Atte Elias Kantonen

Studies in audio fabrics van Atte Elias Kantonen

Mysterieuze bleeps en visueel klinkende soundscapes prikkelen jouw tastzintuigen op zachte wijze

Transcendentale soundscapes en elektronische muziek? Ik had er niet zoveel mee tot ik gevraagd werd naar de recente releases Feeling The Spirit van The Transcendence Orchestra en Studies in audio fabrics van Atte Elias Kantonen te luisteren. Beide producties zijn mede tot stand gekomen in de Willem Twee studios die ondanks corona zeer productief zijn dit jaar. Lees bijvoorbeeld het artikel ‘Twee recente releases uit de Willem Twee studios‘.

Dit tweede artikel behandelt Studies in audio fabrics van Atte Elias Kantonen uit Finland. Kantonen is stagiair geweest bij Willem Twee studios. Het album is gemasterd door Tyler Deupree.

Atte Elias Kantonen

Atte Elias Kantonen
Atte Elias Kantonen

Studies in Audio Fabrics door Atte Elias Kantonen is een set van vijf tracks. Forms noemt Kantonen ze zelf en ze zijn gecomponeerd en opgenomen in Willem Twee studios. In die studios staat het vol analoge elektronica apparatuur uit de jaren ’60|’70|’80. Dát is de grote aantrekkingskracht van deze Bossche studios. Buitenlandse (elektronica) musici komen er als honingbijen op af. Atte was vorig jaar stagiaire, student in residence noemt Willem Twee zulke tijdelijke medewerkers. De release was 5 juni jongstleden en wordt uitgebracht door Granny Records.

Eén geheel

Atte Elias Kantonen
Studies in Audio Fabrics

Het heeft geen zin om de vijf Forms van Studies in audio fabrics stuk voor stuk te bespreken. Het werk vormt één geheel met korte stops als afscheiding. De Forms maken gebruik van een reeks uitzonderlijke instrumenten. Die bestaan uit een Serge-systeem, EMS VCS3 Putney, ARP 2500 & 2600, PPG 1020, Korg 770 en Roland Juno-60.

Het begint met knapperig klinkende bleeps gevolgd door zachte sonore klanken die door kenners als soundscapes worden geduid. Soundscapes betekenen vertaald geluidslandschappen en als je dát beeld vasthoudt dan wordt deze muziekstijl meer inzichtelijk. Je aanschouwt de muziek en in dit geval ervaar je de muziek met je tastzintuigen.

Atte Elias Kantonen studeert nog echt op wat analoge apparaten voor hem als musicus kunnen inhouden. Het wordt daarom des te spannender als hij is uitgestudeerd.


Foto’s: Facebook Atte Elias Kantonen
Het Griekse elektronische akoestische muzieklabel Granny Records brengt de elektrische muziek uit die Kantonen heeft gecomponeerd. Afgelopen herfst maakte hij de werken bij Willem Twee Studios in Den Bosch.  Luisteren kan via deze Bandcamp link.

The Transcendence Orchestra

The Transcendence Orchestra galmt in Bossche synagoge

Feeling The Spirit van Daniel Bean en Anthony Child vanuit Willem Twee studios en de Toonzaal

Transcendentale soundscapes en elektronische muziek? Ik had er niet zoveel mee tot ik gevraagd werd naar de recente releases Feeling The Spirit van The Transcendence Orchestra en Studies in audio fabrics van Atte Elias Kantonen te luisteren. Beide producties zijn tot stand gekomen in de Willem Twee studios die ondanks corona zeer productief zijn dit jaar. Lees bijvoorbeeld het artikel ‘Twee recente releases uit de Willem Twee studio’s‘.

Na een intensieve luistersessie was ik behoorlijk brainwashed, gehersenspoeld, maar dan op een prettige manier. Ik voelde me licht en vrij in mijn hoofd. Ik kon echter niet meteen aan schrijven beginnen. Het moest allemaal nog neerdalen. Even bezinken, al die tonen, bleeps, drones en soundscapes die The Transcendence Orchestra en Atte Elias Kantonen op soundcloud en bandcamp tot onze beschikking hebben gesteld.

Dit eerste artikel van die twee releases gaat over The Transcendence Orchestra met Daniel Bean en Anthony Child. Die laatste staat ook bekend als DJ Surgeon.

The Transcendence Orchestra

The Transcendence Orchestra
Anthony Child en Daniel Bean – The Transcendence Orchestra

Tijdens de opnames in de Willem Twee Studio’s in Den Bosch, liet The Transcendence Orchestra de muren van de Toonzaal galmen. Anthony Child en Daniel Bean wilden de echo’s in deze voormalige synagoge met een hoog plafond vastleggen. Eenmaal terug thuis begon het grote werk om de opnames vorm te geven. De mastering was in handen van Stephan Mathieu van Schwebung Mastering.

The Transcendence Orchestra
The Transcendence Orchestra

De track die er voor mij met kop en schouders bovenuit steekt is The golden jaws of the celestial vice. De titel maakt al nieuwsgierig: De gouden kaken van de hemelse zonde. Het klinkt als een Japans gedicht en is naast meditatief ook zeer filmisch bijvoorbeeld voor een Nordic Noir serie. Het nummer is prachtig opgebouwd en het had wat mij betreft langer mogen duren dan de 5.30 minuten. Geheel anders is het nummer The Goose and the wren  (De gans en het winterkoninkje). Dit sterk nummer doet mij denken aan de Boeddhistische gezangen van Tendaï monniken uit Japan die ik heel lang geleden ooit live heb mogen aanschouwen en -horen.  Prachtig was dat.

Dan het openingsnummer It’s better to experience things than to conquer them. Weer een sonoor geluid in het begin met een zweem van een sitar. alsof de dunste snaar van dat instrument door een briesje wordt gestreeld – u merkt het, in zit in hogere sferen. Het tweede nummer Hinge Caterpillar is een echte soundscape, ambient met aan het eind een licht jazzy touch.

Imagine a mountain named after a hospital en But said in my head, not out loud (comment made) staan als aparte nummers op kant B vermeld, maar vormen eigenlijk één geheel. Soundscape met vogelgeluiden. Of Anthony Child en Daniel Bean daadwerkelijk met een recorder het getwitter van vogels hebben opgenomen is mij onbekend.

The Transcendence Orchestra
The Transcendence Orchestra – ambient

De nummers Nothing is real (slight return) op kant C en Nothing is real  op kant D horen kennelijk bij elkaar alleen is de volgorde een beetje ongewoon. Het is ambient met een wat klassieke inslag door het gebruik van de Steinway piano van de Toonzaal. Nothing is real eindigt met een cryptische tekst van en door Doris Woo. De nummers Overview Effect en Humans as vessels for a suite of corporate dream delivery services maken het werk compleet.

Feeling The Spirit van The Transcendence Orchestra is een zeer toegankelijk werk, zeg maar electronica & ambient for beginners. Ik reken mij ook daartoe en vind deze release echt een aanrader voor hen die het genre ambient willen verkennen.


Coverfoto The Transcendence Orchestra van Helge Mundt
Vidya Gastaldon
L’ange de l’apocalypse (d’après Danby), 2012
Photo: Fabrice Gousset. Courtesy the Artist & Art : Concept, Paris, from the collection of Musée de L’abbaye Sainte-Croix.

The Transcendence Orchestra
Feeling The Spirit
Geschreven en geproduceerd door Anthony Child en Daniel Bean
Gemastered door Stephan Mathieu bij Schwebung Mastering, januari 2020
Gesneden door Andreas Kauffelt in Schnitstelle, Berlijn, februari 2020
Uitgebracht door Editions Mego op vinyl, cd en stream.

 

 

jonny nash suzanne kraft

Twee recente releases uit de Willem Twee studio’s

Albums A Heart So White van Jonny Nash & Suzanne Kraft en Mycorrhiza van Andrea Taeggi

Uit de analoge koker van Willem Twee studio’s zijn recentelijk de releases van Jonny Nash & Suzanne Kraft én Andrea Taeggi gerold. Die releases zijn respectievelijk in mei en april uitgebracht. Nieuwe muziek, ik kan het niet genoeg zeggen, is zeker nu meer dan welkom. Jonny Nash & Suzanne Kraft brengen het album A Heart So White op het Melody as Truth label uit. Andrea Taeggi debuteert als solist met Mycorrhiza op het OOH-sounds label. Beide albums zijn ook op vinyl in beperkte oplage verkrijgbaar.

Jonny Nash en Suzanne Kraft

Willem Twee studio's
Jonny Nash & Suzanne Kraft

Drie jaar na hun debuutalbum Passive Aggressive brengen Jonny Nash en Suzanne Kraft de single Knife uit van het album A Heart So White. Op de ‘flipside’ van de single staat een exclusief digitaal bonusnummer, Processing The Negative, dat niet op het album staat.

Willem Twee studio's
A Heart So White
Willem Twee studio’s

De opname van A Heart So White  is een voortzetting hoe het debuutalbum tot stand is gekomen. Day betekent werken in een onbekende opnameomgeving met een beperkte set tools. Het doel is om de mogelijkheden te verkennen die binnen deze beperkingen liggen. Of om Nash en Kraft te citeren: “Deze apparaten zijn niet bedoeld om er muziek mee te maken.”

Het album is geschreven en opgenomen in Willem Twee Concertzaal c.q. Willem Twee studio’s. Terwijl Passive Agressive virtuele instrumenten en omgevingen verkende, verlegt A Heart So White de focus naar akoestische instrumentatie en daadwerkelijke ruimte, the real world.

Met behulp van het mechanische lade-orgel – mooi ingezet in het openingsnummer The Pearl en zeker ook bij Guilt Or Fear – van de Toonzaal, de Steinway-piano én de akoestiek van deze omgebouwde synagoge maken Jonny Nash en Suzanne Kraft er een gelijkmatige reeks composities. Het is een zeer contemplatief album geworden met zachte en ijle klanken, bijna donsachtig. Het nummer Knife is terecht als single naar voren geschoven. Knife belichaamt alles waar deze twee musici op dit moment voor staan.

Het album biedt troost, rust en dat is prijzenswaardig. Maar dat is niet genoeg. Het simpele en introverte karakter keert zich uiteindelijk tegen het album. A Heart So White ligt te makkelijk in het gehoor. Het is teveel Easy Karma.

Andrea Taeggi

Willem Twee studio's
Andrea Taeggi

De geluidsontdekkingsreiziger Andrea Taeggi is de helft van het duo Lumisokea. Lumisokea is een Belgisch-Italiaans duo, gevormd door Koenraad Ecker en Andrea Taeggi. Beiden wonen in Berlijn. Eerder werk van het duo staat op Eat Concrete, Alter en Opal Tapes. Taeggi debuteert op OOH-sounds met het nieuwe soloalbum Mycorrhiza, opgenomen in de analoge studio’s van Willem Twee studio’s hier in Den Bosch.

Quote: ‘Het debuut is een kristalheldere excursie naar een nieuwe vorm van ‘rituele computermuziek’, de gamelan van de toekomst’.

Willem twee studio's
Mycorrhiza

Magic mushrooms
Andrea Taeggi is gefascineerd door de samenwerking die er bestaat in het bos tussen planten en schimmels. Dat wordt een mycorrhiza, een samenlevingsvorm van schimmels en planten via de wortels genoemd. Je kan dus bijna stellen dat dit debuutalbum ontstaan is door paddestoelen, magic mushrooms.

Mycorrhiza

Mycorrhiza opent met het nummer Cuttleburrs, een licht hysterisch en repetitief werkje met vanaf het midden wat meer ritme & beats die net niet dansbaar zijn. Dat zou live misschien wel kunnen. Interessant. Het tweede nummer, Kodama, bevestigt de omschrijving gamelan van de toekomst het beste. Een erg sterk nummer, hypnotisch dwingend in ritme en mysterieus in opbouw en toon. Kan live een topper worden mits het erg lang wordt uitgesponnen.

Het titelnummer Mycorrhiza is één deconstructief nummer en eerlijk gezegd duurt het daarom wat te lang. Het vierde nummer Icaro is vol sjamanistische potentie en demonische beats, hardrock gamelan. Een zeer krachtig nummer en goed opgebouwd.
(Icaro betekent: Zuid-Amerikaans inheemse spreektaal voor magisch gezang. Tegenwoordig wordt deze term vaak gebruikt om de medicijnliederen te beschrijven die worden uitgevoerd tijdens plantaardige ceremonies.)

Willem Twee studio's
Andrea Taeggi

Oculus Cordis en Phantasmagoria zijn twee exempelen van de nieuwe elektronische muziek (Neue e-Welle). Niet alleen noise & bleeps plus wat zwaar vervormde soundscapes maar ook het filmisch karakter spelen een hoofdrol. Een sound die met wat beats zo maar kan uitmonden in dance.

Het debuutalbum Mycorrhiza mag als zeer geslaagd beschouwd worden en ik kijk uit naar een live optreden van Andrea Taeggi bij het FAQ festival of November Music. Als solist of in het duo Lumisokea, dat maakt mij eigenlijk niet zoveel uit. Ik heb wel trek in zo’n medicijnliedje.

Bandcamp – Mycorrhiza by Andrea Taeggi.


Screenshots YouTube:
Suzanne Kraft & Jonny Nash – Dekmantel Festival 2018

Huiskamer Live

Willem Twee Huiskamer Live was nogal wisselvallig

Eerste live huiskamer aflevering krijgt voorkeur van de twijfel wel meer aandacht voor presentatie

KLANKGAT vroeg mij of ik naar de eerste uitzending van Willem Twee Huiskamer live wilde kijken die op Tweede Paasdag ’s avonds werd uitgezonden. De namen van sommige deelnemers maakten mij nieuwsgierig genoeg om die avond eens een keer niet naar mijn dagelijkse shot Netflix te grijpen, maar me te richten op deze livestream. Het wordt mijn eerste recensie vanuit eigen huiskamer. KLANKGAT keek ook, in eigen huiskamer welteverstaan.

Huiskamer live vanuit de Toonzaal

Huiskamer Live
Ivonne van der Velden

In volgorde van opkomst waren de deelnemers Jaap Houdijk, Bart de Graaf, Chris Verheijen en Hanna Tollenaar, Lisetteh, Eva van Pelt en Albert van Abbe. De presentatie was in handen van Ivonne van der Velden, curator Beeldende Kunst bij Willem Twee kunstruimte.

Om 20:30 uur begon de uitzending met het beeld van de Toonzaal met lege stoelen. Er kwam een vrouw binnen die haar regenjas uittrok en over een stoel deed. Zij ging zitten en vertelde wat ons allemaal op deze avondvullende uitzending te wachten stond. “Beste kijker, buiten is de wereld stil. maar hier binnen gaat de creativiteit onverminderd door. De huiskamer van Willem Twee wil troost bieden in deze tijden van corona.”

Tegen de draad

Huiskamer
Jaap Houdijk – Tegen de draad

Schrijver Jaap Houdijk beet het spits af en las voor uit Tegen de draad, een verhaal uit 1986. Ik ken het werk van Jaap Houdijk niet en ging er echt voor zitten met een koptelefoon op. Jaap heeft een prettige stem en leest duidelijk voor, geen geslis of gemompel. Fijne dictie.

Alleen het verhaal werd naarmate het vorderde, nogal onprettig. Het gaat namelijk om een man te bevrijden van een teek die zich in één van zijn teelballen had genesteld. Om te zorgen dat er geen resten van het ongedierte achterbleven, moest-ie tegendraads eruit worden gehaald. Jaap bleef onverstoorbaar doorlezen, maar ik haakte af. Naderhand vroeg ik aan de redacteur van KLANKGAT wat hij ervan vond. Hij had net als ik zijn koptelefoon afgedaan.

Jaap Houdijk is hoofd publiciteit & marketing bij Willem Twee

Bart de Graaf

Huiskamer Live
Bart de Graaf

De handen en vingers van pianist Bart de Graaf zijn goud waard. Als kwikzilver bewegen ze over de zwart-witte toetsen van de koninklijke vleugel van de Toonzaal. Bart speelde drie stukken:

    • Bach – Das wohltemperierte Klavier Deel 1 prelude fuga in A groot
    • Alban Berg – Opus 1 piano sonata
    • Chopin – Etude Opus 25 no 1 aka De Harp

Bart was goed op dreef – to say the least – en werd door de camera’s goed in beeld gebracht. Vooral de close-ups op het handwerk/pianospel waren voortreffelijk. Een zachte aanraking, bijna een streling, zo vederlicht en om zó een stuk te eindigen. Ontroerend mooi, met name de piano sonata van Alban Berg. Lockdown op zijn best.

Bart de Graaf is programmeur klassieke en actuele muziek bij Willem Twee

Chris Verheijen en Hanna Tollenaar

Huiskamer
Chris Verheijen en Hanna Tollenaar

Van een geheel ander kaliber/genre zijn Chris Verheijen en Hanna Tollenaar (Duncan Idaho). Singer songwriters annex bandleden en door de lockdown nu versmolten in de Couch Concerts. Chris Verheijen alias Christopher Green werkt aan zijn nieuwe EP die pas in het najaar zal verschijnen.

De twee partners in corona crime oogden heel relaxed, net alsof ze gewoon thuis op de couch zaten. Ik vond het eigenlijk wat te relaxed. Een beetje meer vuur en spirit zou erg welkom zijn geweest. Het tweetal deed vier nummers. Twee van het eerste album van Chris, het derde nummer is mij ontschoten maar het vierde zeker niet want een cover van The Travelling Wilburys (Tom Petty, Bob Dylan, Roy Orbinson e.a.). De cover was Handle With Care, één van mijn favorieten. Top uitgevoerd.

Chris Verheijen doet publiciteit en marketing bij Willem Twee

Lisetteh

Deze diashow vereist JavaScript.

Ik wist echt geen raad met wat ik te zien kreeg. Er verschenen op het podium van de Toonzaal kussens in de vorm van vissen. Eerst een stuk of twee à drie, dan wat meer. De camera werd even op stop gezet en zo verschenen de volgende viskussentjes in beeld, stuk voor stuk en zo ging de ‘montage’ maar door. De vloer raakte bezaaid met stoffen viskussentje in verschillende maten en kleuren. Plotseling klonk er ook elektronische muziek, soundscapes eigenlijk om een wat duistere en dreigende sfeer op te roepen. Het hielp niet echt.

Eva van Pelt

Huiskamer Live
Eva van Pelt

Eva van Pelt omschrijft zichzelf als een muzikale maker. Vorig jaar trad ze op bij Theaterfestival Boulavard met de voorstelling HIER. Voor die gelegenheid noemde zij zichzelf een muzikale theatermaker. Eva is aan Willem Twee verbonden via Talent HUB Music Brabant. ‘Het doel van Music Hub Brabant is om talentontwikkeling in de muziek structureel op te nemen in de Brabantse cultuursector’.

Eva vond het maar gek dat ze zo optrad, zonder publiek. ‘Heel raar om op te treden in deze liveloze tijd’. Zij zou 8 april in Willem Twee live met werk komen van het nieuwe album NU. Maar zegt ze: “Omdat we geen controle meer hebben over het NU, sta ik nu HIER.” Haar eerste lied ging over verlies. Eva sprak mensen die dierbaren verloren hadden en op gepaste afstand afscheid moesten nemen. Het lied greep mij aan. Ik vond de entourage en dit nummer helemaal passen bij wat deze Livestream beoogt, namelijk troost bieden in deze moeilijke tijden vol angsten en verdriet.

Na dit lied las Eva een tekst voor uit een periode dat ze nogal kwistig allerlei stelligheden rondstrooide. “Je hebt maar heel even. Zorg dat je stempel gedrukt staat.” Dat is mij bijgebleven. Eva zong tot slot een nieuw lied dat zij eigenlijk met haar band live zou spelen. De Paradox van Zekerheid.

Albert van Abbe

Huiskamer Live
Albert van Abbe

Ook Albert van Abbe is net zoals Eva van Pelt verbonden aan Willem Twee via Talent HUB Music Brabant. Albert is ook Artist in Residence bij Willem Twee studio’s. Hij leeft zich uit aan de veelal analoge apparatuur om op deze wijze elektronische muziek te maken. In het najaar verschijnt een nieuw album. Het nummer dat hij op deze Livestream laat horen, staat ook op dat nieuwe album. Het titelloze nummer is goed opgebouwd naar een spannend middenstuk dat zeer dansbaar is. Het slot is kalmer wat ik toch jammer vind. De beat had voor mij tot het eind mogen duren.

Ik wil geen voorbarige conclusies trekken na deze eerste Willem Twee Huiskamer Livestream. Je krijgt de mensen te zien die normaliter achter de coulissen werken bij Willem Twee. In de stream zien we hen nu in hun alter ego. Er komt een tweede editie en dan mag ik hopen dat er toch wat meer aandacht besteed wordt aan de presentatie.


Screenshots van Willem Twee huiskamer (Live)

FAQ festival 2020

Elektronica FAQ festival 2020 gaat weer los

FAQ festival 2020 voor elektronische muziek is geannuleerd vanwege het corona-virus

De tiende editie van het FAQ festival 2020 voor elektronische muziek is geannuleerd vanwege het corona-virus

De tiende editie van het FAQ festival 2020 voor elektronische muziek vindt plaats van 19 tot en met 21 maart in ‘s-Hertogenbosch. In samenwerking met Willem Twee Beeldende kunst en Muziek en Willem Twee studios zijn drie dagen gevuld met spectaculaire concerten.

FAQ festival 2020
concerten 2020

Dit jaar lijken er meer vrouwelijke deelnemers te zijn uitgenodigd voor FAQ festival 2020 dan voorgaande edities. Daarom staat op de cover van dit artikel een foto van elektronica pionierster Suzanne Ciani. Zij stond in 2017 als enige vrouw op de deelnemerslijst van het FAQ festival. Er lijkt ook hier in dit door mannen gedomineerd wereldje een en ander te gaan veranderen.

FAQ festival 2020

Er zijn al namen bekend van wie komt: Nina Kraviz, Pan Daijing, Ellen Arkbro, Russell Haswell, John Chantler, Tom Trago, Jonny Nash, Suzanne Kraft, Institute of Sonology, Paddy Steer, Albert van Abbe en Mark Gremlins. Ik belicht drie vrouwen uit de gastenlijst van deze 2020 editie: Nina Kraviz, Pan Daijing  en Ellen Arkbro.

Nina Kraviz – hypnotische techno op FAQ festival 2020
FAQ festival 2020
Nina Kraviz

Als je van techno houdt, hou je van Nina Kraviz. De Siberische DJ (Irkoetsk) en producer is één van de grootste namen van de techno scene geworden. Van wereldberoemde podia tot intieme shows op kleinere locaties. De hypnotische mix stijl van Nina, gecombineerd met haar acid-techno, is bij velen geliefd. Ik heb wel zin in zo’n techno rave van Nina.

Nina Kraviz at Primavera Sound 2019

Pan Daijing – feminine energy op FAQ festival 2020
FAQ festival 2020
Pan Daijing

De Chinese kunstenaar Pan Daijing woont in Berlijn en staat bekend om haar spirituele experimenten in muziek. Haar live-acts bestaan uit theatrale shows met geluiden geïnspireerd op de industriële muziek van de jaren 80, Tibetaanse muziek en veldopnames in tempels.

Pan Daijing laat haar publiek een aangrijpende loutering van extase en claustrofobie doormaken, staat online op een review van haar geschreven. Twee, wel zeer tegengestelde emoties die zij kan oproepen. Dat maakt mij meer dan nieuwsgierig.

Pan Daijing – Phenomenon 现象之间 [PAN]

Ellen Arkbro – akoestische instrumenten op FAQ festival 2020
FAQ festival 2020
Ellen Arkbro

De Zweedse componist en geluidskunstenaar Ellen Arkbro vertegenwoordigt een jonge generatie muzikanten die zich bezighoudt met minimal music – de invloed van Philip Glass reikt ver – en boventonen. Zij gebruikt traditionele, akoestische instrumenten en digitale algoritmische synthese om de mogelijkheden en grenzen van muzikale harmonie te verkennen.

Quote uit een review: Op haar debuutalbum, For Organ and Brass, verschuift ze geleidelijk door een reeks lange, aanhoudende tonen die door het orgel worden gespeeld en parallel door een kopertrio van hoorn, tuba en trombone, en zich ontvouwen als een langzaam bewegende renaissance-blues harmonie.

Ellen Arkbro – CHORDS for guitar [Subtext Recordings]

Renaissance-blues? Het klinkt bijna te mooi. We gaan het zien op 21 tot en met 23 maart. De inbreng van deze drie vrouwen maakt FAQ festival 2020 bijzonder. En wie weet, misschien komen er nog meer vrouwen op de gastenlijst van het festival te staan.

Odelion

Muziek van ODELION ademt droom en innerlijke rust uit

Margriet Sjoerdsma heeft bij Rauwkost 2020 maar twee muzikanten nodig

Margriet Sjoerdsma speelt het project ODELION in de Verkade Cabaret Firma. Dat is een podium dat ik niet ken, dus was het even zoeken. Voor ODELION schreef Margriet eigen werk, iets wat zij eigenlijk het liefste doet. Daar is weinig op tegen. Integendeel zelfs, dat mag altijd. Vooral omdat haar nummers zo waanzinnig mooi zijn en prachtig gespeeld en gezongen worden.

ODELION

ODELION
ODELION Rauwkost 2020

ODELION kwam tot leven in Odelien, een oord of huis in Noorwegen. Margriet wilde even ver weg van de waan van alledag en de stress van het moderne leven. Daarom ben ik er ook niet rouwig om, dat zij voor Rauwkost 2020 gekozen heeft voor een kleine bezetting. Margriet zelf op vleugel en gitaar, Vera van der Bie op viool en Martin Fonze op keyboards.

De verstilling die haar muziek oproept, heeft alles te maken met dat  Noorse toevluchtsoord van rust en contemplatie. Dat zou in de bezetting die zij standaard om zich heeft als ze rondtoert, nooit en te nimmer zo’n impact hebben als nu op deze zaterdagmiddag.

ODELION
Margriet en Vera

Meestal wordt Margriet omringd door een drummer, gitarist, bassist, toetsenist. De standaard bezetting van bandjes op toernee. “Normaal is het wat ruiger,” zegt ze. Tussen de nummers door maakt Margriet een kort praatje. Kom je wat meer te weten over het nummer dat ze net heeft gespeeld of dat ze gaat spelen. Ze heeft een heldere stem en haar articulatie en dictie zijn voortreffelijk. Een genot om naar te luisteren, een parel in de woestenij van grunt en onverstaanbare lyrics.

ODELION
Margriet Sjoerdsma

Met ODELION heeft Rauwkost een vreemde eend in de bijt want de muziek van Margriet Sjoerdsma is allesbehalve rauw. Een verademing tussen al dat geweld en sex. ODELION gaat over de donkere kanten van de liefde. Een verloren liefde, het gebroken hart, eenzaamheid. Margriet verwoordt en verklankt die gevoelens op knappe wijze en wordt nergens sentimenteel.

Ik ben helemaal tot rust gekomen en kan het drukke schema van de tweede dag van Rauwkost met hernieuwde energie aan. Met dank aan ODELION.


Bron: paradiso.nl

Noodzakelijk Kwaad

Noodzakelijk Kwaad improviseert op gedichten Jan Ducheyne

Poezië is niet gemaakt om groot te zijn maar om het uitklappen van een ogenblik

Noodzakelijk Kwaad is een groepje van vier mannen die elkaar kennen uit het Brusselse leven. De dichter Jan Ducheyne (JD) schaarde drie muzikanten om zich heen en weeft zijn gedichten in en door de muziek die zij geïmproviseerd voortbrengen. Zo liver then live van Noodzakelijke Kwaad krijg je nergens anders. Dus ook op deze waterkoude 21 november in de foyer van de Toonzaal bij Muziek Op Donderdag (MOD).

Noodzakelijk Kwaad in MOD

Noodzakelijk Kwaad
Jan Ducheyne

Twee Vlaamse vriendinnen brachten de komst van Noodzakelijk Kwaad naar Den Bosch onder mijn aandacht. “Ga er gerust toe, het zal u niet teleurstellen.” Het is een tijdje geleden dat ik naar MOD ben geweest. Er is weinig veranderd. Hetzelfde personeel loopt rond en de belichting is nog steeds blauw-roze afgesteld. Ik hoor flink wat Vlaams om mij heen en dat komt niet van mijn vriendinnen want die konden zelf niet komen. Deze avond is de Toonzaal voor even een Vlaamse enclave.

Jan Ducheyne dichter pur sang

Deze diashow vereist JavaScript.

Een slanke, rijzige man met blond haar staat achter een microfoon en katheder met daarop schriften, mappen en andersoortig leesmateriaal. Jan Ducheyne (JD) stelt zich voor. Samen met zijn drie kompanen komt hij uit het Brusselse en in een café ontstond Noodzakelijk Kwaad. De muzikanten zijn Teuk Henri op gitaar, Jef Mercelis op een Korg en de vervanger van Frank Pay, Patricky Clauwaert op de drums. Er worden grapjes gemaakt of Frank Pay nou wel zo nodig terug moet keren. “Hij speelt zo graag de baas,” zegt JD een beetje vals. Zijn drie maten lachen. De toon van de avond is gezet.

Eerste set

Noodzakelijk Kwaad
Noodzakelijk Kwaad

Noodzakelijk Kwaad begint met Bomen van het onlangs verschenen album ‘deze avond hebben we alvast weer gehaald‘. “Poezië is niet gemaakt om groot te zijn Het gaat om het uitklappen van een ogenblik, dat meestal twee, drie, vier seconden duurt.” In deze rocky voordracht vraagt JD zich af of mensen ook jaarringen hebben net als bomen. Helaas zijn veel van zijn woorden niet goed verstaanbaar want Noodzakelijk Kwaad speelt nogal hard, te hard soms. Maar misschien ligt dat ook aan mij. Anderen verstaan JD wel goed.

Het tweede gedicht heet Noodzakelijk Kwaad. JD geeft wat statements af van en over het verschijnsel Noodzakelijk Kwaad. Een paar quotes: ‘Noodzakelijk Kwaad is onbetaalbaar of betaalbaar’. Of ‘Noodzakelijk Kwaad speelt zich af op velden en muren, in uw kop maar even goed bij de buren’. Ik kom niet echt achter wat JD nu precies bedoelt met Noodzakelijk Kwaad en misschien is dat ook zijn bedoeling.

Noodzakelijk Kwaad
Rock en poezië in de Toonzaal

Alvorens te beginnen aan het derde gedicht – Gedicht in de zon – vertelt JD dat hij het op bestelling heeft gemaakt. Gedicht in de zon gaat over klimaatverandering, een onderwerp dat later in de tweede set terugkeert. Bij het gedicht Dansen gaat veel verloren door het te hard spelen van de band. Het een-na-laatste gedicht is een doorlopende herhaling van de titel van het gedicht: N’importe quoi oftewel ‘Het maakt niet uit’ of zoals JD dat naar het Engels vertaalt in Whatever. Het laatste gedicht van deze set heet No Shuffle.

Tweede set

Noodzakelijk Kwaad
Gedicht Ton Lebbing Tribute

In de tweede set hebben we te maken met een heuse premiere. De gedichten Ton Lebbink Tribute en Signaal 8: Het Patroon worden voor de eerste keer voorgedragen. De drie muzikanten van Noodzakelijk Kwaad krijgen vrij spel om all out te improviseren.

JD vertelt wat over de Amsterdamse dichter Ton Lebbink (1943-2017). Lebbink was portier van de Melkweg en later van Paradiso, twee legendarische muziekpaleizen in Amsterdam.

Lebbink maakte furore als dichter en drummer. De bundel Luchtkastelen werd goed ontvangen. Ton Lebbink Tribute duurt ongeveer 20 minuten en dat is ook te zien aan de vele vellen papier die van de katheder afrollen.

Het tweede gedicht Signaal 8: Het Patroon duurt net zo lang en gaat weer over klimaatverandering en van de dingen die door die verandering dreigen te verdwijnen zoals begonia’s en tulpen. JD mengt melancholie, spot, verwijt en betrokkenheid in dit lange gedicht dat tot het einde boeiend blijft.

Jan Ducheyne heeft een donkere, mannelijke stem en een klare articulatie. Zijn houding is een mengsel van spot met zelfspot waarbij hij toch ook altijd zijn zorg en betrokkenheid laat doorschemeren. Een avond met Noodzakelijk Kwaad ie er een om niet te missen.


Foto’s: Ronald Rijken

wYzer

Met wYzer wil Dukebox urban cultuur naar theater brengen

Tijdsgeest gunstig voor urban want gevestigde instellingen moeten samenwerken

Dansvoorstelling wYzer gaat in op de dilemma’s waarin millennials verkeren. Dat is het thema van woordkunstenaar Niek Lathouwers uitgebeeld door drie urban dansers – Len van der Pol, Raemy Abdelsalam en Ali Zanad – van DUKEBOX 073, productiehuis voor urban & hiphop in Den Bosch.

wYzer is een korte multidisciplinaire urban dansvoorstelling van een half uur met live muziek, spokenword en een hoofdrol voor urban disciplines. Dukebox wil met deze voorstelling de straatcultuur naar een ‘next level’ brengen, naar het theater.

wYzer
urban & spokenword

wYzer

wYzer werd uitgevoerd in de ruimte van Matzer Theaterproducties in de Verkadefabriek ter gelegenheid van 24 uur Verkadefabriek. De choreografie van de voorstelling wYzer is in handen van Dewi van Maaren.

wYzer
urban next level

Drie jonge mannen gekleed in het wit dansen in de schaars verlichte ruimte van theatergroep Matzer. Zij dansen op zeer minimaal aangezette electronica en hiphop. Hierover heen spuwt spokenword artist Niek Lathouwers zijn gal over de beklemmende leefwereld van de millennial generatie. Het is aanpassen of creperen, is het credo.

Millennials

wYzer
Niek Lathouwers

Millennials
‘Millennials’, Generatie Einstein, de ‘prestatie’, ‘achterbank’ of zelfs de ‘Peter Pan-generatie’. Maar wie zijn zij eigenlijk? Hoe zien zij zichzelf en worden zij gezien? Hoe verhouden zij zich tot zichzelf als individu, tot elkaar en de wereld om hen heen? Jonge mensen onderzoeken zichzelf en hun generatie.

Vanuit hun eigen creatieve kracht gaan ze om met diverse issues , het ‘volwassen worden’ en de verantwoordelijkheden die hun omgeving bij hen neerlegt. In de straatcultuur – urban – vinden vele jongeren de weg, de vorm, om zichzelf te uiten. Zij zijn de kunstenaars van de toekomst.

wYzer
urban dance in Matzer

De gemeente Den Bosch wil daarom de komende jaren investeren in deze jonge kunstenaars en roept gevestigde instellingen op nóg meer samen te werken en fysieke ruimte aan te bieden om dit mogelijk te maken. Dat Matzer Theaterproducties de dansvoorstelling wYzer haar ruimte aanbiedt, is een goed voorbeeld van zo’n samenwerking.

wYzer
wYzer

In de cultuurnota van Cultuurstad van het Zuiden is er meer aandacht voor jongeren, urban en nieuwe kunsten. Méér aandacht voor urban jonge kunstenaars en nieuwe kunstvormen. De tijdsgeest lijkt gunstig voor urban en wYzer is de eerste aanzet in die ontwikkeling.


Bron: dukebox.nl/wyzer

The Destination Bluesband

The Destination Bluesband imposante lijst blues krakers

Bossche bluesband trekt trouwe schare fans naar Muziekcafé Lohengrin

The Destination Bluesband uit Den Bosch covert met speels gemak bekende en minder bekende blueskrakers en classics. Dit tot groot genoegen van hun trouwe schare fans die zijn komen opdagen op deze druilige zondagmiddag in Muziekcafé Lohengrin. De set list is dan ook indrukwekkend: Stevie Ray Vaughn, The Cream, Jimi Hendrix, Jethro Tull, JJ Cale, om er enkelen te noemen. Het zijn ook niet de geringsten.

Destination Bluesband
The Destination Bluesband in Muziekcafé Lohengrin

Het mooiste is dat het geen zielloze covers zijn, maar verrassende bewerkingen van classics zoals Cold Shot van Stevie Ray Vaughn of Locomotive Breath van Jethro Tull. Vooral het effectieve gitaarwerk van Raymond van de Vorst draagt daar veel aan bij. Raymond benadert de stijl van Stevie Ray heel nauw door net zo slepend te spelen als de meester zelve.

Destination Bluesband
Raymond van de Vorst

Ik ben blij dat ik van KLANKGAT de ruimte krijg om blues als genre en bluesbands in het bijzonder meer onder de aandacht te brengen. Blues lijkt een genre van en voor de oudere generatie, beoefend door diezelfde generatie. Bedenk echter wel dat zonder de blues, rap niet had kunnen bestaan. Blues is da roots.

Destination Bluesband
Henny Schelle

Dat The Destination Bluesband nou ook toevallig uit Den Bosch komt, is meer dan een bijkomstigheid. De band is al begonnen als ik het café binnenloop. Er is veel volk komen opdagen en dat verbaast mij niet. De heren timmeren al lang aan de weg en hebben een fijn repertoire opgebouwd. En daardoor veel fans gekregen. Om en om nemen Rene Eggly en William Verstappen de leadvoice over. Eggly’s stem is heser, die van William krachtiger. Jammer dat die twee stemmen niet in één stem samenkomen.

Destination Bluesband
William Verstappen en Rene Eggly

Drie sets
De eerste set van de middag sluit The Destination Bluesband af met What Makes People van Willy Wilde. De tweede set begint meteen goed met Call Me The Breeze van JJ Cale. De sfeer die al goed is, wordt er alleen maar beter op. Vermeldenswaard in deze tweede set is het nummer Too Blind To See van good ol’ Harry Muskee. Lang geleden dat ik dat hoorde en blij dat deze band het zo goed uitvoert. De tweede set sluit af met Crossroads van John Mayer.

Destination Bluesband
Renee Eggly

De derde set opent met The Sky Is Crying van Stevie Ray Vaughn en voor SRV ga ik altijd door de knieën. Hij en Jimi Hendrix zijn mijn idolen en laat nou uitgerekend het vierde nummer van deze set Little Wing zijn van Jimi, zijn mooiste blues ballad. En ook dit moeilijk te coveren nummer wordt zeer geslaagd uitgevoerd met natuurlijk een hoofdrol voor Raymond. Mijn dag kan niet meer stuk.

The Destination Bluesband

Raymond van de Vorst – Solo gitaar
Henny Schelle – Drums
Rene Eggly – Blues Harp/Zang
Hans van Drunen – Bass
William Verstappen – Gitaar/Zang


Optredens
28 september, Foodbar Bottles in Rosmalen
19 oktober, Café Post Besoyen in Waalwijk
8 december Muziekcafé het Warm Onthaal in Den Bosch

Coldshot van The Destination Bluesband

CC Smugglers

CC Smugglers zetten overvolle BLVRD-tent naar hun hand

Muzikaal palet omvat folk, Americana, country, klezmer, blues en soul

De Engelse band CC Smugglers stonden aanvankelijk niet in de programmering vermeld. De Ierse band The Eskies zouden eigenlijk op deze zaterdagavond 3 augustus gaan optreden. Een reden voor deze wisseling werd niet door de organisatie van het theaterfestival Boulevard doorgegeven. Dat geeft niets want de CC Smugglers en vooral frontman Richie Prynne maakten er een dolle boel van. Het was mudvol in de BLVRD-theatertent. Er hing een lekkere, zwoele party-stemming.

CC Smugglers
CC Smugglers in BLVRD-tent

Bij binnenkomst was het dringen geblazen. Voor de ingang van de theatertent stonden veel mensen buiten. Waarschijnlijk vonden ze het daarbinnen in de tent te vol. En dat was dan ook het geval. Wat verder opviel was de aanwezigheid van veiligheidsmensen in uniform. Vorig jaar zag ik helemaal geen beveiligers rondlopen, in ieder geval niet in die standaardkleding. Ook opvallend was de mengelmoes aan generaties. Senioren, mid-vijftigers, -veertigers en -dertigers dansten en sprongen net zo dol rond als de jonkies van nog geen 20 jaar oud.

CC Smugglers
Richie Prynne

De band was al volop bezig en frontman Richie Prynne ging een gesprek aan met een blonde dame die pal bij het podium stond. Ik kon niet goed verstaan wat er gezegd werd, maar dat deed er weinig toe. Richie droeg het volgende nummer aan haar op. Het was een regelrechte klezmer, een van de vele genres die CC Smugglers in hun nummers gebruiken. Toen Richie opriep tot een moshpit, zocht ik snel een veilig heenkomen. Dat was mij te dol.

Debuutalbum CC Smugglers

CC Smugglers
Ryan Thomas

How High is de titel van het debuutalbum van CC Smugglers en uiteraard werd daar veel van gespeeld zoals het nummer Well Well Well. Er was wel wat rumoer rondom dat album dat door crowdfunding werd gefinancierd. Richie sprak er even over, maar ik kon hem nauwelijks verstaan. Ik heb sowieso altijd moeite om UK-English te verstaan, Amerikaans-Engels gaat mij beter af.

CC Smugglers
Iain McFarlane

Van het album deden ze onder meer How High, Dirty Money, Well Well Well, Grumpy en Gone So Long. In vergelijking met het live-gebeuren op deze zaterdagavond, mag je stellen dat de CC Smugglers pas live tot hun recht komen Op het album mis ik erg het energieke.

CC Smugglers
Sam Barret

Naast die typische Britse folk bevat het muzikale palet van CC Smugglers Americana, country, blues en soul. Al deze invloeden komen samen op het album dat hun live-geluid zo eerlijk mogelijk laat horen – een band met rauwe, energieke en krachtige live-performers met een hoofdrol voor de dynamische en komische frontman, Richie Prynne.

CC Smugglers
Richie Prynne
CC Smugglers bandleden

Mr Richie Prynne – Ld Vox, Rhythm Guitar, Harmonica & Banjo.
Mr Ryan Thomas – Vox, Lead Guitar, dobro & Banjo
Mr Sam Barret – Vox, Rhythm Guitar & Fiddle
Mr Dan Edwards – Vox, Double Bass
Mr Iain McFarlane – Vox, Drums, Percussion
Mr Tom Seals – Vox, Piano, Accordion