The Destination Bluesband

The Destination Bluesband imposante lijst blues krakers

Bossche bluesband trekt trouwe schare fans naar Muziekcafé Lohengrin

The Destination Bluesband uit Den Bosch covert met speels gemak bekende en minder bekende blueskrakers en classics. Dit tot groot genoegen van hun trouwe schare fans die zijn komen opdagen op deze druilige zondagmiddag in Muziekcafé Lohengrin. De set list is dan ook indrukwekkend: Stevie Ray Vaughn, The Cream, Jimi Hendrix, Jethro Tull, JJ Cale, om er enkelen te noemen. Het zijn ook niet de geringsten.

Destination Bluesband
The Destination Bluesband in Muziekcafé Lohengrin

Het mooiste is dat het geen zielloze covers zijn, maar verrassende bewerkingen van classics zoals Cold Shot van Stevie Ray Vaughn of Locomotive Breath van Jethro Tull. Vooral het effectieve gitaarwerk van Raymond van de Vorst draagt daar veel aan bij. Raymond benadert de stijl van Stevie Ray heel nauw door net zo slepend te spelen als de meester zelve.

Destination Bluesband
Raymond van de Vorst

Ik ben blij dat ik van KLANKGAT de ruimte krijg om blues als genre en bluesbands in het bijzonder meer onder de aandacht te brengen. Blues lijkt een genre van en voor de oudere generatie, beoefend door diezelfde generatie. Bedenk echter wel dat zonder de blues, rap niet had kunnen bestaan. Blues is da roots.

Destination Bluesband
Henny Schelle

Dat The Destination Bluesband nou ook toevallig uit Den Bosch komt, is meer dan een bijkomstigheid. De band is al begonnen als ik het café binnenloop. Er is veel volk komen opdagen en dat verbaast mij niet. De heren timmeren al lang aan de weg en hebben een fijn repertoire opgebouwd. En daardoor veel fans gekregen. Om en om nemen Rene Eggly en William Verstappen de leadvoice over. Eggly’s stem is heser, die van William krachtiger. Jammer dat die twee stemmen niet in één stem samenkomen.

Destination Bluesband
William Verstappen en Rene Eggly

Drie sets
De eerste set van de middag sluit The Destination Bluesband af met What Makes People van Willy Wilde. De tweede set begint meteen goed met Call Me The Breeze van JJ Cale. De sfeer die al goed is, wordt er alleen maar beter op. Vermeldenswaard in deze tweede set is het nummer Too Blind To See van good ol’ Harry Muskee. Lang geleden dat ik dat hoorde en blij dat deze band het zo goed uitvoert. De tweede set sluit af met Crossroads van John Mayer.

Destination Bluesband
Renee Eggly

De derde set opent met The Sky Is Crying van Stevie Ray Vaughn en voor SRV ga ik altijd door de knieën. Hij en Jimi Hendrix zijn mijn idolen en laat nou uitgerekend het vierde nummer van deze set Little Wing zijn van Jimi, zijn mooiste blues ballad. En ook dit moeilijk te coveren nummer wordt zeer geslaagd uitgevoerd met natuurlijk een hoofdrol voor Raymond. Mijn dag kan niet meer stuk.

The Destination Bluesband

Raymond van de Vorst – Solo gitaar
Henny Schelle – Drums
Rene Eggly – Blues Harp/Zang
Hans van Drunen – Bass
William Verstappen – Gitaar/Zang


Optredens
28 september, Foodbar Bottles in Rosmalen
19 oktober, Café Post Besoyen in Waalwijk
8 december Muziekcafé het Warm Onthaal in Den Bosch

Coldshot van The Destination Bluesband

CC Smugglers

CC Smugglers zetten overvolle BLVRD-tent naar hun hand

Muzikaal palet omvat folk, Americana, country, klezmer, blues en soul

De Engelse band CC Smugglers stonden aanvankelijk niet in de programmering vermeld. De Ierse band The Eskies zouden eigenlijk op deze zaterdagavond 3 augustus gaan optreden. Een reden voor deze wisseling werd niet door de organisatie van het theaterfestival Boulevard doorgegeven. Dat geeft niets want de CC Smugglers en vooral frontman Richie Prynne maakten er een dolle boel van. Het was mudvol in de BLVRD-theatertent. Er hing een lekkere, zwoele party-stemming.

CC Smugglers
CC Smugglers in BLVRD-tent

Bij binnenkomst was het dringen geblazen. Voor de ingang van de theatertent stonden veel mensen buiten. Waarschijnlijk vonden ze het daarbinnen in de tent te vol. En dat was dan ook het geval. Wat verder opviel was de aanwezigheid van veiligheidsmensen in uniform. Vorig jaar zag ik helemaal geen beveiligers rondlopen, in ieder geval niet in die standaardkleding. Ook opvallend was de mengelmoes aan generaties. Senioren, mid-vijftigers, -veertigers en -dertigers dansten en sprongen net zo dol rond als de jonkies van nog geen 20 jaar oud.

CC Smugglers
Richie Prynne

De band was al volop bezig en frontman Richie Prynne ging een gesprek aan met een blonde dame die pal bij het podium stond. Ik kon niet goed verstaan wat er gezegd werd, maar dat deed er weinig toe. Richie droeg het volgende nummer aan haar op. Het was een regelrechte klezmer, een van de vele genres die CC Smugglers in hun nummers gebruiken. Toen Richie opriep tot een moshpit, zocht ik snel een veilig heenkomen. Dat was mij te dol.

Debuutalbum CC Smugglers

CC Smugglers
Ryan Thomas

How High is de titel van het debuutalbum van CC Smugglers en uiteraard werd daar veel van gespeeld zoals het nummer Well Well Well. Er was wel wat rumoer rondom dat album dat door crowdfunding werd gefinancierd. Richie sprak er even over, maar ik kon hem nauwelijks verstaan. Ik heb sowieso altijd moeite om UK-English te verstaan, Amerikaans-Engels gaat mij beter af.

CC Smugglers
Iain McFarlane

Van het album deden ze onder meer How High, Dirty Money, Well Well Well, Grumpy en Gone So Long. In vergelijking met het live-gebeuren op deze zaterdagavond, mag je stellen dat de CC Smugglers pas live tot hun recht komen Op het album mis ik erg het energieke.

CC Smugglers
Sam Barret

Naast die typische Britse folk bevat het muzikale palet van CC Smugglers Americana, country, blues en soul. Al deze invloeden komen samen op het album dat hun live-geluid zo eerlijk mogelijk laat horen – een band met rauwe, energieke en krachtige live-performers met een hoofdrol voor de dynamische en komische frontman, Richie Prynne.

CC Smugglers
Richie Prynne
CC Smugglers bandleden

Mr Richie Prynne – Ld Vox, Rhythm Guitar, Harmonica & Banjo.
Mr Ryan Thomas – Vox, Lead Guitar, dobro & Banjo
Mr Sam Barret – Vox, Rhythm Guitar & Fiddle
Mr Dan Edwards – Vox, Double Bass
Mr Iain McFarlane – Vox, Drums, Percussion
Mr Tom Seals – Vox, Piano, Accordion

Muziekseizoen 2018-2019

Muziekseizoen 2018-2019 een herhaling van zetten

Een terugblik met enkele hoogtepunten en de niet te stuiten opmars van tribute acts

Het muziekseizoen 2018-2019 kenmerkte zich door consolidatie. Wat je hebt, stel je veilig. Het is nog te vroeg om te spreken van behoudzucht. Conservatief kan het pas genoemd worden als het een vast beleid wordt. Als de programmering niet afwijkt van voorgaande edities.

Je zou dit afgelopen jaar dan ook kunnen karakteriseren als een tussenjaar met dien verstande dat er in de nabije toekomst hopelijk veranderingen en/of vernieuwingen op stapel staan.

Consolidatie betekent echter niet dat er geen bijzondere concerten en events te melden zijn. De kwaliteit van de festivals in Den Bosch was wederom goed en soms van hoog internationaal niveau. Alleen was het te vaak een herhaling van zetten. Niet elk jaar kan top zijn.

Muziekseizoen 2018-2019
Springen of vallen

Highlights muziekseizoen 2018-2019

Rond medio september 2018 begon het concertcircuit te draaien. De contracten waren binnen, hier en daar vonden er wijzigingen plaats. Popronde deed Den Bosch weer aan en er kwamen goede bands, voor ieder wat wils. Daarnaast begon ook de derde editie van de Bossche Band Battle, een muzikaal toernooi opgezet door Studio Cube.

Muziekseizoen 2018-2019, John Zorn
John Zorn op altsaxofoon

Het festival November Music had het unicum dat het een speciale John Zorn dag kon aanbieden. Van heinde en verre trok deze saxofonist uit New York die voor de tweede keer aantrad bij het festival, een grote schare fans. Zorns dag was een onbetwist hoogtepunt van het muziekseizoen 2018-2019. Jazz en hiphop kwamen ook goed aan bod bij November Music.

Verder kwamen dit muziekseizoen nieuwe podia bij, veelal in de horeca. Vermeldenswaard is Brouwpodium Bossche Brouwers aan de Vaart dat in samenwerking met Willem Twee Poppodium het stevigere rock werk aanbood en dat waarschijnlijk het komend seizoen zal voortzetten.

Shit and Shine, Muziekseizoen 2018-2019
Shit and Shine – Toonzaal

De avonden On The House in de Kleine Zaal van Willem Twee begonnen dit muziekseizoen beter te lopen. Het concept slaat eindelijk aan. Muziek Op Donderdag in Willem Twee concertzaal (Toonzaal) werd in het nieuwe seizoen beheerd door vier programmeurs. De programmering was vaak verrassend, helaas werd dat niet vertaald naar een goede opkomst.

Muziekseizoen
Tribute to Muse by Musest

Plein 79 haalde veel tribute bands binnen.  De opmars van tribute bands lijkt niet meer te stuiten.  Het zijn er zoveel, je kunt het niet gek genoeg bedenken of er is voor elke band van enige naam wel één tribute band. In het nieuwe seizoen staat Tribute to Muse by Musest op 29 september op het programma van P79.

Daarnaast waren er natuurlijk de vele DJ-avonden en acts en zette Koninkrijk van Muziek het fenomeen/begrip SMÈRRIG voorgoed op de kaart. Cover bands en blues bands deden het goed in café’s zoals Het Warm Onthaal.

Muziekseizoen
Brass Rave Unit – Jazz in Duketown

in 2019 startte het muziekseizoen eind januari met de tweede editie van het Rauwkost festival. De gehele Tramkade deed mee. Het FAQ-festival diende zich aan in maart. In mei en juni kwamen respectievelijk Het Internationaal Vocalisten Concours en Jazz in Duketown. Het niveau van deze vier festivals was goed tot zeer goed, maar het bleef niet echt hangen

Een herhaling van zetten? Op safe spelen? Wat is het wat dit afgelopen muziekseizoen zo minder sprankelend maakt? Ik kan het niet echt aanwijzen. Niet elk wijnjaar kan top zijn. Daar houd ik het voorlopig op. Niet elk jaar is top.

Brass Rave Unit

Aanstekelijke fissa instrumental Brass Rave Unit

Lekker los gaan op de muziek van deze Amsterdamse feestband

De band Brass Rave Unit staat niet op de Jazz in Duketown tijdstabel vermeld. Toch staat er al een flink pak mensen op het Kerkplein en de trappen van de Grote Kerk op deze feestband uit Amsterdam te wachten. Veel mensen weten dus dat deze band vrijdagavond komt spelen. De wind is intussen in kracht toegenomen en voelt kil aan. Ik ril.
Ik sla de biertjes af die kennissen en vrienden aanbieden. Ik heb nu meer zin in warme thee en baal dat ik te dun ben aangekleed. Gelukkig zie ik de vaste speaker van het festival het podium op gaan. Het gaat beginnen.

Brass Rave Unit
Brass Rave Unit

Alvorens Brass Rave Unit af te roepen, vertelt de speaker dat vanwege bezuinigingen hij de enige omroeper is. Hij maakt gebruik van een ‘geheim gangenstelsel’ om overal op tijd te komen (=grapje 😁). Hij roept daarom iedereen op gul euro’s in de collectebussen te stoppen die sommige vrijwilligers bij zich hebben. Ik zie een paar vrijwilligers staan, maar ook zij staan te wachten op deze fissa band. Iedereen heeft zin om lekker los te gaan, lijkt het.

Brass Rave Unit
Ko Zandvliet

“Een band waar het onmogelijk is om stil te blijven staan,” beweert de speaker. “Brass Rave Unit is een band met twee toeters en trommel!” Drie jonge mannen stuiven het podium op en de drummer roert de kleine trommel. De trompettist en saxofonist blazen spanning opwekkende klanken uit en ik zie de hoofden van de mensen al licht mee wiegen op het nu nog ingehouden doch dreigend ritme.

Brass Rave Unit
Dirk Zandvliet

Dan roert Ko Zandvliet de grote trom en gaat het los en zie je mensen – me included – bewegen. De speaker heeft gelijk: het is onmogelijk om stil te blijven staan als deze feestband op stoom raakt. Als het eerste nummer is afgelopen, heb ik het al minder koud. Dat belooft wat, want de drummer begint meteen bij het tweede nummer zonder mededogen te slaan op die grote oorlogstrommel. Het is een mix van jazz, afrobeat en klezmer. Vooral door de trompettist krijg je het gevoel in een sjoel beland te zijn.

Brass Rave Unit
Bo Floor

Brass Rave Unit is dè ideale band waarmee deze eerste avond van de 2019-editie maar kan afsluiten. “Right on,” zou Marcus Miller zeggen.


Brass Rave Unit:
Baritonsax: Dirk Zandvliet
Trompet: Bo Floor
Drums: Ko Zandvliet

Conservatorium Talent Award

Saxofonist Mo van der Does wint Conservatorium Talent Award

Acht conservatoria sturen beste jazzstudenten naar prestigieuze muziekwedstrijd

Saxofonist Mo van der Does (22) wint de Conservatorium Talent Award 2019. Mo werd door het Conservatorium van Amsterdam naar Den Bosch gezonden om mee te dingen naar deze prestigieuze en felbegeerde muziekwedstrijd die in de Clubzaal van de Verkadefabriek wordt gehouden.

Conservatorium Talent Award
Mo van der Does

Mo van der Does
Het is maar de vraag of Mo de eerste paar minuten nadat Commissaris van de Koning van Noord-Brabant, Wim van de Donk, hem aanwijst als winnaar, beseft wat hem overkomt. Dat blijkt wel als ik meteen na de eerste fotoshoot hem enige vragen stel.

KLANKGAT: Eerste reactie, hoe voel jij je?
Mo van der Does: Eh, heel blij. Ja, ik ben heel blij verrast. Waanzinnig dat ik dit heb mogen winnen. Heel dankbaar naar de organisatie en de muzikanten. Iedereen heeft fantastisch gespeeld. Ja, heel dankbaar.

Je had het niet verwacht?
Nou, er zijn zoveel goede muzikanten hier vandaag. Je weet het nooit met zo’n competitie. Dus, vandaar.

Heb je een vermoeden waarom de jury voor jou heeft gekozen?
Niet per se anders dan dat ze in het juryrapport hebben gezegd. Dat ik me bezighoud met de traditie en daarbinnen misschien verder probeer te kijken.

Je gaat ook optreden in Jazz in Duketown.
Ja, zeker. Op de Markt

Misschien wel met Marcus Miller?
(lacht) Ik denk helaas niet met Marcus Miller. Maar wie weet, kom ik hem nog tegen.

Conservatorium Talent Award
Mo in de Clubzaal Verkaderfabriek

Vanaf zijn 14e heeft altsaxofonist Mo van der Does (1997) vier jaar de jong talent afdeling gevolgd aan het Conservatorium van Amsterdam, het Junior Jazz College genaamd, waarna hij werd toegelaten tot de bachelor jazzsaxofoon.

De vakjury kijkt naar aan aantal aspecten zoals instrumentbeheersing, samenspel en performance. Daarnaast is zij ook gevoelig of een student zich binnen de jazztraditie beweegt. Dat betekent niet dat de jury niet open staat voor nieuwe ontwikkelingen. Verre van dat. Er wordt ook gekeken of de winnaar de potentie heeft om in de nabije toekomst door te groeien naar een professionele musicus. “Die het helemaal gaat maken.”

Conservatorium Talent Award

Conservatorium Talent Award
Samenspel criterium jury

Het Conservatorium Talent Award telt dit jaar maar liefst acht deelnemers. Acht Nederlandse conservatoria hebben hun beste jazzstudenten naar deze muziekwedstrijd gestuurd. Alle muzikanten krijgen een half uur om hun kunnen aan het publiek en een vijfkoppige vakjury onder leiding van Aad van Nieuwkerk te tonen.

De winnaar van het Conservatorium Talent Award ontvangt een geldprijs van 5000 euro voor een talent-ondersteun(en)de activiteit. Bovendien speelt de winnaar op zaterdag 8 juni op het podium aan de Markt tijdens het openluchtfestival Jazz in Duketown dat deze muziekwedstrijd mede organiseert.

Pianist Daniël van der Duim (23) opent om 11.00 uur de 2019-editie van de Conservatorium Talent Award samen met twee begeleiders met wie Van der Duim het Dopplertrio vormt. Bossche jazz drummer Jens Meijer (23) sluit de ronde om 18.30 uur af.

Conservatorium Talent Award
Daniël van der Duim – piano

Speelschema Conservatorium Talent Award 2019

  • 11:05 uur Daniël van der Duim, Arnhem, piano
  • 12:00 uur Ante Medic, Utrecht, gitaar
  • 12:55 uur Daphne Horsten, Tilburg, zang
  • 13:50 uur Louise van den Heuvel, Maastricht, basgitaar
  • 14:45 uur Mo van der Does, Amsterdam, saxofoon
  • 15:40 uur Jurgen Scholtanus, Zwolle, trompet
  • 16:35 uur Simon Kalker, Den Haag, contrabas, elektrische bas
  • 17:30 uur Jens Meijer, Rotterdam, drums

Deze diashow vereist JavaScript.

Shit and Shine

Shit and Shine is eclectisch en uiteindelijk dansbaar

Experimenteel, techno, noise maar ook lekkere house samples

Shit and Shine deed eerst Oslo, Parijs en Brussel aan voordat de twee vertegenwoordigers van de band, Craig Clouse en Leon Marks, op 4 april bij Muziek Op Donderdag in Willem Twee concertzaal optraden. Na Den Bosch gaan zij nog naar Berlijn en Leipzig (met de gehele crew) en is de Europese stedentour van Shit and Shine gedaan. Leon Marks gaat weer naar Londen en Craig Clouse vliegt terug naar Austin, Texas, USA.

Shit and Shine
Shit and Shine

Een beetje aandoenlijk om Den Bosch tussen al die wereldsteden te zien. Deze avond is in samenwerking met het FAQ festival geprogrammeerd en dat verklaart veel, zo niet alles dat Shit and Shine voor het zeer bescheiden podium van Willem Twee concertzaal – de foyer nota bene – kon worden gestrikt. Dat was ook een verrassing voor de heren zelf die gewend zijn om in grote zalen te spelen voor een uitzinnig publiek.

Shit and Shine
Craig Clouse

De naam (en faam) van FAQ festival is dusdanig dat grote namen uit de elektronische muziek graag hier naar toe komen. Denk aan Daedelus, Koreless en Suzanne Ciani die de afgelopen jaren in Den Bosch hebben opgetreden en zelfs in Willem Twee Studios hebben gewerkt.

Dit jaar heb ik FAQ festival gelaten voor wat het was. Ik kende bijna geen van de artiesten die geprogrammeerd stonden behalve dan Kees Tazelaar. Shit and Shine wilde ik echter niet aan mij voorbijgaan. Deze generatie weet twee dingen te verbinden die mij aanspreken: experiment en dansbaarheid.

Shit and Shine
Leon Marks

Visueel was het allemaal niet geweldig. Een kleine tafel met daarop elektronische apparatuur en twee stoelen. Een fotograaf zei gekscherend dat de band weer weg was gegaan nadat ze alles hadden voorgeprogrammeerd. Er hoefde maar een knopje te worden ingedrukt.

Shit and Shine
Tafel vol elektronica

Zo erg is het gelukkig niet bij Shit and Shine die op tijd begon. De heren deden het aanvankelijk kalm aan: fijne soundscapes, audio-tapes, nu en dan flinke vette noise erover heen. Niet opzienbarend en qua volume zeer dragelijk. Ook dat was anders dan Clouse en Marks gewend zijn. Bij hen is het gewoonlijk alle knoppen open en blazen maar. Clouse zei daarover: “Tonight was a challenge.”

Op een derde van het optreden dat iets korter dan een uur duurde, zette Shit and Shine een beat in die bijna dansbaar was. Clouse tapte met zijn rechtervoet mee met het ritme en bij het publiek bewogen de hoofden mee. Clouse tikte met drumsticks op twee kleine toestellen die equalizers bleken te zijn. Marks zorgde voor de sound en samples die hij had voorgeprogrammeerd of ter plekke maakte.

Shit and Shine
Drum & beat

De dansbare beat werd steeds dominanter wat kon rekenen op de instemming van de aanwezigen. Visioenen van immense zalen met een kolkend publiek kwamen bij mij op. Toen de muziek stopte, steeg een hartverwarmend applaus op en verscheen er een glimlach op het gezicht van Craig Clouse. Shit and Shine was het toch weer gelukt om dit enthousiasme te ontlokken. Alleen net effe anders dan ze gewend zijn.

The Grey Pants zingen over de kleine dingen van het leven

Duo Koorn en Van Zevenbergen kibbelen vrolijk door

The Grey Pants schuwen het alledaagse van het leven niet. Integendeel, de onderwerpen van hun liedjes gaan echt alleen over die kleine dingen van en uit het leven. Met de minimale inzet van twee gitaren en hun stemmen komt dat ‘gewone’ op een zeer warme en herkenbare manier tot leven. Pas als de ritmebox wordt gebruikt, besef je weer dat je naar een show aan het kijken bent.

The Grey Pants
Elke van Zevenbergen

Over misverstanden en de tv-hond Lassie
Terwijl in Den Bosch op deze donderdagavond het carnaval op het punt staat los te barsten – alle kroegen, restaurants, snackbars zijn ‘oorlogsklaar’ – opent Elke van Zevenbergen, de vrouwelijke helft van het duo The Grey Pants, deze avond bij Muziek Op Donderdag in Willem Twee concertzaal met een anekdote die het gehele werk van het tweetal kenmerkt.

Elke begint eerst te vragen of iemand uit het publiek Eefje de Visser kent. Een aantal mensen steekt zijn hand op. “Nou, ik was op een feestje en hoorde dat Eefje de Visser ook zou komen. Ik zei tegen een vrouw die naast mij zat op dat feest dat Eefje de Visser ook zou komen en dat ik Eefje kende. Die vrouw naast mij bleek Eefje de Visser te zijn.”

Haar partner Henk Koorn maakte iets soortgelijks mee met een zekere Peter Baker. Hilarisch en min of meer herkenbaar voor iedereen. Het enige verschil is dat The Grey Pants die dingen op muziek zetten.

The Grey Pants
Henk Koorn

Bijna alle liedjes worden met een praatje geïntroduceerd waaronder een nummer dat gaat over de beroemde tv-hond Lassie. “Een Schotse collie,” roept een man uit het publiek. “Inderdaad, een Schotse collie,” bevestigt Eefje. Henk keek graag naar die serie en zo is het liedje ontstaan over Lassie. Weer erg herkenbaar want die serie maakt deel uit van een grote, collectieve jeugdherinnering. The Grey Pants zijn groots in het kleine.

Ontstaan van de naam Grey Pants
Ook de onstaansgeschiedenis van The Grey Pants is erg vermakelijk. Elke vertelde dat Henk toen ze hem net leerde kennen, een grijze broek kreeg van een neef van hem. Na een tijdje viel het haar op dat hij die grijze broek – die al wat begon te glimmen – wel erg vaak droeg. Pas na drie maanden dorstte zij het aan om er een opmerking over te maken. “Henk, als je die broek nog langer blijft dragen dan gaat-ie vanzelf staan.” En dat is het verhaal hoe de naam The Grey Pants is ontstaan. Zie de video Grey Pants helemaal onder dit verslag.

Grey Pants
The Grey Pants

Gekibbel
Na de pauze spelen The Grey Pants nummers van de nog uit te komen nieuwe LP. Er wordt heen en weer gekibbeld of een nieuw nummer wel of niet een intro moet krijgen. Elke vindt van niet, Henk is absoluut voor. Je vraagt je af of al dit gekibbel nu deel uitmaakt van de act of dat het echt is.
Ander nieuw werk gaat over de lekkere koffie van Ria toen ze op vakantie waren in Italië. De muziek van The Grey Pants is gesneden op hun directe leefomgeving, wat ze zien, wat ze meemaken. Soms ontroerend maar altijd openhartig.


Lemniscate

Lemniscate als vanouds hard en zelfverzekerd

Oneindige herrie in de krochten van Willem Twee

Lemniscate uit Vught gaat al een tijdje mee en ik heb ze al een paar keer mogen meemaken hier in Den Bosch (bij Het Warm Onthaal, bijvoorbeeld) en op andere locaties buiten de stad. Ze blijven me telkens verrassen en dat vind ik zeer opmerkelijk voor een doorgewinterde concertaddict als ik. Het zijn vier jonge gasten, maar het is alsof zij al jaren draaien in het circuit. In feite is dat ook zo, want de band stamt toch al weer uit 2014. Maar de bandleden zijn nog jong, bijna allen onder de twintig.

Lemniscate
Lemniscate in de oefenruimtes van Willem Twee **

Het is nog vroeg, pas half zeven. Eigenlijk te vroeg voor een band als Lemniscate. Maar zo staan ze geprogrammeerd op het Rauwkostfestival. Niets aan te doen. Voordat ik afdaal naar de kelders van Willem Twee, doe ik wel mijn oordopjes in. Vorig jaar was ik die vergeten en dat kwam me duur te staan. Ik had dagenlang last van een hoge toon in mijn oren. Ik houd van herrie maar niet ten koste van mijn gehoor. De ruimtes beneden zijn erg klein en laag. Het geluid komt dan ook harder aan.

De band was al begonnen en ik wist dat de trouwe Lemniscate aanhang  de krappe ruimte al had ingenomen. Ik bleef even staan op de trap en hoorde de gierende gitaren, de beukende drums en de rauwe stem van Dylan Harmsen even aan. “Klinkt goed, hè?,” riep een man met een volle, donkere baard mij toe, toen ik beneden stond. Ja, dat zeker. Het klinkt goed. Als vanouds.

Lemniscate
Lemniscate

Tjokvolle moshpit
Het was vol, tjokvol, in die kleine ruimte en de stemming zat er goed in. De band had er duidelijk zin in en het publiek reageerde erg enthousiast. Een moshpit kon en mocht niet ontbreken. Harde riffs konden rekenen op gejuich. De band kreeg veertig minuten de tijd en greep die met alle handen aan. Een toegift zat er niet in – strakke programmering – hoe luid de fans ook riepen. Next please.


** foto is van Jaap Joris van Super Formosa Photography

Bandleden Lemniscate:
Dylan Harmsen(18): Bass and vocals
Dalton Harmsen(18): Rhythm guitar
Sjim van der Schans(17) Lead guitar and backing vocals
Julien Vermeer(20): Drums

Lemniscate
logo Lemniscate

Lemniscate of Lemniscaat staat voor oneindigheid, vandaar ook het symbool van dat lusje – -onder de naam van het logo van de band. Hier is over nagedacht.

SKIPPABEAT

Thizzz is ska, rocksteadyreggaepunk ska van SKIPPABEAT

On The House heerlijke Bosche Bol avond

SKIPPABEAT is een negenkoppige ska band uit Baroniestad Breda die van elke optreden een feestje maakt. Met hun rocksteadyreggaepunkwhatever ska slaat elke zaal op hol. De band speelde eerder samen met sterk verwante bands zoals Bazzookas, Mark Foggo en Mela Vita. Deze zomer kwam hun eerste single uit: To The Moon And Back. SKIPPABEAT werd in 2016 gekozen  als publiekswinnaar tijdens het 30 x 20 Minuten Festival in Paradiso Amsterdam. Vrijdag 16 november te gast bij On The House in de Kleine Zaal van Willem Twee poppodium. Hun reactie op hun optreden in Den Bosch: “Wat was da een heerlijke Bosche Bol vanavond in de W2!!”

SKIPPABEAT

SKIPPABEAT
SKIPPABEAT

SKIPPABEAT is in de ska-scene niet meer weg te denken en in Breda is de band een begrip geworden. Dat gaat nu ook op voor Den Bosch want de band maakt het helemaal waar wat er over geschreven en verteld wordt. De Kleine Zaal is aan het begin van het optreden nog bescheiden gevuld maar alle aanwezigen staan driftig te skanken. Het tempo wordt flink aangehouden zelfs bij de wat rustigere rocksteady nummers. Ook een uitstapje naar salsa muziek wordt niet geschuwd als frontwoman en zangeres Bonny Mahonie ons meeneemt naar Isla Bonita, een lekker aanstekelijk nummer om de komende, koude winteravonden in Nederland even te vergeten.

SKIPPABEAT
De Kleine Zaal raakt vol

Intussen raakt de zaal steeds voller. Helaas is er iets mis met het geluid waardoor er geregeld een storende zoem door het zaaltje klinkt. Als programmeur Rob van der Ham binnenkomt, is het gelukkig snel gedaan met dat gezoem. De band trekt zich er trouwens weinig van aan en zorgt ervoor dat de stemming erin blijft. SKIPPABEAT is een echte feestband die zorgt dat je een goede avond hebt. Wat wel opvalt, is dat het publiek overwegend blank is, wel een paar ‘rude boys‘ op de dansvloer. Maar wat een heerlijk, ongecompliceerde avond is dit!

Deze diashow vereist JavaScript.

Bandleden SKIPPABEAT
Bonny Mahonie– zang
Dirk Kleemans – bass
Sander Martinet – trompet
Hans Albers – drums
Renate de Jong – sax en toetsen
Mark Deenik – gitaar
Tim Schrijver – percussie
Max van Alphen – trompet
Marco Damen – trombone


15 december treedt SKIPPABEAT op in café De Haagse Poort in Breda samen met Kenny Weed. Reggae en ska.

JJumalatteret en Holy Visions

Jumalatteret en Holy Visions John Zorn marathon

Sacraal Fins epos en Middeleeuwse mystiek in Grote Kerk

Met de gezangen Jumalatteret en Holy Visions neemt componist John Zorn ons bij de hand om de sacrale gebieden te betreden van het hogere, het spirituele. Zorn maakt voor dat doel gebruik van vrouwenstemmen, omdat die de ijle hoogten kunnen bereiken waar goden leven en geesten ronddwalen.

Jumalatteret en Holy Visions in de Grote Kerk

Er zijn van die momenten dat alles klopt. Momenten die nooit lang duren, misschien enkele seconden slechts, waarin een staat van perfectie wordt bereikt. Soms, heel soms – once in a lifetime – duurt zo’n perfecte staat langer en dat kan alleen via muziek worden bereikt. Dat doet zich het geval bij het stuk Jumalatteret van John Zorn gezongen door de Canadese sopraan Barbara Hannigan. Zij komt speciaal naar het November Music festival voor de John Zorn marathon. En dat is een godsgeschenk, letterlijk en figuurlijk want de locatie is goed gekozen, namelijk de Grote Kerk van de protestantse geloofsgemeenschap van Den Bosch. Het sobere en bijna Scandinavisch strak aandoende interieur past helemaal bij de twee door Zorn geschreven vocale werken Jumalatteret en Holy Visions.

Jumalatteret en Holy Visions
Grote Kerk

Barbara Hannigan

Jumalatteret – of in het Fins Jumalatteretin – is een liedcyclus waarin de godenwereld wordt bezongen zoals die is vastgelegd in het Finse nationale epos, de Kalevala. Een collectie mystieke teksten die mondeling is doorgegeven en in 1835 is opgetekend. November Music 2018 heeft de Nederlandse première. De Grote Kerk is bomvol, het concert is geheel uitverkocht. Bij binnenkomst valt je oog meteen op het grote witte kruis gesneden uit een metaalgrijs vlak. Althans zo lijkt het. Een zacht geroezemoes klinkt door de kerk waar nog steeds diensten worden gehouden. Spanning op wat komen gaat, is duidelijk voelbaar.

Jumalatteret en Holy Visions
Repetitie van Stephen Gosling en Barbara Hannigan

De opkomst van Barbara Hannigan en haar begeleider de pianist Stephen Gosling is nogal plots. Barbara is gehuld in een zwarte jurk en als ik het goed zie, gaat zij blootsvoets haar optreden doen. Een kort en zacht welkomstapplaus is hun deel. Alles is goed voorbereid. Gosling gaat spelen en Barbara zet kort daarna in. En wat zij laat horen, bereikt meteen die staat van perfectie die het hele concert aanhoudt. Wat een stem. Ze wordt geroemd om haar vocale veelzijdigheid en theatrale reikwijdte en nu kan ik daar ook getuige van zijn.

Hoge klanken vol draaiingen die het lied zingen van een onbekende epos in een vervreemdende taal. Is het wel een taal en zijn het geen bezweringen van een of ander orakel? Barbara Hannigan zingt zeven stukken. Het zijn alle zeven prachtig uitgevoerde vocalen, helemaal op maat gemaakt voor haar stem. Met die stem kan zij beelden oproepen van een wereld die reeds lang geleden is verdwenen. Pas na het laatste stuk ontvangt Barbara Hannigan het applaus en bravo’s die ze verdient en eindigt zo een staat van perfectie. Waren we in Italië dan zou het publiek zeker om een toegift hebben gevraagd. Het is jammer dat dat niet het geval is.

Holy Visions

Jumalatteret en Holy Visions
Holy Visions met Sarah Brailey, Elizabeth Bates, Eliza Bagg, Rachel Calloway en Kirsten Sollek

Na een korte pauze – het publiek wordt gevraagd om te blijven zitten – is het tijd om te luisteren naar het tweede stuk van de avond, The Holy Visions, composities van de Middeleeuwse mystica Hildegard von Bingen. Het is een a capella die door vijf vrouwen wordt uitgevoerd, te weten Sarah Brailey, Elizabeth Bates, Eliza Bagg, Rachel Calloway en Kirsten Sollek. Hier en daar is het minimalisme van Philip Glass duidelijk aanwezig. Het zo kenmerkend repetitieve van Glass versterkt het meditatieve karakter van deze heilige visioenen. Het is complex en tegelijkertijd eenvoudig, abstract en volop beeldtaal, zinnenprikkelend en helder als glas(!). Met het gerinkel van belletjes wordt op subtiele wijze toch nog een soort van eredienst uitgevoerd. Het is erg lang geleden dat ik zulke geluiden heb gehoord. Ook dit concert duurt een klein half uur en dat is genoeg om de spanningsboog vast te houden. En het is tijd voor John Zorn om zich snel te spoeden naar het volgende deel van zijn marathon.


Foto Barbara Hannigan door Marco Borggreve