek waar ze gedeeltelijk woont. Tijdens de lockdown mocht men in Frankrijk niet verder dan 1 kilometer rond huis. Dit resulteerde in een aantal nummers waaronder dit, gerealiseerd via Zoom. Het heet In My Garden en heeft een wat ik noem een ‘Tony Joe White-waardig’ intro. In juni verschijnt een nieuw album.

Manu Bertrand & Urbain Lambert
Texas Martha – Manu Bertrand – Urbain Lambert

The first ever recorded Chicago Blues Kokomo wordt ingezet met een uitstekende Lambert op de Fender en eveneens prima Dobro werk van Bertrand.

Zangtalenten
Martha’s eerste zangtalenten (en die heeft ze ruimschoots) ontstonden in de kerk, dus gospel mag vanavond ook niet ontbreken. Het is fijn meedeinen in What Are They Doing In Heaven (there now).

Blue Room Sessions
gospel

Wat verder opvalt is het mooi uitgevoerde Dead End, wat me doet denken aan de folk and gospel song Wayfaring Stranger, wat in het tweede concert, wat toch weer anders was dan het eerste, alsnog wordt gespeeld. Beide songs met een virtuoze solo op Fender en Dobro. Het late publiek lijkt ook iets enthousiaster. Het allerlaatste nummer wordt dan ook meegezongen dan wel wordt er meebewogen op de stoel. Ik meen een oudje van Jimmy Reed You’ve Got Me Running/What You Want Me To Do te herkennen (gokje want de setlist is na het eerste optreden gestolen) waarna een voorzichtige staande ovatie volgt.

Martha Fields
Martha Fields in Blue Room Sessions

Ondanks de versoberde omstandigheden in tijden van C waren onze gasten verrast door de sfeervolle opstelling van de zaal en uiteraard ook door een gepassioneerde Martha Fields die de country, rock, blues en bluegrass op de haar zo kenmerkende manier voor ons heeft vertolkt.


Setlist Texas Martha (niet noodzakelijk in deze volgorde): Austen to Paris, Said and Done, Hard Times, Demona, What Good Can Drinking Do, Where The Red Grass Grows, Hillbilly Bop, Born To Boogie, Headed South, We Missed A Turn, Fare Thee Well Blues, Dead End, Johanna, In My Garden, Lonesome Road Blues, Kokomo, What Are They Doing In Heaven, You’ve got me Running, Wayfaring Stranger

Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Judy Blank

Judy Blank maakt indruk met Morning Tapes Tour

Goed nieuws voor oude autobezitters want Morning Tapes staat op cassettebandjes

Judy Blank heeft er veel zin in. Weer optreden voor echt publiek is toch wat een performer het liefst doet. Hoewel nog erg jong heeft deze artiest met de prachtige stem al een reeks hoogtepunten op haar naam staan. De lijst van optredens op radio en TV, alle grote festivals in Nederland, maar ook in Amerika, wordt alleen maar indrukwekkender. En nu in The Blue Room Sessions in de Clubzaal van de Verkadefabriek.

Judy Blank
Judy Blank-Blue Room Sessions

Zo speelde ze met grootheden als Seasick Steve en The Woodbrothers. Haar tweede album Morning Sun nam ze op in de Southern Grand Studio in Nashville. De single Tangled Up In You, die ze vanavond ook voor ons vertolkt werd al ruim drie miljoen keer gestreamd….kortom er staat weer waar talent op ons podium.

Judy Blank

Deze diashow vereist JavaScript.

Het trio, naast Judy Blank (zang gitaar) bestaand uit Stefan Wolfs (gitaar, lapsteel) en Paul Bond (toetsen en dwarsfluit), zet origineel in met een geluidsband waarna Judy zichzelf overneemt. 1995 (haar geboortejaar) komt van het studioalbum Morning Sun. De tekst “maybe I’m too young to grow old with you” is best grappig als je bedenkt dat ze dit zingt naast haar partner Stefan Wolfs die de song op zijn Gibson zonder al te veel zorgen begeleidt.

Deze diashow vereist JavaScript.

Toetsenman Paul Bond is er voor de eerste keer bij. In de middag werd hij nog naarstig “ingewerkt” maar vanavond lijkt het gesneden koek en speelt en zingt hij geroutineerd mee.

Nashville

Judy Blank
Nashville

Tussendoor neemt Judy Blank ons uitvoerig mee door haar leven. Haar verblijf in Nashville*. Over de door haar zeer bewonderde Woodbrothers, waarna een mooie uitvoering volgt van de Woodbrothers cover van een Dylan song Buckets Of Rain. Bij het ingetogen Unbroken krijg ik even een Scandinavische openbaring, want mede door de intro van Bond op toetsen doet het me denken aan de soundtrack van The Bridge. Loepzuiver gezongen met Wolfs op de lapsteel.

Deze diashow vereist JavaScript.

Blank op de Gibson speelt Little Movies, een cover van Aaron Lee Tasjan, een lief en rustig liedje. Hierna volgt nog een solo van Judy Blank op piano waarbij ik het woord Inception noteerde. Later tijdens het tweede optreden doet ze dat nogmaals met het wonderschone Bigger en zingt dat de wereld toch iets groter schijnt te zijn dan aangenomen.

Tegen het einde van het eerste concert klinkt het vlotte Goldmine, met een Kinks-waardig intro, gevolgd door de door Radio 2 als Topsong uitgeroepen, Mary Jane.

Tweede set

Judy Blank
Bigger

Het tweede optreden wijkt qua liedjes uiteindelijk iets af van de eerste. Temeer daar ze het publiek en zichzelf ontroert met een song die ze schreef voor haar oma, die ze juist hier in de Verkadefabriek voor de laatste keer zag tijdens de film Kapsalon Romy waarvan Blank o.a. de titelsong speelt.

Mede door uitgebreid Google-werk kan ik niet anders dan concluderen dat deze artiest nu al een heel indrukwekkend oeuvre heeft opgebouwd en dat op 25-jarige leeftijd. Ook over beide heren, Wolfs en Bond niets dan lof voor hun uitstekende begeleiding. En voor wie nog een oude auto heeft…Judy Blank’s Morning Tapes staan op echte cassettebandjes….

Judy Blank
Morning Tapes op cassettebandje

*Hoe het haar verging op haar soloreis naar Nashville lees je in dit Trouw-artikel 


Setlist o.a.: 1995, Tiger Eye Stone, I’m Out, Play Pretend, Buckets of Rain, Unbroken, Little Movies, Who’ve You Been Loving Lately, Fading Star, Riverbed, Tangled Up In You, Dinosaurs, Bigger, Oh Honey, Goldmine, Mary Jane.

Fotografie: Wies Luijtelaar

Marcel de Groot

Intiem dubbelconcert veelzijdige Marcel de Groot

Aan het eind van het asfalt staat de enige vrouw die zeggen mag…waar bleef je nou?

Marcel de Groot heeft sinds 1991 zijn sporen als artiest ruimschoots verdiend, zowel solo of met diverse grootheden uit de Nederlandse muziek- en theaterwereld en eveneens als voice-over. Hij speelt solo in een uitverkochte eerste sessie van 22 september. De belangstelling was groot, al betekent het voor onze locatie slechts 40 gasten per optreden.

Marcel de Groot

Marcel de Groot
Marcel de Groot – The Blue Room Sessions

Marcel de Groot speelt vanavond eigen composities al dan niet ontstaan uit eerdere samenwerking met bevriende artiesten. Hij belooft binnenkort nog eens terug te komen met zijn laatste project, een country & western band, The Dashboard Danglers.

Tussen nummers als Paradijs, Van A naar B en De Kater door vertelt hij over zijn jeugd op de Veluwe waar hij zich senang voelde en in het zomerhuis van zijn oma de balans opmaakte. Hij ging er uiteindelijk ook wonen. In De Vloedlijn van het leven mijmert hij verder, gevolgd door Een Heel Mooi Litteken, een liefdevolle herinnering aan wat ooit was.

Marcel de Groot
Marcel de Groot – Heb Jij Dat Ook

Heb Jij Dat Ook, werd een grote hit en is geschreven tijdens een bootcamp voor song writing, waar hij de Belgische Bart Herman, “een cowboy met puntlaarzen en zo’n gesp” ontmoette en met wie hij meteen een klik had.

Hoe heet Het Ook Alweer wordt ingeleid met een verhaal over de samenwerking met vader Boudewijn de Groot die na de Lennaert Nijgh periode alles zelf moest schrijven. Gevolgd door een nostalgisch lied over het Leven: We Komen En We Gaan. Rob Chrispijn schreef de tekst. De muziek is van Marcel zelf. Zijn allereerste single in 1992 was overigens met Stef Bos die de tekst schreef van Mijn Vrienden En Ik.

Marcel de Groot
Herinneringen

Dan haalt Marcel de Groot herinneringen op aan de grote Maarten van Roozendaal, met wie hij het na hun eerste ontmoeting meteen goed kon vinden. Het waren de meest intense jaren uit De Groots carrière. Samen met Stef Bos en Egon Kracht waren ze trots op de dingen die ze maakten.

Na de dood van Van Roozendaal mailde Stef Bos een lange tekst over Van Roozendaal. Of Marcel er qua muziek maar iets ‘Dylanachtigs” van wilde maken. Dit resulteerde na 3 kwartier in het indrukwekkende Woordenman, met een aantal veelzeggende typeringen over de veel te vroeg overleden Van Roozendaal; “als een dieseltrein van woorden zonder einde of begin”. Woordenman werd in 2018 genomineerd voor de Annie M.G. Schmidtprijs.

Marcel de Groot eindigt met Christoffel van het album Het Wilde Westen (2008) met Van Rozendaal en Kracht, vanavond uitgevoerd op die prachtig klinkende twaalfsnarige gitaar en vol van fraaie tekstregels als “Aan het eind van het asfalt staat de enige vrouw die zeggen mag…waar bleef je nou?”

Marcel de Groot
Twaalfsnarige gitaar

Het was een intiem optreden, mooie stem, prima begeleid en met, na afloop, veel complimenten.


Fotografie Marcel de Groot in The Blue Room Seessions is van Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Dixie Rose

Dixie Rose verrast met indrukwekkend concert

Belgische band beheerst country, rootsy pop, Americana en blues tot in de fijnste haarvaten

De Belgische band Dixie Rose is (nog) niet zo bekend hier in den lande dus dat is altijd spannend. Maar tijdens de soundcheck blijkt al snel dat The Blue Room Sessions een zestal fantastisch spelende muzikanten op het podium heeft staan. Daarnaast zijn ze ook nog eens aardig en ongedwongen. Alle ingrediënten voor een goed concert.

Dixie Rose

Dixie Rose
Dixie Rose – The Blue Room Sessions

Dixie Rose bestaat uit zangeres Anniek Raedschelders, gitarist en geliefde Dag Luyten, Kevin Bloemen op gitaar, Toon Meuris op toetsen en accordeon, Nico Camps (drums) en Rico Hagemeijer (bassist). De verrassend goed zingende Raedschelders vertelt tussendoor over de achtergrond van de nummers die veelal zijn geschreven samen met Luyten. Een beetje googlen leert dat Anniek in het dagelijks leven ook nog grafisch ontwerper is.

Deze diashow vereist JavaScript.

Dixie Rose start met Small Town, refererend aan woonplaats Bree in Belgisch Limburg, gevolgd door Mr. Morgan, met mooi pianospel van Meuris. Good Man’s Misses heeft wat weg van Wayfaring Stranger. Opvallend goed hierbij klinkt de Bo-El gitaar van Bloemen, die naar eigen zeggen een metal-achtergrond heeft.
Aunt Mary Lou wordt weer ingeleid door een waargebeurd verhaal van Raedschelders’ tante die na haar vlucht naar Amsterdam via allerlei obstakels toch nog goed terecht kwam. Don’t you worry Babe, ontstond naar aanleiding van de scheiding van de vader van haar destijds driejarige dochter. Mooi nummer met op alle fronten weer prima begeleiding van band.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het duo schreef onlangs een song voor een collega. ‘Eigenlijk mag het niet’ maar wij hebben vanavond de primeur van hun éigen versie van Country Soul. Het klinkt veelbelovend. Dus ook zelf blijven spelen als je het mij vraagt, Dan een sereen nummer Once More, hun allereerste, met Raedschelders geconcentreerd spelend op een klein geel ‘pianootje’. Je kunt een speld horen vallen. Na de ingetogen ballad Lonely gaat de band over op twee fantastisch uitgevoerde covers; Flying Blind van Ilse de Lange en Why Not Me van The Judds. Mooi tweestemmig gezongen met Kevin Bloemen.

Dixie Rose
Anniek en Dag

Dat de moeder van Raedschelders ongeschonden uit een Corona coma kwam mag een wonder heten. Deze emotionele tijd is gelukkig achter de rug en resulteerde in een ontroerende song For Mom, die door Anniek, gezeten op de kruk, wordt gezongen en die enkele van onze gasten, hoorde ik achteraf, tot tranen toe roert.

Dixie Rose
Ad van der Laan – dobro

Dan wordt Ad van der Laan tijdelijk geïntroduceerd als zevende Dixie Rose bandlid. Hij bespeelt zeer verdienstelijk de dobro tijdens Wild Heart. We krijgen hierna nóg een primeur met het aanstekelijk klinkende Eyes Of Mary Jane, waarbij Monique en ik gelijktijdig een ‘Bad Moon Rising openbaring” krijgen. Na Wading The Water, met Meuris indrukwekkend op de accordeon, mag het publiek meezingen met Ladida, wat nog resteert uit het repertoire van het zojuist gestopte akoestische duo Dag Anniek.

Dixie Rose
Dixie Rose – Blue Room Sessions

Na een enthousiast applaus volgt de toegift die nog lang naklinkt ….Let The Music Play. En dat deden ze. En dát nog wel twee keer, want een half uurtje later begint de band weer energiek en even enthousiast aan het tweede optreden. Hulde.

Ik citeer Ad van der Laan na afloop … Het viel me 300% mee, wat een band!!


Foto’s van Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Setlist: Small Town, Good Man’s Misses, Aunt MaryLou, Don’t you worry Babe, Country Soul , Once More, Lonely, Flying Blind, Why Not Me, For Mom, Wild Heart, Eyes Of Mary Jane, Wading The Water, Ladida, Let The Music Play

Janne Schra

Openluchtconcert Sven Ratze met Janne Schra

Afgelaste Theater Festival Boulevard trekt tijdelijk in bij Citadel 's-Hertogenbosch

Zanger en performer Sven Ratzke is inmiddels een vertrouwd gezicht geworden voor de festivalgangers van Theater Festival Boulevard. Deze avond heeft hij als gasten de charmante zangeres Janne Schra en pianist/componist Christian Pabst in zijn programma opgenomen.

Het trio trad op in een openlucht theater met 140 zitplaatsen in de Citadel van Den Bosch.

Theater Festival Boulevard in de Citadel

Deze diashow vereist JavaScript.

In samenwerking met het eerder afgelaste Theater Festival Boulevard is er door de makers van dit nieuw kleinschalig zomerprogramma ontstaan met de veelzeggende titel “Afzender Boulevard”. Hiervoor is een prachtig podium met 140 zitplaatsen gebouwd in de Bossche Citadel.

Het eerste concert is met Boulevard liefhebber van het eerste uur Sven Ratzke. Hij komt nog vijf keer terug met telkens een andere gast. Op deze prachtige, zonnige vrijdagavond 17 juli start de reeks met Janne Schra.

Janne Schra
Janne en Sven

De andere gasten zijn Carel Kraayenhof (24 juli), Lavinia Meijer (31 juli), Michelle David (7 augustus), Gregory Frateur (14 augustus) en als laatste Claron McFadden op 21 augustus. Alle concerten zijn al tijden uitverkocht. Dat was ruim voor corona het geval.

Sven Ratzke

Sven Ratzke
Vlnr. Christian Pabst, Janne Schra en Sven Ratzke

Sven Ratzke vangt als altijd spitsvondig en op het publiek gericht aan met onder andere enkele David Bowie songs zoals Heroes en Where Are We Now. Daarnaast een aantal andere nummers waaronder een van de door hem zeer bewonderde Hildegard Knef. Dit alles amusant met elkaar verbonden door een groot aantal al dan niet waargebeurde anekdotes.

Janne Schra

Janne Schra
Janne Schra

Janne Schra (Room Eleven, Schradinova) heeft een intrigerende jazzy stem. Vanavond brengt ze een aantal heel verschillende nummers variërend van Diep In Mijn Hart van Tante Leen tot het verfijnde Zachter van het album Vasalis, dat zij samen met het Noordpool Orkest opnam.

Het is een mooie show met Sven en Janne zowel solo als in een duet. Dit alles op indrukwekkende wijze begeleid door Christian Pabst (componist, jazz pianist en componist van filmmuziek) op de vleugel.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het publiek keert tevreden huiswaarts. Mooi concert, onder de beste weersomstandigheden en op een van de mooiste locaties die je hiervoor kunt bedenken.


Fotografie: Wies Luijtelaar