Absent Chronicles

Absent Chronicles toert mee met Popronde 2020

Van hoofdzaak is electronica een hulpmiddel geworden zegt de crossmediale musicus Danny de Vlugt in interview

Absent Chronicles. een project van Danny de Vlugt uit Den Bosch, is door de commissie van Popronde 2020 geselecteerd samen met 146 andere bands en artiesten. Mochten de omstandigheden door corona richtlijnen veranderen dan zal Absent Chronicles daar adequaat op anticiperen. Danny heeft veel zin om mee rond te gaan reizen door de steden van Nederland. Een interview met een crossmediale musicus.

Absent Chronicles Popronde 2020

Absent Chronicles
Danny de Vlugt – Absent Chronicles

KLANKGAT: Hoe vind je het om aan deze Popronde mee te doen?
Danny de Vlugt: Heel erg leuk, had ik eigenlijk niet verwacht.

Oh ja, hoe dat zo?
Het gaat goed met de muziek, met Absent Chronicles Vooral in het buitenland. In Nederland heb ik nog niet veel gespeeld onder die naam. Ik ben hier beter bekend als Dirty Denzell. Ik voel die selectie van Absent Chronicles daarom ook als een erkenning.

Popronde 2020 wordt vanwege corona wellicht een bijzondere editie. Heb je zelf al aan een persoonlijke aanpak gedacht?
Ik maak visuals bij mijn live optredens. Daar gebruik ik een computer voor, die genereert de beelden. De muziek en de bewegingen van het publiek worden door de computer opgevangen en met gebruik van licht kom ik tot die visuals. Mocht live optreden niet door kunnen gaan – ik hoop het niet want live heeft echt mijn voorkeur – dan kan ik online via livestream mensen vragen bepaalde bewegingen te maken op hun computers, tablets of mobiels. Dan zou ik dat zo kunnen ondervangen.

Absent Chronicles
trompettist

Popronde heeft jou gecategoriseerd onder electronica. Is dat terecht?
Absent Chronicles hangt tussen electronica en live in. Als ik samen met mijn goede vriend Poolz optreed, speel ik ook op trompet. Van oorsprong ben ik een klassieke trompettist. Was electronica ooit het uitgangspunt, nu zie ik het als een tool, een hulpmiddel. Eén van de middelen bij een live optreden.

Hoe zou jij jouw muziek omschrijven?
Ik maak mijn muziek in mijn slaapkamer, hier in Den Bosch. Mijn muziek combineer ik met visuals. Alleen dj zijn en wat dansen achter draaitafels is niet genoeg voor mij. Ik wil een filmisch beeld opwekken door onder meer soundscapes. Het spelen op trompet heb ik weer opgepakt. Dat had ik een tijdje afgesloten want ik voelde me er door beperkt. Een goede omschrijving is dat het brede, verhalende muziek is, op zoek naar een balans met technologie.

Wat is het verschil tussen Dirty Denzell en Absent Chronicles?
Het oudere werk van Dirty Denzell is gebaseerd op een herhaling – repetitief – van muzikale blokken met standaardsystemen. Met Absent Chronicles zoek ik natuurlijke, organische middelen en structuren. Dat wil zeggen minder gestructureerd, minder repetitief.
Vorig jaar ben ik een half jaar in het buitenland geweest. Ik liet mijn computer thuis en nam alleen mijn field-recorder mee. Daar legde ik geluiden mee vast in de natuur, in steden, van muzikanten. Het zijn organische geluiden die ik verwerk in de muziek van Absent Chronicles en gebruik bij live optredens.

Absent Chronicles
Absent Chronicles-118 Ways to Pay

Je schrijft veel korte nummers. Het vroegste werk overschrijdt nu en dan de vier minuten maar al snel worden de nummers korter. Op je laatste release 118 Ways to Pay staan wel liefst 23 tracks van gemiddeld twee en een halve minuut. Waarom doe je dat?
Dat doe ik bewust. Al die lange intro’s en outro’s leveren naar mijn mening weinig op. Bij live optredens span ik die korte nummers uit. Zoals ik al zei, wil ik een filmische sound opwekken en zet daar cinematische intro’s voor in. Verhalende muziek met soundscapes en organische opbouw.

Spotify:

Treed je tijdens Popronde 2020 als solist op of schakel je eventueel andere muzikanten in?
Ik speel tijdens mijn optredens live trompet. Om het geheel meer diepgang en live ervaring te geven kan het ook zo zijn dat ik bijvoorbeeld een duet met mijn goede vriend Poolz speel. Het hangt er helemaal vanaf hoe de situatie er op dat moment voor staat. Volgens de regels van Popronde mag je niet in je eigen stad optreden. Dat is jammer, want ik had graag hier in Den Bosch willen optreden.


Ron Coolen

Ron Coolen beroemd in de wereld maar onbekend in Den Bosch

Release debuutalbum Rise in eigen beheer met grote internationale namen uit de hardrock scene

Aan de lijn met Ron Coolen praat ik over de release van zijn debuut album Rise met gast muzikanten van wereld klasse en het blijkt ook nog mijn oude bovenbuurman te zijn!

Het Corona virus zorgt ervoor dat KLANKGAT geen concerten kan recenseren maar wij grijpen deze tijd aan om onze locale heavy scene nader voor te stellen en praten met Ron Coolen over zijn debuutalbum Rise, met gastrollen voor onder andere George Lynch, bekend van Dokken en nog veel meer.

Interview met Ron Coolen

Ron Coolen
Ron Coolen

KLANKGAT: Hoi Ron, het lijkt erop dat je sinds de release van Rise famous bent in the World, maar hoe zit het met Den Bosch?
Ron Coolen: Het is nog stil in Den Bosch, inderdaad haha! Ik heb voor de release rondom Rise alles in eigen hand genomen, ik heb zoveel mogelijk mailadressen van allerlei media verzameld, zelfs mijn dochter ingezet om mij daarbij te helpen. Uiteindelijk heb ik zo’n 3500 adressen in mijn bestand. Daarin zitten radiostations, webmagazines, redacties van kranten (ook Brabants Dagblad natuurlijk) etc. Uit de hele wereld heb ik enorm veel reacties gehad, vanmorgen had ik nog een interview bijvoorbeeld met een radiostation in Califorinia. Vanuit Den Bosch heb ik nog geen interesse gehad en KLANKGAT heeft dan ook de primeur.

Vertel eens, hoe is het allemaal begonnen met Ron Coolen en jouw album Rise?
Drie jaar geleden ben ik begonnen met het schrijven voor het album. Ik ben eigenlijk al sinds mijn pubertijd een hardrock fan in hart en nieren, en ik was altijd in de platenzaak te vinden en dacht toen vaak hoe cool het zou zijn om zelf ooit een plaat van mijn eigen hand in de platenbak te hebben staan. Dit moment is mij altijd bijgebleven.
Na jaren in een feestband te hebben gedrumd en tien jaar in allerlei hardrock tribute bands te hebben gespeeld heb ik mij zes jaar geleden meer toegelegd op de gitaar, en toen dacht ik weer aan dat platenzaak moment en ben ik nummers gaan schrijven, en na drie nummers dacht ik, wow dat klinkt niet verkeerd. Ik ga een album maken! Waarschijnlijk was ik daar nooit mee begonnen, als ik geweten had wat er allemaal op mij af zou komen…

Ron Coolen
Drums & Logic Pro

Dit komt mede omdat ik de lat steeds hoger leg en een echte perfectionist ben. Ik heb een thuis studio gebouwd en tijdens mijn leercurve heb ik na een oproep op Facebook contact gelegd met Hans Pieters (bekend van onder andere Afterforever, Floor Jansen, Highway Chile). Ik had Logic Pro (professionele muziekproductie software, red.) aangeschaft om mijn nummers professioneel op te nemen en hij wilde wel mee helpen om het programma te leren gebruiken. Ik had een goede klik met hem en hij is zo ontzettend goed dat ik hem gevraagd heb om mijn album mee te produceren, te mixen en te masteren. Dat laatste is ook echt een vak apart.  Ik heb zelf de drums, bas, slaggitaar en keyboards ingespeeld en opgenomen, en ben toen bijpassende zangers en solo gitaristen gaan zoeken.

Ron Coolen
Ron Coolen strikt grote namen

Je hebt nogal wat grote namen daarvoor weten te strikken (George Lynch, Christopher Amott, Keith St John, Thorsten Koehne, Sam Walters, Chris Clancy, Goran Edman, Daniel Verberk, Steve Lamb, Johannes Persson). Hoe heb je dat in hemelsnaam voor elkaar gekregen?
Om te beginnen heb ik mijn jeugdheld George Lynch vaak gemaild, maar kreeg geen reactie. De allereerste die wel wilde meespelen is Christopher Amott (Arch Enemy, Dark Tranquility). Hem heb ik leren kennen, toen ik een radio programma Lett there be rock op Boschtion Radio presenteerde. Ik heb toen een tijd Arch Enemy van nabij gevolgd en Chris zodoende leren kennen en echt bevriend geraakt. Toen hij twee jaar geleden in Europa op tour was met Dark Tranquility zijn we ook nog wat gaan drinken en heeft hij gevraagd of hij een solo voor mijn album aan mocht leveren. Daar heb ik geen nee op gezegd uiteraard haha.
Met één grote naam en steun van hem ging alles een stuk gemakkelijker en heb ik Keith St John op zang gevraagd (Lynch Mob, Montrose) en die zingt toevallig in de band van George Lynch. Toen hij twee weken op toer ging met Lynch Mob heeft hij George gevraagd voor een bijdrage aan mijn album en twee weken later belde George mij plots midden in de nacht op toen ik nog bezig was in mijn studio.  Hij zei dat hij een solo stuurde voor mij en als ik het niet goed vond of zo hem feedback moest geven. Mijn jeugdheld met een solo op mijn album! Hij is ook zo down to earth, echt relaxed. Helaas hebben zij de Europese toer moeten cancelen nu.

Ron Coolen
Rise

Het album is net uit, hoe zijn de reacties tot nu toe?
Buitengewoon, zeg maar een vliegende start. Dankzij de digitale wereld is het mogelijk geweest om dit album te maken omdat ik alles in eigen beheer kan doen. In de tachtiger jaren was mij dat met de torenhoge kosten van toen niet gelukt. En met de grotere namen die aan mijn project hebben gewerkt, val ik nogal op in de duizenden releases die elke week uitkomen en wil de media mij interviewen en het album recenseren. De reacties zijn lovend tot nu toe.

Het album klinkt in de eerste helft als een erg goede classic hardrock refererend aan Van Halen, Ratt, Virgin Steele, Dokken, met geweldige zang van Keith. Halfweg het album komt mijn favoriete nummer Kill Kill Kil voorbij. En dat herinnert mij dan weer meer aan de vroege Bay Area Thrash met veel variatie in de zang, een geweldige solo en ruigere zang. Het laatste nummer heeft dan weer wat oriëntaalse invloeden en is een meer dan geweldige afsluiter. Waar komen die invloeden allemaal vandaan, Ron?

Ron Coolen
Ron Coolen – drums

Voor mij is alles begonnen met bands als AC/DC, Van Halen, New wave of British heavy metal. Bay area Thrash begon met Kill’m All van Metallica en later ben ik Lamb of god, en bands als Arch Enemy ook steeds meer gaan waarderen, voor Kill, Kill, Kill heeft Christopher Amott mij Sam Walters ( Driven Mad) voorgesteld. Hij heeft een enorme variatie in zijn stem van grunten, cleane zang tot Glenn Danzig en dat had het nummer net nodig. Ik wilde geen typische Thrash zanger namelijk. Voor het nummer Selfishness komen de invloeden van Led Zeppelin een band die ik door de Tribute band van een vriend van mij, Physical Graffiti , heb herontdekt zeg maar. Daarbij hebben mijn reizen naar India gezorgd voor die invloeden. Ik luisterde toen veel naar Indiase muziek. Onbewust zijn die invloeden in dit nummer geslopen.

Voor elk verkocht album gaat $1,- naar de Jason Becker Charity, vanwaar dit initiatief?
In 2008 heb ik de NYC marathon gelopen, en naar goed gebruik heb ik toen ook geld ingezameld en deed dat voor Jason Becker. Ik heb een veiling opgezet en de opbrengst gedoneerd. Grappig detail: Brabants Dagblad heeft toen hierover geschreven en ben ik ook bij Boschtion radio in een programma geweest. Daar hadden ze nog geen Hardrock programma en dat ben ik uiteindelijk mede daardoor gaan doen. Ik ben allang fan van Jason Becker, een geweldige gitarist muzikant en persoon, die toen voor hem de top voor het grijpen lag,  geveld werd door ALS. Zijn familie heeft tot voor kort altijd voor hem gezorgd, maar dat is nu te zwaar geworden. Jason heeft hulp uit de zorg nodig. In de US is de medische zorg onbetaalbaar en daarom gaat $1,- naar Jason als steun in deze zorg.

Ron Coolen
invloeden

Top 5 favorieten gitaristen?
Eddie van halen, George Lynch, Malcom Young (voor mij de drummer op gitaar), John Sykes van Thin Lizzy en deze laatste wil ik heel graag op mijn volgende album ☺. En Jason Becker natuurlijk. Als ik dan Myles Kennedy nog zo ver krijg om wat zangpartijen te verzorgen….
.
Wat kunnen wij allemaal nog verwachten van Ron Coolen?
Ik ben ondertussen al aan het schrijven voor een volgend album en erg close geworden met Keith en samen hebben wij het idee om een band te gaan vormen en dan werk van zowel zijn bands als Rise op de bühne te gaan brengen, door de crisis gaat dat wel langer duren helaas. In de tussentijd wil ik nog twee à drie bonus tracks uit gaan brengen dit jaar. Ook om het momentum hoog te houden. Ik doe alles in eigen beheer dus doe ik echt wat ik zelf tof vind.

Some Final words?
Ik zou het geweldig vinden als de lezers de tijd willen nemen om Rise van A tot Z te beluisteren, ga 55 min achterover zitten en geniet, laat nadien weten wat je ervan van vind en stuur mij persoonlijk een bericht, als ik de waardering krijg voor al wat er voor nodig is om een album te maken ben ik helemaal gelukkig! Stay safe!

Dank je Ron voor dit fijne gesprek en tot snel.


Rise is te vinden op:
Ron Coolen rocks
Bandcamp: roncoolen.bandcamp.com/releases
jasonbecker.com

Bert van de Kamp

Bert van de Kamp: “Het was gewoon een mooie vent”

Een verwoed popliefhebber die vragen stelde aan de artiesten namens de fans en daarover sprekende verhalen kon noteren

De éminence grise van de Nederlandse popjournalistiek is niet meer. Bert van de Kamp is donderdag 9 april op 73-jarige leeftijd overleden. Hij schreef ruim 30 jaar voor muziekblad OOR en een aantal van zijn interviews is legendarisch. Aan het woord is Maarten van Hooft, één van de oprichters van de Enige Echte Bossche Popquiz. Bert van de Kamp is jarenlang jurylid geweest van die popquiz.

Herinneringen aan Bert van de Kamp

Bert van de Kamp
Bert van de Kamp – jurylid Bossche Popquiz

Het Brabants Dagblad en natuurlijk muziekblad OOR besteden veel aandacht aan deze verwoed popliefhebber die decennia lang de Nederlandse fans dichter bij hun idolen heeft gebracht. Zo omschreef Bert zichzelf ook, als ‘een postillon d’amour tussen de fans en de artiesten, die vragen stelde namens de fans‘. KLANKGAT is vooral benieuwd wie Bert van de Kamp is in de persoonlijke sfeer en vroeg Maarten van Hooft of hij wat persoonlijke dingen over Bert kon vertellen.

Bert
Maarten van Hooft

KLANKGAT: Weet jij eigenlijk waarom Bert naar Den Bosch verhuisde?
Maarten van Hooft: Euh, nee. Dat is een goeie. Hij is in Rotterdam geboren, heeft in Boxtel gewoond en een tijdje in Londen. Eind jaren ’80 is hij in Den Bosch komen wonen. Zijn zwager woonde hier, dat zou ook de reden kunnen zijn.

Wanneer leerde jij Bert kennen?
Dat was in 1993. Ik las de OOR al jaren en kreeg in ’93 iets met zijn nichtje. Vanaf toen werd het ome Bert. Het hele huis stond vol met platen, video’s en boeken, want Bert was ook een groot liefhebber van literatuur. Ik vond het wel stoer, toen hij een keer voor mijn verjaardag moest afzeggen. Hij belde me en zei: “Sorry, ik moet David Bowie interviewen.”

Kende je hem van de Willem Twee periode?
Ja, Bert zat in het bestuur van de Willem Twee. W2 zoals het toen heette. Hij leerde daar Paul Smits kennen. Bert zat 18 jaar in het bestuur van Willem Twee. Hij gaf tips welke bands Willem Twee het beste kon binnenhalen. De band Dead Moon bood zelf aan om voor de 25ste verjaardag van zijn huwelijk te spelen. Toen Bert zich uit het bestuur terugtrok, heb ik hem opgevolgd. Hij en Paul Smits zijn de Blue Room Sessions begonnen (Bert van de Kamp was een echte Americana fan, red.).

Bert zat in de jury van de Enige Echte Bossche Popquiz. Hoe ging dat?
In 1995 heb ik samen met DJ Kuif in 1995 de Bossche popquiz opgestart. Dat was eerst in Plein 79. Bert deed mee, maar begon zich te ergeren aan de kleine foutjes die Kuif en ik maakten. Als je dan een popquiz opzet dan mogen daar geen fouten in gemaakt worden. Ik vroeg Bert om juryvoorzitter te worden.

Bert van de Kamp
De enige echte Bossche PopQuiz – 2016

Hem werd gevraagd of hij vragen wilde aanleveren. Bert kwam met volkszangers aanzetten waarvan niemand ooit gehoord had zoals een zekere Terry Reid. Die werd door Jimmy Page gevraagd om bij Led Zeppelin te komen zingen. Werd uiteindelijk Robert Plant. Bert zei: “Dat weet toch iedereen?”  Na de popquiz kwamen mensen vragen hoe het zat. Niemand wist het antwoord. Bert kon kwaad worden als mensen de feiten niet kenden.

Hoe bereidden jullie die quiz voor?
Nou, daarvoor werd er vier à zes keer vergaderd bij Bert en Invy. Dat waren legendarische avonden tot 03.00 uur ’s nachts met kratten bier. De dag daarna moest je wel gewoon werken, hè. We organiseerden elk jaar ook de zogenaamde LP Top-10 avonden. Er werden wel 50 platen besproken en je moest met een echt stevig onderbouwd verhaal komen waarom je die LP’s zo goed vond. Dat hebben we tien jaar gedaan. Dat deden we met vijf man. Bert kwam altijd helemaal voorbereid aan. Iedereen nam tien elpees mee. Bert was de laatste jaren aan het kwakkelen en deed niet meer mee. Die LP Top-10 avonden doen we nog steeds.

Bert van de Kamp
Bert van de Kamp jurylid popquiz

Heb je meer anekdotes?
Wat ik ook erg leuk vond, waren die heftige punkbands die ’s avonds op het podium hun act deden en bij Bert en Invy logeerden toen zij in Londen woonden. Bij het ontbijt vroegen ze beleefd of ze tosti’s konden krijgen. Of die ene keer dat we bij het eerste Crossing Border festival Peter Hamill (van Van Der Graaf Generator, red), Marc Smits en Pere Ubu tegenkwamen. Pere Ubu was een grote fan van de filmserie Rocky en vroeg aan Bert wat hij van Rocky II vond. Bert had geen idee waar hij het over had. Ik had Rocky II pas gezien en hielp hem uit de nood. Pere Ubu en ik bespraken de film uit den treure. Na afloop nam Bert mij even apart en bedankte me voor de assistentie.

Bert had problemen met zijn gezondheid.
Die ene keer dat hij van Bono de uitnodiging kreeg om naar U2 in de Ziggodome te komen, sloeg Bert het aanbod af. Hij voelde zich te zwak. De band regelde toen een taxi om Bert en Invy op te halen. Vooraan werden twee stoelen vrijgehouden en na afloop van het concert werden zij weer naar Den Bosch teruggebracht.
In de Gelredome heeft Bono een heel verhaal gehouden over Bert en een nummer aan hem opgedragen. Hier zijn nog geluidsfragmenten van. Bert is altijd bezig geweest met mensen. Met muzikaal opvoeden zoals hij dat noemde. Hij heeft les gegeven op de HKU en Enschede in popgeschiedenis. “Het was gewoon een mooie vent.”

Albert van Abbe

Albert van Abbe livestreaming vanuit de Toonzaal

Dance van nu gemaakt met synthesizers uit de '70s en '80s en herkenbare Roland drumbeats

Albert (Appie) van Abbe (Eindhoven, 1982) is Dj en neemt maandag Tweede Paasdag deel aan de avondvullende livestream uitzending van Willem Twee vanuit de zeer stijlvolle Toonzaal. De programmeurs van Willem Twee hebben de handen ineengeslagen en maandag 13 april gaat de livestream om 20:30 uur online op Willem Twee huiskamer (Live).

Albert van Abbe

Albert van Abbe
Albert van Abbe

In deze tijden van corona is het moeilijk om elkaar in levende lijve te ontmoeten. Daarom verloopt het interview met Albert van Abbe via onze mobiele telefoons.

KLANKGAT: Hi Albert, jij doet mee aan de livestream uitzending van Willem Twee op Tweede Paasdag. Wat ga jij doen?

Albert van Abbe: Ik ga een stuk elektronische muziek doen van ongeveer 12 minuten en daar heb ik apparatuur van Studio 2 van Willem Twee studio’s voor gebruikt. Zoals een ARP 2500 en Roland synths uit de jaren ’70 en ’80. Het zijn echt klassieke apparaten. De drumbeats hebben echt dat typische geluid uit de eighties.

Er moet een soort van aha-erlebnis opstijgen als we jouw nummer horen?
Ja, ik heb het stuk minder abstract gemaakt dan ik aanvankelijk in gedachten had. Ik had geen goed zicht op de samenstelling van ‘het livestream publiek’ en besloot daarom het toegankelijker te maken.

Albert van Abbe
minder abstract meer dansbaar

Hoe is het nummer tot stand gekomen?
Vanuit Music Hub Brabant kan ik in deze analoge Willem Twee studio’s werken. Zoals ik al zei, wilde ik het nummer voor de livestream eerst abstract opzetten. Voor galeries maak ik zulke abstracte werken, maar ik kon het publiek niet goed inschatten. Verder keek ik ook uit welke hoeken de andere deelnemers kwamen en toen was de beslissing snel gemaakt. Bezoekers online zijn ook geneigd erg snel weg te klikken. Ik denk dat ik er verstandig aan heb gedaan om niet voor bliepjes te kiezen maar voor electro jam beats uit klassieke synthesizers.

Meer dansbaar?
Er zijn delen dat je met je hoofd gaat bewegen. Zeker. Het nummer is al eerder opgenomen in de studio en zal maandag worden gerestreamd. Het is wel echt live opgenomen. Het is oude apparatuur en live moeilijker synchroon te krijgen. Zodoende.

Albert van Abbe
Music Hub Talent

Ik heb hier ook aan mijn album kunnen werken dat in het najaar zal verschijnen. Het nummer dat maandag wordt gestreamd staat er ook op. Het album komt uit op het Duitse Raster label, gespecialiseerd in elektronische muziek.

De andere deelnemers aan deze livestream zijn Bart de Graaf, Chris Verheijen en Hanna Tollenaar, Eva van Pelt, Ivonne van der Velden, Lisetteh en Jaap Houdijk.


Coverfoto: Ernst Hill

Deze video is gemaakt in Studio 1 van Willem Twee studio’s

Michel Steenbekkers

Een speciale bas voor elke sound effect en de juiste sfeer

Deel 3 van dit grote en onderhoudende interview met Michel Steenbekkers gaat over gear talk en Slayer

Aan de lijn met Michel Steenbekkers aka Dj Michel from Hell van Cirrha Niva en Daemorthan Deel 3 over Slayer en de bas, het instrument bij uitstek voor Michel.

Het Corona virus zorgt ervoor dat KLANkGAT geen concerten kan recenseren maar wij grijpen deze tijd aan om onze locale metal scene nader voor te stellen. Wij trappen af met Michel Steenbakkers, de veelzijdige bassist die velen van ons wel eens ontmoet zullen hebben, op of naast het podium. Ik sprak hem laatst toen hij het voorprogramma als Dj Michel from Hell verzorgde voor Anvil en dat was genoeg om hem eens te bellen. Vandaag Deel 3 van dit onderhoudende interview nu met gear talk en Slayer!

Gear talk en Slayer

bas
Fender Jazz bas

KLANKGAT: Ik denk dat er vast genoeg muzikanten zullen zijn die dit interview lezen en wellicht ook benieuwd zijn (ik zelf in ieder geval zeer zeker) naar de gear die je gebruikt voor jouw verschillende bands. Kun jij daar wat mee over vertellen?
Michel Steenbekkers: Jazeker. De tijd die ik bij The Covering speelde hebben de meesten mij wellicht op mijn Fender Precision bas zien spelen , geweldige bas en voor toen ook perfect. Maar bij zowel Cirrha Niva als Daemorthan gebruik ik een vijfsnarige bas. Die extra lage tonen komen goed van pas bij de stijl van muziek die ik daar speel. Voor de prog metal van Cirrha Niva gebruik ik een Fender AM Deluxe jazz bas. In tegenstelling tot de Precision bas die passief is met active electronica.

Deze diashow vereist JavaScript.

ik kan met deze bas werkelijk alle kanten op net zo als de muziek dat doet van Cirrha Niva. Als tweede bas/back up gebruik ik een Marcus Miller Sire V7. Dit zijn geweldige bassen. Tijdens Jazz in Duketown speelde Marcus Miller er zelf ook op en dit getuigt van de veelzijdigheid van deze bassen.
Voor Daemorthan gebruik ik een Marcus Miller Sire M7. Deze bas heeft humbuckers en past met zijn donker grijze/zwarte kleur natuurlijk geweldig bij de Death/Black van Daemorthan.

bas
Death/Black bas

Bij beide bands is mijn versterking een Markbass Little Mark tube 800, buizen sound met veel headroom en tevens compact en draagbaar, super veelzijdig ook. Door het grote vermogen altijd strak met veel definiti in het geluid. De speakers die ik hierbij gebruik zijn een Markbass 1×15 en sinds kort heb ik daarbij een 2×10 en kan zodoende het volle vermogen van de versterker ook echt gebruiken.
Ik heb ook wat effectpedalen die ik gebruik in een pedalen bak zitten: Darkglass Alpha Omega : geweldig distortion pedaal dat mede met Karnivool bassist en producer Jon Stockman is ontwikkeld en enorm veelzuidig is en mij van een geweldig scheurend geluid voorziet. Een Boss Bass-flanger en Boss Bass-chorus voor de meer sfeervolle stukken.

Nou Michel dat is een geweldige set. Wat ik eigenlijk nog graag van je wil weten is het volgende. Wat heb jij met Slayer?

bas
Hell Awaits Slayer

Een kleine rebelse Michel was met zijn ouders op vakantie in Friesland. Ik had toen Iron Maiden en dergelijke al ontdekt en was wel al into heavy music. Dit was nog de tijd dat wij naar de radio luisterden met een cassette bandje in de aanslag, de vingers op de record button om, als er iets interessants voorbij kwam, dit gelijk op te nemen. Op de camping zat ik er ook helemaal klaar voor bij de radio. VPRO dat was het en die draaiden de nieuwe Slayer. Voor mij was het de eerste kennismaking maar het was dus het tweede wapenfeit van Slayer. Het nummer was Necropiliac van het album Hell Awaits. Ik vergat bijna de record button in te drukken, man man wat is dit?!?! Dit was heavier, gemener, griezeliger dan al wat ik tot dan toe gehoord had.

bas
SLAYER – THE FINAL TOUR

Hier wilde ik meer van weten! Dus zo gezegd zo gedaan en daar ging ik de volgende ochtend op de fiets naar Sneek, de big city. Gestopt bij de locale platenboer en naar binnen gestapt, “Hebben jullie de plaat van Slayer?” En jawel die hadden ze, dus ik super blij met Hell Awaits onder mijn arm/jas terug naar de camping om nog de hele week te moeten wachten om de plaat te kunnen draaien. In de jaren ’80 was de platenspeler nog niet portable natuurlijk. Toen ik eenmaal thuis was, heb ik de plaat op de speler gelegd en ben er voor gaan zitten. Na het onheilspellende intro van het gelijknamige nummer Hell Awaits was ik zwaar onder de indruk en dit was voor mij de start naar het heavier genre. Hell Awaits is mijn favoriet album van Slayer. Nu nog steeds, alhoewel Reign in Blood ook niet te versmaden is. Hier begon het dus voor mij allemaal mee en dit is dan ook de reden dat ik een zwakke plek heb voor Slayer, en iedereen mij altijd toeroept met SLAYERRRRRRRRR!! Ha ha.

Kijk dat is nog eens duidelijk.
Michel bedankt voor dit zeer onderhoudende interview,wat KLANKGAT door de stroom aan interessante informatie zelfs in drie delen heeft moeten publiceren.
Wil jij als laatste nog iets kwijt aan onze lezers?
Mensen houd rekening met de maatregelen en met elkaar. Zorg dat je gezond blijft en hopelijk zie ik jullie heel snel bij één van onze concerten. Houd onze pagina’s in de gaten:

cirrhaniva.nl
facebook.com/Daemorthan
Wikipedia.org/wiki/Hell_Awaits


Youtube Screenshot Slayer from SLAYER – THE FINAL TOUR

Daemorthan

Daemorthan is samenvoeging invloeden van bandleden

Deel 2 van het grote interview met Michel Steenbekkers bassist van Cirrha Niva

Aan de lijn met Michel Steenbekkers aka Dj Michel from Hell van Cirrha Niva en Daemorthan Deel 2.

Daemorthan
Michel Steenbekkers – Daemorthan

Het Corona virus zorgt ervoor dat KLANKGAT geen concerten kan recenseren, maar wij grijpen deze tijd aan om de locale metal scene nader voor te stellen. Wij trappen af met Michel Steenbakkers, de veelzijdige bassist die velen van ons wel eens ontmoet zullen hebben, op of naast het podium. Ik sprak hem laatst toen hij het voorprogramma als Dj Michel from Hell verzorgde voor Anvil en dat was genoeg om hem eens te bellen. Vandaag Deel 2 van dit onderhoudende interview. Nu over de nieuwe band Daemorthan van Michel.

KLANKGAT: Hoi Michel, ik heb begrepen dat je nog met een ander project bezig bent?
Michel Steenbekkers: Dat klopt! Ik had al een tijdje de gedachten om een thrash band op te richten. Ik hoorde dat drummer Dennis van Engeland en zanger Jack Elbers op zoek waren naar muzikanten om een band te gaan vormen. Nu zijn dat geen onbekenden van mij en contact was dus snel gelegd. Wij besloten om samen te gaan werken en te zoeken naar geschikte gitaristen. Tijdens Friends of Rock (tweejaarlijkse festival in P79 met speciaal voor de gelegenheid samen gestelde bands, red.) sprak ik Michael Hansen en die was toe aan een nieuwe uitdaging. Samen met Michael ben ik al snel songs gaan schrijven en in no time hadden we vier nummers klaar, Wel bleek dat ons materiaal toch echt een extra gitarist nodig had. Dus zijn we daar naar op zoek gegaan.

Hoe hebben jullie die uiteindelijk gevonden?
Dat is best grappig. Bij Jazz in Duketown sprak ik Sjim van der Schans, de zoon van een oude vriend van mij, en ik wist wel dat hij een behoorlijk partijtje kon spelen. Hij zat op dat moment in een soort dubio met zijn huidige bandje en was benieuwd naar hetgeen waar ik nu mee bezig was. Ik heb hem de reeds geschreven nummers doorgestuurd en daar was hij direct super enthousiast over. Enige probleem was misschien het leeftijdsverschil. Sjim haalt de gemiddelde leeftijd erg omlaag, zal ik maar zeggen haha. Rond die tijd stopten wij ook met the Covering waar ik op dat moment ook in speelde dus de tijd was rijp om daadwerkelijk serieus aan de slag te gaan en zodoende waren wij compleet.

Wie spelen er nu uiteindelijk allemaal in Daemorthan?

Daemorthan
Daemorthan – ©Sharon van Riel

De band bestaat nu uit:
Jack Elbers : Vocals
Dennis van Engeland : Drums
Michel Steenbekkers : Bass & Backing Vocals
Michael Hansen : Guitar & Backing Vocals
Sjim van der Schans : Guitar

Wat betekent de band naam eigenlijk?
Een goede bandnaam was een verschrikking om te vinden! Had ik weer wat bedacht, even Google en jawel bestaat al, bestaat al en zo ging het maar door… toen ben ik gaan denken aan het samenvoegen van woorden, ik heb dat in het verleden met Fuelblooded ook gedaan en uiteindelijk heb ik Daemon (Godheid), Mortician (begrafenisondernemer), Leviathan (Zeemonster) samengevoegd in Daemorthan, past perfect bij de stijl.

Welke stijl moeten wij dan aan denken bij Daemorthan ?
Uiteindelijk is het de samenvoeging van de invloeden van de bandleden en dan dan komen we ongeveer uit op Death metal met Thrash metal invloeden doorspekt met een dosis Black Metal.

Thrash had ik wel verwacht bij jou maar Black Metal? Vertel hoe dat zit.
Death en Thrash is de hoofdmoot, maar wij willen niet alleen maar hoog tempo nummers spelen en houden ook van dynamiek, en dat doen wij door meer sfeervolle stukken te verwerken en die hebben dan toevallig dat Black Metal karakter in zich zoals je in de Black Metal ook wel tegenkomt, echt de samenkomst van alle verschillende smaken in de band.

Ik ben reuze benieuwd! Hoe staan de zaken er momenteel voor?
Wij repeteren normaliter wekelijks en werken veel met uitwisselen van stukken via de digitale snelweg. Momenteel hebben we ongeveer zeven nummers klaar, en natuurlijk allemaal eigen werk. Dat is behoorlijk snel als je je bedenkt dat wij nog geen jaar samen schrijven. Het idee is om dit jaar onze debuut show te spelen en wellicht is dat in onze mooie stad Den Boch. Dat hangt helaas ook af van wanneer wij weer kunnen repeteren. Er gaat niks boven de chemie van samenspelen. Gas erop!

Daemorthan
Michel Steenbekkers – Daemorthan

Volg Daemorthan op FaceBook

Volgende keer Deel 3 van dit interview en dan praten wij over Michel zijn gear en Slayer.


Cover foto: Sharon van Riel

Cirrha Niva

Michel Steenbekkers over het nieuwe album van Cirrha Niva

Aan de lijn met Michel Steenbekkers aka Dj Michel from Hell van Cirrha Niva en Daemorthan.

Het Corona virus zorgt ervoor dat KLANKGAT geen concerten kan recenseren, maar wij grijpen deze tijd aan om onze locale metal scene nader voor te stellen. KLANKGAT trapt af met Michel Steenbakkers de veelzijdige bassist van Cirrha Niva die velen van ons wel eens ontmoet zullen hebben, op of naast het podium. Ik sprak hem laatst toen hij het voorprogramma als Dj Michel from Hell de muziek verzorgde voor Anvil en dat was genoeg om hem eens te bellen. Vandaag Deel 1 van dit onderhoudende interview over Cirrha Niva.

Michel Steenbekkers bassist Cirrha Niva

Cirrha Niva
Michel Steenbekkers

KLANKGAT: Michel hoe vermaak jij je in deze quarantaine tijd?
Michel Steenbekkers: Hoi Edwin, allereerst complimenten voor dit toffe initiatief van jullie! Gelukkig kan ik gewoon iedere dag naar het werk, ik ben logistiek manager bij een groot bedrijf in bouwmaterialen en bij ons gaat alles nog steeds door en blijft het druk. Wel op gepaste afstand natuurlijk. Daarnaast liggen de repetities met mijn bands wel stil helaas, maar wij zoeken naar oplossingen via de digitale snelweg en werken zo toch aan nieuw materiaal door bestanden uit te wisselen. In mijn home studiootje ben ik bezig om de baspartijen op te nemen voor de demo voor Cirrha Niva’s aanstaande nieuwe album.

Hoe ben jij bij Cirrha Niva terecht gekomen?
Ik was erg onder de indruk van het album For Moments Never done van Cirrha en ben al jaren goed bevriend met Rob Willemse (de oprichter van Cirrha Niva) en toen die aan mij vroeg of ik niet de nieuwe bassist kon zijn voor Cirrha heb ik ook direct ja gezegd. Zodoende heb ik ook meegeschreven voor het album Out of the freakshow, helaas heeft onze toenmalige promotor niet gebracht wat hij beloofd had en hebben we ook lang gezocht naar een nieuwe geschikte gitarist, uiteindelijk hebben we in Richard een geweldige vervanger gevonden, waardoor we even in een rustig vaarwater hebben gezeten.

Vertel eens hoever zijn jullie met het nieuwe album van Cirrha Niva?
Wij zijn ongeveer eind 2019 begonnen met de demo, deze pre-productie is nu bijna klaar, de zangpartijen zijn klaar en nu is het nog de puntjes op de i zetten, helaas hebben we nu wel wat vertraging natuurlijk en zal de geplande data van mei/juni een nader te bepalen tijdstip worden, bedoeling is wel dat in 2020 het album klaar is, maar een en ander zal afhangen van de maatregelen en de duur rondom corona.

Jullie willen voor het nieuwe album met Joost van den Broek in zee gaan hoorde ik in de wandelgangen, hoe is dat tot stand gekomen? Joost is namelijk een grote naam in de scene.

Cirrha Niva
Cirrha Niva

Ten tijde van ons album For Moments Never Done heeft Joost de toets partijen ingespeeld en onze gitarist Rob heeft daarna altijd contact gehouden met hem, deels door het werk van Rob (Rob Willemse werkt bij Suburban Records, red.). Toen zat ik dus nog niet in de band. Maar Joost is natuurlijk bekend voor zijn producties van onder andere Epica, Ayreon en Powerwolf. Aangezien wij de lat voor onszelf erg hoog leggen willen wij ook de productie goed aanpakken en unaniem dachten wij aan Joost.

Cirrha Niva
Willem Twee gig

Na met hem contact te hebben gehad hebben wij eerst gekeken of het binnen ons budget zou passen. Maar Joost wilde het graag doen. Omdat Joost ook erg grote bands zoals Epica doet was dat nog wel een ding natuurlijk maar gelukkig zijn wij daar uit gekomen met wat aanpassingen . De gitaar en bas partijen zullen wij zelf opnemen en de zang en drums in de Sandlane Recording Facilities Studio van Joost, hij zal de plaat mixen waarna het album nog gemastered zal worden. Dus dat belooft veel goeds! Wij gaan ervoor!

Gaan jullie de plaat in eigen beheer uitbrengen?
Dat is wel wat je veel ziet momenteel maar heel eerlijk dat regelt Rob dus het kan nog alle kanten op, haha.

Cirrha Niva
Cirrha Niva

Kun je vast een tipje van de sluier oplichten van wat de luisteraar kan verwachten van het nieuwe materiaal?
Het album zal meer liggen tussen onze albums For Moments Never Done en Out Of The Freak Show, het heavy karakter van FMND en de dynamiek en seventies invloeden van OOTFS, natuurlijk zijn wij een prog metal band en dat blijven wij ook maar het album wordt zeker pittiger. Met Cirrha Niva proberen wij wel toegankelijk te blijven binnen het genre, en zodoende kunnen wij dan ook een breed publiek aanspreken. Naar mijn bescheiden mening verdient Cirrha het ook om een groter bereik te hebben, met meer shows en grotere verkopen. Aangezien de recensies die wij krijgen van onze albums super positief zijn, zou het mooi zijn als dat nu met het nieuwe album ook gaat lukken!

Ik kan mij daar alleen maar bij aansluiten. Deze tijd is een mooi moment de albums van Cirrha Niva te ontdekken, dit kan met een fysiek exemplaar te bestellen op www.cirrhaniva.nl of via Spotify, apple music etc. Check ook eens deze video die live in Willem Twee Poppodium is opgenomen:

Volgende keer in Deel 2 van dit interview praten wij over Michels nieuwe project Daemorthan.

Casey's Call

Casey’s Call gaat helemaal los op Rauwkost 2020

Hard rammen op de gitaar met een cleane sound dan krijg je what you see is what you get

Casey’s Call is een indierock band uit de regio Eindhoven. De band bestaat oorspronkelijk uit vier studenten van het Rock City Institute. Casey’s Call kenmerkt zich door een rauwe doch lichte en catchy sound. De band mag zich graag spiegelen aan bands zoals The Strokes, Arctic Monkeys en Franz Ferdinand.

Casey’s Call

Casey's Call
Chris Berendsen

Rapper/kunstenaar Joost is nog maar net klaar met zijn hip hop gig in de Grote Zaal of bonkende drums en gierende gitaren daveren in de Kleine Zaal van Willem Twee. Toch klinken de geluiden zuiver. Net zo helder is de stem van gitarist Chris Berendsen. Je kan verstaan wat hij zingt. Dit mag uitzonderlijk genoemd worden want bij veel bands vraag je je af waarom er überhaupt lyrics zijn geschreven als je er toch geen hout van verstaat. Cleane sound en hulde ook aan de techniek van Willem Twee.

Casey’s Call speelt vrijdag 24 januari op het Rauwkost 2020 festival in de Kleine Zaal van Willem Twee poppodium net als de andere indie bands For Scratch en Voidfare.

Casey's Cal
Casey’s Call – Rauwkost

Casey’s Call bestaat uit vier bandleden, maar helemaal links op het kleine podium staat een Rhodes keyboard met daarachter toetsenist Tyn van Londen. Tyn speelt ook gitaar en dat maakt van Casey’s Call dan een honderd procent gitaarband. Met dank aan het Rock City Institute.

Casey's Call
Casey’s Call

Het is erg druk in deze kleine zaal en zanger/gitarist Chris Berendsen hoeft het publiek dus niet te vragen om meer naar voren te komen. De band kan rekenen op een stevig applaus na elk nummer. Het is aanstekelijke muziek. Sommige nummers beginnen rustig – oh, een ballad? denk je dan – maar een scratchy riff op de gitaren betekent dat de rest van de song er tomeloos hard ingaat.

KLANKGAT had een kort gesprek met Casey’s Call na afloop.

KLANKGAT: Wat vond je ervan?
Chris Berendsen: Euh, gaaf. Veel meer mensen dan ik eigenlijk had verwacht. En in Willem Twee vind ik het sowieso altijd leuk.
Hebben jullie hier al eerder opgetreden?
Het is de tweede keer dat we hier zijn. We hebben hier ook in november gespeeld. Was ook gaaf. Bij On The House Indie (8 november 2019 samen met White Elephant, red.)
Rauwkost staat voor rauwe bands. Schaar jij Casey’s Call daar ook onder?
Ja, zeker want onze grote inspiraties zijn bijvoorbeeld The Strokes, Franz Ferdinand en Arctic Monkeys. Dat is geen poespas. Dat is gewoon hard rammen op de gitaar, cleane sound. Eigenlijk what you see is what you get. Ik denk zeker dat dat rauwe voor Casey’s Call geldt.
Bij een paar nummers beginnen jullie rustig en dan denk ik dat er een ballad komt. Maar uiteindelijk ramt het hard door tot aan het slot. Is dat jullie opzet?
Ja eigenlijk wel. Wat ik geweldig vind van bands die ik nog niet ken, is dat zij een gave dynamiek boog in hun nummers hebben ingebouwd. Of dat je inderdaad een ballad verwacht, maar daarna een keiharde riff krijgt. Een soort shock moment. Dat doet het voor mij altijd heel goed.

En zulke shock momenten doen het altijd goed op Rauwkost.


Bandleden Casey’s Call

Chris Berendsen (vocalen, slaggitarist),
Bas Fraanje (leadgitarist),
Niek Luijten (drummer),
Hilde van den Hoek (bas)
Tyn van Londen (keys, gitaar)

Petersburg

Petersburg is niet zomaar het zoveelste gitaarbandje

Debuutalbum Show van nieuwe band overtuigend gepresenteerd in Brouwpodium Bossche Brouwers de Vaart

Petersburg, dat is de naam van de nieuwe band rondom drummer Camiel Muiser. Het heette eerst Petersburg Orderer en dat was een solo project van Camiel. Met het toetreden van Boris de Klerk (ex-Canshaker Pi), Erik van der Paardt (bas) en Jilles van Kleef (gitaar, o.a. Torii en Global Charming) veranderde een en ander en viel het woord Orderer weg. Nu gaat de band door het leven als Petersburg en treedt ze deze zaterdag de zestiende november op in café De Vaart aan de Tramkade.

Petersburg
Camiel Muiser

Petersburg in De Vaart

Twee maanden geleden bracht de Amsterdamse band Petersburg het debuutalbum Show uit.

KLANKGAT: Wordt het niet een heel kort concert? De nummers die op Show staan, duren hooguit een paar minuten.
Jilles van Kleef: Dat zal wel meevallen. Live maken we de nummers vaak langer.
En zo geschiede. De soundcheck was gelukkig al eerder gedaan, dus de band kon klokslag 21.30 uur beginnen.

Na afloop van het concert stelde ik Camiel Muiser bijna dezelfde vraag.
Camiel Muiser: Wat we nu al live proberen, gaat op de nieuwe plaat ook gebeuren. Dat er in 10 minuten geluiden komen en dat er daar een liedje uit ontstaat. En dat het weer naar het geluid teruggaat. Dat er één liedje in een set van een half uur gespeeld kan worden.

Petersburg
Petersburg

Alvorens te beginnen vraagt Boris de Klerk het publiek meer naar voren te komen om meteen daarna het eerste nummer Fox in te zetten. Boris heeft zo zijn eigen stage-act. Niet dat die act bewust is ontwikkeld, zo is hij nou eenmaal. Hij buigt zijn rug diep door en maakt schokkerige lichaamsbewegingen.

“Ik vind het gewoon fijn om me zo te bewegen, het is niet dat ik er bij mij een knopje omgedraaid wordt zo gauw ik op een podium sta.”

Hoe het ook zij, op het spel van Boris valt niets aan te merken. Snelle licks & riffs, jankende snaren en vaak bewust ernaast zitten.

Velvet
In het tweede nummerTV zoekt Petersburg de grenzen nog verder op. Het monotone gitaarspel, het bewust ernaast zingen van Camiel Huiser doen denken aan The Velvet Underground met Johnny Rotten als zachtmoedige leadzanger. Eyes is van hetzelfde, tutti Velvet met die monotonie in het gitaarspel en dat zingen met een uitgebluste stem.

De drummer als leadzanger

Petersburg
Camiel – drummer/leadzanger

De beroemdste drummer annex leadzanger is good ol’ Phil Collins. Bij Petersburg vervult Camiel Muiser die rol. Drumstellen worden per definitie achter in het podium opgesteld, het is wetmatig. Als vanuit die positie de zang komt dan moet de stem eerst over de andere spelers heen en bereikt dan pas het publiek. Natuurlijk, het geluid komt uit de boxen, maar mensen richten hun ogen op de mond waaruit al die teksten komen. Te indirect allemaal als je zo achter je drumstel zit.

KLANKGAT: Wanneer ga je bij je drums weg en ga je alleen nog als zanger optreden?
Camiel Muiser: Misschien … wel … niet, maar ik denk wel dat de drums worden vervangen. Ik ben nu ook met sounddesign bezig en met folie dingen, het maken van geluid met folie papier, kleine dingen. Misschien wordt dat het, een drumset met een paar losse dingen. En dat ik dan sta. Geen drummer meer maar percussionist.

Kabbelende mijmeringen in rock

Petersburg
rock mijmeringen?

De drie volgende nummer zijn Tigers, Carla en Moskow die niet op het album Show staan. Waarschijnlijk ouder werk. In deze fase van het optreden is er nog maar weinig communicatie met het publiek. Camiel bedankt beleefd na elk applaus. Dat is dan ook het enige.

Toch is er sprake van aandacht en oprechte waardering onder de mensen. De single Today met het lieve stemmetje van Camiel en het verstorende gitaarwerk van Boris kan zelfs rekenen op groot enthousiasme.

Deze diashow vereist JavaScript.

Tara is een rustig werkje en kabbelt als een ondiep beekje naar Good, de tweede single van het album. Good is het mijmeren op een lome, warme zomerse namiddag. Petersburg speelt de nummers nu snel achter elkaar. Goat is een Indiepop waarbij de gitaristen het heft in handen nemen.

Nights is een lekkere rock nummer met stevige beats en gitaarlicks die je bijblijven. Vette intro en hitpotentie. Met Kos dat niet op het album Show staat, nadert deze set zijn einde en sluit Petersburg met Forest – wel op Show – zijn optreden in café De Vaart af.

Met de eigenzinnige Camiel Muiser, gitaartovenaar Boris de Klerk en de onontbeerlijke waterdragers Jilles van Kleef en Erik van der Paardt heeft de band Petersburg de juiste ingrediënten in huis om één van de belangrijkste bands van Nederland te worden in het komend decennium.


Bandleden Petersburg:

Camiel Huiser – drums & leadzanger
Boris de Klerk – gitaar & zang
Erik van der Paardt – bas & zang
Jilles van Kleef – gitaar/keys & zang

 

Koalaz

The Koalaz balanceert lekker tussen reggae en rock

Een zeer fijn Popronde optreden en een inspirerend interview

Thornbridge stond om 21:00 uur al lekker vol, toen The Koalaz aan hun eerste nummer van de set begonnen. Reggaeklanken vulden de ruimte met goede vibes en het publiek nam het eerste nummer dan ook goed in ontvangst. Na rustig te hebben begonnen, maakten The Koalaz ook duidelijk dat ze kunnen rocken. Dit was onder andere merkbaar door de opbouwende drumpartijen. Daarna land je als luisteraar weer fijn terug in de rustige reggae groove.

Koalaz
The Koalaz – Popronde

Daan, de zanger/gitarist, weet ook zijn effectpedalen goed in te zetten om hun gewenste sound te creëren. Niet alleen gebruikt hij gitaareffecten, maar ook het effectpedaal voor zang zorgt voor een ruimtelijke beleving. Instrumentaal speelt de band ook lekker in balans. Je hoeft je niet te storen aan iets dat te hard of te zacht staat, en je kan zelfs op twee meter afstand van het drumstel staan zonder oordopjes.

Gitarist Koen pompt er een hele vette gitaarsolo uit op zijn witte stratocaster, waarna de band weer omlaag gaat in tempo. Ze beginnen aan het nummer Paradise Falls die gelijknamig is aan hun debuut EP. Dit nummer komt heel goed uit de verf, eigenlijk net als de rest van de set. Na nog een vette ruimtelijke gitaarsolo, begint de band aan hun laatste nummer.

Koalaz
The Koalaz – Thornbridge

Ze hebben het publiek goed vermaakt, en hun muzikale kunde laten zien. The Koalaz is een band die erg lekker bezig is, en dat vast en zeker zal blijven doen. Ik ging met een deel van de band iets verderop onder een afdakje zitten voor een interview.

Koalaz
Daan Frieling

KLANKGAT: ‘Wie zijn jullie als band?
Daan Frieling: We zijn The Koalaz, en we heten Daan, Daan, Daan en Koen, dus dat is lekker makkelijk. De gitarist heet Koen en de rest heet Daan.

Hoe zijn jullie begonnen met muziek maken?
Ik speelde eigenlijk altijd al hoorn vroeger, zo’n soort grote opgerolde toeter. Toen kwam ik erachter dat je dat niet zo snel aantreft bij een kampvuur. Toen begon ik maar met gitaar en twee maanden later leerde ik Koen kennen. En Daan, jij speelt al wel heel lang bas toch?

Daan van der Sande: Ja, met bas begon ik op de middelbare school. Ik wilde graag in een bandje spelen en bassisten waren schaars. Ik speelde ook wel wat gitaar, omdat mijn pa gitaar speelde.’

Wat is jullie vetste ervaring aan muziek tot nu toe?
Daan Frieling: Ja, eigenlijk dat ik voor het eerst in een samenstelling muziek maakte met een paar jongens, Dat was wel de grootste eye-opener op het muziekgebied. Dat iemand een akkoord speelde, en ik een basnoot, en iemand een drumfill, en dat het allemaal gewoon klopt. En samen spelen met mensen ga ik altijd goed op.

Een tijdje terug hebben we drie nieuwe tracks opgenomen, dat was bij dezelfde producer als waar Lucas Hamming en Jett Rebel hebben opgenomen, en dat was gewoon elke keer tot twee of drie in de nacht opnemen en daar slapen. De laatste dag zelfs tot acht in de morgen. Dat was voor mijn wel gewoon het ziekste tot nu toe denk ik.

Koalaz
Daan van der Sande

Dat was zo waanzinnig leuk om gewoon met zijn allen even helemaal weg van de wereld te zijn, daar te eten, slapen, biertjes drinken, chillen en gewoon lekker muziek maken met elkaar. We zijn ook in het buitenland wezen spelen laatst. Toen waren we in Spanje op een berg aan het spelen met uitzicht op de zee, en door die connectie in muziek staan mensen daar te genieten en bedenk je je ook van ‘Muziek heeft ervoor gezorgd dat we dit nu meemaken en hier staan enzo.

Koalaz
Daan Frieling


De volgende vraag sluit daar dan misschien wel op aan: In hoeverre leven jullie een droom?
Daan Frieling: Ik denk dat dat per persoon verschilt, ook over hoe groot je droomt bijvoorbeeld.

Koen Bierens: Ja daar hadden we het laatst toevallig nog over, dat we dat onszelf die vraag vaker mogen stellen. Want je bent natuurlijk altijd met de toekomst bezig, we hebben een plan voor een jaar, een plan voor drie jaar, en we zijn ook een bedrijf natuurlijk. Daarom zijn we altijd heel gefocust, meteen na elke show ook, van wat kon er beter en waar kunnen we aan werken. Daardoor vergeet je soms dat het al heel erg sick is wat je al gedaan hebt, en toen wij veertien waren droomden we eigenlijk echt wel van wat we doen zeg maar. En ook dikke shoutout naar jullie, want we komen hier op plekken waar we normaal nooit zouden komen en dan staan er boys in het publiek die onze shit kennen, en dat is echt super vet. Het is wel goed om stil te staan bij wat je hebt, voor je het weet is het voorbij en heb je er niet van genoten.

Koalaz
Reggae & rock

Waar komt jullie naam eigenlijk vandaan?
Daan Frieling: Eerst hadden we een bandje Funky Pie, maar we waren helemaal niet funky. En ook geen taart haha.’ We hadden dus al wat andere bandnamen liggen, één daarvan was The Koalaz.
Toen die band uit elkaar ging, en anderen erbij kwamen gingen we over die naam filosoferen.
Want ik ben ervan overtuigd dat elk dier in het dierenrijk er wel met een reden is. Bijen maken honing, spinnen eten vliegen op, alles heeft een reden weet je wel. Maar koala’s zitten in een boom, eten eucalyptus, zijn fucking space, en doen niks. Je weet niet wat ze doen en dat spreekt me aan.

Koen Bierens: Maar wat hij zegt is echt waar, koala’s drinken zelfs niet, ze eten echt alleen maar eucalyptus en daar worden ze een soort dronken van. En koala’s zijn ook één van de weinige dieren die geen natuurlijke vijanden heeft.
Zo staan we ook echt in de muziek, we willen ook geen vijanden maken weet je wel, gewoon echt alleen maar matties. Je moet samen die avond bouwen, en niet tegen elkaar opboksen van wij zijn de betere band. Dus daarom: heb schijt aan al die bandwedstrijden. Je kan die shit niet vergelijken, het gaat om samen die avond bouwen, samen een vibe neerzetten en dat is het.

Koalaz
Koen Bierens

Wat zijn bands of artiesten binnen Nederland waar jullie nog erg naar opkijken?
Daan Frieling: Ja ik weet gewoon dat er heel veel bands zijn vergelijkbaar met ons weet je wel. Zeker nu met Popronde zijn er veel bands die lekker bezig zijn en waar ik ook echt vertrouwen in heb, zoals bijvoorbeeld Beerbottle Chopsticks en PsySo. Thaïti is ook echt vet. Verder Roots Reggae is wel echt heel erg sick, dat moet je checken. De Staat ga ik ook goed op. Die zie ik wel als één van de weinige Nederlandse bands die écht aan de top staan. En ze maken hele andere shit die je nergens anders hoort.’

‘Ik krijg echt wel het meeste energie en inspiratie ook van bands net zo ver als ons, of ietsje verder, en gewoon mensen om ons heen. Ik ben altijd aan het checken van ‘yo wat doen zij en waar zijn zij mee bezig? enzo.’

Koalaz
Daan Krijger

Willen jullie zelf nog een laatste ding kwijt aan lezers van dit artikel?
Daan Frieling: Probeer gewoon naar veel live-muziek te gaan, gewoon kleine shit man, want dáar gebeurt het als je echte leipe shit wil zien.. kleine shit die gewoon écht leip is.

Koen Bierens: Ja man dat vind ik ook echt. En dan misschien nog als tip naar bandjes die nu aan het beginnen zijn: Wat ik zelf altijd fucking leuk en belangrijk vind aan muziek is de teksten man. Daar heb ik altijd heel veel respect voor als bands teksten schrijven die inspirerend zijn en waar mensen iets uit kunnen halen. En ook waar mensen nog steeds na het duizend keer geluisterd te hebben, de diepe laag eruit kunnen halen.

Daan Frieling: Het is een beetje cliché misschien, maar maak gewoon de shit die je echt leip vindt. Ga niet muziek maken voor andere mensen wat zij leuk vinden, maar maak gewoon de shit waarvan jij denkt: ‘Ja dit is vet.

Koen Bierens: En wees ook niet bang als band dat als je iets hebt uitgebracht, en mensen je misschien daarom kennen, dat je dan niks anders zou kunnen doen. Doe dat niet, blijf gewoon dat wat jij vet en inspirerend vind doen. Als voorbeeld the Beatles, geen track die je luistert is hetzelfde weet je wel, omdat die shit is ontwikkeld en is veranderd en elk album is anders. Blijf ook altijd voor jezelf schrijven, nooit voor fans. Zij komen voor jou, zij komen niet voor wat jij denkt dat zij willen horen. Dat moeten fans ook niet vergeten.


The Koalaz

Daan Frieling – Singer and guitarist
Koen Bierens – Lead Guitarist
Daan van der Sande – Bass Player
Daan Krijger – Drummer

Tijdlijnfoto’s Daan Krijger en Koen Bierens uit Facebook The Koalaz en Koen Bierens