Goldilocks

Wardrobe brengt track Goldilocks van album Jason uit

Antwerpse band maakt een hecht rock nummer met daarover heen een hele vette laag Belse noise

De single Goldilocks is een track van het album Jason dat in september uit zal komen.

Wardobe trad in mei 2019 op in de foyer van de Toonzaal bij Muziek Op Donderdag, hier in Den Bosch. Dat was een zeer verrassend optreden waar ik met plezier aan terug denk. De band heeft enige mutaties ondergaan. Zo is Dries Debie niet meer van de partij en hebben Sarah Pepels en Pieter van Buyten de rangen versterkt.

Goldilocks

Goldilocks
Screenshot – Goldilocks video Wardrobe

Goldilocks
Johan Verckist
Wat betekent Goldilocks? Het is de Engelse benaming voor boterbloem. Verder is het de naam van een sprookjesfiguur met lang blond haar, in het Nederlands Goudlokje geheten. Goudlokje is een meisje met haar zo helder als goud. Goudlokje is erg nieuwsgierig en ondeugend. Altijd op zoek naar een nieuw avontuur en ze komt vaak in de problemen.

Johan Verckist zingt ‘You bring it on yourself’ in het refrein van deze nieuwe single en daar maak ik uit dat het Goudlokje in dit nummer zichzelf in de nesten werkt. Door de noise zijn de lyrics niet echt goed te verstaan. Dat is niet zo erg, de beat doet veel goed.

Goldilocks begint meteen goed. Lekker pakkende intro met voldoende dark & noise waardoor dit rock nummer nooit poppy wordt. Het is een goed doortimmerde track. Kort, 2:47 minuten zoals ik ze graag heb en strak uitgevoerd tot op het eind. Een perfecte teaser of zo je wil een amuse die je doet uitkijken naar het hoofdgerecht, het album Jason dat in september zal verschijnen. Deo volente in dit krankzinnig corona jaar.


Wardobe:
Johan Verckist
Sarah Pepels
Pieter Van Buyten
Jonas Vankrunkelsven
Arne Leurentop

 

Nephylim

Nephylim brengt debuut album Severance Of Serenity uit

Melodic death metal met een prog/black/doom randje van wereldklasse en van eigen bodem

Het Corona virus zorgt ervoor dat KLANKGAT voorlopig geen concerten kan recenseren dus gooien wij het over een andere boeg. Met interviews en reviews van album/ep/single/streaming releases. Dat deden we al maar nu nog meer. Hier is nu Nephylim met hun debuut album Severance of Serenity (letterlijk: Afscheid van de Rust).

Nephylim – Severance Of Serenity

Nephylim
Nephylim – Severance Of Serenity
Nephylim
Cézary van der Veen

Dit pareltje van eigen bodem is al een maand of twee uit, maar verdient het om nog eens extra aandacht te krijgen. Nephylim uit Den Bosch timmert al even aan de weg. De band kende een zeer moeizame tijd na het overlijden van Cézary van der Veen, hun frontman. Maar zij zijn niet bij de pakken neer gaan zitten en hebben doorgezet. Met dit debuut als prachtig resultaat waar ze zeer trots op kunnen zijn.

Het album opent instrumentaal met Reminescence. Mooi en sfeervol met een beetje Black gevoel. Dat Black metal gevoel houdt Nephylim vast in het begin van Forsaken dat snel verandert in een snelle melodic death metal song.  Vanguish the Sepsis (hoe toepasselijk nu..) met een langzaam slepend tempo volgt. Dat is toch wel kenmerkend voor Nephylim die veel dynamiek en melodische solo’s in haar nummers stopt. Er word echt goed gemusiceerd en je kunt horen dat de band lang heeft gewerkt aan dit debuut en zo met volwassen songmateriaal te voorschijn komt. De natuur speelt een grote rol in de teksten van Nephylim, met daarin de nodige persoonlijke verwijzingen.

Hoogtepunt
Dan mijn persoonlijk hoogtepunt Aftermath met staccato begin (Gojira), om dan met veel sfeer in midtempo verder te gaan. Dat doet mij sterk aan Amon Amarth denken maar dan met een prog randje. Halverwege het nummer komt de staccato riff terug en neemt Nephylim ons mee met dubbele grunts naar een meeslepend stuk en een solo met veel reverb en delay wat voor veel sfeer zorgt. De vele tempowisselingen zorgen dat het geen moment verveelt.

Poppy
Fractured Existence laat dan een bijna poppy begin horen wat overgaat in lekker riff werk waar ook weer de nodige afwisseling inzit. Reassurance is een instrumentaal rustpuntje van een grote schoonheid om er daarna met the Bitter Inheritance gelijk in te knallen met rollende dubbelbas en heavy gitaren, onderbroken met een mooi tussenstuk.

Dust Veiled Sky barst dan weer van de vele wisselingen, slepend, snel, sfeer het zit er allemaal in. Eye of the Storm gaat dan weer in headbang snelheid verder. Remembrance met Andy Gillion van de Finse death metal band Mors Principium Est als gast, is meeslepend met een geweldig tussenstuk waarbij de bass een grote rol speelt. Het is een naar prog refererend nummer met geweldig gitaarwerk, om dan heel klein te eindigen met piano en daarmee een passend laatste nummer van deze geweldige plaat te zijn.

Als nieuwe zanger Tijn Bosters (Depths of Kronos/Bastard Bound) nu met zijn kenmerkende grunt nog wat meer afwisseling in de zang gaat brengen, zie ik een grote toekomst weggelegd voor dit professionele goed musicerende gezelschap wat zeer internationaal aandoet. Live staat Nephylim ook zijn mannetje. Dus gaat dat horen en hopelijk snel weer te zien. AANRADER!


Bandleden Nephylim

Deze diashow vereist JavaScript.

Tijn Bosters : Lead Vocals
Kevin van Geffen : Guitars/ Backing Vocals
Martijn Paauwe : Drums
Ralph Lentink : Guitars
Rens van de Ven : Bass

Guru Guru

Album Point Fingers van The Guru Guru muzikale blend

Belgische formatie met specifieke en onnavolgbare sound bereikt groter publiek

De Belgische formatie The Guru Guru ligt al langer onder het vergrootglas van enkele KLANKGAT redacteuren. En terecht. Collega Johan Kramer en ik waren erg onder de indruk van hun energieke act op het Rauwkost festival eind januari 2020. Rond die tijd verscheen ook hun nieuwe album Point Fingers op Luik Records. Hoog tijd om er wat van te vinden, nietwaar?

The Guru Guru

Guru Guru
The Guru Guru

Op het album Point Fingers staan tien tracks, net zoveel als op het debuut album Pchew uit 2017. Toeval? Dat betwijfel ik. Zo’n band als The Guru Guru lijkt niets aan het toeval over te willen laten. Nummers die duistere spanning oproepen en dan weer een schijnbaar niemendalletje, het zit er allemaal in één muzikale blend. The Guru Guru is een band die zich niet makkelijk in een hokje laat stoppen. En dat hoeft ook niet.

Intro Mache

The Guru Guru
Mache

Point Fingers opent met het spannende nummer Mache dat eerder als single verscheen (zie videoclip onder in dit artikel). Waarom spannend? Dat komt vooral door de lang uitgesponnen intro van wel zeker 68 seconden op een nummer van 4.40 minuten. Die spanning raakt intenser naarmate de intro vordert.

Die mooie intro is weggelaten in de single versie. Dat is wel zo slim, want lange intro’s werken niet op streaming platformen. Dat blijkt uit marktonderzoek. Mache is gewoon een lekker klassiek poprock nummer met zowaar Beatle-achtige harmony vocalen. Gemaakt om een breder publiek te bereiken en zeer geschikt als openingsnummer van concerten. Maar dan wel met die intro, juist vooral met die introoooooo.

Guru Guru
Tom The Bomb

Delaware en Origamiwise
Delaware is een echt liedjesnummer met veel energie gebracht en weer zo’n typische blend van muziekstijlen, van Arctic Monkeys en Foo Fighters. Qua commercieel bereik gaat het nummer zelfs een stapje verder dan Mache.

Dan Origamiwise, het absolute hoogtepunt van Point Fingers. Wat begint als een lief voortkabbelend luisterliedje, ontploft in je gezicht in de stevige gedeeltes waar zanger Tom The Bomb wel raad mee weet.

Met Point Fingers bewijst The Guru Guru dat je best ongrijpbaar kan zijn en toch een groot publiek kan bereiken, ja misschien zelfs wil bereiken. Daar is de band met dit album zeker in geslaagd.


The Guru Guru
Tom The Bomb: Vocals
Siemon Theys: Drums
Brent Mijnendonckx: Bass
Emiel Van Den Abbeele: Guitar
Jan Viggria: Guitar

Inspiratie
METZ, Pere Ubu, Deerhoof, The Jesus Lizard, The Mars Volta & Andy Kaufman

Eerdere publicaties van The Guru Guru op klankgat.online.

Dripping Trees

Eerste single Pulpa van Dripping Trees fraai visitekaartje

Gebruikt de tandarts wel het juiste hamertje en heb ik nou gaatjes of niet?

De band Dripping Trees bracht vrijdag 13 maart haar eerste single Pulpa uit. De bedoeling was ook een promotietour te houden langs Tilburg, Eindhoven en Oss. Dat is geannuleerd vanwege de corona crisis en de daarop volgende lock down van horeca en podia.

Dripping Trees – Pulpa

Dripping Trees - Pulpa
Dripping Trees – Pulpa

Uit de resten van Mexican Surf is Dripping Trees ontstaan. Een Oss’ kwartet, bestaande uit Koen Ruijs, Stijn Luijk, Stef van der Wielen en Stef Leijten. Hun eerste single, Pulpa, is sinds 13 maart beluisterbaar op Spotify.

Vervreemdend
De plaat trapt af met een lekkere stevige gitaarriff, die me gelijk pakt. Vlak erna versterken de drums de groove. Gelijk vanaf het begin lekker op stoom. Je zou bijna automatisch een brullende of schreeuwende zang hier bij verwachten. De zang van Dripping Trees heeft iets vervreemdends. Het schurkt tegen het valse aan, iets wat me aan David Yow van Scratch Acid/ The Jesus Lizard doet denken.

Tandarts

Pulpa
Koen Ruijs

Pulpa beschrijft een bezoekje aan de tandarts: ‘Laying in the chair, blinding is the light, waiting in despair, muscles feeling tight.’ Het klamme zweet staat me al in de handpalmen… Maar meer nog gaat het over de machtsverhouding tussen genoemde tandarts en cliënt. Móet ik wel echt weer een fotootje laten maken? Heb ik wel echt een gaatje? En blind in vertrouwen ga je weer in de stoel liggen.

Maar de rest van de band schreeuwt, net als je onderbewustzijn: ‘Why’re you searching for the hammer?’ Uiteindelijk blijken al je vermoedens waarheid. De angstige vraag van de zanger, versterkt door de band, ‘Are you using the right hammer?!’ blijkt alleen beantwoord te kunnen worden met ‘You ain’t using the right hammer!’

Deze diashow vereist JavaScript.

Knap hoe Dripping Trees het ongemak van een tandartsbezoek in iets meer dan twee minuten duidelijk en tastbaar maken. Ik heb ze afgelopen editie van Rauwkost niet zien spelen, maar ik hoop ze in de toekomst nog eens tegen te komen op een podium hier in de buurt.

En aan hen, en aan jullie allemaal wil ik, in deze bizarre periode, nog de wens meegeven ‘blijf gezond en pas op elkaar’.


Overtreed

Overtreed Me van Clittenband vol donker verlangen

Nieuwe clip en nummer op de grens tussen vrijwilligheid en onvrijwilligheid, macht en lust

Overtreed Me is de titel van de nieuwe single en clip van Clittenband. In de aanloop naar het Rauwkost-festival, brengt Clittenband een nieuwe single en clip uit. De titel spreekt de fantasie aan. Overtreden, daarvan hebben we toch afgesproken dat het niet mag? Maar wat als iemand er zelf om vraagt?

Overtreed Me
Overtreed Me
Overtreed Me – nieuwe single en clip

De sfeer van de clip past goed bij de muziek. Toespelingen op de grens tussen vrijwilligheid en onvrijwilligheid, macht en lust. Ratelende percussie, gruizig gitaargeluid en daar overheen een meisjesachtige, duidelijke stem. Het contrast tussen het basale, vunzige bandgeluid en de heldere zang, versterkt de boodschap.

Overtreed Me
Overtreed Me – boodschap van verlangen

Overtreed Me is een boodschap van verlangen, van lust, van zin in die ander. Er wordt uitgenodigd, verleid, met woorden gespeeld waar eerder nog geen erotische lading in lag. Als het fysiek contact net zo inventief wordt als de toespelingen…

Na een break, met mooie gitaarpartijen, stijgt bijna onmerkbaar de spanning. De drums bestaan alleen nog uit toms, wat een donkerte en verwachting brengt. De gitaar is nog even gruizig als in het begin, als de drang naar contact die steeds maar aanhoudt. En met zoveel cryptische tekstuele toespelingen móet het toch wel uitlopen op een samensmelten…

Overtreed Me
industriële percussie

Ruim over de helft van het nummer verandert de sfeer. Drastisch. De toms zwijgen, staalachtige industriële percussie laat voelen dat er kou in de lucht zit. Kou, scherpte, woede zelfs? De drums hakken scherp, de gitaar speelt nijdig mee. De heldere zang is verstomd.
Nog één keer wordt er aangehaakt bij het thema van het begin, maar te laat. De spanning laat zich niet terug oproepen, het verlangen stevig vastgehouden te worden blijft onvervuld.

Overtreed Me
SM – bondage, pijniging, vernedering

Dit jaar krijgt Clittenband de gelegenheid, om binnen Rauwkost, een eigen programma samen te stellen. Onder de naam Clit City zullen zij, en gelijkgestemde zielen, acte de presence geven in de krochten van Willem Twee. Check het zaterdagprogramma van Rauwkost voor de exacte tijden


Screenshots van videoclip Overtreed Me
Video: Jasper Toeli
Opname/mix/master: Gabriel Peeters

Overtreed Me YouTube

 

Outer Shape

Single release What Would You Say van The Outer Shape

Peter van Oudheusden verpakt de Britse synthi/elektro-pop uit de jaren '80 naar 2020

The Outer Shape is een solo project van Bosschenaar Peter van Oudheusden die bandlid (bassist) was van het inmiddels opgeheven Instant Matter. Peter heeft intussen de eenmansband The Outer Shape opgericht en bracht 4 januari j.l. zijn  tweede single What Would You Say uit op Spotify. Daar is ook de eerste single Walk Into The Sea  uit 2019 te beluisteren.

The Outer Shape

Outer Shape
The Outer Shape – Peter van Oudheusden

De singles Walk Into The Sea en What Would You Say zijn allebei geproduceerd door Arthur Antoine van Studio Cube. Peter speelde op alle instrumenten en zorgde voor de vocals. Een live optreden zal hoogstwaarschijnlijk met keys en synthesizer uitgevoerd worden zoals Témé Tan uit België dat doet. Beide heren zwemmen in dezelfde vijver van de synthi-pop of elektropop. Waar echter Témé Tan Braziliaanse ritmes in zijn nummers mixt, blijft Van Oudheusden strikter bij het genre zoals dat begin jaren ’80 in de UK werd ontwikkeld door bands zoals Depeche Mode.

What Would You Say – 2020

Outer Shape
de nieuwe single

Er zijn natuurlijk duidelijk hoorbare verschillen. De synths van tegenwoordig zijn krachtiger, veelzijdiger en dat klinkt door in het geluid dat vele malen voller klinkt dan bijvoorbeeld op Just Can’t Get Enough (1981) van Depeche Mode. Maar met de herkenbare strakke one beat basis, de lichte en hoge tonen uit de keyboards en de monotoon robotische vocals verpakt Peter het genre naar nu, naar 2020.

Het nummer duurt 3.55 minuten en begint met een aanzwellend geluid waarop zowat meteen keyboards en een drumcomputer inzetten. De stem van Peter van Oudheusden is laag en klinkt opzettelijk monotoon. Dat versterkt de sfeer die hij wil opwekken.

“What would you say if I told you that I never thought I would end up here, that all that was has disappeared somehow, there is no trust when the ground falls away,” zingt Peter en dat klinkt niet erg optimistisch.

Maar er is een uitweg: ” I can give you ground but you must give me trust, this is where you belong; so when this all hurts we stand strong, this is where we belong.”

Melancholische elektropop, het bestaat. Dat bewijst The Outer Shape met deze nieuwe single die voortborduurt op de eerste single Walk Into The Sea, die mogelijk nog melancholischer is.

De muziek van The Outer Shape maakt nieuwsgierig. We want more.

Scarlet Stories

Scarlet Stories release party debuutalbum Necrologies

Noctambulist mag het publiek alvast wakker schudden

Op donderdag 19 september is het zover, de release party in Willem Twee Poppodium van het debuut album Necrologies van de Tilburgse band Scarlet Stories, ooit opgericht door Lisette van den Berg en gitarist Bram te Kamp. inmiddels timmeren ze al enkele jaren aan de weg en hebben naast eigen shows, ook in het voorprogramma gestaan van onder andere muzikale grootheden zoals Klone en Danny Cavanagh van Anathema. Op deze speciale avond worden ze vergezeld door de Black Metal geweldenaren van Noctambulist.

Noctambulist

Scarlet Stories
Noctambulist – ©KLANKGAT

Stipt om 20.00 uur wordt de avond keihard geopend door Noctambulist, wat vrij vertaald slaapwandelaar betekent. Nou, mocht je nog een beetje slaperig zijn,dan ben je bij het eerste nummer al wel wakker geschud. Met drie gitaristen en een bassist met 5 snaren kun je ook een aardige geluidsmuur produceren samen met de drummer die de met zijn double base bijna een aardbeving veroorzaakt. Dan hebben we nog J.D. Kaye, één van de gitaristen die de lead vocals voor zijn rekening neemt met zijn krachtige brul en regelmatig vocaal ondersteund wordt door bassist Sam. Die stemmen blenden mooi samen. De Atmospheric Post-Black Metal zoals de mannen het zelf noemen is soms traag, bruut hard en log met dan weer een versnelling, maar er zitten ook fluisterzachte passages in. Jammer dat er altijd mensen zijn in het publiek zijn die toch lekker door blijven kletsen.

Scarlet Stories
Black Metal – ©KLANKGAT

Het laatste nummer van de set is er één met veel verschillende stukken, hard en snel met tempowisselingen en een rustig, bijna dromerig middenstuk, maar in slaap sukkelen is er zéker niet bij, want voordat je het weet ben je weer bij de les voor de laatste eindsprint, waar nog alle registers opengetrokken worden. Ze eindigen in stijl met hun gitaren tegen de speakers aan, zodat er een snerpend feedback geluid ontstaat. Noctambulist staat als een huis, met een rotsvast fundament.

Scarlet Stories

Scarlet Stories
Scarlet Stories

Vanavond draait het natuurlijk om Scarlet Stories, die onder andere met behulp van een crowdfunding actie via het platform Voordekunst dit album en een videoclip heeft kunnen maken. Necrologies is de titel van het debuutalbum en is eerbetoon aan alle mensen en dieren die hebben geleden of zijn gestorven door de hebzucht van anderen.

Scarlet Stories
Lisette van den Berg

Om hun crowdfunding actie te promoten hebben ze hun single Vingt Mille Lieues Sous Les Mers opgenomen, vernoemd naar het bekende boek van Jules Verne, 20000 mijlen onder de zee. Dit nummer wordt natuurlijk ook live ten gehore gebracht deze avond. Het is een nummer van ruim elf minuten waar van alles inzit met verschillende tempowisselingen en vooral een mooi dramatisch slotstuk.Net zoals op het album, wordt er begonnen met Prologue: Scarlet Stories. Een kort gedicht, gevolgd door subtiel gitaarspel en een loepzuiver vocaal klankenpalet zonder tekst, wat door merg en been gaat. De muziek van Scarlet Stories zit in de hoek van progressieve rock/metal, gekenmerkt door rustige sprookjesachtige stukken met verhalende teksten die Lisette met haar krachtige loepzuivere stem de zaal in tovert, afgewisseld met met stevige en complexe composities.

Tussen de nummers door neemt Lisette regelmatig de tijd om het publiek toe te spreken. In het Engels voornamelijk. Dat doet ze omdat ze weet dat er ook veel buitenlandse aanwezigen zijn. Het zorgt er helaas wel voor dat de magie daardoor af en toe wordt verbroken, al is het ook wel begrijpelijk dat ze wil uitleggen hoe een en ander tot stand is gekomen. Ook vertelt ze dat ze erg blij is dat violiste Sophie Ansems, met haar transparante viool met groene en blauwe lichtjes erin, voortaan een vast bandlid is. Sophie verzorgt ook samen met gitariste Carmen de achtergrondzang.

Scarlet Stories
Lisette en violiste Sophie Ansems

Van het drieluik, The Gallows Part I, II en III , is part II eigenlijk het enige complete nummer. Part I en III zou je kunnen beschouwen als intro en outro. In Blood and Limbs and Gore and Clay is lekker slepend, met een rustig middenstuk. Dust in en Craving zijn geheel rustige nummers. Mooi om te zien is hoe de muzikanten elk op hun manier de muziek beleven met zichtbare intensiteit, zoals bij het wat stevigere Nostalgia In A Closed Mind. Als het hele album de revue is gepasseerd, dan wordt er nog één laatste nummer gespeeld wat niet op het album staat.

Scarlet Stories
Scarlet Stories – Necrologies

Maar daarna is de avond nog niet ten einde, Lisette bedankt nog enkele mensen die belangrijk waren bij de totstandkoming van dit album, waaronder producer Joost van den Broek, die uiteraard ook in de zaal is en ze vraagt iedereen om nog even te blijven want als afsluiting van de avond heeft Scarlet Stories nog een verrassing voor ons in petto, namelijk de presentatie van hun nieuwste videoclip In Blood and Limbs and Gore and Clay, die te zien is op het grote scherm achter op het podium.

Scarlet Stories
Willem Twee poppodium – ©KLANKGAT

Het nieuwe album is natuurlijk te koop bij de merch stand en als je een praatje wil maken met één van de bandleden dan kan dat ook. En daar is ook terecht veel animo voor, want wie weet betekent dit wel hun doorbraak en spelen ze binnenkort in grotere zalen, wellicht ook in het buitenland.

Scarlet Stories
Progressieve rock/metal

Op zaterdag 5 oktober speelt Scarlet Stories op ProgPower Europe, een internationaal festival in Baarlo.


Fotografie: Leon Vonk Photography
Coverfoto Scarlet Stories: Leon Vonk Photography

Scarlet Stories
Leon Vonk Photography

Foto’s van ©KLANKGAT staan vermeld.

Irrelevator

Irrelevator stuurt eerste plaat de wereld in

Bosch trio maakt boeiende Music For The Insignificant

Sinds een kleine maand staat Music For The Insignificant online, de debuutplaat van de instrumentale band Irrelevator. Deze nieuwe Bossche band bestaat uit oudgediende muzikanten die alle drie hun sporen al verdiend hebben. Ze stonden januari jongstleden al op het podium tijdens een avond On The House, nog voor één van hun nummers wereldkundig was gemaakt.

Irrelevator
Irrelevator live On The House

Irrelevator

De eerste single van Irrelevator, Repeat After Me, zag vlak daarna het levenslicht en is het beluisteren én bekijken meer dan waard. Strak drum-, gitaar- en basspel aangevuld met rake samples begeleiden licht vervreemdende beelden uit een mythisch zwart-wit verleden- een goede combinatie van geluid en beeld, door de band zelf ingespeeld en opgenomen in één van de repetitieruimtes van de W2. Vervolgens hebben ze de nummers zelf afgemixt en gemonteerd. Een knap staaltje huisvlijt en een goed voorbeeld van de doe-het-zelf-gedachte waar eind vorige eeuw de punk mee begonnen is.

Artwork

Irrelevator
Hoes Music For The Insignificant

Ook het artwork komt uit eigen keuken en is prima in orde maar dat kan niet anders gezien de grafische achtergrond van de bassist. Kort hierop volgde hun tweede single, Epic Flaws Of The Mind en nu is daar Music For The Insignificant, hun eerste ‘volle’ plaat die sinds een maand online te beluisteren en te downloaden is.
De drie heren van Irrelevator zijn geen nieuwkomers in de muziek. Paul drumde jaren geleden onder andere bij Crowbar, een Bosch hardcore trio, Ab heeft als componist, arrangeur en gitarist een aantal muziektheaterstukken gemaakt, waarbij hij geholpen werd door Jan Hein op bas.

Welk hoekje
Dat dit ze geen windeieren legt blijkt duidelijk bij het beluisteren van ‘Music…’. Strakke drums, mooie volle baspartijen aangevuld met lekkere gitaarlicks danwel -riffs. Als kersje op de tompoes weet Irrelevator de ene keer een glimlach, een andere keer verwondering te wekken met hun keuze van samples. Maar in welk hoekje valt hun muziek? Een klein rondje refenties doen? NoMeansNo, Victims Family, een vleugje Residents? Metal? Mathcore? Jazz? Hardcore? Punk?
Irrelevator speelt instrumentale nummers. Dynamisch. Stevig. De ene keer hoekig, een andere keer redelijk recht toe, recht aan rockend. Maar altijd gevarieerd, met knappe breaks om je aandacht bij de les te houden. En steevast strak. De thema’s van de nummers worden bepaald door de gebruikte samples.

Humor

Irrelevator
Irrelevator live

Dat Irrelevator humor hoog in het vaandel heeft blijkt uit titels als God Lives In My Fishtank en Squeeze My Tompoucy. Repeat After Me, Round Pyramid en It All Started With The Mexicans tonen een maatschappelijke betrokkenheid. Dat Irrelevator toch een beetje op afstand blijft komt wellicht juist door het instrumentale van hun muziek. Het jezelf identificeren met een vocalist(e), met een eigen stem en dictie is er niet bij. Ook het cleane gitaargeluid houdt mij wat op afstand. Het had voor mij wat vetter aangezet mogen zijn. Maar aan de andere kant, over smaak valt eindeloos te twisten.
Ook de beperkte technische mogelijkheden van de basale apparatuur in een repetitiehol laten wel wat te wensen over natuurlijk. Hopelijk is er in de toekomst meer mogelijk op dit vlak.

Nog een bewijs dat Irrelevator in is voor een geintje: bij de ‘lancering’ van ‘Music…’ was het mogelijk om mee te doen aan een loterij. Je kon hierbij een plectrum van de bassist winnen. Dat het hier een volkomen random plectrum betrof omdat hij zelf nooit zo’n plastic plaatje gebruikt, mocht de pret niet drukken.
De drie heren van Irrelevator hebben een fraaie eerste stap gezet, Music For The Insignificant is hoorbaar met veel plezier ingespeeld.


Zaterdag 16 februari heb je de kans om Irrelevator live te zien. Ze spelen dan als voorprogramma van Tangled Horns in Brouwcafé De Vaart.

Irrelevator:
Paul van de Koevering, drums
Ab van de Meerendonk, gitaar
Jan Hein Arens, bas

Foto’s van Facebookpagina Irrelevator

Waves

EP Waves betekent coming of age Anne van Damme

Betere songs en het zoeken naar identiteit

De release van Waves vond plaats in Willem Twee Hangop. De Bossche singer/songwriter Anne van Damme wilde de release van haar nieuwe EP daar vieren in het bijzijn van een select gezelschap. Dat bestond zaterdagavond 15 december uit familie, vrienden en speciale gasten. Die intieme sfeer voelde warm en aangenaam aan, hoewel Anne bekende toch wat gespannen te zijn geweest. Die spanning viel pas na het spelen van een aantal nummers van haar af.

Waves & June

Waves
Waves en June

Deze release van Waves was in twee stukken verdeeld. In het voorprogramma stond Sylvia Aimee als support act aangekondigd. Deze 22-jarige singer/songwriter laat zich graag door moderne country coryfeeën als Taylor Swift inspireren. Zelf is zij naar Nashville, Tennessee, getogen om daar de single Cry With Me op te nemen.

Waves
Sylvia Aimee

Sylvia zingt onberispelijk American-English. Meestal treedt zij met een band op. Voor deze gelegenheid deed zij het solo. Sylvia heeft een zuivere en krachtige stem met nèt dat beetje nasale timbre dat van een zangeres een country-zangeres maakt. Zelfs een cover van de hit Baby One More Time van Britney Spears werd geheel ondergedompeld in een country bad.

Na de pauze was het aan onze gastvrouw om haar nieuwe album Waves live te presenteren. Alvorens aan Waves te beginnen zong Anne nummers van haar eerste EP June. Anne vertelde dat haar producent voorstelde om de CD Waves met het nummer Full te openen. Zij liet zich overtuigen. “Full is een klein nummer,” zei Anne. Inderdaad, een sober – bijna kaal – nummer over een vrouw die zegt dat haar hoofd overvol zit en dat er niets meer bij kan: ‘I don’t want you in my head anymore’.
Een ander puik nummer is Shake, zeg maar een akoestisch punk nummer dat vraagt om een live uitvoering met een stevige band. Het titelnummer Waves werd als voorlaatste gezongen en gaat over het vinden van je identiteit, hét thema van deze CD. Na afloop van de live presentatie had ik een kort gesprek met Anne.

Deze diashow vereist JavaScript.

KLANKGAT: Wat is het verschil tussen June en Waves?
Anne van Damme: June was erg veel liefdesliedjes, over relaties van mij met iemand en Waves gaat veel meer over mij, mijn belevingswereld. De zoektocht naar wie ik wil zijn. En los daarvan, van die thematiek, vind ik het ook betere liedjes. Ik zie dat ik beter ben gaan schrijven, beter ben gaan zingen.

Waves ligt dus niet in het verlengde van June, is meer een doorgroei van, een coming of age?
Ja, er zit zeker een stuk van volwassen worden in.

Was je het een beetje beu om liefdesliedjes te schrijven?
Nou, het is meer dat het een stuk minder speelde. Dat komt omdat mijn relatie nu veel stabieler is en ook omdat ik beter snap wie ik ben. Dat is eigenlijk hét thema: Wie ben ik uiteindelijk zelf?

Waves gaat over het vinden van een balans. Zie je dat in psychologische zin of meer in muzikale zin?
Euhm, allebei. Dat kan ik niet los zien. Je moet het zo zien. Toen ik schreef voor June, zat ik nog op school. De nummers voor Waves heb ik het afgelopen jaar geschreven. Ik heb nu ook de discipline om te gaan zitten en te schrijven en aan de nummers te schaven. Het is allebei, psyche en het schrijven van liedjes.

Wat zijn de concrete plannen voor de komende tijd?
Nou, wat er nu zeker gaat komen, is dat ik heel veel wil spelen, mét de nieuwe liedjes omdat ik denk dat ik in mijn live-performance ben gegroeid en dat graag wil laten zien. En een van mijn doelen is, dat mensen voor mijn naam een kaartje gaan kopen.

Wi je spelen in settings zoals Willem Twee Hangop? Vind je dat ideaal, maximaal zo’n zestig man?
Ja, dat je echt kan zien wie er in de zaal zit en dat ze allemaal aandachtig naar je zitten te luisteren.


Ver vooruitlopend op de feiten kan je stellen dat Waves een scharnier album zal blijken te zijn in de carrière van Anne van Damme. Met deze nieuwe EP tekent zich de wasdom van Anne duidelijk af ten opzichte van haar eerste EP, June. En aangezien Anne’s progressie en professionaliteit niet stopt bij Waves, belooft dat veel goeds voor de toekomst. Waves en June zijn te beluisteren op Spotify