Dieter van der Westen Band

Dieter van der Westen Band sfeervolle en enthousiaste show

Americana hoeft niet per se uit Amerika te komen

Ze zijn zichtbaar blij elkaar te zien de zes leden van de Dieter van der Westen Band. Doorgaans spelen zij in andere gezelschappen, maar vanavond zijn ze bij elkaar voor een sfeervolle en enthousiaste show. De voorheen oranje gekleurde zaal is voorzien van nieuw licht in blauwe tinten. De Blue Room is er klaar voor.

Dieter van der Westen Band
Dieter van der Westen Band

Dieter van der Westen Band
De band, dat zijn de broers Dieter (zang, gitaar) en Eric van der Westen op de contrabas, Gijs Anders van Straalen op drums, Mirte de Graaff op viool, Gare du Nord-lid Aron Raams op de elektrische gitaar en Joost Abbel op dobro en 5-string banjo.

Dieter van der Westen Band
Mirte de Graaff

De eerste set begint met Me And You van het gelijknamige nieuwe album. Dieter heeft een warme relaxte stem. De klassiek geschoolde De Graaff zet meteen de toon met haar virtuoze vioolspel. Come Come Come wordt voorafgegaan door een percussie hoogstandje van Van Straalen die vooraan op het podium gaat zitten. Bijna etherische – ijle –  klanken komen van een grote kruik en een soort klankschalen. Niet vreemd als je bedenkt dat hij drumt bij Yoga concerten. Eric van der Westen komt uit de jazzwereld en imponeert met zijn ‘zingend’ basgeluid wat beïnvloed lijkt door de legendarische Amerikaanse bassist Charlie Haden.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ontstaan uit sentiment en denkend aan oude vrienden volgt Driving Home. Kon een bekende Brit tenminste nog aanschuiven aan de kerstdis…ónze hoofdpersoon rijdt alléén naar huis onder ontspannen klanken van mondharmonica en viool. Mooi nummer met meerstemmige zang.

Sometimes is een ode aan Van der Westen’s droomvrouw en wordt voorafgegaan door een indrukwekkende gitaarsolo van Raams. For The Lost Ones is een rustig nummer van het vorige album Old Oak Tree uit 2016. Lay Me Down is dan weer een echt folky nummer, met name door Abbel’s banjo-klanken gecombineerd met mooie intervallen van De Graaff.

Dieter van der Westen Band
Dieter van der Westen

Van der Westen memoreert aan zijn jeugdvakanties in Italië waar hij bevriend raakt met Simon. Elk jaar treffen ze elkaar. Deze vriendschap eindigt als Simon op 26 jarige leeftijd overlijdt bij een auto ongeluk. Het gevoelige The Days Go By is aan hem opgedragen.

Tweede set

Dieter van der Westen Band
Dieter van der Westen Band

Yellow Green van het album Save My Memories uit 2008 is geïnspireerd door vele tractor ritten door de velden met broer Leon, die vanavond ook aanwezig is net als moeder Van der Westen. Speciaal voor haar Old Oak Tree van het gelijknamige album uit 2016. Het laatste nummer is Miss You More. Het applaus is ovationeel.

Tijdens de toegift klinkt een zeer enthousiaste uitvoering van de traditionele Amerikaanse folksong Jesse James. Het publiek staat op en klapt mee, de muzikanten spelen vrolijk in polonaise verder. Het is een mooie avond met stuk voor stuk topmuzikanten. Dat Americana niet per se uit Amerika hoeft te komen is hiermee bewezen.

Dieter van der Westen Band
Applaus van De Blue Room

Dieter van der Westen Band speelde achtereenvolgens: Me And You, Come Come Come, Driving Home, Sometimes, For The Lost Ones, Lay Me Down, The Days Go By, Strange World. Tweede set: Yellow Green, Stranger, Save My Memories, Old Oak Tree, Heart Of Mine, Miss You More, Jesse James.


fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Catherine MacLellan

Catherine MacLellan draagt oeuvre van haar vader uit

IJzersterke songs en loepzuivere vocalen in de Clubzaal van Blue Room Sessions

Catherine MacLellan oogt energiek voor aanvang van haar show in de Blue Room Sessions. Ze heeft er duidelijk veel zin in. Haar begeleider, Chris Gauthier. daarentegen zit aan de dubbele grogs. Hij is grieperig en dat is te zien aan zijn gezwollen ogen. Maar dankzij veel donkere rum en heet water met citroen slaat hij zich vanavond manmoedig door de achttien songs.

Catherine MacLellan
Chris Gauthier en Catherine MacLellan

De composities van Catherine MacLellan  zijn ijzersterk en ze zingt loepzuiver. Gauthier oogst bewondering door zijn ingenieuze melodielijnen op de Gretsch, al dan niet met slide. Catherine MacLellan gaat van start met The Raven’s Sun, titelsong van het gelijknamige album uit 2014. Van dit album volgen nog een aantal songs zoals Don’t Call Me Stranger, Tell me Luella, Beneath the Linden, Jack’s Song en Winter Spring.

Catherine MacLellan
Catherine MacLellan

Prince Edward Island
Catherine MacLellan is afkomstig van het rustige Prince Edward Island in het oosten van Canada en vertelt met veel warmte over de natuur en de bergen aldaar. Als teenager was zij een verlegen kind. Na een donkere periode toen haar vader, de iconische songwriter Gene MacLellan, in1995 zelfmoord pleegde ontdekte ze wat een groot artiest hij in werkelijkheid was. Jaren later draagt zij zijn oeuvre uit op diverse albums en via een uniek ‘nalatenschap project’ If It’s Alright With You: The Songs of Gene MacLellan uit 2017.

Catherine MacLellan
Blue Room Sessions

Er gaat een golf van herkenning door het publiek als zij een aantal nummers vertolkt van dit laatste album o.a. Put Your Hand In The Hand en, op verzoek, Snowbird, het bekendst geworden door de vertolking van Ann Murray.

Tweede set

Catherine MacLellan
Catherine MacLellan

Catherine MacLellan start solo met een song voor haar oma, Tell me Louella. Nadat Gauthier is teruggekeerd vertelt ze over de onfortuinlijke dood van twee vissers en de impact die dat had op een kleine bevolkingsgroep zoals die van haar eiland. Zij schreef hier uiteraard een song over. Voor haar huidige partner schreef ze een love song Sweet By By of Emmet’s song geheten (een achteraf opgeraapte setlist is niet altijd betrouwbaar). De laatste song is een cover van Joni Mitchel’s Big Yellow Taxi.

Catherine MacLellan
Chris Gauthier

Na een daverend applaus geeft het duo nog één toegift met een weergaloos spelende Gauthier op gitaar met Take A Break …en dat is precies wat ze doen.

Het was een bijzonder mooi en ingetogen concert van Catherine MacLellan, één van Canada’s meest geliefde singer-songwriters en haar perfect begeleidende sympathieke muzikale partner. Samen zorgden ze voor een indrukwekkende performance in de Clubzaal van de Verkadefabriek.


Foto’s” Wies Luijtelaar
Dank aan Blue Room Sessions

Barrelhouse

Barrelhouse maakt zijn faam meer dan waar

Publiek reageert overenthousiast op legendarische bluesband

Ontstaansgeschiedenis Barrelhouse
Barrelhouse is een band die na 40 jaar cluboptredens nog steeds dezelfde energie, intimiteit en vitaliteit heeft als bij het eerste optreden in bijna oorspronkelijke bezetting. Zondag 17 februari was de band te zien in Willem Twee popppdium.

Barrelhouse
Barrelhouse

Barrelhouse heeft sinds oprichtingsjaar 1974 ruimschoots haar sporen verdiend in de blues en roots-scene. De band, ontstaan uit de Oscar Benton Bluesband en opgericht te Haarlem is niet weg te denken uit de Nederlandse blues-geschiedenis. Barrelhouse ontleent zijn naam aan de bijnaam van pianist Han van Dam, die destijds Barrelhouse Baily werd genoemd.

Barrelhouse
Tineke Schoemaker

Tineke Schoemaker
In 1975 verscheen het eerste titelloze album van Barrelhouse. Ongeveer vijftien albums en 45 jaar later speelt de band nog praktisch in dezelfde bezetting met frontvrouw Tineke Schoemaker (ze was er van ’84 tot ’93 even tussenuit), Johnny Laporte (gitaar), Guus Laporte (gitaar), Han van Dam (piano), Bob Dros (drums) en Jan Willem Sligting (bas).

Barrelhouse
Beste blueszangeres Nederland 2012

In 2012 werd Schoemaker verkozen tot beste blueszangeres van Nederland en toegelaten tot de Dutch Blues Hall of Fame. In 2017 kreeg ze een EDISON Jazzism publieksprijs 2017 voor het album Almost There.

Kleine Zaal
Deze zonnige zondagmiddag staat de band in de Kleine Zaal van Willem Twee poppodium. Ze hebben zin in deze jubileumtour en zetten meteen goed in met Every Night is Saturday Night. Het publiek oogt verrassend jong, maar toch kan het merendeel de nummers meezingen. Zangeres Tineke Schoemaker zingt vol overgave en beweegt soepel over het te krappe podium.

Deze diashow vereist JavaScript.

De twee broers Laporte swingen nog steeds de pan uit. JW Sligting hanteert relaxed de bas en contrabas en drummer Bob Dros drumt strak en vol overgave en trekt daarbij, op zijn zachtst gezegd, zéér expressieve gezichten. En dat alles geweldig begeleid door Han van Dam op orgel /piano. Dat doet hij soms in boogie-woogie-stijl en dan weer in vintage-blues stijl.

Barrelhouse
Guus Laporte

Oude hits
De eerste set is een aaneenschakeling van oude hits. Achtereenvolgens klinken Every Night is Saturday Night, Got To Get Together, Callin’ Out Your Name, Drink Your Wine, Only a Fool, Calling Albert (over Albert Collins). Uit 1974  de nummers Why Won’t You Make up Your Mind en You Don’t Have To Go.

Barrelhouse
Bob Dros

Na de pauze spelen ze werk van het laatste album Almost There (er is ook een verzamelbox meldt Schoemaker herhaaldelijk), zoals Hard Feeling en een door Schoemaker geschreven gospel I Wish I Could Pray. Dan volgt Lonely Together en het bekende Beware, Drink Your Wine, Down the Alley, Almost There, Don’t Hold Your Breath en In The Moon.

Barrelhouse
Han van Dam

Het overenthousiaste publiek brult luidkeels om “nog een liedje” en Barrelhouse is zonder al te veel moeite over te halen. Ter plekke wordt een titel bedacht: Let Me Love You. Dan besluit de piano van Van Dam er tijdens het laatste nummer mee te stoppen en raakt niet meer aan de praat. Maar who cares…het publiek is tevreden en Barrelhouse ook.

Fotografie: Wies Luijtelaar


Barrelhouse
CD Box Barrelhouse

Barrelhouse bestaat 45 jaar en op 1 februari is een CD boxset uitgebracht met nagenoeg het hele oeuvre van deze legendarische band. Een aantal albums verschijnt voor het eerst op CD. En ook niet onbelangrijk, de vormgeving van de box is een lust voor het oog.

De box omspant de drie periodes die Barrelhouse heeft doorlopen: de beginfase duidelijk in het voetspoor van de blues-iconen, de groei naar een mix van blues, soul en pop en de derde periode waarin de band naar een eigen sound is uitgekristalliseerd en uiteindelijk zelf een icoon is geworden.