Wies Luijtelaar | KLANKGAT

jun, 2026

De machtige stem van een imposante Kerri Powers
Een dijk van een stem en heftige country blues in een in alle opzichten memorabele show

In 2023 gaf Kerri Powers bij Blue Room Sessions een succesvol concert. Reden om haar nog eens terug te vragen. Met haar cap en weelderige haardos is zij een imposante verschijning. Naast haar de onvolprezen BJ Baartmans. Beiden staan garant voor een gedenkwaardige avond.

Kerri Powers

What’s in a name…want wat een machtige stem heeft deze vrouw, voluit zingend, met af en toe bijna angstaanjagende gezichtsuitdrukkingen. Zij, vaak fingerpickend en hij spelend op diverse gitaren met en zonder slide. Onder haar voet als extra begeleiding een stompbox met mini-tamboerijn.

In het repertoire van Kerri Powers smelten verschillende werelden samen, aangezien haar sound zich vloeiend beweegt van robuuste, gitaargedreven roots-rock composities naar fluisterstille, diepgaande ballads die een sfeer van weemoed en reflectie ademen.

Powers speelt zowel eigen nummers als covers van o.a. John Prine met Speed Of The Sound Of Loneliness of een nieuwe (jodel) song als Someone You Thought You Cared About met een virtuoze BJ op gitaar. Op het echt heel fraaie, praktisch nieuwe nummer wat ik (wellicht fout) noteerde als My Best (I’ve tried to love you the best that I can) klinkt BJ’s Fender als een Indiase sitar.

Steve Winwood (Blind Faith) wordt aangehaald tijdens een fijne uitvoering van Can’t Find My Way Home. Ook ‘dirty liar’ Trump ontspringt de dans niet met Ragtag Cat. Toepasselijke tekst!

Ze eindigt uiteindelijk met het fraaie Dutch Rain, destijds geschreven met haar overleden vader in gedachten. Hij voorspelde haar over Nederland “you gonna love it there…en hij kreeg gelijk, aldus Kerri.

Na een oorverdovend applaus volgt de toegift, een verrassende uitvoering van de The Beegees’ To Love Somebody.

Het was in alle opzichten een memorabele show.

Setlist: Tallulah, Speed Of The Sound Of Loneliness , Someone You Thought, Cocaine Blues, Bad Luck Woman, Presence Of The Faithful, Peepin’ Tom, Can’t Find My Way Home. Twee set: Nobody Minds, Morning Glory, Shake ‘N Bake, Ragtag Cat, Ramblin’, Dutch Rain, To Love Somebody.

Tekst en fotografie: Wies Luijtelaar

Kerri Powers tracks:

jun, 2026

VanWyck intens, persoonlijk met een vleug melancholie
Emotionele mix van zang, beweging en indrukwekkende muziek

Al weer voor de vierde keer staat VanWyck, de band van Christien Oele, op het podium van Blue Room Sessions. De laatste keer speelden ze in de grote zaal, maar qua intimiteit heeft de Clubzaal toch de voorkeur. Nieuw voor ons in deze formatie is Stefan Wolfs op lapsteel en gitaar. Verder zijn daar haar vaste drummer Rowin Tettero, bassist Marco van Os en toetsenist Henk Hulzebosch.

VanWyck

Wat is VanWyck toch een fijne band. De nummers zijn zoals gewoonlijk intens, persoonlijk met een vleug melancholie. De teksten zijn poëtisch en mooi gezongen door Christien, in harmonie met de stemmen van de overige bandleden. Haar handelsmerk is een bezielde, krachtige stem waarmee ze rauwe gevoelens en scherpe teksten tot leven wekt. Daarbij balanceert ze vloeiend tussen krachtige roots-rock en kwetsbare, melancholische ballads.

Stefan Wolfs

Henk Hulzebosch

Marco van Os

Rowin Tettero

De begeleiding verdient een 10. Hulzebosch, die door haar als ‘het wonder van Deventer’ wordt aangekondigd, klinkt op Mouthful als Ray Manzarek, de organist van The Doors, maar ook op de piano is hij erg goed. Van Os staat misschien verdekt opgesteld, maar zijn rol is van constante kwaliteit net als die van Tettero op drums. Stefan Wolfs kan fantastisch ‘pedalsteelen’, en rockt soms nostalgisch op zijn Gibson SG. Christien speelt ook goed gitaar. Kortom, hier staat een band van formaat. Maar dat wisten we al.

Het was weer een waar genoegen om ons onder te dompelen in hun performance en zo dacht ook het publiek. Een fan in de zaal kon zijn enthousiasme nauwelijks bedwingen en riep na praktisch elke song “mooi liedje!!”

En daar zijn wij het volledig mee eens!

Setlist: I Was Innocent, Jump In, Flowers In The field, Dust Chaser, Desert Bride, Carolina, Listen ToYour Breathe, Unleash, Mouthful, Drifter, One Stop, Deliverance, Carry Me, My Favorite Tune, Maybe Maybe Not, To June This Morning, The Smiling Prophet

Tekst Recensies: Wies Luijtelaar
Fotografie Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

VanWyck tracks:

mei, 2026

Perfecte rock-roots mix van Hannah Aldridge & band
Haar vierde concert bij de Blue Room Sessions was als vanouds weer een wervelende show

Toen programmeur Ad van der Laan Hannah Aldridge ontdekte via een Amerikaanse internet zender en via haar album Razor Wire, nodigde hij haar uit voor een aantal huisconcerten. Daarna volgde het eerste echte concert in Heusden. Vanaf die tijd is zij een reguliere artiest in het programma van Blue Room Sessions (BRS). Volgens mij is dit haar vierde concert bij BRS en dat telkens weer in een andere samenstelling.

Hannah Aldridge

Zoals we van haar gewend zijn voert ze ook tijdens deze tour weer een paar verrassende artiesten ten tonele. Dat zijn haar ‘oude’ vriend (bas)gitarist Lachlan Bryan uit Australië, met wie ze al een aantal jaren samenwerkt. Andrew Leahey komt uit Nashville en speelt op een fantastisch klinkende Les Paul Gibson gitaar. Ben Middleton (Thame VK) is er voor het eerst bij en speelt zeer verdienstelijk op drums.

Lachlan Bryan

Andrew Leahey

Ben Middleton

Het wordt weer een stevig rockende avond met veel eigen nummers van Hannah Aldridge zelf en van Lachlan Bryan, o.a. het energieke Portrait Of The Artist Of A Middle Aged Man en Dorero, een murdersong gebaseerd op The Black Dahlia murders (Hannah is dol op murdersongs en dito podcasts).

Met haar zeer conservatieve en religieuze achtergrond kostte het Hannah lange tijd veel moeite om een tegengeluid te vinden. Dit resulteerde in het nummer Unbeliever, geschreven met Lachlan Bryan. Hiermee starten beiden de tweede set met Lachlan op Hannah’s gitaar.

Dan valt de band weer bij en wordt het als vanouds een wervelende show met af en toe een serieuze noot zoals tijdens Bird Of Paradise, een nummer dat was voorbestemd om te worden geschreven. Het eerste couplet ontstond in de ziekenhuiskamer van haar bekende vader Walt Aldridge, die kort daarop overleed. Voor haar zoon Jackson schreef ze het altijd weer mooie Black & White.

Geen show zonder meezinger. De toegift Birmingham wordt dan ook luid meegezongen.

Volgens ons en Hannah zelf…it was a blast!

Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

setlist: Howlin’ Bones, Aftermath, I Know Too Much, Beautiful Oblivion, Living And Lonely, You Ain’t Worth The Fight, Some Ghosts, Portrait Of The Artist Of A Middle Aged Man. Tweede Set; Unbeliever, Birds Of Paradise, Yankee Bank, Dorero, Black And White, Birmingham

apr, 2026

Live opnames van Nils De Caster & Sara de Smedt
Het applaus voor deze zes uitstekende Vlaamse muzikanten was niet van de lucht

Enkele maanden geleden kregen we het verzoek van Sara de Smedt en Nils De Caster of het mogelijk was om een aantal songs live op te nemen in onze Clubzaal. Dat vonden wij een goed idee en met ons vele anderen. Het concert was dan ook snel uitverkocht.

Nils De Caster & Sara de Smedt

Het koppel Nils De Caster en Sara de Smedt was al een aantal keren bij ons, steeds in gevarieerd gezelschap. De Caster zingt en speelt alles waar snaren op zitten, van viool tot mandoline en gitaar. Zijn wederhelft, (zoetje) Sara de Smedt zingt ook prachtig, speelt daarbij op de toetsen en neemt zo af en toe de basgitaar ter hand. Beide stemmen passen feilloos bij elkaar.

Zij zijn vanavond in het illustere gezelschap van nog vier topmuzikanten; Bart Vervaeck (gitaar en pedal steel), ‘eminence grise’ HT Roberts (bas en banjo), Jan Dhaene (slagwerk). Hij speelt voor het eerst volledig mee en dat zonder te repeteren.

Bart Vervaeck

HT Roberts

Jan Dhaene

Steven de Bruyn

Steven de Bruyn is een ‘award winning harmonica player’ met een enorme staat van dienst. Hij blijkt een waardevolle aanvulling op het talentvolle gezelschap met zijn elektronisch klankbord en groot assortiment mondharmonica’s. Een speciale vermelding is voor geluidstechnicus Leander Meuris.

Sara de Smedt praat als vanouds op humorvolle wijze en met veel liefde voor haar ‘Nilske’ de nummers aan elkaar in onvervalst Oost Vlaams. Opvallend zijn ook Sara’s indrukwekkende zang en pakkende intro’s op keyboard.

Na afloop is het applaus voor deze zes uitstekende Vlaamse muzikanten niet van de lucht. Het regent complimenten, zelfs achteraf via de mail.

Om met Ad van der Laan te spreken “het was een magische avond”!

Setlist Nils De Caster en Sara de Smedt:
Changes; Coat Of Sorrows, When I Close My Eyes, Someday, In Love Again, Roses & Sweet Words, You Know How It Ends, Bold Girl, The Chicory Dance, Take This Stone, The Secret Life Of Abigail Johnson, Brighter Coins, 900 Miles, The Waiting Line, Allright, Endless Night, We Gotta Move On, Tijuana, Portland town, Through An Open Door.

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar

mrt, 2026

Nienke Dingemans is een wervelwind op het toneel
Indrukwekkend concert van vier talentvolle jonge artiesten krijgt stormachtig applaus

Deze keer begin ik met een alleszeggend citaat van Ad van der Laan over deze avond met Nienke Dingemans en band.

“Wat een fantastische avond gisteren 24 maart. Een van de hoogtepunten van dit seizoen en wel om het volgende: 21-jarige zangeres met lef, humor, een geweldige stem, eigen nummers en een paar covers die ze helemaal naar zich toetrekt. Ze pakt het podium. Erg goede interactie met publiek en ze heeft nu veel meer dan in het verleden haar ‘eigen’ band. Drie jonge, getalenteerde muzikanten die de sterren van de hemel spelen. Dit seizoen heb ik het publiek ook in de verte niet zo laaiend enthousiast gezien. Applaus bij iedere gitaarsolo. Dat maken we niet altijd mee. Na afloop ook een stroom van complimenten.”

Nienke Dingemans

Ik zou het hierbij kunnen laten maar er is meer moois te melden. Allereerst de fantastische bandleden waaraan Ad refereert. Dat zijn bassist Teun Wijtman (zoon van de eerder bij ons opgetreden Mrs Hips en Bart Wijtman). “Onder een appelboom liggen geen peren” zoals iemand laatst treffend zei.

De overige twee bandleden zijn de eveneens voortreffelijk spelende gitarist Jop van Bladel en Lars Hoogland op drums. De laatste soms opvallend strak en vlot, dan weer ingetogen spelend in dienst van de band. Nienke Dingemans zelf, afkomstig uit Ossendrecht, een klein dorp op de Belgische grens, is een wervelwind op toneel. Het enthousiasme straalt er van af. Van alle vier trouwens.

Teun Wijtman

Jop van Bladel

Lars Hoogland

Ik schreef twee jaar geleden al een lovende recensie over Nienke Dingemans en haar toenmalige medemuzikanten, dus houd ik het kort. Ook nu weer maakt ze met haar kleine gestalte, spelend op die grote witte lapsteelgitaar, indruk tijdens het door haar geschreven Mississippi Road Blues. Een jam volgt tijdens Proud Mary, met indrukwekkend samenstel tussen bassist en drummer. Hierin had ze de hele dag al zin, zegt ze tijdens de intro.

Tijdens Devil On My Shoulder, het eerste nummer van haar debuut EP, laat Van Bladel zien hoe goed hij soleert op zijn Fender. De band speelt overigens alle stijlen, waaronder Rockabilly op Blue Eyed Dreams en het Teski Brothers-achtige By My Side. Wat ook indruk maakt is Nienke’s favoriete klassieker Stormy Monday, intens gezongen met van Bladel wederom op de Fender wat mij een beetje aan Walter Trout doet denken. Na een laatste en eigen nummer Last Train To Brooklyn is het al weer tijd voor de toegift, Thelma & Louise. Een stormachtig applaus volgt. Enfin, u las het al hierboven!!

Setlist: Ain’t No Hollywood Girl, The House Of Lily Jones, Why The Cage Bird Sings, Mississippi Road Blues, Tennessee River, Proud Mary, Devil on My Shoulder, Angel Of Montgomery. Tweede set: Come On In My Kitchen, Southern Way, Blue Eyed Dreams, Love Labours Lost, By My Side, Stormy Monday, Outlaw On The Run, Last Train To Brooklyn, Thelma & Louise

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar

Nienke Dingemans discografie

mrt, 2026

Gregory Page noemt zichzelf een musical news reporter
Allround artiest brengt solo het niveau van een klein orkest

Gregory Page is geboren in Londen en vertrok op zijn 14e naar Amerika. Deze veelzijdige filmmaker, muziekproducent en singer-songwriter is eveneens een fantastisch gitarist en zanger met een romantische hang naar de jaren ’20 van de vorige eeuw. Als liefhebber en schrijver van gedichten is hij een begenadigd verteller en entertainer. Hij noemt zichzelf vanavond een ‘musical news reporter’.

Gregory Page

Zijn optreden is een mix van variété, cabaret en muzikaal entertainment, gebracht met de nodige humor. Hoewel solo met een gitaar, worden zijn songs vergezeld van passende geluidseffecten. Daardoor is het net of er een klein concert op ons podium staat. Zelfs de barman zei tegen Page zelf dat hij van zijn optreden had genoten en die bemoeien zich doorgaans niet met de artiesten.

Het concert begint met een echte opname van Ruth Etting’s Shine On Harvest Moon, waarbij je je in de 30er jaren waant. Goed begin! Daarna volgt Green Lights And Blue Skies, waarna hij een gedicht voordraagt aan het publiek.

Gregory Page vertelt over het moment waarop een paar maanden geleden zijn hart er plotseling mee ophield. Net toen hij, zoals hij het noemt, zijn ‘soul’ zag schoot het orgaan terug in zijn ritme. Naar aanleiding van dit incident (en zijn nieuwe pacemaker), zingt hij uit volle borst I’m Alive.

Dan het relaas over zijn uncle Dave, een beroemde drummer die in 1969 zelfs optrad in de Ed Sullivan show. Oom Dave overleed en ter nagedachtenis schreef hij het nummer Bumblebees & Me met de lang geleden opgenomen drumklanken van zijn oom als extra element.

Een hele nieuwe song is My Dad And His Dog, ontstaan door een droom over de Beagle van zijn vader. Zijn bewondering voor de ‘greatest American’ Ray Charles klinkt tijdens een duet met Mildred Bailey, heel origineel afgespeeld tijdens Georgia On My Mind.

Na On My Own declameert hij weer een gedicht over zijn gitaar, een Taylor, zijn ‘love at first glance’. Hij refereert aan zijn eerste gitaarlessen en zet de klanken om in een loop. Op het podium staat een soort trompetje op een standaard waarachter Page plaatsneemt voor Dreamers Holiday met veel nostalgische ‘wowwowwow’ mondwerk dat herinnert aan vroegere tijden.

Het publiek wordt bij Love Is Stronger Than Hatred aangespoord tot een ‘singalong’ na alweer een aanstekelijk verhaal uit 1985 (zijn te late hippietijd) waarin een tattoo werd geplaatst met het ‘love and peace’ teken voor ogen. Dit bleek achteraf het Mercedes logo.

Page creëert tijdens Everybody’s Happy met een aantal effecten wederom het geluid voor een gemiddeld concert. Refererend aan Gordon Jenkins en Harry Nilsson klinkt een heel strijkorkest bij Somewhere Over The Rainbow.

Blue Room Sessions — *All You Need Is Love*

Na een verrassende tweede set eindigt hij met The Beatles’ All You Need Is Love. Laten we daar dan maar naar luisteren in deze roerige tijden. Gregory Page was zonder meer een hele bijzondere ervaring!

Setlist: Intro Shine On Harvest Moon, Green Lights and Blue Skies, Heart Hand, I’m Alive, Bumble Bees & Me, My Dad And his Dog, Shine Shine Shine, Georgia, On My Own, Dreamers, Ocean of Memories, Love Is Stronger Than Hatred, Everybody’s Happy, Somewhere Over The Rainbow, Happy Trails, All You Need Is Love.

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

mrt, 2026

Dayna Kurtz en Robert Maché spelen eerste album
Herleving van Postcards from Downtown met boeiende verhalen en doorleefde songs

Het concert van Dayna Kurtz en Robert Maché is populair en al lang van tevoren uitverkocht. In de Clubzaal van Blue Room Sessions (BRS) een flink aantal fans. Het duo kondigt aan hun eerste album Postcards From Downtown chronologisch te vertolken.

Dayna Kurtz en Robert Maché

Robert Mache

Dayna Kurtz

Ter ere van het 25 jarig bestaan is dit album opnieuw gemixt en belooft nog mooier te klinken dan voorheen. Vooral op vinyl klinkt het fantastisch aldus Dayna en Robert. Dayna heeft een krachtige mooie stem en is een groot verteller en neemt de tijd om van alle omstandigheden rond elk nummer uitvoerig te vertellen.

Met humor schetst zij haar dating verleden en neemt hierbij geen blad voor de mond. Dayna Kurtz droomt nogal levendig blijkt. Dan ontstaan de mooiste songs. Zo ook Fred Astaire, in het ritme van een wals. Het gaat over een jongeman die eigenlijk geen song verdient, teveel drinkt en ’s nachts voor haar danst als de beroemde filmheld.

De chemie tussen hun stemmen en samenspel is fantastisch. Robert Maché sluit naadloos aan op elk nummer. Dayna speelt diverse gitaren en soms met slide zoals bij Somebody Leave A Light On, geschreven met Jeff Buckley voor ogen. Op het nieuw gemixte album is bewust 1 minuut aan verloren gewaande zang van Richie Havens toegevoegd.

In Postcards From Downtown wordt haar vroegere roerige, hippe leven in de Lower East Side geschetst net als in Miss Liberty, een conversatie met vriendin. De een valt op drummers en stand-up comedians en de ander ‘a slutty Statue of Liberty’. Gebaseerd op waarheid zo te horen. Mooi stevig nummer met Robert op elektrische gitaar.

De blauwe Gretsch gitaar, geleend van BRS-teamlid Arnold, wordt bestempeld als ‘fucking gorgeous’. Het nummer Last Good Taste schetst een relatie die zich afspeelt tussen Colorado en New York. Deze affaire had Dayna Kurtz willen bestendigen. Het liep echter stuk op de grote afstand. Wel weer goed voor een mooie maar trieste song. “You know you got me in my place – You got me at the right time”. Dayna met de slide en Robert met een goeie solo op elektrische gitaar.

tweede set

Voor Monroe, speelt Dayna Kurtz op banjo. Voor Paterson is ze geïnspireerd door het beroemde gedicht van Allen Ginsberg, ingeleid met een schets van haar vroegere ‘pastiche’ wijk, die je kunt kennen uit de Soprano’s. Fraaie song en een virtuoze Mache op de mandoline.

Als ze na de zoveelste teleurstelling in de harde door mannen gedomineerde muziekwereld en zonder label, het bijltje erbij neer wil leggen krijgt ze een doorbraak in Nederland en komt uiteindelijk in rustiger vaarwater. Het laatste nummer van het album Satisfied geeft een goed beeld van de stemming waarin het is geschreven. Prachtige tekst.

Er volgen drie verzoeknummers van de in de zaal aanwezige ‘patreon’s’. Invocation, het indrukwekkende Reconsider Me en Venezuela. Bijzonder concert!

Setlist: Fred Astaire, Love Gets in The Way, Somebody Leave A Light On, Postcards From Downtown, Miss Liberty, Last good taste, Monroe, Paterson, Just Like Jack, Satisfied, Invocation, Reconsider Me, Venezuela

Fotografie: Wies Luijtelaar

feb, 2026

Eric Andersen na jarenlange stilte weer in publiciteit
Legendarische Amerikaanse artiest trekt nog steeds volle zalen

Vanavond staat een wel heel speciale artiest, Eric Andersen, op het podium van Blue Room Sessions. Hij komt uit de USA, maar woont alweer lang met zijn vrouw Inge in het Nederlandse Ede. Zij begeleidt hem met zang. De Italiaans Paolo Ercoli volgt hen naadloos op dobro en mandoline.

Eric Andersen

Inge Andersen

Paolo Ercoli

Programmeur Ad van der Laan is duidelijk onder de indruk en geeft hem een langere introductie dan normaal: “Eric maakte in de 60’s deel uit van de scene in Greenwich Village in New York City. Toen Eric Andersen de Dylan film “A Complete Unknown” zag, vond hij het wel vermakelijk maar wel erg ver van de realiteit in die dagen. Hij noemt het een “versuikerd extract van de werkelijkheid”, waarin de zeggingskracht van Dylan onvoldoende aan bod komt

covers

Zoals gezegd, Eric Andersen floreerde in de folkscene tussen artiesten als Bob Dylan, Joan Baez en vele anderen in die periode. Dylan coverde in 1970 Eric’s song Thirsty Boots. Dat kwam op zijn album Another Selfportrait uit.

oeuvre

Al met al bracht Eric Andersen een enorm aantal albums uit en de songs die hij schreef zijn nauwelijks te tellen. Eén ervan Come to my Bedside my Darling kent iedereen, maar dat komt waarschijnlijk vooral door ene Egbert Douwe (Rob Out) die er een hit mee had onder de titel ”Kom uit de bedstee mijn liefste”.

nieuw album

Eric kwam afgelopen jaar na een stilte van meer dan 20 jaar weer in de publiciteit met het uitbrengen van zijn dubbelalbum Dance of Love and Death. Dat leverde wereldwijd veel publiciteit op en leidde ook tot een grote tour door Noord Amerika en andere landen. Na februari staan alweer optredens in de USA, Italië en Japan op het programma.

Over naar het optreden van vanavond; Eric is een begenadigd verteller. Tussen de nummers door praat hij met plezier over zijn ontmoeting met Inge en over de artiesten die hij in zijn loopbaan tegenkwam. Een gedicht van Rimbaud inspireerde hem voor het schrijven van Seasons In Crime (Crime Scenes).

Mooi moment als Paul Zoontjes (o.a. The Kik) plaats neemt achter de piano tijdens Broken Bone Blues en Blue River. Er klinkt een beetje Randy Newman in door. Ook hulde voor Paolo Ercoli met zijn indrukwekkend dobrospel.

Het hierboven al genoemde Thirsty Boots kan niet achterblijven. Het laatste nummer heeft de toepasselijke titel Close the Door Lightly When You Go. Wat volgt is een staande ovatie.

Setlist: Foghorn, Violets Of Dawn, Inevitable, Troubled Angel, Seasons In Crime (Crime Scenes), Baby I’m Lonesome (met Rick Danko en Jonas Fjeld,) Dusty Box Car Wall, Belgian Bar, Salt On Your Skin, Broken Bone Blues, Blue River, Thirsty Boots, Close the Door Lightly When You Go.

Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

feb, 2026

Bruno Deneckere & band lang van tevoren uitverkocht
Uitstekende Belgische liveband maakt indruk met een gloednieuw album

Als Bruno Deneckere, in welke hoedanigheid dan ook, bij Blue Room Sessions speelt zorgt dat lang van tevoren voor een uitverkocht concert. De man met de onderkoelde humor is deze keer in gezelschap van drie andere grote namen uit Vlaanderen; Kathleen Vandenhout, Carlo Van Belleghem en Marcus Weymaere.

Bruno Deneckere

Kathleen Vandenhout

Carlo Van Belleghem

Marcus Weymaere

Met een mix van blues, country en Americana staat hier een solide band van formaat op ons podium. Zij spelen vanavond zowel songs van hun vorige succesvolle album Sharing The Blues en een aantal gloednieuwe van de opvolger Sharing The Blues Volume 2. Bruno Deneckere en Kathleen Vandenhout schreven ieder een helft van dit fraaie nieuwe album.

Hun zang en gitaarspel (zij op Gibson en hij op Fender) is harmonisch erg goed op elkaar afgestemd. Beiden lijken zo uit Amerika te zijn overgekomen. Bedenk daarbij een stevig leidende drummer en een voortreffelijke, af en toe solerende, funky bassist (o.a. bijThis Wildwood’s On Fire) en dan heb je wat op je podium staan.

Bruno Deneckere & band start met het eerste nummer van het vorige album, So In Love With You. Nieuw zijn o.a. Shut Up, het als anti-fascistisch aangekondigde The Silence Of Tears en de 1e single Cellophane. In I Count Them All klinkt de soul van Otis Redding door, mooi tweestemmig gezongen.

Dan een uitvoering van How Broken Can A Heart Be, mooi gezongen door Kathleen met Bruno op de mondharmonica. Het een na het andere fraaie nummer komt voorbij zoals het ‘Tex Mex’ aandoende Drifting. Doodstil is het bij het laatste nummer Sharing The Blues.

Uiteraard volgt een toegift met een dampende uitvoering van Deep Dark Soothing Blue en als allerlaatste het nieuwe Parting Glass. Wat een mooie avond weer van onze getalenteerde zuiderburen.

Setlist: So In Love With You, Reach for My Arms, Get It Right, The Silence Of Tears, Somewhere Down the Line, The Blues, Shut up, Cellophane, Drifting. Tweede Set: Come On Blues, Epic, I Count Them All, Moonlight (Bruno/ Kathleen), Now My Lighthouse is Gone, How Broken Can A Heart Be, Sunday Tears, This Wildwood’s On Fire, Sharing the Blues. Toegift: Deep Dark Soothing Blue, Parting Glass

Fotografie: Wies Luijtelaar

jan, 2026

Leif de Leeuw en Sem Jansen brengen The guitar museum
Twee topmuzikanten met een geweldige chemie en fijne interactie met het publiek

Leif de Leeuw en Sem Jansen zijn momenteel druk met hun theatertournee. De show heeft als titel ‘The guitar museum’ en ze brengen hiervoor hun mooiste antieke en vintage exemplaren mee. Het is een imposant gezicht. Een vol podium met van links naar rechts 16 instrumenten met elk een historie die ze graag delen met het publiek. Het wordt een avond vol verhalen met eigen songs o.a. Uncle Sem, My Father’s Mother van Sem Jansen en Fool For Love geschreven door beiden.

Leif de Leeuw en Sem Jansen

Leif de Leeuw

Sem Jansen

Het duo speelt ook covers van hun helden zoals Willin’ van Lowell George, Black Crow van Joni Mitchell, What Do You Want The Girl To Do van Allen Toussaint. Verder zijn beiden enorm fan van de Allman Brothers van wie ze Midnight Rider spelen.

Leif de Leeuw vertelt over zijn passie voor Hawaï. Hij ging er zelfs heen waarna een Hawaïaans instrumentaal stuk volgt waarbij Sem Jansen de ukelele hanteert en Leif het kleine lapsteel gitaartje bekend geworden door de Hawaïan sound van Jerry Byrd.

Ik ga ze niet allemaal noemen maar wat opviel waren onder meer een 1917 Amerikaanse Harpgitaar, bespeeld door Sem tijdens You’ll Never Leave Harlan Alive van Darrell Scott. En de ‘Coodercaster’, gekopieerd naar het gelijknamige exemplaar van Ry Cooder. Opvallend goed gitaarspel op twee Gibsons tijdens het laatste nummer River Take Me. Het duo sluit altijd af met dezelfde song, Willy Nelson’s You Were Allways On My Mind.

We waren getuige van een sterke en uitverkochte show. Om te spreken met Blueroom teamlid Walter; “het was erg genieten. Topmuzikanten met een geweldige chemie en daarnaast ook nog eens zeer prettige jongens met een leuke interactie met het publiek. De aanstaande Allman Brothers Tour is nu al een aanrader! “

Eerste set: Last Thing On My Mind, Uncle Sem, What Do You Want The Girl To Do, Frozen Man, Hawai, You’ll Never Leave Harlan Alive, Black Crow. Tweede set: Mainstreet, Midnight Rider, Blue Sky, My Fathers Mother, Willin’, Fool For Love, River Take Me, You Were Allways On My Mind.

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten