Bai Kamara Jr

Bai Kamara schuwt het politiek engagement niet

Stampend snelle mix van big city soul, funk en blues met de warmte van Sierra Leone

Bai Kamara jr., de zoon van een diplomaat uit het West-Afrikaanse land Sierra Leone, kwam door het beroep van zijn vader in België terecht. Bai brengt politiek geïnspireerde songs waar zijn Afrikaanse roots duidelijk in doorklinken. Er werd lang naar zijn show uitgekeken én even gevreesd dat het niet door kon gaan. Eén dag vóór de lockdown heeft Blue Room Sessions nochtans nét het genoegen om Bai Kamara jr. te zien spelen. En wat voor een optreden!

Bai Kamara jr.

Bai Kamara
Bai Kamara jr.

Bai Kamara, in 1966 geboren in Bo Town Sierra Leone, groeide op in Engeland en woont sinds 1990 in Brussel. Hij trad o.a. op met Habib Koité, Cassandra Wilson, Rokia Traoré en werkte via een NGO samen met Youssou N’Dour.

Wat meteen opvalt is zijn fijne stem, inclusief vibrato. In combinatie met zijn gitaarspel klinken de songs als een mix van Afrikaanse klanken, blues, soul, pop, jazz, rock & funk maar dan in een geheel eigen stijl. Vanavond speelt hij onder andere een aantal nummers van zijn nieuwste (blues)album Salone. Vijf andere albums gingen hieraan vooraf.

Bai Kamara
Funky blues

De eerste song is het rustige That’s Why I Think Of You, ingeleid door een ode aan de vrijheid van meningsuiting. Dit in tegenstelling tot zijn thuisland. Daarom een ‘tribute to human rights’ met het vlotte Go On Press, gevolgd door een fantastisch klinkende traditionele Blues Good Good Man (with a bad reputation).

In het volgende nummer klinkt Afrika voor het eerst echt door in Don’t Worry About Me sterk begeleid met herhalende gitaarklanken, zeer knap gedaan.

Funky blues
Funky blues artiest, zo wil Bai Kamara graag genoemd worden. Twintig jaar Brussel, vaak vertoevend in een bepaalde ruige wijk, gaf hem de inspiratie voor het stampende, snelle en vanavond ook gezellige nummer (downtown) St Josse, tevens zijn eerste song op de radio.

Bai Kamara
politiek engagement

De muziek van Bai Kamara jr. gaat voornamelijk over sociale ongelijkheid, het milieu, de vluchtelingenproblematiek. Hij schetst ons het mooie Sierra Leone, met haar lange kustlijn en de natuurlijke bronnen en hoe het land niet goed zorgt voor haar inwoners. Na het einde van de burgeroorlog in 2002 ging hij er terug, kwam weer thuis en schreef het wonderschone Homecoming.

Ongelooflijk hoeveel nummers hij in het eerste optreden wil laten horen, maar Ad maant dat de tijd beperkt is. Toch volgen er nog minstens zeven songs waarvan de laatste The Powers That Govers Us weer heel Afrikaans is. Zijn tweede optreden zal hij later afsluiten met een ander fantastisch nummer en tevens meezinger Forward.

Blue Room Sessions
Blue Room Sessions 2020

Bai Kamara jr. is een briljant zanger en tekstschrijver. Beide keren was het publiek dan ook zeer enthousiast. Lovende woorden voor beide optredens. Bai belooft in 2021 een tweede optreden bij ons te geven, maar dan met volledige bezetting van zijn band. Dat belooft wat!!


Setlist: That’s Why I Think Of You, Go On Press, I can’t Wait Here too Long, Black Widow Spider, Good Good Man, Don’t Worry About Me, Down Town St Josse, Your Love Means The World To Me, Homecoming, Trouble has Got A Brand-new Dress, Cry Baby, I don’t Roll With Snakes, Some Kind Of Loving Tonight, Cold Cold Love, Substitute, The Powers That Govers Us/ Tweede optreden extra: Forward

Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

Texas Martha

Fijn meedeinen met Texas Martha en haar vrienden

Gepassioneerde Texaanse muziek zorgt voor goede sfeer ondanks de versoberde omstandigheden

Als Martha Fields, aka Texas Martha, met haar band optreedt kijken wij daar altijd naar uit. Warme, gezellige mensen die we intussen als vrienden beschouwen. In 2018 was ze bij The Blue Room Sessions met haar volledige band, maar vanavond met de mannen waar ze al vijf jaar mee optreedt, Manu Bertrand “Frankrijks beste dobro-banjo- en mandolinespeler” en Urbain Lambert, gitarist op Gretch en Fender.

Texas Martha

Texas Martha
Martha Fields aka Texas Martha, Manu Bertrand en Urbain Lambert

De helft van het jaar woont Martha Fields in Frankrijk, maar haar roots liggen in Texas of eigenlijk meer nog in het Appalachengebied van Kentucky en West-Virginia. Haar songs zijn vanavond weer doorspekt met verhalen over haar Cherokee voorouders.

Deze diashow vereist JavaScript.

Texas Marha en haar twee vrienden vangen aan met Paris To Austin van het veelzijdige album Dancing Shadows dat ze ‘straight from the heart’ schreef in 2018. Ze gooit er vanavond zelfs wat Bossche termen doorheen. Na de mooi driestemmig gezongen bluegrass ‘feminist song’ Fare Thee Well Blues refereert Martha vervolgens aan haar familie met een ‘song for peace’ getiteld Demona, de naam van haar nicht wier echtgenoot Hale sneuvelde in Normandie.

Texas Martha
Blue Room Sessions

Met haar moeder schreef Martha Fields Hard Times (album Southern White Lies 2016) een vlotte Hillbilly song. Van Honky Tonk over naar een cover van een andere Texaanse, Janis Joplin, het dorstige What Good Can Drinking Do. “Gimme Whiskey, gimme Bourbon, gimme Gin….is wel wat lastig nu de bar gesloten is.

Het sfeervolle Where The Red Grass Grows gaat over Cherokees die in de 18e eeuw gedwongen moesten verhuizen naar een reservaat in Oklahoma en waarvan de helft het niet overleefde. Doodstil is de zaal als een ‘Cherokee prayer’ volgt waarbij alle drie plechtig zingen, de armen gekruist over de borst.

De song, met een mooie snik in de stem, over ‘avant-garde lady’ Johanna was de eerste die Martha schreef in Bordeaux, de streek waar ze gedeeltelijk woont. Tijdens de lockdown mocht men in Frankrijk niet verder dan 1 kilometer rond huis. Dit resulteerde in een aantal nummers waaronder dit, gerealiseerd via Zoom. Het heet In My Garden en heeft een wat ik noem een ‘Tony Joe White-waardig’ intro. In juni verschijnt een nieuw album.

Manu Bertrand & Urbain Lambert
Texas Martha – Manu Bertrand – Urbain Lambert

The first ever recorded Chicago Blues Kokomo wordt ingezet met een uitstekende Lambert op de Fender en eveneens prima Dobro werk van Bertrand.

Zangtalenten
Martha’s eerste zangtalenten (en die heeft ze ruimschoots) ontstonden in de kerk, dus gospel mag vanavond ook niet ontbreken. Het is fijn meedeinen in What Are They Doing In Heaven (there now).

Blue Room Sessions
gospel

Wat verder opvalt is het mooi uitgevoerde Dead End, wat me doet denken aan de folk and gospel song Wayfaring Stranger, wat in het tweede concert, wat toch weer anders was dan het eerste, alsnog wordt gespeeld. Beide songs met een virtuoze solo op Fender en Dobro. Het late publiek lijkt ook iets enthousiaster. Het allerlaatste nummer wordt dan ook meegezongen dan wel wordt er meebewogen op de stoel. Ik meen een oudje van Jimmy Reed You’ve Got Me Running/What You Want Me To Do te herkennen (gokje want de setlist is na het eerste optreden gestolen) waarna een voorzichtige staande ovatie volgt.

Martha Fields
Martha Fields in Blue Room Sessions

Ondanks de versoberde omstandigheden in tijden van C waren onze gasten verrast door de sfeervolle opstelling van de zaal en uiteraard ook door een gepassioneerde Martha Fields die de country, rock, blues en bluegrass op de haar zo kenmerkende manier voor ons heeft vertolkt.


Setlist Texas Martha (niet noodzakelijk in deze volgorde): Austen to Paris, Said and Done, Hard Times, Demona, What Good Can Drinking Do, Where The Red Grass Grows, Hillbilly Bop, Born To Boogie, Headed South, We Missed A Turn, Fare Thee Well Blues, Dead End, Johanna, In My Garden, Lonesome Road Blues, Kokomo, What Are They Doing In Heaven, You’ve got me Running, Wayfaring Stranger

Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Judy Blank

Judy Blank maakt indruk met Morning Tapes Tour

Goed nieuws voor oude autobezitters want Morning Tapes staat op cassettebandjes

Judy Blank heeft er veel zin in. Weer optreden voor echt publiek is toch wat een performer het liefst doet. Hoewel nog erg jong heeft deze artiest met de prachtige stem al een reeks hoogtepunten op haar naam staan. De lijst van optredens op radio en TV, alle grote festivals in Nederland, maar ook in Amerika, wordt alleen maar indrukwekkender. En nu in The Blue Room Sessions in de Clubzaal van de Verkadefabriek.

Judy Blank
Judy Blank-Blue Room Sessions

Zo speelde ze met grootheden als Seasick Steve en The Woodbrothers. Haar tweede album Morning Sun nam ze op in de Southern Grand Studio in Nashville. De single Tangled Up In You, die ze vanavond ook voor ons vertolkt werd al ruim drie miljoen keer gestreamd….kortom er staat weer waar talent op ons podium.

Judy Blank

Deze diashow vereist JavaScript.

Het trio, naast Judy Blank (zang gitaar) bestaand uit Stefan Wolfs (gitaar, lapsteel) en Paul Bond (toetsen en dwarsfluit), zet origineel in met een geluidsband waarna Judy zichzelf overneemt. 1995 (haar geboortejaar) komt van het studioalbum Morning Sun. De tekst “maybe I’m too young to grow old with you” is best grappig als je bedenkt dat ze dit zingt naast haar partner Stefan Wolfs die de song op zijn Gibson zonder al te veel zorgen begeleidt.

Deze diashow vereist JavaScript.

Toetsenman Paul Bond is er voor de eerste keer bij. In de middag werd hij nog naarstig “ingewerkt” maar vanavond lijkt het gesneden koek en speelt en zingt hij geroutineerd mee.

Nashville

Judy Blank
Nashville

Tussendoor neemt Judy Blank ons uitvoerig mee door haar leven. Haar verblijf in Nashville*. Over de door haar zeer bewonderde Woodbrothers, waarna een mooie uitvoering volgt van de Woodbrothers cover van een Dylan song Buckets Of Rain. Bij het ingetogen Unbroken krijg ik even een Scandinavische openbaring, want mede door de intro van Bond op toetsen doet het me denken aan de soundtrack van The Bridge. Loepzuiver gezongen met Wolfs op de lapsteel.

Deze diashow vereist JavaScript.

Blank op de Gibson speelt Little Movies, een cover van Aaron Lee Tasjan, een lief en rustig liedje. Hierna volgt nog een solo van Judy Blank op piano waarbij ik het woord Inception noteerde. Later tijdens het tweede optreden doet ze dat nogmaals met het wonderschone Bigger en zingt dat de wereld toch iets groter schijnt te zijn dan aangenomen.

Tegen het einde van het eerste concert klinkt het vlotte Goldmine, met een Kinks-waardig intro, gevolgd door de door Radio 2 als Topsong uitgeroepen, Mary Jane.

Tweede set

Judy Blank
Bigger

Het tweede optreden wijkt qua liedjes uiteindelijk iets af van de eerste. Temeer daar ze het publiek en zichzelf ontroert met een song die ze schreef voor haar oma, die ze juist hier in de Verkadefabriek voor de laatste keer zag tijdens de film Kapsalon Romy waarvan Blank o.a. de titelsong speelt.

Mede door uitgebreid Google-werk kan ik niet anders dan concluderen dat deze artiest nu al een heel indrukwekkend oeuvre heeft opgebouwd en dat op 25-jarige leeftijd. Ook over beide heren, Wolfs en Bond niets dan lof voor hun uitstekende begeleiding. En voor wie nog een oude auto heeft…Judy Blank’s Morning Tapes staan op echte cassettebandjes….

Judy Blank
Morning Tapes op cassettebandje

*Hoe het haar verging op haar soloreis naar Nashville lees je in dit Trouw-artikel 


Setlist o.a.: 1995, Tiger Eye Stone, I’m Out, Play Pretend, Buckets of Rain, Unbroken, Little Movies, Who’ve You Been Loving Lately, Fading Star, Riverbed, Tangled Up In You, Dinosaurs, Bigger, Oh Honey, Goldmine, Mary Jane.

Fotografie: Wies Luijtelaar

Marcel de Groot

Intiem dubbelconcert veelzijdige Marcel de Groot

Aan het eind van het asfalt staat de enige vrouw die zeggen mag…waar bleef je nou?

Marcel de Groot heeft sinds 1991 zijn sporen als artiest ruimschoots verdiend, zowel solo of met diverse grootheden uit de Nederlandse muziek- en theaterwereld en eveneens als voice-over. Hij speelt solo in een uitverkochte eerste sessie van 22 september. De belangstelling was groot, al betekent het voor onze locatie slechts 40 gasten per optreden.

Marcel de Groot

Marcel de Groot
Marcel de Groot – The Blue Room Sessions

Marcel de Groot speelt vanavond eigen composities al dan niet ontstaan uit eerdere samenwerking met bevriende artiesten. Hij belooft binnenkort nog eens terug te komen met zijn laatste project, een country & western band, The Dashboard Danglers.

Tussen nummers als Paradijs, Van A naar B en De Kater door vertelt hij over zijn jeugd op de Veluwe waar hij zich senang voelde en in het zomerhuis van zijn oma de balans opmaakte. Hij ging er uiteindelijk ook wonen. In De Vloedlijn van het leven mijmert hij verder, gevolgd door Een Heel Mooi Litteken, een liefdevolle herinnering aan wat ooit was.

Marcel de Groot
Marcel de Groot – Heb Jij Dat Ook

Heb Jij Dat Ook, werd een grote hit en is geschreven tijdens een bootcamp voor song writing, waar hij de Belgische Bart Herman, “een cowboy met puntlaarzen en zo’n gesp” ontmoette en met wie hij meteen een klik had.

Hoe heet Het Ook Alweer wordt ingeleid met een verhaal over de samenwerking met vader Boudewijn de Groot die na de Lennaert Nijgh periode alles zelf moest schrijven. Gevolgd door een nostalgisch lied over het Leven: We Komen En We Gaan. Rob Chrispijn schreef de tekst. De muziek is van Marcel zelf. Zijn allereerste single in 1992 was overigens met Stef Bos die de tekst schreef van Mijn Vrienden En Ik.

Marcel de Groot
Herinneringen

Dan haalt Marcel de Groot herinneringen op aan de grote Maarten van Roozendaal, met wie hij het na hun eerste ontmoeting meteen goed kon vinden. Het waren de meest intense jaren uit De Groots carrière. Samen met Stef Bos en Egon Kracht waren ze trots op de dingen die ze maakten.

Na de dood van Van Roozendaal mailde Stef Bos een lange tekst over Van Roozendaal. Of Marcel er qua muziek maar iets ‘Dylanachtigs” van wilde maken. Dit resulteerde na 3 kwartier in het indrukwekkende Woordenman, met een aantal veelzeggende typeringen over de veel te vroeg overleden Van Roozendaal; “als een dieseltrein van woorden zonder einde of begin”. Woordenman werd in 2018 genomineerd voor de Annie M.G. Schmidtprijs.

Marcel de Groot eindigt met Christoffel van het album Het Wilde Westen (2008) met Van Rozendaal en Kracht, vanavond uitgevoerd op die prachtig klinkende twaalfsnarige gitaar en vol van fraaie tekstregels als “Aan het eind van het asfalt staat de enige vrouw die zeggen mag…waar bleef je nou?”

Marcel de Groot
Twaalfsnarige gitaar

Het was een intiem optreden, mooie stem, prima begeleid en met, na afloop, veel complimenten.


Fotografie Marcel de Groot in The Blue Room Seessions is van Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Dixie Rose

Dixie Rose verrast met indrukwekkend concert

Belgische band beheerst country, rootsy pop, Americana en blues tot in de fijnste haarvaten

De Belgische band Dixie Rose is (nog) niet zo bekend hier in den lande dus dat is altijd spannend. Maar tijdens de soundcheck blijkt al snel dat The Blue Room Sessions een zestal fantastisch spelende muzikanten op het podium heeft staan. Daarnaast zijn ze ook nog eens aardig en ongedwongen. Alle ingrediënten voor een goed concert.

Dixie Rose

Dixie Rose
Dixie Rose – The Blue Room Sessions

Dixie Rose bestaat uit zangeres Anniek Raedschelders, gitarist en geliefde Dag Luyten, Kevin Bloemen op gitaar, Toon Meuris op toetsen en accordeon, Nico Camps (drums) en Rico Hagemeijer (bassist). De verrassend goed zingende Raedschelders vertelt tussendoor over de achtergrond van de nummers die veelal zijn geschreven samen met Luyten. Een beetje googlen leert dat Anniek in het dagelijks leven ook nog grafisch ontwerper is.

Deze diashow vereist JavaScript.

Dixie Rose start met Small Town, refererend aan woonplaats Bree in Belgisch Limburg, gevolgd door Mr. Morgan, met mooi pianospel van Meuris. Good Man’s Misses heeft wat weg van Wayfaring Stranger. Opvallend goed hierbij klinkt de Bo-El gitaar van Bloemen, die naar eigen zeggen een metal-achtergrond heeft.
Aunt Mary Lou wordt weer ingeleid door een waargebeurd verhaal van Raedschelders’ tante die na haar vlucht naar Amsterdam via allerlei obstakels toch nog goed terecht kwam. Don’t you worry Babe, ontstond naar aanleiding van de scheiding van de vader van haar destijds driejarige dochter. Mooi nummer met op alle fronten weer prima begeleiding van band.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het duo schreef onlangs een song voor een collega. ‘Eigenlijk mag het niet’ maar wij hebben vanavond de primeur van hun éigen versie van Country Soul. Het klinkt veelbelovend. Dus ook zelf blijven spelen als je het mij vraagt, Dan een sereen nummer Once More, hun allereerste, met Raedschelders geconcentreerd spelend op een klein geel ‘pianootje’. Je kunt een speld horen vallen. Na de ingetogen ballad Lonely gaat de band over op twee fantastisch uitgevoerde covers; Flying Blind van Ilse de Lange en Why Not Me van The Judds. Mooi tweestemmig gezongen met Kevin Bloemen.

Dixie Rose
Anniek en Dag

Dat de moeder van Raedschelders ongeschonden uit een Corona coma kwam mag een wonder heten. Deze emotionele tijd is gelukkig achter de rug en resulteerde in een ontroerende song For Mom, die door Anniek, gezeten op de kruk, wordt gezongen en die enkele van onze gasten, hoorde ik achteraf, tot tranen toe roert.

Dixie Rose
Ad van der Laan – dobro

Dan wordt Ad van der Laan tijdelijk geïntroduceerd als zevende Dixie Rose bandlid. Hij bespeelt zeer verdienstelijk de dobro tijdens Wild Heart. We krijgen hierna nóg een primeur met het aanstekelijk klinkende Eyes Of Mary Jane, waarbij Monique en ik gelijktijdig een ‘Bad Moon Rising openbaring” krijgen. Na Wading The Water, met Meuris indrukwekkend op de accordeon, mag het publiek meezingen met Ladida, wat nog resteert uit het repertoire van het zojuist gestopte akoestische duo Dag Anniek.

Dixie Rose
Dixie Rose – Blue Room Sessions

Na een enthousiast applaus volgt de toegift die nog lang naklinkt ….Let The Music Play. En dat deden ze. En dát nog wel twee keer, want een half uurtje later begint de band weer energiek en even enthousiast aan het tweede optreden. Hulde.

Ik citeer Ad van der Laan na afloop … Het viel me 300% mee, wat een band!!


Foto’s van Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Setlist: Small Town, Good Man’s Misses, Aunt MaryLou, Don’t you worry Babe, Country Soul , Once More, Lonely, Flying Blind, Why Not Me, For Mom, Wild Heart, Eyes Of Mary Jane, Wading The Water, Ladida, Let The Music Play

Janne Schra

Openluchtconcert Sven Ratze met Janne Schra

Afgelaste Theater Festival Boulevard trekt tijdelijk in bij Citadel 's-Hertogenbosch

Zanger en performer Sven Ratzke is inmiddels een vertrouwd gezicht geworden voor de festivalgangers van Theater Festival Boulevard. Deze avond heeft hij als gasten de charmante zangeres Janne Schra en pianist/componist Christian Pabst in zijn programma opgenomen.

Het trio trad op in een openlucht theater met 140 zitplaatsen in de Citadel van Den Bosch.

Theater Festival Boulevard in de Citadel

Deze diashow vereist JavaScript.

In samenwerking met het eerder afgelaste Theater Festival Boulevard is er door de makers van dit nieuw kleinschalig zomerprogramma ontstaan met de veelzeggende titel “Afzender Boulevard”. Hiervoor is een prachtig podium met 140 zitplaatsen gebouwd in de Bossche Citadel.

Het eerste concert is met Boulevard liefhebber van het eerste uur Sven Ratzke. Hij komt nog vijf keer terug met telkens een andere gast. Op deze prachtige, zonnige vrijdagavond 17 juli start de reeks met Janne Schra.

Janne Schra
Janne en Sven

De andere gasten zijn Carel Kraayenhof (24 juli), Lavinia Meijer (31 juli), Michelle David (7 augustus), Gregory Frateur (14 augustus) en als laatste Claron McFadden op 21 augustus. Alle concerten zijn al tijden uitverkocht. Dat was ruim voor corona het geval.

Sven Ratzke

Sven Ratzke
Vlnr. Christian Pabst, Janne Schra en Sven Ratzke

Sven Ratzke vangt als altijd spitsvondig en op het publiek gericht aan met onder andere enkele David Bowie songs zoals Heroes en Where Are We Now. Daarnaast een aantal andere nummers waaronder een van de door hem zeer bewonderde Hildegard Knef. Dit alles amusant met elkaar verbonden door een groot aantal al dan niet waargebeurde anekdotes.

Janne Schra

Janne Schra
Janne Schra

Janne Schra (Room Eleven, Schradinova) heeft een intrigerende jazzy stem. Vanavond brengt ze een aantal heel verschillende nummers variërend van Diep In Mijn Hart van Tante Leen tot het verfijnde Zachter van het album Vasalis, dat zij samen met het Noordpool Orkest opnam.

Het is een mooie show met Sven en Janne zowel solo als in een duet. Dit alles op indrukwekkende wijze begeleid door Christian Pabst (componist, jazz pianist en componist van filmmuziek) op de vleugel.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het publiek keert tevreden huiswaarts. Mooi concert, onder de beste weersomstandigheden en op een van de mooiste locaties die je hiervoor kunt bedenken.


Fotografie: Wies Luijtelaar

Dan Tuffy Trio

Dan Tuffy Trio zichtbaar blij op podium

Het eerste live optreden bij Blue Room Sessions na al die maanden van lockdown is succesvol

DAN TUFFI TRIO SUCCESVOL EERSTE LIVE OPTREDEN IN BLUE ROOM SESSIONS NA LANGE TIJD

Op 5 juli hadden we na een maandenlange noodgedwongen stop toch nog een soort seizoenafsluiting van de Blue Room Sessions met het Dan Tuffy Trio. Deze afsluiter was tevens bedoeld als try-out voor de periode vanaf september, waarin we hoogstwaarschijnlijk nog rekening zullen moeten houden met het 1,5 meter-model.

Dan Tuffy Trio
Dan Tuffy Trio

Met de huidige regels kunnen we 41 bezoekers ontvangen in onze Clubzaal, die daar dan speciaal voor ingericht wordt met wat meer tafels dan normaal en de stoelen verder uit elkaar. Verder zijn er wat regels met betrekking tot het binnenkomen en verlaten van de zaal en het gebruik van de bar. Regels zijn meestal minder leuk, maar iedereen zal begrijpen dat ze nodig zijn. In de try-out kozen we voor twee identieke concerten achter elkaar en dat betekent dat we in totaal 82 bezoekers kunnen ontvangen. Dit aantal is uiteraard lager dan we gewend zijn, maar we prijzen ons gelukkig dat we hiermee onze concerten in de meeste gevallen toch nog mogelijk kunnen maken. Afgelopen zondag kregen we uit het publiek veel positieve reacties, ondanks de beperkingen.

Dan Tuffy Trio
Blue Toom Sessions

In september gaan we daarom op deze manier verder en daarmee kunnen we ons publiek toch nog op een verantwoorde manier ontvangen. Het volgende optreden in september is een geweldige Belgische band Dixie Rose. Hierover volgt te zijner tijd meer info.

REVIEW DAN TUFFY TRIO

Dan Tuffy
Dan Tuffy

Dan Tuffy is zichtbaar blij na lange tijd weer live op een podium te staan. Hij wordt begeleid door twee fantastische muzikanten; Madelief van Vlijmen (o.a. MADLIFE Music) en Stefan Wolfs (gitaar en pedal steel o.a. bij Catawba River Fox).

Deze diashow vereist JavaScript.

Tuffy beschikt over een goede zangstem en is naast een uitstekend gitaarspeler ook een rasverteller. Praktisch elke song wordt ingeleid met een anekdote. Vaak over Melbourne, de stad in Australië waar alles gebeurt. Hij vertelt afwisselend over Aboriginal Joe Guy, over deplorabele nachtclubs en cocktails met namen als Fluffy Ducks en Pink Bitches. Over Chris Wilson, de man die zowat op elke Australische plaat harmonica speelde en in het bezit van 60 leren jacks, waarvan Tuffy er één kreeg en dat hij vervolgens 30 jaar lang heeft gedragen…maar bovenal wordt er uitstekend gespeeld.

Dan Tuffy Trio
Stefan Wolfs

Omdat er van tevoren niet veel is geoefend is Tuffy, maar ook ik, aangenaam verrast door het indringende gitaarspel van Wolfs tijdens Shake It Loose. Dit nummer schreef Tuffy tijdens een vermeende depressie). Ook op de pedal steel valt Wolfs op m.n. tijdens I See You At The Parade.

Dan Tuffy Trio
Madelief van Vlijmen

Madelief van Vlijmen is naast een uitstekend bassiste ook nog eens een begenadigd zangeres. Dat bewijst ze tijdens de solo-song No sleep Until The Work Is Done (met Wolfs die klinkt als Gene Vincent) en I Won’t Let You Down, met een uitstekende Tuffy op de Kalamazoo gitaar.

Al met al is het dubbelconcert door onze gasten beide keren met veel enthousiasme ontvangen.

Dan Tuffy Trio
Dan Tuffy Trio

Het Dan Tuffy Trio speelde niet per se in chronologische volgorde o.a. de volgende nummers: Time Stole My Angel, Todd River Disco, Yellow Van, No Sleep Till The Work Is Done, Big Man, Don’t Go Cryin’ On My Shoulder, Sandy Track. I Won’t let you Down, Shake It Loose, Torooka Trail, Don’t Smoke In Bed, I See You At The Parade, Stony Cold Heart, Ti Tree Song


Fotografie: Monique Nuijten | Wies van Luijtelaar

Yellow

Vierde single Talk About It van Yellow album

Camilla Blue heeft nog flink wat te schrijven om het kleurige vierluik af te kunnen sluiten

Fluitend de zomer in…met de vierde single Talk About It van het album Yellow, vrolijk uptempo nummer dat helemaal past bij dit moment, volgens Camilla. Zij zou zomaar gelijk hebben.

Yellow
Camilla Blue Talk About It

Camilla Blue, alter ego voor Joyce Deynen, zat de afgelopen maanden niet stil. Creatief als zij is werkte zij gewoon door aan haar nieuwe album. Vandaag ontving ik de perskit met daarin de clip van haar nieuwe single. Vol verwachting klik ik hem open en waan me door het sterke intro meteen in een spaghetti western. Het nummer klinkt zomers en luchtig maar heeft toch een, hoe kan het anders bij de veelzijdige en soms chaotische Joyce, “een licht bittere ondertoon”. Na afloop laat de melodie me niet meer los. Wat heeft ze toch een mooie stem en hoe prachtig wordt ze wederom begeleid door haar band.

Yellow

Yellow
Yellow

Na When I Get Home, Iced Up en Loose Sand is dit de vierde single van het komende album Yellow. Alvorens dit album in zijn geheel uit te brengen is ervoor gekozen om steeds een single en videoclip te  lanceren. Op vrijdag 3 juli is dat Talk About It. Ook deze single heeft net als de drie vorige een persoonlijke klank en betekenis. De begeleidende clip is heel passend bij de song en schetst een fraai beeld van een dansende Joyce in de duinen van Bergen aan Zee.

Nog twee te gaan
Yellow en voorganger Blue zijn de eerste twee albums van een serie van vier met elk een kleurenthema. Samen wordt het één ‘Gesamtkunstwerk’. Nog twee te gaan dus voor de veelzijdige Joyce die componeert, haar eigen teksten schrijft, fantastisch zingt, piano en gitaar speelt en in crisistijd ook nog eens tassen maakt en lang niet onverdienstelijk schildert.

Grote Prijs van Nederland

Yellow
Music Hub Brabant

Camilla Blue is één van de geselecteerde toptalenten van Music Hub Brabant en is doorgedrongen tot de halve finale van de Grote Prijs van Nederland, die vanwege de corona crisis is uitgesteld. In januari gaat ze weer live optreden met de band.


Foto’s: screenshots videoclip Talk About It part of Yellow album

Loose Sand

Loose Sand is een rustig nummer maar schijn bedriegt

Onderhuidse spanningen van Camilla Blue door verlatingsangsten, teveel informatie en constante stralingen

De nieuwe single Loose Sand van Camilla Blue eindigt met de frase ‘Living in a world made out of loose sand’.  Het is een wat zorgelijk eind, de inzicht dat je leeft op een planeet die op los zand is gebouwd.

Loose Sand – Camilla Blue

Loose Sand
Loose Sand videoclip

Enige dagen geleden kondigde KLANKGAT de nieuwe single Loose Sand van Joyce Deijnen, artiestennaam Camilla Blue, al aan. Vandaag, vrijdag 17 april, is het zover. Het nummer ontsproot aan het creatieve brein van de artieste tijdens een enorme paniekaanval op het strand van Bordeaux. Volgens Deijnen gaat het over verlatingsangst en dingen vast willen houden. Zand is hiervoor niet het meest geschikte materiaal.

Loose Sand
Camilla Blue

Echter, een rasartieste als Joyce Deijnen grijpt op zo’n moment van diepe stress haar kans om dit gevoel om te zetten in een mooi liedje. Want mooi is het, dit nummer wat toch enigszins anders klinkt dan haar vorige werk op het album Blue. Loose Sand is rustig, lief en ligt heel goed in het gehoor. De begeleiding verdient ook een enorm compliment. De slide gitaar klinkt weergaloos mooi en geeft een goed beeld van de stemming die eraan ten grondslag lag.

Omdat Joyce in mijn ogen altijd iets aandoenlijks en chaotisch over zich heeft ben ik in de tekst gedoken. En het klopt. Ze is bang voor structuur, noemt zich een “human trampoline”, heeft last van actuele zaken als teveel informatie en teveel straling. Maar omdat bij Joyce niet altijd alles over rozen gaat, is het juist daardoor een hele mooi single geworden met een prima tekst en uitstekend vertolkt. Waar leven in een wereld, gemaakt van los zand, al niet toe leidt…Loose Sand, misschien?


Camilla Blue is één van de geselecteerde toptalenten van Music Hub Brabant. Ze is doorgedrongen tot de halve finale van de Grote Prijs van Nederland, die vanwege de corona crisis is uitgesteld. In het najaar hervat ze de band tour met liveoptredens.

Foto: Wies Luijtelaar
Screenshots videoclip  Camilla Blue – Loose Sand | Official Music Video

Lynne Hanson

Lynne Hanson is dé Canadese koningin van Americana

Begeleidingsband The Good Intentions spelen intensief, strak en onverstoorbaar in The Blue Room Sessions

De uit Ottawa afkomstige Lynne Hanson (volgens haar website “Canada’s own queen of Americana”), trad voorheen op als solo artiest met een mix van roots en country. De laatste jaren meestal als trio. Met een enorme intensiteit brengt ze haar liedjes op het podium.

Lynne Hanson

Lynne Hanson
Lynne Hanson

Zo ook vanavond hier in Blue Room Sessions (BRS) met haar ‘Good Intentions’, gitarist Blair Michael Hogan en bassist MJ Dandeneau. Beiden eveneens uit Canada. MJ zagen we al vaker op ons podium, wat ook deze keer aardig vol staat met imposant snarenwerk, waaronder MJ’s fraai beschilderde contrabas en met veren getooide opengewerkte basgitaar, die verwijzen naar haar Franse Anishinaabe / Métiskwe afkomst.

Deze diashow vereist JavaScript.

Zevende album
Vanavond spelen zij onder andere. een aantal nummers van Hansons inmiddels zevende album, Just Words. Het eerste nummer Would You Still is van dat laatste album. Er gingen vijf weken van schrijven en studieopnames aan vooraf. Het lezen van twee boeken van Hemingway resulteerde in Hemingway’s Songbird. Verder alleen al van het laatste album Hearts Fade, Long Way Home, Higher Ground, Lollipops & Roses. Every Minute In Between, Clean Slate, Just Words, True Blue Moon. Deze laatste song is een uptempo antwoord op Jacques Brel’s “Ne Me Quitte Pas” en gaat over het gevaar om te vallen voor een dichter, hoewel Hanson eerst aan een lovesong dacht.

Lynne Hanson
zevende album Just Words

Er valt vanavond ook veel te lachen met Lynne Hanson. Zo mocht ze het vliegveld niet verlaten vanwege een tot 108 euro opgelopen ‘speeding ticket’ tijdens een vorig bezoek aan Nederland. We weten dat ze inmiddels weer een nieuwe bon heeft gescoord, maar dat terzijde.

Diepzwarte periode
Lynne Hanson ging ooit door een diepzwarte periode, waarvan haar knie-ongeval nog maar een van de lichtere drama’s was. Het gaf wél inspiratie voor de “knee song” Uneven Ground. Want met dank aan het Canadese ziekenfonds werd ze geopereerd en al springend in de lucht demonstreert ze hoe goed die knieën het nog doen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Blair Michael Hogans gitaarspel is opvallend goed met name op Clean Slate. Als sessiemuzikant speelt hij voor diverse muzikanten en bands. Ook MJ Dandeneau speelt de baspartijen als vanouds dus heel intensief en strak. Zelfs als de versterker het begeeft, speelt ze onverstoorbaar door haar microfoon tegen het instrument te plaatsen.

Deze diashow vereist JavaScript.

De toegift is er een om niet te vergeten. Lynne Hanson begeeft zich midden in de zaal, klimt op een stoel en speelt en zingt het publiek akoestisch aan alle kanten toe met Gotta Have Rain. Wat een schitterend einde van een mooie avond.


Setlist: Would You Still, Hearts Fade, Counting Hearts, Hemingway’s Songbird, Whiskey & Tears, Long Way Home, (Murderballad) Cecil Hotel, Higher Ground, Lollipops & Roses. Tweede set: River Of Sand, Heaven & Hell, Every Minute In Between, Colour My Summers Blue, Random Thing, Uneven Ground, Clean Slate, Just Words, *True Blue Moon en een imposante akoestische afsluiter Gotta Have Rain.

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar