Petersburg

Petersburg is niet zomaar het zoveelste gitaarbandje

Debuutalbum Show van nieuwe band overtuigend gepresenteerd in Brouwpodium Bossche Brouwers de Vaart

Petersburg, dat is de naam van de nieuwe band rondom drummer Camiel Muiser. Het heette eerst Petersburg Orderer en dat was een solo project van Camiel. Met het toetreden van Boris de Klerk (ex-Canshaker Pi), Erik van der Paardt (bas) en Jilles van Kleef (gitaar, o.a. Torii en Global Charming) veranderde een en ander en viel het woord Orderer weg. Nu gaat de band door het leven als Petersburg en treedt ze deze zaterdag de zestiende november op in café De Vaart aan de Tramkade.

Petersburg
Camiel Muiser

Petersburg in De Vaart

Twee maanden geleden bracht de Amsterdamse band Petersburg het debuutalbum Show uit.

KLANKGAT: Wordt het niet een heel kort concert? De nummers die op Show staan, duren hooguit een paar minuten.
Jilles van Kleef: Dat zal wel meevallen. Live maken we de nummers vaak langer.
En zo geschiede. De soundcheck was gelukkig al eerder gedaan, dus de band kon klokslag 21.30 uur beginnen.

Na afloop van het concert stelde ik Camiel Muiser bijna dezelfde vraag.
Camiel Muiser: Wat we nu al live proberen, gaat op de nieuwe plaat ook gebeuren. Dat er in 10 minuten geluiden komen en dat er daar een liedje uit ontstaat. En dat het weer naar het geluid teruggaat. Dat er één liedje in een set van een half uur gespeeld kan worden.

Petersburg
Petersburg

Alvorens te beginnen vraagt Boris de Klerk het publiek meer naar voren te komen om meteen daarna het eerste nummer Fox in te zetten. Boris heeft zo zijn eigen stage-act. Niet dat die act bewust is ontwikkeld, zo is hij nou eenmaal. Hij buigt zijn rug diep door en maakt schokkerige lichaamsbewegingen.

“Ik vind het gewoon fijn om me zo te bewegen, het is niet dat ik er bij mij een knopje omgedraaid wordt zo gauw ik op een podium sta.”

Hoe het ook zij, aan het spel van Boris valt niets aan te merken. Snelle licks & riffs, jankende snaren en vaak bewust ernaast zitten.

Velvet
In het tweede nummer TV  zoekt Petersburg de grenzen nog verder op. Het monotone gitaarspel, het bewust ernaast zingen van Camiel Huiser doen denken aan The Velvet Underground met Johnny Rotten als zachtmoedige leadzanger. Eyes is van hetzelfde, tutti Velvet met die monotonie in het gitaarspel en dat zingen met een uitgebluste stem.

De drummer als leadzanger

Petersburg
Camiel – drummer/leadzanger

De beroemdste drummer annex leadzanger is good ol’ Phil Collins. Bij Petersburg vervult Camiel Muiser die rol. Drumstellen worden per definitie achter in het podium opgesteld, het is wetmatig. Als vanuit die positie de zang komt dan moet de stem eerst over de andere spelers heen en bereikt dan pas het publiek. Natuurlijk, het geluid komt uit de boxen, maar mensen richten hun ogen op de mond waaruit al die teksten komen. Te indirect allemaal als je zo achter je drumstel zit.

KLANKGAT: Wanneer ga je bij je drums weg en ga je alleen nog als zanger optreden?
Camiel Muiser: Misschien … wel … niet, maar ik denk wel dat de drums worden vervangen. Ik ben nu ook met sounddesign bezig en met folie dingen, het maken van geluid met folie papier, kleine dingen. Misschien wordt dat het, een drumset met een paar losse dingen. En dat ik dan sta. Geen drummer meer maar percussionist.

Kabbelende mijmeringen in rock

Petersburg
rock mijmeringen?

De drie volgende nummer zijn Tigers, Carla en Moskow die niet op het album Show staan. Waarschijnlijk ouder werk. In deze fase van het optreden is er nog maar weinig communicatie met het publiek. Camiel bedankt beleefd na elk applaus. Dat is dan ook het enige.

Toch is er sprake van aandacht en oprechte waardering onder de mensen. De single Today met het lieve stemmetje van Camiel en het verstorende gitaarwerk van Boris kan zelfs rekenen op groot enthousiasme.

Deze diashow vereist JavaScript.

Tara is een rustig werkje en kabbelt als een ondiep beekje naar Good, de tweede single van het album. Good is het mijmeren op een lome, warme zomerse namiddag. Petersburg speelt de nummers nu snel achter elkaar. Goat is een Indiepop waarbij de gitaristen het heft in handen nemen.

Nights is een lekkere rock nummer met stevige beats en gitaarlicks die je bijblijven. Vette intro en hitpotentie. Met Kos dat niet op het album Show staat, nadert deze set zijn einde en sluit Petersburg met Forest – wel op Show – zijn optreden in café De Vaart af.

Met de eigenzinnige Camiel Muiser, gitaartovenaar Boris de Klerk en de onontbeerlijke waterdragers Jilles van Kleef en Erik van der Paardt heeft de band Petersburg de juiste ingrediënten in huis om één van de belangrijkste bands van Nederland te worden in het komend decennium.


Bandleden Petersburg:

Camiel Huiser – drums & leadzanger
Boris de Klerk – gitaar & zang
Erik van der Paardt – bas & zang
Jilles van Kleef – gitaar/keys & zang

 

Koalaz

The Koalaz balanceert lekker tussen reggae en rock

Een zeer fijn Popronde optreden en een inspirerend interview

Thornbridge stond om 21:00 uur al lekker vol, toen The Koalaz aan hun eerste nummer van de set begonnen. Reggaeklanken vulden de ruimte met goede vibes en het publiek nam het eerste nummer dan ook goed in ontvangst. Na rustig te hebben begonnen, maakten The Koalaz ook duidelijk dat ze kunnen rocken. Dit was onder andere merkbaar door de opbouwende drumpartijen. Daarna land je als luisteraar weer fijn terug in de rustige reggae groove.

Koalaz
The Koalaz – Popronde

Daan, de zanger/gitarist, weet ook zijn effectpedalen goed in te zetten om hun gewenste sound te creëren. Niet alleen gebruikt hij gitaareffecten, maar ook het effectpedaal voor zang zorgt voor een ruimtelijke beleving. Instrumentaal speelt de band ook lekker in balans. Je hoeft je niet te storen aan iets dat te hard of te zacht staat, en je kan zelfs op twee meter afstand van het drumstel staan zonder oordopjes.

Gitarist Koen pompt er een hele vette gitaarsolo uit op zijn witte stratocaster, waarna de band weer omlaag gaat in tempo. Ze beginnen aan het nummer Paradise Falls die gelijknamig is aan hun debuut EP. Dit nummer komt heel goed uit de verf, eigenlijk net als de rest van de set. Na nog een vette ruimtelijke gitaarsolo, begint de band aan hun laatste nummer.

Koalaz
The Koalaz – Thornbridge

Ze hebben het publiek goed vermaakt, en hun muzikale kunde laten zien. The Koalaz is een band die erg lekker bezig is, en dat vast en zeker zal blijven doen. Ik ging met een deel van de band iets verderop onder een afdakje zitten voor een interview.

Koalaz
Daan Frieling

KLANKGAT: ‘Wie zijn jullie als band?
Daan Frieling: We zijn The Koalaz, en we heten Daan, Daan, Daan en Koen, dus dat is lekker makkelijk. De gitarist heet Koen en de rest heet Daan.

Hoe zijn jullie begonnen met muziek maken?
Ik speelde eigenlijk altijd al hoorn vroeger, zo’n soort grote opgerolde toeter. Toen kwam ik erachter dat je dat niet zo snel aantreft bij een kampvuur. Toen begon ik maar met gitaar en twee maanden later leerde ik Koen kennen. En Daan, jij speelt al wel heel lang bas toch?

Daan van der Sande: Ja, met bas begon ik op de middelbare school. Ik wilde graag in een bandje spelen en bassisten waren schaars. Ik speelde ook wel wat gitaar, omdat mijn pa gitaar speelde.’

Wat is jullie vetste ervaring aan muziek tot nu toe?
Daan Frieling: Ja, eigenlijk dat ik voor het eerst in een samenstelling muziek maakte met een paar jongens, Dat was wel de grootste eye-opener op het muziekgebied. Dat iemand een akkoord speelde, en ik een basnoot, en iemand een drumfill, en dat het allemaal gewoon klopt. En samen spelen met mensen ga ik altijd goed op.

Een tijdje terug hebben we drie nieuwe tracks opgenomen, dat was bij dezelfde producer als waar Lucas Hamming en Jett Rebel hebben opgenomen, en dat was gewoon elke keer tot twee of drie in de nacht opnemen en daar slapen. De laatste dag zelfs tot acht in de morgen. Dat was voor mijn wel gewoon het ziekste tot nu toe denk ik.

Koalaz
Daan van der Sande

Dat was zo waanzinnig leuk om gewoon met zijn allen even helemaal weg van de wereld te zijn, daar te eten, slapen, biertjes drinken, chillen en gewoon lekker muziek maken met elkaar. We zijn ook in het buitenland wezen spelen laatst. Toen waren we in Spanje op een berg aan het spelen met uitzicht op de zee, en door die connectie in muziek staan mensen daar te genieten en bedenk je je ook van ‘Muziek heeft ervoor gezorgd dat we dit nu meemaken en hier staan enzo.

Koalaz
Daan Frieling


De volgende vraag sluit daar dan misschien wel op aan: In hoeverre leven jullie een droom?
Daan Frieling: Ik denk dat dat per persoon verschilt, ook over hoe groot je droomt bijvoorbeeld.

Koen Bierens: Ja daar hadden we het laatst toevallig nog over, dat we dat onszelf die vraag vaker mogen stellen. Want je bent natuurlijk altijd met de toekomst bezig, we hebben een plan voor een jaar, een plan voor drie jaar, en we zijn ook een bedrijf natuurlijk. Daarom zijn we altijd heel gefocust, meteen na elke show ook, van wat kon er beter en waar kunnen we aan werken. Daardoor vergeet je soms dat het al heel erg sick is wat je al gedaan hebt, en toen wij veertien waren droomden we eigenlijk echt wel van wat we doen zeg maar. En ook dikke shoutout naar jullie, want we komen hier op plekken waar we normaal nooit zouden komen en dan staan er boys in het publiek die onze shit kennen, en dat is echt super vet. Het is wel goed om stil te staan bij wat je hebt, voor je het weet is het voorbij en heb je er niet van genoten.

Koalaz
Reggae & rock

Waar komt jullie naam eigenlijk vandaan?
Daan Frieling: Eerst hadden we een bandje Funky Pie, maar we waren helemaal niet funky. En ook geen taart haha.’ We hadden dus al wat andere bandnamen liggen, één daarvan was The Koalaz.
Toen die band uit elkaar ging, en anderen erbij kwamen gingen we over die naam filosoferen.
Want ik ben ervan overtuigd dat elk dier in het dierenrijk er wel met een reden is. Bijen maken honing, spinnen eten vliegen op, alles heeft een reden weet je wel. Maar koala’s zitten in een boom, eten eucalyptus, zijn fucking space, en doen niks. Je weet niet wat ze doen en dat spreekt me aan.

Koen Bierens: Maar wat hij zegt is echt waar, koala’s drinken zelfs niet, ze eten echt alleen maar eucalyptus en daar worden ze een soort dronken van. En koala’s zijn ook één van de weinige dieren die geen natuurlijke vijanden heeft.
Zo staan we ook echt in de muziek, we willen ook geen vijanden maken weet je wel, gewoon echt alleen maar matties. Je moet samen die avond bouwen, en niet tegen elkaar opboksen van wij zijn de betere band. Dus daarom: heb schijt aan al die bandwedstrijden. Je kan die shit niet vergelijken, het gaat om samen die avond bouwen, samen een vibe neerzetten en dat is het.

Koalaz
Koen Bierens

Wat zijn bands of artiesten binnen Nederland waar jullie nog erg naar opkijken?
Daan Frieling: Ja ik weet gewoon dat er heel veel bands zijn vergelijkbaar met ons weet je wel. Zeker nu met Popronde zijn er veel bands die lekker bezig zijn en waar ik ook echt vertrouwen in heb, zoals bijvoorbeeld Beerbottle Chopsticks en PsySo. Thaïti is ook echt vet. Verder Roots Reggae is wel echt heel erg sick, dat moet je checken. De Staat ga ik ook goed op. Die zie ik wel als één van de weinige Nederlandse bands die écht aan de top staan. En ze maken hele andere shit die je nergens anders hoort.’

‘Ik krijg echt wel het meeste energie en inspiratie ook van bands net zo ver als ons, of ietsje verder, en gewoon mensen om ons heen. Ik ben altijd aan het checken van ‘yo wat doen zij en waar zijn zij mee bezig? enzo.’

Koalaz
Daan Krijger

Willen jullie zelf nog een laatste ding kwijt aan lezers van dit artikel?
Daan Frieling: Probeer gewoon naar veel live-muziek te gaan, gewoon kleine shit man, want dáar gebeurt het als je echte leipe shit wil zien.. kleine shit die gewoon écht leip is.

Koen Bierens: Ja man dat vind ik ook echt. En dan misschien nog als tip naar bandjes die nu aan het beginnen zijn: Wat ik zelf altijd fucking leuk en belangrijk vind aan muziek is de teksten man. Daar heb ik altijd heel veel respect voor als bands teksten schrijven die inspirerend zijn en waar mensen iets uit kunnen halen. En ook waar mensen nog steeds na het duizend keer geluisterd te hebben, de diepe laag eruit kunnen halen.

Daan Frieling: Het is een beetje cliché misschien, maar maak gewoon de shit die je echt leip vindt. Ga niet muziek maken voor andere mensen wat zij leuk vinden, maar maak gewoon de shit waarvan jij denkt: ‘Ja dit is vet.

Koen Bierens: En wees ook niet bang als band dat als je iets hebt uitgebracht, en mensen je misschien daarom kennen, dat je dan niks anders zou kunnen doen. Doe dat niet, blijf gewoon dat wat jij vet en inspirerend vind doen. Als voorbeeld the Beatles, geen track die je luistert is hetzelfde weet je wel, omdat die shit is ontwikkeld en is veranderd en elk album is anders. Blijf ook altijd voor jezelf schrijven, nooit voor fans. Zij komen voor jou, zij komen niet voor wat jij denkt dat zij willen horen. Dat moeten fans ook niet vergeten.


The Koalaz

Daan Frieling – Singer and guitarist
Koen Bierens – Lead Guitarist
Daan van der Sande – Bass Player
Daan Krijger – Drummer

Tijdlijnfoto’s Daan Krijger en Koen Bierens uit Facebook The Koalaz en Koen Bierens

Sonny Ragg

Grote ambities in het nog prille bestaan van Sonny Ragg

KLANKGAT interviewt Sven en Quint over deze funky Rock'n Roll machine

In de kelder van de Papenhulst in Den Bosch spreek ik zanger gitarist Sven Myren en toetsenist Quint Vullings over de huidige stand van zaken van Sonny Ragg. Deze ambitieuze funky Rock ’n Roll band timmert goed aan de weg in hun relatieve korte bestaan. Gitarist Jeroen Straatman, drummer Mark van Reusel en laatste nieuwe aanwinst, bassist Dylan van de Grift zijn er vanavond niet bij.

KLANKGAT: Waar komt jullie bandnaam Sonny Ragg eigenlijk vandaan:

Sonny Ragg
Sven Myren

Sven: Sonny is afgeleid van mijn naam Sven en Ragg van mijn Noorse doopnaam Ragnar, ik ben namelijk half Noors. Ons logo is ontworpen door Silas, een vriend van me van Studio Mals en is geïnspireerd op Noorse Runen schriften. Er staat dus Sonny Ragg in dit geschrift.

Kennen jullie elkaar al lang, Quint?

Quint: Sven en ik kennen elkaar nog relatief kort, sinds eind vorig jaar, via Miriam van Popei in Eindhoven die een programma online marketing organiseerde, waar Sven was en haar vroeg of ze misschien een toetsenist kende met Hammond geluid. Sven wist dat Miriam veel muzikanten kende en bracht Sven en mij met elkaar in contact. Sven: Sinds Quint erbij is, is de sound veel volwassener geworden. Het was precies wat we nodig hadden. Voordat Quint erbij was, had Sjeng een tijdje meegespeeld, maar die had een iets andere stijl van spelen en ander geluid. Wij wilden wat harder spelen en hij wilde meer de jazz kant op, dus zijn we uiteindelijk goed uit elkaar gegaan.

Muziek schrijven, doen jullie dat samen? Of schrijf jij voornamelijk de muziek Sven?

Sven  Ik zal het zo zeggen, ik heb de start gemaakt, samen met mijn vriend Luuk Bergervoet van Studio Cube en hij organiseert ook de Bossche Band Battle. Samen met hem heb ik in de studio gezeten voor de eerste drie nummers. Hij heeft ook meegedacht over wat wel of niet werkt. Daarna ben ik heel veel nummers gaan schrijven en dat zijn de basis ideeën geworden die we als band hebben uitgewerkt en binnenkort gaan fine tunen in de studio.

Sonny Ragg
Quint Vullings

Quint: Het was fijn dat, toen ik erbij kwam, van alle nummers de partijen al waren uitgeschreven door Sven op de computer, dus had ik een goede basis om mee aan de slag te gaan. Sven: Maar als we de nummers nu live spelen zijn ze compleet anders dan hoe ik ze ooit had bedacht, want iedereen heeft de volledige vrijheid om zijn eigen invulling eraan te geven. Bovendien zijn het allemaal talentvolle muzikanten, dus door hun inbreng worden de nummers alleen maar beter.

Zijn jullie op dit moment nog bezig met nieuw werk?

Sven: Op dit moment zijn we veel aan het spelen en dus ook vooral veel aan het repeteren. Quint: Maar binnenkort gaan we er wel weer met zijn allen voor zitten en dan gaan we serieus bezig met nieuw materiaal.

Sonny Ragg heeft dit jaar inderdaad al veel gespeeld, ik noem een Muziekboulevard in Oss, Bevrijdingsfestival, de Theater Boulevard in Den Bosch en natuurlijk festival Landjuweel op Ruigoord, hoe kom je daar terecht?

Sven: Dat heb ik geregeld via mailcontact. Eerst heb ik via Facebook Ruigoord benaderd, want ik wist dat Landjuweel een geweldig festival was. En het was dan ook één van onze vetste gigs dit jaar.

Deze diashow vereist JavaScript.

Dat zal wel inderdaad, ik heb de beelden langs zien komen op de socials en dat zag er erg goed uit. En is iedereen daar dan welkom als bezoeker? Het is tenslotte een kunstenaarsdorp en soort van community voor zover ik weet.

Sven: Ja hoor, Landjuweel is gewoon een festival waar je tickets voor kunt kopen en die huren dus het terrein van Ruigoord als locatie. Het was geweldig! We hebben daar voor honderden mensen gespeeld. Dat is wel bijzonder, zéker gezien de korte tijd die we in deze bezetting bij elkaar zijn. Er zijn namelijk wel wat bezettingswisselingen geweest in ons prille bestaan. En dan toch veel vette optredens gehad. Quint: Mijn eerste optreden was tijdens Bevrijdingsfestival, hahaha.

Één van de eerste optredens van Sonny Ragg was in Plein 79, daar had mijn collega Ronald (Rijken, van KLANKGAT) nog een recensie over geschreven, Maar daar was jij dus niet bij Quint.

Sonny Ragg
Sonny Ragg in P79-©KLANKGAT

Quint: Nee, inderdaad. Sven: Er is veel veranderd sinds dat optreden, naast de vele wisselingen zijn we ook heel erg gegroeid en hebben we nu een sound die staat. Het is het snel gegaan wat dat betreft. Quint: Ik heb in verschillende bands gezeten, maar dit is wel de band waar ik me het meest vrij in voel. Ik durf nu ook gewoon te experimenteren tijdens live shows.

Sonny Ragg heeft nu drie nummers op Spotify staan, zag ik. Die klinken erg professioneel. En binnenkort een single presentatie bij De Bossche Brouwers. Is dat één van die drie nummers, die als single wordt uitgebracht?

Sven: Ja dat is Free. Dat nummer wordt opnieuw uitgebracht, want Quint heeft zijn partijen die er nog niet op stonden nu ook ingespeeld. Dat geldt ook voor Jeroen, de huidige gitarist en ik heb ook wat nieuwe zangpartijen toegevoegd. Dus de eerste drie nummers op Spotify waren een soort van demo’s, die wel goed opgenomen waren overigens, maar dit wordt dus de single met de band zoals we nu zijn, in de huidige bezetting.

Sonny Ragg
Dylan van de Grift

En jullie zijn ook bezig met opnames voor een videoclip, maar die kon ik niet vinden. Is die nog niet klaar? Of wordt die ook gepresenteerd tijdens de single release party? Is dat hetzelfde nummer misschien?

Sven: Ja dat is ook van het nummer Free inderdaad. Die spelen we dan natuurlijk live, maar het is wel een cool om die clip dan ook even aan te zetten. Quint en Jeroen hebben daarin de hoofdrol. Die clip is gemaakt door Tim Ewalds, een vriend van Sjeng, onze oude toetsenist en zit op de filmacademie in Gent. Na een avondje biertjes drinken samen kwamen we op het idee voor deze clip en daar wordt momenteel de laatste hand aan gelegd.

Er staan nog enkele optredens van Sonny Ragg gepland. Zijn er verder nog plannen voor de toekomst? De Popronde misschien? Dat kan voor veel bands een springplank zijn.

Sven: Popronde is zéker een optie, maar kwam voor dit jaar net iets te vroeg. We hadden onze clip nog niet klaar bijvoorbeeld en nog te weinig nummers opgenomen. En volgend jaar hebben we weer een jaar extra ervaring opgedaan. Quint: De boeker van mijn andere band Sheverine is jurylid van De Popronde in Eindhoven en die gaf ons wat tips en het advies om nog een jaar te wachten. Die zei ook dat het belangrijk is dat je het goed doet op social media en dus een buzz creëert rondom je band.

Deze diashow vereist JavaScript.

Sven: En verder hebben we in de planning om veel muziek op te gaan nemen, bij verschillende studio’s, zodat we een paar goede singles hebben en een EP. En het vetst zou het wel zijn als we echt een elpee kunnen opnemen, vinyl dus. Bovendien hebben we veel live registraties en een videoclip, dus dan is het moment daar om stappen te maken en serieus genomen te worden. We willen gewoon lekker veel spelen en dan het liefst headline shows, waar mensen echt voor ons komen. Dus daar gaan we keihard aan werken.

Sonny Ragg is binnenkort nog live te zien op hun Single Release Party bij De Bossche Brouwers in Den Bosch op zaterdag 9 november en op zaterdag 23 november in het Muziekcafé in Helmond.


Foto’s: Wies van Luijtelaar en Johan Kramer

Bandleden Sonny Ragg

Sven Myren – Zang, gitaar
Jeroen Straatman – Gitaar
Dylan van de Grift – Bass
Quint Vullings – Hammond Toetsen
Mark van Reusel – Drums

Eva van Pelt

HIER van Eva van Pelt is een setting waarin je veilig bent

Grote invloed van publiek op wat er gaat gebeuren tijdens optreden

Eva van Pelt (1992) komt over als een theatermaker vol zelfvertrouwen, een gemoedstoestand die essentieel is opdat haar publiek zich veilig voelt tijdens de voorstelling HIER. Dat heeft alles te maken met de zeer persoonlijke vragen die Eva tijdens de concerten van 45 minuten met haar publiek wil aangaan. Eerlijkheid, intimiteit en anonimiteit zijn de sleutelwoorden.

Eva van Pelt
Eva van Pelt – HIER op Theaterfestival Boulevard

HIER
In april 2019 bracht Eva van Pelt de EP HIER uit. Deze EP past bij de intieme, eerlijke sfeer van het concert voor één, de oorspronkelijke opzet van de voorstelling HIER. Die concerten voor één persoon die zij landelijk uitvoerde, heeft Eva voor Theaterfestival Boulevard omgezet naar een publiek van maximaal 15 personen. Ik sprak Eva van Pelt op zondagmiddag 4 augustus.

KLANKGAT: EVA, elf dagen op de Boulevard en hoeveel optredens per dag?
Eva van Pelt: In het weekend doe ik er vijf en doordeweeks doe ik er vier op een dag.

Dat is een marathon. Hoe heb je je daar op voorbereid? Het lijkt wel topsport.
(lacht) Nou ik heb daar veel over nagedacht en veel gesproken met Anna van der Kruis met wie ik samen het concert heb uitgewerkt voor HIER. Ik heb twee try-outs gespeeld vorige week met publiek. Wat ik nu speel, is heel lastig te repeteren zonder publiek. Want het publiek is van heel grote invloed op wat er gaat gebeuren. En verder heb ik goed geslapen van tevoren.

Maar het vergt toch veel voorbereiding, neem ik aan?
Zeker. Afgelopen anderhalf jaar heb ik concerten gespeeld voor telkens één persoon. En dat is waar HIER uit ontstaan is, uit dat concept. Ik heb dus 500 concertjes gespeeld van een kwartier. Ik ontmoette mensen in een bus en dan koos ik uiteindelijk wat ik voor die persoon wilde spelen. Ik heb voor de Boulevard een concept uitgewerkt waarbij ik dat idee probeerde te vertalen naar een groep. Waar ik die kwetsbaarheid en zichtbaarheid eerder met één persoon opzocht, hoop ik nu een veilige situatie te creëren waarin dit mogelijk is in een groep. Een groep waarin mensen elkaar mogen zien.

HIER op Theaterfestival Boulevard

Eva van Pelt
HIER van Eva van Pelt

Eva van Pelt heeft gesleuteld aan de  oorspronkelijke vorm van HIER [het spelen voor een eenmanspubliek, red.] voor Theaterfestival Boulevard. In de twee try-outs kwam zij erachter dat 20 minuten speeltijd niet haalbaar, niet realistisch was voor een groep van maximaal 15 personen. Zij heeft de tijd verdubbeld, naar drie kwartier zelfs

Haar loket staat op de Parade, het festivalplein van Boulevard. Het optreden vindt plaats in de kapel van de Paap en niet op de locatie Tentje zoals staat vermeld in het programmaboek. Eva van Pelt koos voor een beperkt aantal mensen namelijk vijftien personen, veel minder dan in de kapel kunnen plaatsnemen. Dat is voor haar een voorwaarde om de gewenste intimiteit te bereiken en het veilige gevoel te waarborgen.

Mensen die een kaartje voor HIER kopen worden door het kassateam gevraagd om te kiezen uit een aantal vragen die bij het loket op een bord zijn opgeschreven. Het zijn vragen waarvan mensen zouden willen dat die aan hen gesteld worden. Het zijn vragen zoals ‘Ben je wel eens boos‘, ‘Ben je ergens naar op zoek‘, ‘Wat kun je alleen als je alleen bent‘. Mensen kunnen ook zelf vragen bedenken. “Het zijn vragen die niet op dagelijkse basis gesteld worden en die, mogelijk, aanspreken of je aan het denken zetten.”

KLANKGAT: Waarom hecht jij zoveel belang aan dat soort vragen?
Eva van Pelt: Omdat ik denk dat er heel veel vragen die relevant zijn voor wat we elke dag meemaken, niet vanzelfsprekend worden gesteld aan jezelf, door jezelf maar ook niet door anderen. Zelfs mensen die heel dicht bij je staan vraag je niet zomaar ‘Heb je een geheim?’ En dat vind ik heel mooi: wanneer je in de veiligheid en anonimiteit van zo’n groep met zo’n vraag geconfronteerd wordt, word je ineens op een ander vlak geprikkeld wordt in je dagelijkse contacten. En misschien word je aangespoord om iets over jezelf te delen wat je niet zo snel zou uitspreken.

En hoe garandeer je dan de veiligheid van mensen?

Eva van Pelt
Eva van Pelt

Ja, dat is het spannendste stuk. Dat is het ook het moeilijkste eraan, wat ik probeer te doen. Ik denk dat er aan veiligheid een heleboel randvoorwaarden zitten, onder andere in sfeer, in eerlijkheid. Ik kan mijzelf bijvoorbeeld niet boven en buiten het publiek plaatsen. Het is belangrijk dat mensen voelen dat ik wel grip heb op de situatie en een idee heb van hoe ik het wil gaan sturen.
Maar tegelijkertijd moeten de mensen niet het gevoel hebben dat ze een soort radertje zijn in mijn plan om een voorstelling te bouwen. Ze moeten voelen dat er een bepaalde openheid is en dat alles wat ze kunnen voelen, zeggen of doen OK is.

En hoe zet je dat om in vorm, in muziek? Hoe pak je dat aan?
Het betekent sowieso dat ik nooit van tevoren weet wat we in een voorstelling gaan spelen. Dus ik kom met een berg liedjes, in dit geval met Koen Wijnen op percussie. En die liedjes, die liggen ergens op een berg in mijn hoofd. Die zijn al geschreven. Ik kies op basis van wat ik voel wat ik voor iemand wil doen. Op basis wat mensen met mij delen, wat ik op dat moment vind kloppen.
En soms betekent dat ik een liedje echt speciaal voor iemand speel en dat de anderen erbij mogen zijn. En dat die aandacht gedeeld kan worden, wat iets moois kan opleveren. En soms betekent het ook dat ik iets voor een groep speel, maar hoe dat zal gaan en welke momenten ontstaan dat weet ik nooit van tevoren. Dan ontstaat echt HIER.


Zang en gitaren: Eva van Pelt
Percussie: Koen Wijnen


Het loket van Eva van Pelt staat op de Parade, het festivalplein van Boulevard. Het optreden vindt plaats in de de nieuwe broedplek De Bombarst in de kapel van de Paap.

Errand

A Fool’s Errand speelt 10 jaar eigenzinnig werk van zich af

Niet-standaard werk van een band die live weet te overtuigen

De Bossche band A Fool’s Errand organiseerde zaterdag 22 juni een release presentatie in P79 van het album Gravitas dat eind maart 2019 uitkwam. Vóór het optreden sprak ik kort met bandleden Alwin Ven en Fabian Voskuil.

Errand, Gravitas
Vlnr: Fabian Voskuil en Alwin Ven

KLANKGAT: Vanavond is de presentatie van jullie album Gravitas, het resultaat van bijna 10 jaar werk. Zijn jullie al bezig nieuw materiaal te schrijven?
Alwin Ven: Ja, zeker. We werken nu aan zo’n stuk of vijf nummers.
Fabian Voskuil: We zitten aan een EP te denken.
Alwin: Onze werkwijze is als vanouds. Herschrijven, omgooien, schrappen, schrijven.

Dus over 10 jaar kunnen we pas het volgende album verwachten?
Fabian (lacht): Nee, zover zal dat niet komen.
Alwin: De drummer (Albert Schuurmans, red.) gaat dadelijk solo spelen op gitaar. Een try-out van zijn eigen werk.
Fabian: We hebben wel moeten reperteren. Het was weer een tijdje geleden dat we de nummers van Gravitas gespeeld hebben.

Dat zal nodig zijn geweest, want het zijn geen standaard nummers van een niet-standaard band. Dat laatste beaamt geluidsman van de avond Frans de Visser van Studio Cube volmondig. Frans leidde de opnames en was verantwoordelijk voor de mix van het album Gravitas.

Try-out Albert Schuurmans

Errand
Albert Schuurmans solo

De drummer van A Fool’s Errand,  Albert Schuurmans, posteert zich op een stoel, een akoestische gitaar in zijn handen en zijn rechtervoet op een bass drum pedaal. De try-out omvat zo’n vijf (gloed)nieuwe nummers en kenmerken zich zich door een puntige drive mede dankzij die bass drum. Albert wil kijken hoe de nummers overkomen op een podium en voor een publiek. Hij had er graag teksten bij gehad maar vooral de tijd ontbrak daarvoor.
Hij wil daarom met zangeres Sarah Cahuasqui samenwerken. Zij schreef de teksten voor de nummers Make Waves en Icarus op het album Gravitas waar zij de zang voor haar rekening nam. De try-out wordt goed door het publiek ontvangen.

A Fool’s Errand – Gravitas

Errand
A Fool’s Errand in P79

Na een korte break en zonder enige aankondiging begint A Fool’s Errand aan de presentatie release van Gravitas. De nummers worden gespeeld in volgorde van het album. Het openingsnummer There Will Be No Encore is live zeer indrukwekkend, vooral door het onderwerp. Je hoort de stem van de Chileense president Allende die het volk via de radio op 11 september 1973 toespreekt, terwijl soldaten het presidentieel paleis omsingelen. Allende pleegt zelfmoord om niet levend in handen te vallen van de coupplegers die onder leiding staan van Pinochet. Visuele ondersteuning van dit nummer zou de impact van dit nummer versterken.

Sarah Cahuasqui

Errand, Gravitas
Sarah Cahuasqui

Het tweede nummer is Make Waves met tekst en zang van Sarah Cahuasqui. Zij zing nogal onvast, maar het past bij dit nummer dat mij sterk doet denken aan de legendarische New Yorkse band The Velvet Underground met zangeres Nico. Díé kon pas lekker vals zingen. In haar tweede act bij het nummer Icarus zingt Sarah weer onvast en ook dan werkt het. Het bevestigt het beeld dat A Fool’s Errand van zichzelf wil neerzetten, onvoorspelbaar, tegendraads, niet willen behagen.

Errand, Gravitas
Alwin Ven

Hoe het ook zij, de nummers zijn een mengelmoes van rock, jazz, metal, soundscapes. Een goede hard rock nummer is Stoned Ape Theory. En als Alwin Ven de trompet bespeelt zoals op Viego, Anselmo dan roept hij een Spaanse – latino –  sfeer op. In het laatste nummer – waar veel leuke delen tijdens de opname dagen werden weggestreept en daarvandaan de titel (Used To Be) Happy –  zaagt de band bijna eindeloos door met een repeterende, ritmische riff. Je krijgt de indruk dat A Fool’s Errand af wil van deze nummers en toe is aan nieuw werk. Wat wil je, na 10 jaar wil je wel wat anders.

Deze diashow vereist JavaScript.

Bandleden A Fool’s Errand
Alwin Ven – bas en trompet
Albert Schuurmans – drums
Willem Schuurmans – gitaar
Fabian Voskuil – gitaar (met strijkstok)

Sarah Cahuasqui – zang.

JazzAcademy

JazzAcademy is de ideale opstap naar het conservatorium

Binnenkomen als guppie en uitstromen als eerstejaars student

JazzAcademy is zeven jaar geleden opgezet door de Bossche trompettist Jeroen Doomernik vanuit de stichting Jazzwerkplaats. Veel jonge muzikanten krijgen  in de JazzAcademy de kans om zich verder te ontwikkelen. Een aantal heeft hierdoor de stap gemaakt naar het conservatorium.

JazzAcademy
JazzAcademy

Op het plein van het Noordbrabants Museum speelden acht aankomende jazzmuzikanten op de zaterdagmiddag van Jazz In Duketown. Een van hen is gitarist Rik Janske. KLANKGAT sprak met hem na afloop van het concert.

JazzAcademy
Rik Janske

KLANKGAT: Je hebt net, samen met zeven andere muzikanten, een concert afgegeven. Is dat de afsluiting van een opleiding?
Rik Janske: Nee, het is niet een opleiding. JazzAcademy is een groep jongeren die bij elkaar komt om te musiceren onder leiding van Jeroen Doomernik. Jeroen heeft dat initiatief genomen. Je leert er ontzettend veel. Het is net zo nuttig als school maar het is niet officieel.

Ben je dit jaar begonnen?
Nee, ik heb vorig jaar ook al meegedaan. Toen kwam ik er als guppie in en nu ga ik volgend jaar naar het conservatorium van Utrecht. Zo kom ik er dus uitgerold.

Zie je dat vaker dat mensen die deelnemen aan de JazzAcademy naar het conservatorium gaan?
Ja, best wel vaak. Best wel grote namen komen ervan. Dat zijn allemaal drummers uit Rotterdam. En dan heb je nog een pianist uit Amsterdam. Ja, het grootste deel stroomt door naar het conservatorium.

ik zag je spelen op de gitaar. Wordt dat jouw instrument?
Jazeker.Ik heb wel met andere instrumenten gespeeld maar de gitaar is altijd blijven hangen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het concert dat de acht jonge muzikanten op het museumplein hebben gegeven is het resultaat van een jaar lang met elkaar spelen. Ze hebben meer nummers gedaan op de JazzAcademy, maar wat ze vandaag hebben gespeeld, was wel het beste wat ze neer konden zetten met z’n allen.

JazzAcademy
Kees van Schijndel

Zijn het covers of zijn het eigen nummers?
Nou, voor de verandering hebben we ook een eigen nummer gespeeld. The Golden Mexx, een nummer van mij en de bassist, Kees (van Schijndel, bassist bij de band KETJAP, red.). Dat was volgens mij het derde nummer dat we speelden. De rest zijn allemaal covers, van Freddy Hubbard, Roy Hargrove, Billy Cobham, en eh dat was het eigenlijk wel denk ik.

Vind je het fijn om in zo’n groot gezelschap te spelen?
Ja, eigenlijk wel. Het is een hele fijne manier van jazz maken. Het is een beetje poppy, ‘groovend’. Het is niet zo standaard, met allemaal jazz standards en zo. Het is erg leuk.

Rik Janske is al aangenomen op het conservatorium van Utrecht voor het komend studiejaar 2019-2020.

Hank Wolfskin

Interview met Hank Wolfskin initiatiefnemer Hanks Garage

Kleinschalig podium met kleine garagerock acts uit eigen land

De droom van Hank Wolfskin (één van zijn dromen) is uitgekomen. Hank heeft zijn eigen podium genaamd Hanks Garage. KLANKGAT strikte Hank Wolfskin om hem daarover uit te vragen.

Hank Wolfskin

Fortarock in Nijmegen is al sinds 2009 het Heavy Music Festival van Nijmegen. Dit weekend vormt het Goffertpark weer het toneel voor het grootste Metal/Rock festival van Nederland waar afgelopen jaren vele grote en harde namen hebben gespeeld. En dit jaar krijgt het ook een Bosch randje.

Want voor één Bosschenaar komt er dit weekend een droom uit. Hank Wolfskin, eigenaar Bossche Brouwerspodium aan de Vaart, heeft er zijn eigen podium gekregen genaamd Hank’s Garage. Een podium wat hij helemaal zelf heeft mogen programmeren met muziek die we kennen uit zijn café.

Interview met Hank Wolfskin

Hank Wolfskin
Hank Wolfskin

Tijd om een praatje te maken met Hank Wolfskin (echte naam bekend bij redactie).

KLANKGAT: Komend weekend heb je een eigen podium op het prestigieuze harde muziek festival Fortarock in Nijmegen. Hoe kwam de organisatie in contact met jou?
Hank Wolfskin: Via mijn compagnon bij de Bossche Brouwers Victor Kooijmans, ook podiumbouwer van Fortarock.

Kreeg je een vrijbrief wat je mocht boeken? Of waren er nog wel richtlijnen zoals een budget?
In eerste instantie was het idee: een kleinschalig podium met kleine garagerock acts uit eigen land. Maar wel de betere bands. Rhinorino, Batwölf en J.C. Thomas and the Missing Slippers hadden al op het podium bij Bossche Brouwers aan de Vaart gestaan en stonden bovenaan het lijstje. Ook Monomyth stond op het verlanglijstje, ook al hebben deze niet op de Tramkade gestaan.

Hank Wolfskin
Paramatman

Daarnaast had ik nog meer bands die ik graag de kans zou geven op dit festival te staan, zoals bijvoorbeeld Switch Bones, Bartek, The Guru Guru en Paramatman. Maar doordat Fortarock op een ongunstig moment in het seizoen gepland is was het lastig de juiste grote acts te boeken, daardoor liep de kaartverkoop achter en is er besloten om een podium te laten vervallen. De al geboekte acts van dat podium kregen een plekje in Hank’s Garage. Samenwerking met de programmeur van Fortarock ging helemaal prima en deze acts passen er uiteindelijk zeer goed bij.

Wat kunnen bezoekers verwachten van de artiesten die jij hen voorschotelt?
Het zijn de acts uit eigen land die nog niet heel bekend zijn, die op radio niet veel ruimte krijgen maar die een super vet optreden neer weten te zetten. Met een ongepolijste rauwe rand.

Hank Wolfskin
Hanks Garage

Is het ook meteen je droom line up of waren er artiesten die je liever had geboekt die niet beschikbaar waren?
Een tiental jaar geleden moest je voor een toffe band naar België uitwijken, in Nederland leken we het niet te snappen. Dit is veranderd. We kunnen ons nu zeker weer meten met de Belgen. De bands die we hebben benaderd waren zonder uitzondering allemaal meteen enthousiast. De drumster van Rhinorino kan dit optreden hoogzwanger nog net doen omdat het gehoor van haar baby nog niet ontwikkeld is (las ik op hun pagina 😊 ). Ik ben erg blij met dit programma, zou het alleen nog verder willen uitbreiden (meer bands!)

Zie je jezelf ook zoiets doen in Den Bosch en wat zou er moeten gebeuren om dit zover te krijgen?
Den Bosch heeft een kleine muziekscene doordat het aanbod jaren klein is geweest. Je ziet niet snel mensen van andere steden afreizen naar Den Bosch. Na het stoppen van Popwerk is het jaren niet erg spannend geweest. Nu begint dit in mijn ogen positief te veranderen: Rauwkost, Popronde, Oranjekade en laatst nog AntiShit geven alternatieve gitaar georiënteerde muziek een duw de goede richting op en zijn festivals waar we als stad trots op mogen zijn. Wij hebben met ons brouwpodium bij deze festivals ons steentje bij mogen dragen en daar zijn we zeer blij mee. Daar gaan we de komende jaren hopelijk mee door!

Welke artiest in jouw garage mogen bezoekers zeker niet missen?
Gewoon de hele tijd die garage niet uit gaan. Maar als ik er één moet noemen -zonder de anderen te kort te doen- zou ik zeker even komen kijken naar J.C. Thomaz and the Missing Slippers. Die gaan waarschijnlijk wel weer voor een verrassing zorgen.

Wat ga je zelf draaien tussen de optredens door?
Metal zal op de rest van het terrein al flink vertegenwoordigd zijn, dus het zal garage rock en punkrock worden voor een groot deel. Het aanbod nieuwe muziek is ontzettend groot (in tegenstelling tot wat vaak beweerd wordt). Maar ook de klassiekers (zoals vroeger gedraaid werden in Totaalcafé Boulevard) zullen veel langskomen. Hank’s Garage staat direct bij de entree in een gezellige hoek met speciaalbier en vuurschaal (ik weet nog niet zeker of de danseressen in kooien door gaan) dus we gaan een feestje bouwen!


Met 1 kaartje kun je met z’n tweeën binnen! Dat betekent dat je voor €20,- pp/dag naar alle bands kunt kijken.

Conservatorium Talent Award

Saxofonist Mo van der Does wint Conservatorium Talent Award

Acht conservatoria sturen beste jazzstudenten naar prestigieuze muziekwedstrijd

Saxofonist Mo van der Does (22) wint de Conservatorium Talent Award 2019. Mo werd door het Conservatorium van Amsterdam naar Den Bosch gezonden om mee te dingen naar deze prestigieuze en felbegeerde muziekwedstrijd die in de Clubzaal van de Verkadefabriek wordt gehouden.

Conservatorium Talent Award
Mo van der Does

Mo van der Does
Het is maar de vraag of Mo de eerste paar minuten nadat Commissaris van de Koning van Noord-Brabant, Wim van de Donk, hem aanwijst als winnaar, beseft wat hem overkomt. Dat blijkt wel als ik meteen na de eerste fotoshoot hem enige vragen stel.

KLANKGAT: Eerste reactie, hoe voel jij je?
Mo van der Does: Eh, heel blij. Ja, ik ben heel blij verrast. Waanzinnig dat ik dit heb mogen winnen. Heel dankbaar naar de organisatie en de muzikanten. Iedereen heeft fantastisch gespeeld. Ja, heel dankbaar.

Je had het niet verwacht?
Nou, er zijn zoveel goede muzikanten hier vandaag. Je weet het nooit met zo’n competitie. Dus, vandaar.

Heb je een vermoeden waarom de jury voor jou heeft gekozen?
Niet per se anders dan dat ze in het juryrapport hebben gezegd. Dat ik me bezighoud met de traditie en daarbinnen misschien verder probeer te kijken.

Je gaat ook optreden in Jazz in Duketown.
Ja, zeker. Op de Markt

Misschien wel met Marcus Miller?
(lacht) Ik denk helaas niet met Marcus Miller. Maar wie weet, kom ik hem nog tegen.

Conservatorium Talent Award
Mo in de Clubzaal Verkaderfabriek

Vanaf zijn 14e heeft altsaxofonist Mo van der Does (1997) vier jaar de jong talent afdeling gevolgd aan het Conservatorium van Amsterdam, het Junior Jazz College genaamd, waarna hij werd toegelaten tot de bachelor jazzsaxofoon.

De vakjury kijkt naar aan aantal aspecten zoals instrumentbeheersing, samenspel en performance. Daarnaast is zij ook gevoelig of een student zich binnen de jazztraditie beweegt. Dat betekent niet dat de jury niet open staat voor nieuwe ontwikkelingen. Verre van dat. Er wordt ook gekeken of de winnaar de potentie heeft om in de nabije toekomst door te groeien naar een professionele musicus. “Die het helemaal gaat maken.”

Conservatorium Talent Award

Conservatorium Talent Award
Samenspel criterium jury

Het Conservatorium Talent Award telt dit jaar maar liefst acht deelnemers. Acht Nederlandse conservatoria hebben hun beste jazzstudenten naar deze muziekwedstrijd gestuurd. Alle muzikanten krijgen een half uur om hun kunnen aan het publiek en een vijfkoppige vakjury onder leiding van Aad van Nieuwkerk te tonen.

De winnaar van het Conservatorium Talent Award ontvangt een geldprijs van 5000 euro voor een talent-ondersteun(en)de activiteit. Bovendien speelt de winnaar op zaterdag 8 juni op het podium aan de Markt tijdens het openluchtfestival Jazz in Duketown dat deze muziekwedstrijd mede organiseert.

Pianist Daniël van der Duim (23) opent om 11.00 uur de 2019-editie van de Conservatorium Talent Award samen met twee begeleiders met wie Van der Duim het Dopplertrio vormt. Bossche jazz drummer Jens Meijer (23) sluit de ronde om 18.30 uur af.

Conservatorium Talent Award
Daniël van der Duim – piano

Speelschema Conservatorium Talent Award 2019

  • 11:05 uur Daniël van der Duim, Arnhem, piano
  • 12:00 uur Ante Medic, Utrecht, gitaar
  • 12:55 uur Daphne Horsten, Tilburg, zang
  • 13:50 uur Louise van den Heuvel, Maastricht, basgitaar
  • 14:45 uur Mo van der Does, Amsterdam, saxofoon
  • 15:40 uur Jurgen Scholtanus, Zwolle, trompet
  • 16:35 uur Simon Kalker, Den Haag, contrabas, elektrische bas
  • 17:30 uur Jens Meijer, Rotterdam, drums

Deze diashow vereist JavaScript.

Bevrijdingsfestival Brabant

In Vrijheid Kiezen thema Bevrijdingsfestival Brabant 2019

We zijn het erover eens dat we oneens zijn

Bevrijdingsfestival Brabant 2019 ademt op het middaguur rust uit. Het is relatief vroeg voor een festival. Crewleden van bands en vrijwilligers van het festival zijn bezig met het opzetten van diverse apparatuur en instrumenten zoals die van de band Navarone op de Main Stage. Navarone is de eerste act op dat hoofdpodium.

Bevrijdingsfestival Brabant
Navarone

Make Noise For Freedom
Een eindje verderop op de Noord-Zuid Stage gaan de finalisten van muziekwedstrijd Make Noise For Freedom zo meteen beginnen. Deze aanstormende talenten doen een vrijheidslied speciaal geschreven voor Bevrijdingsfestival Brabant en een ander eigen werk. Het zijn zes acts bestaande uit vijf bands en één singer songwriter die allen uit Noord-Brabant komen. Spelfout en Morning Dawn komen uit Den Bosch. De winnaar speelt volgend jaar op de SENA Performers Stage. De wedstrijd is in twee sets opgebouwd.

Bevrijdingsfestival Brabant
Spelfout

In volgorde van opkomst:

  • Killed by Martians
  • Spelfout
  • Hoghead
  • Kyra Antoni
  • Morning Dawn
  • Silver Kiwi
Bevrijdingsfestival Brabant
Morning Dawn

Indierock band Morning Dawn wordt door de jury tot winnaar uitgeroepen. Volgend jaar kunnen zij op het SENA Performers Stage laten zien hoe zij zich verder hebben ontwikkeld.

Kyra Antoni

Singer songwriter Kyra Antoni speelt voor de tweede keer op het Bevrijdingsfestival Brabant. Zij opent de tweede set van Make Noise For Freedom.

Bevrijdingsfestival Brabant
Kyra Antoni

KLANKGAT: Hoe vind jij het om hier op Bevrijdingsfestival Brabant op te treden?
Kyra Antoni: Heel leuk, echt een mooi podium. Zeker omdat het ook echt iets betekent, voor de vrijheid. Echt heerlijk om hier te mogen staan.

Het laatste nummer heb je speciaal voor het Bevrijdingsfestival geschreven. Hoe heet dat nummer en waar gaat het over?
Het nummer heet Nachtmerrie. Nachtmerrie gaat over iemand die het gevoel heeft nog in de oorlog te zitten en die er eigenlijk uit wil. Dat de oorlog stopt en er vrede komt. Maar die oorlog is allang voorbij. Het is een trauma, een nachtmerrie, die hij aan die oorlog heeft overgehouden.

Thijs Boontjes
Inmiddels heeft Navarone zijn act op de Main Stage afgesloten en gaat de eerste show op de SENA Performers Stage beginnen. Dat is aan Thijs Boontjes Dans- en Showorkest. Ook Thijs Boontjes is zich bewust dat hij en zijn orkest gaan optreden op een bijzonder soort festival.

Bevrijdingsfestival Brabant
Thijs Boontjes Dans- en Showorkest

KLANKGAT: Wat betekent het voor je om op Bevrijdingsfestival Brabant te gaan spelen?
Thijs Boontjes: Nou, in eerste instantie, als je komt aanrijden dan denk je ‘Dit is een normaal festival’. Zoals een festival er normaal uitziet. Maar ik wil straks wel aan het publiek vragen waarom we allemaal vandaag bij elkaar zijn gekomen. Ik vind het echt belangrijk, Vrijheid. Vooral in deze tijd omdat je steeds meer merkt dat het bewust zijn waarom wij vrij zijn en wat vrijheid echt in essentie betekent dat wij dat aan het kwijtraken zijn. Want anders kan ik niet beoordelen waarom de wereld op dit moment zo in elkaar steekt.

Mamas Gun

Bevrijdingsfestival Brabant
Andy Platts

Na Thijs Boontjes komt de Londense funkband Mamas Gun het hoofdpodium op. Frontman/leadzanger Andy Platts feliciteert het publiek met deze Dag van de Vrijheid. De zon begint door te breken en zowaar, Platts krijgt het voor elkaar dat het publiek mee gaat zingen en deinen. “Hoe harder wij zingen hoe harder de zon gaat schijnen,” roept hij door de mic.

Bevrijdingsfestival Brabant
Het Bevrijdingsfestival Brabant bestaat al sinds 1989. Toen heette het nog Noord-Zuid Bevrijdingsfestival Noord-Brabant. De lokatie was toentertijd De Parade-Kerkstraat-Kerkplein. Een gesprek met Femke Klein, directeur Bevrijdingsfestival Brabant.

Bevrijdingsfestival Brabant
Femke Klein

KLANKGAT: Wat is de gedachte achter al die bevrijdingsfestivals? Waarom zijn ze ooit opgestart?
Femke Klein: Het Bevrijdingsfestival Brabant is met de landelijke en gezamenlijke trend ontstaan vanuit het Nationaal Comité 4-5 mei. Dat comité ging alle Commissarissen van de Koningin langs omdat men bang was dat het vieren van vrijheid misschien wel zou wegzakken, minder aandacht zou krijgen. En zeker om jongere generaties erbij te betrekken.

Hoe pakte men dat toen op?
Men dacht indertijd, laten we iets bedenken waar jongeren altijd naar toe willen gaan. In eerste instantie werden bevrijdingsfestivals in Zwolle en Haarlem georganiseerd. Op basis van dat succes besloten alle Commissarissen van de Koningin destijds dat er in ieder geval in elke provincie één bevrijdingsfestival gehouden zou worden.

Dat was in 1989?
Ja.

Wat is jouw persoonlijke drijfveer om je zo in te zetten voor het Bevrijdingsfestival Brabant?
Mijn link met de Tweede Oorlog is ingegeven door mijn opa’s en oma’s aan beide zijden. Van hen heb ik geleerd dat vrijheid vieren niet iets lichtzinnigs is. Dat is niet iets onbezonnens. Wat voor mij vrijheid betekent is, dat je met elkaar in gesprek blijft, ook al verschil je van mening. ‘We zijn het erover eens dat we oneens zijn’. Maar dat je toch dat gesprek hebt, dat je durft te luisteren naar iemand die misschien een heel andere mening is toegedaan. Uiteraard mag jij vervolgens zeggen hoe jij ernaar kijkt, wat jouw wereldvisie is.

Bevrijdingsfestival Brabant
Nona

Intussen gaat Bevrijdingsfestival Brabant ‘steady’ door en treden er nog veel artiesten op zoals polka-ska band Russkaja, coming star Nona in de SENA Stage en de opmerkelijke accordeonist Mario Batkovic in de Noord-Zuid stage. En de avond is dan nog niet eens gevallen.

Bevrijdingsfestival Brabant
Mario Batkovic

Russkaja


KLANKGAT wil de organisatie van Bevrijdingsfestival Brabant hartelijk danken voor de vlotte en vriendelijke medewerking.

Certain Animals

Certain Animals openen Record Store Day in Den Bosch

Instore acts in Maestro's Recordcafé

De Rotterdamse band Certain Animals opent Record Store Day 2019 in platenzaak Maestro’s Recordcafé in Den Bosch. Een wat ondankbare ‘taak’ gezien het vroege tijdstip – 10.00 uur op een zaterdagochtend. Het is nog niet druk in de platenzaak. Ogenschijnlijk heeft de band er geen moeite mee. Het trio ervaart de locatie eerder als een leuke afwisseling op wat ze gewend zijn.

Certain Animals
Certain Animals in Maestro’s Recordcafé

Om geluidsoverlast te vermijden speelt Certain Animals half akoestisch. Ook dat is ongebruikelijk. De drummer gebruikt geen drumsticks maar kwasten waardoor ongewild een jazzy sound ontstaat. Ook maken ze slechts gebruik van de helft van hun geluidsapparatuur.

Recordstore Day 2019

Certain Animals
Recordstore Day 2019 in Maestro’s Recordcafé

Zaterdag 13 april is het Recordstore Day. Certain Animals is één van de bands die voor deze internationale feestdag van de platenzaak door Nederland toert. De drie andere bands die in Maestro’s Recordcafé aantreden zijn Holsaby – winnaar van Bossche Band Battle 2018, de nieuwe band Sonny Ragg uit Vught en Bob Donkers

Certain Animals
Thijs van Leeuwen

Certain Animals bestaat pas twee jaar  maar ze hebben al meer dan 100 shows gespeeld waaronder grote festivals zoals Zwarte Cross, Oerol, Bevrijdingsfestival, Mañana Mañana, Big Rivers om maar wat te noemen. De EP Down The Rabbit Hole werd uitgebracht op een 12 inch vinyl in een volle Rotown Rotterdam en Sugarfactory Amsterdam. De EP ontving positieve recensies van grote Nederlandse muziekbladen zoals OOR, Lust For Life en Blues Magazine.

Certain Animals
Niels-Jan van Dijk

De band begint met oudere nummers uit hun repertoire waaronder die van de EP. Zoals eerder gezegd klinken deze bluesrock nummers door de halfakoestische setting nogal jazzy. Onbedoeld weliswaar maar op een andere manier wringt het daardoor en kan de band niet echt overtuigen. Dat verandert als bassist Niels-Jan van Dijk een nieuw nummer – Television geheten – aankondigt van de nog uit te komen LP.

Certain Animals
Kees Braam

Er staat bijna een andere band te spelen, zo lijkt. De volgende nummers zijn eveneens nieuw werk en komen ook op die nieuwe LP. De sound van Certain Animals is opeens stabiel, de stemmen klinken vol en harmonieus, de arrangementen zijn krachtiger. In een kort gesprek met gitarist/leadzanger Thijs van Leeuwen wordt een en ander duidelijk.

KLANKGAT: Certain Animals wordt omschreven als een experimentele rock formatie, maar ik hoor, zonder dat jullie dat hoeven te zeggen, Beatles-harmonieën in jullie zang.
Thijs van Leeuwen: Ja, we zijn een beetje van het ROCK pad afgeraakt. Minder blues, minder rock. Meer melodie. We zijn eigenlijk naar onze eigen roots teruggegaan. Meer Beatles, meer late zestiger jaren, meer zeventiger jaren.

Toen jullie dat nieuwe nummer, Television, inzetten, hoorde ik meteen het verschil.
Het is een ander slag, hè. We zijn veel dichter bij ons zelf gebleven bij het schrijven van die nieuwe nummers. We zijn nog aan het doorschrijven voor de nieuwe plaat. Het is fijner om te spelen, het is niet per se makkelijker om te spelen. Hier bij Maestro’s Recordcafé hoor je jezelf direct en dat voor 10.00 uur ’s ochtends vind ik dat het behoorlijk is gegaan. Ik zeg niet perfect maar het is wel lekker. We hebben het volume een tandje teruggedraaid. Anders haal je die vocale harmonieën niet. Dan ga je schreeuwen, jezelf overschreeuwen. Dat werkt gewoon niet.

Wanneer de nieuwe LP uitkomt is nog niet bekend. Certain Animals is nog bezig met labels en dan hangt het weer samen wanneer de plaat uitkomt. De hoopvolle verwachting is eind 2019, begin 2020.