Rutger Wammes zet zich met Rock’N Kids en Stichting Tesselschade in voor jongeren door hen de kans te bieden muziek te maken. Rutger richtte de stichting circa zes jaar geleden op uit noodzaak, nadat hun repetitiepand aan de Tesselschadestraat werd verkocht. Gedreven door zijn ervaring in de skatewereld biedt hij jongeren die op straat hangen een positief alternatief: in zijn studio kunnen ze experimenteren met instrumenten zoals gitaar en drums. Op deze manier biedt hij hen een veilige plek en een zinvolle tijdsbesteding.
Rock’N Kids Weekend
“Toen we die jongeren erbij kregen, dacht ik: we moeten echt iets concreets gaan doen voor deze groep. De stichting bestond wel, maar er gebeurde nog weinig. Deze kids wilden muziek maken en ik was al wekenlang dagelijks met hen bezig. Toen dacht ik: we gaan dit gewoon starten. Ik heb in de groepsapp van de stichting gezegd: jongens, we leggen allemaal wat geld bij elkaar. Ik maak een programma en we gaan dit doen. Zo is Rock’N Kids Weekend ontstaan.”
Rutger Wammes
Aan het woord is Rutger Wammes, de zeer gedreven muzikant én mentor die jongeren van de straat wil houden. Ik sprak met hem op de nieuwe locatie van Stichting Tesselschade aan de Bilderdijkstraat.
Rutger: Het idee is dat drie kinderen of jongeren een volledig muziekweekend krijgen. Op vrijdagavond is er een introductie: ze komen binnen, kunnen jammen en maken kennis met het pand. Op zaterdag kunnen ze er al vanaf de ochtend zijn, bijvoorbeeld om samen te ontbijten. Overdag eten ze hier, en om één uur beginnen de lessen.
Ze krijgen les op het instrument dat ze willen leren, zoals basgitaar, zang, gitaar of drums. Om een voorbeeld te geven: een jongere komt om één uur bij mij voor een drumles tot twee uur. Daarna heeft hij een kwartier pauze, en vervolgens krijgt hij van een andere drummer nog een uur les. Zo krijgen alle kinderen gedurende de dag les van verschillende muzikanten.
De lessen lopen van één tot zes uur. ’s Avonds is er samen eten, vaak een barbecue. Op zaterdagavond laat ik bij voorkeur ook de bands spelen van wie de jongeren les hebben gehad, zodat ze kunnen zien: dit zijn de mensen die hier lesgeven, dit kunnen zij, en dit gebeurt er in het pand.
Zondag verloopt ongeveer hetzelfde. Aan het einde van de dag is er een presentatie. Dan laten de jongeren zien wat ze dat weekend hebben geleerd. Dat varieert van jongeren die al in een band zitten en een paar nummers spelen, tot jongeren die samen één nummer jammen of bepaalde technieken laten horen die ze hebben opgepikt.
Is het de bedoeling dat diezelfde programmering hier op deze nieuwe locatie gaat plaatsvinden?
Ja, daar ben ik op dit moment zeker mee bezig. Al is het nu wel wat ingewikkelder geworden. Toen we begonnen waren de jongeren heel jong: twaalf, dertien, veertien jaar, sommigen zelfs acht of tien. Die groep is inmiddels ouder geworden. De jongsten zijn nu rond de twaalf, en sommigen spelen inmiddels op grote podia. Een paar van hen – de jongens van No Way – worden bijvoorbeeld gevraagd voor evenementen als de Zwarte Cross.
No Way oefenruimte
En die hebben ook les gehad in het voormalige pand?
Ja, die hebben allemaal daar hun lessen gehad. Dus ja, we zijn zeker op zoek naar nieuwe jongeren, maar als de oudere ook willen blijven meedoen, dan zijn ze meer dan welkom. Muziek leer je nooit uit. Je kunt er altijd beter in worden, altijd in blijven groeien.
Als ik jongeren hierheen haal, wil ik dat ze er echt iets aan hebben. Dat ze merken dat ze vooruitgaan en niet alleen hier rondhangen. Het doel is dat ze hun energie hier kwijt kunnen, op een positieve manier, in plaats van op straat. Ik heb sommigen van hen gewoon een plek gegeven waar ze welkom zijn en kunnen blijven ontwikkelen.
Stichting Tesselschade, die voorheen haar basis had in de Bossche Tesselschadestraat, is tegenwoordig gevestigd aan de Bilderdijkstraat. Achter de schermen wordt daar gewerkt aan een helder doel: het realiseren van een blijvende locatie in ’s-Hertogenbosch voor de huisvesting van repetitieruimtes. Hiermee streeft de stichting naar een stabiel fundament voor de lokale muziekscene, zodat creatief talent in de stad altijd een plek heeft om zich te ontwikkelen en voor te bereiden op het podium.
Stichting Tesselschade
een van de repetitieruimtes
Het belang van een vaste creatieve basis Een bloeiende lokale muziekscene leunt op meer dan alleen podia; het begint bij de beschikbaarheid van kwalitatieve en betaalbare werkruimte. Permanente repetitiefaciliteiten vormen het fundament waarop bands en artiesten kunnen experimenteren en groeien. Door deze ruimtes in eigen stad te waarborgen, wordt voorkomen dat talent uitwijkt naar omliggende regio’s en blijft de artistieke dynamiek binnen de Bossche stadsgrenzen behouden. Een vaste locatie voor Stichting Tesselschade betekent een investering in de culturele toekomst van ’s-Hertogenbosch.
Ik sprak met een aantal bestuursleden van de Stichting Tesselschade. Dat zijn Mark van Noort – voorzitter en docent, Maarten Jansen – lid en docent en Rutger Wammes – lid, docent en event organisator. Met Rutger heb ik een interview over Rock’N Kids. Dat interview staat in deel II van het interview Stichting Tesselschade.
Mark van Noort en Maarten Jansen
Mark van Noort: De stichting is ongeveer twee jaar geleden opgericht. Daarna zijn we een traject ingegaan richting nieuwe huisvesting. Judith Hendrickx (van politieke partij Bossche Groenen, red.) heeft daarin een belangrijke rol gespeeld. Zij heeft voor ons de deur naar de gemeente weten open te zetten en ons in contact gebracht met de juiste mensen.
Maarten Jansen: Dat was Hidde Roording van de gemeente. Mark: Ja, hij werd uiteindelijk onze contactpersoon. Via hem hebben we het hele traject kunnen doorlopen en deze locatie weten te regelen. Maarten: Hij werkt bij Sociaal Maatschappelijk Vastgoed (gemeente ‘s-Hertogenbosch, red.). Zij beheren gemeentelijke panden en kijken bijvoorbeeld voor verenigingen en culturele instellingen waar ruimte beschikbaar is of kan worden vrijgemaakt.
KLANKGAT: Wanneer kregen jullie deze locatie toegewezen?
Maarten: Dat was vorig jaar, in juli, tijdens de zomervakantie. Toen zijn we gestart met de eerste verbouwing. Mark: Vanaf de kerstvakantie zijn we met z’n allen echt volop aan de slag gegaan. Sindsdien zijn we continu bezig geweest met verbouwen. Dat was behoorlijk veel werk. Gelukkig hebben bijna alle mensen die hier muziek maken meegeholpen, of wilden ze helpen. Met alleen de zes mensen van het stichtingsbestuur hadden we dit nooit gered. Het is echt een gezamenlijke inspanning geweest.
oefening baart kunst
Wat zijn de afspraken die jullie met de gemeente hebben gemaakt?
Maarten: In principe is er een vastgoedbeheerder die het pand in beheer heeft. Wij huren het pand als stichting via die beheerder. Wij mogen hier nog iets meer dan vier jaar blijven. Dat is de termijn die is vastgesteld, omdat dit gebied in de toekomst herontwikkeld gaat worden. Verder hebben wij het pand zelf in beheer. We kunnen zelf bepalen wat er in het pand gebeurt en we mogen het pand in principe volledig gebruiken.
Maar vier jaar, is dat niet te kort?
Ja, dat is eigenlijk te kort. Daarom hebben we het in de gesprekken met de gemeente ook al vrij snel gehad over het zoeken naar een vervolglocatie, direct na die periode van vier jaar. Vier jaar is echt kort. Je ziet bijvoorbeeld in Utrecht De Basis (dB’s); die zijn ook jarenlang bezig geweest, zoiets moet groeien. Zij zitten nu in een nieuwe locatie, dat is allemaal heel mooi geregeld. Wij hopen ook zoiets voor elkaar te kunnen krijgen.
Beschouw je dit pand nu als een soort pilot?
Ja, iedereen repeteert hier natuurlijk wel op vaste basis, dus helemaal tijdelijk voelt het niet. Maar ik zie het wel als een pilot, met de hoop dat het daarna nog verder kan groeien.
Groeien in welke zin?
Niet zozeer groter qua formaat, maar meer in wat er gebeurt. Misschien dat we op termijn iets meer open kunnen zijn naar mensen van buitenaf. Wellicht dat we af en toe kleine concerten kunnen organiseren. Maar dat is echt toekomstmuziek. Voor nu is het al fantastisch dat we dit met z’n allen voor elkaar hebben gekregen. Alleen hoop ik wel dat er na die vier jaar een vervolg op komt.
repeteren op vaste basis
Wat zijn op korte termijn de vervolgstappen?
We zijn in ieder geval heel blij dat we hier nu zitten. De volgende stap is dat we met z’n allen om tafel gaan: met de mensen van het pand bekijken wat we naast alleen repeteren nog meer kunnen doen. We willen bijvoorbeeld weer iets van optredens organiseren, misschien eerst intern, zoals een bandavond, zodat we ook van elkaar zien wat iedereen doet. Maar eerlijk gezegd hebben we daar nog niet echt de tijd voor gehad om dat goed samen uit te werken.
De naam NAUSYQA is geïnspireerd op de animatiefilm Nausicaä of the Valley of the Wind van Hayao Miyazaki. De band bestaat uit muzikanten uit Nederland, Portugal, Italië en Spanje met Miguel Valente op saxofoon, Antonio Moreno op trompet en synthesizer, Jelle Willems op piano, Richard Nacinelli op basgitaar en Pedro Nobre op drums.
NAUSYQA
NAUSYQA – PULS jazzconcerten
De band gaat binnenkort haar derde album opnemen en is blijkbaar in een hele productieve flow. Pianist Jelle Willems vertelt daarover:
“We zijn nu bezig met een derde plaat. Over die derde plaat is nog niet veel bekend, maar het idee is dat we dan gaan werken met gastmuzikanten. We wilden eigenlijk geen derde plaat maken, omdat de twee eerste albums zo kort na elkaar uitkwamen. We dachten, laten we vooral de tijd nemen. Maar elke woensdagochtend, sinds de zomer, spraken we af om muziek te schrijven en te maken. We kwamen na een paar maanden achter dat we zoveel nieuw materiaal hadden, dat we dachten: we nemen een nieuw album op en waarom ook niet?”
Miguel Valente
Antonio Moreno
Jelle Willems
Richard Nacinelli
Pedro Nobre
NAUSYQA opent met TEXTURES-TRAP, een nieuw nummer want het staat niet vermeld op de twee albums NAUSYQA en PUNQ. De nummers DOLDRUMS, SEX SONG, VERDIGRIS en HEADBANGER zijn ook nieuw en zo krijgt het publiek in de Clubzaal van de Verkadefabriek de nodige primeurs. De reacties op al dat nieuws zijn zeer enthousiast.
De muziek van NAUSYQA voelt vooral aan als de soundtrack van een film die zich in een grote, drukke stad afspeelt. Het ene moment is het heel rustig en dromerig, het volgende moment barst het los met veel energie en kracht. Dat dromerige wordt het fraaist bereikt als saxofonist Miguel Valente het publiek vraagt om mee te doen door zacht aaah te fluisteren alsof je langzaam in- en uitademt.
mondiaal gericht
Soms is het synthpop uit de jaren 70 en 80, dan weer harde bebop (sax) dan weer symfonische ambient zoals van The Orb om weer over te gaan in melodische harmonieën. NAUSYQA is daarom een echte band van deze tijd, mondiaal gericht en ontvankelijk voor allerlei invloeden en stromingen.
Op dit moment toert de band door de Baltische staat Litouwen en gaat daar op masterclass bij een muziekacademie.
Setlist: TEXTURES-TRAP, QUTE QARS, TWO WEEQS, DOLDRUMS, PARTNER, SEX SONG, VERDIGRIS, RED SUN, VOYAGER, VALIANT
Het Bossche label Dead Mind Records bestaat 25 jaar en om dat te vieren organiseerde het op zaterdag 18 oktober in de Willem Twee Toonzaal het Dead Mind Festival. Aan bod kwamen acts die representatief zijn voor dit label en die zich richten op de uitgebreide aspecten en dimensies van elektronisch gestuurde muziek.
Dead Mind Records
Johnny van de Koolwijk
Vooraf aan het festival heb ik een gesprek met Johnny van de Koolwijk, stichter en chef van Dead Mind Records. Hij is al 25 jaar bezig als hobbyist met zijn platenlabel waarmee hij experimentele muziek uitbrengt van Nederlandse artiesten, archiefopnames maar ook van hedendaagse artiesten.
Ik vroeg hem waarom zijn platenlabel zo’n duistere naam draagt. “Die naam is ooit gekozen, heeft eigenlijk niet veel betekenis en ik vond het toen mooi klinken.”
De doelstelling van Dead Mind Records is om muziek die in de vergetelheid is geraakt, opnieuw te publiceren en dan met name van Nederlandse artiesten. Bijvoorbeeld van artiesten zoals Enno Velthuys die in de jaren ’80 cassettes maakte. Daarvan zijn nu elpee uitgaves gemaakt. En zo van nog meer artiesten zoals projecten van kunstenaar Willem de Ridder.
Daarnaast experimentele muziek met een relatie tot kunst en waarin kunst en muziek elkaar overlappen. Daar proberen we wat meer aandacht aan te schenken. Het is voor een klein publiek en ik publiceer die platen. De oplages zijn zo tussen de 200 en 700 stuks en gaan naar vaste liefhebbers, platenzaken en distributeurs die dat inkopen. Voor een klein publiek dus en die gaan naar Japan, Amerika.
N.E.R.F.
N.E.R.F.
N.E.R.F.
Samen met Peter Zincken vormt Johnny van de Koolwijk het samenwerkingsproject N.E.R.F. en zij openen het Dead Mind Festival. Ik vroeg Johnny of er geluidsmateriaal bij zit dat voor films of documentaires gebruikt wordt. “De muziek van Enno Velthuys die is vrij filmisch. Daar hebben we inderdaad twee keer aanvragen voor gehad voor een film.” In het stuk dat N.E.R.F. speelt, zitten delen bij die zeer filmisch van karakter zijn.
Red Brut is de artiestennaam van Marijn Verbiesen en zij heeft de cassette als geluids- en muziekdrager omarmd. Het knippen en plakken in tapes vindt ze erg leuk. Ze heeft inmiddels drie albums uitgebracht: On Bare Ground (2024), Cloaked Travels (2020) en Red Brut (2018).
De verlichting in De Toonzaal gaat uit en achter op het podium draait op een groot scherm een onaardse wolkenmassa voortdurend rond. Verbiesen staat achter haar instrumentarium en een groot aantal geëtaleerde cassettebandjes. De sounds wisselen van aard en toon, dan dreigend dan lichtvoetig. In het tweede deel van haar act stapt ze uit haar spelpositie en fysiek verbonden aan de electronica brengt ze geluiden voort bij elke lichaamsbeweging, een buiging of het strekken van haar armen. Fascinerend en een sterke performance.
Kapotte Muziek dat zijn Frans de Waard, Peter Duimelinks en Roel Meelkop. Dit muzikale project is actief sinds 1984 en is een van de meest internationaal bekende improvisatie- en experimentele projecten uit Nederland. Naast elektronica maakt het trio volop gebruik van andere materialen zoals hout, plastic, ijzeren schalen met gekleurde ‘knikkers’, etc. De tafel waaraan zij zitten is bedekt met allerlei voorwerpen, een wirwar aan kabels en pluggen. De liefhebbers van Kapotte Muziek – het is volle bak in de Toonzaal – reageren enthousiast.
Kapotte Muziek
Hessel Veldman aka Y Create
Hessel Veldman begon al in zijn tienerjaren op zoek naar ‘ongemakkelijke’ muziek. Het was daarom bijna onvermijdelijk dat hij cultfiguur Willem de Ridder op zijn weg zou treffen. Toch is deze act die op mij overkomt als de meest harmonieuze. De klanken en het dromerige van zijn spel krijgen vat op mijn gemoedsrust, wiegt mij bijna in slaap. “Dat is ook de bedoeling,” zei hij mij na afloop.
Hessel Veldman
Na de act van Hessel Veldman was een pauze van een uur ingepland. Het Dead Mind Festival begon al om 16:00 uur. In de tweede set treden Alice Kemp, Truus de Groot, Ricardo Mazza en Organ of Corti op.
aLice kEmp
aLice kEmp komt uit Devon, UK. Met haar optredens reist zij wereldwijd vele podia af. Het is heel bijzonder dat Dead Mind Records haar heeft kunnen strikken voor dit festival. Het is een act die zich in bijna volslagen duisternis afspeelt. De enige verlichting in de zaal is een rode lamp op de tafel waar zij haar apparatuur heeft opgesteld.
aLice kEmp
Het begin van de act is meer dan minimaal, een tik of een klop gevolgd door een kort ratelend geluid dat nog een tijdlang zal aanhouden. De duisternis en de rode lamp stimuleren de concentratie curve in hoge mate. Het is muisstil in de zaal. Het minimalisme wordt geleidelijk overstemd door een stem die zo zwaar is bewerkt dat ie nog maar weinig menselijks heeft. Het lijkt alsof die ‘stem’ uit de krochten van het ondermaanse komt, het is bijna diabolisch te noemen. Net als Red Brut gebruikt Kemp haar lichaam als muziekinstrument. Een ovatie is haar deel na afloop van haar optreden.
elektroakoestische geluiden
Truus de Groot
Heel anders van aard, opzet en impact is de volgende act, die van Truus de Groot. Zij gebruikt het grote scherm als een doorlopende powerpoint met foto’s die lijken gemaakt uit de jaren ’30 van de vorige eeuw. De beat die zij hanteert is aanstekelijk, een happy sound.
Truus de Groot
Dance en electro krijgen door Truus een plek op dit festival. Het valt niet helemaal in goede aard bij sommige diehards, maar bij anderen zag ik de hoofden mee bewegen op haar beats. Na Truus de Groot besluit ik te vertrekken. De twee overblijvende acts Organ of Corti en Ricardo Mazza laat ik voor wat ze zijn. Mijn hoofd is vol.
Ricardo Zarra en Organ of Corti
Dead Mind Records heeft een prachtig programma samengesteld. Een bescheiden oplage voor een klein publiek, zei Johnny van de Koolwijk, maar met zeer bijzondere muziek die gekoesterd moet worden.
Dirty Vistas houdt de release party van hun debuut EP Popular Music Of Yesteryear (VIAVIA Records, 2025) op het podium van Bossche Brouwers. Als support act van deze Bossche band hebben ze geestverwant Jack Hippo ingeroepen. Er wordt van beide bands een liveshow met het nodige vuurwerk verwacht.
Popular Music Of Yesteryear
Popular Music Of Yesteryear
De EP Popular Music Of Yesteryear telt vijf nummers die allemaal door Dirty Vistas zijn geschreven. De EP is uitgebracht door VIAVIA Records, een elektronisch platenlabel en evenementenorganisator gevestigd in Den Bosch. Het label is ‘gespecialiseerd in het samenstellen van uitzonderlijke sounds die house, trance en techno combineren en zo unieke en meeslepende ervaringen creëren voor muziekliefhebbers‘.
In die samenvatting van VIAVIA Records herken ik deels de sound van Dirty Vistas. Het eerste nummer van de EP Enron Pyramide Scheme is een onorthodoxe rock nummer dat uitmondt in een obscure reclame boodschap om je netwerk te vergroten. Het tweede – instrumentale – nummer draagt de naam Refugue in G. Het begint en eindigt als een klassiek modern nummer met een stevig middenstuk.
Het titelnummer Popular Music Of Yesteryear is een mix van progressieve rock en hectische soundscapes en live komt het nummer pas echt tot zijn recht. Dan is het volgende nummer Dreaming Of Papua met zijn opeenvolgende flarden van mysterieuze klanken en donkere stemmen eerder de tegenpool van het titelnummer. Zeer boeiend stuk, heel visueel.
Sjeng Muermans
Tim Ewalts
Jan van Oudheusden
Bij het begin van het laatste nummer Two Steps moet ik meteen aan de Britse band Supertramp denken die in de jaren 70 furore maakten met hun hits. Music of yesteryear, muziek van vervlogen tijden. Two Steps heeft de potentie om een hit te worden of is dat vloeken in de kerk?
Met deze EP laat Dirty Vistas duidelijk zien waar ze voor staan of zoals Tim Ewalts er zelf over zegt: “een eclectische geluidscollage, het is all over the place, een samenvatting van een jaar of twee muziek maken, van niks tot dit.”
De EP Popular Music Of Yesteryear is niet makkelijk te doorgronden. Het vergt enige moeite; na een paar keer beluisteren neemt je waardering alleen maar toe. Dirty Vistas dat zijn Jan van Oudheusden (drums), Tim Ewalts (gitaar) en Sjeng Muermans (vocalen, toetsen).
Jack Hippo
Jack Hippo
Liam Gruijters alias Jack Hippo opent de avond van deze release party. Jack Hippo lijkt in eerste instantie nogal naïeve muziek te maken, kinderlijk eenvoudig bijna maar schijn bedriegt. Opmerkelijk is de inbreng van een klarinet die zorgt voor een idyllische toon, een baken van herderlijke rust.
Liam Gruijters op de drums stuurt zijn bandgenoten precies dáár naar toe waar híj́ het wil hebben. De band speelt bepaalde ritmes die uniek zijn qua opbouw en intensiteit. Dat laatste zie je niet terug in de zang van Jack Hippo die amper te horen is en monotoon klinkt. Dat is geen onmacht maar een bewuste keuze.
Oorspronkelijk opgezet als jam-sessie initiatief is Jamkade in drie jaar tijd uitgegroeid tot een community van meer dan 260 muzikanten. “Er zit zoveel talent op hun zolderkamer, met Jamkade willen we ze allemaal op een podium zetten,” zegt bestuurslid Jeroen Heessels.
En in het verlengde daarvan blijkt dat heel veel van die muzikanten ook zelf liedjes schrijven én de ambitie hebben om daar misschien wel professioneel aan de gang te gaan. Maar dat de stap naar een studio best groot is.
“En wij zijn in een positie om hen daar bij te helpen,” vult Heessels verder aan. En dat heeft ons samengebracht met Studio Recbaar van Frans de Visser en samen hebben wij de stap genomen om Jamkade: Studio Challenge te beginnen. Waarbij we hebben gezegd schrijf je in, in oktober vorig jaar.
Jamkade
Na afloop van de releaseparty van Jamkade Studio Challenge op vrijdag 21 februari in World Skate Center aan de Tramkade sprak ik met Jeroen Heessels en Max Somers, beiden bestuursleden van Jamkade.
Jeroen Heessels
Max Somers
KLANKGAT: Hoe is het allemaal zo tot stand gekomen, deze Jamkade: Studio Challenge?
Jeroen Heessels: In november hebben we van de 25 inschrijvingen vijf songwriters met een liedje gekozen. Die hebben dus een studio ervaring gewonnen, inclusief een professionele studio opname. En die zijn gaan repeteren samen met de overige inschrijvers. Er is er één afgevallen, dus nu zijn het er vier.
Max Somers: De afgelopen maanden hebben ze met z’n allen aan de hand van een demo van de inzender een liedje uitgewerkt en zijn ze gaan repeteren. Ze zijn vervolgens de studio ingedoken bij Studio Recbaar. Daar hebben ze een afgemixt nummer gemaakt met hulp van Frans.
Frans de Visser – Bossche Band Battle in 2018
Wie is Frans?
Max: Frans de Visser is van Studio Recbaar, initiatiefnemer en eigenaar. Hij is muziekproducer en werkt graag met beginnende muzikanten.
Hoe ligt de verhouding dan met die studio en jullie?
Jeroen: Frans heeft ons benaderd, omdat hij iets wilde in het spoor van de Bossche Band Battle, een project dat hij al eerder heeft opgezet. Hij zei: ik wil muzikanten graag een kans geven zich te profileren, ervaring op te doen en zo weer te groeien, maar ik zocht een platform om daar een event, een soort van gebeuren om heen te bouwen. En daar zijn wíj́ dan samen in opgetrokken.
Als ik het goed begrijp is het eigenlijk een soort try-out voor mensen die studiomuzikant willen worden, daar hun werk van willen maken.
Max: Ja, onder andere. Het is een ervaring voor amateurs om een echte studio experience op te doen.
Jeroen: Studiomuzikant is niet per se het doel. Het doel is dat deze mensen aan het einde van het traject een professioneel opgenomen eigen nummer hebben. Wat eventueel een start kan zijn voor hun carrière. Deze stap zouden ze uit zichzelf niet snel zetten. Maar we hebben ze net dat zetje gegeven dat die songwriters in de studio duiken met hun eigen nummer. En eruit komen met een opgenomen nummer.
Dat lijkt me nogal kostbaar. Hoe is dat gefinancierd?
Jeroen: Wij hebben een subsidieaanvraag gedaan bij de gemeente als Jamkade zijnde en daar waren meerdere projecten onderdeel van. Studio Challenge was één van die projecten en de gemeente heeft die subsidie toegekend. Van daar uit hebben wij samen met Studio Recbaar kunnen werken. Dat is overigens heel veel vrijwillige inzet en Studio Recbaar heeft ook veel uren gesponsord.
Wie waren de songwriters en met welke nummers hebben ze deelgenomen?
Max: Daphne Vermeer met W(ondering Mind), Vincent Roes met Klootzak, Martijnvan Dijk met The Other Side of Intimacy en Robert Roose met Maybe You Need More. Diverse deelnemende artiesten hebben plannen om in de toekomst verder te gaan in de muziek.
Daphne Vermeer
Vincent Roes
Martijn van Dijk
Robert Roose
Is er nog kans dat ze op Spotify of andere streaming terecht komen?
Jeroen: Dat is aan de muzikanten zelf. Wij hebben een traject gefaciliteerd. De muzikanten hebben nu een professioneel bestand van hun nummer . En ik neem aan dat zij, als ze daarin verder willen, dat gaan uitdragen op Spotify. Misschien gaan ze optreden en wie weet wat er dan van hun carrière komt?
Laatste vraag. Is dit eenmalig of gaat er een vervolg komen?
Max: Ja, als het aan ons ligt denk ik dat we het wel nog een keer gaan doen. Terugkijkend naar vanavond denk ik dat er ook wel reden voor is. Ja.
Best Kept Secret (BKS) werkt voor de eerste keer samen met Willem Twee, Den Bosch onder de noemer BKS-Club x Willem Twee. Willem Twee muziek en beeldende kunst heeft de koppeling al enige jaren gemaakt. De samenwerking die beide organisaties nu aangaan, lijkt een natuurlijke en bijna vanzelfsprekend gevolg. Aan het woord is festivaldirecteur Maurits Westerik van BKS.
Best Kept Secret
Vera Meulendijks
Elsemarijn Bruys
The Blobs
KLANKGAT: Wat doet Best Kept Secret hier in Willem Twee, Den Bosch?
Maurits Westerik: Ik ben festivaldirecteur van Best Kept Secret dat zich al jaren afspeelt in Hilvarenbeek, De Beekse Bergen, een driedaags festival met 25.000 bezoekers elke dag. Muzikaal gaat dat alle kanten op met 80 à 120 bands geprogrammeerd over drie dagen. Maar de laatste jaren hebben we ook Best Kept Secret Culture waarin we ons steeds meer ontwikkelen met cultuur en kunsten.
Maurits Westerik
Dat zien we nu hier in Willem Twee?
Ja. Voor het eerst gaan wij een samenwerking aan met Willem Twee, omdat we graag willen proberen om het festival ook een keer binnen te houden. Ik ben hier ooit als muzikant heel veel geweest. Ik speelde met een bandje heel graag hier op het poppodium. En zo kende ik Ivo Cooymans, de programmeur en samen met Linda Köke, de kunstcurator, hadden we het idee geopperd hoe het zou zijn als we een hele avond vullen met een soort music-food & culture.
Is het de bedoeling dat Best Kept Secret ook andere steden aandoet zoals Breda, Tilburg, Eindhoven?
Tot op heden niet. We hebben wel een dansavond gehad in Club Smederij in Tilburg en op 27 februari een neo-klassieke avond in De Pont, ook in Tilburg. Dit is de eerste keer dat we met Willem Twee werken, maar we willen eigenlijk het allerliefst jaarlijks laten terugkomen. Omdat het begonnen is met het idee dat we van buiten naar binnen gaan als festival-mensen, als festivalorganisatie.
Is dat niet te weinig, een keer per jaar?
Ja zeker, ik zou het wel graag meer en vaker willen, maar we moeten een keer beginnen en dan kijken hoe het nu gaat. En als we volgende week het gevoel hebben nou dit kan vaker dan willen we dat graag doen.
Muziek
Bezoekers krijgen deze avond een zeer gevarieerde schotel van muziek en kunsten aangeboden en kunnen vrijuit struinen door het monumentale fabriekspand in een one-day infinity. Maar hoe je het wendt of keert, de meeste bezoekers komen toch echt voor de muziek.
Mood Bored
Mood Bored
De driekoppige band Mood Bored opent de avond in de Kleine Zaal. Twee leden van de band heb ik al mogen meemaken in mei vorig jaar toen de Vlaming Daan Stuyven optrad in Willem Twee. Myrthe Driesenaar op bas en zang en neef Daan Stuyven waren toen support act samen met een andere familielid, Born Stuyven.
Het is altijd moeilijk om af te trappen, bij welk event dan ook. Myrthe is nogal onvast in haar zang en de band heeft moeite om het tempo vast te houden. Gelukkig stroomt de Kleine Zaal snel vol en wordt elk nummer getrakteerd op groot enthousiasme. Het trio raakt goed op stoom en aan het eind van de set is een welverdiend daverend applaus hun beloning.
Myrthe Driesenaar
Fit-band
Deze zeer explosieve band uit Utrecht staat niet op de (officiële) setlist van Best Kept Secret en is dus een goed bewaard geheim. Wat een energie, punk met synth en het doet me goed dat de frontman zich helemaal in het zweet draait en als een wervelwind over het podium van de Grote Zaal raast. Uiteindelijk noopt overhitte hem zijn bovenkleding uit te doen. Dat hoort bij zo’n act. Een Jim Morrison in de dop, nu nog een leren broek aantrekken. Het klinkt niet altijd goed maar is wel lekker gruizig.
Fit-band
Future Husband
Future Husband was in oktober nog te zien in Plein79 bij Popronde Den Bosch. Adura Sulaiman trekt in de Kleine Zaal van Willem Twee ook weer alle aandacht naar zich toe. Zij speelt bas – het valt op dat veel vrouwen tegenwoordig de bas bespelen – en heeft een mooie stem wat past bij deze soulvolle, funky, disco indiepopband die klaar staat voor de sprong naar een groter publiek.
Future Husband
Babs
De tweede band die uit de hoge hoed van Best Kept Secret tevoorschijn komt, is Babs. De pop-rapper uit Leiden kan rekenen op veel volgers op haar sociale media. En ook deze avond in de Grote Zaal maakt zij haar naam&faam waar. Het gaat ‘r makkelijk af, want haar fans kennen alle liedjes uit hun hoofd en zingen/rappen volop mee. Babs combineert maatschappelijke en actuele rapteksten met dansbare popbeats.
Babs – dansbare popbeats
Library Card
De laatste act van Best Kept Secret komt uit Rotterdam. De band rockt er stevig op los maar de zang van Lot van Teylingen raakt ondergesneeuwd. Het is meer spoken word en dat in combinatie met rock gaat een beetje aan mij voorbij. De teksten zijn slecht of niet hoorbaar. De bezoekers in de Grote Zaal daarentegen gaan lekker helemaal los op de punkrock.
Lot van Teylingen – Library Card
Kunst
Elsemarijn Bruys
inflatable
Elsemarijn Bruys maakte in 2024 de enorme sculptuur Knaldrang, dat tot acht meter hoog over de bezoekers van Best Kept Secret uitkeek. Bij BKS-Club x Willem Twee heeft ze een soortgelijke inflatable gemaakt. Dat is een opblaasbare sculptuur die in allerlei groottes, kleuren en vormen door Elsemarijn worden gemaakt. In de Kunstruimte van Willem Twee heeft de inflatable de vorm van een doorgang.
Vera Meulendijks
Vera Meulendijks
In Vera’s nieuwe installatie Voor niets gaat de zon op bij Best Kept Secret Club x Willem Twee creëert Vera Meulendijks een ervaring waarin de grenzen tussen natuur en kunstmatigheid vervagen.
Meulendijks onderzoekt in haar werk de overgang van natuur naar kunstmatigheid en speelt met de spanning tussen deze werelden. Wat we als natuur beschouwen, is vaak doordrongen van menselijke invloed. En datgene dat geheel kunstmatig lijkt, draagt elementen van de natuur in zich.
‘The Blobs’ van Glow Eindhoven
Gekleurde blobs leiden je door de gangen van Willem Twee, op weg naar de Kunstruimte op de eerste verdieping. Studenten van SintLucas ontwierpen de Blobs, elk met zijn eigen unieke vorm en ‘leven’. Deze levendige, slijmerige entiteiten stralen licht uit op een manier die zowel betoverend als uitnodigend is.
Op een zeer regenachtige Pakjesavond kwam een respectabel aantal bezoekers naar het project Proximity in Willem Twee Toonzaal. Het duo Strijbos & Van Rijswijk van Studio S&VR uit Tilburg pakt deze avond uit met een lange uitvoering van musicus, componist en producent David Chalmin.
Proximity
Rob van Rijswijk
Proximity is een project waarin muziek, ruimte en technologie elkaar kruisen. Rob van Rijswijk geeft vooraf aan de uitvoering een korte uitleg over dat project en wat de visie van Studio S&VR zoal inhoudt.
De doelstelling van Studio S&VR is dat mensen, ruimtes en geluid/muziek in een bepaalde interactie komen, in zogenaamde ‘participatieve locatie-geluidskunstwerken‘.
In zijn voorwoord nodigt Rob van Rijswijk het publiek dan ook uit om de gehele Toonzaal te verkennen want overal staan speakers opgesteld zoals in de foyer, de kleedkamer en zelfs buiten het gebouw.
David Chalmin
elektronica cockpit
David Chalmin is een Franse componist, producer, geluidstechnicus, muzikant en zanger. Hij neemt plaats achter de elektronica cockpit in de concertzaal en speelt meer dan een uur zonder onderbreking.
Hij wisselt wel telkens van plek of van instrument zoals piano en elektrische gitaar. Hij verkast tussendoor enige tijd naar Willem Twee studio’s om via de daar aanwezige (analoge) elektronica het stuk aan te sturen.
Op twee schermen in de concertzaal is Chalmin daarin te volgen. Aan het eind van het concert zingt David met hoge en kwetsbare toon. Na deze rijk melodische en harmonieuze uitvoering sprak ik kort met Rob van Rijswijk.
David Chalmin W2 studios
KLANKGAT: Wie hebben we zien spelen? Rob van Rijswijk: David Chalmin. Is een Fransman, muzikant, gitarist maar ook producer, componist, speelt samen met Bryce Dessner (speelde drie dagen geleden ook in de Toonzaal, red.) in onder andere Dreamhouse Quartet en met de gezusters Labèque.
Aan het begin van de avond had u het over Proximity. Wat houdt dat in?
Ja, Proximity is een idee van mij en Jeroen Strijbos. Wij zijn veel met ruimte bezig en maken juist in zo’n ruimte klank- of muziekontwerpen. Met ruimtelijkheid heb je dus ook met akoestische ruimtes te maken. Dat kan heel intiem zijn maar dat kan ook een enorm groot landschap zijn. Daar hebben we de afgelopen jaren vele projecten in gedaan. In zowel kleine als enorm grote ruimtes of daar tussenin.
Met Proximity brengen we de akoestische ruimtes samen, van groot tot klein. En hoe klinkt dat dan als je een muziekstuk ontwerpt en live speelt, waarbij geluid ver weg misschien een zekere abstractie heeft en geluid dicht bij de muzikant, heel intiem kan klinken. Dat is Proximity wat nabijheid betekent.
Het klinkt misschien een beetje abstract, maar in de architectuur is het een bekend fenomeen. Als je de publieke ruimte inricht, denk je na of je mensen dicht bij elkaar wil brengen en enige afstand wil geven. Het is interessant om in geluid en muziek of je op die manier die ruimte ook kan laten ervaren.
balkon Toonzaa
Vooraf aan het concert gaf u aan dat jullie meer outdoors dan indoors werken en dat dit nu hier uitzonderlijk is.
In de buitenruimte breng je kunst in het alledaagse dus niet per se achter deuren in een concertzaal. We vinden het interessant om muziek specifiek te schrijven voor een bepaalde context.
Zo zijn we bijvoorbeeld uitgekomen op het strand van Terschelling en hebben een werk gemaakt voor dat strand. Zeewind, branding, daar moet je op een bepaalde manier met het geluid omgaan.
Dat random geluid omarmen wij. Je omarmt in de buitenruimte dingen die je niet kunt voorzien. Onze muziek-technologische achtergrond helpt om dan in zo’n ruimte toch klank weer meester te zijn.
Toonzaal – podium
Proximity hier in de Toonzaal is uitzonderlijk omdat we het binnen doen. Hoewel wij ook verwelkomen om in een context terecht te komen die we niet direct voor ogen hebben om daar weer mee te werken, want een concertzaal is ook een context. We maken gebruik van het hele gebouw dus ook de kleedkamer en de foyer. David ging op een gegeven moment live naar de Willem Twee Studio’s.
Proximity is bedoeld om in het landschap uit te voeren waarbij je je kunt voorstellen dat je mensen dichtbij je hebt, bij de cockpit maar dat er ook ver weg geluid zal klinken waardoor het landschap bijna voelbaar wordt, de grootsheid van het landschap.
Sinds het begin van dit jaar krijgen STOOM en Jamkade maandelijks ruim baan van Willem Twee. In de Grote en Kleine Zaal, Café en Spiegelzaal kunnen de deelnemers van beide platformen zich op een echt podium presenteren en natuurlijk jammen. Deze keer zijn alle ruimtes weer in gebruik behalve de Spiegelzaal.
Fabian van Heesewijk
De Kleine Zaal is er voor beginnende bands die óf zichzelf aanmelden óf door programmeurs worden benaderd. Donderdag 31 oktober heeft gitarist/zanger Fabian van Heesewijk er de release van zijn eerste single Hide in Motion Blur gepland.
Jamkade
Jamkade
Jamkade
Jamkade
In het Willem Twee Café kunnen muzikanten van welke categorie en niveau dan ook zich op het podium begeven om te jammen met andere artiesten.
Ik krijg de indruk dat deze avond er niet zoveel animo voor bestaat of de muzikanten slaan deze avond een keer over. Dat is jammer want ik had me er op verheugd.
Hoe dan ook, ik keer regelmatig terug naar het Café maar het blijft er heel erg rustig, dit in tegenstelling tot de Grote Zaal dat voor STOOM is vrijgemaakt.
STOOM
STOOM
STOOM is het onafhankelijk platform voor DJ talent in Den Bosch. STOOM biedt de ruimte en de tools die talenten nodig hebben voor hun verdere ontwikkeling.
Zo kunnen zij terecht in de nieuwe afdeling van Willem Twee Studio’s waar zij de beschikking hebben over professionele apparatuur en dito begeleiders. Het doel is om het nachtleven in Den Bosch een boost te geven. Prachtige ambitie.
STOOM
STOOM
STOOM
Die ambitie is duidelijk af te lezen aan de geconcentreerde gezichten van de jonge dj’s maar het plezier spat er ook van af. Ik bespeur deze avond zelfs een lichte meerderheid aan vrouwelijke deelnemers.
Er staan drie draaitafels opgesteld waar op toerbeurt een of twee dj’s aan de knoppen kunnen draaien. Op het podium is op een groot scherm een soort moederboard uitvergroot. Een passende achtergrond voor dit techno event.
Fabian van Heesewijk
Fabian van Heesewijk
Thijs van Biene
Nyx
De negentienjarige muzikant en songwriter Fabian van Heesewijk komt uit Den Bosch. Vanavond is de release van zijn eerste single Hide in Motion Blur en niet die van zijn eerste EP zoals in de media staat. Was een vergissing, hoor ik later. Fabian wordt begeleid door drummer Thijs van Biene en bassist Nyx.
Het pleit voor Fabian dat ie de show niet met een snel nummer begint. Het openingsnummer Wisp is heel gedragen, melancholisch zelfs. Na deze opening vraagt hij het publiek waaronder een deel uit fanbase bestaat om de ‘moshspace’ te vullen.
Het is nogal een gat. Hij belooft dat voor wie het wil op het volgende nummer Euclidean Space gemosht kan worden. En het is inderdaad een ‘rocker’. Na afloop spreek ik kort met Fabian.
Fabian van Heesewijk
Je hebt net een nieuwe EP uitgebracht. Hoe heet die EP? Ik heb net een nieuwe single uitgebracht en die heet Hide in Motion Blur.
In de media stond EP release, is dat een foutje? Ja, dat was een fout. Dat is rechtgezet en de single is nu ook op Spotify te horen.
Vertel er iets over. Het is de eerste single die ik heb opgenomen en het is een nummer dat ik solo op een elektrische gitaar speel, zonder band. Ik heb het een tijdje geleden geschreven vanuit een rifje waarmee ik aan het pielen was op mijn kamer. En toen was dat gewoon zo ontstaan en is in de smaak gevallen bij mensen. Ik heb daarom besloten om het als mijn eerste single uit te brengen.
Is het akoestisch of elektrisch? Elektrisch. Het is heel geïnspireerd door Jeff Buckley die ook als ie optreedt of in de studio alleen op elektrische gitaar speelt. Ik ben een grote fan van Jeff Buckley.
Niet van Jimi Hendrix? Ook wel, ook wel, maar Buckley is wel mijn grote inspirator.
Fabian maakt dit jaar deel uit van de selectie voor het landelijke popsport traject, won de Gouden Thermometer op 39 Graden Festival 2024 in Breda en werd tweede bij Kunstbende Noord Brabant 2024.
Ik schrijf al enkele jaren lang met veel plezier recensies over de prachtige concerten en theaterervaringen die ik bij November Music mocht meemaken. Ook in 2024 gaat het in november weer heel mooi worden: November Music 2024 vindt plaats van 8 tot en met 17 november in ’s-Hertogenbosch.
Bert Palinckx
Bert Palinckx
En heel wat artiesten zijn alweer bekend: Mayke Nas, Bec Plexus, Dyane Donck, Mathilde Wantenaar, Ann Cleare, Liza Lim, Franghiz Ali-Zadeh en Annelies van Parys. Het Concertgebouworkest en het Radio Filharmonisch Orkest komen voor de eerste keer naar het festival in de grote zaal van het nieuwe Theater aan de Parade. Er zijn concerten van internationale toppers zoals Ensemble Modern, Diotima Quartet en Alva Noto. En ongetwijfeld gaan we nog meer namen tegenkomen de komende maanden.
Mocht je November Music al kennen dan hoef ik er weinig over te vertellen, je blijft vast terugkomen voor meer. Kende je het nog niet, grijp dan vooral je kans om kennis te maken met vernieuwende muziek van een weergaloos niveau. Met optredens waarvan ik zelf jaren later nog denk: “Wat was dit toch mooi”.
Artistiek directeur van November Music Bert Palinckx neemt na 25 jaar na deze editie afscheid. Daarom had ik pas een gesprek met hem over deze tijd, en wie Bert Palinckx is. In Theater de Nieuwe Vorst in Tilburg mocht ik hem ontmoeten voor een zeer genoeglijk en inspirerend gesprek. Brabant Cultureel heeft in een interview al eens zijn geschiedenis in eigen woorden weergegeven en liever dan dat nog eens dunnetjes over doen haal ik er in het artikel hieronder wat kenmerkende rode draden uit.
Hij komt even na mij aan voor de afspraak en heeft een blik van voorzichtige openheid, we tasten wat dingen af die we gemeenschappelijk hebben zoals muziekvrienden, groepen als Genesis, Yes, stukjes levenservaring, optredens die we hebben gegeven (we hebben tenslotte allebei een leeftijd waarop je wel eens wil terugblikken).
Ik moet denken aan de uitspraak van Kierkegaard: “Livet forstås baglæns, men må leves forlæns.” Het leven kan alleen achterwaarts begrepen worden, maar het moet voorwaarts worden geleefd.). Daarna opent hij helemaal en hoef ik geen vraag meer te stellen, de ervaringen, geschiedenis, inzichten en ideeën buitelen in hoog tempo over me heen.
Rode draad: de snelkookpan
In ‘Outliers’ bespreekt Malcolm Gladwell wat gemeenschappelijke factoren zijn die bijdragen aan het succes van iemand. Eentje daarvan is de ‘snelkookpan’. Op enig moment als jonge jongen zat Bert op school (het Paulus lyceum in Tilburg) waar hij in muziek en cultuur werd gestimuleerd (school is heel belangrijk voor die dingen). Een schoolvriend van hem kreeg een drumstel van zijn ouders, en via vrienden die al gitaar speelden was het vrij natuurlijk dat Bert (via de basgitaar) contrabas ging spelen.
Met medeleerlingen werd er geëxperimenteerd met Pink Floyd-achtige muziek, bandrecorders en jazz improvisaties. En dat wel vrij fanatiek. Tilburg was toen best een cultureel sentrum (ja, met een ‘s’) waardoor Bert met allerlei voortrekkers van de culturele scene in aanraking kwam die hem ondersteunden.
Vanuit daar was er dus VEEL oefenen, VEEL interactie met andere muzikanten (ook uit Amerika) en meteen al veel uitvoeringen. Ook de muziekschool speelde hierin een grote rol, het was toen goedkoop om lessen te volgen en een contrabas kon je huren.
muziekvrienden
Door deze intensieve blootstelling aan muziek en muzikanten kon Bert muzikaal flink groeien. En daardoor (het lijkt wel een soort strange attractor uit de chaos theorie) werd hij vaker uitgenodigd, ook op steeds bekendere plekken zoals het Bimhuis. Hij studeerde aan de universiteit als planoloog.
En in de weekends vierde hij geen feest maar studeerde hij muziek. Toen er eenmaal dit soort optredens kwamen en zijn club in 1981 de landelijke jazzprijs won lag de weg open naar meer op dit gebied. En daardoor kwam er een platencontract. Een zichzelf versterkend effect.
Daarnaast studeerde hij af als planoloog en vond ook werk in die richting, waarbij hij veel over organisatie leerde. Het is dan ook heel logisch dat hij meedeed aan de oprichting van de Paradox, waarbij zijn ervaring op het organiseren van optredens, contracteren van muzikanten en alles wat daarbij komt kijken alleen maar toenam. Misschien hielp ook mee dat hij van huis uit een uiterst praktische insteek had meegekregen.
Rode draad: omarm het onbekende
Een ander aspect is dat Bert heel geïnteresseerd is in nieuwe ervaringen. Hij ging het aan om veel over de wereld te reizen voor de muziek, waardoor hij wereldwijd veel contacten legde. Ook als hij wat minder met de muziek ‘had’.
Stockhausen is niet iedereens favoriet. Zijn werk intussen bracht hem in contact met veel lagen in de maatschappij waaronder allerlei verenigingen maar ook krakers en issues rond huisvesting. Weer een kans om te leren organiseren en omgaan met veel mensen. Heel knap als je weet dat Bert zichzelf nogal verlegen vindt.
Het is niet gek dat hij toen werd uitgenodigd om sturing te gaan geven aan het al eerder opgerichte (maar nog heel kleine) November Music, waar hij Henri Broeren leerde kennen en boven de Toonzaal een kantoortje kreeg. Hiervoor moest hij wel zijn toch vrij veilige baan opgeven. Maar dat is een stap die hij waagde.
En wederom had hij te maken met veel onbekenden: de andere eisen die muzikanten stellen voor een dergelijk festival, andere eisen rond kwaliteit van de apparatuur en noem maar op.
Rode draad: De juiste samenwerking
In de loop van November Music zocht en kreeg Bert ook hulp van anderen, waarmee hij gesprekken voerde en die hem nieuwe gezichtspunten lieten zien. Hierdoor kon hij zich op zijn eigen kernwaarde en werk richten en ontwikkelde hij zich voortdurend.
Rode draad: omgaan met druk van buitenaf
Festivals hebben nu eenmaal geld nodig, en November Music werd flink gesubsidieerd. Het evenwicht tussen geld en aantal bezoekers was niet zo goed als dat zou moeten. Dus Bert moest het zoeken in de grotere bezoekersaantallen en het aantrekken van betere publiekstrekkers. Daarin nam hij het risico om Louis Andriessen en Eric Vloeimans aan te trekken. Tot ieders vreugde en verrassing was de zaal meer dan uitverkocht. Waarmee men min of meer uit de kosten was. Dit maakte ruimte voor het maken van wat November Music nu zo mooi maakt: het durven aangaan van vernieuwende concepten die toch een zeer hoge kwaliteit hebben.
Rode draad: hoge normen en waarden
Vanaf het begin werd Bert gestuurd door hoge waarden. Zo werkt November Music niet met vrijwilligers maar zzp’ers, omdat mensen die werken nu eenmaal hun geld waard zijn. November Music won in 2023 de Nieuw Geneco Fair Practice Award 2023 voor transparantie en sustainable practices. Verder werden ze in 2020 deel van de landelijke BasisInfraStructuur; een ware beloning voor deze integriteit.
Rode draad: Meegaan in de veranderingen zonder uit balans te raken.
Er gebeurt van alles in de wereld, veranderingen en vermengingen in cultuur, erkenning van niet-westerse muziek, wereldwijde conflicten, milieu, emancipatie.
Bert zelf vindt dat je met muziek uit de politiek weg moet blijven, hij zoekt wat mooi is en wil schoonheid brengen.
Tegelijk beweegt hij en daarmee November Music wel mee, meer aandacht voor vrouwelijke componisten en musici (en je hebt heel wat erg goede, denk aan de ons te vroeg ontvallen Saariaho).
En aandacht van andere dan westerse muziek. Bert zoekt daarin een balans. Enerzijds mag het wel wat minder met de hegemonie van de ‘witte oudere man’, aan de andere kant is het zeker niet de bedoeling dat je die cancelt. Veel mooier is als iedereen kan bijdragen en samen kan werken.
Dit alles straalt echt van November Music af, interessante nieuwe dingen, hoge kwaliteit en veel gezichtspunten die zijn vertegenwoordigd.
Waarom zou je er dan mee ophouden?
Bert: Ik heb het nu 25 jaar gedaan, en eerlijk is eerlijk, ik kom op een leeftijd waarop dat heel vermoeiend wordt. De organisatie houdt enorm veel in. John Zorn bijvoorbeeld is een geweldige artiest, en is (op zich te prijzen op die leeftijd, hij is nu 70) veeleisend en vergt veel aandacht. Daarnaast gebeurt er zoveel op muzikaal gebied dat dat voor mij (of welk ander mens dan ook) niet goed meer is bij te houden.
Daarnaast kom ik ook teveel in een routine terecht, de meeste dingen heb ik nu wel gezien. En dan wordt het echt tijd om het stokje over te dragen aan iemand met weer nieuwe inzichten. Er is nog ruimte genoeg om te groeien: bijvoorbeeld in een nauwere samenwerking met Theater aan de Parade. Dan kan ik een poos mijn rust nemen en me weer bezighouden met mijn kern, het theater, en wellicht mijn eigen muziek weer oppakken.
Wij gebruiken cookies om jouw gebruikservaring te optimaliseren en het webverkeer te analyseren. Lees meer over hoe wij cookies gebruiken en hoe jij ze kunt beheren door op "Instellingen" te klikken. Als je akkoord gaat met ons gebruik van cookies, klik je op "Alle cookies toestaan".
