FAQ festival 2020

Elektronica FAQ festival 2020 gaat weer los

FAQ festival 2020 voor elektronische muziek is geannuleerd vanwege het corona-virus

De tiende editie van het FAQ festival 2020 voor elektronische muziek is geannuleerd vanwege het corona-virus

De tiende editie van het FAQ festival 2020 voor elektronische muziek vindt plaats van 19 tot en met 21 maart in ‘s-Hertogenbosch. In samenwerking met Willem Twee Beeldende kunst en Muziek en Willem Twee studios zijn drie dagen gevuld met spectaculaire concerten.

FAQ festival 2020
concerten 2020

Dit jaar lijken er meer vrouwelijke deelnemers te zijn uitgenodigd voor FAQ festival 2020 dan voorgaande edities. Daarom staat op de cover van dit artikel een foto van elektronica pionierster Suzanne Ciani. Zij stond in 2017 als enige vrouw op de deelnemerslijst van het FAQ festival. Er lijkt ook hier in dit door mannen gedomineerd wereldje een en ander te gaan veranderen.

FAQ festival 2020

Er zijn al namen bekend van wie komt: Nina Kraviz, Pan Daijing, Ellen Arkbro, Russell Haswell, John Chantler, Tom Trago, Jonny Nash, Suzanne Kraft, Institute of Sonology, Paddy Steer, Albert van Abbe en Mark Gremlins. Ik belicht drie vrouwen uit de gastenlijst van deze 2020 editie: Nina Kraviz, Pan Daijing  en Ellen Arkbro.

Nina Kraviz – hypnotische techno op FAQ festival 2020
FAQ festival 2020
Nina Kraviz

Als je van techno houdt, hou je van Nina Kraviz. De Siberische DJ (Irkoetsk) en producer is één van de grootste namen van de techno scene geworden. Van wereldberoemde podia tot intieme shows op kleinere locaties. De hypnotische mix stijl van Nina, gecombineerd met haar acid-techno, is bij velen geliefd. Ik heb wel zin in zo’n techno rave van Nina.

Nina Kraviz at Primavera Sound 2019

Pan Daijing – feminine energy op FAQ festival 2020
FAQ festival 2020
Pan Daijing

De Chinese kunstenaar Pan Daijing woont in Berlijn en staat bekend om haar spirituele experimenten in muziek. Haar live-acts bestaan uit theatrale shows met geluiden geïnspireerd op de industriële muziek van de jaren 80, Tibetaanse muziek en veldopnames in tempels.

Pan Daijing laat haar publiek een aangrijpende loutering van extase en claustrofobie doormaken, staat online op een review van haar geschreven. Twee, wel zeer tegengestelde emoties die zij kan oproepen. Dat maakt mij meer dan nieuwsgierig.

Pan Daijing – Phenomenon 现象之间 [PAN]

Ellen Arkbro – akoestische instrumenten op FAQ festival 2020
FAQ festival 2020
Ellen Arkbro

De Zweedse componist en geluidskunstenaar Ellen Arkbro vertegenwoordigt een jonge generatie muzikanten die zich bezighoudt met minimal music – de invloed van Philip Glass reikt ver – en boventonen. Zij gebruikt traditionele, akoestische instrumenten en digitale algoritmische synthese om de mogelijkheden en grenzen van muzikale harmonie te verkennen.

Quote uit een review: Op haar debuutalbum, For Organ and Brass, verschuift ze geleidelijk door een reeks lange, aanhoudende tonen die door het orgel worden gespeeld en parallel door een kopertrio van hoorn, tuba en trombone, en zich ontvouwen als een langzaam bewegende renaissance-blues harmonie.

Ellen Arkbro – CHORDS for guitar [Subtext Recordings]

Renaissance-blues? Het klinkt bijna te mooi. We gaan het zien op 21 tot en met 23 maart. De inbreng van deze drie vrouwen maakt FAQ festival 2020 bijzonder. En wie weet, misschien komen er nog meer vrouwen op de gastenlijst van het festival te staan.

Odelion

Muziek van ODELION ademt droom en innerlijke rust uit

Margriet Sjoerdsma heeft bij Rauwkost 2020 maar twee muzikanten nodig

Margriet Sjoerdsma speelt het project ODELION in de Verkade Cabaret Firma. Dat is een podium dat ik niet ken, dus was het even zoeken. Voor ODELION schreef Margriet eigen werk, iets wat zij eigenlijk het liefste doet. Daar is weinig op tegen. Integendeel zelfs, dat mag altijd. Vooral omdat haar nummers zo waanzinnig mooi zijn en prachtig gespeeld en gezongen worden.

ODELION

ODELION
ODELION Rauwkost 2020

ODELION kwam tot leven in Odelien, een oord of huis in Noorwegen. Margriet wilde even ver weg van de waan van alledag en de stress van het moderne leven. Daarom ben ik er ook niet rouwig om, dat zij voor Rauwkost 2020 gekozen heeft voor een kleine bezetting. Margriet zelf op vleugel en gitaar, Vera van der Bie op viool en Martin Fonze op keyboards.

De verstilling die haar muziek oproept, heeft alles te maken met dat  Noorse toevluchtsoord van rust en contemplatie. Dat zou in de bezetting die zij standaard om zich heeft als ze rondtoert, nooit en te nimmer zo’n impact hebben als nu op deze zaterdagmiddag.

ODELION
Margriet en Vera

Meestal wordt Margriet omringd door een drummer, gitarist, bassist, toetsenist. De standaard bezetting van bandjes op toernee. “Normaal is het wat ruiger,” zegt ze. Tussen de nummers door maakt Margriet een kort praatje. Kom je wat meer te weten over het nummer dat ze net heeft gespeeld of dat ze gaat spelen. Ze heeft een heldere stem en haar articulatie en dictie zijn voortreffelijk. Een genot om naar te luisteren, een parel in de woestenij van grunt en onverstaanbare lyrics.

ODELION
Margriet Sjoerdsma

Met ODELION heeft Rauwkost een vreemde eend in de bijt want de muziek van Margriet Sjoerdsma is allesbehalve rauw. Een verademing tussen al dat geweld en sex. ODELION gaat over de donkere kanten van de liefde. Een verloren liefde, het gebroken hart, eenzaamheid. Margriet verwoordt en verklankt die gevoelens op knappe wijze en wordt nergens sentimenteel.

Ik ben helemaal tot rust gekomen en kan het drukke schema van de tweede dag van Rauwkost met hernieuwde energie aan. Met dank aan ODELION.


Bron: paradiso.nl

Noodzakelijk Kwaad

Noodzakelijk Kwaad improviseert op gedichten Jan Ducheyne

Poezië is niet gemaakt om groot te zijn maar om het uitklappen van een ogenblik

Noodzakelijk Kwaad is een groepje van vier mannen die elkaar kennen uit het Brusselse leven. De dichter Jan Ducheyne (JD) schaarde drie muzikanten om zich heen en weeft zijn gedichten in en door de muziek die zij geïmproviseerd voortbrengen. Zo liver then live van Noodzakelijke Kwaad krijg je nergens anders. Dus ook op deze waterkoude 21 november in de foyer van de Toonzaal bij Muziek Op Donderdag (MOD).

Noodzakelijk Kwaad in MOD

Noodzakelijk Kwaad
Jan Ducheyne

Twee Vlaamse vriendinnen brachten de komst van Noodzakelijk Kwaad naar Den Bosch onder mijn aandacht. “Ga er gerust toe, het zal u niet teleurstellen.” Het is een tijdje geleden dat ik naar MOD ben geweest. Er is weinig veranderd. Hetzelfde personeel loopt rond en de belichting is nog steeds blauw-roze afgesteld. Ik hoor flink wat Vlaams om mij heen en dat komt niet van mijn vriendinnen want die konden zelf niet komen. Deze avond is de Toonzaal voor even een Vlaamse enclave.

Jan Ducheyne dichter pur sang

Deze diashow vereist JavaScript.

Een slanke, rijzige man met blond haar staat achter een microfoon en katheder met daarop schriften, mappen en andersoortig leesmateriaal. Jan Ducheyne (JD) stelt zich voor. Samen met zijn drie kompanen komt hij uit het Brusselse en in een café ontstond Noodzakelijk Kwaad. De muzikanten zijn Teuk Henri op gitaar, Jef Mercelis op een Korg en de vervanger van Frank Pay, Patricky Clauwaert op de drums. Er worden grapjes gemaakt of Frank Pay nou wel zo nodig terug moet keren. “Hij speelt zo graag de baas,” zegt JD een beetje vals. Zijn drie maten lachen. De toon van de avond is gezet.

Eerste set

Noodzakelijk Kwaad
Noodzakelijk Kwaad

Noodzakelijk Kwaad begint met Bomen van het onlangs verschenen album ‘deze avond hebben we alvast weer gehaald‘. “Poezië is niet gemaakt om groot te zijn Het gaat om het uitklappen van een ogenblik, dat meestal twee, drie, vier seconden duurt.” In deze rocky voordracht vraagt JD zich af of mensen ook jaarringen hebben net als bomen. Helaas zijn veel van zijn woorden niet goed verstaanbaar want Noodzakelijk Kwaad speelt nogal hard, te hard soms. Maar misschien ligt dat ook aan mij. Anderen verstaan JD wel goed.

Het tweede gedicht heet Noodzakelijk Kwaad. JD geeft wat statements af van en over het verschijnsel Noodzakelijk Kwaad. Een paar quotes: ‘Noodzakelijk Kwaad is onbetaalbaar of betaalbaar’. Of ‘Noodzakelijk Kwaad speelt zich af op velden en muren, in uw kop maar even goed bij de buren’. Ik kom niet echt achter wat JD nu precies bedoelt met Noodzakelijk Kwaad en misschien is dat ook zijn bedoeling.

Noodzakelijk Kwaad
Rock en poezië in de Toonzaal

Alvorens te beginnen aan het derde gedicht – Gedicht in de zon – vertelt JD dat hij het op bestelling heeft gemaakt. Gedicht in de zon gaat over klimaatverandering, een onderwerp dat later in de tweede set terugkeert. Bij het gedicht Dansen gaat veel verloren door het te hard spelen van de band. Het een-na-laatste gedicht is een doorlopende herhaling van de titel van het gedicht: N’importe quoi oftewel ‘Het maakt niet uit’ of zoals JD dat naar het Engels vertaalt in Whatever. Het laatste gedicht van deze set heet No Shuffle.

Tweede set

Noodzakelijk Kwaad
Gedicht Ton Lebbing Tribute

In de tweede set hebben we te maken met een heuse premiere. De gedichten Ton Lebbink Tribute en Signaal 8: Het Patroon worden voor de eerste keer voorgedragen. De drie muzikanten van Noodzakelijk Kwaad krijgen vrij spel om all out te improviseren.

JD vertelt wat over de Amsterdamse dichter Ton Lebbink (1943-2017). Lebbink was portier van de Melkweg en later van Paradiso, twee legendarische muziekpaleizen in Amsterdam.

Lebbink maakte furore als dichter en drummer. De bundel Luchtkastelen werd goed ontvangen. Ton Lebbink Tribute duurt ongeveer 20 minuten en dat is ook te zien aan de vele vellen papier die van de katheder afrollen.

Het tweede gedicht Signaal 8: Het Patroon duurt net zo lang en gaat weer over klimaatverandering en van de dingen die door die verandering dreigen te verdwijnen zoals begonia’s en tulpen. JD mengt melancholie, spot, verwijt en betrokkenheid in dit lange gedicht dat tot het einde boeiend blijft.

Jan Ducheyne heeft een donkere, mannelijke stem en een klare articulatie. Zijn houding is een mengsel van spot met zelfspot waarbij hij toch ook altijd zijn zorg en betrokkenheid laat doorschemeren. Een avond met Noodzakelijk Kwaad ie er een om niet te missen.


Foto’s: Ronald Rijken

wYzer

Met wYzer wil Dukebox urban cultuur naar theater brengen

Tijdsgeest gunstig voor urban want gevestigde instellingen moeten samenwerken

Dansvoorstelling wYzer gaat in op de dilemma’s waarin millennials verkeren. Dat is het thema van woordkunstenaar Niek Lathouwers uitgebeeld door drie urban dansers – Len van der Pol, Raemy Abdelsalam en Ali Zanad – van DUKEBOX 073, productiehuis voor urban & hiphop in Den Bosch.

wYzer is een korte multidisciplinaire urban dansvoorstelling van een half uur met live muziek, spokenword en een hoofdrol voor urban disciplines. Dukebox wil met deze voorstelling de straatcultuur naar een ‘next level’ brengen, naar het theater.

wYzer
urban & spokenword

wYzer

wYzer werd uitgevoerd in de ruimte van Matzer Theaterproducties in de Verkadefabriek ter gelegenheid van 24 uur Verkadefabriek. De choreografie van de voorstelling wYzer is in handen van Dewi van Maaren.

wYzer
urban next level

Drie jonge mannen gekleed in het wit dansen in de schaars verlichte ruimte van theatergroep Matzer. Zij dansen op zeer minimaal aangezette electronica en hiphop. Hierover heen spuwt spokenword artist Niek Lathouwers zijn gal over de beklemmende leefwereld van de millennial generatie. Het is aanpassen of creperen, is het credo.

Millennials

wYzer
Niek Lathouwers

Millennials
‘Millennials’, Generatie Einstein, de ‘prestatie’, ‘achterbank’ of zelfs de ‘Peter Pan-generatie’. Maar wie zijn zij eigenlijk? Hoe zien zij zichzelf en worden zij gezien? Hoe verhouden zij zich tot zichzelf als individu, tot elkaar en de wereld om hen heen? Jonge mensen onderzoeken zichzelf en hun generatie.

Vanuit hun eigen creatieve kracht gaan ze om met diverse issues , het ‘volwassen worden’ en de verantwoordelijkheden die hun omgeving bij hen neerlegt. In de straatcultuur – urban – vinden vele jongeren de weg, de vorm, om zichzelf te uiten. Zij zijn de kunstenaars van de toekomst.

wYzer
urban dance in Matzer

De gemeente Den Bosch wil daarom de komende jaren investeren in deze jonge kunstenaars en roept gevestigde instellingen op nóg meer samen te werken en fysieke ruimte aan te bieden om dit mogelijk te maken. Dat Matzer Theaterproducties de dansvoorstelling wYzer haar ruimte aanbiedt, is een goed voorbeeld van zo’n samenwerking.

wYzer
wYzer

In de cultuurnota van Cultuurstad van het Zuiden is er meer aandacht voor jongeren, urban en nieuwe kunsten. Méér aandacht voor urban jonge kunstenaars en nieuwe kunstvormen. De tijdsgeest lijkt gunstig voor urban en wYzer is de eerste aanzet in die ontwikkeling.


Bron: dukebox.nl/wyzer

The Destination Bluesband

The Destination Bluesband imposante lijst blues krakers

Bossche bluesband trekt trouwe schare fans naar Muziekcafé Lohengrin

The Destination Bluesband uit Den Bosch covert met speels gemak bekende en minder bekende blueskrakers en classics. Dit tot groot genoegen van hun trouwe schare fans die zijn komen opdagen op deze druilige zondagmiddag in Muziekcafé Lohengrin. De set list is dan ook indrukwekkend: Stevie Ray Vaughn, The Cream, Jimi Hendrix, Jethro Tull, JJ Cale, om er enkelen te noemen. Het zijn ook niet de geringsten.

Destination Bluesband
The Destination Bluesband in Muziekcafé Lohengrin

Het mooiste is dat het geen zielloze covers zijn, maar verrassende bewerkingen van classics zoals Cold Shot van Stevie Ray Vaughn of Locomotive Breath van Jethro Tull. Vooral het effectieve gitaarwerk van Raymond van de Vorst draagt daar veel aan bij. Raymond benadert de stijl van Stevie Ray heel nauw door net zo slepend te spelen als de meester zelve.

Destination Bluesband
Raymond van de Vorst

Ik ben blij dat ik van KLANKGAT de ruimte krijg om blues als genre en bluesbands in het bijzonder meer onder de aandacht te brengen. Blues lijkt een genre van en voor de oudere generatie, beoefend door diezelfde generatie. Bedenk echter wel dat zonder de blues, rap niet had kunnen bestaan. Blues is da roots.

Destination Bluesband
Henny Schelle

Dat The Destination Bluesband nou ook toevallig uit Den Bosch komt, is meer dan een bijkomstigheid. De band is al begonnen als ik het café binnenloop. Er is veel volk komen opdagen en dat verbaast mij niet. De heren timmeren al lang aan de weg en hebben een fijn repertoire opgebouwd. En daardoor veel fans gekregen. Om en om nemen Rene Eggly en William Verstappen de leadvoice over. Eggly’s stem is heser, die van William krachtiger. Jammer dat die twee stemmen niet in één stem samenkomen.

Destination Bluesband
William Verstappen en Rene Eggly

Drie sets
De eerste set van de middag sluit The Destination Bluesband af met What Makes People van Willy Wilde. De tweede set begint meteen goed met Call Me The Breeze van JJ Cale. De sfeer die al goed is, wordt er alleen maar beter op. Vermeldenswaard in deze tweede set is het nummer Too Blind To See van good ol’ Harry Muskee. Lang geleden dat ik dat hoorde en blij dat deze band het zo goed uitvoert. De tweede set sluit af met Crossroads van John Mayer.

Destination Bluesband
Renee Eggly

De derde set opent met The Sky Is Crying van Stevie Ray Vaughn en voor SRV ga ik altijd door de knieën. Hij en Jimi Hendrix zijn mijn idolen en laat nou uitgerekend het vierde nummer van deze set Little Wing zijn van Jimi, zijn mooiste blues ballad. En ook dit moeilijk te coveren nummer wordt zeer geslaagd uitgevoerd met natuurlijk een hoofdrol voor Raymond. Mijn dag kan niet meer stuk.

The Destination Bluesband

Raymond van de Vorst – Solo gitaar
Henny Schelle – Drums
Rene Eggly – Blues Harp/Zang
Hans van Drunen – Bass
William Verstappen – Gitaar/Zang


Optredens
28 september, Foodbar Bottles in Rosmalen
19 oktober, Café Post Besoyen in Waalwijk
8 december Muziekcafé het Warm Onthaal in Den Bosch

Coldshot van The Destination Bluesband

CC Smugglers

CC Smugglers zetten overvolle BLVRD-tent naar hun hand

Muzikaal palet omvat folk, Americana, country, klezmer, blues en soul

De Engelse band CC Smugglers stonden aanvankelijk niet in de programmering vermeld. De Ierse band The Eskies zouden eigenlijk op deze zaterdagavond 3 augustus gaan optreden. Een reden voor deze wisseling werd niet door de organisatie van het theaterfestival Boulevard doorgegeven. Dat geeft niets want de CC Smugglers en vooral frontman Richie Prynne maakten er een dolle boel van. Het was mudvol in de BLVRD-theatertent. Er hing een lekkere, zwoele party-stemming.

CC Smugglers
CC Smugglers in BLVRD-tent

Bij binnenkomst was het dringen geblazen. Voor de ingang van de theatertent stonden veel mensen buiten. Waarschijnlijk vonden ze het daarbinnen in de tent te vol. En dat was dan ook het geval. Wat verder opviel was de aanwezigheid van veiligheidsmensen in uniform. Vorig jaar zag ik helemaal geen beveiligers rondlopen, in ieder geval niet in die standaardkleding. Ook opvallend was de mengelmoes aan generaties. Senioren, mid-vijftigers, -veertigers en -dertigers dansten en sprongen net zo dol rond als de jonkies van nog geen 20 jaar oud.

CC Smugglers
Richie Prynne

De band was al volop bezig en frontman Richie Prynne ging een gesprek aan met een blonde dame die pal bij het podium stond. Ik kon niet goed verstaan wat er gezegd werd, maar dat deed er weinig toe. Richie droeg het volgende nummer aan haar op. Het was een regelrechte klezmer, een van de vele genres die CC Smugglers in hun nummers gebruiken. Toen Richie opriep tot een moshpit, zocht ik snel een veilig heenkomen. Dat was mij te dol.

Debuutalbum CC Smugglers

CC Smugglers
Ryan Thomas

How High is de titel van het debuutalbum van CC Smugglers en uiteraard werd daar veel van gespeeld zoals het nummer Well Well Well. Er was wel wat rumoer rondom dat album dat door crowdfunding werd gefinancierd. Richie sprak er even over, maar ik kon hem nauwelijks verstaan. Ik heb sowieso altijd moeite om UK-English te verstaan, Amerikaans-Engels gaat mij beter af.

CC Smugglers
Iain McFarlane

Van het album deden ze onder meer How High, Dirty Money, Well Well Well, Grumpy en Gone So Long. In vergelijking met het live-gebeuren op deze zaterdagavond, mag je stellen dat de CC Smugglers pas live tot hun recht komen Op het album mis ik erg het energieke.

CC Smugglers
Sam Barret

Naast die typische Britse folk bevat het muzikale palet van CC Smugglers Americana, country, blues en soul. Al deze invloeden komen samen op het album dat hun live-geluid zo eerlijk mogelijk laat horen – een band met rauwe, energieke en krachtige live-performers met een hoofdrol voor de dynamische en komische frontman, Richie Prynne.

CC Smugglers
Richie Prynne
CC Smugglers bandleden

Mr Richie Prynne – Ld Vox, Rhythm Guitar, Harmonica & Banjo.
Mr Ryan Thomas – Vox, Lead Guitar, dobro & Banjo
Mr Sam Barret – Vox, Rhythm Guitar & Fiddle
Mr Dan Edwards – Vox, Double Bass
Mr Iain McFarlane – Vox, Drums, Percussion
Mr Tom Seals – Vox, Piano, Accordion

Muziekseizoen 2018-2019

Muziekseizoen 2018-2019 een herhaling van zetten

Een terugblik met enkele hoogtepunten en de niet te stuiten opmars van tribute acts

Het muziekseizoen 2018-2019 kenmerkte zich door consolidatie. Wat je hebt, stel je veilig. Het is nog te vroeg om te spreken van behoudzucht. Conservatief kan het pas genoemd worden als het een vast beleid wordt. Als de programmering niet afwijkt van voorgaande edities.

Je zou dit afgelopen jaar dan ook kunnen karakteriseren als een tussenjaar met dien verstande dat er in de nabije toekomst hopelijk veranderingen en/of vernieuwingen op stapel staan.

Consolidatie betekent echter niet dat er geen bijzondere concerten en events te melden zijn. De kwaliteit van de festivals in Den Bosch was wederom goed en soms van hoog internationaal niveau. Alleen was het te vaak een herhaling van zetten. Niet elk jaar kan top zijn.

Muziekseizoen 2018-2019
Springen of vallen

Highlights muziekseizoen 2018-2019

Rond medio september 2018 begon het concertcircuit te draaien. De contracten waren binnen, hier en daar vonden er wijzigingen plaats. Popronde deed Den Bosch weer aan en er kwamen goede bands, voor ieder wat wils. Daarnaast begon ook de derde editie van de Bossche Band Battle, een muzikaal toernooi opgezet door Studio Cube.

Muziekseizoen 2018-2019, John Zorn
John Zorn op altsaxofoon

Het festival November Music had het unicum dat het een speciale John Zorn dag kon aanbieden. Van heinde en verre trok deze saxofonist uit New York die voor de tweede keer aantrad bij het festival, een grote schare fans. Zorns dag was een onbetwist hoogtepunt van het muziekseizoen 2018-2019. Jazz en hiphop kwamen ook goed aan bod bij November Music.

Verder kwamen dit muziekseizoen nieuwe podia bij, veelal in de horeca. Vermeldenswaard is Brouwpodium Bossche Brouwers aan de Vaart dat in samenwerking met Willem Twee Poppodium het stevigere rock werk aanbood en dat waarschijnlijk het komend seizoen zal voortzetten.

Shit and Shine, Muziekseizoen 2018-2019
Shit and Shine – Toonzaal

De avonden On The House in de Kleine Zaal van Willem Twee begonnen dit muziekseizoen beter te lopen. Het concept slaat eindelijk aan. Muziek Op Donderdag in Willem Twee concertzaal (Toonzaal) werd in het nieuwe seizoen beheerd door vier programmeurs. De programmering was vaak verrassend, helaas werd dat niet vertaald naar een goede opkomst.

Muziekseizoen
Tribute to Muse by Musest

Plein 79 haalde veel tribute bands binnen.  De opmars van tribute bands lijkt niet meer te stuiten.  Het zijn er zoveel, je kunt het niet gek genoeg bedenken of er is voor elke band van enige naam wel één tribute band. In het nieuwe seizoen staat Tribute to Muse by Musest op 29 september op het programma van P79.

Daarnaast waren er natuurlijk de vele DJ-avonden en acts en zette Koninkrijk van Muziek het fenomeen/begrip SMÈRRIG voorgoed op de kaart. Cover bands en blues bands deden het goed in café’s zoals Het Warm Onthaal.

Muziekseizoen
Brass Rave Unit – Jazz in Duketown

in 2019 startte het muziekseizoen eind januari met de tweede editie van het Rauwkost festival. De gehele Tramkade deed mee. Het FAQ-festival diende zich aan in maart. In mei en juni kwamen respectievelijk Het Internationaal Vocalisten Concours en Jazz in Duketown. Het niveau van deze vier festivals was goed tot zeer goed, maar het bleef niet echt hangen

Een herhaling van zetten? Op safe spelen? Wat is het wat dit afgelopen muziekseizoen zo minder sprankelend maakt? Ik kan het niet echt aanwijzen. Niet elk wijnjaar kan top zijn. Daar houd ik het voorlopig op. Niet elk jaar is top.

Brass Rave Unit

Aanstekelijke fissa instrumental Brass Rave Unit

Lekker los gaan op de muziek van deze Amsterdamse feestband

De band Brass Rave Unit staat niet op de Jazz in Duketown tijdstabel vermeld. Toch staat er al een flink pak mensen op het Kerkplein en de trappen van de Grote Kerk op deze feestband uit Amsterdam te wachten. Veel mensen weten dus dat deze band vrijdagavond komt spelen. De wind is intussen in kracht toegenomen en voelt kil aan. Ik ril.
Ik sla de biertjes af die kennissen en vrienden aanbieden. Ik heb nu meer zin in warme thee en baal dat ik te dun ben aangekleed. Gelukkig zie ik de vaste speaker van het festival het podium op gaan. Het gaat beginnen.

Brass Rave Unit
Brass Rave Unit

Alvorens Brass Rave Unit af te roepen, vertelt de speaker dat vanwege bezuinigingen hij de enige omroeper is. Hij maakt gebruik van een ‘geheim gangenstelsel’ om overal op tijd te komen (=grapje 😁). Hij roept daarom iedereen op gul euro’s in de collectebussen te stoppen die sommige vrijwilligers bij zich hebben. Ik zie een paar vrijwilligers staan, maar ook zij staan te wachten op deze fissa band. Iedereen heeft zin om lekker los te gaan, lijkt het.

Brass Rave Unit
Ko Zandvliet

“Een band waar het onmogelijk is om stil te blijven staan,” beweert de speaker. “Brass Rave Unit is een band met twee toeters en trommel!” Drie jonge mannen stuiven het podium op en de drummer roert de kleine trommel. De trompettist en saxofonist blazen spanning opwekkende klanken uit en ik zie de hoofden van de mensen al licht mee wiegen op het nu nog ingehouden doch dreigend ritme.

Brass Rave Unit
Dirk Zandvliet

Dan roert Ko Zandvliet de grote trom en gaat het los en zie je mensen – me included – bewegen. De speaker heeft gelijk: het is onmogelijk om stil te blijven staan als deze feestband op stoom raakt. Als het eerste nummer is afgelopen, heb ik het al minder koud. Dat belooft wat, want de drummer begint meteen bij het tweede nummer zonder mededogen te slaan op die grote oorlogstrommel. Het is een mix van jazz, afrobeat en klezmer. Vooral door de trompettist krijg je het gevoel in een sjoel beland te zijn.

Brass Rave Unit
Bo Floor

Brass Rave Unit is dè ideale band waarmee deze eerste avond van de 2019-editie maar kan afsluiten. “Right on,” zou Marcus Miller zeggen.


Brass Rave Unit:
Baritonsax: Dirk Zandvliet
Trompet: Bo Floor
Drums: Ko Zandvliet

Conservatorium Talent Award

Saxofonist Mo van der Does wint Conservatorium Talent Award

Acht conservatoria sturen beste jazzstudenten naar prestigieuze muziekwedstrijd

Saxofonist Mo van der Does (22) wint de Conservatorium Talent Award 2019. Mo werd door het Conservatorium van Amsterdam naar Den Bosch gezonden om mee te dingen naar deze prestigieuze en felbegeerde muziekwedstrijd die in de Clubzaal van de Verkadefabriek wordt gehouden.

Conservatorium Talent Award
Mo van der Does

Mo van der Does
Het is maar de vraag of Mo de eerste paar minuten nadat Commissaris van de Koning van Noord-Brabant, Wim van de Donk, hem aanwijst als winnaar, beseft wat hem overkomt. Dat blijkt wel als ik meteen na de eerste fotoshoot hem enige vragen stel.

KLANKGAT: Eerste reactie, hoe voel jij je?
Mo van der Does: Eh, heel blij. Ja, ik ben heel blij verrast. Waanzinnig dat ik dit heb mogen winnen. Heel dankbaar naar de organisatie en de muzikanten. Iedereen heeft fantastisch gespeeld. Ja, heel dankbaar.

Je had het niet verwacht?
Nou, er zijn zoveel goede muzikanten hier vandaag. Je weet het nooit met zo’n competitie. Dus, vandaar.

Heb je een vermoeden waarom de jury voor jou heeft gekozen?
Niet per se anders dan dat ze in het juryrapport hebben gezegd. Dat ik me bezighoud met de traditie en daarbinnen misschien verder probeer te kijken.

Je gaat ook optreden in Jazz in Duketown.
Ja, zeker. Op de Markt

Misschien wel met Marcus Miller?
(lacht) Ik denk helaas niet met Marcus Miller. Maar wie weet, kom ik hem nog tegen.

Conservatorium Talent Award
Mo in de Clubzaal Verkaderfabriek

Vanaf zijn 14e heeft altsaxofonist Mo van der Does (1997) vier jaar de jong talent afdeling gevolgd aan het Conservatorium van Amsterdam, het Junior Jazz College genaamd, waarna hij werd toegelaten tot de bachelor jazzsaxofoon.

De vakjury kijkt naar aan aantal aspecten zoals instrumentbeheersing, samenspel en performance. Daarnaast is zij ook gevoelig of een student zich binnen de jazztraditie beweegt. Dat betekent niet dat de jury niet open staat voor nieuwe ontwikkelingen. Verre van dat. Er wordt ook gekeken of de winnaar de potentie heeft om in de nabije toekomst door te groeien naar een professionele musicus. “Die het helemaal gaat maken.”

Conservatorium Talent Award

Conservatorium Talent Award
Samenspel criterium jury

Het Conservatorium Talent Award telt dit jaar maar liefst acht deelnemers. Acht Nederlandse conservatoria hebben hun beste jazzstudenten naar deze muziekwedstrijd gestuurd. Alle muzikanten krijgen een half uur om hun kunnen aan het publiek en een vijfkoppige vakjury onder leiding van Aad van Nieuwkerk te tonen.

De winnaar van het Conservatorium Talent Award ontvangt een geldprijs van 5000 euro voor een talent-ondersteun(en)de activiteit. Bovendien speelt de winnaar op zaterdag 8 juni op het podium aan de Markt tijdens het openluchtfestival Jazz in Duketown dat deze muziekwedstrijd mede organiseert.

Pianist Daniël van der Duim (23) opent om 11.00 uur de 2019-editie van de Conservatorium Talent Award samen met twee begeleiders met wie Van der Duim het Dopplertrio vormt. Bossche jazz drummer Jens Meijer (23) sluit de ronde om 18.30 uur af.

Conservatorium Talent Award
Daniël van der Duim – piano

Speelschema Conservatorium Talent Award 2019

  • 11:05 uur Daniël van der Duim, Arnhem, piano
  • 12:00 uur Ante Medic, Utrecht, gitaar
  • 12:55 uur Daphne Horsten, Tilburg, zang
  • 13:50 uur Louise van den Heuvel, Maastricht, basgitaar
  • 14:45 uur Mo van der Does, Amsterdam, saxofoon
  • 15:40 uur Jurgen Scholtanus, Zwolle, trompet
  • 16:35 uur Simon Kalker, Den Haag, contrabas, elektrische bas
  • 17:30 uur Jens Meijer, Rotterdam, drums

Deze diashow vereist JavaScript.

Shit and Shine

Shit and Shine is eclectisch en uiteindelijk dansbaar

Experimenteel, techno, noise maar ook lekkere house samples

Shit and Shine deed eerst Oslo, Parijs en Brussel aan voordat de twee vertegenwoordigers van de band, Craig Clouse en Leon Marks, op 4 april bij Muziek Op Donderdag in Willem Twee concertzaal optraden. Na Den Bosch gaan zij nog naar Berlijn en Leipzig (met de gehele crew) en is de Europese stedentour van Shit and Shine gedaan. Leon Marks gaat weer naar Londen en Craig Clouse vliegt terug naar Austin, Texas, USA.

Shit and Shine
Shit and Shine

Een beetje aandoenlijk om Den Bosch tussen al die wereldsteden te zien. Deze avond is in samenwerking met het FAQ festival geprogrammeerd en dat verklaart veel, zo niet alles dat Shit and Shine voor het zeer bescheiden podium van Willem Twee concertzaal – de foyer nota bene – kon worden gestrikt. Dat was ook een verrassing voor de heren zelf die gewend zijn om in grote zalen te spelen voor een uitzinnig publiek.

Shit and Shine
Craig Clouse

De naam (en faam) van FAQ festival is dusdanig dat grote namen uit de elektronische muziek graag hier naar toe komen. Denk aan Daedelus, Koreless en Suzanne Ciani die de afgelopen jaren in Den Bosch hebben opgetreden en zelfs in Willem Twee Studios hebben gewerkt.

Dit jaar heb ik FAQ festival gelaten voor wat het was. Ik kende bijna geen van de artiesten die geprogrammeerd stonden behalve dan Kees Tazelaar. Shit and Shine wilde ik echter niet aan mij voorbijgaan. Deze generatie weet twee dingen te verbinden die mij aanspreken: experiment en dansbaarheid.

Shit and Shine
Leon Marks

Visueel was het allemaal niet geweldig. Een kleine tafel met daarop elektronische apparatuur en twee stoelen. Een fotograaf zei gekscherend dat de band weer weg was gegaan nadat ze alles hadden voorgeprogrammeerd. Er hoefde maar een knopje te worden ingedrukt.

Shit and Shine
Tafel vol elektronica

Zo erg is het gelukkig niet bij Shit and Shine die op tijd begon. De heren deden het aanvankelijk kalm aan: fijne soundscapes, audio-tapes, nu en dan flinke vette noise erover heen. Niet opzienbarend en qua volume zeer dragelijk. Ook dat was anders dan Clouse en Marks gewend zijn. Bij hen is het gewoonlijk alle knoppen open en blazen maar. Clouse zei daarover: “Tonight was a challenge.”

Op een derde van het optreden dat iets korter dan een uur duurde, zette Shit and Shine een beat in die bijna dansbaar was. Clouse tapte met zijn rechtervoet mee met het ritme en bij het publiek bewogen de hoofden mee. Clouse tikte met drumsticks op twee kleine toestellen die equalizers bleken te zijn. Marks zorgde voor de sound en samples die hij had voorgeprogrammeerd of ter plekke maakte.

Shit and Shine
Drum & beat

De dansbare beat werd steeds dominanter wat kon rekenen op de instemming van de aanwezigen. Visioenen van immense zalen met een kolkend publiek kwamen bij mij op. Toen de muziek stopte, steeg een hartverwarmend applaus op en verscheen er een glimlach op het gezicht van Craig Clouse. Shit and Shine was het toch weer gelukt om dit enthousiasme te ontlokken. Alleen net effe anders dan ze gewend zijn.