Conservatorium Talent Award

Saxofonist Mo van der Does wint Conservatorium Talent Award

Acht conservatoria sturen beste jazzstudenten naar prestigieuze muziekwedstrijd

Saxofonist Mo van der Does (22) wint de Conservatorium Talent Award 2019. Mo werd door het Conservatorium van Amsterdam naar Den Bosch gezonden om mee te dingen naar deze prestigieuze en felbegeerde muziekwedstrijd die in de Clubzaal van de Verkadefabriek wordt gehouden.

Conservatorium Talent Award
Mo van der Does

Mo van der Does
Het is maar de vraag of Mo de eerste paar minuten nadat Commissaris van de Koning van Noord-Brabant, Wim van de Donk, hem aanwijst als winnaar, beseft wat hem overkomt. Dat blijkt wel als ik meteen na de eerste fotoshoot hem enige vragen stel.

KLANKGAT: Eerste reactie, hoe voel jij je?
Mo van der Does: Eh, heel blij. Ja, ik ben heel blij verrast. Waanzinnig dat ik dit heb mogen winnen. Heel dankbaar naar de organisatie en de muzikanten. Iedereen heeft fantastisch gespeeld. Ja, heel dankbaar.

Je had het niet verwacht?
Nou, er zijn zoveel goede muzikanten hier vandaag. Je weet het nooit met zo’n competitie. Dus, vandaar.

Heb je een vermoeden waarom de jury voor jou heeft gekozen?
Niet per se anders dan dat ze in het juryrapport hebben gezegd. Dat ik me bezighoud met de traditie en daarbinnen misschien verder probeer te kijken.

Je gaat ook optreden in Jazz in Duketown.
Ja, zeker. Op de Markt

Misschien wel met Marcus Miller?
(lacht) Ik denk helaas niet met Marcus Miller. Maar wie weet, kom ik hem nog tegen.

Conservatorium Talent Award
Mo in de Clubzaal Verkaderfabriek

Vanaf zijn 14e heeft altsaxofonist Mo van der Does (1997) vier jaar de jong talent afdeling gevolgd aan het Conservatorium van Amsterdam, het Junior Jazz College genaamd, waarna hij werd toegelaten tot de bachelor jazzsaxofoon.

De vakjury kijkt naar aan aantal aspecten zoals instrumentbeheersing, samenspel en performance. Daarnaast is zij ook gevoelig of een student zich binnen de jazztraditie beweegt. Dat betekent niet dat de jury niet open staat voor nieuwe ontwikkelingen. Verre van dat. Er wordt ook gekeken of de winnaar de potentie heeft om in de nabije toekomst door te groeien naar een professionele musicus. “Die het helemaal gaat maken.”

Conservatorium Talent Award

Conservatorium Talent Award
Samenspel criterium jury

Het Conservatorium Talent Award telt dit jaar maar liefst acht deelnemers. Acht Nederlandse conservatoria hebben hun beste jazzstudenten naar deze muziekwedstrijd gestuurd. Alle muzikanten krijgen een half uur om hun kunnen aan het publiek en een vijfkoppige vakjury onder leiding van Aad van Nieuwkerk te tonen.

De winnaar van het Conservatorium Talent Award ontvangt een geldprijs van 5000 euro voor een talent-ondersteun(en)de activiteit. Bovendien speelt de winnaar op zaterdag 8 juni op het podium aan de Markt tijdens het openluchtfestival Jazz in Duketown dat deze muziekwedstrijd mede organiseert.

Pianist Daniël van der Duim (23) opent om 11.00 uur de 2019-editie van de Conservatorium Talent Award samen met twee begeleiders met wie Van der Duim het Dopplertrio vormt. Bossche jazz drummer Jens Meijer (23) sluit de ronde om 18.30 uur af.

Conservatorium Talent Award
Daniël van der Duim – piano

Speelschema Conservatorium Talent Award 2019

  • 11:05 uur Daniël van der Duim, Arnhem, piano
  • 12:00 uur Ante Medic, Utrecht, gitaar
  • 12:55 uur Daphne Horsten, Tilburg, zang
  • 13:50 uur Louise van den Heuvel, Maastricht, basgitaar
  • 14:45 uur Mo van der Does, Amsterdam, saxofoon
  • 15:40 uur Jurgen Scholtanus, Zwolle, trompet
  • 16:35 uur Simon Kalker, Den Haag, contrabas, elektrische bas
  • 17:30 uur Jens Meijer, Rotterdam, drums

Deze diashow vereist JavaScript.

Bevrijdingsfestival Brabant

In Vrijheid Kiezen thema Bevrijdingsfestival Brabant 2019

We zijn het erover eens dat we oneens zijn

Bevrijdingsfestival Brabant 2019 ademt op het middaguur rust uit. Het is relatief vroeg voor een festival. Crewleden van bands en vrijwilligers van het festival zijn bezig met het opzetten van diverse apparatuur en instrumenten zoals die van de band Navarone op de Main Stage. Navarone is de eerste act op dat hoofdpodium.

Bevrijdingsfestival Brabant
Navarone

Make Noise For Freedom
Een eindje verderop op de Noord-Zuid Stage gaan de finalisten van muziekwedstrijd Make Noise For Freedom zo meteen beginnen. Deze aanstormende talenten doen een vrijheidslied speciaal geschreven voor Bevrijdingsfestival Brabant en een ander eigen werk. Het zijn zes acts bestaande uit vijf bands en één singer songwriter die allen uit Noord-Brabant komen. Spelfout en Morning Dawn komen uit Den Bosch. De winnaar speelt volgend jaar op de SENA Performers Stage. De wedstrijd is in twee sets opgebouwd.

Bevrijdingsfestival Brabant
Spelfout

In volgorde van opkomst:

  • Killed by Martians
  • Spelfout
  • Hoghead
  • Kyra Antoni
  • Morning Dawn
  • Silver Kiwi
Bevrijdingsfestival Brabant
Morning Dawn

Indierock band Morning Dawn wordt door de jury tot winnaar uitgeroepen. Volgend jaar kunnen zij op het SENA Performers Stage laten zien hoe zij zich verder hebben ontwikkeld.

Kyra Antoni

Singer songwriter Kyra Antoni speelt voor de tweede keer op het Bevrijdingsfestival Brabant. Zij opent de tweede set van Make Noise For Freedom.

Bevrijdingsfestival Brabant
Kyra Antoni

KLANKGAT: Hoe vind jij het om hier op Bevrijdingsfestival Brabant op te treden?
Kyra Antoni: Heel leuk, echt een mooi podium. Zeker omdat het ook echt iets betekent, voor de vrijheid. Echt heerlijk om hier te mogen staan.

Het laatste nummer heb je speciaal voor het Bevrijdingsfestival geschreven. Hoe heet dat nummer en waar gaat het over?
Het nummer heet Nachtmerrie. Nachtmerrie gaat over iemand die het gevoel heeft nog in de oorlog te zitten en die er eigenlijk uit wil. Dat de oorlog stopt en er vrede komt. Maar die oorlog is allang voorbij. Het is een trauma, een nachtmerrie, die hij aan die oorlog heeft overgehouden.

Thijs Boontjes
Inmiddels heeft Navarone zijn act op de Main Stage afgesloten en gaat de eerste show op de SENA Performers Stage beginnen. Dat is aan Thijs Boontjes Dans- en Showorkest. Ook Thijs Boontjes is zich bewust dat hij en zijn orkest gaan optreden op een bijzonder soort festival.

Bevrijdingsfestival Brabant
Thijs Boontjes Dans- en Showorkest

KLANKGAT: Wat betekent het voor je om op Bevrijdingsfestival Brabant te gaan spelen?
Thijs Boontjes: Nou, in eerste instantie, als je komt aanrijden dan denk je ‘Dit is een normaal festival’. Zoals een festival er normaal uitziet. Maar ik wil straks wel aan het publiek vragen waarom we allemaal vandaag bij elkaar zijn gekomen. Ik vind het echt belangrijk, Vrijheid. Vooral in deze tijd omdat je steeds meer merkt dat het bewust zijn waarom wij vrij zijn en wat vrijheid echt in essentie betekent dat wij dat aan het kwijtraken zijn. Want anders kan ik niet beoordelen waarom de wereld op dit moment zo in elkaar steekt.

Mamas Gun

Bevrijdingsfestival Brabant
Andy Platts

Na Thijs Boontjes komt de Londense funkband Mamas Gun het hoofdpodium op. Frontman/leadzanger Andy Platts feliciteert het publiek met deze Dag van de Vrijheid. De zon begint door te breken en zowaar, Platts krijgt het voor elkaar dat het publiek mee gaat zingen en deinen. “Hoe harder wij zingen hoe harder de zon gaat schijnen,” roept hij door de mic.

Bevrijdingsfestival Brabant
Het Bevrijdingsfestival Brabant bestaat al sinds 1989. Toen heette het nog Noord-Zuid Bevrijdingsfestival Noord-Brabant. De lokatie was toentertijd De Parade-Kerkstraat-Kerkplein. Een gesprek met Femke Klein, directeur Bevrijdingsfestival Brabant.

Bevrijdingsfestival Brabant
Femke Klein

KLANKGAT: Wat is de gedachte achter al die bevrijdingsfestivals? Waarom zijn ze ooit opgestart?
Femke Klein: Het Bevrijdingsfestival Brabant is met de landelijke en gezamenlijke trend ontstaan vanuit het Nationaal Comité 4-5 mei. Dat comité ging alle Commissarissen van de Koningin langs omdat men bang was dat het vieren van vrijheid misschien wel zou wegzakken, minder aandacht zou krijgen. En zeker om jongere generaties erbij te betrekken.

Hoe pakte men dat toen op?
Men dacht indertijd, laten we iets bedenken waar jongeren altijd naar toe willen gaan. In eerste instantie werden bevrijdingsfestivals in Zwolle en Haarlem georganiseerd. Op basis van dat succes besloten alle Commissarissen van de Koningin destijds dat er in ieder geval in elke provincie één bevrijdingsfestival gehouden zou worden.

Dat was in 1989?
Ja.

Wat is jouw persoonlijke drijfveer om je zo in te zetten voor het Bevrijdingsfestival Brabant?
Mijn link met de Tweede Oorlog is ingegeven door mijn opa’s en oma’s aan beide zijden. Van hen heb ik geleerd dat vrijheid vieren niet iets lichtzinnigs is. Dat is niet iets onbezonnens. Wat voor mij vrijheid betekent is, dat je met elkaar in gesprek blijft, ook al verschil je van mening. ‘We zijn het erover eens dat we oneens zijn’. Maar dat je toch dat gesprek hebt, dat je durft te luisteren naar iemand die misschien een heel andere mening is toegedaan. Uiteraard mag jij vervolgens zeggen hoe jij ernaar kijkt, wat jouw wereldvisie is.

Bevrijdingsfestival Brabant
Nona

Intussen gaat Bevrijdingsfestival Brabant ‘steady’ door en treden er nog veel artiesten op zoals polka-ska band Russkaja, coming star Nona in de SENA Stage en de opmerkelijke accordeonist Mario Batkovic in de Noord-Zuid stage. En de avond is dan nog niet eens gevallen.

Bevrijdingsfestival Brabant
Mario Batkovic

Russkaja


KLANKGAT wil de organisatie van Bevrijdingsfestival Brabant hartelijk danken voor de vlotte en vriendelijke medewerking.

Certain Animals

Certain Animals openen Record Store Day in Den Bosch

Instore acts in Maestro's Recordcafé

De Rotterdamse band Certain Animals opent Record Store Day 2019 in platenzaak Maestro’s Recordcafé in Den Bosch. Een wat ondankbare ‘taak’ gezien het vroege tijdstip – 10.00 uur op een zaterdagochtend. Het is nog niet druk in de platenzaak. Ogenschijnlijk heeft de band er geen moeite mee. Het trio ervaart de locatie eerder als een leuke afwisseling op wat ze gewend zijn.

Certain Animals
Certain Animals in Maestro’s Recordcafé

Om geluidsoverlast te vermijden speelt Certain Animals half akoestisch. Ook dat is ongebruikelijk. De drummer gebruikt geen drumsticks maar kwasten waardoor ongewild een jazzy sound ontstaat. Ook maken ze slechts gebruik van de helft van hun geluidsapparatuur.

Recordstore Day 2019

Certain Animals
Recordstore Day 2019 in Maestro’s Recordcafé

Zaterdag 13 april is het Recordstore Day. Certain Animals is één van de bands die voor deze internationale feestdag van de platenzaak door Nederland toert. De drie andere bands die in Maestro’s Recordcafé aantreden zijn Holsaby – winnaar van Bossche Band Battle 2018, de nieuwe band Sonny Ragg uit Vught en Bob Donkers

Certain Animals
Thijs van Leeuwen

Certain Animals bestaat pas twee jaar  maar ze hebben al meer dan 100 shows gespeeld waaronder grote festivals zoals Zwarte Cross, Oerol, Bevrijdingsfestival, Mañana Mañana, Big Rivers om maar wat te noemen. De EP Down The Rabbit Hole werd uitgebracht op een 12 inch vinyl in een volle Rotown Rotterdam en Sugarfactory Amsterdam. De EP ontving positieve recensies van grote Nederlandse muziekbladen zoals OOR, Lust For Life en Blues Magazine.

Certain Animals
Niels-Jan van Dijk

De band begint met oudere nummers uit hun repertoire waaronder die van de EP. Zoals eerder gezegd klinken deze bluesrock nummers door de halfakoestische setting nogal jazzy. Onbedoeld weliswaar maar op een andere manier wringt het daardoor en kan de band niet echt overtuigen. Dat verandert als bassist Niels-Jan van Dijk een nieuw nummer – Television geheten – aankondigt van de nog uit te komen LP.

Certain Animals
Kees Braam

Er staat bijna een andere band te spelen, zo lijkt. De volgende nummers zijn eveneens nieuw werk en komen ook op die nieuwe LP. De sound van Certain Animals is opeens stabiel, de stemmen klinken vol en harmonieus, de arrangementen zijn krachtiger. In een kort gesprek met gitarist/leadzanger Thijs van Leeuwen wordt een en ander duidelijk.

KLANKGAT: Certain Animals wordt omschreven als een experimentele rock formatie, maar ik hoor, zonder dat jullie dat hoeven te zeggen, Beatles-harmonieën in jullie zang.
Thijs van Leeuwen: Ja, we zijn een beetje van het ROCK pad afgeraakt. Minder blues, minder rock. Meer melodie. We zijn eigenlijk naar onze eigen roots teruggegaan. Meer Beatles, meer late zestiger jaren, meer zeventiger jaren.

Toen jullie dat nieuwe nummer, Television, inzetten, hoorde ik meteen het verschil.
Het is een ander slag, hè. We zijn veel dichter bij ons zelf gebleven bij het schrijven van die nieuwe nummers. We zijn nog aan het doorschrijven voor de nieuwe plaat. Het is fijner om te spelen, het is niet per se makkelijker om te spelen. Hier bij Maestro’s Recordcafé hoor je jezelf direct en dat voor 10.00 uur ’s ochtends vind ik dat het behoorlijk is gegaan. Ik zeg niet perfect maar het is wel lekker. We hebben het volume een tandje teruggedraaid. Anders haal je die vocale harmonieën niet. Dan ga je schreeuwen, jezelf overschreeuwen. Dat werkt gewoon niet.

Wanneer de nieuwe LP uitkomt is nog niet bekend. Certain Animals is nog bezig met labels en dan hangt het weer samen wanneer de plaat uitkomt. De hoopvolle verwachting is eind 2019, begin 2020.

Splinterbomb

Splinterbomb organiseert eigen event in WSC

Interview met Hein Willekens release party nieuwe cd RAGE TO RISE

De Bossche band Splinterbomb organiseert voor de derde keer een eigen evenement. Ditmaal is het World Skate Center (WSC) het toneel van deze bijzondere editie wordt dat tegelijkertijd de release party is van hun zes nummers tellende cd genaamd RAGE TO RISE.
KLANKGAT was benieuwd wat er schuil ging achter dit nieuwe schijfje en hoe er naar deze zaterdag wordt toegeleefd. Een kort gesprek met frontman en geestelijk vader van Splinterbomb: Hein Willekens

Splinterbomb
Hein Willekens – Photo by Rob Verbrugge Rover Photography

KLANKGAT: Gefeliciteerd met de nieuwe EP van Splinterbomb. Wat kun je er al over vertellen?
Hein Willekens: Dankjewel! Stiekem kan ik er uren over praten, maar ik ga het bondig houden, haha. De EP heet ‘Rage to Rise’. Die titel hebben we gekozen vanuit de gedachte van creatieve destructie, het idee dat uit vernietiging iets nieuws kan worden opgebouwd, maar ook dat een oud principe achterhaald kan worden door een nieuw idee, en dat je van harde lessen leert en ernaar streeft het beste uit jezelf te halen.
In het artwork komt dit idee terug door een fabriek te laten zien waar bommen en gevechtsvliegtuigen worden gesloopt om te worden omgesmolten naar gloeiend hete platen met ons logo erop. Dit staat voor de slechte dingen in de maatschappij en persoonlijke frustraties, die we via ons creatieve proces omvormen tot energieke muziek waar we onszelf en hopelijk ons publiek mee kunnen vermaken. Heel dat idee komt in de teksten van de zes nummers van Rage to Rise ook terug.

Splinterbomb
Splinterbomb foto Pieter Kok

Splinterbomb leeft al een tijdje, was het niet genoeg voor een album?
We hebben inderdaad overwogen om een heel album op te nemen. Omdat we tot nu toe bewust alles nog in eigen beheer doen leek een tweede EP ons beter, zodat we bij een volgend product, eventueel via een platenlabel, een grotere groei kunnen laten zien dan wanneer we alles op een eerste full length album hadden ingezet.
Ook hebben we een bezettingswisseling gehad, die gelukkig heel goed is uitgepakt. Zoiets kost wel veel tijd en het werd wel tijd dat we na de eerste EP Capital S en single Confess een sterk teken van leven kwamen, dus Rage to Rise is naar ons idee een krachtig signaal van waar de band in deze vorm toe in staat is.

Splinterbomb
Michel van Bijnen

Dit is ook je eerste EP sinds je afscheid van Legion of the Damned met wie je immens getoerd hebt. Heeft het jouw werk hierop beïnvloed?
Klopt ja, nu je het zegt! Ruim een jaar geleden sloot ik dat hoofdstuk af inderdaad. Er is veel gebeurd, stilzitten was er gelukkig niet bij, maar natuurlijk heeft vijf jaar spelen als live-gitarist bij Legion me veel geleerd. Niet alleen muzikaal, maar ook organisatorisch moet je band kloppen. De goede dingen neem je mee, en de dingen waar je een andere blik op hebt probeer je zelf te ontwikkelen. Muzikaal heeft het me niet heel sterk beïnvloed, maar qua spel en live-performance heb ik natuurlijk veel ervaring opgedaan bij hen, waar ik nog steeds dankbaar voor ben.

Splinterbomb
Splinterbomb photo by T-Photography

Deze EP van Splinterbomb wordt aangekondigd als muzikaal en productioneel een stap voorwaarts; is dat gelukt?
Naar ons idee zeker! Links en rechts hebben we mensen wat stukjes laten horen, en tot nu toe krijgen we vooral te horen dat de nummers completer/volwassener klinkt dan het vorige schijfje. We waren ook beter voorbereid en hebben veel meer tijd in de studio doorgebracht. Met Daan Janzing als producer en opnameleider hebben we een heel goede klik. Iedereen heeft echt z’n stinkende best gedaan.
We zijn ook persoonlijk meer een eenheid geworden, wat je qua sfeer en intensiteit misschien wel proeft in de muziek.

Splinterbomb
Show in Oss foto van Rob Verbrugge

Komende zaterdag presenteer je de release. Wat staat de bezoekers in WSC te wachten?
Een energieke show! We hebben kort geleden een try-out show met alle nieuwe nummers gespeeld in de Groene Engel, daar viel gevoelsmatig alles op z’n plek, dus we zijn extra gemotiveerd en hebben vertrouwen in komende zaterdag.
Dit EP-release party organiseren we zelf, en behalve Splinterbomb zijn ook Hierrr Pak Aan, Intero en Hell City van de partij. Een gevarieerd programma met allemaal bevriende bands van ons, dus dat belooft een leuk feestje te worden.

Zaterdag 30 maart zullen Hierrr Pak Aan, met deels Bossche roots, INTERO uit Nijmegen en Hell City uit het Belgische Hoeselt samen met Splinterbomb de zaal van World Skate Center op haar grondvesten doen schudden!

Entree = €5,- en je kunt er al terecht om 19.00 uur.

Leden Splinterbomb
Michel van Bijnen – Vocals
Hein Willekens – Guitar
Michel Dappers – Bass
Jordy van der Sluijs – Drums

Kunstbende

Voorronde Kunstbende Muziek #2 in Willem Twee poppodium

Gezonde spanning wie doorgaat naar Brabantse finale

Dit zijn ze dan, de vier winnaressen van Kunstbende Noord-Brabant in de selectieronde Muziek #2 die zondagmiddag 17 maart werd gehouden in de Kleine Zaal van Willem Twee poppodium. Zij gaan naar de Brabantse Kunstbende Finale 2019 in Tilburg. Vlnr. Romy de Laet, Mila Willemsen, Cheyenne Louwen en Chimene Gillesen; achter hen de twee juryleden John Verhoeven (Mercy John) en Bob Donkers. Het is al weer de negenentwintigste editie van Kunstbende.

Kunstbende
Gespannen verwachtingen

Familie en vrienden
Het is druk in de Kleine Zaal van Willem Twee poppodium op deze zondagmiddag overspoeld door heftige Maartse buien. Het zijn voornamelijk familie en vrienden, de eerste en grootste fans van deze Kunstbende deelnemers, die de zaal vullen. Er heerst een gespannen sfeer in de zaal en als presentator Evita de Roode het podium beklimt, wordt die spanning nog voelbaarder. Evita kondigt aan dat de tweekoppige jury – John Verhoeven en Bob Donkers – eruit zijn.  “Als we trommels hadden dan zouden we kunnen roffelen om het helemaal spannend te maken,” zegt ze.

Kunstbende
Juryleden John Verhoeven en Bob Donkers

Jurering
De jury let op een aantal aspecten zoals muzikaliteit, originaliteit, show en act. Alle deelnemers aan deze muziek discipline moeten met eigen werk komen. Covers zijn niet toegestaan. Een lovenswaardige reglement van Kunstbende. Het is voor de jury moeilijk geweest om een keuze te maken onder de acht deelnemers.

Kunstbende
presentator Evita de Roode en mede-winnaar Cheyenne Louwen

Voordat de namen van winnaars bekend worden gemaakt, adviseren John Verhoeven en Bob Donkers de deelnemers om vooral gewoon door te gaan met het maken van muziek. En veel te repeteren. Ook Douwe BoB en Nielson deden mee en hebben niet de finale gewonnen. Laat dat een troostrijke gedachte zijn voor hen die deze voorronde niet doorgaan. Op de website De Grootste Losers van 25 jaar Kunstbende kun je het verhaal van Douwe BoB en Nielson lezen.

Kunstbende
Kunstbende 2019 voorronde#2 Muziek

Na afloop sprak ik even met Inge de Grauw, medewerker van Kunstbende Brabant.

KLANKGAT: Hoeveel deelnemers deden mee aan deze voorronde van Kunstbende Noord-Brabant?
Inge de Grauw: We hebben vandaag de tweede selectie in de categorie Muziek gedaan van de wedstrijd Kunstbende. Een tweede ronde was nodig, want we kregen super veel aanmeldingen voor muziek. Er deden nu acht acts mee en drie zijn er door. Chimene, Romy & Mila en Peony [Cheyenne Louwen, red.].

Vier vrouwen? Dat is bijzonder.
Dat is leuk, ja. Dat vind ik leuk.

Waar let de jury eigenlijk op?
Die ging vandaag heel erg letten op enthousiasme en podiumpresentatie. De deelnemers treden ook op met hun eigen lied. Dus geen covers maar hun eigen geschreven liedjes. En daar let de jury op potentie, tekstopbouw en -keuze.

Dit is een voorronde. Wanneer is de finale?
Op 28 april is in de 013 in Tilburg de regionale finale, de Brabantse Kunstbende finale. En daar wordt dan gestreden om een plekje voor de landelijke finale in Amsterdam.

Ik zie Cheyenne Louwen voorbij lopen met een gitaarkoffer in haar hand. Ik schiet haar aan en vraag of zij het had verwacht deze voorronde door te komen. “Je hoopt altijd dat je wint. Ja, ik verwachtte het een beetje.”

 

LABtrio

LABtrio brengt Usher en Bach naar Jazz Factory

Bijzonder optreden in sfeervolle Clubzaal van de Verkadefabriek

LABtrio zijn drie unieke muzikanten met sterke persoonlijkheden, begiftigd met een frisse en avontuurlijke benadering van muziek. Onder de noemer Jazz Factory programmeert de Verkadefabriek regelmatig bijzondere concerten in de altijd sfeervolle Clubzaal, en dat was afgelopen zondag niet anders. Het Belgische LABtrio zette een avontuurlijke show neer die je aandacht van begin tot eind vasthield. Invloeden van klassieke muziek, pop en elektronische muziek klonken door in de gelaagde jazz van het trio, wat het een bijzonder gelaagd geheel maakte.

LABtrio
Lander Gyselinck

Die verschillende invloeden zijn terug te voeren op de achtergronden van de bandleden. Drummer Lander Gyselinck, bassiste Anneleen Boehme en pianist Bram de Looze (nu weet je ook waar de naam LABtrio vandaan komt) spelen al twaalf jaar samen, maar hebben op hele verschillende plekken gestudeerd en gespeeld. Zo heeft Lander aan de New School for Jazz and Contemporary Music in New York gestudeerd, en heeft hij gebreakdancet. Ook drumt hij bij de experimentele jazzhiphopband STUFF. Als er tijdens het concert een stukje Usher voorbijkomt komt weet je wie er verantwoordelijk voor is. Lander: “Ik heb wel een zoetzemerig kantje, ja.”

LABtrio
Bram De Looze

Aan de andere kant (van het podium, maar ook qua stijl) zit pianist Bram, die de klassieke invloeden verzorgt, zoals bijvoorbeeld een eigen arrangement van het stuk Fugue van Bach. “Eigenlijk hebben we weinig aangepast, het zijn vooral accenten die we anders leggen,” aldus Bram. Toch voelt het tijdens het concert niet aan als zomaar een uitvoering van Bach, wat natuurlijk ook komt door de toevoeging van drums. Ten slotte hebben we Anneleen in het midden, die de twee uitersten naast haar probleemloos met haar bas aan elkaar lijmt. Naast LABtrio speelt en composeert ze ook voor kleinkunst en theater. Het maakt haar spel moeiteloos veelzijdig.

LABtrio
Anneleen Boehme

Het is mooi om te zien hoe die drie verschillende stijlen samensmelten tot iets compleet eigens, zeker als je bedenkt dat het trio in zijn twaalfjarig bestaan soms over verschillende landen verspreid zat. Anneleen: “Soms zien, of zelfs horen, we elkaar maanden niet, maar als we dan weer samenspelen is het altijd weer goed.” En dat was te zien in de Verkadefabriek. Klassieke pianomelodieën afgewisseld door grove drumbreaks, soundscape-achtige intro’s met bas en regentikjes op de drums en subtiele toetsenaccenten. Usher, Bach en Michael Sembello’s Maniac. Anneleen: “We hebben er zelfs over nagedacht om Britney Spears erin te doen. Hoe fouter hoe beter.”

Tekst: Jan Douwe Krist
Foto’s: Ronald Rijken

Nona

Nona over Etta James, Female 2020 en muziek maken

Soul, rock, pop en hiphop vloeien in elkaar

De ouders van zangeres Nona, hadden vroeger een platenzaak. Ik zie de jonge Nona voor me die door die platenzaak loopt, letterlijk en figuurlijk omringd door muziek. Haar hele jeugd – en ze is nog jong – doordrenkt van muziek. Met deze muzikale bagage, hese soulstem en band bestormt Nona nu de Nederlandse podia. Zo ook Willem Twee poppodium op zaterdag 26 januari tijdens het festival Rauwkost 2019. Interview met Nona.

Nona
Nona op Rauwkost Willem Twee

KLANKGAT: Wat vond je van het optreden van vandaag?
Nona: Ik vond dat het goed is gegaan. Het was heel erg leuk. Ik had het echt naar mijn zin.

Vooral op het laatst waren jullie erg goed op dreef. Die gitaarsolo in het slotnummer.
Ja, ja zeker. Jenny is niet voor niks altijd het allerlaatste nummer dat wij doen.
Altijd als allerlaatste?
Altijd.
Ik vond het een-na-laatste nummer, die ballad, ook heel erg goed. Koude rillingen.
Sleeptalking?
Ja. Dat is van de eerste single?
It’s Alright was mijn eerste single. Een single heeft een A- en een B-kant. Sleeptalking staat op de B-kant. Die single is nog vóór The Wall en Last To Know uitgebracht.
En we hadden te maken met een heuse première?
Ja, met Givin’ It All. Dat wordt onze volgende single. Die zou vandaag zijn uitgekomen. Eind februari komt die single uit.

Nona
Nona en band

Nona en Female 2020
Op Eerste Kerstdag 2018 maakte muziekproducent en dj Ronald Molendijk op televisie een opmerking over dat er veel minder vrouwen dan mannen in de Top 2000 staan. Hij zei daarover: “Vrouwen maken minder snel goede muziek.” Als reactie bedacht muziekpromotor Adriaan Pels de Female 2020: een lijst met alleen maar muziek gemaakt door vrouwen. Op die lijst kan ook gestemd worden. De redactie van De Wereld Draait Door zet zich vol in voor Female 2020. Om dat te onderstrepen werd een drietal zangeressen uitgenodigd in de uitzending van 16 januari jongstleden waaronder Nona.

Ik zag jou anderhalve week geleden optreden bij De Wereld Draait Door voor Female 2020. Je weet wat de beweegredenen zijn om dat op te starten en sta jij daarachter?
Nona: Zeker. Ik sta daar helemaal achter. Daarom ben ik daar ook komen optreden. Want die uitspraak van Ronald Molendijk, die slaat nergens op. En ook al zou het ergens op slaan en is dat je mening dan nog is het gewoon niet waar.
Op zich is het wel goed dat-ie het gezegd heeft.
Het is jammer dat het vanuit zo’n negatief standpunt werd gezegd, want niemand dacht er eigenlijk ooit zo over. En nu krijg je een verschil dat mensen er bewust naar kijken, zo van vrouwen versus mannen. Voor mij maakt het geen verschil. Ik sta achter Female 2020, maar het is niet zo dat ik tegen mannen ben.

Heb jij een bepaalde act ingestudeerd voor je optredens?
Nee, wij studeren niks in. We repeteren natuurlijk wel. We repeteren dat de nummers goed in elkaar zitten, maar het is geen act maar een band, muziek, waar je naar zit te kijken en te luisteren.

Nona
Nona zingt Sleeptalking

Ik heb jouw playlist op Spotify beluisterd…
Nona: Ik heb er twee.
Ik zag Amy Winehouse er niet bij staan.
Die staat er bij, hoor.
Dan heb ik haar over het hoofd gezien. Is Amy Winehouse jouw grote voorbeeld?
Nee, zij is niet mijn grote voorbeeld. Etta James is mijn grote voorbeeld en eigenlijk is zij de bazin van mij. Ik heb zoveel voorbeelden, maar Etta James is qua zang echt mijn voorbeeld.
Jouw ouders hadden een platenzaak. Heb je zo Etta James leren kennen en was zij jouw eerste favoriet?
Zij was niet de allereerste. Het is sowieso muziek die mij als allereerste raakte. Ik kan niet zeggen door welke persoon of door welke band. Ik merkte dat ik de invloed van muziek direct voelde en dat het apart was dat ze zo binnenkwam. Al was het maar een melodie of een instrumentaal, het was muziek die mij raakte.

NonaToch wel een bepaalde stroming of niet soms?
Nee, niet per se en dat is gewoon het hele ding. Ik hou zo van brede dingen, ik hou van rock…
Ik zag ook Fleetwood Mac met Dreams op je playlist.
Ja, ik hou van Fleetwood Mac.
En rap en hiphop.
Ja, heel veel.
Maar zelf rap je niet?
Nee, dat kan ik niet (lacht). Maar ik moet wel zeggen dat ik samen met producer en dj *Sam A La Bamalot aan het werken ben en hij maakt heel vette beats. Wij zijn nieuwe nummers aan het schrijven die wellicht in de toekomst nog eens op een album zouden kunnen komen. Ik ben in mijn eentje aan het experimenteren en een beetje aan het rappen.
Wanneer komt jullie eerste album uit?
Dat album komt in juni uit met de singles It’s Alright, Sleeptalking, Last To Know, die laatste single Givin’ It All. En nog veel meer. The Wall komt er niet op.

Je bent voortdurend aan het schrijven. Schrijf je zowel de teksten en melodieën of doe je dat in samenwerking?
Ik schrijf hoe dan ook mijn teksten en melodieën. Kijk, met Sam bijvoorbeeld, neem ik zelf op en ga ik bij hem rappen en zingen. Sam doet de beats. Een andere samenwerking is met gitarist Will Knox. Met hem heb ik het nummer Sleeptalking geschreven.

Laatste vraag. Heb jij een guilty pleasure?
Nee, ik heb geen guilty pleasure, want er zijn geen guilty pleasures. Alles wat je leuk vindt, mag je leuk vinden.


De bezetting:
Nona – zang
Thuur Onrust – gitaar
Alex Rijckaert – keys
Tom Zwaans – bass
Teun van Zoggel – drums
Tom Groenendaal – gitaar

*Producer/dj Sam A La Bamalot aka Sam Verstraten
Foto top van Mees Borst (Meesterwerk Photography)

Sahriye

Arabische muziek staat centraal bij Sahriye

Samen muziek maken, zingen, dansen en naar elkaar luisteren

Sahriye – سهرية* betekent samen muziek maken, zingen, dansen en naar elkaar luisteren. Peter Hagelaars (25) en Véronique van Helden (29) zijn samen met Mazen Eltess de kartrekkers van Sahriye dat zaterdag 12 januari start in Willem Twee concertzaal. Het is een concept – zo zeggen zij zelf – waar traditionele Arabische muziek centraal staat.

Sahriye
Peter Hagelaars en Véronique van Helden

Véronique: “Peter en ik hebben een enorme voorliefde voor weinig gehoorde en niet-westerse muziek. Met deze avond, met Sahriye hebben we het juist over de Arabische tak! We kunnen eigenlijk wel zeggen dat we een soort schatkist voor ’s-Hertogenbosch willen openen. Want er zijn zoveel parels waar we nog niet vanaf weten.”

KLANKGAT: Sahriye, vertel daar ’s wat over. Hoe is dat ontstaan, is het een innerlijke behoefte of komt die behoefte van buiten?
Peter Hagelaars: Wij zijn de laatste jaren veel naar Turkse en Arabische muziek aan het luisteren en vooral de gezellige funk, disco en psychedelische dingen uit de jaren ’70. Het is begonnen als idee om een avond te organiseren met alleen dj’s. Het is steeds een beetje veranderd en gegroeid. Van een klein ideetje om een keertje een gezellige Arabische of Turkse disco avond te houden naar dit.

En dit is?
Peter: Traditionele Arabische live muziek.
Véronique van Helden: Deze editie zijn het allemaal muzikanten uit Syrië. De laatste paar jaar zijn er enorm veel jongeren uit Syrië en andere Arabisch landen deze kant op gekomen. Muziek is heel erg belangrijk in hun cultuur, samen muziek maken, dansen en naar elkaar luisteren. Zo is de naam van Sahriye ook ontstaan.
SahriyeIk ben op een gegeven moment gaan kletsen met Mazen Eltess, mijn overbuurman. Hij komt ook uit Syrië. Hij doet heel veel op het gebied van sociaal werk en heeft veel connecties in de muziekwereld. Samen met Peter vertelde ik hem over onze plannen. Hij was behoorlijk verrast dat we met deze muziek kwamen, was meteen enthousiast en heeft ons direct in contact kunnen brengen met de artiesten die we op ons wensenlijstje hadden staan.

Een gouden contactpersoon!
Peter: Ja, zonder Mazen was Sahriye een heel ander feest geworden!
Véronique: Inderdaad, dankzij Mazen hebben we er een mooie dubbele lading aan Sahriye kunnen geven en kunnen we echt iets bijdragen aan de gemeenschap.

Wie treden er allemaal op bij Sahriye?
Véronique: We starten Sahriye met Bakr Al-jaber, een dichter. Hij zal zijn gedichten in het Arabisch voordragen en zal muzikaal begeleid worden. Daarna treed Nawras Altaky op. Een zeer kundige ud-speler met een prachtige stem. De avond zal worden afgesloten met Wasim Arslan en Sarsaria, een vijfkoppige band die dansbare Syrische muziek maken met Westerse invloeden. Mochten mensen daarna nog willen dansen, dan is er in de foyer een DJ!

Jullie zullen nu wel een rits aan artiesten hebben die jullie voor de komende tijd kunnen programmeren?
Peter: De lijnen staan uit en wie weet hoe dat de volgende keer zou kunnen gaan uitpakken. Eerst even afwachten hoe deze eerste editie, Sahriye, gaat lopen.

Het is een try-out.
Véronique: Ja, zo kun je het noemen. We willen er graag mee verder, maar eerst maar eens zien of het publiek daar mee eens is!

*Sahriye was het eerste theaterstuk van Ziad Rahbani, een zeer belangrijke muzikant uit Libanon en invloedrijk in de Arabische muziek. Een echte letterlijke vertaling bestaat niet in het Nederlands of Engels. Sahriye staat symbool voor het uitgaan, en dan niet naar de club, maar naar een avond zoals wij organiseren. Samen muziek maken, zingen, dansen en naar elkaar luisteren.

Waves

EP Waves betekent coming of age Anne van Damme

Betere songs en het zoeken naar identiteit

De release van Waves vond plaats in Willem Twee Hangop. De Bossche singer/songwriter Anne van Damme wilde de release van haar nieuwe EP daar vieren in het bijzijn van een select gezelschap. Dat bestond zaterdagavond 15 december uit familie, vrienden en speciale gasten. Die intieme sfeer voelde warm en aangenaam aan, hoewel Anne bekende toch wat gespannen te zijn geweest. Die spanning viel pas na het spelen van een aantal nummers van haar af.

Waves & June

Waves
Waves en June

Deze release van Waves was in twee stukken verdeeld. In het voorprogramma stond Sylvia Aimee als support act aangekondigd. Deze 22-jarige singer/songwriter laat zich graag door moderne country coryfeeën als Taylor Swift inspireren. Zelf is zij naar Nashville, Tennessee, getogen om daar de single Cry With Me op te nemen.

Waves
Sylvia Aimee

Sylvia zingt onberispelijk American-English. Meestal treedt zij met een band op. Voor deze gelegenheid deed zij het solo. Sylvia heeft een zuivere en krachtige stem met nèt dat beetje nasale timbre dat van een zangeres een country-zangeres maakt. Zelfs een cover van de hit Baby One More Time van Britney Spears werd geheel ondergedompeld in een country bad.

Na de pauze was het aan onze gastvrouw om haar nieuwe album Waves live te presenteren. Alvorens aan Waves te beginnen zong Anne nummers van haar eerste EP June. Anne vertelde dat haar producent voorstelde om de CD Waves met het nummer Full te openen. Zij liet zich overtuigen. “Full is een klein nummer,” zei Anne. Inderdaad, een sober – bijna kaal – nummer over een vrouw die zegt dat haar hoofd overvol zit en dat er niets meer bij kan: ‘I don’t want you in my head anymore’.
Een ander puik nummer is Shake, zeg maar een akoestisch punk nummer dat vraagt om een live uitvoering met een stevige band. Het titelnummer Waves werd als voorlaatste gezongen en gaat over het vinden van je identiteit, hét thema van deze CD. Na afloop van de live presentatie had ik een kort gesprek met Anne.

Deze diashow vereist JavaScript.

KLANKGAT: Wat is het verschil tussen June en Waves?
Anne van Damme: June was erg veel liefdesliedjes, over relaties van mij met iemand en Waves gaat veel meer over mij, mijn belevingswereld. De zoektocht naar wie ik wil zijn. En los daarvan, van die thematiek, vind ik het ook betere liedjes. Ik zie dat ik beter ben gaan schrijven, beter ben gaan zingen.

Waves ligt dus niet in het verlengde van June, is meer een doorgroei van, een coming of age?
Ja, er zit zeker een stuk van volwassen worden in.

Was je het een beetje beu om liefdesliedjes te schrijven?
Nou, het is meer dat het een stuk minder speelde. Dat komt omdat mijn relatie nu veel stabieler is en ook omdat ik beter snap wie ik ben. Dat is eigenlijk hét thema: Wie ben ik uiteindelijk zelf?

Waves gaat over het vinden van een balans. Zie je dat in psychologische zin of meer in muzikale zin?
Euhm, allebei. Dat kan ik niet los zien. Je moet het zo zien. Toen ik schreef voor June, zat ik nog op school. De nummers voor Waves heb ik het afgelopen jaar geschreven. Ik heb nu ook de discipline om te gaan zitten en te schrijven en aan de nummers te schaven. Het is allebei, psyche en het schrijven van liedjes.

Wat zijn de concrete plannen voor de komende tijd?
Nou, wat er nu zeker gaat komen, is dat ik heel veel wil spelen, mét de nieuwe liedjes omdat ik denk dat ik in mijn live-performance ben gegroeid en dat graag wil laten zien. En een van mijn doelen is, dat mensen voor mijn naam een kaartje gaan kopen.

Wi je spelen in settings zoals Willem Twee Hangop? Vind je dat ideaal, maximaal zo’n zestig man?
Ja, dat je echt kan zien wie er in de zaal zit en dat ze allemaal aandachtig naar je zitten te luisteren.


Ver vooruitlopend op de feiten kan je stellen dat Waves een scharnier album zal blijken te zijn in de carrière van Anne van Damme. Met deze nieuwe EP tekent zich de wasdom van Anne duidelijk af ten opzichte van haar eerste EP, June. En aangezien Anne’s progressie en professionaliteit niet stopt bij Waves, belooft dat veel goeds voor de toekomst. Waves en June zijn te beluisteren op Spotify

Thijs Boontjes

Thijs Boontjes een feestelijke misantroop

hoopt dat iedereen met een kater wakker wordt

Thijs Boontjes Dans- en Showorkest staat vanavond in een uitverkochte Kleine Zaal van het Willem Twee poppodium. Voorheen speelde Thijs Boontjes als toetsenist in de begeleidingsband van Anouk, en nog steeds bij Douwe Bob. Sinds een aantal jaar is Thijs flink op weg met eigen werk en band. Het optreden is onderdeel van de ‘Mise en Place’ tour, die wordt afgesloten met een album releaseparty in de Melkweg in Amsterdam, op 15 februari 2019. Na een EP en een aantal singles, wordt dit het eerste album dat Thijs Boontjes Dans en Showorkest uitbrengt. Voorafgaand aan het optreden interview ik Thijs in de kleedkamer om meer over hem en zijn muziek te weten te komen.

Interview met Thijs Boontjes

Aangekomen in de kleedkamer biedt de geluidsman meteen iets te drinken aan. Thijs gaat voor een verse sinaasappelsap en ik lust wel een biertje. Het interview kan beginnen.

Thijs Boontjes
Thijs Boontjes

KLANKGAT: Welke bands en artiesten hebben jou het meest geïnspireerd hebben en waarom?
Thijs Boontjes: Dat zijn er heel veel, maar sowieso Herman Brood. Dat is wel een hele belangrijke. Omdat ik hem een hele goede muzikant vind, maar ook zijn band vind ik heel vet, vooral tijdens de jaren ’70, niet dat ik daarbij was. Maar ook omdat ik hem heel grappig vind, mensen vergeten dat wel eens. Sommige mensen hebben een beeld van hem uit de jaren ’90 dat het een rare junk was die alleen maar met schilderijen bezig was, over straat zwierf en alles onder schilderde, maar het was een hele scherpe man. Bijna een geniaal type, ook heel grappig in interviews. En hij heeft ook een paar hele geniale dingen in het Nederlands gedaan, toevallig speelden we één nummer daarvan laatst nog, het heet Nooit Meer Terug Naar Die Rotschool dat is zo’n goed nummer daar krijg je geen speld tussen.

En wat is je favoriete Brood song?
(zonder aarzeling) I love You Like I Love Myself.
Vervolgens vraag ik wat het lievelingsalbum is van Thijs. Hij vertelt dat hij eigenlijk bijna geen albums luistert, omdat hij vooral eigen playlisten beluistert met losse nummers.
Thijs: Wat dat betreft ben ik toch wel van de nieuwe generatie, ik ben ook te lui om halverwege van de bank te komen en een plaat om te draaien, dus luister ik veelal digitaal. Maar ‘Chet Baker Sings’ is wel de enige plaat die ik echt van begin tot einde opzet. Omdat die liedjes gewoon allemaal zó mooi zijn, net als zijn stem. Het is bijna alsof hij een trompet ís, misschien komt dat door zijn ademhaling of zo.

Hoe ervaar je het om in het Nederlands te werken? Heeft dat voordelen, nadelen?
Het voordeel is dat het duidelijk is waar je het over hebt. Maar je kan ook geen kutgeintjes maken, naar het publiek niet en ook niet naar jezelf. Mensen hebben dan meteen iets van ‘Hee daar trap ik niet in’. Ik vind het eigenlijk raar dat als je een taal echt helemaal beheerst, om dan in een andere taal te gaan zingen. Ik heb dat nooit echt begrepen eigenlijk. In een andere taal mis je denk ik het vocabulaire om je echt goed uit te drukken.

Wat is jouw mooiste ervaring aan muziek spelen tot nu toe?
Pfoe goeie vraag.. festivals spelen vind ik toch wel het leukst. Vooral als het helemaal loos gaat. Tot nu toe is dat twee keer echt gebeurd dat het hélemaal loos ging. Op Into The Great Wide Open en Down The Rabbit Hole… zó vet allebei…

Eventjes valt het stil en ik denk bij Thijs een verwondering te merken, nu hij daar weer aan terugdenkt.

Thijs: We hadden het ook gewoon echt niet verwacht. We dachten ‘nou ja we zien wel of er een paar mensen komen kijken’. En opeens stond die hele duin vol met mensen tot hoever we konden kijken, en die hadden er behoorlijk veel zin in, om wat voor reden dan ook. Dat was echt te gek. En op Down The Rabbit Hole stonden we in zo’n kerkje. Daar dacht ik echt dat ik van me stokje ging zo heftig ging het los, een lekker gevoel is dat. Ik dacht dat die kerk gewoon om ging. Er stonden van die houten dingen en alles zakte zo in, ik zag mijn hele toetsenbord op en neer gaan zo van ‘whop, whop, whop’.
Ondertussen wipt Thijs heen en weer op zijn stoel om uit te beelden hoe het ging. ‘’Ik dacht: ‘Oh mijn god, volgens mij gaat het helemaal mis, maar wel lachen!’’ voegt hij eraan toe.

Thijs Boontjes
Thijs Boontjes

Kan ik dat zien als een soort muzikale high?
Ja zeker, vooral omdat die mensen ook mee staan te schreeuwen met de muziek die je dan op dat moment er een beetje uit staat te wurmen.’’

Wat hoop je dat mensen mee naar huis nemen na je optreden vanavond?
Ik hoop dat iedereen met een kater wakker wordt, en een beetje heeft doorgedronken. Dat mensen gewoon een leuke avond hebben gehad, en eigenlijk ook dat ze tegen vrienden zeggen: ‘Ik was laatst bij een optreden geweest, volgens mij vind jij dat ook wel leuk’. En dat we volgende keer dat we in Den Bosch zijn de Grote Zaal uitverkopen.

Ik vertel dat ik ook wel verrast was dat het concert in de kleine zaal was. Thijs legt uit dat het een soort try-out tour is om even de feeling te krijgen met de band uitbreiding, en het live spelen van de nieuwe nummers , omdat het nieuwe album eraan komt en de band dan voor het festivalseizoen ook klaar is om goede shows te kunnen spelen.

De eerste EP die Thijs heeft uitgebracht heet Niet Van Steen. Opmerkelijk aan die EP is dat de zin ‘Ik ben niet van steen’ op elk nummer voorkomt.

Hoe belangrijk is die zin voor jou?
Nu niet meer zo belangrijk, toen wel, maar dat is al wel weer een tijd geleden. Die nummers speel ik allemaal niet meer zo veel ook.

Is dat dan omdat dat nu misschien ook minder van toepassing is?
Nou ja 2015, dat is ook helemaal niet zo gek lang geleden, maar je merkt wel dat je sommige nummers gewoon minder voelt dan toen, maar ik vind het geen kutnummers, zeker niet. Ik vind het ook wel leuk om ze nog af en toe te spelen. Eigenlijk kan je bij elk gevoel wat binnenkomt zeggen: ‘Ja maar ho, ho, ik ben ook niet van steen.’ Soms zijn het ook niet de meest optimistische teksten of zo, maar ja zo zie ik dingen soms.Ik ben niet per se echt een ras-optimist. Ik ben een klein beetje misantroop misschien zelfs, maar ja daar heeft de wereld het ook wel een beetje naar gemaakt. En dat wil niet zeggen dat ik niet vrolijk ben of zo hoor, ik vind het allemaal prima.

Maar je muziek is juist ook weer feestelijk.
Ja, dat is eigenlijk met de insteek van ‘Nou, nu we hier toch zijn met zijn allen laten we er maar het beste van maken’.

Ik vraag Thijs wat zijn eigen favoriete nummer is. Hij denkt er lang over na. maar kan er geen antwoord op geven.
Thijs: Het verschilt gewoon heel erg ook, de ene keer ben je in de ene bui, de andere keer in een andere. Er past altijd wel een liedje bij, maar een favoriet kan ik van mijn eigen liedjes niet kiezen. Sorry, dat ik je vraag niet kan beantwoorden.

Nee joh, prima antwoord toch! Heb je misschien een favoriete orgelspeler of orgelsolo?
‘Ja sowieso Billy Preston, en vroeger heb ik ook echt veel naar Jon Lord geluisterd van Deep Purple. En die heeft ook wel een hele gave orgelsolo in het liedje Highway Star dat vind ik echt gaaf. Van Deep Purple gaat mijn orgelhart ook wel sneller kloppen. Bij Billy Preston heb ik dat ook wel, ook al is het een hele andere stijl maar het is zó goed. Die beheersen dat apparaat gewoon compleet en dat is mooi om te horen.’’

Thijs Boontjes
Thijs Boontjes Dans- en Showorkest

Vervolgens vraag ik Thijs wat hij zou kiezen tussen nooit meer zingen of nooit meer orgelspelen. Hij denkt er lang over na en het is aan hem te merken dat hij het allebei nevernooit zou willen opgeven, zo blijkt ook uit zijn uiteindelijke antwoord. ‘’Ik denk, dat als ik één van die twee niet meer kan.. dat ik het andere dan ook niet meer zou hoeven kunnen.. en ja, misschien hoef ik dan eigenlijk alles zelfs niet meer te kunnen. Aan de andere kant, als je één van die dingen nog maar kan , kan je daar je grieve heus wel uithalen.’’

Als je één artiest of band mag uitkiezen, waarmee je nog een keer een podium zou mogen delen en een liedje of een show echt samen doen. Wat kies je dan?
(denkt lang na) Dat zou ik wel te gek vinden met ehh… Ik vind De Dijk eigenlijk wel een hele vette band. Dat voelt altijd zo goed, alsof alles klopt, en dan ook gewoon al duizend jaar. En dat klopt ook allemaal wel, want ze maken echt al hartstikke lang muziek en hele goeie liedjes. En er gebeurt ook altijd wel wat bij die optredens, Huub van der Lubbe is natuurlijk ook heel gaaf. Ja dat vind ik echt een gave band.

Als volgt vraag ik hoe het is om bij het label TopNotch te zitten. ‘’Het is eigenlijk heel fijn. Ondanks dat TopNotch bijna alleen maar hiphop uitbrengt, snappen ze heel goed wat ik wil, en ook hoe het allemaal werkt. Grote platenlabels hebben nog wel eens een handje van dat ze zeggen: ‘Dit voorbeeld heeft gewerkt op de radio, als je nou ongeveer zoiets maakt dan word je ook op de radio gedraaid en kunnen we je succes vergroten’ etcetera, maar ik ervaar veel vrijheid eigenlijk en dat is fijn. Er werken ook alleen maar chille mensen daar.

Tot slot bedanken we elkaar voor het interview en manoeuvreren we ons richting het café van het Willem Twee Poppodium om wat te eten, waarna de avond van start kan gaan.

Merol

Thijs Boontjes
Merol en Milan

Er is veel aandacht voor het voorprogramma. De volle zaal is dan ook vast bekend met de nieuwe hit Kerst Met De Fam die pas een week met clip op YouTube staat en al meer dan 200.000 keer bekeken is. De clip van Lekker Met De Meiden telt inmiddels 1,4 miljoen views. Ondanks dat de zang niet goed te verstaan is tijdens de eerste paar nummers, wordt het toch onder luid applaus ontvangen. Het podium wordt gedeeld met Milan, die de beats verzorgt met een drumpad en een kleine synthesizer. Ondanks dat Merol een charismatische dame is, vind ik het persoonlijk storend hoeveel ze tussendoor praat tegen het publiek en ook ingaat op mensen die iets roepen. Zo zit er niet echt een vaart in de set. Het nummer Borderline springt er voor mij uit. De tekst is goed gevonden, inhoudelijk gaat het ergens over en het is in een leuke vorm gegoten.

Thijs Boontjes
Merol

Ik vind het dan ook jammer dat deze videoclip veel minder views heeft. Qua sound lijken de andere nummers veel op elkaar, waardoor het me niet pakt. Ik hoor iemand achter me zeggen: ‘’Het doet me een beetje aan een campingdisco denken’’. Ik geef hem geen ongelijk. Opvallend is dat de kern van de nummers vaak bestaan uit één of enkele zinnen die steeds herhaald worden, waar men nogal makkelijk voor valt als ze uit de mond van een mooie vrouw komen. ‘’Ik wil een kind van je’’ en ‘’Lekker met de meiden’’ bijvoorbeeld.

Ik geef niet snel mijn ongezouten mening, maar ik vond er over het algemeen weinig aan. Muziek blijft natuurlijk altijd een kwestie van smaak. Het gevoel dat ik erbij krijg, is dat het een werkende populariteitsformule is die in dit digitale tijdperk nou eenmaal aanslaat. Het doet me denken aan het interview vorige week met DeWolff, dat de vaste KLANKGAT-lezer misschien niet ontgaan is. Daar ging het over verandering van muziek door hedendaagse computertechnieken en algoritmes, en dat menselijke ziel essentieel voor DeWolff is in muziek, waar ik me bij aansluit. Dat is dan ook wat ik een beetje mis aan deze act.

Anderzijds, muziek is natuurlijk van niemand. Ik bepaal daarom ook niet of het goed of slecht is. Er zijn talloze redenen om muziek te maken of een optreden bij te wonen. Eén daarvan is vermaak en ik weet zeker dat een groot deel van het publiek het als een vermakelijk voorprogramma heeft ervaren. Dit wordt bevestigd wanneer er hier en daar wat mensen het pand verlaten met een bedrukt gymtasje van tien euro.

Thijs Boontjes Dans- en Showorkest

Thijs Boontjes
Thijs Boontjes Dans- en Showorkest – Kleine Zaal

De body en vaart zit er vanaf het begin goed in. De gitaarsolo komt in het eerste nummer niet echt goed naar voren qua volume, maar dat kan ook bewust zijn. Het geluid is verder erg goed, ook zonder oordoppen kan je prima genieten van wat Nederpop en rock ’n roll.

Tijdens het tweede nummer is de toevoeging van de achtergrondzangeressen goed te merken, het geeft meer kleur aan het nummer. Ik Voel Me Goed wordt vervolgens gespeeld. Een zin uit een couplet die me bijblijft is ‘’De versterker staat op zeven en de buurvrouw zegt ‘Dat mag’’. Het nummer roept herkenbaarheid op en bevat een erg gave orgelsolo. Pas nu komt het eerste contact naar het publiek. Thijs zegt: ‘’Begrijp ik nou goed dat Merol een kind van me wil? Of heeft ze dat tegen jullie ook allemaal gezegd? Hoeveel is het dan nog waard, Merol?’’ vraagt hij richting Merol die ook in het publiek staat. ‘’Precies, helemaal niks! Nee hoor, grapje’’ voegt hij eraan toe en lacht daarbij vriendelijk. ‘’Eigenlijk hadden we in het voorprogramma van Merol moeten staan, want zo hangen de vlaggen tegenwoordig’’.

Al snel komt het tempo terug met het vlotte nummer Het Spijt Me, Sophie dat rockt en swingt. Er wordt dan ook redelijk op gedanst. ‘’Ik kan ook met een bandje gaan meespelen, dat scheelt me weer een zweetshirt’’ zegt Thijs na dit nummer.

Thijs Boontjes
Thijs Boontjes Dans- en Showorkest

De opvolgende hoogtepunten van het optreden bestaan uit het bekende Alleen Naar De Kermis en Casablanca die beide door menig men worden meegezongen uit het publiek, en respectievelijk een gave orgelsolo en gitaarsolo bevatten. Deze worden dan ook onder luid applaus in ontvangst genomen. Het nummer Ballade Van De Moord is qua vocalen het meest interessant. De rauwe uithaal van Thijs aan het eind van de zin ‘Nu kan ik je eindelijk laten gaan’ gaat erg mooi samen met de zuivere zangkunsten van de gezusters Nijhuijs. Het doet zeker niet tekort aan de door Roxanne Hazes ingezongen versie op de single.

Thijs kondigt het laatste nummer aan, dat Dansen Met Jou heet en de de meest recente single is. Het heeft een catchy meezingbaar refrein en het publiek klapt graag mee. De band verlaat het podium terwijl het publiek om een toegift vraagt. Zo te zien komt die er ook aan, want Thijs speelt met de deur die naar de backstage leidt. Steeds een klein stukje open en dan weer dicht, waarop het publiek reageert. Thijs en band komen het podium op om af te sluiten met Kom ’S Effe Hier dat toch wel het meest dansbare en uptempo nummer is.

In een breakdown wordt elk bandlid uitgebreid voorgesteld, die allemaal een welverdiend groot applaus krijgen, waarna het publiek het tempo steeds blijft meeklappen. Het refrein wordt er nog één keer uitgespeeld en dan is de show voorbij. ‘’Thijsje bedankt, Thijsje bedankt!’ zingt een groep mensen nog enthousiast.

Naar mijn mening was het een heel prima optreden en een erg leuke avond. De bescheiden prijs van acht euro die bezoekers hebben betaald, doet eigenlijk tekort aan de kwaliteit van Thijs Boontjes Dans- en Showorkest. Ik denk dat we nog veel kunnen verwachten van Thijs Boontjes. Het debuutalbum, dat overigens nog geen titel heeft, kun je sowieso verwachten op 15 februari 2019.


Fotografie: Jane Duursma – about Made By Jane