Columns | KLANKGAT

mrt, 2026

De K-pop kloof van neon glitter versus vuige gitaren
Tussen de perfecte droom en straatvuil onder je nagels gaapt een groot gat

Waarom tienerjongens afhaken bij K-pop. Een column over de kloof tussen gepolijste neon-perfectie en de rauwe rebellie van punk en gitaren.

Het kan je haast niet zijn ontgaan afgelopen weekend: de comeback van BTS, live in Seoul en wereldwijd direct-stream op Netflix. Maar loop je een willekeurige klaslokaal binnen dan zijn de muzikale voorkeuren meteen zichtbaar.

Aan de ene kant de meisjes, in de ban van de hypergepolijste K-pop machinerie. Aan de andere kant de jongens, die de Zuid-Koreaanse boybands met een mengeling van onbegrip en minachting negeren. De scheiding der seksen in de muziek is zelden zo scherp geweest als nu.

K-pop

Voor tiener- en jonge meiden is K-pop een totaalpakket. Het is een visueel spektakel van tweeslachtige perfectie, waarin idolen als zorgvuldig geboetseerde droomprinsen worden gepresenteerd. De marketingmachine verkoopt eigenlijk niet zozeer muziek, maar meer een emotionele verbinding. Met elke glimlach in een livestream wordt een wereld gecreëerd waarin de fan zich geborgen voelt.

Maar voor de gemiddelde westerse jongen is dit precies de reden om af te haken. In een wereld van autotune en strak geregisseerde pr-campagnes ontbreekt de ziel volledig. Jongens zoeken hun identiteit eerder in de rauwheid van hiphop of de ongetemde energie van gitaarmuziek. Voor hen voelt K-pop niet als rebellie, maar als een klinisch laboratoriumproduct. Waar de punk generatie de boel opschudde met drie valse akkoorden, blinkt K-pop uit in een bijna plastic perfectie.

Interessant genoeg is deze kloof in Azië subtieler. Hoewel ook daar vooral vrouwen voor boybands gaan, omarmen Aziatische mannen de commerciële girlgroups massaal. De ‘soft masculinity’ van de idolen is daar ook een geaccepteerd schoonheidsideaal, terwijl de westerse jongen de voorkeur geeft aan de ongepolijste ‘man-met-gitaar’ of de underground dj met hoodie.

Het is een botsing van idealen. Aan de ene kant de esthetische perfectie die meisjes aanspreekt; aan de andere kant de behoefte aan authenticiteit en onafhankelijkheid die jongens vaker zoeken. In een tijd waarin alles digitaal te manipuleren is, snakt de ene groep naar de ultieme fantasie, terwijl de andere groep zoekt naar de menselijke oneffenheden die muziek écht maken. De K-pop machine draait door, maar zolang de ‘echtheid’ ontbreekt, blijft de deur van de jongenskamer potdicht.

mrt, 2026

Hoe de diepgang van house een zielloos format werd
Van de kerk van Chicago naar de commerciële VIP-tafel van de entertainmentindustrie

House was nooit bedoeld als behang voor een commerciële VIP-tafel. Het ontstond begin jaren tachtig in de klamme kelders van Chicago als een rauwe overlevingsstrategie. Voor de zwarte, Latino en queer gemeenschappen was de dansvloer van The Warehouse een kerk; een schild tegen een vijandige wereld vol racisme en uitsluiting. Met afgedankte drumcomputers en oude soulplaten bouwden pioniers een nieuwe werkelijkheid. De monotone beat was geen trucje, maar een sociaal-politieke hartslag van verzet.

de diepte van house

Wie die begindagen heeft meegemaakt – de illegale raves in kraakpanden, op vrachtschepen of in mistige weilanden – herinnert zich de piano. Die rollende, warme akkoorden gaven de machine een menselijke ziel. Als DJ in de vroege avond gebruikte je die piano om de sfeer te kneden; een subtiel spel van verleiding en anticipatie. De muziek was activistisch zonder woorden; het loutere feit dat de ‘outcasts’ samenkwamen, was een rebellie tegen de gevestigde orde.

Vandaag de dag is die revolutionaire geest verdampt in de commerciële machinerie. De entertainmentindustrie heeft het genre gekaapt en gestript van zijn sociaal-maatschappelijke context. Wat overblijft is een steriel exportproduct, geoptimaliseerd voor algoritmes en massaconsumptie. De diepgang is ingeruild voor een voorspelbare kick en de inclusie voor peperdure tickets. De muziek wordt nu ook geëxploiteerd door regimes en multinationals die haaks staan op de vrijheid waar house ooit voor vocht.

House is volledig losgezongen van zijn bron. Het is veranderd van een bevrijdingsinstrument in een zielloos consumentenartikel. Voor de generatie van het eerste uur rest slechts de melancholie. De kiem voor herstel ligt toch echt bij de nieuwe generatie. De hoop is dat zij de commerciële kermis de rug toekeren en diep in de platenbakken duiken om de echte oorsprong te herontdekken. Alleen door terug te keren naar de rauwe diepgang van de underground, kan de machine haar ware ziel herwinnen.

mrt, 2026

De naald valt in de groef en hoe Gen Z het vinyl redt
Generatie opgegroeid met algoritmes en streams kiest voor krakend geluid van tastbare nostalgie

Gaat Gen Z de platenzaak redden? Het is een beeld dat tien jaar geleden ondenkbaar was: een tiener die met een glimmende tas van een platenreus door de Kalverstraat loopt. Terwijl de wereld digitaliseert tot elke pixel, voltrekt zich in de winkelstraat een analoge revolutie. De Britse gigant HMV (His Master’s Voice) opent de aanval op de Nederlandse markt en mikt daarbij op een doelgroep die de walkman alleen uit geschiedenisboekjes kent: Generatie Z.

Gen Z en vinyl

De winkelier van een platenzaak in Den Bosch ziet het dagelijks gebeuren. “Ze verwerpen de vluchtigheid,” klinkt het hoopvol tussen de bakken met tweedehands vinyl. En ergens heeft hij gelijk. Voor een generatie die overprikkeld raakt door eindeloze TikTok-feeds en Spotify-playlists die door AI zijn samengesteld, is een elpee een baken van rust. Het is een protest tegen de ‘skip-cultuur’. Een plaat dwingt je tot stilstaan; je kunt de naald niet zomaar naar het volgende nummer swipen.

Maar laten we niet roomser zijn dan de paus: de herwaardering is ook een kwestie van esthetiek. Een vinylplaat is voor Gen Z een lifestyle-object. Het gaat om de prachtige hoes die als kunst aan de muur prijkt, de limited edition in ‘crystal clear’ blauw en het trotse gevoel van echt bezit. In een deeleconomie is een eigen platenkast een zeldzaam statement van identiteit.

De komst van een keten als HMV roept natuurlijk vragen op. Wordt die charmante, stoffige platenzaak om de hoek weggevaagd door deze ‘entertainment-supermarkt’ vol neonlicht en K-pop merchandise? Waarschijnlijk niet. HMV fungeert als de toegangspoort; de plek waar de massa wordt verleid door de nieuwste Taylor Swift of Olivia Rodrigo. Wie daar eenmaal de liefde voor het fysieke product ontdekt, belandt vanzelf in de kleine speciaalzaak voor dat ene obscure jazz-album of die zeldzame persing uit de jaren zeventig.

De naald is gevallen, de groef is gevonden. Of het nu gaat om pure nostalgie of een honger naar tastbaarheid: de platenzaak is niet langer een museum voor vijftigers en Boomers, maar de huiskamer van de toekomst, voor Gen Z.

mrt, 2026

Tributebands zijn de reddingsboeien voor podia
Over de wurggreep van nostalgie en de noodzaak van artistiek risico

De sterke toename van het aantal cover- en tributebands komt door een combinatie van economische noodzaak voor podia, nostalgie bij het publiek en de invloed van populaire televisieprogramma’s. Het is een overlevingsstrategie van de podia om financieel overeind te blijven. Maar ten koste van wat en wie?

Tributebands

Bij de oprichting in april 2017 van KLANKGAT stelden de oprichters een aantal regels op. Een van die regels was dat cover- en tributebands NIET zouden worden gerecenseerd. De werkelijkheid haalde die regel echter onderuit.

Wie een gemiddelde concertagenda bekijkt, waant zich vaker in een tijdmachine dan in een kweekvijver voor cultuur. Van Bee Gees tot Pink Floyd: tributebands zijn de onbetwiste koning van het podium geworden. Het is een fenomeen dat voortkomt uit een begrijpelijk, maar pijnlijk soort noodzaak.

Laten we eerlijk zijn tegenover de programmeurs. Zij staan met de rug tegen de muur. De energierekening van een poppodium is de afgelopen jaren fors gestegen, de personeelskosten lopen op en subsidies staan constant onder druk. In dat klimaat is een onbekende band met eigen werk een financieel mijnenveld.

Een tribute-act daarentegen is een garantie op een volle zaal en een rinkelende kassa. De programmeur kiest niet per se tégen de kunst; hij kiest vóór het voortbestaan van zijn muziekvestiging. De nostalgie van het publiek is de levensverzekering van het podium geworden.

Maar die overlevingsdrang heeft een hoge prijs. We consumeren muziek momenteel als een safe space. Kennelijk willen we niet langer verrast worden; we willen bevestigd worden in wat we al kennen. De creativiteit wordt hierdoor langzaam gesmoord in herkenbaarheid. Waar in kleine zaaltjes vroeger de iconen van morgen werden gesmeed, zijn het nu vaker de plekken waar de iconen van gisteren worden nagedaan.

De tragiek is dat een cultuur die alleen nog maar achteromkijkt, uiteindelijk stilstaat. Als we jonge honden met eigenwijze liedjes geen ruimte meer bieden omdat ze de omzet aan de bar niet direct garanderen, droogt de bron op. De coverband van 2045 heeft dan simpelweg niets meer om na te spelen.

Het redden van de livemuziek vraagt om meer dan alleen begrip voor de penibele situatie van de zalen. Het vraagt om een publiek dat weer durft te ‘snacken’ bij het onbekende en een overheid die inziet dat artistiek risico de enige weg naar vernieuwing is. Want als we alleen nog maar kiezen voor tributebands, de veilige echo van het verleden, sterft de stem van de toekomst een stille dood.

feb, 2026

punk is er om te blijven, toen, nu en in de toekomst
jongeren pakten het oude scheldwoord van de gevestigde orde af en maakten het hun geuzennaam

punk, van scheldwoord naar geuzennaam. De opkomst van punkrock in de jaren ’70 was een explosieve reactie op de toenmalige rockmuziek én de economische malaise van die tijd. Vandaag de dag beleeft het genre een krachtige opleving, gedreven door nostalgie, moderne popsterren en de blijvende kracht van de DIY-mentaliteit.

de vaste waarde van punk

Iggy Pop

The Jam

50 jaar geleden (1976) bezorgden The Ramones in Amerika en The Sex Pistols in Groot-Britannië de muziekscene een enorme schokgolf. Hoewel ze bijna tegelijkertijd ontstonden, hadden de Amerikaanse en Britse punkscenes een totaal andere bron en uitstraling. Het verschil zat hem vooral in motivatie en politiek.

Was de Amerikaanse meer een artistieke en intellectuele beweging in de Lower East Side van New York – met als thuishonk de club CBGB – en vooral een reactie op de saaie, commerciële rockmuziek, de agressieve Britse punk daarentegen ontplofte als reactie op de enorme economische crisis, werkloosheid en het starre klassensysteem in Engeland. Het was een politieke en sociale opstand met een eigen kledingcode en haarstijl. De jeugd was boos en had geen werk (“no future”).

Jongeren reageerden ook fel op de symfonische rock (progrock). In het midden van de jaren ’70 was symfonische rock van bands als Pink Floyd, Yes, King Crimson, Genesis en Emerson, Lake & Palmer dominant. Het was technisch meesterschap versus terug naar de basis: drie akkoorden en pure emotie. De teksten gingen niet over de kosmos of mythologie maar over de rotzooi in de straat: werkloosheid, verveling, ruzie met de politie en de grauwe realiteit van de jaren ’70.

Ironisch genoeg zie je in 2026 dat beide genres hun eigen plek hebben gevonden: symfonische rock wordt gewaardeerd om het vakmanschap, terwijl punk nog steeds de bron is voor iedereen die met een gitaar en een portie woede iets wil veranderen. In 2026 is de punkscene in Nederland springlevend, met zowel massale festivals als meer ‘intieme’ clubshows.

Young Rubbi DIY festival – ©Perla van Kessel

In Eindhoven staat Revolution Calling (20–21 november 2026) natuurlijk vet genoteerd. Dit festival in het Klokgebouw staat bekend als het grootste hardcore punkfeest van Europa. In de Melkweg (Amsterdam) staat zondag 5 maart The Damned op het programma en op donderdag 7 mei Public Image LTD, de band van voormalig Sex Pistols-frontman John Lydon aka Johnny Rotten.

In Den Bosch profileert vooral World Skate Center zich als hét podium voor allerlei soorten punk en organiseren ze een jaarlijks punkrockfestijn en het DIY Festival. Willem Twee Poppodium heeft vooral in de Kleine Zaal ruimte gemaakt voor post-punk en andersoortige noise. De jaarlijks terugkerende Popronde Den Bosch heeft traditioneel veel punkrock in de setlist. En met de band No Way heeft Den Bosch wellicht de jongste punkrockband van De Lage Landen.

De kracht van punk is dat het zo toegankelijk is, er geen barrières zijn, puur basis met een laag podium in een zweterige club. Elke nieuwe generatie stapt er zo in en kan er zijn/haar onvrede in kwijt met felle en korte nummers. Geen toekomst? Grijp een gitaar!

jan, 2026

Veel ophef over veronderstelde AI-artiest Sienna Rose
Eind 2025 werden er 45 nummers van haar op streamingdiensten uitgebracht

Er is ophef over de soulzangeres Sienna Rose. Is zij nu echt of een algoritme? In een recent artikel stipte KLANKGAT de bestorming van AI-gegenereerde muziek aan op de diverse internationale hitlijsten en streamingdiensten.

The Velvet Sundown scoorde een enorme hit en de virtuele zangeres Xania Monet kreeg een miljoenencontract aangeboden. Sienna Rose* staat met drie liedjes bovenaan Spotify’s Viral 50–USA. AI-muziek is onder ons maar hoe gaan we ermee om?

Sienna Rose

AI-muziek maakt veel tongen los. Veel mensen vinden het maar niks. Zij gaan voor de real thing. Alleen, AI-gegeneerde muziek is een feit, de technologie dendert door en lijkt niet te stoppen. Per dag worden tienduizenden nummers aangeboden die door AI zijn geproduceerd.

Het blijkt dat luisteraars geen onderscheid kunnen maken tussen muziek die volledig door AI is ‘geprompt’ en muziek gemaakt door mensen. Zolang de kwaliteit maar hoog is en de nummers in de smaak vallen, vindt de meerderheid AI-muziek geen bezwaar. Dat is nu dus ook het geval met Sienna Rose. We staan op een breukvlak in de ontwikkeling van muziek.

geen bezwaar tegen AI-muziek

De diverse platforms gaan verschillend om met AI-muziek. De een tolereert de AI-techniek, de ander verbiedt alle muziek die geheel of substantieel door AI is gegenereerd. Weer anderen denken erover na om het aanbod te labelen in volledig menselijk, AI-geassisteerd en volledig AI-gegenereerd. Ook hitparades worstelen met de nieuwe realiteit van AI in muziek. In Zweden is recent een nummer uit de officiële lijst gehaald, toen bleek dat het grotendeels met AI was gemaakt.

De heisa rondom Sienna Rose werd ingeluid door superster Selena Gomez die een van Sienna’s nummers gebruikte in een Instagram-carrousel van het Golden Globes-gala. De volgers van Selena gingen massaal op zoek naar dat nummer. Zelfs de Nederlandse NOS besteedde deze week er nog een groot item aan in het 8-uur journaal.

heisa

De vraag is niet of AI-muziek wel of niet muziek is, maar hoe gaan we ermee om. Kunnen we accepteren dat de menselijke factor, de creatieve maker, een tegenspeler heeft gekregen. Een speler die kan putten uit de onmetelijke rijkdom van de muziekgeschiedenis en in een handomdraai nummers fabriceert; met duizenden per dag.

*alle afbeeldingen in dit artikel zijn met AI gemaakt.

jan, 2026

AI-muziek bestormt de streamingdiensten
Zolang de kwaliteit hoog is en de muziek aansluit bij de smaak, maakt het luisteraars niet veel uit

AI-muziek is in de muziekbusiness heel gewoon aan het worden. Het is geen grappig technisch snufje meer, maar een hulpmiddel dat iedereen kan gebruiken. En voor het eerst zijn er AI-nummers en -artiesten die de reguliere hitlijsten bestormen.

AI-muziek

Hoewel menselijke supersterren als Taylor Swift en Lady Gaga de absolute top domineren, is de barrière voor “volledige AI-producties” definitief doorbroken. In 2026 maakt AI een definitieve omslag in de muziekindustrie: het is niet langer een technische nieuwigheid, maar een integraal onderdeel van zowel creatie als distributie.

Het is een realiteit die we onder ogen moeten zien én mee moeten omgaan. Er is geen weg terug. Hulpmiddelen zoals Udio en Soundraw stellen ook niet-muzikanten in staat om op basis van trefwoorden (prompts genoemd, red.) muziek te maken, wat leidt tot een explosie van AI-muziek op platforms als Spotify.

geen onderscheid

Onderzoek laat zien dat maar liefst 97% van de luisteraars geen onderscheid kan maken tussen muziek die volledig door AI is gegenereerd en muziek gemaakt door mensen. Zolang de kwaliteit hoog is en de muziek aansluit bij de smaak, accepteert de meerderheid AI-muziek zonder bezwaar. Het onderzoek werd uitgevoerd door het marktonderzoeksbureau Ipsos in opdracht van de streamingsdienst Deezer.

De acceptatie van AI-muziek is verdeeld. Enerzijds is er een grote groep luisteraars die het vooral belangrijk vindt dat muziek goed klinkt, anderzijds groeit de behoefte aan menselijke connectie en duidelijkheid.

Hoewel het “lekker klinkt”, is er een sterke roep om eerlijkheid. Consumenten willen weten of een artiest “echt” is of dat een stem is gemodelleerd. Platforms zoals Spotify en Apple Music overwegen in 2026 een systeem met drie categorieën: volledig menselijk, AI-geassisteerd, en volledig AI-gegenereerd.

hits en contracten

Virale hits: De groep The Velvet Sundown scoorde in de zomer van 2025 een enorme hit met Dust on the Wind. Pas nadat het nummer viraal ging en miljoenen streams verzamelde, werd onthuld dat het om een volledig synthetisch muziekproject ging.

AI-Artiesten met Platencontracten: Virtuele artiesten zoals Xania Monet zijn geen zeldzaamheid meer. Monet was de eerste AI-artiest die airplay kreeg op de radio en een miljoenencontract tekende bij een platenlabel.

Kortom: In 2026 is AI-muziek allang geen verre toekomst meer, maar de motor waar de hele muziekindustrie op draait.

jan, 2025

Muziekscholen in zwaar weer door bezuinigingen
Gemeenten korten steeds meer subsidies voor muziekscholen en zo verdwijnt onze muzikale cultuur

Muziekscholen dreigen door bezuinigingen verder in de knel te raken. Gemeenten moeten beslissingen nemen en kiezen dan vaak te snijden in de culturele sector. Vooral de jongere generaties zijn daar de dupe van.

Steeds minder muziekscholen

Door het beëindigen van de landelijke subsidie voor jeugdorkesten en concoursen kan niemand eromheen: het hele bouwwerk om kinderen muziek te leren, staat op instorten. ‘Zo verdwijnt de Nederlandse muzikale cultuur’ (bron: Trouw).

Het Landelijk Kennisinstituut Cultuureducatie en Amateurkunst (LKCA) luidt de noodklok. Er worden steeds minder Nederlandse muziekstudenten aangenomen op conservatoria omdat hun niveau te laag is, stelt het LKCA. Dat komt volgens het instituut door jarenlange bezuinigingen.

Alarmerende verhalen maar het speelt al vele jaren. De politiek op alle niveau’s staat erbij en kijk ernaar. De aanwas van jong talent stagneert.

Gemeenten krijgen steeds minder geld van de landelijke overheid en zien zich genoodzaakt subsidies te korten voor muziekscholen. Die scholen gaan op hun beurt snijden in lessen, stoppen met individuele lessen en bieden alleen lessen aan in groepsverband wat niet echt motiverend werkt. Daarnaast zijn ze gedwongen om docenten te ontslaan en die gaan noodgedwongen als zzp’er verder.

Deze kwestie van bezuinigingen speelt al vele jaren. Dit is bijvoorbeeld het scenario geweest van De Muzerije hier in Den Bosch. In 2013 zorgde een bezuinigingsronde voor een grote personele inkrimping en gingen de cursusgelden omhoog. Deze gang van zaken met de Bossche muziekschool is exemplarisch. Zo gaat het vaak: ontslagrondes en tarieven verhogen en tien jaar later ondervinden we er de nadelen van.

Maar er speelt nog een andere factor in de neerwaartse spiraal van het muziekonderwijs in Nederland. De muziekles op basisscholen dreigt te verdwijnen, want leerkrachten geven steeds minder muziekles. Zij vinden vaak dat zij niet de vaardigheden hebben om muziekles te geven. Dat komt omdat op de PABO al meer dan dertig jaar het aantal lesuren in muziek drastisch terugloopt. Waar hoor je nog kinderen zingen op school?

De akelige conclusie is dat muziekles weer elitair is geworden waar het ooit een verheffingsideaal is geweest.

Bronnen: NPO radio, NOS.nl en FaillissementsDossier.nl

nov, 2024

Tributeband A Perfect Tool in Willem Twee Poppodium
Pronken tributebands met andermans veren of dekt een live-ervaring van geliefde muziek de scepsis toe

Tributeband A Perfect Tool was op een doordeweekse dag hier in Den Bosch in Willem Twee Poppodium. Ik word onwillekeurig een beetje sceptisch, als ik het woord ‘tributeband’ hoor. In een periode waarin het lijkt dat tributebands weliger tieren dan ooit, met zelfs hier aan gewijde festivals, zoals het meerdaagse Hoge Bomen-festival, is er veel over te zeggen. Zowel tegen als voor.

A Perfect Tool

Mijn eerste gevoel bij dit soort bands is altijd, dat ze pronken met andermans veren. Er zijn voor hen muzikanten bezig geweest om met ziel en zaligheid hun gevoelens om te zetten naar muziek. Zoals een oude reclamespreuk ooit zei: ‘Hoedt u voor namaak’.

Ook heb ik nog wel de romantische opvatting dat, als er toch een zaal vrij is, daar ook een beginnend bandje had kunnen spelen en geen tributeband. Maar een en ander zal ook wel weer samenhangen met kosten en verwachte bezoekersaantallen.

Aan de andere kant biedt een tributeband de gelegenheid om voor een fractie van de prijs, die je voor de originele band zou betalen, wel de muziek live kan beleven. Ook kun je op een kleiner podium beter meekijken ‘in de keuken’. Of als het onmogelijk is om de originele band nog te zien, zoals bijvoorbeeld Joy Division, toch een live-ervaring te hebben.

A Perfect Tool

Met deze mengeling van gevoelens sta ik woensdagavond 20 november in de Willem Twee concertzaal voor een optreden van A Perfect Tool, een Amerikaanse tributeband van Tool. Oudere lezers onder ons herinneren zich wellicht nog dat de originele Tool nog eens in Den Bosch heeft opgetreden, voor nop, op het fijne Popwerk-festival. Dat was ter promotie van hun plaat Undertow.

Ik heb ze daarna nog een aantal keer live kunnen zien, tot de laatste tour. Daarvan waren de toegangsprijzen dusdanig gortig dat ik niet ben gegaan, omdat ik te gierig, te nuchter of simpelweg te ‘skeer’ was.

A Perfect Tool speelt vanavond voornamelijk nummers uit de beginperiode van Tool. Met één uitzondering, een nummer van Tools laatste, kan ik me gelukkig prijzen: de laatste twee platen komen bij mij nauwelijks aan luisteren toe, de platen ervoor spreken mij veel meer aan.

Als de zanger opkomt, met facepaint en gecopiëerde maniertjes van Maynard James Keenan, steekt de scepsis weer de kop op… maar het voordeel van de twijfel wordt gegeven. De band speelt technisch de nummers vrijwel feilloos, af en toe een klein foutje daargelaten. Waar Keenan van Tool de hardere zangpartijen met hard zingen aan kan, wordt de zanger van A Perfect Tool vaker tot schreeuwen verleidt, hoewel hij verder de originele zang bijna tot in de puntjes benadert.

Het ware feest vanavond bestaat er uit de fantastische muziek van Tool weer eens live te zien en horen. Wat een weergaloze nummers heeft die band geschreven. Een prachtige mix tussen gevoel en technisch kunnen, waarbij de virtuositeit steeds ten dienste staat van de emotie die gedeeld wil worden.

De stem van A Perfect Tools zanger komt gedurende het concert steeds wat dichter bij die van Keenan. En ook de band begint wat losser te worden, binnen de grenzen die ze natuurlijk hebben. De band krijgt in ieder geval de goed gevulde zaal mee, elk nummer wordt na afloop met luid applaus geëerd. En wel terecht, want er wordt goed gespeeld.

Misschien ben ik wel te cynisch, en is een tributeband gewoon bedoeld als eerbetoon, gespeeld door muzikanten die een band gewoon gaaf vinden, en er lol in hebben deze muziek zelf te spelen. Maar ik kan mezelf niet losmaken uit de spagaat.

Fotografie: Marcel Bruinshoofd

apr, 2023

Sonologie zoekt nieuwe manieren om geluid te maken
Willem Twee Studio's haven voor elektronische muziek en geluid

Sonologie, een woord dat misschien niet bij iedereen meteen een belletje doet rinkelen, staat voor de studie van klanken en geluiden. Het is een interdisciplinair vakgebied waarin muziek, technologie en wetenschap samenkomen. Een aantal keer per seizoen nodigen Willem Twee Studio’s Sonologie studenten uit om hun nieuwste werk in de Willem Twee Toonzaal te presenteren.

Sonologie

In Nederland is de studie van sonologie vooral bekend geworden door het Instituut voor Sonologie aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Dit instituut werd opgericht in 1960 en is sindsdien een belangrijk centrum voor onderzoek en onderwijs op het gebied van elektronische muziek en geluidskunst.

Het is fascinerend om te zien hoe sonologie zich in de loop der tijd heeft ontwikkeld. Waar het in het begin vooral draaide om de ontwikkeling van nieuwe technologieën om geluid te manipuleren en te creëren, is er tegenwoordig steeds meer aandacht voor de artistieke kant van het vakgebied.

Sonologen zijn niet alleen bezig met het maken van nieuwe geluiden, maar ook met het verkennen van de expressieve mogelijkheden van geluid en het ontwerpen van composities die de luisteraar in verrassende richtingen kunnen voeren.

Maar sonologie gaat niet alleen over het maken van kunst. Het vakgebied heeft ook een belangrijke rol in de wetenschap. Sonologen bestuderen bijvoorbeeld de akoestische eigenschappen van geluid en de manier waarop ons brein geluiden verwerkt. Deze kennis kan weer worden toegepast in andere domeinen, zoals de ontwikkeling van gehoorapparaten of de verbetering van geluidsisolatie in gebouwen.

Het mooie aan sonologie is dat het een vakgebied is waarin verschillende disciplines samenkomen. Het vereist kennis van muziek, technologie, wiskunde en akoestiek. Maar het is ook een vakgebied waarin creativiteit en originaliteit worden gewaardeerd. Sonologen zijn vaak op zoek naar nieuwe manieren om geluid te maken en te gebruiken, en deze zoektocht naar vernieuwing kan ons veel leren over de wereld om ons heen.

In Nederland zijn we gezegend met een instituut als het Instituut voor Sonologie, dat al meer dan zestig jaar een belangrijke rol speelt in de ontwikkeling van dit vakgebied. Laten we hopen dat er in de toekomst nog meer aandacht zal zijn voor sonologie, zodat we nog meer kunnen leren over de kracht en de mogelijkheden van geluid.

Willem Twee Studio’s, gevestigd in Den Bosch en gespecialiseerd in analoge geluidsapparatuur, heeft in de loop der jaren een hechte, bijna natuurlijke verbintenis opgebouwd met het Instituut voor Sonologie.

Een aantal keer per seizoen nodigen de studio’s Sonologie studenten uit om hun nieuwste werk in de Willem Twee Toonzaal te presenteren. Studio4 is een maandelijkse concertserie voor elektronische en elektro-akoestische muziek verbonden aan de Willem Twee Studios. Met dit maal het Sonology Electroacoustic Ensemble onder leiding van Richard Barrett.

KLANKGAST: Simon Berkenhout

Fotografie: Mickey Obo Photo