Dan Tuffy Trio

Dan Tuffy Trio zichtbaar blij op podium

Het eerste live optreden bij Blue Room Sessions na al die maanden van lockdown is succesvol

DAN TUFFI TRIO SUCCESVOL EERSTE LIVE OPTREDEN IN BLUE ROOM SESSIONS NA LANGE TIJD

Op 5 juli hadden we na een maandenlange noodgedwongen stop toch nog een soort seizoenafsluiting van de Blue Room Sessions met het Dan Tuffy Trio. Deze afsluiter was tevens bedoeld als try-out voor de periode vanaf september, waarin we hoogstwaarschijnlijk nog rekening zullen moeten houden met het 1,5 meter-model.

Dan Tuffy Trio
Dan Tuffy Trio

Met de huidige regels kunnen we 41 bezoekers ontvangen in onze Clubzaal, die daar dan speciaal voor ingericht wordt met wat meer tafels dan normaal en de stoelen verder uit elkaar. Verder zijn er wat regels met betrekking tot het binnenkomen en verlaten van de zaal en het gebruik van de bar. Regels zijn meestal minder leuk, maar iedereen zal begrijpen dat ze nodig zijn. In de try-out kozen we voor twee identieke concerten achter elkaar en dat betekent dat we in totaal 82 bezoekers kunnen ontvangen. Dit aantal is uiteraard lager dan we gewend zijn, maar we prijzen ons gelukkig dat we hiermee onze concerten in de meeste gevallen toch nog mogelijk kunnen maken. Afgelopen zondag kregen we uit het publiek veel positieve reacties, ondanks de beperkingen.

Dan Tuffy Trio
Blue Toom Sessions

In september gaan we daarom op deze manier verder en daarmee kunnen we ons publiek toch nog op een verantwoorde manier ontvangen. Het volgende optreden in september is een geweldige Belgische band Dixie Rose. Hierover volgt te zijner tijd meer info.

REVIEW DAN TUFFY TRIO

Dan Tuffy
Dan Tuffy

Dan Tuffy is zichtbaar blij na lange tijd weer live op een podium te staan. Hij wordt begeleid door twee fantastische muzikanten; Madelief van Vlijmen (o.a. MADLIFE Music) en Stefan Wolfs (gitaar en pedal steel o.a. bij Catawba River Fox).

Deze diashow vereist JavaScript.

Tuffy beschikt over een goede zangstem en is naast een uitstekend gitaarspeler ook een rasverteller. Praktisch elke song wordt ingeleid met een anekdote. Vaak over Melbourne, de stad in Australië waar alles gebeurt. Hij vertelt afwisselend over Aboriginal Joe Guy, over deplorabele nachtclubs en cocktails met namen als Fluffy Ducks en Pink Bitches. Over Chris Wilson, de man achter INXS (Big Man), in het bezit van 60 leren jacks, waarvan Tuffy er een kreeg en dat hij vervolgens 30 jaar lang heeft gedragen…maar bovenal wordt er uitstekend gespeeld.

Dan Tuffy Trio
Stefan Wolfs

Omdat er van tevoren niet veel is geoefend is Tuffy, maar ook ik, aangenaam verrast door het indringende gitaarspel van Wolfs tijdens Shake It Loose. Dit nummer schreef Tuffy tijdens een vermeende depressie). Ook op de pedal steel valt Wolfs op m.n. tijdens I See You At The Parade.

Dan Tuffy Trio
Madelief van Vlijmen

Madelief van Vlijmen is naast een uitstekend bassiste ook nog eens een begenadigd zangeres. Dat bewijst ze tijdens de solo-song No sleep Until The Work Is Done (met Wolfs die klinkt als Gene Vincent) en I Won’t Let You Down, met een uitstekende Tuffy op de Kalamazoo gitaar.

Al met al is het dubbelconcert door onze gasten beide keren met veel enthousiasme ontvangen.

Dan Tuffy Trio
Dan Tuffy Trio

Het Dan Tuffy Trio speelde niet per se in chronologische volgorde o.a. de volgende nummers: Time Stole My Angel, Todd River Disco, Yellow Van, No Sleep Till The Work Is Done, Big Man, Don’t Go Cryin’ On My Shoulder, Sandy Track. I Won’t let you Down, Shake It Loose, Torooka Trail, Don’t Smoke In Bed, I See You At The Parade, Stony Cold Heart, Ti Tree Song


Fotografie: Monique Nuijten | Wies van Luijtelaar

Yellow

Vierde single Talk About It van Yellow album

Camilla Blue heeft nog flink wat te schrijven om het kleurige vierluik af te kunnen sluiten

Fluitend de zomer in…met de vierde single Talk About It van het album Yellow, vrolijk uptempo nummer dat helemaal past bij dit moment, volgens Camilla. Zij zou zomaar gelijk hebben.

Yellow
Camilla Blue Talk About It

Camilla Blue, alter ego voor Joyce Deynen, zat de afgelopen maanden niet stil. Creatief als zij is werkte zij gewoon door aan haar nieuwe album. Vandaag ontving ik de perskit met daarin de clip van haar nieuwe single. Vol verwachting klik ik hem open en waan me door het sterke intro meteen in een spaghetti western. Het nummer klinkt zomers en luchtig maar heeft toch een, hoe kan het anders bij de veelzijdige en soms chaotische Joyce, “een licht bittere ondertoon”. Na afloop laat de melodie me niet meer los. Wat heeft ze toch een mooie stem en hoe prachtig wordt ze wederom begeleid door haar band.

Yellow

Yellow
Yellow

Na When I Get Home, Iced Up en Loose Sand is dit de vierde single van het komende album Yellow. Alvorens dit album in zijn geheel uit te brengen is ervoor gekozen om steeds een single en videoclip te  lanceren. Op vrijdag 3 juli is dat Talk About It. Ook deze single heeft net als de drie vorige een persoonlijke klank en betekenis. De begeleidende clip is heel passend bij de song en schetst een fraai beeld van een dansende Joyce in de duinen van Bergen aan Zee.

Nog twee te gaan
Yellow en voorganger Blue zijn de eerste twee albums van een serie van vier met elk een kleurenthema. Samen wordt het één ‘Gesamtkunstwerk’. Nog twee te gaan dus voor de veelzijdige Joyce die componeert, haar eigen teksten schrijft, fantastisch zingt, piano en gitaar speelt en in crisistijd ook nog eens tassen maakt en lang niet onverdienstelijk schildert.

Grote Prijs van Nederland

Yellow
Music Hub Brabant

Camilla Blue is één van de geselecteerde toptalenten van Music Hub Brabant en is doorgedrongen tot de halve finale van de Grote Prijs van Nederland, die vanwege de corona crisis is uitgesteld. In januari gaat ze weer live optreden met de band.


Foto’s: screenshots videoclip Talk About It part of Yellow album

Loose Sand

Loose Sand is een rustig nummer maar schijn bedriegt

Onderhuidse spanningen van Camilla Blue door verlatingsangsten, teveel informatie en constante stralingen

De nieuwe single Loose Sand van Camilla Blue eindigt met de frase ‘Living in a world made out of loose sand’.  Het is een wat zorgelijk eind, de inzicht dat je leeft op een planeet die op los zand is gebouwd.

Loose Sand – Camilla Blue

Loose Sand
Loose Sand videoclip

Enige dagen geleden kondigde KLANKGAT de nieuwe single Loose Sand van Joyce Deijnen, artiestennaam Camilla Blue, al aan. Vandaag, vrijdag 17 april, is het zover. Het nummer ontsproot aan het creatieve brein van de artieste tijdens een enorme paniekaanval op het strand van Bordeaux. Volgens Deijnen gaat het over verlatingsangst en dingen vast willen houden. Zand is hiervoor niet het meest geschikte materiaal.

Loose Sand
Camilla Blue

Echter, een rasartieste als Joyce Deijnen grijpt op zo’n moment van diepe stress haar kans om dit gevoel om te zetten in een mooi liedje. Want mooi is het, dit nummer wat toch enigszins anders klinkt dan haar vorige werk op het album Blue. Loose Sand is rustig, lief en ligt heel goed in het gehoor. De begeleiding verdient ook een enorm compliment. De slide gitaar klinkt weergaloos mooi en geeft een goed beeld van de stemming die eraan ten grondslag lag.

Omdat Joyce in mijn ogen altijd iets aandoenlijks en chaotisch over zich heeft ben ik in de tekst gedoken. En het klopt. Ze is bang voor structuur, noemt zich een “human trampoline”, heeft last van actuele zaken als teveel informatie en teveel straling. Maar omdat bij Joyce niet altijd alles over rozen gaat, is het juist daardoor een hele mooi single geworden met een prima tekst en uitstekend vertolkt. Waar leven in een wereld, gemaakt van los zand, al niet toe leidt…Loose Sand, misschien?


Camilla Blue is één van de geselecteerde toptalenten van Music Hub Brabant. Ze is doorgedrongen tot de halve finale van de Grote Prijs van Nederland, die vanwege de corona crisis is uitgesteld. In het najaar hervat ze de band tour met liveoptredens.

Foto: Wies Luijtelaar
Screenshots videoclip  Camilla Blue – Loose Sand | Official Music Video

Lynne Hanson

Lynne Hanson is dé Canadese koningin van Americana

Begeleidingsband The Good Intentions spelen intensief, strak en onverstoorbaar in The Blue Room Sessions

De uit Ottawa afkomstige Lynne Hanson (volgens haar website “Canada’s own queen of Americana”), trad voorheen op als solo artiest met een mix van roots en country. De laatste jaren meestal als trio. Met een enorme intensiteit brengt ze haar liedjes op het podium.

Lynne Hanson

Lynne Hanson
Lynne Hanson

Zo ook vanavond hier in Blue Room Sessions (BRS) met haar ‘Good Intentions’, gitarist Blair Michael Hogan en bassist MJ Dandeneau. Beiden eveneens uit Canada. MJ zagen we al vaker op ons podium, wat ook deze keer aardig vol staat met imposant snarenwerk, waaronder MJ’s fraai beschilderde contrabas en met veren getooide opengewerkte basgitaar, die verwijzen naar haar Franse Anishinaabe / Métiskwe afkomst.

Deze diashow vereist JavaScript.

Zevende album
Vanavond spelen zij onder andere. een aantal nummers van Hansons inmiddels zevende album, Just Words. Het eerste nummer Would You Still is van dat laatste album. Er gingen vijf weken van schrijven en studieopnames aan vooraf. Het lezen van twee boeken van Hemingway resulteerde in Hemingway’s Songbird. Verder alleen al van het laatste album Hearts Fade, Long Way Home, Higher Ground, Lollipops & Roses. Every Minute In Between, Clean Slate, Just Words, True Blue Moon. Deze laatste song is een uptempo antwoord op Jacques Brel’s “Ne Me Quitte Pas” en gaat over het gevaar om te vallen voor een dichter, hoewel Hanson eerst aan een lovesong dacht.

Lynne Hanson
zevende album Just Words

Er valt vanavond ook veel te lachen met Lynne Hanson. Zo mocht ze het vliegveld niet verlaten vanwege een tot 108 euro opgelopen ‘speeding ticket’ tijdens een vorig bezoek aan Nederland. We weten dat ze inmiddels weer een nieuwe bon heeft gescoord, maar dat terzijde.

Diepzwarte periode
Lynne Hanson ging ooit door een diepzwarte periode, waarvan haar knie-ongeval nog maar een van de lichtere drama’s was. Het gaf wél inspiratie voor de “knee song” Uneven Ground. Want met dank aan het Canadese ziekenfonds werd ze geopereerd en al springend in de lucht demonstreert ze hoe goed die knieën het nog doen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Blair Michael Hogans gitaarspel is opvallend goed met name op Clean Slate. Als sessiemuzikant speelt hij voor diverse muzikanten en bands. Ook MJ Dandeneau speelt de baspartijen als vanouds dus heel intensief en strak. Zelfs als de versterker het begeeft, speelt ze onverstoorbaar door haar microfoon tegen het instrument te plaatsen.

Deze diashow vereist JavaScript.

De toegift is er een om niet te vergeten. Lynne Hanson begeeft zich midden in de zaal, klimt op een stoel en speelt en zingt het publiek akoestisch aan alle kanten toe met Gotta Have Rain. Wat een schitterend einde van een mooie avond.


Setlist: Would You Still, Hearts Fade, Counting Hearts, Hemingway’s Songbird, Whiskey & Tears, Long Way Home, (Murderballad) Cecil Hotel, Higher Ground, Lollipops & Roses. Tweede set: River Of Sand, Heaven & Hell, Every Minute In Between, Colour My Summers Blue, Random Thing, Uneven Ground, Clean Slate, Just Words, *True Blue Moon en een imposante akoestische afsluiter Gotta Have Rain.

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

David Luning

Verrassend optreden David Luning en Ben Dubin

Voor een betrekkelijk onbekend duo was de opkomst in Blue Room Sessions behoorlijk hoog

David Luning en Ben Dubin zijn relatief onbekend in Nederland. Maar het duo heeft niet te klagen over de opkomst in de Clubzaal van Blue Room Sessions. Ook de verkoop van de merchandise verloopt erg goed. Allemaal terecht, want Luning en Dubin zijn top muzikanten.

David Luning en Ben Dubin

David Luning
David Luning en Ben Dubin

Soms zie je een CD die je nieuwsgierig maakt. Dat was tijdens een van de Blue Room Sessions waar Sandra Zuidema van LDM Bookings de Merchandise-tafel rijkelijk had voorzien van albums van ‘haar’ artiesten. Restless van David Luning viel direct op, waarop zij zei “dat is een goeie”. Via haar nieuwsbrief beluisterde ik de samples en was erg gecharmeerd van zijn stem.

Ben Dubin
Ben Dubin

Omdat hij dat jaar met Ben Dubin op Ramblin’ Roots stond togen Ad, Monique en ik naar een veel te klein zaaltje en waren meteen verkocht. Nu, twee jaar later staat dit duo in een bijna uitverkochte Blue Room met een, kunnen we achteraf wel zeggen, indrukwekkend optreden.

Geweldige stem

David Luning
geweldige stem

David Luning (Forestville, California) heeft een geweldige stem die rijper klinkt dan zijn 32 jaar. De meeste nummers van vanavond, waaronder een aantal van het nog uit te brengen nieuwe album, schreef hij zelf. Volgens Rolling Stone is hij een “Rebellious troubadour”, die door het Americana virus werd aangestoken door John Prine en al optrad met grootheden als Tedeschi Trucks band, Chris Isaak en Robert Earl Keen.

In reviews en interviews wordt de man met de onvermijdelijke Fedora hoed vaak vergeleken met andere zangers waar ik het zelden mee eens ben. Luning klinkt vooral als Luning en de stem van zijn ‘longtime live bandmate’ Ben Dubin (37) uit Santa Rosa past daar perfect bij, zo blijkt onder meer tijdens Restless Wanderer.

David Luning
Luning klinkt als Luning

Ondanks dat het duo deze tour niet drinkt (vorige keer zaten ze bijna bij de AA in Utrecht) houden ze de stemming er goed in. Vooral als de zaal door Luning wordt geïnstrueerd om in vier partijen mee te zingen bij Just Drop On By. Later herhaalt hij dat nog eens met Dandelion. Give Me Back My Keyes gaat over een verkeerd ingeschatte en uit de hand gelopen ‘terrible date’, met een solo van Dubin op de contrabas.

Tweede set

Ben Dubin
David Luning en Ben Dubin

De tweede set start met een van mijn favoriete songs, het subtiel vertolkte Be Like Gold. Bij het nummer Let’s go to Las Vegas refereert David Luning aan de door hen bewonderde band Grand Canyon. Op de vraag “Kent iemand Lucifer?” komt weinig respons. In Hell I Am is echter de soundtrack van deze bekende Netflix serie.

David Luning
battle

Het mooi rustige Bed Of Roses staat in schril contrast met het laatste nummer, Ain’t life A Beautiful Thing. Een explosie van energie barst namelijk los op het podium, startend met een battle op de mondharmonica en later op gitaar en contrabas. Na een oorverdovend applaus volgt dan de toegift. Zonder microfoon en staand vooraan op het podium zingen zij tenslotte How Long.

David Luning & Ben Dubin, voor een betrekkelijk onbekend duo was de opkomst behoorlijk hoog. De merchandise liep ook goed want het laatste exemplaar van Restless werd voor mijn neus weggekaapt. Ach ja, het debuutalbum is ook mooi!


Setlist: Danger, Ain’t Easy, Almost, Just Drop on By, Restless Wanderer, Driftin’, Give Me Back My Keyes, Be Kind And Gentle, Bet It All On Black, Bad Idea. Tweede Set: Be Like Gold, Everyday, Royalty, In Hell I Am, Dandelion, Let’s Go To Las Vegas, Bed Of Roses, Ain’t life A Beautiful Thing, How Long.

Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Tim Knol Bluegrass Boogiemen

Rootsmuziek Tim Knol & The Bluegrass Boogiemen

Het was weer een topavond met topmuzikanten in The Blue Room Sessions

Voor de tweede keer staat Tim Knol op ons podium. Deze keer zonder meuk van de kringloop maar in het illustere gezelschap van de Bluegrass Boogiemen. Dat zijn Robert-Jan Kanis (zang-gitaar), Arnold Lasseur (zang-mandoline-viool), Aart Schroevers (zang-contrabas) en Bart van Strien (zang-banjo-mondharmonica). Zij toeren ruim vijfentwintig jaar als “ambassadeurs van de Blue Grass” door Nederland, Europa en Amerika. Volgens de berichten die ik erop nasla zijn zij ‘het beste wat Nederland qua authentieke rootsmuziek te bieden heeft’.

Tim Knol & The Bluegrass Boogiemen

Tim Knol Bluegrass Boogiemen
Tim Knol & The Bluegrass Boogiemen

Liefde voor bluegrass
De zaal is vol, net als het podium. De sfeer is relaxed. Tim Knol vertelt geanimeerd over zijn jeugd. Op 8-jarige leeftijd zingt hij al tijdens de gitaarlessen van vader Ton nummers met titels als ‘Pain In My Heart’ en o ironie “My Drinkin’ Days Are Over ‘. Zijn eerste ontmoeting (en optreden) met de Bluegrass Boogiemen is lang geleden tijdens een rock ’n roll festival in Hoorn, nota bene in Het Kleine Café Aan De Haven (ja dat bestaat echt). Hij is dan 14 jaar.

Tim Knol Bluegrass Boogiemen
Arnold Lasseur

Het is op die plek dat hij verliefd wordt op bluegrass muziek. Twee jaar geleden wordt de samenwerking opgepakt wat resulteert in de Happy Hour Theatertoer en een gelijknamig studio album, geschreven met Arnold Lasseur.

Tijdens de show wordt met veel humor gerefereerd aan onderwerpen als drank, Frans Bauer, bewondering voor de Duitse schlagerzanger Heino en diens café vol gouden platen. Ook de jarenlange gang naar Oerol en de vrees voor de typische ‘Oerol hippie’ komt ter sprake. Tot hilariteit van het publiek belandt Tim Knol in een conversatie met twee fans op de eerste rij, die uitloopt in een aantal levendige details die zich afspelen in een notoir hotel op Terschelling.

Tim Knol
Tim Knol

Muzikale helden
Maar eigenlijk gaat deze avond vooral over muziek. Naast een aantal nummers van het nieuwe album ook nummers van de Stanley Brothers How Mountain Girl Can Love. Van Merle Haggard The Running Kind. Een aantal nummers van Hank Williams o.a. In Your Arms To Stay, en My Bucket’s Got A Hole In It. Van de te vroeg overleden Blaze Foley het mooie rustige If I Could Only Fly. En van Gram Parsons Song For You. Speaking of Parsons: de Bluegrass Boogieman wonnen naast diverse andere Awards al acht keer de Gram Parsons Award.

Tim Knol Bluegrass Boogiemen
Vlnr. Arnold Lasseur, Tim Knol, Aart Schroevers

Ook de naam van de veelvuldig geroemde ‘father of the Bluegrass’ Bill Monroe en die van Jimmy Martin vallen herhaaldelijk. Van deze laatste een wals, Ocean Of Diamonds en Before The Sun Goes Down en het door allen supersnel en uitstekend uitgevoerde Ain’t Nobody Gonna Miss Me When I’m Gone. Van Ola Belle Reed High On A Mountain, van Doug Kershaw’s My Sally-Jo. My Old Kentucky Home is van Stephen Foster en bewerkt door Randy Newman. Verder nog In Your Arms To Stay, en het supersnelle Stars in Your Eyes van Tim Knol en Arnold Lasseur

Tim Knol
Bart van Strien

Het laatste nummer is het supersnelle Crying Shame, met alweer hulde voor zang en spel. Groot applaus waarna drie nummers als toegift; Wheels van Gram Parsons en The Flying Burrito Brothers. Steve Earls’ Carrie Brown en de allerlaatste … Rollin’ My Sweet Baby’s Arms.

Tim Knol
Robert-Jan Kanis

Tim Knol brengt met de Bluegrass Boogiemen een goede mix van diverse muziekstijlen als bluegrass, cajun, country en Americana, waarbij ik het door hem mooi gezongen Far From Me Now  toch ook even genoemd wil hebben. Net als de titelsong van het Album Happy Hour en There Stands The Glass, het nummer met de snik, gezongen door bassist Aart Schroevers. Diggy Liggy Lo, de Louisiana Cajun song, wordt overigens subliem begeleid door o.a Van Strien op de mondharmonica en Lasseur op viool .

Tim Knol Bluegrass Boogiemen
Aart Schroevers

Van de setlist klopte achteraf geen moer. Ik heb getracht om in het moordend tempo van Tim Knol & The Bluegrass Boogiemen de meeste nummers te noteren en dat waren er nogal wat!
Maar, om met Ad van der Laan te spreken…het was een Topavond met Topmuzikanten !


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Rielemans

The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra

Blue Room Sessions is weer het toneel van een fantastische happening van fantastische muzikanten

Het is een berucht Belgisch familie orkest, althans volgens The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra. Deze allitererende naam lijkt te verwijzen naar een zeer bekende Belgische artiest. Maar deze muzikanten zijn echter minstens zo virtuoos.

The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra
Rielemans
The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra

De Rielemans familie bestaat uit de twee zangeressen Hermine (Kathleen Vandenhoudt), Josephine (Pascale Michiels) ook wel bekend als Billy & Bloomfish. De Gentse singersongwriter Bruno Deneckere (Joseph Rielemans) en zijn kompaan Nils De Caster (Eduard Rielemans) speelden ooit samen in de band Pink Flowers. Het vijfde lid van de familie is de uit Mexico afkomstige Luiz Marquéz (Gerardo Rielemans).

Rielemans
Luiz Marquéz

Op de site (zie link onderaan) staat het hele verhaal van “De meest intrigerende familie van deze tijd” beschreven, The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra.

Vol podium

The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra
overvol podium

Het overvolle podium oogt zeer indrukwekkend en staat vol met instrumenten. Viool, mandoline, diverse gitaren en, over intrigerend gesproken, twee Chinese snaarinstrumenten uit de omvangrijke collectie van Pascale Michielse. Daarnaast een hele rij saxofoons, blokfluit, een trompet en allerlei dingen die geluid produceren.

Rielemans
Bruno Deneckere

Who gave her Away is het eerste nummer. Gevolgd door songs over het leven met Life’s Too Short en Rest Of My Life. Ook een ‘schôôn vogelke’ mag niet ontbreken in hun repertoire, Sing Bluebird Sing. Over de begeleiding van de songs val ik niet steeds in herhaling…alle songs worden namelijk meesterlijk meerstemmig gezongen en begeleid.

Ook het laatste taboe, schertsend ‘seks met insecten’ genoemd, wordt bezongen in het nummer Butterfly. De eerste set bevat mooie nummers alsTime Of Day, wat uitnodigt tot dansen. Tenslotte wordt origineel afgesloten met Little Break. Een lied met een boodschap; bestel een drankje en koop gerust een CD.

Tweede set
Na de pauze nog een aantal goeie songs zoals het ‘jazzy’ Doin’ It Right. Het vrolijke Sentimental Blue en Who’s That Man, met Morricone-waardige mondharmonica spel is een mix van country en gospel. Het Spaanstalige Caravana wordt gezongen door Marquéz.

Tegen het einde van de show wordt het donker in de zaal. Hypnotiserende geluiden klinken tijdens Deeper Well. Met een hoofdrol voor Michiels die gepassioneerd haar Chinese instrument in het onheilspellende blauwe licht bespeelt.

Deze diashow vereist JavaScript.

Als toegift JJ Cale’s Tijuana. Tijdens de soundcheck al gehoord en bewonderd en gelukkig tóch nog gespeeld. Het allerlaatste nummer is er een van Deneckere zelf; Blue Sky over Nashville.

Ik zeg het nog één keer. Het hele orkest is muzikaal gezien briljant! Pascale Michiels; is het geen banjo of gitaar dan is het de xiaoruan of de gaiyinruan (de Chinese snaren). Kathleen Vandenhoudt; op de Gibson J-200 en de trompet. Deneckere met zijn karakteristieke stemgeluid en zijn spel op zowel elektrische als akoestische gitaar.

Multi-instrumentalist De Caster virtuoos op lapsteel, viool, mandoline en gitaar. En niet te vergeten Luiz Marquéz die overigens een opvallende rol speelt in dit markante gezelschapl. Kortom het was een fantastische happening.

Rielemans
Roots Rielemans

Nieuwsgierig naar het hele verhaal van de Rielemans Family? Lees er alles over op rielemans.be


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Setlist:
Who Gave Her Away, Life’s Too Short, Rest Of My Life, Sing Bluebird Sing, The Fire That Burns, Lowlands Clay, Butterfly, Time Of Day, Little Break. Tweede set: I’d Do It Again, Doin’ It Right, Talking Too Much, Sentimental Blue, Deep In Soul,Who’s That Man, Caravana, Some People Call It Poison, Deeper Well. Toegift Tijuana en Blue Sky Over Nashville

Matthews Southern Comfort

Matthews Southern Comfort zingt meerstemmige life songs

Vier door de wol geverfde musici weven op ingenieuze wijze huidig repertoire met songs van destijds

Matthews Southern Comfort moest vorig jaar nog annuleren jaar want Iain Matthews was geveld door keelontsteking, maar vanavond staat hij er toch echt. Iain Matthews, sinds 1968 zanger en gitarist van Fairport Convention. Hij verliet de band en startte Matthews Southern Comfort samen met legendarische figuren als Dave Swarbrick en Dave Mattacks.

Matthews Southern Comfort
Iain Matthews

De 73 jarige Matthews woont inmiddels al 20 jaar in Nederland, trouwde met een Limburgse en kreeg met haar een dochter. Matthews Southern Comfort bestaat naast Matthews uit drie door de wol geverfde muzikanten/singer-songwriters; BJ Baartmans (snaren), Bart de Win (toetsen) en Eric Devries (gitaar). Het viertal zingt ook nog eens zeer verdienstelijk, wat veel meerstemmige mooi op elkaar afgestemde songs oplevert. Dit tot groot genoegen van de fans die voor een uitverkochte zaal zorgden.

Deze diashow vereist JavaScript.

Matthews Southern Comfort

Het eerste nummer is het rustige driestemmig gezongen Letting The Mad Dogs Lie, van het album Kind of New uit 2010 en These Days van hetzelfde album (destijds met Terri Binion)

The New Mine is de tourtitel en tevens de naam en titelsong van het nieuwe album. BJ speelt het intro op zijn St. Blues gitaar en De Win begeleidt op keyboards.

Van het tweede album Second Spring uit 1969 het nummer D’arcy Farrow (Steve Gillette), mooi tweestemmig gezongen met indrukwekkend tussenspel van Baartmans (slide) en De Win. Bits & Pieces, van het album Like A Radio uit 2017, wordt vet ingezet door Baartmans’ Fender Stratocaster. Lekker vintage klinkend door de samenzang van Devries en Matthews.

Matthews Southern Comfort
Matthews Southern Comfort

Dan een nieuwe song, The Hole, geschreven samen met Baartmans (BJ de muziek en Iain de tekst). In mijn notities lees ik Freebird van Lynyrd Skynyrd. Mijn muzikale bewustwording floreerde ergens tussen de late 60’s en early 70’s dus dan komt er vanavond nogal eens een associatie voorbij. Zoals Age Of Isolation, een co-productie met Devries, met een knipoog naar Joni Mitchell’s Woodstock en omgeven door Stardust. Met Baartmans op de Gretsch gitaar.

Voor de pauze de, volgens Matthews, “best love song in popmusic”, Terri Binion’s Perfect Love. Mooi intro, hoge meerstemmige zang met een vleugje Mike Oldfield en prachtig begeleid op gitaar, piano en mandoline.

Tweede Set

Matthews Southern Comfort
Blue Room Sessions

Tweede set
De tweede Matthews Southern Comfort set begint met wat genoteerd staat als Amigo, met De Win op een Hammond 44 Melodion. Het ziet er indrukwekkend uit en klinkt ook zo. Gevolgd door een Carole King song To Love van het derde MSC album Later That Same Year uit 1970. Het nummer is inmiddels omgezet van up tempo naar een ballad. Wat ik er weer zo mooi aan vind is het tijdsbeeld dat dit oproept. Stealers Wheel, Beatles en zelfs het psychedelische Stones nummer 2000 Lightyears From Home …dit alles vertegenwoordigd in één nummer met een fors einde op de Stratocaster.

Matthews Southern Comfort
Iain Matthews

Like A Radio, de titelsong van het album uit 2017, wordt door Matthews erg knap vertolkt. De Win speelt als een ware Ray Manzarek (Doors) op de keyboard.

Voor de eerste keer live vertolkt in the Blue room Sessions, de als Mythical Single aangekondigde song Feed It. Het klinkt aanstekelijk. Overgaand in het rustige Right As Rain, waarin De Win een indrukwekkende jazzy solopartij speelt. En van jazzy naar folky; een nummer van de te vroeg overleden Richard Farina Blood Red Roses, van het album Second Spring uit 1969. Ook weer schitterend driestemmig gezongen.

Matthews Southern Comfort
Matthews Southern Comfort

Nog een pakkende song van het aankomende album met de (letterlijk van de setlist overgenomen) titel Sacraficial. Fraai samenspel van drie gitaren waaronder de Fender van Baartmans. De diverse Matthews klinkt deze keer als ‘Waterboy’ Mike Scott.

Nummer 1 hit
Per toeval belandde het op een na laatste nummer Woodstock in Engeland op de eerste plaats. Na een drietal nummers te hebben gespeeld in de open studio van BBC Radio was er wat ‘needle drop time’ over. In plaats van vinyl speelden zij als vierde song Joni Mitchell’s nummer maar dan in hun eigen versie. Niet lang daarna stond de telefoon roodgloeiend en the rest is history.

Matthews Southern Comfort
Matthews Southern Comfort

Als toegift de ‘going home song’ Road to Ronderlin van het album Later That Same Year uit 1970. En dan is het toch echt het einde. Staande ovatie, luid applaus.
In mijn beleving is het Matthews Southern Comfort gelukt om het huidige repertoire op ingenieuze wijze te verweven met de songs van destijds.


Setlist Matthews Southern Comfort: Letting The Mad Dogs Lie, These Days, The New Mine, D’arcy Farrow, Bits And Pieces, The Hole, The Age Of Isolation, Perfect Love. 2e Set: Amigo, To Love, Like A Radio, Feed it, Right As Rain, Blood Red Roses, Sacraficial (i), Woodstock, Road to Ronderlin.

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Hidden XMas-DeLuxe

Hidden XMas-DeLuxe is weer dijk van een seizoensafsluiter

Canadese Suzanne Jarvie speciale gast-vocaliste Blue Room Sessions in kerstsfeer

Hidden XMas-DeLuxe (Hidden Agenda DeLuxe) heeft vanavond niet bezuinigd op de kerstverlichting. Na Carter Sampson, Danni Nicholls en Oh Susanna sluiten zij voor de vierde keer het seizoen traditioneel in Kerstsfeer af, met als buitenlandse gast-vocaliste de Canadese Suzanne Jarvie.

Hidden XMas-DeLuxe
Hidden XMas-DeLuxe met Suzanne Jarvie

Hidden XMas-DeLuxe bestaat uit een aantal gerenommeerde Nederlandse muzikanten die hun sporen in de Americana traditie ruimschoots verdiend hebben; BJ Baartmans (guitars & vocals), Eric DeVries (harmonica, acoustic guitar & vocals), Gerald van Beuningen (bass) en Sjoerd van Bommel (drums & vocals).

Deze diashow vereist JavaScript.

De zaal is overvol, DJ Leen moet zelfs naar achteren verkassen en de sfeer is als vanouds opperbest. Veel bekende gezichten als Van Bommel optreedt en ook weer een lange nazit.

Hidden XMas-DeLuxe

De band start zonder Suzanne met Girl With The Holiday Smile, oftewel een “pretty little whore” aldus DeVries. Tijdens Chris Rhea’s wereldhit komt de stemming er meteen in. Na X-mas In Washington verschijnt Suzanne Jarvie ten tonele met het country-achtige Before And After van haar album In the Clear.

Hidden XMas-DeLuxe
Suzanne Jarvie

Jarvie was advocaat, maar nadat haar oudste zoon in 2011 na een val in een zware coma belandt, ontdekt zij de kracht van muziek. Zij groeit uit tot toonaangevend artiest in het Canadese Americana genre. You Shall Not Pass gaat over deze angstige tijd. Bij Coming Around valt het woord “contemplatief” enkele malen dus tijd voor bezinning. Dit in het kader van de door Baartmans’ zo gehate Kerst en het copieuze dineren.

Hidden XMas-DeLuxe
Blue Room Sessions

Als laatste song voor de pauze Snowing On Raton van Townes Van Zandt. Ze verwijzen naar een video opname op YouTube. Terwijl zij zich in een luchtballon-mandje hoog boven land bevinden, trekt het leven van de mannen aan hun geestesoog voorbij.

Set 2
Na de pauze speelt  het door Devries geschreven X-mas Eve In Amsterdam. “Culmineren” doen ze bij Wee Hour Mood.

Hidden XMas-DeLuxe
Hidden XMas-DeLuxe

Hidden XMas-DeLuxeLyle Lovett’s Christmas Morning wordt mooi begeleid door Baartmans op slidegitaar. Van Bommel zingt en drumt op zijn eigen song Good Story; strak, subtiel en nooit teveel, zoals we van hem gewend zijn. En fijn om te weten…”there ain’t no Christmas trees in the Middle East”. Op en top Hidden XMas-DeLuxe.

Hidden XMas-DeLuxe
Hidden XMas-DeLuxe & Suzanne Jarvie

Jarvie verschijnt weer, zittend op een kruk klinkt harmonieus One It Finds, van haar laatste album In The Clear. Dan gaat Hidden XMas-DeLuxe over naar een onvermijdelijk nummer van The Band, X-mas Must Be Tonight. Als verrassende toegift klinkt de hit van Louis Armstrong What a Wonderful World, (auteursThiele/Weiss). Het valt ook deze keer weer op dat alle muzikanten geweldig op elkaar zijn ingespeeld.

Hidden XMas-DeLuxe is zonder meer een dijk van een seizoensafsluiter.


Video Hidden Agenda DeLuxe aka Hidden XMas-DeLuxe

Setlist Hidden XMas-DeLuxe: Girl With The Holiday Smile, Drivin’ Home, X-mas in Washington, Before And After, In The Clear, You Shall Not Pass, Coming Around, Saviours Sake, Snowing On Raton. Tweede set: X-mas in Amsterdam, Headless Rider, Point Blank, Hard Candy Christmas, Angels In The Snow, Saviours Sake, Wee Hour Mood, Christmas Morning, Good Story, One It Finds, The River, X-mas Must Be Tonight, What A Wonderful World.

Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

Guy Verlinde

Akoestische blues Trio Guy Verlinde in Blue Room Sessions

Van zompige moerasblues uit de Mississippi-delta tot en met Chicago folk blues en meer blues varianten.

Guy Verlinde was al eens eerder met Ina Forsman in The Blue Room Sessions, maar nog niet in de samenstelling van vanavond. En wat een talent zit er op het podium. Met Nils De Caster (viool, mandoline en lapsteel) en Olivier Vander Bauwede (mondharmonica) is dit een gezegende combinatie die het publiek vanaf het eerste moment weet te boeien.

Trio Guy Verlinde

Guy Verlinde Trio
Guy Verlinde Trio

De titelsong van het laatste verrassende album van Guy Verlinde, All Is Forgiven wordt meteen fraai ingezet met gitaar, lapsteel en harmonica. Got To Let Go is het advies van Verlinde aan zijn in een scheidingsprocedure belande broer en die zich noodgedwongen moet wenden tot de nieuwe spelregels van het daten.

Guy Verlinde
Guy Verlinde

Verlinde woont in Gent maar zijn muzikale herinneringen gaan terug tot 1965, waar hij via de vinyl platenbak in het jeugdhuis van het west-vlaamse Aartrijke de muziek ontdekt. Vader Verlinde liet hem gelukkig zijn gang gaan blijkt uit het vlotte Play Your Blues.

Guy Verlinde
Nils De Caster

Na Heaven Inside My Head vertelt Verlinde over de vrijwillige dood van een goede vriendin, wat bij hem als een mokerslag aankwam. Deze gebeurtenis resulteerde in het aandoenlijke Dance through The Night. Met indrukwekkend intro van Vander Bauwede op de mondharmonica en de emotionele lapsteelklanken van De Caster. Prachtig gezongen voor een muisstil publiek.

Guy Verlinde
Olivier Vander Bauwede

Een “covertje” van Dylan, Blind Willy McTell is het lied dat zich volgens Verlinde vanzelf aankondigde toen Verlinde eens op inspiratie zat te wachten. Associaties van Texas en Ry Cooder klinken via Verlinde’s Resonator gitaar. Subtiel begeleid door viool en harmonica. Gevolgd door het traditionele We Shall Not Be Moved, wat zowat iedereen mee kan zingen.

Tweede set
Guy Verlinde
Guy Verlinde

De tweede set van het Trio Guy Verlinde vangt aan met I Won’t be Fooled Again, voorafgegaan door een intro van Verlinde over het eigenzinnige België, waar hij les geeft als docent. Sinds kort is hij zelfs in het bezit van een TV.

Het aangrijpende Sollitude & Grace gaat over de ernstig dementerende moeder van Guy Verlinde die in een verpleeghuis verblijft en hem niet eens meer herkent. Verlinde heeft zichtbaar moeite met deze song en gaat over op het vlot gespeelde instrumentale, in 2.25 min. geschreven Tiny’s Parlour Rag.

Guy Verlinde
Guy Verlinde

Natuurlijke Belgische Blues is op Roots geïnspireerd en gaat over pijn, onrecht en verdriet en is daarom een Aartrijkse bluesmuzikant niet vreemd, aldus Verlinde. Zijn ‘boerengat’ blijft altijd Sacred Ground. “Texas, met de stem van Barry Hay” lees ik in mijn notities.

Verlinde
The Blue Room Sessions

Yzer, gaat over de gelijknamige rivier, “een beek met grootheidswaanzin”, want ooit gooide zij bij hoogtij haar sluizen open om vervolgens het Duitse leger tegen te houden.

In het ook weer traditioneel klinkende bluesy A whole Lot of Lovin’ wordt, lijkt het wel, ‘gepraat’ met de mondharmonica. En om in de liefdesstemming te blijven volgt het nummer Pursuit Of Happiness (Mighty Gator’s) maar dan in een nieuw jasje. Met virtuoze vioolsolo van De Caster die hier vooral klinkt als zichzelf maar ook een beetje als de beroemde Jean Luc Ponti.

Guy Verlinde
Guy Verlinde

Met Reckonin’ Blues komt ACDC nog even om de hoek kijken. Thunderstruck, gevolgd door een ‘battle’ met zowel Verlinde als Vander Bauwede stampvoetend op de mondharmonica. Het publiek is laaiend enthousiast, dus komen ze nog terug met een “klein nieuw liedje” over zijn vader, die voor zijn vrouw blijft zorgen, maar die ook een nieuwe liefde vond. En met het hoofd op de borsten van zijn jonge 73-jarige geliefde verzucht…. I’m Your Man.

Prachtig slot van een geweldig concert van het Trio Guy Verlinde.


Eerste set: All Is Forgiven, Gotta Let Go, Play Your Blues, Heaven Inside My head, Dance through The Night, Blind Willy McTell, I Shall Not be moved, Don’t tell me that,  Tweede set: Won’t Be Fooled Again, Sollitude & Grace, Tiny’s Parlour Rag, Sacred Ground, Yzer, Pursuit Of Happiness, Reckonin’ Blues. Toegift: I’m your Man

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar