Wies Luijtelaar | KLANKGAT

apr, 2026

Live opnames van Nils De Caster & Sara de Smedt
Het applaus voor deze zes uitstekende Vlaamse muzikanten was niet van de lucht

Enkele maanden geleden kregen we het verzoek van Sara de Smedt en Nils De Caster of het mogelijk was om een aantal songs live op te nemen in onze Clubzaal. Dat vonden wij een goed idee en met ons vele anderen. Het concert was dan ook snel uitverkocht.

Nils De Caster & Sara de Smedt

Het koppel Nils De Caster en Sara de Smedt was al een aantal keren bij ons, steeds in gevarieerd gezelschap. De Caster zingt en speelt alles waar snaren op zitten, van viool tot mandoline en gitaar. Zijn wederhelft, (zoetje) Sara de Smedt zingt ook prachtig, speelt daarbij op de toetsen en neemt zo af en toe de basgitaar ter hand. Beide stemmen passen feilloos bij elkaar.

Zij zijn vanavond in het illustere gezelschap van nog vier topmuzikanten; Bart Vervaeck (gitaar en pedal steel), ‘eminence grise’ HT Roberts (bas en banjo), Jan Dhaene (slagwerk). Hij speelt voor het eerst volledig mee en dat zonder te repeteren.

Bart Vervaeck

HT Roberts

Jan Dhaene

Steven de Bruyn

Steven de Bruyn is een ‘award winning harmonica player’ met een enorme staat van dienst. Hij blijkt een waardevolle aanvulling op het talentvolle gezelschap met zijn elektronisch klankbord en groot assortiment mondharmonica’s. Een speciale vermelding is voor geluidstechnicus Leander Meuris.

Sara de Smedt praat als vanouds op humorvolle wijze en met veel liefde voor haar ‘Nilske’ de nummers aan elkaar in onvervalst Oost Vlaams. Opvallend zijn ook Sara’s indrukwekkende zang en pakkende intro’s op keyboard.

Na afloop is het applaus voor deze zes uitstekende Vlaamse muzikanten niet van de lucht. Het regent complimenten, zelfs achteraf via de mail.

Om met Ad van der Laan te spreken “het was een magische avond”!

Setlist Nils De Caster en Sara de Smedt:
Changes; Coat Of Sorrows, When I Close My Eyes, Someday, In Love Again, Roses & Sweet Words, You Know How It Ends, Bold Girl, The Chicory Dance, Take This Stone, The Secret Life Of Abigail Johnson, Brighter Coins, 900 Miles, The Waiting Line, Allright, Endless Night, We Gotta Move On, Tijuana, Portland town, Through An Open Door.

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar

mrt, 2026

Nienke Dingemans is een wervelwind op het toneel
Indrukwekkend concert van vier talentvolle jonge artiesten krijgt stormachtig applaus

Deze keer begin ik met een alleszeggend citaat van Ad van der Laan over deze avond met Nienke Dingemans en band.

“Wat een fantastische avond gisteren 24 maart. Een van de hoogtepunten van dit seizoen en wel om het volgende: 21-jarige zangeres met lef, humor, een geweldige stem, eigen nummers en een paar covers die ze helemaal naar zich toetrekt. Ze pakt het podium. Erg goede interactie met publiek en ze heeft nu veel meer dan in het verleden haar ‘eigen’ band. Drie jonge, getalenteerde muzikanten die de sterren van de hemel spelen. Dit seizoen heb ik het publiek ook in de verte niet zo laaiend enthousiast gezien. Applaus bij iedere gitaarsolo. Dat maken we niet altijd mee. Na afloop ook een stroom van complimenten.”

Nienke Dingemans

Ik zou het hierbij kunnen laten maar er is meer moois te melden. Allereerst de fantastische bandleden waaraan Ad refereert. Dat zijn bassist Teun Wijtman (zoon van de eerder bij ons opgetreden Mrs Hips en Bart Wijtman). “Onder een appelboom liggen geen peren” zoals iemand laatst treffend zei.

De overige twee bandleden zijn de eveneens voortreffelijk spelende gitarist Jop van Bladel en Lars Hoogland op drums. De laatste soms opvallend strak en vlot, dan weer ingetogen spelend in dienst van de band. Nienke Dingemans zelf, afkomstig uit Ossendrecht, een klein dorp op de Belgische grens, is een wervelwind op toneel. Het enthousiasme straalt er van af. Van alle vier trouwens.

Teun Wijtman

Jop van Bladel

Lars Hoogland

Ik schreef twee jaar geleden al een lovende recensie over Nienke Dingemans en haar toenmalige medemuzikanten, dus houd ik het kort. Ook nu weer maakt ze met haar kleine gestalte, spelend op die grote witte lapsteelgitaar, indruk tijdens het door haar geschreven Mississippi Road Blues. Een jam volgt tijdens Proud Mary, met indrukwekkend samenstel tussen bassist en drummer. Hierin had ze de hele dag al zin, zegt ze tijdens de intro.

Tijdens Devil On My Shoulder, het eerste nummer van haar debuut EP, laat Van Bladel zien hoe goed hij soleert op zijn Fender. De band speelt overigens alle stijlen, waaronder Rockabilly op Blue Eyed Dreams en het Teski Brothers-achtige By My Side. Wat ook indruk maakt is Nienke’s favoriete klassieker Stormy Monday, intens gezongen met van Bladel wederom op de Fender wat mij een beetje aan Walter Trout doet denken. Na een laatste en eigen nummer Last Train To Brooklyn is het al weer tijd voor de toegift, Thelma & Louise. Een stormachtig applaus volgt. Enfin, u las het al hierboven!!

Setlist: Ain’t No Hollywood Girl, The House Of Lily Jones, Why The Cage Bird Sings, Mississippi Road Blues, Tennessee River, Proud Mary, Devil on My Shoulder, Angel Of Montgomery. Tweede set: Come On In My Kitchen, Southern Way, Blue Eyed Dreams, Love Labours Lost, By My Side, Stormy Monday, Outlaw On The Run, Last Train To Brooklyn, Thelma & Louise

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar

Nienke Dingemans discografie

mrt, 2026

Gregory Page noemt zichzelf een musical news reporter
Allround artiest brengt solo het niveau van een klein orkest

Gregory Page is geboren in Londen en vertrok op zijn 14e naar Amerika. Deze veelzijdige filmmaker, muziekproducent en singer-songwriter is eveneens een fantastisch gitarist en zanger met een romantische hang naar de jaren ’20 van de vorige eeuw. Als liefhebber en schrijver van gedichten is hij een begenadigd verteller en entertainer. Hij noemt zichzelf vanavond een ‘musical news reporter’.

Gregory Page

Zijn optreden is een mix van variété, cabaret en muzikaal entertainment, gebracht met de nodige humor. Hoewel solo met een gitaar, worden zijn songs vergezeld van passende geluidseffecten. Daardoor is het net of er een klein concert op ons podium staat. Zelfs de barman zei tegen Page zelf dat hij van zijn optreden had genoten en die bemoeien zich doorgaans niet met de artiesten.

Het concert begint met een echte opname van Ruth Etting’s Shine On Harvest Moon, waarbij je je in de 30er jaren waant. Goed begin! Daarna volgt Green Lights And Blue Skies, waarna hij een gedicht voordraagt aan het publiek.

Gregory Page vertelt over het moment waarop een paar maanden geleden zijn hart er plotseling mee ophield. Net toen hij, zoals hij het noemt, zijn ‘soul’ zag schoot het orgaan terug in zijn ritme. Naar aanleiding van dit incident (en zijn nieuwe pacemaker), zingt hij uit volle borst I’m Alive.

Dan het relaas over zijn uncle Dave, een beroemde drummer die in 1969 zelfs optrad in de Ed Sullivan show. Oom Dave overleed en ter nagedachtenis schreef hij het nummer Bumblebees & Me met de lang geleden opgenomen drumklanken van zijn oom als extra element.

Een hele nieuwe song is My Dad And His Dog, ontstaan door een droom over de Beagle van zijn vader. Zijn bewondering voor de ‘greatest American’ Ray Charles klinkt tijdens een duet met Mildred Bailey, heel origineel afgespeeld tijdens Georgia On My Mind.

Na On My Own declameert hij weer een gedicht over zijn gitaar, een Taylor, zijn ‘love at first glance’. Hij refereert aan zijn eerste gitaarlessen en zet de klanken om in een loop. Op het podium staat een soort trompetje op een standaard waarachter Page plaatsneemt voor Dreamers Holiday met veel nostalgische ‘wowwowwow’ mondwerk dat herinnert aan vroegere tijden.

Het publiek wordt bij Love Is Stronger Than Hatred aangespoord tot een ‘singalong’ na alweer een aanstekelijk verhaal uit 1985 (zijn te late hippietijd) waarin een tattoo werd geplaatst met het ‘love and peace’ teken voor ogen. Dit bleek achteraf het Mercedes logo.

Page creëert tijdens Everybody’s Happy met een aantal effecten wederom het geluid voor een gemiddeld concert. Refererend aan Gordon Jenkins en Harry Nilsson klinkt een heel strijkorkest bij Somewhere Over The Rainbow.

Blue Room Sessions — *All You Need Is Love*

Na een verrassende tweede set eindigt hij met The Beatles’ All You Need Is Love. Laten we daar dan maar naar luisteren in deze roerige tijden. Gregory Page was zonder meer een hele bijzondere ervaring!

Setlist: Intro Shine On Harvest Moon, Green Lights and Blue Skies, Heart Hand, I’m Alive, Bumble Bees & Me, My Dad And his Dog, Shine Shine Shine, Georgia, On My Own, Dreamers, Ocean of Memories, Love Is Stronger Than Hatred, Everybody’s Happy, Somewhere Over The Rainbow, Happy Trails, All You Need Is Love.

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

mrt, 2026

Dayna Kurtz en Robert Maché spelen eerste album
Herleving van Postcards from Downtown met boeiende verhalen en doorleefde songs

Het concert van Dayna Kurtz en Robert Maché is populair en al lang van tevoren uitverkocht. In de Clubzaal van Blue Room Sessions (BRS) een flink aantal fans. Het duo kondigt aan hun eerste album Postcards From Downtown chronologisch te vertolken.

Dayna Kurtz en Robert Maché

Robert Mache

Dayna Kurtz

Ter ere van het 25 jarig bestaan is dit album opnieuw gemixt en belooft nog mooier te klinken dan voorheen. Vooral op vinyl klinkt het fantastisch aldus Dayna en Robert. Dayna heeft een krachtige mooie stem en is een groot verteller en neemt de tijd om van alle omstandigheden rond elk nummer uitvoerig te vertellen.

Met humor schetst zij haar dating verleden en neemt hierbij geen blad voor de mond. Dayna Kurtz droomt nogal levendig blijkt. Dan ontstaan de mooiste songs. Zo ook Fred Astaire, in het ritme van een wals. Het gaat over een jongeman die eigenlijk geen song verdient, teveel drinkt en ’s nachts voor haar danst als de beroemde filmheld.

De chemie tussen hun stemmen en samenspel is fantastisch. Robert Maché sluit naadloos aan op elk nummer. Dayna speelt diverse gitaren en soms met slide zoals bij Somebody Leave A Light On, geschreven met Jeff Buckley voor ogen. Op het nieuw gemixte album is bewust 1 minuut aan verloren gewaande zang van Richie Havens toegevoegd.

In Postcards From Downtown wordt haar vroegere roerige, hippe leven in de Lower East Side geschetst net als in Miss Liberty, een conversatie met vriendin. De een valt op drummers en stand-up comedians en de ander ‘a slutty Statue of Liberty’. Gebaseerd op waarheid zo te horen. Mooi stevig nummer met Robert op elektrische gitaar.

De blauwe Gretsch gitaar, geleend van BRS-teamlid Arnold, wordt bestempeld als ‘fucking gorgeous’. Het nummer Last Good Taste schetst een relatie die zich afspeelt tussen Colorado en New York. Deze affaire had Dayna Kurtz willen bestendigen. Het liep echter stuk op de grote afstand. Wel weer goed voor een mooie maar trieste song. “You know you got me in my place – You got me at the right time”. Dayna met de slide en Robert met een goeie solo op elektrische gitaar.

tweede set

Voor Monroe, speelt Dayna Kurtz op banjo. Voor Paterson is ze geïnspireerd door het beroemde gedicht van Allen Ginsberg, ingeleid met een schets van haar vroegere ‘pastiche’ wijk, die je kunt kennen uit de Soprano’s. Fraaie song en een virtuoze Mache op de mandoline.

Als ze na de zoveelste teleurstelling in de harde door mannen gedomineerde muziekwereld en zonder label, het bijltje erbij neer wil leggen krijgt ze een doorbraak in Nederland en komt uiteindelijk in rustiger vaarwater. Het laatste nummer van het album Satisfied geeft een goed beeld van de stemming waarin het is geschreven. Prachtige tekst.

Er volgen drie verzoeknummers van de in de zaal aanwezige ‘patreon’s’. Invocation, het indrukwekkende Reconsider Me en Venezuela. Bijzonder concert!

Setlist: Fred Astaire, Love Gets in The Way, Somebody Leave A Light On, Postcards From Downtown, Miss Liberty, Last good taste, Monroe, Paterson, Just Like Jack, Satisfied, Invocation, Reconsider Me, Venezuela

Fotografie: Wies Luijtelaar

feb, 2026

Eric Andersen na jarenlange stilte weer in publiciteit
Legendarische Amerikaanse artiest trekt nog steeds volle zalen

Vanavond staat een wel heel speciale artiest, Eric Andersen, op het podium van Blue Room Sessions. Hij komt uit de USA, maar woont alweer lang met zijn vrouw Inge in het Nederlandse Ede. Zij begeleidt hem met zang. De Italiaans Paolo Ercoli volgt hen naadloos op dobro en mandoline.

Eric Andersen

Inge Andersen

Paolo Ercoli

Programmeur Ad van der Laan is duidelijk onder de indruk en geeft hem een langere introductie dan normaal: “Eric maakte in de 60’s deel uit van de scene in Greenwich Village in New York City. Toen Eric Andersen de Dylan film “A Complete Unknown” zag, vond hij het wel vermakelijk maar wel erg ver van de realiteit in die dagen. Hij noemt het een “versuikerd extract van de werkelijkheid”, waarin de zeggingskracht van Dylan onvoldoende aan bod komt

covers

Zoals gezegd, Eric Andersen floreerde in de folkscene tussen artiesten als Bob Dylan, Joan Baez en vele anderen in die periode. Dylan coverde in 1970 Eric’s song Thirsty Boots. Dat kwam op zijn album Another Selfportrait uit.

oeuvre

Al met al bracht Eric Andersen een enorm aantal albums uit en de songs die hij schreef zijn nauwelijks te tellen. Eén ervan Come to my Bedside my Darling kent iedereen, maar dat komt waarschijnlijk vooral door ene Egbert Douwe (Rob Out) die er een hit mee had onder de titel ”Kom uit de bedstee mijn liefste”.

nieuw album

Eric kwam afgelopen jaar na een stilte van meer dan 20 jaar weer in de publiciteit met het uitbrengen van zijn dubbelalbum Dance of Love and Death. Dat leverde wereldwijd veel publiciteit op en leidde ook tot een grote tour door Noord Amerika en andere landen. Na februari staan alweer optredens in de USA, Italië en Japan op het programma.

Over naar het optreden van vanavond; Eric is een begenadigd verteller. Tussen de nummers door praat hij met plezier over zijn ontmoeting met Inge en over de artiesten die hij in zijn loopbaan tegenkwam. Een gedicht van Rimbaud inspireerde hem voor het schrijven van Seasons In Crime (Crime Scenes).

Mooi moment als Paul Zoontjes (o.a. The Kik) plaats neemt achter de piano tijdens Broken Bone Blues en Blue River. Er klinkt een beetje Randy Newman in door. Ook hulde voor Paolo Ercoli met zijn indrukwekkend dobrospel.

Het hierboven al genoemde Thirsty Boots kan niet achterblijven. Het laatste nummer heeft de toepasselijke titel Close the Door Lightly When You Go. Wat volgt is een staande ovatie.

Setlist: Foghorn, Violets Of Dawn, Inevitable, Troubled Angel, Seasons In Crime (Crime Scenes), Baby I’m Lonesome (met Rick Danko en Jonas Fjeld,) Dusty Box Car Wall, Belgian Bar, Salt On Your Skin, Broken Bone Blues, Blue River, Thirsty Boots, Close the Door Lightly When You Go.

Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

feb, 2026

Bruno Deneckere & band lang van tevoren uitverkocht
Uitstekende Belgische liveband maakt indruk met een gloednieuw album

Als Bruno Deneckere, in welke hoedanigheid dan ook, bij Blue Room Sessions speelt zorgt dat lang van tevoren voor een uitverkocht concert. De man met de onderkoelde humor is deze keer in gezelschap van drie andere grote namen uit Vlaanderen; Kathleen Vandenhout, Carlo Van Belleghem en Marcus Weymaere.

Bruno Deneckere

Kathleen Vandenhout

Carlo Van Belleghem

Marcus Weymaere

Met een mix van blues, country en Americana staat hier een solide band van formaat op ons podium. Zij spelen vanavond zowel songs van hun vorige succesvolle album Sharing The Blues en een aantal gloednieuwe van de opvolger Sharing The Blues Volume 2. Bruno Deneckere en Kathleen Vandenhout schreven ieder een helft van dit fraaie nieuwe album.

Hun zang en gitaarspel (zij op Gibson en hij op Fender) is harmonisch erg goed op elkaar afgestemd. Beiden lijken zo uit Amerika te zijn overgekomen. Bedenk daarbij een stevig leidende drummer en een voortreffelijke, af en toe solerende, funky bassist (o.a. bijThis Wildwood’s On Fire) en dan heb je wat op je podium staan.

Bruno Deneckere & band start met het eerste nummer van het vorige album, So In Love With You. Nieuw zijn o.a. Shut Up, het als anti-fascistisch aangekondigde The Silence Of Tears en de 1e single Cellophane. In I Count Them All klinkt de soul van Otis Redding door, mooi tweestemmig gezongen.

Dan een uitvoering van How Broken Can A Heart Be, mooi gezongen door Kathleen met Bruno op de mondharmonica. Het een na het andere fraaie nummer komt voorbij zoals het ‘Tex Mex’ aandoende Drifting. Doodstil is het bij het laatste nummer Sharing The Blues.

Uiteraard volgt een toegift met een dampende uitvoering van Deep Dark Soothing Blue en als allerlaatste het nieuwe Parting Glass. Wat een mooie avond weer van onze getalenteerde zuiderburen.

Setlist: So In Love With You, Reach for My Arms, Get It Right, The Silence Of Tears, Somewhere Down the Line, The Blues, Shut up, Cellophane, Drifting. Tweede Set: Come On Blues, Epic, I Count Them All, Moonlight (Bruno/ Kathleen), Now My Lighthouse is Gone, How Broken Can A Heart Be, Sunday Tears, This Wildwood’s On Fire, Sharing the Blues. Toegift: Deep Dark Soothing Blue, Parting Glass

Fotografie: Wies Luijtelaar

jan, 2026

Leif de Leeuw en Sem Jansen brengen The guitar museum
Twee topmuzikanten met een geweldige chemie en fijne interactie met het publiek

Leif de Leeuw en Sem Jansen zijn momenteel druk met hun theatertournee. De show heeft als titel ‘The guitar museum’ en ze brengen hiervoor hun mooiste antieke en vintage exemplaren mee. Het is een imposant gezicht. Een vol podium met van links naar rechts 16 instrumenten met elk een historie die ze graag delen met het publiek. Het wordt een avond vol verhalen met eigen songs o.a. Uncle Sem, My Father’s Mother van Sem Jansen en Fool For Love geschreven door beiden.

Leif de Leeuw en Sem Jansen

Leif de Leeuw

Sem Jansen

Het duo speelt ook covers van hun helden zoals Willin’ van Lowell George, Black Crow van Joni Mitchell, What Do You Want The Girl To Do van Allen Toussaint. Verder zijn beiden enorm fan van de Allman Brothers van wie ze Midnight Rider spelen.

Leif de Leeuw vertelt over zijn passie voor Hawaï. Hij ging er zelfs heen waarna een Hawaïaans instrumentaal stuk volgt waarbij Sem Jansen de ukelele hanteert en Leif het kleine lapsteel gitaartje bekend geworden door de Hawaïan sound van Jerry Byrd.

Ik ga ze niet allemaal noemen maar wat opviel waren onder meer een 1917 Amerikaanse Harpgitaar, bespeeld door Sem tijdens You’ll Never Leave Harlan Alive van Darrell Scott. En de ‘Coodercaster’, gekopieerd naar het gelijknamige exemplaar van Ry Cooder. Opvallend goed gitaarspel op twee Gibsons tijdens het laatste nummer River Take Me. Het duo sluit altijd af met dezelfde song, Willy Nelson’s You Were Allways On My Mind.

We waren getuige van een sterke en uitverkochte show. Om te spreken met Blueroom teamlid Walter; “het was erg genieten. Topmuzikanten met een geweldige chemie en daarnaast ook nog eens zeer prettige jongens met een leuke interactie met het publiek. De aanstaande Allman Brothers Tour is nu al een aanrader! “

Eerste set: Last Thing On My Mind, Uncle Sem, What Do You Want The Girl To Do, Frozen Man, Hawai, You’ll Never Leave Harlan Alive, Black Crow. Tweede set: Mainstreet, Midnight Rider, Blue Sky, My Fathers Mother, Willin’, Fool For Love, River Take Me, You Were Allways On My Mind.

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

jan, 2026

Eric van Dijsseldonk met een band die er wezen mag
Succesvol eerste concert van muzikaal jaar 2026 met nieuwe songs en oude helden

Ondanks de barre weersomstandigheden heeft een grote groep bezoekers het gevaarlijke wegdek getrotseerd om te zien hoe songwriter en gitarist Eric van Dijsseldonk het eerste concert van 2026 inluidt. Dat doet hij met een band die er wezen mag. Erik Harbers op basgitaar en contrabas, Stefan Wolfs op pedal steel en gitaar en Rob Wijtman op drums. Er is een nieuw album Half Time, grotendeels door Eric zelf geschreven. Het is een mix tussen pop en roots. Hiervan spelen ze vanavond een flink aantal nummers.

Stefan Wolfs

Erik Harbers

Rob Wijtman

Eric van Dijsseldonk

De oorspronkelijk uit Veldhoven afkomstige Eric van Dijsseldonk (nu Nijmegen) heeft zijn sporen al dik 20 jaar verdiend in zowel Nederlands- als Engelstalige projecten. Hij heeft een fijne aangename stem en begeleidt zichzelf voortreffelijk op zowel akoestische als elektrische gitaar o.a. een Martin, een Jazzmaster en een Telecaster.

Erik Harbers’ basspel is ritmisch en goed getimed net als de drums van Wijtman. Stefan Wolfs is een ingetogen muzikant. Hij maakt indruk op de weemoedig klinkende pedal steel. Zijn gitaarspel is subtiel met precies de juiste noten, niet te veel en met af en toe een opvallende solo zoals op Stronger Than It Was. Eric schreef al vele love songs maar nooit voor zijn eigen vrouw. Dit nummer is voor haar.

Dit optreden staat in het teken van het nieuwe album maar gaat ook over muzikale helden. Vandaar een aantal covers zoals Waterfall van Wendy & Lisa. Of Big Star’s Thirteen met mooie meerstemmige zang. De gevarieerde songs van Half Time gaan van een ballad naar vlot en popachtig, met pakkende melodieën en teksten. Everybody’s Busy doet aan de Beatles denken. Het echoënde psychedelische gitaargeluid van Wolfs draagt daar zeker aan bij.

Het voor de allereerste keer gespeelde Maybe Not Today heeft ook die Engelse (late)60’s sound met een vleugje Oasis. Tijdens So Many Songs staat Eric van Dijsseldonk alleen op het podium en klinkt als Bob Dylan. Dan is het tijd voor de laatste held met een mooie uitvoering van Nick Lowe’s Peace Love & Understanding uitgeleid door sfeervolle pedal steel klanken.

Goede start van een muzikaal jaar!

Eerste set: Enchanted Rock (33 1/3), Do You Feel, Best Kept Secret, Charlie’s Coming Home, Lullaby In B (33 1/3) , Bright & Blue, Look At The Stars, Waterfall, Keep Walking. Tweede set: Thirteen, A Piece Of You (33 1/3), Stronger Than it Was, Bound To Break, Maybe Not Today, Everybody’s Busy, Blackberry, Half Time, So Many Songs, Peace Love & Understanding

Tekst: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar

dec, 2025

Gezellige boel bij Hidden Xmas Deluxe en Marisa Yeaman
Goede afsluiter van een succesvol en ook dit keer weer uitverkocht seizoen

De Australische singer-songwriter Marisa Yeaman is de vrouwelijke gast bij het traditioneel kerstconcert van Hidden Xmas Deluxe. Voor de negende keer weten deze mannen, dat zijn gitarist BJ Baartmans, drummer Sjoerd van Bommel en bassist Gerald van Beuningen, te verrassen met een opvallend goede vrouwelijke gast die bekend staat om haar krachtige, soulvolle stemgeluid.

Hidden Xmas Deluxe ft.Marisa Yeaman

Na drie albums onder eigen beheer te hebben geproduceerd nam Marisa Yeaman haar vierde album tot volle tevredenheid op in BJ’ Baartmans’ studio Wild Verband. Traditiegetrouw wordt tijdens de kerstshows van Blue Room Sessions (BRS) een reeks bekende covers gespeeld zoals Armstrong’s What A Wonderful World, Driving Home for Xmas van Chris Rea of Chocolate Jesus van Tom Waits en nog veel meer. Daarnaast ging de band aan de slag met hun eigen repertoire en dat van Marisa Yeaman, met een mooie mix tot gevolg.

Sjoerd van Bommel

BJ Baartmans

Gerald van Beuningen

Het is als vanouds weer een gezellige boel op het podium van BRS. Overal lichtjes en Van Bommel met zijn attributen tot hilariteit van het publiek en Baartmans met zijn goed klinkende gitaren (vooral de handgemaakte Les Paul). Soms afgewisseld met een iets serieuzere boodschap over ‘humanity’ van Marisa Yeaman. Er wordt als vanouds prima gespeeld, gezongen en geëntertaind. Kortom een hele goede afsluiter van een succesvol en ook dit keer weer uitverkocht seizoen.

Na een groot applaus volgt nog de toegift, een fraaie uitvoering van Better Home Soon van Crowded House maar voordat ze dat doen is het nog even druk is bij de merchandise. Geweldige afsluiter van het jaar.

Wee How The Grinch, Sensitive, Love Is The Gold, It’s A Long Road (Yeaman), Snowflakes, Chocolate Jesus, Clean Up, Right & Wrongs, Driving home For Xmas, (C. Rea) Hold on To Me, Empires Built, Weather The Storm (Yeaman), Satisfy My Soul, Xmas Must Be Tonite Baartmans) , Gumtrees, Good Story, The Distance (Yeaman), Jesus on The Mainline (traditional), What A Wonderful World, Better Home Soon (Crowded House)

Fotografie: Wies Luijtelaar

dec, 2025

Delegatie Douglas Firs zorgt voor een unieke ervaring
Succesvolle show van drie zeer getalenteerde Vlaamse topmuzikanten

Douglas Firs is een veelgeprezen Belgische indie-rockband rond singer-songwriter Gertjan Van Hellemont. Bij Blue Room Sessions dachten we dat we alle hoogtepunten van een succesvol seizoen Blue Room Sessions wel hadden gehad, maar toen waren daar drie Vlamingen uit de formatie van Douglas Firs, die zeker zorgden voor weer een unieke ervaring.

Douglas Firs

Gertjan Van Hellemont

Sem van Hellemont

Bart Vervaeck

Douglas Firs bestaat normaal uit een zestal muzikanten maar voor deze gelegenheid waren ze met drieën; de broers Gertjan en Sem van Hellemont. Beiden uitstekende muzikanten. Gertjan op gitaar en zang (erg goede stem) en broer Sem op de toetsen, zang en mondharmonica en soms gebruikmakend van een soort klokkenspel. Ook de samenzang van de broers was opvallend goed. En dan was daar Bart Vervaeck, de virtuoos op pedal-steel en gitaar. Hem zagen we al vaker met bewondering op ons podium.

Hoewel het een delegatie van de volledige band betrof maakte dit optreden een enorme indruk op ons publiek mede door de soms persoonlijke songs (Back To That Day, over Gertjan’s vrouw Jolien) en een enkele cover van James Taylor, (October Road) een of twee meezingers en verder heel veel talent. Voor een deel van de show stonden Sem en Gertjan aan de rand van het podium. Samen met de fraaie klanken van Vervaeck’s pedal-steel werd dit een heel intiem moment. Het publiek was erg onder de indruk.

Setlist: Through Watery Eyes, How Can You Know, Lazy heart, Delighted. I Miss You, Waiting Around, It Isn’t me, Caroline, Both Of Us. Tweede set: At Least Once, One day, Heart Of A Mother, Back To That Day, Magazine, What If I Can, October Road, We Don’t Haver toTalk, Pretty Legs, Your Only Friend.

Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

Sinds hun debuut Shimmer & Glow (2012) heeft de band meerdere albums uitgebracht, waaronder het emotionele Heart of a Mother (2021) en hun meest recente werk Happy Pt. 2 (2024).