STRAF

STRAF levert professioneel feest met diepere lagen

Brabantse polderpolka band nodigt iedereen uit om mee te deinen op hun wereldmuziek

Voor muziekliefhebbers staan vrijdag 5 augustus de zeven kapiteins van de Brabantse polderpolka band STRAF op het programma van Theaterfestival Boulevard. De muziektent staat op een vertrouwde plek, die van de Parade in de schaduw van de Sint Jan.

STRAF

STRAF
STRAF

Het Boulevard gedruis is dit jaar iets compacter in het Zuiderpark neergestreken, maar op de Parade staat de vertrouwde tent met tribune en dansvloer. Elke avond om 23:00 uur speelt hier een band en deze keer is dat de Nederlandstalige band STRAF. Aanvankelijk onbekend met deze muziek zie ik aan de Straf T-shirts in het publiek dat er toch wel wat te verwachten valt. Dus snel een ticket gekocht en me gemengd in de massa.

Op het podium een 7-tal muzikanten met een indrukwekkend aantal instrumenten die ze ook allemaal bespelen en soms ook afwisselen met elkaar. De saxofonist valt op door zijn kleding, kleinere gestalte met af en toe een enorme saxofoon met een geluid dat me aan de band Morphine doet denken. De hele band wordt gekenmerkt door de veelzijdigheid aan instrumenten, het om beurten zingen en de vaart achter alle nummers.

Ik hou het kort. Ik kende de band niet. Ik ging ooit naar een concert van de Kift en daar doet het mij aan denken. Ik ben zeer onder de indruk van de professionaliteit op het podium. Het publiek is in opperste feeststemming. Ik zie mensen die ik ken als bedaarde (en soms bejaarde) cafégangers nu enorm hoog opspringen, de armen zwaaiend in de lucht. De band oogt feestelijk, is het ook, maar bovenal erg gepassioneerd en briljant op de diverse instrumenten.

STRAF
gepassioneerd en briljant

Ik kan het niet mooier zeggen en sluit dan ook af met de woorden op de site van hun boeker Monkeyman (Kees Spruit):STRAF stookt zijn eigen sound met het bloed op de tong en het hart onder de riem. Een geluid dat soms denken doet aan Mano Negra, Kaizers Orchestra, de Kift en Tom Waits. Zeven kapiteins, op een zinkend schip, die de polders en de zeeën bevoeren. Aanstekelijk, oorspronkelijk en diep gepassioneerd speelt STRAF hun Brabantse wereldmuziek tot iedereen aan boord meedeint. STRAF weet dat er in de reddingssloep geen plaats voor iedereen zal zijn, maar voor de overblijvers speelt straf vol overgave tot de allerlaatste doodskreet is weggestorven.

Zeven kapiteins
Deze zeven kapiteins op het zinkend schip zijn:Lambèrt Verhoeven: accordeon & zang, Pill van Kempen: akoestische gitaar, trompet, banjo & zang, Jeffrey Willems: elektrische gitaar & zang, Peter Dupont: alt- en bassaxofoon, accordeon, voetpomptoeter & zang, Leon van Egmond: trombone, mondharmonica & zang, Wannes Rombouts: basgitaar & contrabas en Kees Swanenberg: drums & zang

Marble Waves

Marble Waves is veel meer dan een folkband

Close harmony van de bovenste plank van een goed op elkaar ingespeelde band in Blue Room Sessions

Dit concert werd al twee keer uitgesteld, maar dan is het toch zover, Marble Waves is aanwezig en wel met vijf man sterk. De band afkomstig uit onder andere Amsterdam en Utrecht bestaat sinds ongeveer 2018 uit singer/songwriter en op de mandoline Eveline Armina Haverlag, (winnares van RTL4’s I Can See Your Voice 2020), gitaristen Frank Geerlings en de onlangs toegetreden Merel van ‘t Hooft, bassiste Amé Staal en drummer Rutger Louwerse.

Marble Waves

Marble Waves
Marble Waves

We hadden nog nooit van Marble Waves gehoord, maar afgaand op enkele nummers op social media leek het een goede keuze voor de Blue Room Sessions, maar het blijft dan toch spannend. Die vrees blijkt ongegrond want wát een goed op elkaar ingespeelde band staat hier vanavond op ons podium. Close harmony van de bovenste plank door de krachtige mooie stem van Eveline en de achtergrondzang van Amé, Merel en Rutger. En dat alles gecombineerd met uitstekende begeleiding van gitaren, drums en bas.

Marble Waves
Eveline Armina Haverlag

Marble Waves starten met Endless Drifting, gevolgd door hun eerste nummer uit 2020, het aanstekelijke Through The Dark, een echt Americana nummer. Naast een aantal zeer goed uitgevoerde eigen nummers laat de band zien dat ze ook hun klassiekers goed kennen. Zo horen we een aantal zeer goed uitgevoerde covers waaronder Helplessly Hoping van Crosby, Stills & Nash en The Chain van Fleetwood Mac.

Rutger Louwerse
Rutger Louwerse

Dat nummer was tot voor kort onbekend bij de redelijk jonge drummer Rutger. Hij moest het met lichte dwang instuderen en nu vertolkt hij het met verve. Tijdens Calm After The Storm van de Common Linnets krijgt Amé last van haar stem, maar dat is vooral als ze wil praten. Qua zang merken we er niet veel van. Een haastig aangereikt gember-theetje lijkt te werken. Haar uitstekende bas-partijen lijden er sowieso niet onder.

Amé Staal
Amé Staal

Dan weer een eigen nummer, Warmer in These Lights op sprookjesachtige wijze ingeleid door Eveline. Van First Aid Kit, toch niet de minste, vertolken ze ook weer zeer verdienstelijk Fireworks. De daaropvolgende nummers gaan over dromen, opkomende en tanende liefde (Love Sick), verraad (Start A Fire). Het publiek zingt mee op de klassieker Jolene van Dolly Parton en Shocking Blue’s Venus. Dan het wonderschone thema nummer van Marble Waves; Caught In The Current met opvallend gitaarspel van Geerlings.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Als toegift komt de hele band naar voren. Zonder microfoon en in mooie close harmony sluiten zij de avond onder luid applaus af met een nummer van de EP Stay With Me.

Wij kijken uit naar het binnenkort te verschijnen nieuwe album waarvan ze vanavond al een fantastische voorproef gaven.


Setlist: o.a. Endless drifting, Butterfly, Through The Dark, Moon & Mars, The Chain (Fleetwood Mac), Helplessly Hoping (Crosby Stills, Nash), Warmer In These Lights, Fireworks, This Is The Life, Extra Ordinary, Balloon, Paradise, Wash Away, Start A Fire, Calm After The Storm, Venus, Love Sick, Jolene (Dolly), Caught In The Current, Stay With Me

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

The Jellyman’s Daughter

The Jellyman’s Daughter geeft intiem concert

Schotse duo haalt inspiratie uit de Amerikaanse traditionele folk met invloeden van soul, country en bluegrass

Maandag nam ze voor het eerst een tattoo. Als je toch in Amsterdam bent, is dat een logische keuze volgens Emily Kelly van The Jellyman’s Daughter en ze toont enthousiast haar onderbeen, waarop een nog verse slang kronkelt. Samen met partner Graham Coe zijn zij sinds 2012 een duo. In 2014 verscheen hun debuutalbum The Jellyman’s Daughter, dat lovende recensies kreeg. Daarna volgde in 2018 een tweede album, Dead Reckoning, dat meer diepgang in hun muziek bracht.

The Jellyman’s Daughter
Jellyman's Daughter
The Jellyman’s Daughter – Blue Room Sessions

Het Schotse duo komt uit Edinburg en haalt veel inspiratie uit de Amerikaanse traditionele folk met invloeden van soul, country en bluegrass. Het zijn ook goede songwriters. Naast de toonaangevende cello zijn het vooral de harmonieuze stemmen van Emily and Graham die opvallen. De arrangementen zijn veelal gecreëerd rond deze cello, die Coe energiek en op een opvallend mooie manier bespeelt. Ook neemt hij regelmatig de gitaar en mandoline. Jamie Frances begeleidt hen uitstekend op de banjo.

Deze slideshow vereist JavaScript.

The Jellyman’s Daughter start met een nieuwe song Ok Now, die binnenkort uitkomt op hun nieuwe album. Een ruzie tussen Kelly en Coe resulteerde in het ‘sorry-lied’ Anna. Kelly heeft een zuivere hoge stem en qua zang zijn beide partners in ‘close harmony’ met elkaar, zoals bij We Talk Over Coffee. De songs zijn over het algemeen rustig met mooie melodieën. Het hoog gezongen Ryland (Under The Apple Tree) is een cover geschreven door onder meer Sara Watkins, Sarah Jarosz en Aoife O’Donovan (I’m With Her).

existential crisis & scary things

Jellyman’s Daughter
Emily Kelly

Kelly vertelt over hun ‘existential crisis’ en de drang om ‘scary things’ te ondernemen omdat het leven nu eenmaal kort is. Ze planden in 2020 een achteraf nogal apocalyptische wereldtour en nét gearriveerd in Australië moesten ze al weer terug onder andere door een aantal branden respectievelijk door covid. Dat leidde dan wel weer tot de song Wake Up Call van de gelijknamige EP uit 2020. Over crisis gesproken; twee dagen voor haar 30e verjaardag werd Kelly plotseling aan één kant doof. Niks hielp, ook het experimentele circuit niet. Een ramp voor een muzikant, maar ze raakt er nu een beetje aan gewend vertelt ze.

The Jellyman’s Daughter speelt vanavond ook enkele covers waaronder die van Robert Johnson Come On In My Kitchen. Als toegift een Gillian Welch song Dear Someone. Al met al is het een intieme avond met een aandachtig luisterend publiek, een charmant koppel en een kundige banjospeler. Een mooie mix van Americana en het prachtige Schotland.


Setlist: OK Now, Anna, We Talk Over Coffee, Perseverance, Wake Up Call, Ryland (Under The Apple Tree), Tweede set: Come On In My Kitchen, When It’s Right, Giving Up, Worst Of It All, Joni, Don’t Forget, I Hope.Toegift: Dear Someone

Fotografie: Wies Luijtelaar

Van Wyck

Van Wyck een episch verhaal in muisstille zaal

Boeiend relaas van de mystieke zoektocht The Epic Tale Of The Stranded Man gooit hoge ogen

De verwachting is hoog gespannen voor het optreden van Christien Oele en haar band Van Wyck. De zaal is dan ook volledig uitverkocht. Zij wordt begeleid door Reyer Zwart op gitaar en (contra) bas, drummer Rowin Tettero en toetsenist Paul Bond. Ik ga het hier één keer noemen omdat ik het gedurende de voorstelling zowat bij elk nummer heb genoteerd; de zang is subliem, evenals de begeleiding, soms ontroerend subtiel, dan weer opvallend energiek.

Van Wyck

Van Wyck
Van Wyck – Christien Oele en Reyer Zwart

Na de fraaie albums An Average Woman, Molten Rock en God Is In The Detour gooit zij momenteel hoge ogen met het nieuwe album of eigenlijk een ambitieus project, The Epic Tale Of The Stranded Man.

Christien betovert het publiek met het boeiende relaas van de mystieke zoektocht van een man naar zijn identiteit, nadat hij is aangespoeld op een wonderschoon eiland. Een plek met vreemde bewoners, een kasteel, monsters, grotten en bergen.

Deze slideshow vereist JavaScript.

De band start met de eerste twee nummers van het album, The Stranded Man, gevolgd door Innocent. Gaandeweg maken wij kennis met de wonderlijke figuren die de man op zijn tocht tegenkomt. Eerst nog het lieve meisje, de Seaweed Seller. Daarna wordt het grimmiger met de ‘rampspoedbrengster’ The Havoc Wreaker. Het wordt nóg onheilspellender tijdens het keuze-dilemma van Lola With The Light Eyers of The Way Out en de altijd de waarheid vertellende Ciceline. Het is jammer om hier het hele verhaal te vertellen zonder het tekort te doen. Het is een aanrader om het live mee te maken. Na The Smiling Prophet is het een goed moment voor de pauze, waarna tijdens de tweede set het verhaal wordt voortgezet. Daarna volgen een aantal nummers van het album Molten Rock met het bijna religieuze Lead Me On.

Carolina’s Anatomy gaat over de schoonheid van vriendschap. Christien schetst de sfeer van een Berlijnse techno-nachtclub waar zij aanvankelijk niet door de lelijkheid heen kon kijken. Maar als haar vriendin solo dansend de vloer betreedt wordt alles daar prachtig, net als de song overigens.

Van Wyck
vol overgave

Het sfeervolle Make Of Me wordt vol overgave en met de armen wijd gespreid vertolkt. Dan volgt nog een indrukwekkende toegift met de nummers Listen To You Breathe en An Average Woman. Tekstueel en muzikaal sowieso goed voor een geweldige afsluiter. Gedurende het hele concert kon je een speld horen vallen. Dit in tegenstelling tot het oorverdovende applaus na afloop van dit meer dan unieke optreden. Dit vraagt om meer. Volgend jaar dan maar?


Setlist: The Stranded Man, Innocent, Seaweed Seller, The Havoc Wreaked, Lola With The Light Eyes, Pond Floor Dwellers, Ciceline, The Smiling Prophet, The Dragon, The Way Out, Maybe, Lead Me On, Carolina’s Anatomy, Make Of me, The Rock Steady Creeper.Toegift: Listen To You Breathe, An Average Woman

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Anya Hinkle Trio

Anya Hinkle Trio echo in the Appalachian Mountains

Blue Room Sessions verrassend met authentiek traditioneel concert van drie indrukwekkende artiesten

Sinds november vorig jaar eindelijk weer een band uit de USA en wel de Anya Hinkle Trio met een traditioneel en eigen geluid. Anya Hinkle, komt uit Asheville, North Carolina en beschikt over een zuiver en kenmerkend stemgeluid en speelt gitaar.

Mary Lucey begeleidt haar op contrabas en banjo en is tevens een getalenteerd zangeres. Zij zingt praktisch op elk nummer mee en beiden zijn fantastisch op elkaar afgestemd. Bedenk daarbij dan nog een virtuoos geluid op de dobro van Lucey’s echtgenoot Billy Cardine en dan weet je dat de avond garant staat voor een bijzondere ervaring.

Anya Hinkle Trio

Anya Hinkle Trio
Anya Hinkle (l) en Mary Lucey

De eerste set start met het vlotte The Hills Of Swannanoa refererend aan de high mountains of Appalachia. Daarna het eveneens vlotte Why Women Need Wine van het vorig jaar uitgebrachte album Eden And her Borderlands. Na in verschillende bands o.a. Tellico te hebben gespeeld was de lockdown toch ergens goed voor en zat de inspiratie zelfs in de perzikboom met een mooi nummer als Lady Luck en een solo album tot gevolg.

Anya Hinkle Trio
Anya Hinkle Trio – donatie Oekraïense vluchtelingen

De dag dat de oorlog in Oekraïne begon, (“he did it”) resulteerde in één dag tot het nummer Nightingale. Dit bleek na wat zoekwerk, de meest gerespecteerde vogel van dit land te zijn en staat voor liefde en hoop. De opbrengst heeft Hinkle in zijn geheel gedoneerd aan Oekraïense vluchtelingen. Tijdens dit nummer klinkt Cardine’s dobrospel opvallend goed, net als op het rustige instrumentale Meditation Beyond The Shores Of Darkness.

Hinkle’s echtgenoot komt uit Japan, waar zij inmiddels ook veel succes heeft. Tijdens My Blue Heaven zingt ze zelfs een gedeelte in het Japans. De veelzijdigheid in de zang van Hinkle blijkt uit Eden and her Borderlands, de titelsong van het album, prachtig gezongen en klinkt als Natalie Merchant lees ik in mijn notities. Toch ook niet de minste.

Wat verder grote indruk maakt is Bengali een instrumentaal nummer op Cardine’s dobro waarbij ik me in India waan, hoewel ik daar nog nooit ben geweest. Wat een kunstenaar op dit instrument!

Billy Cardine
Billy Cardine dobro

Dan een nummer wat door John Prine bekend is geworden, maar vanavond zeker zo mooi klinkt, That’s How Empire Falls. Na de grote contrabas neemt Mary Lucey de banjo ter hand waarna nog enkele nummers volgen en zij swingend afsluiten met een mooie gospelachtige song ‘Halleluja’ I Belong To The Band en dat is maar goed ook.

Wij waren getuige van een authentiek concert van het Anya Hinkle Trio in traditionele sfeer met drie indrukwekkende artiesten. Die Blue Room Sessions zijn soms onverwacht een grote verrassing!


foto’s: Wies van Luijtelaar

Setlist Anya Hinkle Trio:
The Hills Of Swannanoa, Why Women Need Wine, West Of The Cumberlands, Lady Luck, Happy Hollow, Nightingale, Meditation Beyond The Shores Of Darkness, Courage.
Tweede set; Ballad of Zona Abston, My Blue Heaven, Eden and her Borderlands, Bengali, That’s How Empire Falls, Walnut Tree, I’ve Endured, Forsaken Winds. High Country, I Belong To The Band

Hans Theesink

Hans Theessink is een mondiaal blues fenomeen

Blue Room Sessions was weer getuige van indrukwekkend optreden van twee talentvolle muzikanten.

Behalve wereldwijd muzikaal blues fenomeen is Hans Theessink een goede verteller van anekdotes. Hij staat ook altijd garant voor een memorabele avond met veel bekende en ook nieuwe nummers.

Hans Theessink

Deze slideshow vereist JavaScript.

Dat het druk zou worden was van tevoren bekend. Hans Theessink heeft vele fans. De keren dat hij in Nederland toert (zijn woonplaats is Wenen) speelt hij doorgaans voor volle zalen. Dat was ook zo toen hij in april 2019 bij ons optrad en dat zorgt ook nu weer voor een uitverkochte zaal. Hij wordt begeleid door mondharmonica-virtuoos Gait Klein Kromhof (o.a. Champagne Charlie).

Theessink is een begenadigd liedjesschrijver die met zijn warme donkere bariton stem en indrukwekkend (slide)gitaarspel, afgewisseld met de twaalfsnaar gitaar en resonator, garant staat voor een memorabele avond met veel bekende en ook nieuwe nummers waaronder een aantal meezingers, die de zaal in hoger sferen brengt. Daarnaast is hij een goed verteller van anekdotes. Dat kan ook niet anders als je sinds de 60’s actief de wereld bereist en overal optreedt.

Hans Theessink
Gait Klein Kromhof en Hans Theessink

Het eerste nummer is een blues klassieker, o.a. vertolkt door Big Bill Broonzy Key To The Highway, refererend aan The Green Mill, een jazzclub in Chicago waar Al Capone ooit de deuren in de gaten hield in geval hij moest vluchten. Onderweg naar de begrafenis van deze Bill schreef Hans Theessink in het vliegtuig naar Chicago Big Bill’s Guitar.

Wishing Well komt van het soloalbum uit 2013. Hierna volgt de sinds 1858 vaak vertolkte klassieker Wayfaring Stranger, ook van dat album net als Take Your Picture. Deze song is ontstaan nadat een dame tijdens een optreden steeds maar foto’s van hem nam (hopelijk geen hint richting Monique en mij).

Hans Theessink
Take Your Picture

Naar aanleiding van zijn onlangs gevierde 74e verjaardag verscheen een dubbelalbum Pay Day, opgenomen met Bluesman Big Daddy Wilson en opgedragen aan de zo door Theessink bewonderde Terry Evans, die hij in ’92 ontmoet en met wie hij een paar albums maakte. Helaas overleed Evans waardoor een gezamenlijk verjaardagsoptreden niet door kon gaan. Ter nagedachtenis aan hem Vicksburg Is My Home.

Pauze
In de pauze een drukbevolkte meet en greet bij de CD-tafel, waarna de tweede set aanvangt.

Virus Blues uit 2020 is geschreven na een noodgedwongen vertrek, midden in een pauze tijdens een optreden in Denemarken, vanwege corona. Meezingen met Payday van het gelijknamige album uit 2021 en officieel van Missisippi John Hurt, is vermakelijk temeer daar een aantal vrouwen achter mij voluit de tweede stem meezongen. Ik vermoed dat het dezelfde twee sopranen zijn die in 2019 ook al furore maakten.

Er wordt overigens veel meegezongen, ook op Old Man Trouble, Slow Train en op Vintage Red Wine, dat hij schreef voor zijn vrouw. Ook de Rolling Stones ontbreken niet, met een eigen versie van Sympathy For The Devil. Een staande ovatie volgt op Slow Train.

Na de toegift, Cab Calloway’s Saint James Infirmery (door Theessink ontdekt op een LP van de Dutch Swing College Band), klinkt een zeer luid applaus. Het publiek, waaronder een grote schare fans, was wederom getuige van een zeer indrukwekkend optreden van twee talentvolle muzikanten.

 


Setlist: Key To The Highway, Big Bill’s Guitar, Wishing Well, Wayfaring Stranger, 61 Highway, Take Your Picture, Vicksburg Is My Home, Virus Blues, Creole Belle, Payday, Sliding Delta, Prison Blues, Old Man Trouble, Vintage Red Wine, Slow Train, Sympathy For the Devil, Saint James Infirmery.

Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Philip Kroonenberg

Philip Kroonenberg herbeleeft Freelance band

Wat meer tijd leidt tot mooie dingen en dat mondt uit in een lang optreden en dito toegift

Singer-songwriter psychotherapeut en rasverteller Philip Kroonenberg (zang, gitaar, ukelele en mondharmonica) staat vanavond op ons podium samen met Aad van Pijlen, die op een hele bijzondere basgitaar, een Fender Telecaster uit 1967, speelt. Omdat het instrument soms kuren vertoont heeft hij een reserve Fender Precisionbass meegenomen, die hij overigens niet hoeft te gebruiken. Aan de rechterzijde, de trots van Den Bosch, de onvolprezen veelzijdige strak- en als het nodig is ook zeer ingetogen drummer Sjoerd van Bommel, die ook nog kan zingen.

Philip Kroonenberg

Philip Kroonenberg
Vlnr: Philip Kroonenberg, Aad van Pijlen en Sjoerd van Bommel

Philip Kroonenberg en de zijnen starten met Natural Causes van het album Grounded uit 1998. Bij Bed Of Roses wordt gerefereerd aan de Freelance band waar de drie elkaar destijds voor het eerst ontmoetten en wat door Kroonenberg wordt beschreven als ‘liefde op het eerste gezicht”. Jazz’n My Legs doet qua intro denken aan Johnny Guitar Watson, waarbij Kroonenberg naast gitaar ook een mooie partij op de mondharmonica speelt.

Streets is een van de dertien nummers van het album Some More Time die zijn ontstaan in de periode dat Philip’s vrouw, journaliste Jellie Brouwer, ernstig ziek was en hij uren in angst doorbracht in de onpersoonlijke wachtkamer van het ziekenhuis. Gelukkig gaat het inmiddels weer goed met haar. Het Caribisch klinkende Some More Time van het gelijknamige album geeft de opluchting weer na een urenlang durende maar succesvolle operatie.

Dan een “liedje van Aad”, Still Up In The Morning van de Freelance Band. Een song over lente, kwinkelerende vogels, waarbij Sjoerd van Bommel naast opvallend drumspel ook nog de rol van de vogel op zich neemt en er vrolijk op los fluit. In de laatste song voor de pauze het vlotte Time and Again, voorafgegaan met wat gepraat over de vrouwen van hun dromen en hoe lang ze al bij elkaar zijn (Aad wint met 43 jaar).

Deze slideshow vereist JavaScript.

Een van de nummers wordt voorafgegaan door een anekdote over ene Judith, een niet al te gemakkelijke vrouw waarbij Philip Kroonenberg geen kans maakte en de titel van de song omdoopte tot Louisiana. Tijdens het Latin klinkend Candy Man speelt Kroonenberg op de ukelele. Wat later volgt is een ‘battle’ met enerzijds Kroonenberg die lustig op de achter-en voorzijde van het instrument trommelt en Van Bommel die reageert met zijn energieke drumspel. Aad staat er intussen ontspannen bij en laat de heren hun gang gaan. Het publiek reageert enthousiast met luid applaus.

Lange toegift
a een toch al lang optreden weet het trio niet van ophouden met een viertal nummers als toegift. Na de laatste keiharde klanken van Party Zone krijgen de heren een staande ovatie, maar dan zijn ze het podium al afgesprongen.

Prachtig gespeeld, gezongen, gebasst en gedrumd!


Setlist Philip Kroonenberg: Natural Causes, Bed Of Roses, Jazz In My Legs, Streets, More hard Times, Lonesome Poetry, Still Up In The Morning, Spirot and The Gut, Dressed To Kill, Time And Again,Tweede set: Some More Time, Gotta Move, Louisiana, Give It To You, Chosen, Travelling Of Making Overtime, War, Candy Man, Yellow Light, Shake well. Toegift: , Midnight Express, When People Die, You And Him And A Dog Named Me, Party Zone

Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Eric Devries

Mooie avond met Song & Dance Man Eric Devries

Eindelijk weer als vanouds volle bak bij Blue Room Sessions met fijne Americana en Bluegrass

Eric Devries heeft een nieuwe band en wat voor een. Hoewel hij al een aantal keren in wisselende maar altijd succesvolle samenstelling bij ons optrad, maakten we onlangs kennis met zijn nieuwste project. Dit gebeurde tijdens Roots in Heusden. Het viertal maakte een dermate grote indruk op ons team dat programmeur Ad van der Laan vanavond erg blij is de band te presenteren in de Clubzaal van de Verkadefabriek.

Eric Devries
Eric Devries
Eric Devries – Song & Dance Man

Op het podium staan Eric Devries (zang, gitaar, mondharmonica en Appalachian Dulcimer), Janos Koolen (banjo, mandoline, gitaar en klarinet) en Lucas Beukers (bas). De heren hebben hun sporen ruimschoots verdiend in de Nederlandse muziekscene. In plaats van vaste violist Joost van Es neemt Kim de Beer zijn rol vanavond met verve over.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Over het nieuwe album Song & Dance Man zag ik al een reeks lovende recensies in binnen- en buitenland voorbijkomen. Devries heeft in deze samenstelling hoge ogen gegooid bij de liefhebbers van het Americana en Bluegrass genre. Van dit nieuwe album speelt hij vanavond een aantal songs, afgewisseld met wat ouder werk en enkele covers.

De band start met de eerste vier nummers van het nieuwe album te beginnen bij Little White Lies en Jericho Walls waarbij violiste Kim de Beer tijdens de intro opvalt. Tijdens Ballad Of A Song & Dance Man spelen De Beer en Koolen mooi samen op viool en mandoline. Soften The Grounds gaat over depressie (het blijft trouwens niet het enige nummer met dit onderwerp). Van het album Close To Home spelen ze de titelsong.

Tijdens Don’t Let Me Be komt de depressie toch weer even om de hoek kijken. Eric Devries wijst ons voorafgaand aan dit nummer nog op wat reviews van het (Engelse?) journaille met teksten als ‘prachtige meanderende gitaarpartijen’, waarop het rustige Matters Of Love volgt met tweede stem van Kim die naast Eric ook over een goed stemgeluid beschikt zoals later ook blijkt tijdens But For The Grace.

Tweede set
Eric Devries
Eric Devries – Appalachian Dulcimer

In de tweede set wordt gememoreerd aan Gilbert O’Sullivan met Nothing Rhymed. Het gevoelige Hello In There is van de aan Covid overleden John Prine en This I’d Do is een cover van de eveneens overleden Greg Trooper met Devries op de Appalachian Mountain Dulcimer.

16 songs in twee dagen
Niet zonder trots vermeldt Devries dat bij de totstandkoming van Song & Dance Man in twee dagen tijd 16 liedjes zijn geschreven waarvan er 12 het album, geproduceerd door Janos Koolen, bereikten. Ik kan er veel over zeggen maar stuk voor stuk klinken alle songs fantastisch. De band blinkt uit door het warme stemgeluid van voorman Eric Devries en zijn instrumentale kwaliteiten op gitaar, mondharmonica en op zijn Appalachian Dulcimer. Ook de bas van Beukers is opvallend goed. De viool van De Beer en de meerdere instrumenten van Koolen maken op mij grote indruk en duiken diverse keren met uitroeptekens op in mijn notities.

Toegift

EricDevriesband
Blue Room Sessions

Liefst twee nummers als toegift; de sfeervolle afsluiter Sunday Eve In Amsterdam met de warme klanken van Janos Koolen op klarinet. Daarna een stampende Blue grass met het “van Matthews gestolen” Mare, take me Home. En dat doen onze gasten na een fantastische avond.


Setlist: Little White Lies, Jericho Walls, Ballad Of A Song And Dance Man, Soften The Ground, Close to Home, Matters Of Love, Don’t Let Me Be, Time Is All, Memories of you, Tweede set: But For The Grace, Different Stations, Anything But What I Am, Hello in There, Nothing Rhymed, All I Know How to Do, Another Round, This I’d Do, Songwriters Blues, Sunday Eve In Amsterdam, Mare,Take Me Home

Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Sean Taylor

Sean Taylor toont zich een meervoudige solist

Begenadigd verteller met een groot politiek engagement laaft zich graag aan het Texaanse

Sean Taylor (Kilburn 1983) kwam vanochtend aan vanuit het, naar eigen zeggen, nog enigszins betaalbare West London. Deze talentvolle artiest bracht onlangs zijn twaalfde album uit met de titel The Beat Goes On. Zijn muziek klinkt als blues, soul, folk, country en soms wat jazzy want ooit speelde hij met Sonny Rollins. Hij is voor vier concerten in Nederland en als eerste is hij vanavond in de Blue Room Sessions. In 2014 en in 2018 stond hij ook al in onze clubzaal. Net als toen heeft hij er ook nu weer ontzettend veel zin in.

Sean Taylor

Sean Taylor
Sean Taylor multi solist

Organisator/programmeur Ad van der Laan geeft tijdens de aankondiging aan slechts zelden een singer-songwriter zonder band te programmeren. Sean Taylor is zo’n uitzondering. Met één enkele (Gibson J45) gitaar in de hand laat hij vanavond zien wat hij daar allemaal mee kan doen. Het is alsof er tegelijkertijd een bas- slag- en sologitaar klinkt. Daarnaast speelt hij ook nog zeer verdienstelijk piano en begeleidt zich op de mondharmonica.

Met zijn warme ietwat hese stem, die mij bij vlagen doet denken aan Ray Lamontagne, start hij de show met The Only Addiction is Love van het gelijknamige album uit 2015. Ook de huidige spoken word trend is hem niet vreemd. Al rappend vertolkt hij op het zo typische ritme de ‘Brexit Blues’ met This is England, zijn single over de bittere nasmaak die het referendum hen naliet. “A rhythmic journey through the underbelly of English life” las ik in een review uit Liverpool.

The Beat Goes On
Sean Taylor
Sean Taylor – begenadigd verhalenverteller

Sean Taylor staat bekend als politiek geëngageerd en is tevens een begenadigd verteller. Wegens de vroege sluiting is dat nu iets minder dan andere keren, maar toch valt er voor mij genoeg te noteren. Hij creëert veel van zijn albums in Austin Texas, vandaar de vlotte Texas Boogie. Na Perfect Candlelight van het album Live in London (2020) begeeft hij zich achter de piano voor de titelsong van zijn nieuwste album The Beat Goes On. Over de laatste track op dit album The Heart Of The Ocean deed hij volgens eigen zeggen 15 jaar maar het resultaat mag er zijn. Met indrukwekkend pianospel geeft hij het kabbelende geluid van de golven prachtig weer.

Speelde hij van zijn 7e tot zijn16e jaar voetbal…na drie dagen Glastonbury was dat anders. Hij hing zijn voetbalschoenen aan de wilgen en vond zijn nieuwe bestemming in de muziek. In het laatste nummer voor de pauze klinkt een eigen, totaal andere, versie van You’ll Never Walk Alone.

Tweede set

De tweede set begint Sean Taylor met een ‘sad song’ Heaven en gaat over een vriendin met een fatale verslaving, gevolgd door Let Kindness Be Your Guide (ik dacht even dat hij inzette met Rosie van Claw Boys Claw). Ook de grote dichter Robert Frost wordt aangehaald voorafgaand aan het nummer Be My Love In The Rain, een track van het nieuwe album.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Taylor’s eerste (en enige?) bruiloftsconcert resulteerde al snel in de scheiding van het bezongen echtpaar vandaar het toepasselijke nummer She’s Gone. Met de gevoelige titelsong A Path Into Blue van het gelijknamige album (2019) is het concert bijna ten einde. Maar niet nadat een hij een ‘medley’ aankondigt, die start met een indrukwekkend klassiek aandoend intro en overgaand op Dylan’s Al Along The Watchtower. Goed voor een knallend einde!

Echt iedereen is na afloop razend enthousiast over deze veelzijdige artiest in een simpel zwart t-shirt…én met een bak talent!


Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Dieter van der Westen band

Dieter van der Westen band heropent concertjaar

Hoop op een positief tijdperk mondt uit in het nieuwe album The Sun Will Rise Again

Na een lange tijd van podium-stilte is het een groot genoegen dit concertjaar in te luiden met de zeskoppige Dieter van der Westen band. Omdat Blue Room Sessions helaas niet meer gasten mag ontvangen zijn 40 personen getuige van een achteraf geweldig optreden. Veel tijd om tussendoor te praten is er niet als je om kwart voor tien moet stoppen. De band wil dan ook zo snel mogelijk beginnen…

Zo’n concert-loze periode heeft, aldus Dieter, ook voordelen want deze tijd is goed benut met het schrijven van een aantal Americana en folksongs die resulteerden in een album, samen met broer Eric; The Sun Will Rise again. Hiermee willen de broers gewicht geven aan een nieuw positief tijdperk.

Dieter van der Westen band

Dieter van der Westen band
Dieter van der Westen band

De band start met Driving Home van het album Me and You uit 2018. Met een mooi intro op viool van Mirte de Graaff. The Sun Will Rise Again is de titelsong van het laatste album. En voor “de vrouw met wie ik ga trouwen” het nummer Sometimes, mooi begeleid op mondharmonica. Save My Memories is geschreven voor een overleden vriend. En Old Oak Tree is elk concert een must voor moeder Van der Westen.

Tweede set

Dieter van der Westen band
African percussion

Deze start met Come Come Come. Sfeervol moment als van Straalen vooraan op het podium gezeten een kleurrijk Afrikaans percussie instrument bespeelt.

Na een aantal concerten van deze band te hebben bijgewoond klinkt het deze keer weer anders. Meer country, folk en een beetje Harry Muskee met een onvervalst blues nummer Stranger, mooi samen gezongen met broer Eric. De aanstekelijke nieuwe single Homeward Bound wordt aangekondigd als heimwee naar dansen en zo klinkt het ook. Als toegift de eveneens aanstekelijke country & western traditional Jessie James.

Opvallend goede muzikanten

Deze slideshow vereist JavaScript.

Dieter begeleidt zichzelf op gitaar, speelt mondharmonica en beschikt over een warme overtuigende zangstem die in Gave My Soul zelfs klinkt als Neil Young. Zowel Raams als Abbel maken aan de linkerzijde van het podium veel indruk met hun professionele spel op diverse gitaren en banjo. Eric van der Westen liet deze keer de grote contrabas thuis maar is zowel met zang als basgitaar een stille kracht, verdekt opgesteld achter op het podium en nauwelijks te vangen met de camera. Nog virtuozer dan voorheen speelt violiste Mirte de Graaff. Zij beschikt over een mooie stem die past bij de zang van de heren.

Conclusie; een fantastische avond met een enthousiast publiek en een uiterst sympathieke band.


De band

  • Dieter van der Westen – zang, gitaar en mondharmonica
  • Eric van der Westen op bas en zang
  • Mirte de Graaff op viool en zang
  • Gijs Anders van Straalen op drums
  • Aron Raams (Gare du Nord) op Gretsch en Gibson gitaar
  • Joost Abbel op resonatorgitaar, banjo

De andere heren staan overigens garant voor fraaie backing vocals.

Setlist: Driving Home, From Dusk Till Dawn, The Sun Will Rise Again, Sometimes, Save My Memories, For The Lost Ones, Old Oak Tree. Tweede set: Come Come Come, Me and You, Lay Me Down, The Days Go By, Stranger, Gave My Soul, Homeward Bound, Jesse James


Fotografie: Momique Nuijten en Wies Luijtelaar
Coverfoto: Monique Nuijten