Edgelarks

Edgelarks over kleine natuurwonderen en wereldproblematiek

Muziek uit de Britse eilanden, India en het diepe zuiden van Amerika passeren de revue

Het muzikale duo Edgelarks, Hannah Martin en Philip Henry, is afkomstig uit de UK en trad al vaker bij ons op. Phillip Henry is een begenadigd slide-gitarist en mondharmonicaspeler. Ook speelt hij banjo, dobro, mondharmonica, de footstomp en de chaturangi gitaar.

Edgelarks
Edgelarks in Blue Room Sessions

Henry heeft zich rond 2008 bekwaamd in de muziek van de Britse eilanden en die van het diepe zuiden van Amerika, maar ook in de oorspronkelijke muziek uit India, wat hun ook wel als traditioneel folkduo bestempelt. De uit Devon afkomstige singer- songwriter Hannah Martin heeft een warme donkere stem. Zij speelt vanavond viool, banjo, shrutibox en gitaar.

Edgelarks

Hannah Martin
Hannah Martin

Edgelarks starten met Feather, het titelnummer van hun laatste gelijknamige laatste album. Deze song ontstond tijdens een wandeling door het mooie Dartmoor. Hannah Martin vond een veer, vroeg aan haar Facebook vrienden of iemand deze herkende en kreeg een record aan reacties terug. Signposts, gaat over een tweetal verkeerspalen die ze aantroffen ‘in the middle of nowhere’ tijdens een reis door het eindeloos grote Australië.

Philip Henry
Philip Henry

Als derde de sing-along Wander die toch echt niet makkelijk mee te zingen blijkt. Henry begint tijdens dit nummer met treingeluiden die in het daaropvolgende nummer Underground Railroad nog levensechter worden gespeeld met behulp van de mondharmonica, footstomp en viool. Hij gaat zo levensecht tekeer op zijn instrument dat hij zelfs even moet pauzeren (“I’m a bit under the weather”) waarna hij al beat-boxend pas echt losgaat.

De archeologische song, Where I Stand, is een mooi rustig nummer met banjo en slidegitaar over de Ogham Stones, waar de Ierse immigranten Enabarras ooit hun naam in kerfden.

Philip Henry
Philip Henry-chaturangi

Chaturangi

Edgelarks
Chaturangi

En dan is het tijd om de Indiase klassieke gitaar, de chaturangi, ten tonele te voeren. Dit instrument heeft 22 snaren waarvan een aantal wordt aangeduid als sympathieke snaren, een soort mini harp. Henry leerde het instrument bespelen tijdens zijn reizen door India in 2008. Als intro een prachtig geluid dat vaak is te horen in een Engelse serie over kolonialisten in India.

Het imponerende Last Broadcast gaat over het tragische relaas van de oorlogsverslaggeefster van de Sunday Times, Marie Colvin, die omkwam tijdens de slag om Homs in Syrië.

We zijn daarna toe aan een happy song over tevredenheid Wanting Nothing, met Martin op de banjo en Henry op slide gitaar. Er wordt mooi samen gezongen en heel mooi viool gespeeld op een nummer van Tim O’Brien Brother Wind.

Het door Hannah geschreven Oyster refereert aan een geliefd gedicht van Emily Dickinson. Phillip Henry bespeeld deze keer de banjo. Het gaat over the small miracles of nature. “Hope is the thing with feathers”. Met Hannah’s opmerking dat ze wel wat hoop kunnen gebruiken met een premier als Boris Johnson, krijgen ze de lachers op de hand.

Finale
Met Nailmakers’ Strike, over de staking in 1862, mag het publiek meezingen ” You’ve got to fight for your right”. Een van de laatste songs The Boy That Wouldn’t Hoe Corn begint ook weer rustig met een oriëntaals aandoend intro en wordt door Henry met enigszins hese maar mooie stem gezongen. Zij spelen tegen elkaar op in een soort battle met viool en dobro. Prachtig uitgevoerd en eindigend in een steeds sneller ritme. Dan verdwijnen ze even van het toneel, maar het publiek wil meer. De toegift is een lullaby van James Taylor Close Your Eyes.

Edgelarks
Edgelarks einde show

Naast alle beelden over onrust, Brexit-ellende, een onfortuinlijke journaliste, een favoriete dichteres en een dolle premier was er ook aandacht voor rust, tevredenheid, verre reizen, vogels, natuur, ellenlange stranden en oude stenen. Deze twee bevlogen artiesten namen ons deze avond mee in hun muzikale gepassioneerde wereld en…omdat ze nou eenmaal toch hier zijn, de volgende dag vroeg op, naar de Tilburgse markt. Kaas kopen voor de familie. Ja ook dát kan belangrijk zijn.

Deze diashow vereist JavaScript.


Setlist: Feather, Signposts, Wander, Underground Railroad, Where I Stand, Last Broadcast, Silbury Hill, Wanting Nothing, Brother Wind, Oyster, Nailmakers Strike, The Boy That Wouldn’t Hoe Corn, Close Your Eyes

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Carter Sampson

Carter Sampson is de ongekroonde Queen of Oklahoma

Rondtrekken in een camper werkt inspirerend voor schrijven goede nummers

“Wat is ze goed” hoor ik van diverse kanten tijdens de pauze. En dat is niets teveel gezegd want Carter Sampson is vanavond op haar best. Dat blijkt al tijdens de soundcheck. Ze is voor de derde keer bij ons maar nooit eerder met haar vaste bandleden Jason Scott en Kyle Reid, die haar naadloos begeleiden. De clubzaal is met ruim 70 personen redelijk gevuld. Op ons verzoek laat ze haar gebruikelijke hoed achterwege en houdt ze haar rode bril op. Ze heeft er heel veel zegt ze, maar wij willen deze.

Carter Sampson

Carter Sampson
Carter Sampson

Met Wild Ride openen ze de eerste set. Een nieuw bandlid wordt geïntroduceerd, de elektronische drummer. Voordeel; hij ruikt beter en wordt niet dronken aldus Carter. Hierna wordt ingezet met Lucky. Ze refereert aan haar samenwerking met Zac Copeland, die resulteerde in een ‘sweet love song’ Hello Darlin’. Ze vertelt tussendoor over haar leven, haar vertrek van Oklahoma naar Arkansas, waar ze een achteraf tegenvallende bassist achterna reist en waarvan ze ‘homesick’ terugkeert. Dat is dan weer goed is voor een dijk van een song én een bijnaam, Queen Of Oklahoma. Zo zie je maar weer dat afzien vaak leidt tot een gunstig resultaat.

Lucky

Carter Sampson
Jason Scott

Peaches is een co-productie met Jason Scott. Trouwens het hele Lucky album is door beiden geproduceerd. Tijdens Anything Else To Do vertoont Reid een knap staaltje van zowel gitaar als pedal steel tegelijk. Tijdens dit nummer ook een indrukwekkend intermezzo met drie gitaren. Als laatste voor de pauze vertelt Sampson het legendarische verhaal van het bij elkaar inwonende trio Townes van Zandt, Guy Clark en zijn vrouw Susanna Clark, waarbij Guy het geflirt van zijn vrouw met de vaak beschonken Van Zandt zó zat is dat hij zich in zijn kamer opsluit en de deur dichtspijkert. Ten Penny Nail gaat daarover (“Got a ten dollar bottle to shut you out – Ten penny nail to shut me in”).

Tweede set

Carter Sampson
Kyle Reid

De tweede set begint met Tulsa, gevolgd door twee nummers van beide begeleiders. Eerst een nummer van Reid’s eigen band Kyle Reid and The Low Swingin’ Chariots. Daarna het vlotte When I’m Good And Ready van Jason Scott die overigens uitblinkt op gitaar en mandoline. Het vaak gecoverde Iko Iko gaat over de strijd tussen twee verschillende ‘New Orleans Indians’ tijdens de Mardi Gras parade. Stemmig ingeleid door Reid.

Carter Sampson
Carter Sampson trio

Voor Wilder Side, van het gelijknamig album bespeelt Scott de vleugel, die hij voor aanvang heeft zien staan en die zeker het podium op moet.

Sampson’s camper, waarmee zij 5 jaar lang rondtrok, komt ook ter sprake. De ‘Texas love song’ Highway Rider gaat over herinneringen aan leuke jongens, ontelbare overnachtingen op parkeerplaatsen en het schrijven van goede songs (omdat het nu eenmaal te koud was om iets anders te doen).

Carter Sampson houdt van het werk van Shel Silverstein. Jason Scott haalde haar over om het nogal pikante en o.a. door Dr. Hook en Emmylou Harris gecoverde nummer Queen Of The Silver Dollar, op te nemen. Die zelfde Silverstein schreef een favoriet kindervers van Sampson… Crowded Tub. “There are too many kids in this tub” zingt het publiek geamuseerd mee.

Carter Sampson
Carter Sampson trio in Blue Room sessions

Since I fell for You is te vinden op de TRIO EP (Continental Road Services). En ook Rattlesnake Kate mag dit keer niet ontbreken. Het waargebeurde epos over de moedige Katherine McHale Slaughterback uit Colorado, die tijdens een rit te paard 140 ratelslangen doodde en ook nog eens ongeschonden uit de strijd kwam. Ze was een duurzaam type want van de slangenhuiden maakte ze halskettingen, jurken, dansschoenen etc.

Als toegift het uitstekend vertolkte Moon River uit de film Breakfast at Tiffany’s (1961) destijds gezongen door Audrey Hepburn. Het applaus klinkt nog lang door voor drie artiesten waar het speelplezier van af spatte. Ook na afloop.


Setlist: Wild Ride (Lucky) Lucky, Hello Darling (Lucky) Gold, Queen Of Oklahoma (Mockinbird Sing), Anything Else To Do (Lucky) Peaches (Lucky),Ten Penny Nail (Lucky). Tweede set: Tulsa(Lucky), When I’m Good And Ready Jason Scott), Wilder Side (gelijknamig album uit 2016), Highway Rider (Wilder Side en Thirty Three), Queen of Silver Dollar (Lucky), Since I Fell For You (TRIO EP), Rattlesnake Kate (Lucky), Moon River Johnny Mercer / Henry Mancini)

Carter Sampson – vocals, tenor guitar, acoustic guitar,
Jason Scott – vocals, drums, acoustic guitar, mandolin, backing vocals
Kyle Reid – keys, electric guitar, pedal steel

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Chris Smithers

Chris Smither is geestig en heeft een flinke kop met haar

Veelschrijver en gitaarvirtuoos die met de groten der aarde heeft gespeeld

Vanavond staat voor een overvolle zaal een simpele stoel op een groot podium met daarop de 75 jarige Chris Smither, een muzikant met een enorme staat van dienst. Hij is geboren in Miami maar verhuisde later naar New Orleans.

Chris Smither

Chris Smither
Chris Smither

Smither schreef een ontelbaar aantal nummers, maakte achttien albums onder eigen label en werkte samen met o.a. coryfeeën als Bonnie Rait, Diane Krall, Dixie Chicks, Emmy Lou Harris en John Mayall. Chris Smither is bijzonder trots op zijn laatste album Call me Lucky waarmee hij momenteel door België, Nederland en Duitsland toert.

Chris Smither
geestige verhalen

Chris Smither oogt kwiek en heeft een, wat ze in Brabant noemen, ‘flinke kop met haar’. Met zijn warme stem speelt hij al fingerpickend op zijn gitaar, zichzelf begeleidend met de ‘footstomp’, inmiddels zijn uniek muzikaal handelsmerk. Hij start met het vlotte Open Up van het album Leave The Light On uit 2006. Gevolgd door Don’t Call Me Stranger en Time Stands Still van het gelijknamige album uit 2009.

Smither is een geestig man. Dat blijkt ook uit zijn verhalen en teksten. Met Nobody Home (“I used to have a house and a spouse and now it’s her’s instead”) krijgt hij de lachers op zijn hand. Dat gebeurt hierna meerdere malen.

Bijvoorbeeld als hij vertelt over zijn radio interviews, waar hem steeds wordt gevraagd hoe hij toch al die nummers schrijft. Chris Smither weet het eigenlijk zelf niet en om de vragensteller af te wimpelen noemt hij het steevast dat het een ‘incoherent en onlogisch’ proces is. Hij zet welhaast klassiek gitaar spelend in met het fraaie Down To The Sound.

Ook veel hilariteit bij No Love Today, oftewel de Okra Song, over de groenteboer die ooit op inspirerende wijze zijn waren aanprees. Op Hawaii hoorde hij een klein jongetje zijn teksten zingen “I got ba-na-na, watermelon, peaches by the pound. sweet corn, mirleton, mo’ better than in town, I got okra, enough to choke ya”. “That’s my song”, zei Smither. Het kind geloofde er natuurlijk niets van.

Chris Smither
Chris Smither in Blue Room Sessions

Ook krijgt Chris Smither de lachers op zijn hand met het bluesy What It Might Have Been; “Als ik het zelf niet had geschreven zou ik denken dat het een klassieker was”. Het vrolijke Origin Of Species wordt ingeleid met een verontschuldiging richting Darwin en teksten als “Then came the flood. Go figure…Just like New Orleans only bigger”. Een heel fraai uitgevoerde cover in ‘minor key’ van Chuck Berry is Maybelline, te vinden op zijn laatste album.

Tweede set
Tijdens de Tweede set speelt Chris Smither nummers als Can’t Shake These Blues en Drive You Home Again en de titelsong van zijn laatste Album Call Me Lucky. Ook Dylan ontbreekt niet met een cover van het Blonde on Blonde album (1966) Visions Of Johanna. Mijn Duitse buurman fluistert me toe dat hij speciaal voor deze uitvoering van Smithers hierheen is gekomen.

Chris Smither
Goodbye & farewell

Bij Link Of Chain heb ik genoteerd ‘ingenieus gitaarspel, lijkend op Tony Joe White’. Op speciaal verzoek speelt Smither het mooie ingetogen I Am The Right en als laatste nummer Leave The Light On van het gelijknamige album. Als toegift een nummer van Blind Willie McTell Statesboro Blues. Dan vertrekt Chris Smither met een brede grijns…groot applaus, fijn publiek!


Chris Smither speelde:
Set 1:
Open Up, Don’t Call Me Stranger, Time Stands Still, Nobody Home, Down To The Sound, Train Home, What Might Have Been, Maybelline, 100 Dollar Valentine, Origin of Species

Set 2:
Can’t Shake These Blues, Drive You Home Again, Call Me Lucky, Visions Of Johanna, Link Of Chain, By The Numbers, Make Room For Me, I am The Ride, No Love Today (Okra song), Change Your Mind, Sittin’ on Top of the World, Leave The Light On. Toegift: Statesboro Blues

Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

Musest

Musest zet zaal Willem Twee poppodium op zijn kop

P79 was te klein voor tribute to Muse Nederlandse tributeband

Musest wordt gezien als beste vertolker van wereldband Muse als je de recensies mag geloven. Het optreden in Willem Twee poppodium was noodzakelijk, omdat organisator P79 op tijd inzag dat zijn eigen podium te klein zou zijn, te klein om de vele Musest fans te ontvangen.

Musest
Musest

Deze Nederlandse tribute band bestaat uit vier personen, Bob van Dun (drums), Chico Abelino (bassist, backing vocals), Chamo Bijlmakers (toetsen, samples, percussie, backing vocals) en Jeroen Fredrik (gitaar, zang).

Musest
Musest since 2007

Sinds 2007 spelen zij praktisch het gehele repertoire van Matthew Bellamy’s band. Muse goed vertolken is bijna onmogelijk. Ik was er bij in de Brabanthallen bij het Muse concert destijds. Daarom zijn mijn verwachtingen hooggespannen.

Grote opkomst voor Musest

Musest
Volle bak in Willem Twee

De opkomst is groot en het publiek heeft er duidelijk zin in. Ongemerkt kom het viertal op en zet zonder aankondiging in met Algorithm. Ze zullen verder tussen de nummers door geen enkele mededeling doen. De hele entourage is conform het grote voorbeeld; de instrumenten, het licht (overigens een hel om te fotograferen), de bril met oplichtende teksten, de opstelling van de muzikanten, de lichaamstaal.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het publiek weet, tekstueel gezien, van wanten en tijdens Plug in Baby gaat bijkans het spreekwoordelijke dak er af. De sfeer is grandioos. Voor het podium wordt gedanst, gesprongen en doorgaans vals meegezongen. Musest forever.

The Tornados

Musest
grotendeels instrumentaal

Een van de laatste nummers van de Musest show is Man With The Harmonica, een instrumentaal nummer, dat begint met een intro van Ennio Morricone. Verder lijkt dit nummer vooral de eerste helft op het surf genre uit de 50’s. Niet raar als je bedenkt dat de vader van Muse zanger Matthew Bellamy, George Bellamy, de voormalige ritmegitarist was van The Tornados. Hun instrumentale hits doen sterk aan de ‘harmonica man’ denken.

Muse-fan

Musest
Jeroen Frederik
Musest
Dank aan de fans

Afgezien van wat kleine dingen klinkt het voor mij als Muse-fan toch heel aardig en komt het dicht bij het origineel. De muzikanten zijn goed op elkaar ingespeeld. De hele show rolt er gelikt en energiek uit. Na Knights of Cydonia verdwijnt het viertal na een diepe buiging van het toneel.

Setlist

Musest
Fijne sfeer in de zaal

Volgorde van de nummers; Algorithm, Uprising, Supermassive, New Born, Pressure, Time is Running, Madness, Apocalypse Please, Psycho, Citizen Erased, Undisclosed Desires, Supremacy, Munich Jam, The Handler, Feeling Good, Dig Down, Starlight, Unsustainable, Mercy, Plug in Baby, Man With The Harmonica, Knight of Cydonia


Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Boris McCutcheon

Grote opkomst concert Boris McCutcheon / Hoth Brothers

Concertseizoen is ook voor Blue Room Sessions begonnen

Het eerste concert van dit seizoen kent meteen al een grote opkomst. Het is deze keer een combinatie van de Hoth Brothers (Boris McCutcheon en de boomlange Bard Edrington) en The Saltlicks, Brett Davis en drummer Jeff Berlin. Na een botbreuk en een enerverende verhuizing is McCutcheon eindelijk in Nederland, waar hij zegt zich thuis te voelen.

Boris McCutcheon / Hoth Brothers

Boris McCutcheon
Boris McCutcheon

Het eerste nummer Riverside Blues wordt ietwat aarzelend ingezet door Edrington, met McCutcheon op mandoline en hijzelf op de banjo (wat kan die man spelen!). Van de Mississippi gaan we over naar New Mexico met Dreamin’ And Workin’ van het Hoth Brothers album. Edrington verzint songs tijdens zijn noeste arbeid in de ‘landscaping business’. Hij vreest nog steeds voor zijn vingers tijdens het kappen en knippen van takken.

Deze diashow vereist JavaScript.

Voor aanvang van Slickhorn verschijnen drummer Jeff Berlin en gitarist Brett Davis ten tonele. Het nummer gaat over de gelijknamige canyon in Utah waar de cactus bloeit en waar met de familie wordt gedoken en geraft. Na Volcanic Wind volgt Española (laatste album As Old As Española), een eerbetoon aan wat ooit de oudste stad van Amerika was, maar die tegenwoordig is verpest door lelijke industrieën.

Boris McCutcheon
Bard Edrington

Golden Days is een nieuwe song met zang van McCutcheon welke ik als ‘omfloerst’ heb gekwalificeerd. Hierna vertelt McCutcheon zeer beeldend over Santa Fe waar verlaagde auto’s, met name 54 chevy’s (lowriders) rondrijden en waar op iedere hoek van de straat een drankwinkel staat. Daar bood McCutcheon ooit hulp aan een met autopech gestrande chagrijnige ‘chicano’ die na een paar biertjes ontdooide en hem uitnodigde voor een bezoek aan zijn nicht, ergens hoog op een berg. ‘Gringo’ Boris ging wijselijk niet in op dat verzoek maar vond haar telefoonnummer in zijn portefeuille wat resulteerde, weliswaar 20 jaar later, in het vlot gespeeld en strak gedrumde Angelina’s Farm.

Boris McCutcheon
‘Gringo’ Boris

Na Night Crash volgt Appleshine waar McCutcheon zijn verhuizing naar Dixon New Mexico beschrijft, waar hij met zijn familie een afgelegen huis betrok. Een vervallen boomgaard zorgt tegenwoordig voor een leuke hobby; cider en perenwijn.

Tweede set

Boris McCutcheon
Mexicana

De tweede set begint met Take Three Breaths over Bard’s reis door Mexico, gevolgd door een nummer Whiskey And A Woodstove van het Hoth Brothers album, fantastisch begeleid door Davis op de slide guitar én met goed banjo spel van Edrington. Het sfeervolle O The Birds Still Sing (even when they are starving) komt ook van het Hoth Brothers album. Tijdens Horses Are Made To Win hoor je de (skinny) horses als het ware meegalopperen door het samenspel van de drie heren op de voorste rij, eindigend met een fantastische roffel van Berlin, die overigens steeds uitstekend zit te drummen.

Boris McCutcheon
Edrington en Davis

De band ging ’s middags even wandelen in Den Bosch. Tijdens deze tocht werden ze verrast door het grote aantal esdoorns. Vandaar vanavond de song Harmless Yellow Leaves. Na Seeds & Candy van het Cactusman album, neemt McCutcheon ons mee naar de Utah desert met Davis deze keer op de banjo. Na wat gedoe over de juiste key volgen Santa Rosa Plums en Lowriders. McCutcheon schreef dit nummer toen hij onderweg was van Dixon New Mexico naar Santa Fe. Er is daar praktisch geen verkeer en af en toe een ‘white skunk’ met opgestoken staart. Dan kom je vanzelf op een mooi liedje, toch?

Boris McCutcheon
Bard Edrington

Edrington keert terug op het toneel met Trees of Heaven. Mooie intro en fijn samenspel met een opvallende rol voor de banjo. Na het nummer January stapt de band ineens op, ons in verwarring achterlatend, om vervolgens terug te keren voor de twee encores Flint Hill en Acequia (album Mother Dutch 2001) met Boris o.a. op de mondharmonica, eindigend met een opvallende drumsolo van de tot dan toe ingetogen spelende Berlin, die nu écht even los mag gaan. Conclusie; prima band, mooie songs en fantastisch spel. Helemaal niet slecht voor de aftrap naar een nieuw seizoen!!

Boris McCutcheon
Hoth Brothers

Setlist:
Riverside Blues, Dreamin’ And Workin’, Slickhorn,Volcanic Wind, Española, Branded, Golden Days, Angelina’s Farm, Night Crash, Appleshine. Tweede set: Take Three Breaths, Whiskey And A Woodstove, O The Birds Still Sing, Horses Are Made To Win, Harmless Yellow Leaves, Seeds & Candy, Santa Rosa Plums, Lowriders, Trees Of Heaven, January. Encore:Flint Hills en Acequia

Fotografie: Monique Nuijten en Wies van Luijtelaar

Sven Ratzke

Sven Ratzke is Thin White Duke the 2nd in nieuwe show

Fenomenaal optreden derde try-out Where Are We Now op Theaterfestival Boulevard

In 2013 vraagt Sven Ratzke permissie aan Bowie’s manager om zijn werk te mogen spelen. Gewoon via de mail. “Who the hell are you” is het antwoord en Ratzke stuurt hem alles wat hij tot nu toe heeft gemaakt. Na negen weken komt het antwoord: “He thinks you are nuts, but go ahead”. Vanaf die tijd hoopt hij steeds dat zijn held anoniem in de zaal naar hem zit te luisteren.

Sven Ratzke

Sven Ratzke
Sven Ratzke

Sven Ratzke heeft een lange geschiedenis met de Bossche Boulevard waar hij 20 jaar geleden begon in de Spiegeltent met liederen van Kurt Weill en Fassbinder. Hij is inmiddels één van de beste Bowie-vertolkers en een begenadigd verteller en entertainer. Vanavond neemt Ratzke ons na Starman voor de tweede keer mee in de wereld van zijn held. Donderdag 8 augustus is de derde try-out van zijn nieuwe show Where Are We Now. De premiere is op 14 oktober in Berlijn met daaropvolgend een enorme tour over heel de wereld.

Sven Ratzke
Sven Ratzke en Christian Pabst

Opkomend in strak pak met brede schoudervullingen (zie coverfoto) en Jan Jansen laarzen zetten Sven Ratzke en begeleider Christian Pabst meteen goed in met The Man Who Sold The World. De tweede song wordt voorafgegaan door herinneringen aan Bowie. “waar was je toen je Bowie voor het eerst hoorde”. Als metafoor een huis uit je jeugd met vele deuren en ruimtes en achter elke deur een andere wereld. In een daarvan een control room, sterren…Space Oddity wordt bijna klassiek begeleid door het virtuoze pianospel van Pabst.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ratzke’s gedeeltelijk Duitse jeugd wordt hierna aanstekelijk uitgebeeld. De jaren 70, LSD trips, stijve Duitsers (inclusief accent), rijdend met walkman op een Gazelle damesfiets van Duitsland naar de Vrije school in Nijmegen, luisterend naar dat indrukwekkende intro van zijn volgende nummer Let’s Dance. Ratzke danst en Pabst blinkt uit in jazzy pianospel. Het betrekkelijk onbekende nummer Sweet Things behoeft nog wat hulp uit het boek (het is dan ook enorm veel tekst) maar wordt desalniettemin zeer indrukwekkend vertolkt.

Over vintage gay porn and other vices

Deze diashow vereist JavaScript.

Incognito dwalen door steden als Londen,Berlijn of New York City, daarover gaat het nummer Where Are We Now (The next Day 2013). Hierna leidt Ratzke ons binnen bij een oude schouwburg in New York, met een ‘doorbitch’ als portier en overal zwart-wit TV’s met daarop ‘vintage gay porn’. Hij beschrijft een Drag-dwerg op een driewieler luisterend naar de naam Gigi Lamoroso, gevolgd door een eigen, maar bijzondere, uitvoering van The Jean Genie om ons vervolgens te verplaatsen naar de buitenwijken van Londen. Het zijn weer de jaren 70, waar een meisje bij een bushalte droomt over een androgyn wezen, The Thin White Duke, lost in space, de inleiding naar Ashes to Ashes (Scary Monsters 1980). Het pianospel van Pabst doet denken aan Wim Mertens vergezeld van een schokkerig maar vermakelijk meedansende Sven Ratzke.

Sven Ratzke
Sven Ratzke is Thin White Duke the 2nd

De cirkel is rond
Voor de laatste deur in het spreekwoordelijke, nu vervallen huis van je jeugd zit een oude vermoeide en gerimpelde man. De inleiding naar een nummer van het laatste Bowie album Blackstar. Lazarus moet voor Ratzke niet makkelijk zijn om te vertolken, maar wordt gezongen met de nodige pathos en, ik val in herhaling, prachtig begeleid door Pabst.
Even aandacht voor de CD Homme Fatale, met fantastische cover van Erwin Olaf en dan door naar de toegift. Een, ook alweer, fenomenale uitvoering van Live On Mars (Hunky Dory 1971) inclusief volle stem en lange uithaal van Ratzke.  Als laatste de titelsong van de film musical Absolute Beginners, Ook heel mooi.

Sven Ratzke
Fenomenaal optreden van Sven Ratzke

We waren vanavond getuige van een fenomenaal optreden, ondanks dat ik meerdere malen de koers van het gesprek heb verstoord met pen en soms met camera. Als laatste vermeld ik ‘David Hasselhof on Acid’ op speciaal verzoek van Sven Ratzke.


Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Subliem concert Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Seizoen 2018-2019 Blue Room Sessions traditioneel afgesloten

Een uitgebreide recensie is een herhaling van zetten want elke keer weer slaagt dit trio er in om iedereen in vervoering te brengen. Zoals alle vorige vijf keren was dit optreden weer zeer druk bezocht en werd het ook weer op sublieme wijze uitgevoerd. Vandaar een korte impressie van het laatste fenomenale optreden van dit seizoen; Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt.

Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt
Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Met covers van o.a. Dr. John (o.a. Ties That Bind en Such A Night), Bill Withers (Green Gras), Fats Domino (Before I Grow Too Old), Bob Dylan, The Band, Stanley Brothers, Allen Toussaint, Bobby Charles (Only A Fool), maar ook met eigen werk van Spanjers (The Road) van Van Dijsseldonk (Enchanted Rock) Planteijdt (Last Coat) zorgden zij voor een zeer geslaagde avond.  en mooie mix van covers en eigen werk

Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt
Bijna traditionele afsluiters

Conclusie; we hebben dit seizoen toepasselijk afgesloten met het nummer Life is A Carnival van The Band, gezongen door drie geweldige muzikanten die zowel als trio als in andere formaties niet meer zijn weg te denken van de Nederlandse podia.

Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt
Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Greep uit de uitgebreide setlist: Success, Green Gras, Grow Too Old, Enchanted Rock, Ties That Bind, Such A Night, Tonight I’ll Be, Man Smart, Woman Smarter, Only A Fool, Right Lane Shane, If I Lose, Last Coat, Pressing, Here Comes Lonelyness, So Swell, Suspense, Greatest Love, The Road, Life Is A Carnival.

Over Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Deze diashow vereist JavaScript.

  • Eric van Dijsseldonk (gitaar, mandoline en zang): Ooit frontman van Smalltown Rodeos en later als solo-artiest en bij o.a. Ricky Koole, JW Roy en Laura Vane
  • Roel Spanjers (piano, accordeon en zang): Allereerst zijn eigen band The Sunset Travellers en later bij Captain Gumbo, BJ Baartmans en vanaf 2003 bij Normaal. Ook is Roel een veelgevraagd studiomuzikant
  • Wouter Planteijdt (gitaar en zang: Zit al sinds 1980 in Sjako! (35 jaar!) en is een veelgevraagd sessie- en studiomuzikant

Het Blue Room Sessions Team wenst alle trouwe bezoekers een fijne, muzikale, zonnige zomer en hoopt iedereen weer te zien op 10 september met… Boris McCutcheon & The Saltlicks from The United States of America.

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar.

Good Lovelies

Weerzien met The Good Lovelies enthousiast onthaald

Veel plezier in het optreden ondanks intensieve Europese tour

Sinds 13 jaar en vijftien verschillende T-shirt versies zijn Caroline Brooks, Kerri Ough en Susan Passmore The Good Lovelies. Voor de Europese tour zijn tourmanager MJ Dandeneau op staande bas en Mark Mariash op drums een waardevolle toevoeging. De show wordt voorafgegaan door het echtpaar Keri en Devin Latimer, geen slechte keuze gezien de enthousiaste reacties van het publiek.

Good Lovelies
The Good Lovelies

The Good Lovelies

The Good Lovelies zijn voor de tweede keer bij de Blue Room Sessions. Ze ogen ontspannen en zijn blij met het mooie weer. De dag ervoor sprong Caroline Brooks zelfs in het kanaal om in haar ondergoed een rondje te zwemmen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het eerste nummer is Open Windows van het Burn The Plan album uit 2015 evenals Last Night. “When can I see you in the daylight” was de brandende vraag voor Caroline tijdens een periode van heavy dating. Geen vruchteloze exercitie want ze hield er haar huidige echtgenoot Colin aan over. Daylight staat op hun nieuwste album Shapeshifters. Dan komt het trio achter de microfoon vandaan en zingt a-capella The Heebee Jeebee Blues. Andrew Sisters ‘eat your heart out’.

Good Lovelies
Europese tour

I See Gold (Shapeshifters) staat ook op het nieuwe album en omdat het nu nogal koud is in Canada volgt een mooi uitgevoerde driestemmige cover van The Deep Dark Woods Winter Hours (album Live at Revolution 2012). Als laatste voor de pauze de (onvermijdelijke) sing a long Every Little Thing. Omdat ons publiek hier altijd enthousiast aan deelneemt doet het hen zichtbaar plezier.

Tweede set
Tijdens de tweede set vertelt Caroline over haar elfde huwelijksdag op 7 mei a.s. (ja, met die van het daten). Haar man heet ook nog eens Love met zijn achternaam en ze mist haar gezin, dus sentimentaliteit all over. Daarom het gevoelige The Doe, mooi ingeleid door de mooie hoge stem van Brooks. Susan Passmore heeft weer een mooi laag geluid en Kerri Ough past daar opvallend goed tussen.

Deze diashow vereist JavaScript.

When We Were Young (Shapeshifters), is een langzaam en sfeervol vierstemmig nummer (drummer Mariash zingt ook mee) met geen enkele wanklank en wordt opgevolgd door het vintage nummer Crabbuckit, met indrukwekkende bas solo van Dandeneau, die overigens ook goed met de strijkstok overweg kan.

Na het laatste nummer klinkt ‘huizenhoge’ roep om meer. En ze komen terug, uiteraard met hun, naar eigen zeggen, favoriete song, een geweldige uitvoering van Crosby Stills & Nash’s Helplessly Hoping (1968). De stemming stijgt ten top als Keri en Devin Latimer aantreden met de meezinger Lie Down. “hunker down dear, beneath the covers and close your eyes”.

Na zo’n intensieve tour zijn ze daar, denk ik, wel aan toe!

Good Lovelies
The Good Lovelies

Leaf Rapids
Het sympathieke echtpaar Keri (gitaar) en Devin (bas) Latimer zijn winnaars van de Juno Award met hun vorige groep Nathan o.a. voor het organiseren van het Trout Forrest Music Festival.

Leaf Rapids is vanavond een onverwachte bonus. Zij komen mee met The Good Lovelies en spelen geheel vrijblijvend een vijftal songs. Keri oogt vaag Japans, (haar overgrootmoeder kwam er vandaan). Barbershop Shears is een van die songs Het gaat over die grootmoeder, een immigrante die in haar kapperzaak een ‘lumber jack’ met een schaar stak, waarna hij alsnog beleefd de rekening kwam betalen. Tijdens het instrumentale Helen’s Waltz bedient ze de Theremin, een soort zingende zaag, maar dan met elektronische velden rond een magische doos met een antenne erop. Fay Lovsky is er speciaal voor naar Den Bosch gekomen.

Devin Latimer is het prototype van een bassist, rustig bescheiden spelend, nauwelijks zichtbaar achter de reeds opgestelde key boards van Kerri Ough. Ze hebben een pas verschenen album Citizen Alien. Het duo valt met hun prachtige liedjes nogal in de smaak. Wellicht zien we ze snel terug.


Foto’s: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

Steampower

Steam Power goed op elkaar ingespeelde groep muzikanten

Het beste wat Nederland op het gebied van Bluegrass te bieden heeft

Steam Power dat zijn Janos Koolen (zang, mandoline, banjo), Laurens Joënsen (zang, gitaar), Joost van Es (viool) en Fay Lovsky (zang, basgitaar, zingende zaag en cello). Ze hebben een mooie titelloze cd uitgebracht met voornamelijk eigen werk, dat ze vanavond ook voornamelijk spelen. Er wordt uiteindelijk weinig gepraat maar fantastisch gespeeld.

Steam Power
Steam Power

Steam Power

Het eerste nummer is Sideman Blues, met zang van Van Es en Koolen, gevolgd door Choices. Joënsen kondigt vervolgens een unicum aan; een compositie van Van Es, ontstaan langs de Vecht. De werktitel is Blue Fight en klinkt als een voornamelijk instrumentale mix van het Wilde Westen met een vleugje Django Reinhard, opgejaagd door de mandoline van Koolen.

Steam Power
Fay Lovsky

Fay vertelt bij Sequoia over haar liefde voor bomen. Het woord ‘Treehugger’ valt hierbij, hoewelzegt ze, deze boom lastig is om te omhelzen. Luna Blou (zie video) is tijdens het island hoppen ontstaan op Curaçao. Lifestyle is geschreven door een ‘rechtse’ jongen en heeft mijns inziens weer een aardig Django-gehalte.

Drivin’ By The Darkness, als een depressie aangekondigd, wordt mooi begeleid door Koolen op de banjo. The Candidate, gezongen door Fay Lovsky – artiestennaam van Fay Luyendijk, is een anti-Trumplied. Zij schreef het voor de Amerikaanse verkiezingen van 2016.

Steam Power
Laurens Joënsen

Joënsen’s heeft zijn roots op de Deense Faeröer eilanden. Hij heeft een mooie warme stem. In Thorshavn klinkt een groot verlangen naar de fjorden (hoewel uitkijkend over Zeeuws-Vlaanderen). Fay Lovsky bespeelt hierbij heel toepasselijk de melancholisch klinkende ‘zingende zaag’ en Koolen blinkt tijdens deze jazzy uitvoering uit op klarinet.

Het laatste nummer voor de pauze, aangekondigd als hip hop, is Nederlandstalig en opgenomen in een boerenstudio. Een meezinger met als titel Boerenschuur. Als het pauze is wordt schertsend verzocht om 52 CD’s af te nemen om uit de perskosten van de nieuwe CD te komen. Een te hoge doelstelling?

Steam Power
Janos Koolen

Steam Power raakt op stoom
De tweede set start met Kill U Dead/ In The Ground, gezongen door Lovskygevolgd door Old Friend met een mooie intro en virtuoos samenspel van Van Es en Koolen op respectievelijk viool en mandoline en zang van Koolen. Dit doet mij denken aan een menuet.

Steam Power
Joost van Es

De hond van de oma van Fay heette Lovsky, vandaar haar artiestennaam. Zij is overigens een gecertificeerd ski instructrice, een mooi bruggetje naar het volgende nummer Snow (zie video, helemaal onder)door mij geclassificeerd als een ‘lief liedje’. Iets minder lief is het instrumentale Original Bad Bob. Wél heel mooi samengespeeld door het viertal.

Een indrukwekkend intro bij het Nederlandstalig lied Zomaar van Joënsen, Het klinkt ietwat Grieks met hoge mandoline-klanken en goed op elkaar afgestemde driestemmige zang. Dan pakt Fay de cello met het naar Beatles klinkende Common Ground, door mij genoteerd als ‘prachtig’.

Steam Power
Newgrass no Bluegrass

Het volgende nummer is geen Bluegrass maar Newgrass. Er vallen namen als Béla Fleck, Sam Bush en Tony Rice. Wat volgt is een primeur Flowing Uphill, waarbij ik heb aangetekend dat de viool me doet denken aan die van Jean-Luc Ponty. Ook niet de minste.

De Kaap is weer een Nederlandstalig lied. Het publiek wordt aangespoord om te fungeren als Eagles-koor wat resulteert in vele A Ha Ha Ha’s. Dan klinkt alweer het laatste nummer, een instrumentale uitvoering van Granny. Razendsnel en wederom virtuoos uitgevoerd.

Steam Power
Fay Lovsky

Het publiek is wild enthousiast en roept om meer. De toegift is Hobson’s Choice, het nummer waar Steam Power normaliter mee afsluit.

Steam Power is een zeer goed op elkaar ingespeelde groep muzikanten en “zowat het beste wat Nederland op het gebied van Bluegrass te bieden heeft” aldus Ad van der Laan. En die heeft er verstand van.


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Hannah Aldridge

Gevarieerde avond Hannah Aldridge Blue Room Sessions

Met murder- en countrysongs bezweert Aldridge haar demonen

Hannah Aldridge, dochter van country legende Walt Aldridge, schuwt het ruigere werk niet en houdt haar roots toch in ere. Dat doet deze country zangeres in een gevarieerde en memorable avond in de Clubzaal van de Verkadefabriek bij Blue Room Sessions.

Hannah Aldridge

Hannah Aldridge
Hannah Aldridge

Hannah Aldridge is een begenadigd zangeres en gitariste. Eigenlijk houdt ze van murdersongs en bands van het ruigere gitaarwerk zoals Smashin’ Pumpkins, Nine Inch Nails en Chris Cornell’s Audioslave (van wie ze vanavond overigens ook een nummer zingt). Maar als dochter van gerenommeerd Muscle Shoals en Nashville producer Walt Aldridge, luisterde zij ook naar country songs.

Net als tijdens Roots in Heusden in 2018 wordt ze begeleid door Gustav Sjödin (Jetbone). Hannah Aldridge en Sjödin zijn goed op elkaar ingespeeld. Ondanks dat ze elkaar al een tijd niet zagen is een korte repetitie in de kleedkamer voldoende om de draad weer op te pakken.

Hannah Aldridge
Aldridge met Gustav Sjödin

Gevarieerde avond
Deze gevarieerde avond zit vol prachtige songs, soms rustig dan weer vlot en vol overgave gebracht. Haar album Razor Wire uit 2014 is grotendeels het gevolg van haar turbulente echtscheiding. Living on Lonely schreef ze met co-writer Andrew Combs. Ook een nummer van vader Walt Aldridge (+ James LeBlanc) Yankee Bank, mag vanavond niet ontbreken.

Dan volgt een fantastisch vertolkte cover Like A Stone van haar al eerder genoemde late great hero Chris Cornell. Gustav Sjödin brengt vervolgens een eigen Jetbone nummer Everybody Needs Somebody To Love. Voor de podcast-liefhebbers onder ons noemt Hannah Aldridge de populairste van dit moment; S(hit)-Town. De song, aangekondigd als The Poll, is hierop gebaseerd. Grote dorst van Gus leidt ertoe dat dit het einde is van de eerste set.

Hannah Aldridge
Gustav Sjödin

Tweede set
De tweede set start Hannah solo. Black and White is opgedragen aan en geïnspireerd door haar 11 jarig zoontje Jackson. Burn To Be Broken begint rustig maar eindigt een stuk ruiger en klinkt als een echte country song met een onvervalst Alabama accent. Aldridge vertelt geanimeerd over haar late start op een muziekschool en haar drang zo snel mogelijk gitaar te kunnen spelen. Ze ontmoet daar succesvolle mensen zoals The Secret Sisters en een slordig geklede jongen op flip flops met lang rood haar, waarvan ze zeker geen hoge pet op had. Zijn naam? Chris Stapleton. Zo zie je maar dat je niet altijd op je eerste indruk kunt afgaan.

Hannah Aldridge
Hannah Aldridge in Blue Room Sessions

In die tijd schreef ze een song Lonesome, een hartverscheurende ballad over verdeling, niet van spullen maar van herinneringen…. “You take the pictures from Morocco, I’ll take that postcard from L.A”. Deze song kwam terecht in een filmserie Hart of Dixie “en daar begon het mee” aldus Hannah Aldridge.

Met de vorig jaar overleden Randall Clay schreef zij Lie Like You Love Me, indrukwekkend en meteen raak met de zin “I miss you like morphine straight to my veins,”

Howlin’ Bones liegt er niet om net als Parchman, over een vrouw die haar gewelddadige man vermoordt en onterecht eindigt in ‘death row’. “Feel that needle burn when they send me home.” De snik in Hannah’s stem is echt…

Hannah Aldridge
Hannah Aldridge met gelegenheidskoor

Het voorlaatste nummer is Burning Down Birmingham. Een aantal mensen uit het publiek, inclusief staff, wordt tot achtergrondkoor gebombardeerd. Aldridge noemt Birmingham Alabama spottend haar favoriete stad want er gebeurt namelijk altijd wat. Ruzies, dronkaards, kotsend over straat, kapot gestoken autobanden…”There’s an old flame burning down Birmingham tonight”.

Met de toegift Don’t Be Afraid, dat begint als een slaapliedje, maar overgaat in een snel gitaarduel, lijkt Hannah Aldridge voorgoed haar demonen te hebben bezworen. Een geweldig einde van een grootse avond.


Foto’s: Wies Luijtelaar