Boris McCutcheon

Grote opkomst concert Boris McCutcheon / Hoth Brothers

Concertseizoen is ook voor Blue Room Sessions begonnen

Het eerste concert van dit seizoen kent meteen al een grote opkomst. Het is deze keer een combinatie van de Hoth Brothers (Boris McCutcheon en de boomlange Bard Edrington) en The Saltlicks, Brett Davis en drummer Jeff Berlin. Na een botbreuk en een enerverende verhuizing is McCutcheon eindelijk in Nederland, waar hij zegt zich thuis te voelen.

Boris McCutcheon / Hoth Brothers

Boris McCutcheon
Boris McCutcheon

Het eerste nummer Riverside Blues wordt ietwat aarzelend ingezet door Edrington, met McCutcheon op mandoline en hijzelf op de banjo (wat kan die man spelen!). Van de Mississippi gaan we over naar New Mexico met Dreamin’ And Workin’ van het Hoth Brothers album. Edrington verzint songs tijdens zijn noeste arbeid in de ‘landscaping business’. Hij vreest nog steeds voor zijn vingers tijdens het kappen en knippen van takken.

Deze diashow vereist JavaScript.

Voor aanvang van Slickhorn verschijnen drummer Jeff Berlin en gitarist Brett Davis ten tonele. Het nummer gaat over de gelijknamige canyon in Utah waar de cactus bloeit en waar met de familie wordt gedoken en geraft. Na Volcanic Wind volgt Española (laatste album As Old As Española), een eerbetoon aan wat ooit de oudste stad van Amerika was, maar die tegenwoordig is verpest door lelijke industrieën.

Boris McCutcheon
Bard Edrington

Golden Days is een nieuwe song met zang van McCutcheon welke ik als ‘omfloerst’ heb gekwalificeerd. Hierna vertelt McCutcheon zeer beeldend over Santa Fe waar verlaagde auto’s, met name 54 chevy’s (lowriders) rondrijden en waar op iedere hoek van de straat een drankwinkel staat. Daar bood McCutcheon ooit hulp aan een met autopech gestrande chagrijnige ‘chicano’ die na een paar biertjes ontdooide en hem uitnodigde voor een bezoek aan zijn nicht, ergens hoog op een berg. ‘Gringo’ Boris ging wijselijk niet in op dat verzoek maar vond haar telefoonnummer in zijn portefeuille wat resulteerde, weliswaar 20 jaar later, in het vlot gespeeld en strak gedrumde Angelina’s Farm.

Boris McCutcheon
‘Gringo’ Boris

Na Night Crash volgt Appleshine waar McCutcheon zijn verhuizing naar Dixon New Mexico beschrijft, waar hij met zijn familie een afgelegen huis betrok. Een vervallen boomgaard zorgt tegenwoordig voor een leuke hobby; cider en perenwijn.

Tweede set

Boris McCutcheon
Mexicana

De tweede set begint met Take Three Breaths over Bard’s reis door Mexico, gevolgd door een nummer Whiskey And A Woodstove van het Hoth Brothers album, fantastisch begeleid door Davis op de slide guitar én met goed banjo spel van Edrington. Het sfeervolle O The Birds Still Sing (even when they are starving) komt ook van het Hoth Brothers album. Tijdens Horses Are Made To Win hoor je de (skinny) horses als het ware meegalopperen door het samenspel van de drie heren op de voorste rij, eindigend met een fantastische roffel van Berlin, die overigens steeds uitstekend zit te drummen.

Boris McCutcheon
Edrington en Davis

De band ging ’s middags even wandelen in Den Bosch. Tijdens deze tocht werden ze verrast door het grote aantal esdoorns. Vandaar vanavond de song Harmless Yellow Leaves. Na Seeds & Candy van het Cactusman album, neemt McCutcheon ons mee naar de Utah desert met Davis deze keer op de banjo. Na wat gedoe over de juiste key volgen Santa Rosa Plums en Lowriders. McCutcheon schreef dit nummer toen hij onderweg was van Dixon New Mexico naar Santa Fe. Er is daar praktisch geen verkeer en af en toe een ‘white skunk’ met opgestoken staart. Dan kom je vanzelf op een mooi liedje, toch?

Boris McCutcheon
Bard Edrington

Edrington keert terug op het toneel met Trees of Heaven. Mooie intro en fijn samenspel met een opvallende rol voor de banjo. Na het nummer January stapt de band ineens op, ons in verwarring achterlatend, om vervolgens terug te keren voor de twee encores Flint Hill en Acequia (album Mother Dutch 2001) met Boris o.a. op de mondharmonica, eindigend met een opvallende drumsolo van de tot dan toe ingetogen spelende Berlin, die nu écht even los mag gaan. Conclusie; prima band, mooie songs en fantastisch spel. Helemaal niet slecht voor de aftrap naar een nieuw seizoen!!

Boris McCutcheon
Hoth Brothers

Setlist:
Riverside Blues, Dreamin’ And Workin’, Slickhorn,Volcanic Wind, Española, Branded, Golden Days, Angelina’s Farm, Night Crash, Appleshine. Tweede set: Take Three Breaths, Whiskey And A Woodstove, O The Birds Still Sing, Horses Are Made To Win, Harmless Yellow Leaves, Seeds & Candy, Santa Rosa Plums, Lowriders, Trees Of Heaven, January. Encore:Flint Hills en Acequia

Fotografie: Monique Nuijten en Wies van Luijtelaar

Sven Ratzke

Sven Ratzke is Thin White Duke the 2nd in nieuwe show

Fenomenaal optreden derde try-out Where Are We Now op Theaterfestival Boulevard

In 2013 vraagt Sven Ratzke permissie aan Bowie’s manager om zijn werk te mogen spelen. Gewoon via de mail. “Who the hell are you” is het antwoord en Ratzke stuurt hem alles wat hij tot nu toe heeft gemaakt. Na negen weken komt het antwoord: “He thinks you are nuts, but go ahead”. Vanaf die tijd hoopt hij steeds dat zijn held anoniem in de zaal naar hem zit te luisteren.

Sven Ratzke

Sven Ratzke
Sven Ratzke

Sven Ratzke heeft een lange geschiedenis met de Bossche Boulevard waar hij 20 jaar geleden begon in de Spiegeltent met liederen van Kurt Weill en Fassbinder. Hij is inmiddels één van de beste Bowie-vertolkers en een begenadigd verteller en entertainer. Vanavond neemt Ratzke ons na Starman voor de tweede keer mee in de wereld van zijn held. Donderdag 8 augustus is de derde try-out van zijn nieuwe show Where Are We Now. De premiere is op 14 oktober in Berlijn met daaropvolgend een enorme tour over heel de wereld.

Sven Ratzke
Sven Ratzke en Christian Pabst

Opkomend in strak pak met brede schoudervullingen (zie coverfoto) en Jan Jansen laarzen zetten Sven Ratzke en begeleider Christian Pabst meteen goed in met The Man Who Sold The World. De tweede song wordt voorafgegaan door herinneringen aan Bowie. “waar was je toen je Bowie voor het eerst hoorde”. Als metafoor een huis uit je jeugd met vele deuren en ruimtes en achter elke deur een andere wereld. In een daarvan een control room, sterren…Space Oddity wordt bijna klassiek begeleid door het virtuoze pianospel van Pabst.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ratzke’s gedeeltelijk Duitse jeugd wordt hierna aanstekelijk uitgebeeld. De jaren 70, LSD trips, stijve Duitsers (inclusief accent), rijdend met walkman op een Gazelle damesfiets van Duitsland naar de Vrije school in Nijmegen, luisterend naar dat indrukwekkende intro van zijn volgende nummer Let’s Dance. Ratzke danst en Pabst blinkt uit in jazzy pianospel. Het betrekkelijk onbekende nummer Sweet Things behoeft nog wat hulp uit het boek (het is dan ook enorm veel tekst) maar wordt desalniettemin zeer indrukwekkend vertolkt.

Over vintage gay porn and other vices

Deze diashow vereist JavaScript.

Incognito dwalen door steden als Londen,Berlijn of New York City, daarover gaat het nummer Where Are We Now (The next Day 2013). Hierna leidt Ratzke ons binnen bij een oude schouwburg in New York, met een ‘doorbitch’ als portier en overal zwart-wit TV’s met daarop ‘vintage gay porn’. Hij beschrijft een Drag-dwerg op een driewieler luisterend naar de naam Gigi Lamoroso, gevolgd door een eigen, maar bijzondere, uitvoering van The Jean Genie om ons vervolgens te verplaatsen naar de buitenwijken van Londen. Het zijn weer de jaren 70, waar een meisje bij een bushalte droomt over een androgyn wezen, The Thin White Duke, lost in space, de inleiding naar Ashes to Ashes (Scary Monsters 1980). Het pianospel van Pabst doet denken aan Wim Mertens vergezeld van een schokkerig maar vermakelijk meedansende Sven Ratzke.

Sven Ratzke
Sven Ratzke is Thin White Duke the 2nd

De cirkel is rond
Voor de laatste deur in het spreekwoordelijke, nu vervallen huis van je jeugd zit een oude vermoeide en gerimpelde man. De inleiding naar een nummer van het laatste Bowie album Blackstar. Lazarus moet voor Ratzke niet makkelijk zijn om te vertolken, maar wordt gezongen met de nodige pathos en, ik val in herhaling, prachtig begeleid door Pabst.
Even aandacht voor de CD Homme Fatale, met fantastische cover van Erwin Olaf en dan door naar de toegift. Een, ook alweer, fenomenale uitvoering van Live On Mars (Hunky Dory 1971) inclusief volle stem en lange uithaal van Ratzke.  Als laatste de titelsong van de film musical Absolute Beginners, Ook heel mooi.

Sven Ratzke
Fenomenaal optreden van Sven Ratzke

We waren vanavond getuige van een fenomenaal optreden, ondanks dat ik meerdere malen de koers van het gesprek heb verstoord met pen en soms met camera. Als laatste vermeld ik ‘David Hasselhof on Acid’ op speciaal verzoek van Sven Ratzke.


Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Subliem concert Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Seizoen 2018-2019 Blue Room Sessions traditioneel afgesloten

Een uitgebreide recensie is een herhaling van zetten want elke keer weer slaagt dit trio er in om iedereen in vervoering te brengen. Zoals alle vorige vijf keren was dit optreden weer zeer druk bezocht en werd het ook weer op sublieme wijze uitgevoerd. Vandaar een korte impressie van het laatste fenomenale optreden van dit seizoen; Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt.

Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt
Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Met covers van o.a. Dr. John (o.a. Ties That Bind en Such A Night), Bill Withers (Green Gras), Fats Domino (Before I Grow Too Old), Bob Dylan, The Band, Stanley Brothers, Allen Toussaint, Bobby Charles (Only A Fool), maar ook met eigen werk van Spanjers (The Road) van Van Dijsseldonk (Enchanted Rock) Planteijdt (Last Coat) zorgden zij voor een zeer geslaagde avond.  en mooie mix van covers en eigen werk

Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt
Bijna traditionele afsluiters

Conclusie; we hebben dit seizoen toepasselijk afgesloten met het nummer Life is A Carnival van The Band, gezongen door drie geweldige muzikanten die zowel als trio als in andere formaties niet meer zijn weg te denken van de Nederlandse podia.

Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt
Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Greep uit de uitgebreide setlist: Success, Green Gras, Grow Too Old, Enchanted Rock, Ties That Bind, Such A Night, Tonight I’ll Be, Man Smart, Woman Smarter, Only A Fool, Right Lane Shane, If I Lose, Last Coat, Pressing, Here Comes Lonelyness, So Swell, Suspense, Greatest Love, The Road, Life Is A Carnival.

Over Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Deze diashow vereist JavaScript.

  • Eric van Dijsseldonk (gitaar, mandoline en zang): Ooit frontman van Smalltown Rodeos en later als solo-artiest en bij o.a. Ricky Koole, JW Roy en Laura Vane
  • Roel Spanjers (piano, accordeon en zang): Allereerst zijn eigen band The Sunset Travellers en later bij Captain Gumbo, BJ Baartmans en vanaf 2003 bij Normaal. Ook is Roel een veelgevraagd studiomuzikant
  • Wouter Planteijdt (gitaar en zang: Zit al sinds 1980 in Sjako! (35 jaar!) en is een veelgevraagd sessie- en studiomuzikant

Het Blue Room Sessions Team wenst alle trouwe bezoekers een fijne, muzikale, zonnige zomer en hoopt iedereen weer te zien op 10 september met… Boris McCutcheon & The Saltlicks from The United States of America.

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar.

Good Lovelies

Weerzien met The Good Lovelies enthousiast onthaald

Veel plezier in het optreden ondanks intensieve Europese tour

Sinds 13 jaar en vijftien verschillende T-shirt versies zijn Caroline Brooks, Kerri Ough en Susan Passmore The Good Lovelies. Voor de Europese tour zijn tourmanager MJ Dandeneau op staande bas en Mark Mariash op drums een waardevolle toevoeging. De show wordt voorafgegaan door het echtpaar Keri en Devin Latimer, geen slechte keuze gezien de enthousiaste reacties van het publiek.

Good Lovelies
The Good Lovelies

The Good Lovelies

The Good Lovelies zijn voor de tweede keer bij de Blue Room Sessions. Ze ogen ontspannen en zijn blij met het mooie weer. De dag ervoor sprong Caroline Brooks zelfs in het kanaal om in haar ondergoed een rondje te zwemmen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het eerste nummer is Open Windows van het Burn The Plan album uit 2015 evenals Last Night. “When can I see you in the daylight” was de brandende vraag voor Caroline tijdens een periode van heavy dating. Geen vruchteloze exercitie want ze hield er haar huidige echtgenoot Colin aan over. Daylight staat op hun nieuwste album Shapeshifters. Dan komt het trio achter de microfoon vandaan en zingt a-capella The Heebee Jeebee Blues. Andrew Sisters ‘eat your heart out’.

Good Lovelies
Europese tour

I See Gold (Shapeshifters) staat ook op het nieuwe album en omdat het nu nogal koud is in Canada volgt een mooi uitgevoerde driestemmige cover van The Deep Dark Woods Winter Hours (album Live at Revolution 2012). Als laatste voor de pauze de (onvermijdelijke) sing a long Every Little Thing. Omdat ons publiek hier altijd enthousiast aan deelneemt doet het hen zichtbaar plezier.

Tweede set
Tijdens de tweede set vertelt Caroline over haar elfde huwelijksdag op 7 mei a.s. (ja, met die van het daten). Haar man heet ook nog eens Love met zijn achternaam en ze mist haar gezin, dus sentimentaliteit all over. Daarom het gevoelige The Doe, mooi ingeleid door de mooie hoge stem van Brooks. Susan Passmore heeft weer een mooi laag geluid en Kerri Ough past daar opvallend goed tussen.

Deze diashow vereist JavaScript.

When We Were Young (Shapeshifters), is een langzaam en sfeervol vierstemmig nummer (drummer Mariash zingt ook mee) met geen enkele wanklank en wordt opgevolgd door het vintage nummer Crabbuckit, met indrukwekkende bas solo van Dandeneau, die overigens ook goed met de strijkstok overweg kan.

Na het laatste nummer klinkt ‘huizenhoge’ roep om meer. En ze komen terug, uiteraard met hun, naar eigen zeggen, favoriete song, een geweldige uitvoering van Crosby Stills & Nash’s Helplessly Hoping (1968). De stemming stijgt ten top als Keri en Devin Latimer aantreden met de meezinger Lie Down. “hunker down dear, beneath the covers and close your eyes”.

Na zo’n intensieve tour zijn ze daar, denk ik, wel aan toe!

Good Lovelies
The Good Lovelies

Leaf Rapids
Het sympathieke echtpaar Keri (gitaar) en Devin (bas) Latimer zijn winnaars van de Juno Award met hun vorige groep Nathan o.a. voor het organiseren van het Trout Forrest Music Festival.

Leaf Rapids is vanavond een onverwachte bonus. Zij komen mee met The Good Lovelies en spelen geheel vrijblijvend een vijftal songs. Keri oogt vaag Japans, (haar overgrootmoeder kwam er vandaan). Barbershop Shears is een van die songs Het gaat over die grootmoeder, een immigrante die in haar kapperzaak een ‘lumber jack’ met een schaar stak, waarna hij alsnog beleefd de rekening kwam betalen. Tijdens het instrumentale Helen’s Waltz bedient ze de Theremin, een soort zingende zaag, maar dan met elektronische velden rond een magische doos met een antenne erop. Fay Lovsky is er speciaal voor naar Den Bosch gekomen.

Devin Latimer is het prototype van een bassist, rustig bescheiden spelend, nauwelijks zichtbaar achter de reeds opgestelde key boards van Kerri Ough. Ze hebben een pas verschenen album Citizen Alien. Het duo valt met hun prachtige liedjes nogal in de smaak. Wellicht zien we ze snel terug.


Foto’s: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

Steampower

Steam Power goed op elkaar ingespeelde groep muzikanten

Het beste wat Nederland op het gebied van Bluegrass te bieden heeft

Steam Power dat zijn Janos Koolen (zang, mandoline, banjo), Laurens Joënsen (zang, gitaar), Joost van Es (viool) en Fay Lovsky (zang, basgitaar, zingende zaag en cello). Ze hebben een mooie titelloze cd uitgebracht met voornamelijk eigen werk, dat ze vanavond ook voornamelijk spelen. Er wordt uiteindelijk weinig gepraat maar fantastisch gespeeld.

Steam Power
Steam Power

Steam Power

Het eerste nummer is Sideman Blues, met zang van Van Es en Koolen, gevolgd door Choices. Joënsen kondigt vervolgens een unicum aan; een compositie van Van Es, ontstaan langs de Vecht. De werktitel is Blue Fight en klinkt als een voornamelijk instrumentale mix van het Wilde Westen met een vleugje Django Reinhard, opgejaagd door de mandoline van Koolen.

Steam Power
Fay Lovsky

Fay vertelt bij Sequoia over haar liefde voor bomen. Het woord ‘Treehugger’ valt hierbij, hoewelzegt ze, deze boom lastig is om te omhelzen. Luna Blou (zie video) is tijdens het island hoppen ontstaan op Curaçao. Lifestyle is geschreven door een ‘rechtse’ jongen en heeft mijns inziens weer een aardig Django-gehalte.

Drivin’ By The Darkness, als een depressie aangekondigd, wordt mooi begeleid door Koolen op de banjo. The Candidate, gezongen door Fay Lovsky – artiestennaam van Fay Luyendijk, is een anti-Trumplied. Zij schreef het voor de Amerikaanse verkiezingen van 2016.

Steam Power
Laurens Joënsen

Joënsen’s heeft zijn roots op de Deense Faeröer eilanden. Hij heeft een mooie warme stem. In Thorshavn klinkt een groot verlangen naar de fjorden (hoewel uitkijkend over Zeeuws-Vlaanderen). Fay Lovsky bespeelt hierbij heel toepasselijk de melancholisch klinkende ‘zingende zaag’ en Koolen blinkt tijdens deze jazzy uitvoering uit op klarinet.

Het laatste nummer voor de pauze, aangekondigd als hip hop, is Nederlandstalig en opgenomen in een boerenstudio. Een meezinger met als titel Boerenschuur. Als het pauze is wordt schertsend verzocht om 52 CD’s af te nemen om uit de perskosten van de nieuwe CD te komen. Een te hoge doelstelling?

Steam Power
Janos Koolen

Steam Power raakt op stoom
De tweede set start met Kill U Dead/ In The Ground, gezongen door Lovskygevolgd door Old Friend met een mooie intro en virtuoos samenspel van Van Es en Koolen op respectievelijk viool en mandoline en zang van Koolen. Dit doet mij denken aan een menuet.

Steam Power
Joost van Es

De hond van de oma van Fay heette Lovsky, vandaar haar artiestennaam. Zij is overigens een gecertificeerd ski instructrice, een mooi bruggetje naar het volgende nummer Snow (zie video, helemaal onder)door mij geclassificeerd als een ‘lief liedje’. Iets minder lief is het instrumentale Original Bad Bob. Wél heel mooi samengespeeld door het viertal.

Een indrukwekkend intro bij het Nederlandstalig lied Zomaar van Joënsen, Het klinkt ietwat Grieks met hoge mandoline-klanken en goed op elkaar afgestemde driestemmige zang. Dan pakt Fay de cello met het naar Beatles klinkende Common Ground, door mij genoteerd als ‘prachtig’.

Steam Power
Newgrass no Bluegrass

Het volgende nummer is geen Bluegrass maar Newgrass. Er vallen namen als Béla Fleck, Sam Bush en Tony Rice. Wat volgt is een primeur Flowing Uphill, waarbij ik heb aangetekend dat de viool me doet denken aan die van Jean-Luc Ponty. Ook niet de minste.

De Kaap is weer een Nederlandstalig lied. Het publiek wordt aangespoord om te fungeren als Eagles-koor wat resulteert in vele A Ha Ha Ha’s. Dan klinkt alweer het laatste nummer, een instrumentale uitvoering van Granny. Razendsnel en wederom virtuoos uitgevoerd.

Steam Power
Fay Lovsky

Het publiek is wild enthousiast en roept om meer. De toegift is Hobson’s Choice, het nummer waar Steam Power normaliter mee afsluit.

Steam Power is een zeer goed op elkaar ingespeelde groep muzikanten en “zowat het beste wat Nederland op het gebied van Bluegrass te bieden heeft” aldus Ad van der Laan. En die heeft er verstand van.


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Hannah Aldridge

Gevarieerde avond Hannah Aldridge Blue Room Sessions

Met murder- en countrysongs bezweert Aldridge haar demonen

Hannah Aldridge, dochter van country legende Walt Aldridge, schuwt het ruigere werk niet en houdt haar roots toch in ere. Dat doet deze country zangeres in een gevarieerde en memorable avond in de Clubzaal van de Verkadefabriek bij Blue Room Sessions.

Hannah Aldridge

Hannah Aldridge
Hannah Aldridge

Hannah Aldridge is een begenadigd zangeres en gitariste. Eigenlijk houdt ze van murdersongs en bands van het ruigere gitaarwerk zoals Smashin’ Pumpkins, Nine Inch Nails en Chris Cornell’s Audioslave (van wie ze vanavond overigens ook een nummer zingt). Maar als dochter van gerenommeerd Muscle Shoals en Nashville producer Walt Aldridge, luisterde zij ook naar country songs.

Net als tijdens Roots in Heusden in 2018 wordt ze begeleid door Gustav Sjödin (Jetbone). Hannah Aldridge en Sjödin zijn goed op elkaar ingespeeld. Ondanks dat ze elkaar al een tijd niet zagen is een korte repetitie in de kleedkamer voldoende om de draad weer op te pakken.

Hannah Aldridge
Aldridge met Gustav Sjödin

Gevarieerde avond
Deze gevarieerde avond zit vol prachtige songs, soms rustig dan weer vlot en vol overgave gebracht. Haar album Razor Wire uit 2014 is grotendeels het gevolg van haar turbulente echtscheiding. Living on Lonely schreef ze met co-writer Andrew Combs. Ook een nummer van vader Walt Aldridge (+ James LeBlanc) Yankee Bank, mag vanavond niet ontbreken.

Dan volgt een fantastisch vertolkte cover Like A Stone van haar al eerder genoemde late great hero Chris Cornell. Gustav Sjödin brengt vervolgens een eigen Jetbone nummer Everybody Needs Somebody To Love. Voor de podcast-liefhebbers onder ons noemt Hannah Aldridge de populairste van dit moment; S(hit)-Town. De song, aangekondigd als The Poll, is hierop gebaseerd. Grote dorst van Gus leidt ertoe dat dit het einde is van de eerste set.

Hannah Aldridge
Gustav Sjödin

Tweede set
De tweede set start Hannah solo. Black and White is opgedragen aan en geïnspireerd door haar 11 jarig zoontje Jackson. Burn To Be Broken begint rustig maar eindigt een stuk ruiger en klinkt als een echte country song met een onvervalst Alabama accent. Aldridge vertelt geanimeerd over haar late start op een muziekschool en haar drang zo snel mogelijk gitaar te kunnen spelen. Ze ontmoet daar succesvolle mensen zoals The Secret Sisters en een slordig geklede jongen op flip flops met lang rood haar, waarvan ze zeker geen hoge pet op had. Zijn naam? Chris Stapleton. Zo zie je maar dat je niet altijd op je eerste indruk kunt afgaan.

Hannah Aldridge
Hannah Aldridge in Blue Room Sessions

In die tijd schreef ze een song Lonesome, een hartverscheurende ballad over verdeling, niet van spullen maar van herinneringen…. “You take the pictures from Morocco, I’ll take that postcard from L.A”. Deze song kwam terecht in een filmserie Hart of Dixie “en daar begon het mee” aldus Hannah Aldridge.

Met de vorig jaar overleden Randall Clay schreef zij Lie Like You Love Me, indrukwekkend en meteen raak met de zin “I miss you like morphine straight to my veins,”

Howlin’ Bones liegt er niet om net als Parchman, over een vrouw die haar gewelddadige man vermoordt en onterecht eindigt in ‘death row’. “Feel that needle burn when they send me home.” De snik in Hannah’s stem is echt…

Hannah Aldridge
Hannah Aldridge met gelegenheidskoor

Het voorlaatste nummer is Burning Down Birmingham. Een aantal mensen uit het publiek, inclusief staff, wordt tot achtergrondkoor gebombardeerd. Aldridge noemt Birmingham Alabama spottend haar favoriete stad want er gebeurt namelijk altijd wat. Ruzies, dronkaards, kotsend over straat, kapot gestoken autobanden…”There’s an old flame burning down Birmingham tonight”.

Met de toegift Don’t Be Afraid, dat begint als een slaapliedje, maar overgaat in een snel gitaarduel, lijkt Hannah Aldridge voorgoed haar demonen te hebben bezworen. Een geweldig einde van een grootse avond.


Foto’s: Wies Luijtelaar

Hans Theesink

Speelplezier Hans Theessink veel songs voor enthousiaste fans

Arm ben je nooit met zo'n talent

Hans Theessink was in the house…en dat hebben we geweten. Meer dan 130 gasten genoten van het optreden van de in Enschede geboren maar in Wenen wonende muzikant. Onlangs werd hij 70 waaraan hij vanavond een aantal keren refereert met name over het feestje wat hij gaf en het daaruit voortkomende album. Zijn show is lang tevoren uitverkocht en de zaal is tot het maximum gevuld. Er kan niemand meer bij.

Hans Theesink
Hans Theesink

Hans Theesink

Het optreden op deze dinsdag 23 april wordt gekenmerkt door een grote schare enthousiaste fans, héél veel songs, fantastisch (slide) gitaarspel, niet ophouden maar doorspelen, een bijna afgedwongen pauze, enorm speelplezier, een eveneens fantastische begeleider en een lange lange tweede set. Pas rond half 12 stopt het duo, ogenschijnlijk nog met tegenzin. Het publiek joelt en roept zelfs dán nog om meer.

Hans Theesink
Gait Klein Kromhof en Hans Theesink

Hans Theessink start met Key To The Highway van zijn grote inspirator Bill Broonzy, ontdekt op radio Luxemburg. Vervolgens neemt hij ons mee naar de beroemde jazzclub Green Mill. Onderweg naar Chicago schreef hij het nummer Big Bill’s Guitar. Het klinkt jazzy en de warme bariton van Theessink lijkt even op die van Lou Rawls. De titelsong van zijn laatste album Wishing Well volgt. Het tokkelende gitaarspel doet denken aan Graham Greene’s film The Third Man. Is het toeval dat die zich ook in Wenen afspeelt?

Champagne Charlie

Hans Theesink
Gait Klein Kromhof

Hans Theessink refereert aan zijn 70e verjaardag, met name het feest waaraan veel muzikanten deelnamen. Een ervan is Gait Klein Kromhof (Champagne Charlie), die nu ten tonele verschijnt. Ik schreef al eens lovend over deze virtuoos op mondharmonica, tijdens het optreden van Tom Mank en Sera Smolen. Gait zet meteen mooi in tijdens Vicksburg Is My Home, van de door Hanns Theessink bewonderde en te vroeg overleden Terry Evans en met wie hij veel heeft samengewerkt.

Hans Theesink
Touren met Johnny en June Cash

Naast een uitstekend zanger en (slide) gitaar speler is Theessink ook een begenadigd verteller. Zo horen we over een gedeelde kleedkamer met het gospels zingende echtpaar Johnny en June Cash en het feit dat Hans Theessink mee mocht zingen. Vandaar de klassieker Wayfaring Stranger. In Austen Texas schreef hij Running Home, tevens de eerste sing a long. Er zullen er vanavond nog meer volgen.

Boemeltrein

Hans Theesink
Sliding Delta

Mooi is de het spel van Gait Klein Kromhof die de boemeltrein in Sliding Delta tot leven brengt. Dan volgen nog Blind Willy (mooi slidegitaar spel met twee mondharmonica’s) en twee Lead Belly songs The Bourgeois Blues en het fantastische vertolkte In the Pines, ook bekend geworden door Curt Cobain, met een intro waarbij je je in de ‘swamps’ waant. In Leaving at Daybreak zie je als het ware de comboy op zijn paard. In Rufus Thomas’ Walking The Dog blaft de mondharmonica van Klein Kromhof vrolijk mee.

Hans Theesink
Sing-a-longs

Natuurlijk wordt er weer meegezongen net als met Old Man Trouble. Na de vraag om sopranen zingen twee dames op de eerste rij de hoge partij en niet eens onverdienstelijk. Nadat Ad van der Laan aangeeft dat het pauze-moment reeds lang is gepasseerd, eindigt kort daarop de eerste set.

Tweede set

Hans Theesink
Hans Theesink in Blue Room Sessions

Zoals aangekondigd volgt dan een lange ‘afterbreak’. Het begint met een aantal spontane verzoeknummers (de setlist van Hans Theessink is achteraf niet te volgen). We maken kennis met platenzaak Démoed in Enschede en de verkeerd ingeschatte LP van The Dutch Swing Collegeband waarvan toch nog een nummer is blijven hangen. Gevolgd door Chuck Berry’s grote hit Maybellene en na een supersnel gespeelde boogie woogie op slidegitaar onder luid gejoel van het publiek komt Klein Kromhof weer op en volgt Sugarbabe Blues, opgedragen aan trouwe fans Jackie en Emiel op de eerste rij.

Hans Theesink
Hans Theesink begenadigd verteller

Na Prison Blues, het snelle Build Myself A Home (Album Delta Time, met o.a.Terry Evans en Ry Cooder), Way Down in The Hole, 61 Highway, dan de ‘Braintwister’ Minnibelle, Sidewalk Hobo, een Rolling Stones nummer en als laatste (de sopranen zijn dan al weg) Take Me To The Station met de tekst “Once I was a rich man and Now I am so poor’.

Arm ben je nooit met zo’n talent!


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Pharis Jason Romero

Traditionele rootsmuziek van PHARIS & JASON ROMERO

Liefdevol en muzikaal echtpaar verblijdt Blue Room Sessions

PHARIS & JASON ROMERO, het sympathieke en muzikale echtpaar uit het 700 inwoners tellende Horsefly British Columbia, heeft het in het dagelijkse leven druk met twee kleine kinderen en een shop met zelf gefabriceerde banjo’s. Helaas is die onlangs verwoest door brand. Maar gelukkig zijn beelden nog op Vimeo te zien.

Pharis Romero
Pharis & Jason Romero

Traditionele rootsmuziek
Wat vooraf ging. Zowel Jason Romero als Pharis speelden al tientallen jaren en hielden van traditionele rootsmuziek. Een ‘postillon d’amour’, een zelfgemaakte banjo, een aantal krassende oude platen, en een vliegvis uitstapje leidden in 2007 tot een ontmoeting. Pharis stuurde Jason Romero een kopie van Tupelo Blues uit 1928 en drie maanden later zijn ze getrouwd.

Pharis Romero
Pharis

Naast een aantal eigen songs spelen zij vanavond ook diverse traditionals, rijk voorzien van de persoonlijke Jason Romero touch. Jason speelt op gitaar en banjo, op een aparte ‘fingerpicking way’. Pharis volgt hem naadloos op akoestische gitaar. Blue Room Promoter Ad van der Laan kijkt al maandenlang uit naar dit optreden en zal vanavond niet worden teleurgesteld….

Pharis Romero
Pharis en Jason Romero in Blue Room Sessions

Ze zijn voor het eerst in Nederland en hebben een nogal dramatische en hilarisch door Pharis beschreven trip van 5 dagen achter de rug. Maar daarvan is niets meer te merken. Het echtpaar prijst het fantastische voorjaarsweer en begint de eerste set met het traditioneel klinkende Where’s The Gamblin’ Man, gevolgd door Sweet Old Religion, van hun gelijknamige en veelgeprezen 4e album. De intro doet, heel even maar, denken aan een Griekse Sirtaki.

Pharis Romero
Pharis groeide op tussen cowboys en wilde dieren

Tussendoor vertelt Pharis over hun dagelijkse leven in Horsefly waar sinds 1800 drie generaties van haar familie wonen. Opgroeiend tussen cowboys en helden als Merle Haggarth, Willie Nelson, Hank Williams en Waylon Jennings trotseerde zij grizzlyberen en wolven maar het meest bang is ze voor voor de eland!
Old World Style is een ode aan cowboys. Er wordt zelfs in gejodeld. Jason komt eigenlijk uit California maar is nu officieel een ‘Canadian Citizen’. Hij voelt zich thuis in de kleine gemeenschap tussen de Cariboo Mountains en het Quesnel meer.

Pharis Romero
Jason Romero

Songs als The Salesman en het liefdevolle You are The Best Thing bewijzen hoe perfect het echtpaar Pharis en Romero op elkaar is ingespeeld. Zowel vocaal als instrumentaal. Voor de pauze volgen nog een aantal nummers als Salt & Powder en traditional Out On The Western Plains. Een oud kinderliedje (The Cat and The Fiddle) is vakkundig omgebouwd tot een volwassen ‘political thriller’. Een klassieker van the Lilly Brothers John Henry is de afsluiter van de eerste set.

Tweede set

Pahris Romero
Old tunes uit de Appalachen

De tweede set begint met het instrumentale Lost Lula. Dan voor ons, het publiek, spelen Pharis en Romero een oudje…Ballad of Old Bill. Ook de ‘sing a long’ ontbreekt deze keer niet. Het publiek zingt zacht “I say the time is now”. Na Age Old Dream ook een heuse smartlap Lonesome and I’m Going Back Home, fantastisch vertolkt, elkaar af en toe diep in de ogen kijkend. Er wordt gedanst, getokkeld en heel mooi gezongen bij Long Gone Out West Blues en A Wanderer I’ll Stay.

Tijdens de toegift spelen Pharis en Jason Romero een aantal ‘old tunes’ uit de Appalachen rond 1910, met af en toe een domme tekst (aldus Pharis) destijds dienend als geheugensteun voor het onthouden van de tune. Wellicht dat zij daarom eindigen met het waarschijnlijk door Justis Begley geschreven Hang Me oh Hang Me…(maar hang me daar niet aan op).


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Anne Soldaat Yorick van Norden

De helden van Anne Soldaat en Yorick van Norden

Unsung Heroes is een prachtige ‘trip down memory lane’

Anne Soldaat en Yorick van Norden presenteren onder de noemer Unsung Heroes een vijftiental songs. Het is een ander optreden dan gebruikelijk voor Blue Room Sessions. Met heel veel vaart in woord en beeld wordt het publiek deelgenoot van wat de beide heren ooit heeft geraakt en waarom juist déze songs.

Eerste set

Anne Soldaat Yorick van Norden
Anne Soldaat

Anne Soldaat en Yorick van Norden beginnen met Tight Rope van Leon Russell (1942-2016), die samenwerkte met onder meer Phil Spector, Joe Cocker enThe Byrds. Ook speelde Russell op het Concert voor Bangladesh opgezet doorr Beatle George Harrison. Dan volgt Lydia, een “one-hit-wonder” van Dean Friedman met Van Norden op piano en Soldaat op elektrische gitaar.

Anne Soldaat Yorick van Norden
Yorick van Norden

Van de experimentele Welshman John Cale (ook uit 1942) speelt het duo I Keep A Close Watch. Cale studeerde altviool en ontmoette in 1965 tegenpool Lou Reed wat resulteerde in de Velvet Underground. “Moet je oude helden nog willen zien” vraagt Yorick van Norden zich hardop af nadat hij onlangs nog een concert bezocht.

Er zijn vanavond ook vrouwelijke helden. Een daarvan is de helaas te vroeg overleden Sandy Denny van folkband Fairport Convention. Geen makkelijke vrouw maar een wandelende vulkaan aldus de heren… “She would eat you for breakfast”. Fotheringay gaat over de overpeinzingen van Mary Queen of Scots in het gelijknamige kasteel vlak voor haar executie. Mooi hoog gezongen door Anne Soldaat.

Anne Soldaat Yorick van Norden
Anne Soldaat

De eveneens te vroeg overleden Tim Buckley passeert daarna de revue met Song For The Sirens. Deze song kreeg meer bekendheid door de uitvoering van This Mortal Coil.
Naast oude helden ook een eigen “happy song” van Van Norden. Song for You van het het album The Jester (vernoemd naar hofnar Yorick uit Shakespeare’s Hamlet). Van Norden is overigens genomineerd voor een Edison.

Anne Soldaat Yorick van Norden
Yorick van Norden – The Jester

De eerste set sluit af met How Sweet To Be an Idiot  van Neil Innes van Bonzo Dog Doo-Dah Band, een parodie op The Beatles wat hem voor de rechter bracht. Mooie Beatle-waardige samenzang met indrukwekkend gitaarspel.

Tweede set
Een andere held is de door drank en wanderlust geteisterde Gerry Rafferty. Het uit de tijd van The Humblebums stammende Over The Hill And Far Away wordt voorafgegaan door een terugblik op een tienjarige Yorick Van Norden die de platenzaak ‘Het Schijfhuis’ van de excentrieke Menno bezocht. Daar kon alles, zelfs de junks brachten er vaak de nacht door. Weldoener Menno zat achter in zijn zaak tussen de lavalampen en gaf Yorick stapels platen mee om thuis te luisteren. Het begin van een intensieve muzikale interesse.

Anne Soldaat Yorick van Norden
Platen luisteren van Het Schijfhuis

De beschrijving ‘held van de avond’ is voor Michael Farneti met Goodmorning Kisses. Deze man leed onder het gebrek aan erkenning, maar vanavond wordt dat goedgemaakt inclusief een opzwepende beat. Dan het relaas van pianist Nicky Hopkins, de beste popartiest die ooit geleefd heeft, aldus Van Norden. Hij speelde onder andere met The Kinks en The Rolling Stones en dan voornamelijk de mineur partij die Ian Stewart (Stones) weigerde te spelen. Deze golfliefhebber moest vaak wachten tijdens opnames…vandaar het vrolijke nummer Waiting For The Band, met Van Norden op de Höffner vioolvormige basgitaar, het model dat bekend werd door Paul McCartney in zijn Beatles-periode en daarna.

Anne Soldaat Yorick van Norden
Höffner basgitaar

Nog meer helden volgen, zoals Vashti Bunyan met Winter Is Blue, mooi twee-stemmig uitgevoerd. Zelfs ‘onze’ Louis Couperus verschijnt op het scherm tijdens Another Day In London Town van het nieuwe album The Jester. Uitstekend gitaarspel van Anne Soldaat die indrukwekkend hoog kan zingen.

Anne Soldaat Yorick van Norden
Anne Soldaat

Met een perfecte intro van twee gitaren en Byrds-achtige zang volgt The Door Into Summer van Michael Nesmith, lid van de legendarische groep The Monkees (die toch écht heel goed konden zingen al werd het tegendeel wel eens beweerd). Leuke bijkomstigheid…Nesmith’s moeder werd schatrijk na de uitvinding van Tipp-ex.

Met een toegift van Gerry Rafferty’s Late Again eindigt deze heldentrip down memory lane… een boeiende inkijk in de muzikale smaak van Anne Soldaat en Yorick van Norden, twee zeer begaafde muzikanten.

Anne Soldaat Yorick van Norden
Blue Room Sessions

Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar
Meer info op Blue Room Sessions

Dieter van der Westen Band

Dieter van der Westen Band sfeervolle en enthousiaste show

Americana hoeft niet per se uit Amerika te komen

Ze zijn zichtbaar blij elkaar te zien de zes leden van de Dieter van der Westen Band. Doorgaans spelen zij in andere gezelschappen, maar vanavond zijn ze bij elkaar voor een sfeervolle en enthousiaste show. De voorheen oranje gekleurde zaal is voorzien van nieuw licht in blauwe tinten. De Blue Room is er klaar voor.

Dieter van der Westen Band
Dieter van der Westen Band

Dieter van der Westen Band
De band, dat zijn de broers Dieter (zang, gitaar) en Eric van der Westen op de contrabas, Gijs Anders van Straalen op drums, Mirte de Graaff op viool, Gare du Nord-lid Aron Raams op de elektrische gitaar en Joost Abbel op dobro en 5-string banjo.

Dieter van der Westen Band
Mirte de Graaff

De eerste set begint met Me And You van het gelijknamige nieuwe album. Dieter heeft een warme relaxte stem. De klassiek geschoolde De Graaff zet meteen de toon met haar virtuoze vioolspel. Come Come Come wordt voorafgegaan door een percussie hoogstandje van Van Straalen die vooraan op het podium gaat zitten. Bijna etherische – ijle –  klanken komen van een grote kruik en een soort klankschalen. Niet vreemd als je bedenkt dat hij drumt bij Yoga concerten. Eric van der Westen komt uit de jazzwereld en imponeert met zijn ‘zingend’ basgeluid wat beïnvloed lijkt door de legendarische Amerikaanse bassist Charlie Haden.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ontstaan uit sentiment en denkend aan oude vrienden volgt Driving Home. Kon een bekende Brit tenminste nog aanschuiven aan de kerstdis…ónze hoofdpersoon rijdt alléén naar huis onder ontspannen klanken van mondharmonica en viool. Mooi nummer met meerstemmige zang.

Sometimes is een ode aan Van der Westen’s droomvrouw en wordt voorafgegaan door een indrukwekkende gitaarsolo van Raams. For The Lost Ones is een rustig nummer van het vorige album Old Oak Tree uit 2016. Lay Me Down is dan weer een echt folky nummer, met name door Abbel’s banjo-klanken gecombineerd met mooie intervallen van De Graaff.

Dieter van der Westen Band
Dieter van der Westen

Van der Westen memoreert aan zijn jeugdvakanties in Italië waar hij bevriend raakt met Simon. Elk jaar treffen ze elkaar. Deze vriendschap eindigt als Simon op 26 jarige leeftijd overlijdt bij een auto ongeluk. Het gevoelige The Days Go By is aan hem opgedragen.

Tweede set

Dieter van der Westen Band
Dieter van der Westen Band

Yellow Green van het album Save My Memories uit 2008 is geïnspireerd door vele tractor ritten door de velden met broer Leon, die vanavond ook aanwezig is net als moeder Van der Westen. Speciaal voor haar Old Oak Tree van het gelijknamige album uit 2016. Het laatste nummer is Miss You More. Het applaus is ovationeel.

Tijdens de toegift klinkt een zeer enthousiaste uitvoering van de traditionele Amerikaanse folksong Jesse James. Het publiek staat op en klapt mee, de muzikanten spelen vrolijk in polonaise verder. Het is een mooie avond met stuk voor stuk topmuzikanten. Dat Americana niet per se uit Amerika hoeft te komen is hiermee bewezen.

Dieter van der Westen Band
Applaus van De Blue Room

Dieter van der Westen Band speelde achtereenvolgens: Me And You, Come Come Come, Driving Home, Sometimes, For The Lost Ones, Lay Me Down, The Days Go By, Strange World. Tweede set: Yellow Green, Stranger, Save My Memories, Old Oak Tree, Heart Of Mine, Miss You More, Jesse James.


fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar