Shit and Shine

Shit and Shine is eclectisch en uiteindelijk dansbaar

Experimenteel, techno, noise maar ook lekkere house samples

Shit and Shine deed eerst Oslo, Parijs en Brussel aan voordat de twee vertegenwoordigers van de band, Craig Clouse en Leon Marks, op 4 april bij Muziek Op Donderdag in Willem Twee concertzaal optraden. Na Den Bosch gaan zij nog naar Berlijn en Leipzig (met de gehele crew) en is de Europese stedentour van Shit and Shine gedaan. Leon Marks gaat weer naar Londen en Craig Clouse vliegt terug naar Austin, Texas, USA.

Shit and Shine
Shit and Shine

Een beetje aandoenlijk om Den Bosch tussen al die wereldsteden te zien. Deze avond is in samenwerking met het FAQ festival geprogrammeerd en dat verklaart veel, zo niet alles dat Shit and Shine voor het zeer bescheiden podium van Willem Twee concertzaal – de foyer nota bene – kon worden gestrikt. Dat was ook een verrassing voor de heren zelf die gewend zijn om in grote zalen te spelen voor een uitzinnig publiek.

Shit and Shine
Craig Clouse

De naam (en faam) van FAQ festival is dusdanig dat grote namen uit de elektronische muziek graag hier naar toe komen. Denk aan Daedelus, Koreless en Suzanne Ciani die de afgelopen jaren in Den Bosch hebben opgetreden en zelfs in Willem Twee Studios hebben gewerkt.

Dit jaar heb ik FAQ festival gelaten voor wat het was. Ik kende bijna geen van de artiesten die geprogrammeerd stonden behalve dan Kees Tazelaar. Shit and Shine wilde ik echter niet aan mij voorbijgaan. Deze generatie weet twee dingen te verbinden die mij aanspreken: experiment en dansbaarheid.

Shit and Shine
Leon Marks

Visueel was het allemaal niet geweldig. Een kleine tafel met daarop elektronische apparatuur en twee stoelen. Een fotograaf zei gekscherend dat de band weer weg was gegaan nadat ze alles hadden voorgeprogrammeerd. Er hoefde maar een knopje te worden ingedrukt.

Shit and Shine
Tafel vol elektronica

Zo erg is het gelukkig niet bij Shit and Shine die op tijd begon. De heren deden het aanvankelijk kalm aan: fijne soundscapes, audio-tapes, nu en dan flinke vette noise erover heen. Niet opzienbarend en qua volume zeer dragelijk. Ook dat was anders dan Clouse en Marks gewend zijn. Bij hen is het gewoonlijk alle knoppen open en blazen maar. Clouse zei daarover: “Tonight was a challenge.”

Op een derde van het optreden dat iets korter dan een uur duurde, zette Shit and Shine een beat in die bijna dansbaar was. Clouse tapte met zijn rechtervoet mee met het ritme en bij het publiek bewogen de hoofden mee. Clouse tikte met drumsticks op twee kleine toestellen die equalizers bleken te zijn. Marks zorgde voor de sound en samples die hij had voorgeprogrammeerd of ter plekke maakte.

Shit and Shine
Drum & beat

De dansbare beat werd steeds dominanter wat kon rekenen op de instemming van de aanwezigen. Visioenen van immense zalen met een kolkend publiek kwamen bij mij op. Toen de muziek stopte, steeg een hartverwarmend applaus op en verscheen er een glimlach op het gezicht van Craig Clouse. Shit and Shine was het toch weer gelukt om dit enthousiasme te ontlokken. Alleen net effe anders dan ze gewend zijn.

The Grey Pants zingen over de kleine dingen van het leven

Duo Koorn en Van Zevenbergen kibbelen vrolijk door

The Grey Pants schuwen het alledaagse van het leven niet. Integendeel, de onderwerpen van hun liedjes gaan echt alleen over die kleine dingen van en uit het leven. Met de minimale inzet van twee gitaren en hun stemmen komt dat ‘gewone’ op een zeer warme en herkenbare manier tot leven. Pas als de ritmebox wordt gebruikt, besef je weer dat je naar een show aan het kijken bent.

The Grey Pants
Elke van Zevenbergen

Over misverstanden en de tv-hond Lassie
Terwijl in Den Bosch op deze donderdagavond het carnaval op het punt staat los te barsten – alle kroegen, restaurants, snackbars zijn ‘oorlogsklaar’ – opent Elke van Zevenbergen, de vrouwelijke helft van het duo The Grey Pants, deze avond bij Muziek Op Donderdag in Willem Twee concertzaal met een anekdote die het gehele werk van het tweetal kenmerkt.

Elke begint eerst te vragen of iemand uit het publiek Eefje de Visser kent. Een aantal mensen steekt zijn hand op. “Nou, ik was op een feestje en hoorde dat Eefje de Visser ook zou komen. Ik zei tegen een vrouw die naast mij zat op dat feest dat Eefje de Visser ook zou komen en dat ik Eefje kende. Die vrouw naast mij bleek Eefje de Visser te zijn.”

Haar partner Henk Koorn maakte iets soortgelijks mee met een zekere Peter Baker. Hilarisch en min of meer herkenbaar voor iedereen. Het enige verschil is dat The Grey Pants die dingen op muziek zetten.

The Grey Pants
Henk Koorn

Bijna alle liedjes worden met een praatje geïntroduceerd waaronder een nummer dat gaat over de beroemde tv-hond Lassie. “Een Schotse collie,” roept een man uit het publiek. “Inderdaad, een Schotse collie,” bevestigt Eefje. Henk keek graag naar die serie en zo is het liedje ontstaan over Lassie. Weer erg herkenbaar want die serie maakt deel uit van een grote, collectieve jeugdherinnering. The Grey Pants zijn groots in het kleine.

Ontstaan van de naam Grey Pants
Ook de onstaansgeschiedenis van The Grey Pants is erg vermakelijk. Elke vertelde dat Henk toen ze hem net leerde kennen, een grijze broek kreeg van een neef van hem. Na een tijdje viel het haar op dat hij die grijze broek – die al wat begon te glimmen – wel erg vaak droeg. Pas na drie maanden dorstte zij het aan om er een opmerking over te maken. “Henk, als je die broek nog langer blijft dragen dan gaat-ie vanzelf staan.” En dat is het verhaal hoe de naam The Grey Pants is ontstaan. Zie de video Grey Pants helemaal onder dit verslag.

Grey Pants
The Grey Pants

Gekibbel
Na de pauze spelen The Grey Pants nummers van de nog uit te komen nieuwe LP. Er wordt heen en weer gekibbeld of een nieuw nummer wel of niet een intro moet krijgen. Elke vindt van niet, Henk is absoluut voor. Je vraagt je af of al dit gekibbel nu deel uitmaakt van de act of dat het echt is.
Ander nieuw werk gaat over de lekkere koffie van Ria toen ze op vakantie waren in Italië. De muziek van The Grey Pants is gesneden op hun directe leefomgeving, wat ze zien, wat ze meemaken. Soms ontroerend maar altijd openhartig.


Lemniscate

Lemniscate als vanouds hard en zelfverzekerd

Oneindige herrie in de krochten van Willem Twee

Lemniscate uit Vught gaat al een tijdje mee en ik heb ze al een paar keer mogen meemaken hier in Den Bosch (bij Het Warm Onthaal, bijvoorbeeld) en op andere locaties buiten de stad. Ze blijven me telkens verrassen en dat vind ik zeer opmerkelijk voor een doorgewinterde concertaddict als ik. Het zijn vier jonge gasten, maar het is alsof zij al jaren draaien in het circuit. In feite is dat ook zo, want de band stamt toch al weer uit 2014. Maar de bandleden zijn nog jong, bijna allen onder de twintig.

Lemniscate
Lemniscate in de oefenruimtes van Willem Twee **

Het is nog vroeg, pas half zeven. Eigenlijk te vroeg voor een band als Lemniscate. Maar zo staan ze geprogrammeerd op het Rauwkostfestival. Niets aan te doen. Voordat ik afdaal naar de kelders van Willem Twee, doe ik wel mijn oordopjes in. Vorig jaar was ik die vergeten en dat kwam me duur te staan. Ik had dagenlang last van een hoge toon in mijn oren. Ik houd van herrie maar niet ten koste van mijn gehoor. De ruimtes beneden zijn erg klein en laag. Het geluid komt dan ook harder aan.

De band was al begonnen en ik wist dat de trouwe Lemniscate aanhang  de krappe ruimte al had ingenomen. Ik bleef even staan op de trap en hoorde de gierende gitaren, de beukende drums en de rauwe stem van Dylan Harmsen even aan. “Klinkt goed, hè?,” riep een man met een volle, donkere baard mij toe, toen ik beneden stond. Ja, dat zeker. Het klinkt goed. Als vanouds.

Lemniscate
Lemniscate

Tjokvolle moshpit
Het was vol, tjokvol, in die kleine ruimte en de stemming zat er goed in. De band had er duidelijk zin in en het publiek reageerde erg enthousiast. Een moshpit kon en mocht niet ontbreken. Harde riffs konden rekenen op gejuich. De band kreeg veertig minuten de tijd en greep die met alle handen aan. Een toegift zat er niet in – strakke programmering – hoe luid de fans ook riepen. Next please.


** foto is van Jaap Joris van Super Formosa Photography

Bandleden Lemniscate:
Dylan Harmsen(18): Bass and vocals
Dalton Harmsen(18): Rhythm guitar
Sjim van der Schans(17) Lead guitar and backing vocals
Julien Vermeer(20): Drums

Lemniscate
logo Lemniscate

Lemniscate of Lemniscaat staat voor oneindigheid, vandaar ook het symbool van dat lusje – -onder de naam van het logo van de band. Hier is over nagedacht.

SKIPPABEAT

Thizzz is ska, rocksteadyreggaepunk ska van SKIPPABEAT

On The House heerlijke Bosche Bol avond

SKIPPABEAT is een negenkoppige ska band uit Baroniestad Breda die van elke optreden een feestje maakt. Met hun rocksteadyreggaepunkwhatever ska slaat elke zaal op hol. De band speelde eerder samen met sterk verwante bands zoals Bazzookas, Mark Foggo en Mela Vita. Deze zomer kwam hun eerste single uit: To The Moon And Back. SKIPPABEAT werd in 2016 gekozen  als publiekswinnaar tijdens het 30 x 20 Minuten Festival in Paradiso Amsterdam. Vrijdag 16 november te gast bij On The House in de Kleine Zaal van Willem Twee poppodium. Hun reactie op hun optreden in Den Bosch: “Wat was da een heerlijke Bosche Bol vanavond in de W2!!”

SKIPPABEAT

SKIPPABEAT
SKIPPABEAT

SKIPPABEAT is in de ska-scene niet meer weg te denken en in Breda is de band een begrip geworden. Dat gaat nu ook op voor Den Bosch want de band maakt het helemaal waar wat er over geschreven en verteld wordt. De Kleine Zaal is aan het begin van het optreden nog bescheiden gevuld maar alle aanwezigen staan driftig te skanken. Het tempo wordt flink aangehouden zelfs bij de wat rustigere rocksteady nummers. Ook een uitstapje naar salsa muziek wordt niet geschuwd als frontwoman en zangeres Bonny Mahonie ons meeneemt naar Isla Bonita, een lekker aanstekelijk nummer om de komende, koude winteravonden in Nederland even te vergeten.

SKIPPABEAT
De Kleine Zaal raakt vol

Intussen raakt de zaal steeds voller. Helaas is er iets mis met het geluid waardoor er geregeld een storende zoem door het zaaltje klinkt. Als programmeur Rob van der Ham binnenkomt, is het gelukkig snel gedaan met dat gezoem. De band trekt zich er trouwens weinig van aan en zorgt ervoor dat de stemming erin blijft. SKIPPABEAT is een echte feestband die zorgt dat je een goede avond hebt. Wat wel opvalt, is dat het publiek overwegend blank is, wel een paar ‘rude boys‘ op de dansvloer. Maar wat een heerlijk, ongecompliceerde avond is dit!

Deze diashow vereist JavaScript.

Bandleden SKIPPABEAT
Bonny Mahonie– zang
Dirk Kleemans – bass
Sander Martinet – trompet
Hans Albers – drums
Renate de Jong – sax en toetsen
Mark Deenik – gitaar
Tim Schrijver – percussie
Max van Alphen – trompet
Marco Damen – trombone


15 december treedt SKIPPABEAT op in café De Haagse Poort in Breda samen met Kenny Weed. Reggae en ska.

JJumalatteret en Holy Visions

Jumalatteret en Holy Visions John Zorn marathon

Sacraal Fins epos en Middeleeuwse mystiek in Grote Kerk

Met de gezangen Jumalatteret en Holy Visions neemt componist John Zorn ons bij de hand om de sacrale gebieden te betreden van het hogere, het spirituele. Zorn maakt voor dat doel gebruik van vrouwenstemmen, omdat die de ijle hoogten kunnen bereiken waar goden leven en geesten ronddwalen.

Jumalatteret en Holy Visions in de Grote Kerk

Er zijn van die momenten dat alles klopt. Momenten die nooit lang duren, misschien enkele seconden slechts, waarin een staat van perfectie wordt bereikt. Soms, heel soms – once in a lifetime – duurt zo’n perfecte staat langer en dat kan alleen via muziek worden bereikt. Dat doet zich het geval bij het stuk Jumalatteret van John Zorn gezongen door de Canadese sopraan Barbara Hannigan. Zij komt speciaal naar het November Music festival voor de John Zorn marathon. En dat is een godsgeschenk, letterlijk en figuurlijk want de locatie is goed gekozen, namelijk de Grote Kerk van de protestantse geloofsgemeenschap van Den Bosch. Het sobere en bijna Scandinavisch strak aandoende interieur past helemaal bij de twee door Zorn geschreven vocale werken Jumalatteret en Holy Visions.

Jumalatteret en Holy Visions
Grote Kerk

Barbara Hannigan

Jumalatteret – of in het Fins Jumalatteretin – is een liedcyclus waarin de godenwereld wordt bezongen zoals die is vastgelegd in het Finse nationale epos, de Kalevala. Een collectie mystieke teksten die mondeling is doorgegeven en in 1835 is opgetekend. November Music 2018 heeft de Nederlandse première. De Grote Kerk is bomvol, het concert is geheel uitverkocht. Bij binnenkomst valt je oog meteen op het grote witte kruis gesneden uit een metaalgrijs vlak. Althans zo lijkt het. Een zacht geroezemoes klinkt door de kerk waar nog steeds diensten worden gehouden. Spanning op wat komen gaat, is duidelijk voelbaar.

Jumalatteret en Holy Visions
Repetitie van Stephen Gosling en Barbara Hannigan

De opkomst van Barbara Hannigan en haar begeleider de pianist Stephen Gosling is nogal plots. Barbara is gehuld in een zwarte jurk en als ik het goed zie, gaat zij blootsvoets haar optreden doen. Een kort en zacht welkomstapplaus is hun deel. Alles is goed voorbereid. Gosling gaat spelen en Barbara zet kort daarna in. En wat zij laat horen, bereikt meteen die staat van perfectie die het hele concert aanhoudt. Wat een stem. Ze wordt geroemd om haar vocale veelzijdigheid en theatrale reikwijdte en nu kan ik daar ook getuige van zijn.

Hoge klanken vol draaiingen die het lied zingen van een onbekende epos in een vervreemdende taal. Is het wel een taal en zijn het geen bezweringen van een of ander orakel? Barbara Hannigan zingt zeven stukken. Het zijn alle zeven prachtig uitgevoerde vocalen, helemaal op maat gemaakt voor haar stem. Met die stem kan zij beelden oproepen van een wereld die reeds lang geleden is verdwenen. Pas na het laatste stuk ontvangt Barbara Hannigan het applaus en bravo’s die ze verdient en eindigt zo een staat van perfectie. Waren we in Italië dan zou het publiek zeker om een toegift hebben gevraagd. Het is jammer dat dat niet het geval is.

Holy Visions

Jumalatteret en Holy Visions
Holy Visions met Sarah Brailey, Elizabeth Bates, Eliza Bagg, Rachel Calloway en Kirsten Sollek

Na een korte pauze – het publiek wordt gevraagd om te blijven zitten – is het tijd om te luisteren naar het tweede stuk van de avond, The Holy Visions, composities van de Middeleeuwse mystica Hildegard von Bingen. Het is een a capella die door vijf vrouwen wordt uitgevoerd, te weten Sarah Brailey, Elizabeth Bates, Eliza Bagg, Rachel Calloway en Kirsten Sollek. Hier en daar is het minimalisme van Philip Glass duidelijk aanwezig. Het zo kenmerkend repetitieve van Glass versterkt het meditatieve karakter van deze heilige visioenen. Het is complex en tegelijkertijd eenvoudig, abstract en volop beeldtaal, zinnenprikkelend en helder als glas(!). Met het gerinkel van belletjes wordt op subtiele wijze toch nog een soort van eredienst uitgevoerd. Het is erg lang geleden dat ik zulke geluiden heb gehoord. Ook dit concert duurt een klein half uur en dat is genoeg om de spanningsboog vast te houden. En het is tijd voor John Zorn om zich snel te spoeden naar het volgende deel van zijn marathon.


Foto Barbara Hannigan door Marco Borggreve

Dukebox presenteert nieuwe werk- en atelierplek

Bossche urban scene krijgt er een nieuwe uitvalbasis bij

DUKEBOX, het productiehuis voor urban & hiphop in Den Bosch, presenteerde donderdag 1 november de nieuwe werkplek en studio boven in het pand van het World Skate Center (WSC). Het WSC deed Dukebox een uniek voorstel om ‘samen te gaan wonen’, een aanbod waar Dukebox geen nee op zei.

Productiehuis Dukebox

Dukebox
Team Dukebox

Voorste rij vlnr: Silvan Vasilda, Jelisa van der Werf, Dewi van Maaren, Lidwien van Noorden | achter vlnr: Rogier van Hout, Etienne Lieben, Bart van Velzen

Dukebox als productiehuis voor de urban scene werd drie jaar geleden opgericht en ontstond vanuit de scene in Den Bosch. Twee jaar geleden was de kick-off in World Skate Center.

Deze diashow vereist JavaScript.

Johan, Bluem en Hans gaven een spoken word performance weg tijdens de opening van de nieuwe werkplek annex studio van Dukebox.

KLANKGAT: Dukebox viert vandaag de opening van de nieuwe werkplek. Wat kunnen mensen daar allemaal gaan doen?
Bart van Velzen: Nou, we hebben een studio, een kleine, en daar kan worden opgenomen. We hebben flexplekken waar mensen aan hun eigen projecten kunnen werken of aan Dukebox projecten. En het is ook een studio met twee grote tafels waar mensen kunstwerken kunnen maken. Het is 60m2 die we ten volle benutten voor onze eigen kantoorwerkzaamheden maar ook voor iedereen is het een flex werkplek, een studio of wat mensen ook maar willen doen. Daarnaast werken we natuurlijk met World Skate Center. We gaan samen met hen veel meer workshops en feesten ontwikkelen zodat we – omdat we nu met hen samenwonen – alles wat wij doen, in onze eigen ruimte meteen kunnen vertalen naar een manifestatie in de podium zaal.

Dukebox
De nieuwe werkplek/studio

Hoe gaat dat er concreet uit zien dan?
Wat belangrijk is voor Dukebox, is dat we een meerwaarde scheppen van wat al is in de scene. Zeg maar een heel groot meerdaags festival wordt gedaan door Kings of Colors, hiphop of urban feesten worden al gedaan door Koninkrijk van Muziek, dus dat hoeven wij allemaal niet te doen. Wij willen een meerwaarde zijn, heel graag met hen partneren – we zien onszelf graag als een verbinding, een verbinder. We willen kijken wat er nog niet is in Den Bosch. Er is bijvoorbeeld nog niet een dans- en sportfestival, dus dat gaan wij organiseren. Er was nog geen fysieke plek waar dat samenkomt. Die hebben wij nu gerealiseerd.
Er was nog geen spoken word podium en dat hebben wij nu gerealiseerd met de Bieb. En daar proberen wij ook altijd te partneren. Dus wij willen dat of mensen uit de scene samen iets gaan doen of met belangrijke partners in de stad en het liefst beide. Dat was het geval bij Woordlustig, Jam de la Fem en Vuist. Dukebox gaat nooit iets alleen maar doen, omdat wij in ons kantoortje het top-down hebben bedacht.

Dukebox
BST Connection

Hebben jullie misschien plannen voor een eendaags festival waar dans, muziek, beats, sport, hiphop, graffiti, spoken word, rap bij elkaar komen?
Die ambitie heeft Dukebox wel. We hebben nu in ieder geval de plek waar alles en iedereen bij elkaar kan komen in één ruimte. We zijn aan het nadenken over een manifestatie. Over twee weken heeft Dukebox het BST Connection Festival opgezet over de gehele Tramkade waarbij alle urban sport en dans bij elkaar komt. Dat is op 17 november met workshops en battles en op zondag18 november de grote finale. Die is ook aantrekkelijker voor het grote publiek en waarbij breakdance, hiphop dans en tricking, de martial art variant, bij elkaar komen. We gaan zien of we die dingen aan elkaar kunnen koppelen op een latere manifestatie of festival.

 

Sanne Rambags

Sanne Rambags staat model voor wat goed is komt snel

Improvisatietalent mocht haar eigen bezetting samenstellen

Wat goed is komt snel en die uitdrukking gaat helemaal op voor jazz zangeres Sanne Rambags uit Tilburg die de Conservatorium Talent Award (CTA) 2017 won. De CTA is een event dat een podium biedt aan opstormende jazzmuzikanten. De winnaar krijgt naast een prijs ter waarde van 5000 euro een podium aangeboden bij het jazzfestival Jazz in Duketown in Den Bosch. Sanne Rambags staat dit jaar twee dagen geprogrammeerd tijdens het prestigieuze muziekfestival November Music dat ook in Den Bosch plaatsvindt. Het gaat snel met Sanne.

Sanne Rambags improvisatie talent

Sanne Rambags
Sanne Rambags winnaar CTA 2017

Ik kende Sanne Rambags van het album Under The Surface (2017) dat ze opnam met drummer Joost Lijbaart en gitarist Bram Stadhouders en was benieuwd hoe zij live zou overkomen. Ik werd niet teleurgesteld.  Zij trad als laatste op en ging aan de haal met de Award door haar fluwelen en heldere stem. Zij pakte mij en de jury helemaal in met die stem van haar. De jury oordeelde dat zij als zangeres ‘een intuïtief gevoel heeft met de instrumentalisten’.
Sanne past als jazzzangeres geheel in een Europees kader. Geen Ella Fitzgerald of Billie Holiday voor haar, maar Scandinavische of Albanese zangeressen zoals Mari Boine die jazz mixt met traditionele jolk van de Sami. En nu staat ze twee dagen bij November Music en alweer in de Verkadefabriek waar ook het CTA plaatsvindt.

Sanne Rambags
Sanne Rambags zingt zich in de prijzen

Gelijkwaardig
Sanne Rambags wil zich als zangeres niet op de voorgrond plaatsen. “De rollen in een bezetting zijn helemaal gelijkwaardig. Ik wil helemaal één zijn en versmelten met al die geluiden. Zingen is het allerfijnste wat er is. De stem staat het dichtste bij het hart. Zo kan ik mijn hart naar buiten brengen.”
En nu staat ze twee dagen bij November Music en alweer in de Verkadefabriek waar ook het CTA plaatsvindt. Sanne  heeft zich omringd met een bezetting die zij van de organisatie van November Music zelf mocht samenstellen. Hoe fijn moet dat zijn geweest. Dat zijn de Syrische saxofonist Basel Rajoub, de Noorse violist Håkon Aase en haar makkers pianist Jeroen van Vliet en drummer Joost Lijbaart.

The Frieze Of Life

Sanne Rambags
Sanne Rambags – improvisatie vermogen

De werken van de Noorse schilder Edvard Munch hebben Sanne Rambags geïnspireerd tot het maken van het werk The Frieze Of Life waarin zij de improvisatie jazz van de Nordic Sound vermengt met de klanken uit de Arabische wereld. Sanne treedt 8 en 9 november op in de Verkadefabriek. Het wordt een weerzien met deze sympathieke zangeres waar ik me erg op verheug.


Sanne studeerde in 2017 af aan het Fontys Conservatorium Tilburg.
Foto’s: Wim Roelsma en Ronald Rijken

West-Afrikaanse dance en soft-techno beats uit Brussel

One man show van Témé Tan is zeer onderhoudend en lichtvoetig

West-Afrikaanse dance en soft-techno beats uit Brussel van Témé Tan
Podium Témé Tan BLVRD-theatertent

Op het nog verlaten en donkere  podium in de BLVRD-theatertent staan twee à drie MIDI-controllers of samplers, een petieterig toetsenbordje en een minigitaar op een standaard die net zo groot is als het speelgoed gitaartje van mijn jongste van 4 jaar. Daarachter hangen vijf lange doeken waar – naar straks blijkt – een VJ animaties op projecteert. Ik ben nogal verrast door wat ik zie op het podium. In het programmaboekje van Theaterfestival Boulevard staat het concert van Témé Tan, de artiestennaam van Tanguy Haesevoets, omschreven als African soul met hip hop. Het gangbare verwachtingspatroon is dan een instrumentaria met veel percussie en een forse bezetting aan muzikanten. Niets van dat al dus.

West-Afrikaanse dance en soft-techno beats uit Brussel van Témé Tan
Témé Tan aan de MIDI-controllers

Had ik me beter kunnen voorbereiden – ik werd inderhaast ingeseind om voor KLANKGAT dit concert te bekijken –  dan was ik te weten gekomen dat Témé Tan immer solo optreedt. Van de andere kant laat ik me graag verrassen en sta open voor het onbekende. Surprise me, babe. En dat doet hij door een sublieme opkomst in combinatie met een effectieve lichtshow. Wat direct bij Témé opvalt, is zijn fris gezicht en vrolijke krullenbol. Zijn uiterlijk lijkt zich voort en door te zetten in zijn muziek: lichtvoetig bijna dartel, ritmisch en melodieus. West-Afrikaanse sound met Europese dance en soft-techno beats, een melting pot vervat in één persoon. En Franse hip hop die ik altijd aangenaam en melodieuzer vind klinken dan Engelstalige rap.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het openingsnummer zet in op dansbaarheid die de rode draad is van het gehele concert. Témé vraagt aan zijn publiek om de beroemde Nederlandse halve maan, de lege halve cirkel bij het podium, te vullen. Dat lukt en hij schudt de handen van een aantal mensen, maakt zelfs een praatje met sommige gasten. Erg toegankelijk en geen kapsones. De toon is gezet en het belooft een leuke avond te worden. Dat positief gevoel krijg je meteen.

Témé Tan komt uit Brussel en zingt voornamelijk in het Frans. Hij groeide op in Kinshasa, Congo. Als zoveel Brusselaren is hij tweetalig en spreekt ons tijdens zijn praatjes in het Nederlands toe. Met een Waals accentje uiteraard, très charmant. Een nummer dat hij in Brazilië heeft opgenomen, zingt hij in het Portugees. Ook dat nummer is dansbaar en vrolijk, hoewel ik moet gissen wat Témé zingt, want mijn Portugese woordenschat is op één hand te tellen.

West-Afrikaanse dance en soft-techno beats uit Brussel van Témé Tan
Témé Tan in de BLVRD-theatertent

Het lied Tatou Kité brengt de zaal in een nog hogere fase en Témé moedigt aan om mee te zingen. Hij springt nog even in de zaal en danst mee met een groepje mensen. Het publiek vindt het allemaal fantastisch en sommigen zingen zelfs mee. De avond is voornamelijk gevuld met nummers van zijn debuut album Témé Tan zoals Améthys en het heel West-Afrikaanse Ça Va Pas La Tête? Ik geef me over, maak mijn hoofd leeg en ga dansen. Je moet wel, want dat is zijn doel: mensen laten dansen.  En als Témé in de toegift nog een keer Tatou Kité speelt dan juich ik mee. Buiten hoor ik de eerste donderslag van het onweer dat komen gaat en een einde maakt aan de hittegolf.

eFFect Festival 2018 brengt doeners bij elkaar

Over ontmoeten, ontdekken, inspireren, leren, samenwerken en vooral meedoen op warme speelweiden

In juni breekt het zomerseizoen aan. Clubs en concertpodia zetten de sluimerstand aan van hun programmering want mensen willen naar buiten, genieten van het weer en het liefst met muziek of andersoortig vertier. Voor bands, dj’s en artiesten is het in de zomer een waar feest in de vorm van de talloze festivals die Nederland tegenwoordig kent. Werk zat, zo lijkt het. En wij, gewone stervelingen, rollen bij wijze van spreken de komende drie maanden van het ene festival in het andere.

Er zijn wel ergens in het land dance festivals, theaterfestivals, kunst- en designfestivals, rockfestivals, latino festivals, Nederlandstalige festivals, filmfestivals, rondreizende festivals. Locaties zijn weilanden, duinen, eilanden, verkommerde industriegebieden, grachten of binnensteden. Je hoeft je kortom niet te vervelen in de Nederlandse zomer. Trouwens, in heel West-Europa is het feest. Wat een verwennerij of is het allemaal niet een beetje too much?

eFFect Festival

eFFect festival 2018 - ©ronald_rijken
zondag eFFect festival

Een enkel festival is soms bijzonder in zijn opzet. Het eFFect Festival is zo’n bijzonder festival. En wat maakt het dan zo speciaal, want er is muziek, dans, theater, kleinkunst en andere kunstvormen die je bij andere festivals ook aantreft? eFFect is een echt buitenbeentje omdat het meer vraagt van de bezoekers dan alleen maar consumeren. Het mee-creëren, samenwerken, ontdekken en vooral het meedoen staan voorop. En dat begint al voordat het festival eigenlijk van start gaat. Vrijwilligers kunnen zich opgeven om mee te helpen aan de opbouw (en na afloop ook aan de afbouw). Er wordt met duurzaam materiaal gewerkt en dat past ook bij dit festival met een zeer alternatieve aanpak en programmering.

Het festival duurt twee dagen van 8 tot en met 9 juni. Anders dan de vorige edities zit het weer gelukkig mee: aan zon geen gebrek. Bezoekers zoeken de schaduw op onder bomen en afdekkingen van de diverse eet- en drinkbars. Kinderen spelen vrijuit in de zon dat voor de derde keer wordt gehouden op het terrein van Jeugdzorgboerderij De Locatie in Vlijmen. Vooral de zondag is de programmering gericht op gezinnen.

Ridders en magische poppen

Er zijn heuse ridders in het Ridderdorp die te paard en in vol harnas gaan ringsteken. Aan hun tongval te horen hebben we hier te maken met ridders uit Vlaanderen. Speciaal uit Luik (België) is Nadja Renouard met haar magische marionetten die veel bekijks van kinderen krijgt. Het is lekker griezelen bij dit poppentheater waarin vele culturen zijn vertegenwoordigd zoals het Javaanse wajang, voodoo, de hindoe olifantengod Ganesha en een beetje science-fiction. Ademloos en betoverd kijken de kinderen naar dit poppenspel waarin niet wordt gesproken. Puur visuele kracht die het toch al zo vluchtige aandachtsvermogen van kinderen goed weet vast te houden. Erg knap en zeker zo boeiend voor volwassenen (hoewel die meer hun kroost fotograferen).

Deze diashow vereist JavaScript.

De onvermijdelijke Silent Disco staat er ook. Blauw-wit geschminkte vrouwen (priesteressen?) met lang blond haar dansen dan ingetogen en dan weer uitzinnig met de armen zwaaiend met koptelefoons op op de muziek van een dj die naast hen vanaf een houten torentje muziek draait. De danseressen nodigen bezoekers uit om ook een dansje te wagen. Wat verder op dit deel van het terrein kom je uit op de Dansvloer met een verhoogd podium. De Gentse balfolk band Zigo krijgt de mensen goed aan het dansen. Net hiervoor was er trouwens een workshop in balfolk dansen. Dat komt dus goed uit. Bijna tegelijkertijd is er een performance van Spin Echo in de Spiegeltent. Spin Echo is een gezelschap van een groep dansers, muzikanten, filosofen en een wetenschapper die multidisciplinaire performance art nastreven: dans, live muziek en theater samengesmolten in één vormgeving. Spin Echo lijkt nog in de beginfase van zijn ontwikkeling. Ambitie en potentie genoeg, nu kijken of het werkt.

eFFect festival 2018 - ©ronald_rijken
performance Spin Echo in de Spiegeltent

eFFect Festival is qua tijdstip programmering net zoals alle andere festivals. Als bezoeker moet je keuzes maken, want er is erg veel aanbod op vaak dezelfde tijden en jij als bezoeker maakt je eigen schema. Daarnaast staan er net zoals bij andere festivals genoeg eet- en drinktenten. Vooral naar en rondom de Dansvloer waar toch de meeste mensen blijven hangen. Mensen komen oude bekenden tegen die ze al lang niet hebben gezien. Voor veel Bosschenaren lijkt dit festival een feest van herkenning. eFFect is een mix van het opgeheven Vliegerfeest en Boulevard of Broken Dreams dat nu Theaterfestival Boulevard heet.

Opmerkelijk, de Spiegeltent die nu op het terrein staat, was vaste prik bij de ‘oude’ Boulevard. Dit alternatief festival heeft zeker een meerwaarde voor de stad ‘s-Hertogenbosch. Het buitengebeuren zoals op het Vliegerfeest en kleinkunst, theater, circus, acrobatiek en muziek dat allemaal zeer toegankelijk is zoals ooit de Boulevard is geweest. Zweverig, yoga-minded, hippie-achtig wellicht maar wel op zijn Bosch.

foto’s: Ronald Rijken

Kerkplein is waar je moet zijn

Spannende programmering Jazz in Duketown

Al een aantal jaren weet de muziekliefhebber die zich graag laat verrassen waar zij/hij moet zijn tijdens Jazz in Duketown: het Kerkplein. Was het vroeger echt een doorgang tussen de Parade en de Markt, nu tref je daar een podium aan die alle dagen van het vierdaags festival de meest spannende programmering kent.

Funk en rap op het Kerkplein

Het Kerkplein, daar moet je zijn voor de vernieuwende jazz, waar musici jazz mixen met andere stijlen, cross-overs en andersoortige experimenten. Het podium is gericht naar de hervormde kerk toe en krijgt daardoor een intieme sfeer. Door de trappen naar de ingang van de kerk lijkt het plein met podium op een halve amfitheater. De grote boom rechts van het podium maakt het plaatje compleet.
Je voelt je daar senang. Vooral als de band lekker funky bezig is zoals vorig jaar toen de hippe boys van Black Flower uit Brussel/Gent op een heel warme vrijdagavond de Bosschenaren – mij trouwens ook –  aan het dansen kreeg op hun ‘Contemporary Booty Shakin’ Groovedelique Ethiopique Musiq’. De band die vóór Black Flower optrad, was de meer macho hiphop band De Nachtdienst uit Amsterdam en hun aanstekelijke rap plaveide de weg voor de Belgische band. De geur van weed was alom en droeg bij aan de high-spirit van deze locatie. Ik zelf kan niet zo goed tegen die geur.

Kerkplein is waar je moet zijn - ©ronald_rijken
Black Flower uit Brussel/Gent editie 2017
Programmering 2018

Het is altijd een beetje tricky om festivals op hun edities te beoordelen. Er spelen altijd factoren mee die je niet in de hand hebt als organisatie. Het weer en de temperatuur bijvoorbeeld. Het zal dit jaar lang niet zo warm worden als vorig jaar toen de weersomstandigheden ideaal waren. Maar wat je wel kan doen als evenement organisatie, is de programmering en die ziet er verrekte veelbelovend uit. Veel funk (is dat weer hip & hot of zo?). Hieronder, zomaar een greep van wat zich zoal aandient op het Kerkplein.

Deze diashow vereist JavaScript.

Op vrijdagavond is er jazz anno 2018 van Greyheads. Hiphop en elektronische beats gaan in de blender met R&B en jazz bij deze zevenkoppige Rotterdamse band. Na de Greyheads schuift het Rembrandt Frerichs trio ft. de Franse saxofonist Sylvain Rifflet aan. French jazz met hoekige riffs en opzwepende ritmes en zang. Wat-wil-je-nog-meer?

De zaterdag biedt nog meer om vrolijk van te worden met om te beginnen Evil Empire Orchestra uit België. De omschrijving doet je watertanden. Een wilde en ongetemde mix van psychedelische rock, soul jazz en garage funk met frontvrouw Kimberly Dhondt (voorheen Hooverphonic). En wederom uit België, treedt na het Slechte Rijk Orkest het mysterieuze BLOW Trio aan. Wie de drie muzikanten zijn, komen we waarschijnlijk nooit te weten want ze hebben witte maskers op. Wat ze echter niet kunnen maskeren is hun muziek: een dampende mix maakt van dance en jazz.

Dan de zondag, de dag dat het gezin meer aan zijn trekken komt. In de middag speelt het Michiel Stekelenburg Trio, hedendaagse jazz met een stevige dosis rock, waarbij hammondorgel en gitaar elkaar afwisselen en aanvullen, versterkt door het solide drumwerk van toch wel een van de betere drummers van dit moment. Later op deze zondag de psychedelische fusion van Son Swagga met Van spiritual jazz en Afro, tot funk en videogame muziek. Als dit geen cross over is. Als uitsmijter van deze dag komt nog Red Snapper uit de UK met regelrechte funky jazz.

Kerkplein is waar je moet zijn - ©ronald_rijken
Kerkplein publiek

Op maandag Tweede Pinksterdag komen onder meer The Nordanians, een samenwerking tussen violist Oene van Geel, gitarist Mark Tuinstra en tabla speler Niti Ranjan Biswas. Goede, oude tijden uit de hippy jaren ’60 lijken te herleven maar nu met een kleurrijk spectrum van Indiase ragas, Amerikaanse jazzfunk en Europese kamermuziek. Hoe breed wil je het hebben?

De verschillende openlucht locaties van Jazz in Duketown krijgen ieder zo een eigen gezicht en dito programmering. Grofweg is de Parade gereserveerd voor bigbands en celebs. Het relatief nieuwe podium op de Markt is bestemd voor de echt serieuze jazz met dit jaar John Scofield en James Carter als ultieme coryfeeën. Her en der in de Bossche binnenstad (Uijlenburg) staan kleinere podia opgesteld. Maar het zijn de aparte sfeer en de gedurfde programmering op het Kerkplein die maken dat dat dé plek is waar je moet zijn.