Marcel de Groot

Intiem dubbelconcert veelzijdige Marcel de Groot

Aan het eind van het asfalt staat de enige vrouw die zeggen mag…waar bleef je nou?

Marcel de Groot heeft sinds 1991 zijn sporen als artiest ruimschoots verdiend, zowel solo of met diverse grootheden uit de Nederlandse muziek- en theaterwereld en eveneens als voice-over. Hij speelt solo in een uitverkochte eerste sessie van 22 september. De belangstelling was groot, al betekent het voor onze locatie slechts 40 gasten per optreden.

Marcel de Groot

Marcel de Groot
Marcel de Groot – The Blue Room Sessions

Marcel de Groot speelt vanavond eigen composities al dan niet ontstaan uit eerdere samenwerking met bevriende artiesten. Hij belooft binnenkort nog eens terug te komen met zijn laatste project, een country & western band, The Dashboard Danglers.

Tussen nummers als Paradijs, Van A naar B en De Kater door vertelt hij over zijn jeugd op de Veluwe waar hij zich senang voelde en in het zomerhuis van zijn oma de balans opmaakte. Hij ging er uiteindelijk ook wonen. In De Vloedlijn van het leven mijmert hij verder, gevolgd door Een Heel Mooi Litteken, een liefdevolle herinnering aan wat ooit was.

Marcel de Groot
Marcel de Groot – Heb Jij Dat Ook

Heb Jij Dat Ook, werd een grote hit en is geschreven tijdens een bootcamp voor song writing, waar hij de Belgische Bart Herman, “een cowboy met puntlaarzen en zo’n gesp” ontmoette en met wie hij meteen een klik had.

Hoe heet Het Ook Alweer wordt ingeleid met een verhaal over de samenwerking met vader Boudewijn de Groot die na de Lennaert Nijgh periode alles zelf moest schrijven. Gevolgd door een nostalgisch lied over het Leven: We Komen En We Gaan. Rob Chrispijn schreef de tekst. De muziek is van Marcel zelf. Zijn allereerste single in 1992 was overigens met Stef Bos die de tekst schreef van Mijn Vrienden En Ik.

Marcel de Groot
Herinneringen

Dan haalt Marcel de Groot herinneringen op aan de grote Maarten van Roozendaal, met wie hij het na hun eerste ontmoeting meteen goed kon vinden. Het waren de meest intense jaren uit De Groots carrière. Samen met Stef Bos en Egon Kracht waren ze trots op de dingen die ze maakten.

Na de dood van Van Roozendaal mailde Stef Bos een lange tekst over Van Roozendaal. Of Marcel er qua muziek maar iets ‘Dylanachtigs” van wilde maken. Dit resulteerde na 3 kwartier in het indrukwekkende Woordenman, met een aantal veelzeggende typeringen over de veel te vroeg overleden Van Roozendaal; “als een dieseltrein van woorden zonder einde of begin”. Woordenman werd in 2018 genomineerd voor de Annie M.G. Schmidtprijs.

Marcel de Groot eindigt met Christoffel van het album Het Wilde Westen (2008) met Van Rozendaal en Kracht, vanavond uitgevoerd op die prachtig klinkende twaalfsnarige gitaar en vol van fraaie tekstregels als “Aan het eind van het asfalt staat de enige vrouw die zeggen mag…waar bleef je nou?”

Marcel de Groot
Twaalfsnarige gitaar

Het was een intiem optreden, mooie stem, prima begeleid en met, na afloop, veel complimenten.


Fotografie Marcel de Groot in The Blue Room Seessions is van Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Dixie Rose

Dixie Rose verrast met indrukwekkend concert

Belgische band beheerst country, rootsy pop, Americana en blues tot in de fijnste haarvaten

De Belgische band Dixie Rose is (nog) niet zo bekend hier in den lande dus dat is altijd spannend. Maar tijdens de soundcheck blijkt al snel dat The Blue Room Sessions een zestal fantastisch spelende muzikanten op het podium heeft staan. Daarnaast zijn ze ook nog eens aardig en ongedwongen. Alle ingrediënten voor een goed concert.

Dixie Rose

Dixie Rose
Dixie Rose – The Blue Room Sessions

Dixie Rose bestaat uit zangeres Anniek Raedschelders, gitarist en geliefde Dag Luyten, Kevin Bloemen op gitaar, Toon Meuris op toetsen en accordeon, Nico Camps (drums) en Rico Hagemeijer (bassist). De verrassend goed zingende Raedschelders vertelt tussendoor over de achtergrond van de nummers die veelal zijn geschreven samen met Luyten. Een beetje googlen leert dat Anniek in het dagelijks leven ook nog grafisch ontwerper is.

Deze diashow vereist JavaScript.

Dixie Rose start met Small Town, refererend aan woonplaats Bree in Belgisch Limburg, gevolgd door Mr. Morgan, met mooi pianospel van Meuris. Good Man’s Misses heeft wat weg van Wayfaring Stranger. Opvallend goed hierbij klinkt de Bo-El gitaar van Bloemen, die naar eigen zeggen een metal-achtergrond heeft.
Aunt Mary Lou wordt weer ingeleid door een waargebeurd verhaal van Raedschelders’ tante die na haar vlucht naar Amsterdam via allerlei obstakels toch nog goed terecht kwam. Don’t you worry Babe, ontstond naar aanleiding van de scheiding van de vader van haar destijds driejarige dochter. Mooi nummer met op alle fronten weer prima begeleiding van band.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het duo schreef onlangs een song voor een collega. ‘Eigenlijk mag het niet’ maar wij hebben vanavond de primeur van hun éigen versie van Country Soul. Het klinkt veelbelovend. Dus ook zelf blijven spelen als je het mij vraagt, Dan een sereen nummer Once More, hun allereerste, met Raedschelders geconcentreerd spelend op een klein geel ‘pianootje’. Je kunt een speld horen vallen. Na de ingetogen ballad Lonely gaat de band over op twee fantastisch uitgevoerde covers; Flying Blind van Ilse de Lange en Why Not Me van The Judds. Mooi tweestemmig gezongen met Kevin Bloemen.

Dixie Rose
Anniek en Dag

Dat de moeder van Raedschelders ongeschonden uit een Corona coma kwam mag een wonder heten. Deze emotionele tijd is gelukkig achter de rug en resulteerde in een ontroerende song For Mom, die door Anniek, gezeten op de kruk, wordt gezongen en die enkele van onze gasten, hoorde ik achteraf, tot tranen toe roert.

Dixie Rose
Ad van der Laan – dobro

Dan wordt Ad van der Laan tijdelijk geïntroduceerd als zevende Dixie Rose bandlid. Hij bespeelt zeer verdienstelijk de dobro tijdens Wild Heart. We krijgen hierna nóg een primeur met het aanstekelijk klinkende Eyes Of Mary Jane, waarbij Monique en ik gelijktijdig een ‘Bad Moon Rising openbaring” krijgen. Na Wading The Water, met Meuris indrukwekkend op de accordeon, mag het publiek meezingen met Ladida, wat nog resteert uit het repertoire van het zojuist gestopte akoestische duo Dag Anniek.

Dixie Rose
Dixie Rose – Blue Room Sessions

Na een enthousiast applaus volgt de toegift die nog lang naklinkt ….Let The Music Play. En dat deden ze. En dát nog wel twee keer, want een half uurtje later begint de band weer energiek en even enthousiast aan het tweede optreden. Hulde.

Ik citeer Ad van der Laan na afloop … Het viel me 300% mee, wat een band!!


Foto’s van Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Setlist: Small Town, Good Man’s Misses, Aunt MaryLou, Don’t you worry Babe, Country Soul , Once More, Lonely, Flying Blind, Why Not Me, For Mom, Wild Heart, Eyes Of Mary Jane, Wading The Water, Ladida, Let The Music Play

Janne Schra

Openluchtconcert Sven Ratze met Janne Schra

Afgelaste Theater Festival Boulevard trekt tijdelijk in bij Citadel 's-Hertogenbosch

Zanger en performer Sven Ratzke is inmiddels een vertrouwd gezicht geworden voor de festivalgangers van Theater Festival Boulevard. Deze avond heeft hij als gasten de charmante zangeres Janne Schra en pianist/componist Christian Pabst in zijn programma opgenomen.

Het trio trad op in een openlucht theater met 140 zitplaatsen in de Citadel van Den Bosch.

Theater Festival Boulevard in de Citadel

Deze diashow vereist JavaScript.

In samenwerking met het eerder afgelaste Theater Festival Boulevard is er door de makers van dit nieuw kleinschalig zomerprogramma ontstaan met de veelzeggende titel “Afzender Boulevard”. Hiervoor is een prachtig podium met 140 zitplaatsen gebouwd in de Bossche Citadel.

Het eerste concert is met Boulevard liefhebber van het eerste uur Sven Ratzke. Hij komt nog vijf keer terug met telkens een andere gast. Op deze prachtige, zonnige vrijdagavond 17 juli start de reeks met Janne Schra.

Janne Schra
Janne en Sven

De andere gasten zijn Carel Kraayenhof (24 juli), Lavinia Meijer (31 juli), Michelle David (7 augustus), Gregory Frateur (14 augustus) en als laatste Claron McFadden op 21 augustus. Alle concerten zijn al tijden uitverkocht. Dat was ruim voor corona het geval.

Sven Ratzke

Sven Ratzke
Vlnr. Christian Pabst, Janne Schra en Sven Ratzke

Sven Ratzke vangt als altijd spitsvondig en op het publiek gericht aan met onder andere enkele David Bowie songs zoals Heroes en Where Are We Now. Daarnaast een aantal andere nummers waaronder een van de door hem zeer bewonderde Hildegard Knef. Dit alles amusant met elkaar verbonden door een groot aantal al dan niet waargebeurde anekdotes.

Janne Schra

Janne Schra
Janne Schra

Janne Schra (Room Eleven, Schradinova) heeft een intrigerende jazzy stem. Vanavond brengt ze een aantal heel verschillende nummers variërend van Diep In Mijn Hart van Tante Leen tot het verfijnde Zachter van het album Vasalis, dat zij samen met het Noordpool Orkest opnam.

Het is een mooie show met Sven en Janne zowel solo als in een duet. Dit alles op indrukwekkende wijze begeleid door Christian Pabst (componist, jazz pianist en componist van filmmuziek) op de vleugel.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het publiek keert tevreden huiswaarts. Mooi concert, onder de beste weersomstandigheden en op een van de mooiste locaties die je hiervoor kunt bedenken.


Fotografie: Wies Luijtelaar

Dan Tuffy Trio

Dan Tuffy Trio zichtbaar blij op podium

Het eerste live optreden bij Blue Room Sessions na al die maanden van lockdown is succesvol

DAN TUFFI TRIO SUCCESVOL EERSTE LIVE OPTREDEN IN BLUE ROOM SESSIONS NA LANGE TIJD

Op 5 juli hadden we na een maandenlange noodgedwongen stop toch nog een soort seizoenafsluiting van de Blue Room Sessions met het Dan Tuffy Trio. Deze afsluiter was tevens bedoeld als try-out voor de periode vanaf september, waarin we hoogstwaarschijnlijk nog rekening zullen moeten houden met het 1,5 meter-model.

Dan Tuffy Trio
Dan Tuffy Trio

Met de huidige regels kunnen we 41 bezoekers ontvangen in onze Clubzaal, die daar dan speciaal voor ingericht wordt met wat meer tafels dan normaal en de stoelen verder uit elkaar. Verder zijn er wat regels met betrekking tot het binnenkomen en verlaten van de zaal en het gebruik van de bar. Regels zijn meestal minder leuk, maar iedereen zal begrijpen dat ze nodig zijn. In de try-out kozen we voor twee identieke concerten achter elkaar en dat betekent dat we in totaal 82 bezoekers kunnen ontvangen. Dit aantal is uiteraard lager dan we gewend zijn, maar we prijzen ons gelukkig dat we hiermee onze concerten in de meeste gevallen toch nog mogelijk kunnen maken. Afgelopen zondag kregen we uit het publiek veel positieve reacties, ondanks de beperkingen.

Dan Tuffy Trio
Blue Toom Sessions

In september gaan we daarom op deze manier verder en daarmee kunnen we ons publiek toch nog op een verantwoorde manier ontvangen. Het volgende optreden in september is een geweldige Belgische band Dixie Rose. Hierover volgt te zijner tijd meer info.

REVIEW DAN TUFFY TRIO

Dan Tuffy
Dan Tuffy

Dan Tuffy is zichtbaar blij na lange tijd weer live op een podium te staan. Hij wordt begeleid door twee fantastische muzikanten; Madelief van Vlijmen (o.a. MADLIFE Music) en Stefan Wolfs (gitaar en pedal steel o.a. bij Catawba River Fox).

Deze diashow vereist JavaScript.

Tuffy beschikt over een goede zangstem en is naast een uitstekend gitaarspeler ook een rasverteller. Praktisch elke song wordt ingeleid met een anekdote. Vaak over Melbourne, de stad in Australië waar alles gebeurt. Hij vertelt afwisselend over Aboriginal Joe Guy, over deplorabele nachtclubs en cocktails met namen als Fluffy Ducks en Pink Bitches. Over Chris Wilson, de man die zowat op elke Australische plaat harmonica speelde en in het bezit van 60 leren jacks, waarvan Tuffy er één kreeg en dat hij vervolgens 30 jaar lang heeft gedragen…maar bovenal wordt er uitstekend gespeeld.

Dan Tuffy Trio
Stefan Wolfs

Omdat er van tevoren niet veel is geoefend is Tuffy, maar ook ik, aangenaam verrast door het indringende gitaarspel van Wolfs tijdens Shake It Loose. Dit nummer schreef Tuffy tijdens een vermeende depressie). Ook op de pedal steel valt Wolfs op m.n. tijdens I See You At The Parade.

Dan Tuffy Trio
Madelief van Vlijmen

Madelief van Vlijmen is naast een uitstekend bassiste ook nog eens een begenadigd zangeres. Dat bewijst ze tijdens de solo-song No sleep Until The Work Is Done (met Wolfs die klinkt als Gene Vincent) en I Won’t Let You Down, met een uitstekende Tuffy op de Kalamazoo gitaar.

Al met al is het dubbelconcert door onze gasten beide keren met veel enthousiasme ontvangen.

Dan Tuffy Trio
Dan Tuffy Trio

Het Dan Tuffy Trio speelde niet per se in chronologische volgorde o.a. de volgende nummers: Time Stole My Angel, Todd River Disco, Yellow Van, No Sleep Till The Work Is Done, Big Man, Don’t Go Cryin’ On My Shoulder, Sandy Track. I Won’t let you Down, Shake It Loose, Torooka Trail, Don’t Smoke In Bed, I See You At The Parade, Stony Cold Heart, Ti Tree Song


Fotografie: Monique Nuijten | Wies van Luijtelaar

Yellow

Vierde single Talk About It van Yellow album

Camilla Blue heeft nog flink wat te schrijven om het kleurige vierluik af te kunnen sluiten

Fluitend de zomer in…met de vierde single Talk About It van het album Yellow, vrolijk uptempo nummer dat helemaal past bij dit moment, volgens Camilla. Zij zou zomaar gelijk hebben.

Yellow
Camilla Blue Talk About It

Camilla Blue, alter ego voor Joyce Deynen, zat de afgelopen maanden niet stil. Creatief als zij is werkte zij gewoon door aan haar nieuwe album. Vandaag ontving ik de perskit met daarin de clip van haar nieuwe single. Vol verwachting klik ik hem open en waan me door het sterke intro meteen in een spaghetti western. Het nummer klinkt zomers en luchtig maar heeft toch een, hoe kan het anders bij de veelzijdige en soms chaotische Joyce, “een licht bittere ondertoon”. Na afloop laat de melodie me niet meer los. Wat heeft ze toch een mooie stem en hoe prachtig wordt ze wederom begeleid door haar band.

Yellow

Yellow
Yellow

Na When I Get Home, Iced Up en Loose Sand is dit de vierde single van het komende album Yellow. Alvorens dit album in zijn geheel uit te brengen is ervoor gekozen om steeds een single en videoclip te  lanceren. Op vrijdag 3 juli is dat Talk About It. Ook deze single heeft net als de drie vorige een persoonlijke klank en betekenis. De begeleidende clip is heel passend bij de song en schetst een fraai beeld van een dansende Joyce in de duinen van Bergen aan Zee.

Nog twee te gaan
Yellow en voorganger Blue zijn de eerste twee albums van een serie van vier met elk een kleurenthema. Samen wordt het één ‘Gesamtkunstwerk’. Nog twee te gaan dus voor de veelzijdige Joyce die componeert, haar eigen teksten schrijft, fantastisch zingt, piano en gitaar speelt en in crisistijd ook nog eens tassen maakt en lang niet onverdienstelijk schildert.

Grote Prijs van Nederland

Yellow
Music Hub Brabant

Camilla Blue is één van de geselecteerde toptalenten van Music Hub Brabant en is doorgedrongen tot de halve finale van de Grote Prijs van Nederland, die vanwege de corona crisis is uitgesteld. In januari gaat ze weer live optreden met de band.


Foto’s: screenshots videoclip Talk About It part of Yellow album

Loose Sand

Loose Sand is een rustig nummer maar schijn bedriegt

Onderhuidse spanningen van Camilla Blue door verlatingsangsten, teveel informatie en constante stralingen

De nieuwe single Loose Sand van Camilla Blue eindigt met de frase ‘Living in a world made out of loose sand’.  Het is een wat zorgelijk eind, de inzicht dat je leeft op een planeet die op los zand is gebouwd.

Loose Sand – Camilla Blue

Loose Sand
Loose Sand videoclip

Enige dagen geleden kondigde KLANKGAT de nieuwe single Loose Sand van Joyce Deijnen, artiestennaam Camilla Blue, al aan. Vandaag, vrijdag 17 april, is het zover. Het nummer ontsproot aan het creatieve brein van de artieste tijdens een enorme paniekaanval op het strand van Bordeaux. Volgens Deijnen gaat het over verlatingsangst en dingen vast willen houden. Zand is hiervoor niet het meest geschikte materiaal.

Loose Sand
Camilla Blue

Echter, een rasartieste als Joyce Deijnen grijpt op zo’n moment van diepe stress haar kans om dit gevoel om te zetten in een mooi liedje. Want mooi is het, dit nummer wat toch enigszins anders klinkt dan haar vorige werk op het album Blue. Loose Sand is rustig, lief en ligt heel goed in het gehoor. De begeleiding verdient ook een enorm compliment. De slide gitaar klinkt weergaloos mooi en geeft een goed beeld van de stemming die eraan ten grondslag lag.

Omdat Joyce in mijn ogen altijd iets aandoenlijks en chaotisch over zich heeft ben ik in de tekst gedoken. En het klopt. Ze is bang voor structuur, noemt zich een “human trampoline”, heeft last van actuele zaken als teveel informatie en teveel straling. Maar omdat bij Joyce niet altijd alles over rozen gaat, is het juist daardoor een hele mooi single geworden met een prima tekst en uitstekend vertolkt. Waar leven in een wereld, gemaakt van los zand, al niet toe leidt…Loose Sand, misschien?


Camilla Blue is één van de geselecteerde toptalenten van Music Hub Brabant. Ze is doorgedrongen tot de halve finale van de Grote Prijs van Nederland, die vanwege de corona crisis is uitgesteld. In het najaar hervat ze de band tour met liveoptredens.

Foto: Wies Luijtelaar
Screenshots videoclip  Camilla Blue – Loose Sand | Official Music Video

Lynne Hanson

Lynne Hanson is dé Canadese koningin van Americana

Begeleidingsband The Good Intentions spelen intensief, strak en onverstoorbaar in The Blue Room Sessions

De uit Ottawa afkomstige Lynne Hanson (volgens haar website “Canada’s own queen of Americana”), trad voorheen op als solo artiest met een mix van roots en country. De laatste jaren meestal als trio. Met een enorme intensiteit brengt ze haar liedjes op het podium.

Lynne Hanson

Lynne Hanson
Lynne Hanson

Zo ook vanavond hier in Blue Room Sessions (BRS) met haar ‘Good Intentions’, gitarist Blair Michael Hogan en bassist MJ Dandeneau. Beiden eveneens uit Canada. MJ zagen we al vaker op ons podium, wat ook deze keer aardig vol staat met imposant snarenwerk, waaronder MJ’s fraai beschilderde contrabas en met veren getooide opengewerkte basgitaar, die verwijzen naar haar Franse Anishinaabe / Métiskwe afkomst.

Deze diashow vereist JavaScript.

Zevende album
Vanavond spelen zij onder andere. een aantal nummers van Hansons inmiddels zevende album, Just Words. Het eerste nummer Would You Still is van dat laatste album. Er gingen vijf weken van schrijven en studieopnames aan vooraf. Het lezen van twee boeken van Hemingway resulteerde in Hemingway’s Songbird. Verder alleen al van het laatste album Hearts Fade, Long Way Home, Higher Ground, Lollipops & Roses. Every Minute In Between, Clean Slate, Just Words, True Blue Moon. Deze laatste song is een uptempo antwoord op Jacques Brel’s “Ne Me Quitte Pas” en gaat over het gevaar om te vallen voor een dichter, hoewel Hanson eerst aan een lovesong dacht.

Lynne Hanson
zevende album Just Words

Er valt vanavond ook veel te lachen met Lynne Hanson. Zo mocht ze het vliegveld niet verlaten vanwege een tot 108 euro opgelopen ‘speeding ticket’ tijdens een vorig bezoek aan Nederland. We weten dat ze inmiddels weer een nieuwe bon heeft gescoord, maar dat terzijde.

Diepzwarte periode
Lynne Hanson ging ooit door een diepzwarte periode, waarvan haar knie-ongeval nog maar een van de lichtere drama’s was. Het gaf wél inspiratie voor de “knee song” Uneven Ground. Want met dank aan het Canadese ziekenfonds werd ze geopereerd en al springend in de lucht demonstreert ze hoe goed die knieën het nog doen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Blair Michael Hogans gitaarspel is opvallend goed met name op Clean Slate. Als sessiemuzikant speelt hij voor diverse muzikanten en bands. Ook MJ Dandeneau speelt de baspartijen als vanouds dus heel intensief en strak. Zelfs als de versterker het begeeft, speelt ze onverstoorbaar door haar microfoon tegen het instrument te plaatsen.

Deze diashow vereist JavaScript.

De toegift is er een om niet te vergeten. Lynne Hanson begeeft zich midden in de zaal, klimt op een stoel en speelt en zingt het publiek akoestisch aan alle kanten toe met Gotta Have Rain. Wat een schitterend einde van een mooie avond.


Setlist: Would You Still, Hearts Fade, Counting Hearts, Hemingway’s Songbird, Whiskey & Tears, Long Way Home, (Murderballad) Cecil Hotel, Higher Ground, Lollipops & Roses. Tweede set: River Of Sand, Heaven & Hell, Every Minute In Between, Colour My Summers Blue, Random Thing, Uneven Ground, Clean Slate, Just Words, *True Blue Moon en een imposante akoestische afsluiter Gotta Have Rain.

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

David Luning

Verrassend optreden David Luning en Ben Dubin

Voor een betrekkelijk onbekend duo was de opkomst in Blue Room Sessions behoorlijk hoog

David Luning en Ben Dubin zijn relatief onbekend in Nederland. Maar het duo heeft niet te klagen over de opkomst in de Clubzaal van Blue Room Sessions. Ook de verkoop van de merchandise verloopt erg goed. Allemaal terecht, want Luning en Dubin zijn top muzikanten.

David Luning en Ben Dubin

David Luning
David Luning en Ben Dubin

Soms zie je een CD die je nieuwsgierig maakt. Dat was tijdens een van de Blue Room Sessions waar Sandra Zuidema van LDM Bookings de Merchandise-tafel rijkelijk had voorzien van albums van ‘haar’ artiesten. Restless van David Luning viel direct op, waarop zij zei “dat is een goeie”. Via haar nieuwsbrief beluisterde ik de samples en was erg gecharmeerd van zijn stem.

Ben Dubin
Ben Dubin

Omdat hij dat jaar met Ben Dubin op Ramblin’ Roots stond togen Ad, Monique en ik naar een veel te klein zaaltje en waren meteen verkocht. Nu, twee jaar later staat dit duo in een bijna uitverkochte Blue Room met een, kunnen we achteraf wel zeggen, indrukwekkend optreden.

Geweldige stem

David Luning
geweldige stem

David Luning (Forestville, California) heeft een geweldige stem die rijper klinkt dan zijn 32 jaar. De meeste nummers van vanavond, waaronder een aantal van het nog uit te brengen nieuwe album, schreef hij zelf. Volgens Rolling Stone is hij een “Rebellious troubadour”, die door het Americana virus werd aangestoken door John Prine en al optrad met grootheden als Tedeschi Trucks band, Chris Isaak en Robert Earl Keen.

In reviews en interviews wordt de man met de onvermijdelijke Fedora hoed vaak vergeleken met andere zangers waar ik het zelden mee eens ben. Luning klinkt vooral als Luning en de stem van zijn ‘longtime live bandmate’ Ben Dubin (37) uit Santa Rosa past daar perfect bij, zo blijkt onder meer tijdens Restless Wanderer.

David Luning
Luning klinkt als Luning

Ondanks dat het duo deze tour niet drinkt (vorige keer zaten ze bijna bij de AA in Utrecht) houden ze de stemming er goed in. Vooral als de zaal door Luning wordt geïnstrueerd om in vier partijen mee te zingen bij Just Drop On By. Later herhaalt hij dat nog eens met Dandelion. Give Me Back My Keyes gaat over een verkeerd ingeschatte en uit de hand gelopen ‘terrible date’, met een solo van Dubin op de contrabas.

Tweede set

Ben Dubin
David Luning en Ben Dubin

De tweede set start met een van mijn favoriete songs, het subtiel vertolkte Be Like Gold. Bij het nummer Let’s go to Las Vegas refereert David Luning aan de door hen bewonderde band Grand Canyon. Op de vraag “Kent iemand Lucifer?” komt weinig respons. In Hell I Am is echter de soundtrack van deze bekende Netflix serie.

David Luning
battle

Het mooi rustige Bed Of Roses staat in schril contrast met het laatste nummer, Ain’t life A Beautiful Thing. Een explosie van energie barst namelijk los op het podium, startend met een battle op de mondharmonica en later op gitaar en contrabas. Na een oorverdovend applaus volgt dan de toegift. Zonder microfoon en staand vooraan op het podium zingen zij tenslotte How Long.

David Luning & Ben Dubin, voor een betrekkelijk onbekend duo was de opkomst behoorlijk hoog. De merchandise liep ook goed want het laatste exemplaar van Restless werd voor mijn neus weggekaapt. Ach ja, het debuutalbum is ook mooi!


Setlist: Danger, Ain’t Easy, Almost, Just Drop on By, Restless Wanderer, Driftin’, Give Me Back My Keyes, Be Kind And Gentle, Bet It All On Black, Bad Idea. Tweede Set: Be Like Gold, Everyday, Royalty, In Hell I Am, Dandelion, Let’s Go To Las Vegas, Bed Of Roses, Ain’t life A Beautiful Thing, How Long.

Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Tim Knol Bluegrass Boogiemen

Rootsmuziek Tim Knol & The Bluegrass Boogiemen

Het was weer een topavond met topmuzikanten in The Blue Room Sessions

Voor de tweede keer staat Tim Knol op ons podium. Deze keer zonder meuk van de kringloop maar in het illustere gezelschap van de Bluegrass Boogiemen. Dat zijn Robert-Jan Kanis (zang-gitaar), Arnold Lasseur (zang-mandoline-viool), Aart Schroevers (zang-contrabas) en Bart van Strien (zang-banjo-mondharmonica). Zij toeren ruim vijfentwintig jaar als “ambassadeurs van de Blue Grass” door Nederland, Europa en Amerika. Volgens de berichten die ik erop nasla zijn zij ‘het beste wat Nederland qua authentieke rootsmuziek te bieden heeft’.

Tim Knol & The Bluegrass Boogiemen

Tim Knol Bluegrass Boogiemen
Tim Knol & The Bluegrass Boogiemen

Liefde voor bluegrass
De zaal is vol, net als het podium. De sfeer is relaxed. Tim Knol vertelt geanimeerd over zijn jeugd. Op 8-jarige leeftijd zingt hij al tijdens de gitaarlessen van vader Ton nummers met titels als ‘Pain In My Heart’ en o ironie “My Drinkin’ Days Are Over ‘. Zijn eerste ontmoeting (en optreden) met de Bluegrass Boogiemen is lang geleden tijdens een rock ’n roll festival in Hoorn, nota bene in Het Kleine Café Aan De Haven (ja dat bestaat echt). Hij is dan 14 jaar.

Tim Knol Bluegrass Boogiemen
Arnold Lasseur

Het is op die plek dat hij verliefd wordt op bluegrass muziek. Twee jaar geleden wordt de samenwerking opgepakt wat resulteert in de Happy Hour Theatertoer en een gelijknamig studio album, geschreven met Arnold Lasseur.

Tijdens de show wordt met veel humor gerefereerd aan onderwerpen als drank, Frans Bauer, bewondering voor de Duitse schlagerzanger Heino en diens café vol gouden platen. Ook de jarenlange gang naar Oerol en de vrees voor de typische ‘Oerol hippie’ komt ter sprake. Tot hilariteit van het publiek belandt Tim Knol in een conversatie met twee fans op de eerste rij, die uitloopt in een aantal levendige details die zich afspelen in een notoir hotel op Terschelling.

Tim Knol
Tim Knol

Muzikale helden
Maar eigenlijk gaat deze avond vooral over muziek. Naast een aantal nummers van het nieuwe album ook nummers van de Stanley Brothers How Mountain Girl Can Love. Van Merle Haggard The Running Kind. Een aantal nummers van Hank Williams o.a. In Your Arms To Stay, en My Bucket’s Got A Hole In It. Van de te vroeg overleden Blaze Foley het mooie rustige If I Could Only Fly. En van Gram Parsons Song For You. Speaking of Parsons: de Bluegrass Boogieman wonnen naast diverse andere Awards al acht keer de Gram Parsons Award.

Tim Knol Bluegrass Boogiemen
Vlnr. Arnold Lasseur, Tim Knol, Aart Schroevers

Ook de naam van de veelvuldig geroemde ‘father of the Bluegrass’ Bill Monroe en die van Jimmy Martin vallen herhaaldelijk. Van deze laatste een wals, Ocean Of Diamonds en Before The Sun Goes Down en het door allen supersnel en uitstekend uitgevoerde Ain’t Nobody Gonna Miss Me When I’m Gone. Van Ola Belle Reed High On A Mountain, van Doug Kershaw’s My Sally-Jo. My Old Kentucky Home is van Stephen Foster en bewerkt door Randy Newman. Verder nog In Your Arms To Stay, en het supersnelle Stars in Your Eyes van Tim Knol en Arnold Lasseur

Tim Knol
Bart van Strien

Het laatste nummer is het supersnelle Crying Shame, met alweer hulde voor zang en spel. Groot applaus waarna drie nummers als toegift; Wheels van Gram Parsons en The Flying Burrito Brothers. Steve Earls’ Carrie Brown en de allerlaatste … Rollin’ My Sweet Baby’s Arms.

Tim Knol
Robert-Jan Kanis

Tim Knol brengt met de Bluegrass Boogiemen een goede mix van diverse muziekstijlen als bluegrass, cajun, country en Americana, waarbij ik het door hem mooi gezongen Far From Me Now  toch ook even genoemd wil hebben. Net als de titelsong van het Album Happy Hour en There Stands The Glass, het nummer met de snik, gezongen door bassist Aart Schroevers. Diggy Liggy Lo, de Louisiana Cajun song, wordt overigens subliem begeleid door o.a Van Strien op de mondharmonica en Lasseur op viool .

Tim Knol Bluegrass Boogiemen
Aart Schroevers

Van de setlist klopte achteraf geen moer. Ik heb getracht om in het moordend tempo van Tim Knol & The Bluegrass Boogiemen de meeste nummers te noteren en dat waren er nogal wat!
Maar, om met Ad van der Laan te spreken…het was een Topavond met Topmuzikanten !


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Rielemans

The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra

Blue Room Sessions is weer het toneel van een fantastische happening van fantastische muzikanten

Het is een berucht Belgisch familie orkest, althans volgens The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra. Deze allitererende naam lijkt te verwijzen naar een zeer bekende Belgische artiest. Maar deze muzikanten zijn echter minstens zo virtuoos.

The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra
Rielemans
The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra

De Rielemans familie bestaat uit de twee zangeressen Hermine (Kathleen Vandenhoudt), Josephine (Pascale Michiels) ook wel bekend als Billy & Bloomfish. De Gentse singersongwriter Bruno Deneckere (Joseph Rielemans) en zijn kompaan Nils De Caster (Eduard Rielemans) speelden ooit samen in de band Pink Flowers. Het vijfde lid van de familie is de uit Mexico afkomstige Luiz Marquéz (Gerardo Rielemans).

Rielemans
Luiz Marquéz

Op de site (zie link onderaan) staat het hele verhaal van “De meest intrigerende familie van deze tijd” beschreven, The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra.

Vol podium

The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra
overvol podium

Het overvolle podium oogt zeer indrukwekkend en staat vol met instrumenten. Viool, mandoline, diverse gitaren en, over intrigerend gesproken, twee Chinese snaarinstrumenten uit de omvangrijke collectie van Pascale Michielse. Daarnaast een hele rij saxofoons, blokfluit, een trompet en allerlei dingen die geluid produceren.

Rielemans
Bruno Deneckere

Who gave her Away is het eerste nummer. Gevolgd door songs over het leven met Life’s Too Short en Rest Of My Life. Ook een ‘schôôn vogelke’ mag niet ontbreken in hun repertoire, Sing Bluebird Sing. Over de begeleiding van de songs val ik niet steeds in herhaling…alle songs worden namelijk meesterlijk meerstemmig gezongen en begeleid.

Ook het laatste taboe, schertsend ‘seks met insecten’ genoemd, wordt bezongen in het nummer Butterfly. De eerste set bevat mooie nummers alsTime Of Day, wat uitnodigt tot dansen. Tenslotte wordt origineel afgesloten met Little Break. Een lied met een boodschap; bestel een drankje en koop gerust een CD.

Tweede set
Na de pauze nog een aantal goeie songs zoals het ‘jazzy’ Doin’ It Right. Het vrolijke Sentimental Blue en Who’s That Man, met Morricone-waardige mondharmonica spel is een mix van country en gospel. Het Spaanstalige Caravana wordt gezongen door Marquéz.

Tegen het einde van de show wordt het donker in de zaal. Hypnotiserende geluiden klinken tijdens Deeper Well. Met een hoofdrol voor Michiels die gepassioneerd haar Chinese instrument in het onheilspellende blauwe licht bespeelt.

Deze diashow vereist JavaScript.

Als toegift JJ Cale’s Tijuana. Tijdens de soundcheck al gehoord en bewonderd en gelukkig tóch nog gespeeld. Het allerlaatste nummer is er een van Deneckere zelf; Blue Sky over Nashville.

Ik zeg het nog één keer. Het hele orkest is muzikaal gezien briljant! Pascale Michiels; is het geen banjo of gitaar dan is het de xiaoruan of de gaiyinruan (de Chinese snaren). Kathleen Vandenhoudt; op de Gibson J-200 en de trompet. Deneckere met zijn karakteristieke stemgeluid en zijn spel op zowel elektrische als akoestische gitaar.

Multi-instrumentalist De Caster virtuoos op lapsteel, viool, mandoline en gitaar. En niet te vergeten Luiz Marquéz die overigens een opvallende rol speelt in dit markante gezelschapl. Kortom het was een fantastische happening.

Rielemans
Roots Rielemans

Nieuwsgierig naar het hele verhaal van de Rielemans Family? Lees er alles over op rielemans.be


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Setlist:
Who Gave Her Away, Life’s Too Short, Rest Of My Life, Sing Bluebird Sing, The Fire That Burns, Lowlands Clay, Butterfly, Time Of Day, Little Break. Tweede set: I’d Do It Again, Doin’ It Right, Talking Too Much, Sentimental Blue, Deep In Soul,Who’s That Man, Caravana, Some People Call It Poison, Deeper Well. Toegift Tijuana en Blue Sky Over Nashville