Hannah Aldridge

Gevarieerde avond Hannah Aldridge Blue Room Sessions

Met murder- en countrysongs bezweert Aldridge haar demonen

Hannah Aldridge, dochter van country legende Walt Aldridge, schuwt het ruigere werk niet en houdt haar roots toch in ere. Dat doet deze country zangeres in een gevarieerde en memorable avond in de Clubzaal van de Verkadefabriek bij Blue Room Sessions.

Hannah Aldridge

Hannah Aldridge
Hannah Aldridge

Hannah Aldridge is een begenadigd zangeres en gitariste. Eigenlijk houdt ze van murdersongs en bands van het ruigere gitaarwerk zoals Smashin’ Pumpkins, Nine Inch Nails en Chris Cornell’s Audioslave (van wie ze vanavond overigens ook een nummer zingt). Maar als dochter van gerenommeerd Muscle Shoals en Nashville producer Walt Aldridge, luisterde zij ook naar country songs.

Net als tijdens Roots in Heusden in 2018 wordt ze begeleid door Gustav Sjödin (Jetbone). Hannah Aldridge en Sjödin zijn goed op elkaar ingespeeld. Ondanks dat ze elkaar al een tijd niet zagen is een korte repetitie in de kleedkamer voldoende om de draad weer op te pakken.

Hannah Aldridge
Aldridge met Gustav Sjödin

Gevarieerde avond
Deze gevarieerde avond zit vol prachtige songs, soms rustig dan weer vlot en vol overgave gebracht. Haar album Razor Wire uit 2014 is grotendeels het gevolg van haar turbulente echtscheiding. Living on Lonely schreef ze met co-writer Andrew Combs. Ook een nummer van vader Walt Aldridge (+ James LeBlanc) Yankee Bank, mag vanavond niet ontbreken.

Dan volgt een fantastisch vertolkte cover Like A Stone van haar al eerder genoemde late great hero Chris Cornell. Gustav Sjödin brengt vervolgens een eigen Jetbone nummer Everybody Needs Somebody To Love. Voor de podcast-liefhebbers onder ons noemt Hannah Aldridge de populairste van dit moment; S(hit)-Town. De song, aangekondigd als The Poll, is hierop gebaseerd. Grote dorst van Gus leidt ertoe dat dit het einde is van de eerste set.

Hannah Aldridge
Gustav Sjödin

Tweede set
De tweede set start Hannah solo. Black and White is opgedragen aan en geïnspireerd door haar 11 jarig zoontje Jackson. Burn To Be Broken begint rustig maar eindigt een stuk ruiger en klinkt als een echte country song met een onvervalst Alabama accent. Aldridge vertelt geanimeerd over haar late start op een muziekschool en haar drang zo snel mogelijk gitaar te kunnen spelen. Ze ontmoet daar succesvolle mensen zoals The Secret Sisters en een slordig geklede jongen op flip flops met lang rood haar, waarvan ze zeker geen hoge pet op had. Zijn naam? Chris Stapleton. Zo zie je maar dat je niet altijd op je eerste indruk kunt afgaan.

Hannah Aldridge
Hannah Aldridge in Blue Room Sessions

In die tijd schreef ze een song Lonesome, een hartverscheurende ballad over verdeling, niet van spullen maar van herinneringen…. “You take the pictures from Morocco, I’ll take that postcard from L.A”. Deze song kwam terecht in een filmserie Hart of Dixie “en daar begon het mee” aldus Hannah Aldridge.

Met de vorig jaar overleden Randall Clay schreef zij Lie Like You Love Me, indrukwekkend en meteen raak met de zin “I miss you like morphine straight to my veins,”

Howlin’ Bones liegt er niet om net als Parchman, over een vrouw die haar gewelddadige man vermoordt en onterecht eindigt in ‘death row’. “Feel that needle burn when they send me home.” De snik in Hannah’s stem is echt…

Hannah Aldridge
Hannah Aldridge met gelegenheidskoor

Het voorlaatste nummer is Burning Down Birmingham. Een aantal mensen uit het publiek, inclusief staff, wordt tot achtergrondkoor gebombardeerd. Aldridge noemt Birmingham Alabama spottend haar favoriete stad want er gebeurt namelijk altijd wat. Ruzies, dronkaards, kotsend over straat, kapot gestoken autobanden…”There’s an old flame burning down Birmingham tonight”.

Met de toegift Don’t Be Afraid, dat begint als een slaapliedje, maar overgaat in een snel gitaarduel, lijkt Hannah Aldridge voorgoed haar demonen te hebben bezworen. Een geweldig einde van een grootse avond.


Foto’s: Wies Luijtelaar

Hans Theesink

Speelplezier Hans Theessink veel songs voor enthousiaste fans

Arm ben je nooit met zo'n talent

Hans Theessink was in the house…en dat hebben we geweten. Meer dan 130 gasten genoten van het optreden van de in Enschede geboren maar in Wenen wonende muzikant. Onlangs werd hij 70 waaraan hij vanavond een aantal keren refereert met name over het feestje wat hij gaf en het daaruit voortkomende album. Zijn show is lang tevoren uitverkocht en de zaal is tot het maximum gevuld. Er kan niemand meer bij.

Hans Theesink
Hans Theesink

Hans Theesink

Het optreden op deze dinsdag 23 april wordt gekenmerkt door een grote schare enthousiaste fans, héél veel songs, fantastisch (slide) gitaarspel, niet ophouden maar doorspelen, een bijna afgedwongen pauze, enorm speelplezier, een eveneens fantastische begeleider en een lange lange tweede set. Pas rond half 12 stopt het duo, ogenschijnlijk nog met tegenzin. Het publiek joelt en roept zelfs dán nog om meer.

Hans Theesink
Gait Klein Kromhof en Hans Theesink

Hans Theessink start met Key To The Highway van zijn grote inspirator Bill Broonzy, ontdekt op radio Luxemburg. Vervolgens neemt hij ons mee naar de beroemde jazzclub Green Mill. Onderweg naar Chicago schreef hij het nummer Big Bill’s Guitar. Het klinkt jazzy en de warme bariton van Theessink lijkt even op die van Lou Rawls. De titelsong van zijn laatste album Wishing Well volgt. Het tokkelende gitaarspel doet denken aan Graham Greene’s film The Third Man. Is het toeval dat die zich ook in Wenen afspeelt?

Champagne Charlie

Hans Theesink
Gait Klein Kromhof

Hans Theessink refereert aan zijn 70e verjaardag, met name het feest waaraan veel muzikanten deelnamen. Een ervan is Gait Klein Kromhof (Champagne Charlie), die nu ten tonele verschijnt. Ik schreef al eens lovend over deze virtuoos op mondharmonica, tijdens het optreden van Tom Mank en Sera Smolen. Gait zet meteen mooi in tijdens Vicksburg Is My Home, van de door Hanns Theessink bewonderde en te vroeg overleden Terry Evans en met wie hij veel heeft samengewerkt.

Hans Theesink
Touren met Johnny en June Cash

Naast een uitstekend zanger en (slide) gitaar speler is Theessink ook een begenadigd verteller. Zo horen we over een gedeelde kleedkamer met het gospels zingende echtpaar Johnny en June Cash en het feit dat Hans Theessink mee mocht zingen. Vandaar de klassieker Wayfaring Stranger. In Austen Texas schreef hij Running Home, tevens de eerste sing a long. Er zullen er vanavond nog meer volgen.

Boemeltrein

Hans Theesink
Sliding Delta

Mooi is de het spel van Gait Klein Kromhof die de boemeltrein in Sliding Delta tot leven brengt. Dan volgen nog Blind Willy (mooi slidegitaar spel met twee mondharmonica’s) en twee Lead Belly songs The Bourgeois Blues en het fantastische vertolkte In the Pines, ook bekend geworden door Curt Cobain, met een intro waarbij je je in de ‘swamps’ waant. In Leaving at Daybreak zie je als het ware de comboy op zijn paard. In Rufus Thomas’ Walking The Dog blaft de mondharmonica van Klein Kromhof vrolijk mee.

Hans Theesink
Sing-a-longs

Natuurlijk wordt er weer meegezongen net als met Old Man Trouble. Na de vraag om sopranen zingen twee dames op de eerste rij de hoge partij en niet eens onverdienstelijk. Nadat Ad van der Laan aangeeft dat het pauze-moment reeds lang is gepasseerd, eindigt kort daarop de eerste set.

Tweede set

Hans Theesink
Hans Theesink in Blue Room Sessions

Zoals aangekondigd volgt dan een lange ‘afterbreak’. Het begint met een aantal spontane verzoeknummers (de setlist van Hans Theessink is achteraf niet te volgen). We maken kennis met platenzaak Démoed in Enschede en de verkeerd ingeschatte LP van The Dutch Swing Collegeband waarvan toch nog een nummer is blijven hangen. Gevolgd door Chuck Berry’s grote hit Maybellene en na een supersnel gespeelde boogie woogie op slidegitaar onder luid gejoel van het publiek komt Klein Kromhof weer op en volgt Sugarbabe Blues, opgedragen aan trouwe fans Jackie en Emiel op de eerste rij.

Hans Theesink
Hans Theesink begenadigd verteller

Na Prison Blues, het snelle Build Myself A Home (Album Delta Time, met o.a.Terry Evans en Ry Cooder), Way Down in The Hole, 61 Highway, dan de ‘Braintwister’ Minnibelle, Sidewalk Hobo, een Rolling Stones nummer en als laatste (de sopranen zijn dan al weg) Take Me To The Station met de tekst “Once I was a rich man and Now I am so poor’.

Arm ben je nooit met zo’n talent!


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Pharis Jason Romero

Traditionele rootsmuziek van PHARIS & JASON ROMERO

Liefdevol en muzikaal echtpaar verblijdt Blue Room Sessions

PHARIS & JASON ROMERO, het sympathieke en muzikale echtpaar uit het 700 inwoners tellende Horsefly British Columbia, heeft het in het dagelijkse leven druk met twee kleine kinderen en een shop met zelf gefabriceerde banjo’s. Helaas is die onlangs verwoest door brand. Maar gelukkig zijn beelden nog op Vimeo te zien.

Pharis Romero
Pharis & Jason Romero

Traditionele rootsmuziek
Wat vooraf ging. Zowel Jason Romero als Pharis speelden al tientallen jaren en hielden van traditionele rootsmuziek. Een ‘postillon d’amour’, een zelfgemaakte banjo, een aantal krassende oude platen, en een vliegvis uitstapje leidden in 2007 tot een ontmoeting. Pharis stuurde Jason Romero een kopie van Tupelo Blues uit 1928 en drie maanden later zijn ze getrouwd.

Pharis Romero
Pharis

Naast een aantal eigen songs spelen zij vanavond ook diverse traditionals, rijk voorzien van de persoonlijke Jason Romero touch. Jason speelt op gitaar en banjo, op een aparte ‘fingerpicking way’. Pharis volgt hem naadloos op akoestische gitaar. Blue Room Promoter Ad van der Laan kijkt al maandenlang uit naar dit optreden en zal vanavond niet worden teleurgesteld….

Pharis Romero
Pharis en Jason Romero in Blue Room Sessions

Ze zijn voor het eerst in Nederland en hebben een nogal dramatische en hilarisch door Pharis beschreven trip van 5 dagen achter de rug. Maar daarvan is niets meer te merken. Het echtpaar prijst het fantastische voorjaarsweer en begint de eerste set met het traditioneel klinkende Where’s The Gamblin’ Man, gevolgd door Sweet Old Religion, van hun gelijknamige en veelgeprezen 4e album. De intro doet, heel even maar, denken aan een Griekse Sirtaki.

Pharis Romero
Pharis groeide op tussen cowboys en wilde dieren

Tussendoor vertelt Pharis over hun dagelijkse leven in Horsefly waar sinds 1800 drie generaties van haar familie wonen. Opgroeiend tussen cowboys en helden als Merle Haggarth, Willie Nelson, Hank Williams en Waylon Jennings trotseerde zij grizzlyberen en wolven maar het meest bang is ze voor voor de eland!
Old World Style is een ode aan cowboys. Er wordt zelfs in gejodeld. Jason komt eigenlijk uit California maar is nu officieel een ‘Canadian Citizen’. Hij voelt zich thuis in de kleine gemeenschap tussen de Cariboo Mountains en het Quesnel meer.

Pharis Romero
Jason Romero

Songs als The Salesman en het liefdevolle You are The Best Thing bewijzen hoe perfect het echtpaar Pharis en Romero op elkaar is ingespeeld. Zowel vocaal als instrumentaal. Voor de pauze volgen nog een aantal nummers als Salt & Powder en traditional Out On The Western Plains. Een oud kinderliedje (The Cat and The Fiddle) is vakkundig omgebouwd tot een volwassen ‘political thriller’. Een klassieker van the Lilly Brothers John Henry is de afsluiter van de eerste set.

Tweede set

Pahris Romero
Old tunes uit de Appalachen

De tweede set begint met het instrumentale Lost Lula. Dan voor ons, het publiek, spelen Pharis en Romero een oudje…Ballad of Old Bill. Ook de ‘sing a long’ ontbreekt deze keer niet. Het publiek zingt zacht “I say the time is now”. Na Age Old Dream ook een heuse smartlap Lonesome and I’m Going Back Home, fantastisch vertolkt, elkaar af en toe diep in de ogen kijkend. Er wordt gedanst, getokkeld en heel mooi gezongen bij Long Gone Out West Blues en A Wanderer I’ll Stay.

Tijdens de toegift spelen Pharis en Jason Romero een aantal ‘old tunes’ uit de Appalachen rond 1910, met af en toe een domme tekst (aldus Pharis) destijds dienend als geheugensteun voor het onthouden van de tune. Wellicht dat zij daarom eindigen met het waarschijnlijk door Justis Begley geschreven Hang Me oh Hang Me…(maar hang me daar niet aan op).


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Anne Soldaat Yorick van Norden

De helden van Anne Soldaat en Yorick van Norden

Unsung Heroes is een prachtige ‘trip down memory lane’

Anne Soldaat en Yorick van Norden presenteren onder de noemer Unsung Heroes een vijftiental songs. Het is een ander optreden dan gebruikelijk voor Blue Room Sessions. Met heel veel vaart in woord en beeld wordt het publiek deelgenoot van wat de beide heren ooit heeft geraakt en waarom juist déze songs.

Eerste set

Anne Soldaat Yorick van Norden
Anne Soldaat

Anne Soldaat en Yorick van Norden beginnen met Tight Rope van Leon Russell (1942-2016), die samenwerkte met onder meer Phil Spector, Joe Cocker enThe Byrds. Ook speelde Russell op het Concert voor Bangladesh opgezet doorr Beatle George Harrison. Dan volgt Lydia, een “one-hit-wonder” van Dean Friedman met Van Norden op piano en Soldaat op elektrische gitaar.

Anne Soldaat Yorick van Norden
Yorick van Norden

Van de experimentele Welshman John Cale (ook uit 1942) speelt het duo I Keep A Close Watch. Cale studeerde altviool en ontmoette in 1965 tegenpool Lou Reed wat resulteerde in de Velvet Underground. “Moet je oude helden nog willen zien” vraagt Yorick van Norden zich hardop af nadat hij onlangs nog een concert bezocht.

Er zijn vanavond ook vrouwelijke helden. Een daarvan is de helaas te vroeg overleden Sandy Denny van folkband Fairport Convention. Geen makkelijke vrouw maar een wandelende vulkaan aldus de heren… “She would eat you for breakfast”. Fotheringay gaat over de overpeinzingen van Mary Queen of Scots in het gelijknamige kasteel vlak voor haar executie. Mooi hoog gezongen door Anne Soldaat.

Anne Soldaat Yorick van Norden
Anne Soldaat

De eveneens te vroeg overleden Tim Buckley passeert daarna de revue met Song For The Sirens. Deze song kreeg meer bekendheid door de uitvoering van This Mortal Coil.
Naast oude helden ook een eigen “happy song” van Van Norden. Song for You van het het album The Jester (vernoemd naar hofnar Yorick uit Shakespeare’s Hamlet). Van Norden is overigens genomineerd voor een Edison.

Anne Soldaat Yorick van Norden
Yorick van Norden – The Jester

De eerste set sluit af met How Sweet To Be an Idiot  van Neil Innes van Bonzo Dog Doo-Dah Band, een parodie op The Beatles wat hem voor de rechter bracht. Mooie Beatle-waardige samenzang met indrukwekkend gitaarspel.

Tweede set
Een andere held is de door drank en wanderlust geteisterde Gerry Rafferty. Het uit de tijd van The Humblebums stammende Over The Hill And Far Away wordt voorafgegaan door een terugblik op een tienjarige Yorick Van Norden die de platenzaak ‘Het Schijfhuis’ van de excentrieke Menno bezocht. Daar kon alles, zelfs de junks brachten er vaak de nacht door. Weldoener Menno zat achter in zijn zaak tussen de lavalampen en gaf Yorick stapels platen mee om thuis te luisteren. Het begin van een intensieve muzikale interesse.

Anne Soldaat Yorick van Norden
Platen luisteren van Het Schijfhuis

De beschrijving ‘held van de avond’ is voor Michael Farneti met Goodmorning Kisses. Deze man leed onder het gebrek aan erkenning, maar vanavond wordt dat goedgemaakt inclusief een opzwepende beat. Dan het relaas van pianist Nicky Hopkins, de beste popartiest die ooit geleefd heeft, aldus Van Norden. Hij speelde onder andere met The Kinks en The Rolling Stones en dan voornamelijk de mineur partij die Ian Stewart (Stones) weigerde te spelen. Deze golfliefhebber moest vaak wachten tijdens opnames…vandaar het vrolijke nummer Waiting For The Band, met Van Norden op de Höffner vioolvormige basgitaar, het model dat bekend werd door Paul McCartney in zijn Beatles-periode en daarna.

Anne Soldaat Yorick van Norden
Höffner basgitaar

Nog meer helden volgen, zoals Vashti Bunyan met Winter Is Blue, mooi twee-stemmig uitgevoerd. Zelfs ‘onze’ Louis Couperus verschijnt op het scherm tijdens Another Day In London Town van het nieuwe album The Jester. Uitstekend gitaarspel van Anne Soldaat die indrukwekkend hoog kan zingen.

Anne Soldaat Yorick van Norden
Anne Soldaat

Met een perfecte intro van twee gitaren en Byrds-achtige zang volgt The Door Into Summer van Michael Nesmith, lid van de legendarische groep The Monkees (die toch écht heel goed konden zingen al werd het tegendeel wel eens beweerd). Leuke bijkomstigheid…Nesmith’s moeder werd schatrijk na de uitvinding van Tipp-ex.

Met een toegift van Gerry Rafferty’s Late Again eindigt deze heldentrip down memory lane… een boeiende inkijk in de muzikale smaak van Anne Soldaat en Yorick van Norden, twee zeer begaafde muzikanten.

Anne Soldaat Yorick van Norden
Blue Room Sessions

Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar
Meer info op Blue Room Sessions

Dieter van der Westen Band

Dieter van der Westen Band sfeervolle en enthousiaste show

Americana hoeft niet per se uit Amerika te komen

Ze zijn zichtbaar blij elkaar te zien de zes leden van de Dieter van der Westen Band. Doorgaans spelen zij in andere gezelschappen, maar vanavond zijn ze bij elkaar voor een sfeervolle en enthousiaste show. De voorheen oranje gekleurde zaal is voorzien van nieuw licht in blauwe tinten. De Blue Room is er klaar voor.

Dieter van der Westen Band
Dieter van der Westen Band

Dieter van der Westen Band
De band, dat zijn de broers Dieter (zang, gitaar) en Eric van der Westen op de contrabas, Gijs Anders van Straalen op drums, Mirte de Graaff op viool, Gare du Nord-lid Aron Raams op de elektrische gitaar en Joost Abbel op dobro en 5-string banjo.

Dieter van der Westen Band
Mirte de Graaff

De eerste set begint met Me And You van het gelijknamige nieuwe album. Dieter heeft een warme relaxte stem. De klassiek geschoolde De Graaff zet meteen de toon met haar virtuoze vioolspel. Come Come Come wordt voorafgegaan door een percussie hoogstandje van Van Straalen die vooraan op het podium gaat zitten. Bijna etherische – ijle –  klanken komen van een grote kruik en een soort klankschalen. Niet vreemd als je bedenkt dat hij drumt bij Yoga concerten. Eric van der Westen komt uit de jazzwereld en imponeert met zijn ‘zingend’ basgeluid wat beïnvloed lijkt door de legendarische Amerikaanse bassist Charlie Haden.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ontstaan uit sentiment en denkend aan oude vrienden volgt Driving Home. Kon een bekende Brit tenminste nog aanschuiven aan de kerstdis…ónze hoofdpersoon rijdt alléén naar huis onder ontspannen klanken van mondharmonica en viool. Mooi nummer met meerstemmige zang.

Sometimes is een ode aan Van der Westen’s droomvrouw en wordt voorafgegaan door een indrukwekkende gitaarsolo van Raams. For The Lost Ones is een rustig nummer van het vorige album Old Oak Tree uit 2016. Lay Me Down is dan weer een echt folky nummer, met name door Abbel’s banjo-klanken gecombineerd met mooie intervallen van De Graaff.

Dieter van der Westen Band
Dieter van der Westen

Van der Westen memoreert aan zijn jeugdvakanties in Italië waar hij bevriend raakt met Simon. Elk jaar treffen ze elkaar. Deze vriendschap eindigt als Simon op 26 jarige leeftijd overlijdt bij een auto ongeluk. Het gevoelige The Days Go By is aan hem opgedragen.

Tweede set

Dieter van der Westen Band
Dieter van der Westen Band

Yellow Green van het album Save My Memories uit 2008 is geïnspireerd door vele tractor ritten door de velden met broer Leon, die vanavond ook aanwezig is net als moeder Van der Westen. Speciaal voor haar Old Oak Tree van het gelijknamige album uit 2016. Het laatste nummer is Miss You More. Het applaus is ovationeel.

Tijdens de toegift klinkt een zeer enthousiaste uitvoering van de traditionele Amerikaanse folksong Jesse James. Het publiek staat op en klapt mee, de muzikanten spelen vrolijk in polonaise verder. Het is een mooie avond met stuk voor stuk topmuzikanten. Dat Americana niet per se uit Amerika hoeft te komen is hiermee bewezen.

Dieter van der Westen Band
Applaus van De Blue Room

Dieter van der Westen Band speelde achtereenvolgens: Me And You, Come Come Come, Driving Home, Sometimes, For The Lost Ones, Lay Me Down, The Days Go By, Strange World. Tweede set: Yellow Green, Stranger, Save My Memories, Old Oak Tree, Heart Of Mine, Miss You More, Jesse James.


fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Catherine MacLellan

Catherine MacLellan draagt oeuvre van haar vader uit

IJzersterke songs en loepzuivere vocalen in de Clubzaal van Blue Room Sessions

Catherine MacLellan oogt energiek voor aanvang van haar show in de Blue Room Sessions. Ze heeft er duidelijk veel zin in. Haar begeleider, Chris Gauthier. daarentegen zit aan de dubbele grogs. Hij is grieperig en dat is te zien aan zijn gezwollen ogen. Maar dankzij veel donkere rum en heet water met citroen slaat hij zich vanavond manmoedig door de achttien songs.

Catherine MacLellan
Chris Gauthier en Catherine MacLellan

De composities van Catherine MacLellan  zijn ijzersterk en ze zingt loepzuiver. Gauthier oogst bewondering door zijn ingenieuze melodielijnen op de Gretsch, al dan niet met slide. Catherine MacLellan gaat van start met The Raven’s Sun, titelsong van het gelijknamige album uit 2014. Van dit album volgen nog een aantal songs zoals Don’t Call Me Stranger, Tell me Luella, Beneath the Linden, Jack’s Song en Winter Spring.

Catherine MacLellan
Catherine MacLellan

Prince Edward Island
Catherine MacLellan is afkomstig van het rustige Prince Edward Island in het oosten van Canada en vertelt met veel warmte over de natuur en de bergen aldaar. Als teenager was zij een verlegen kind. Na een donkere periode toen haar vader, de iconische songwriter Gene MacLellan, in1995 zelfmoord pleegde ontdekte ze wat een groot artiest hij in werkelijkheid was. Jaren later draagt zij zijn oeuvre uit op diverse albums en via een uniek ‘nalatenschap project’ If It’s Alright With You: The Songs of Gene MacLellan uit 2017.

Catherine MacLellan
Blue Room Sessions

Er gaat een golf van herkenning door het publiek als zij een aantal nummers vertolkt van dit laatste album o.a. Put Your Hand In The Hand en, op verzoek, Snowbird, het bekendst geworden door de vertolking van Ann Murray.

Tweede set

Catherine MacLellan
Catherine MacLellan

Catherine MacLellan start solo met een song voor haar oma, Tell me Louella. Nadat Gauthier is teruggekeerd vertelt ze over de onfortuinlijke dood van twee vissers en de impact die dat had op een kleine bevolkingsgroep zoals die van haar eiland. Zij schreef hier uiteraard een song over. Voor haar huidige partner schreef ze een love song Sweet By By of Emmet’s song geheten (een achteraf opgeraapte setlist is niet altijd betrouwbaar). De laatste song is een cover van Joni Mitchel’s Big Yellow Taxi.

Catherine MacLellan
Chris Gauthier

Na een daverend applaus geeft het duo nog één toegift met een weergaloos spelende Gauthier op gitaar met Take A Break …en dat is precies wat ze doen.

Het was een bijzonder mooi en ingetogen concert van Catherine MacLellan, één van Canada’s meest geliefde singer-songwriters en haar perfect begeleidende sympathieke muzikale partner. Samen zorgden ze voor een indrukwekkende performance in de Clubzaal van de Verkadefabriek.


Foto’s” Wies Luijtelaar
Dank aan Blue Room Sessions

Barrelhouse

Barrelhouse maakt zijn faam meer dan waar

Publiek reageert overenthousiast op legendarische bluesband

Ontstaansgeschiedenis Barrelhouse
Barrelhouse is een band die na 40 jaar cluboptredens nog steeds dezelfde energie, intimiteit en vitaliteit heeft als bij het eerste optreden in bijna oorspronkelijke bezetting. Zondag 17 februari was de band te zien in Willem Twee popppdium.

Barrelhouse
Barrelhouse

Barrelhouse heeft sinds oprichtingsjaar 1974 ruimschoots haar sporen verdiend in de blues en roots-scene. De band, ontstaan uit de Oscar Benton Bluesband en opgericht te Haarlem is niet weg te denken uit de Nederlandse blues-geschiedenis. Barrelhouse ontleent zijn naam aan de bijnaam van pianist Han van Dam, die destijds Barrelhouse Baily werd genoemd.

Barrelhouse
Tineke Schoemaker

Tineke Schoemaker
In 1975 verscheen het eerste titelloze album van Barrelhouse. Ongeveer vijftien albums en 45 jaar later speelt de band nog praktisch in dezelfde bezetting met frontvrouw Tineke Schoemaker (ze was er van ’84 tot ’93 even tussenuit), Johnny Laporte (gitaar), Guus Laporte (gitaar), Han van Dam (piano), Bob Dros (drums) en Jan Willem Sligting (bas).

Barrelhouse
Beste blueszangeres Nederland 2012

In 2012 werd Schoemaker verkozen tot beste blueszangeres van Nederland en toegelaten tot de Dutch Blues Hall of Fame. In 2017 kreeg ze een EDISON Jazzism publieksprijs 2017 voor het album Almost There.

Kleine Zaal
Deze zonnige zondagmiddag staat de band in de Kleine Zaal van Willem Twee poppodium. Ze hebben zin in deze jubileumtour en zetten meteen goed in met Every Night is Saturday Night. Het publiek oogt verrassend jong, maar toch kan het merendeel de nummers meezingen. Zangeres Tineke Schoemaker zingt vol overgave en beweegt soepel over het te krappe podium.

Deze diashow vereist JavaScript.

De twee broers Laporte swingen nog steeds de pan uit. JW Sligting hanteert relaxed de bas en contrabas en drummer Bob Dros drumt strak en vol overgave en trekt daarbij, op zijn zachtst gezegd, zéér expressieve gezichten. En dat alles geweldig begeleid door Han van Dam op orgel /piano. Dat doet hij soms in boogie-woogie-stijl en dan weer in vintage-blues stijl.

Barrelhouse
Guus Laporte

Oude hits
De eerste set is een aaneenschakeling van oude hits. Achtereenvolgens klinken Every Night is Saturday Night, Got To Get Together, Callin’ Out Your Name, Drink Your Wine, Only a Fool, Calling Albert (over Albert Collins). Uit 1974  de nummers Why Won’t You Make up Your Mind en You Don’t Have To Go.

Barrelhouse
Bob Dros

Na de pauze spelen ze werk van het laatste album Almost There (er is ook een verzamelbox meldt Schoemaker herhaaldelijk), zoals Hard Feeling en een door Schoemaker geschreven gospel I Wish I Could Pray. Dan volgt Lonely Together en het bekende Beware, Drink Your Wine, Down the Alley, Almost There, Don’t Hold Your Breath en In The Moon.

Barrelhouse
Han van Dam

Het overenthousiaste publiek brult luidkeels om “nog een liedje” en Barrelhouse is zonder al te veel moeite over te halen. Ter plekke wordt een titel bedacht: Let Me Love You. Dan besluit de piano van Van Dam er tijdens het laatste nummer mee te stoppen en raakt niet meer aan de praat. Maar who cares…het publiek is tevreden en Barrelhouse ook.

Fotografie: Wies Luijtelaar


Barrelhouse
CD Box Barrelhouse

Barrelhouse bestaat 45 jaar en op 1 februari is een CD boxset uitgebracht met nagenoeg het hele oeuvre van deze legendarische band. Een aantal albums verschijnt voor het eerst op CD. En ook niet onbelangrijk, de vormgeving van de box is een lust voor het oog.

De box omspant de drie periodes die Barrelhouse heeft doorlopen: de beginfase duidelijk in het voetspoor van de blues-iconen, de groei naar een mix van blues, soul en pop en de derde periode waarin de band naar een eigen sound is uitgekristalliseerd en uiteindelijk zelf een icoon is geworden.