Sonologie

Sonologie opent een hele nieuwe muziekwereld

Interview met Kees Tazelaar hoofd Instituut Sonologie

Kees Tazelaar is docent aan en hoofd van het Instituut voor Sonologie van het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Als 19-jarige kwam hij in contact met het Instituut voor Sonologie. Een nieuwe wereld ging voor hem open. Er was geen drempel om te beginnen aan een reis door deze elektronische wereld. Sonologie is het experimentele veld waarin elektroakoestische muziek, computermuziek en geluidskunst thuis zijn.

Opening FAQ festival 2017
Donderdag 6 april opende Tazelaar de Jaap Vink Special op het FAQ festival in de Willem Twee Concertzaal voorheen De Toonzaal in Den Bosch. Jaap Vink was de mentor van Kees Tazelaar.

Sonologie
Willem Twee concertzaal

KLANKGAT: Op internet las ik dat het Instituut voor Sonologie niet zozeer bedoeld was voor muziek maar meer gericht op wetenschappelijk onderzoek van het geluid.
KEES TAZELAAR: Nou, nee, daar ben ik het niet mee eens, met die stelling. De kern van de activiteiten bestond uit het maken van elektronische muziek. Maar dat was inderdaad ingebed in een wetenschappelijke context waar in zekere mate onderzoek werd gedaan naar klankstructuren, perceptie, het gebruiken van computers voor het schrijven van instrumentale muziek. Er zat een wetenschappelijke component in maar het artistieke werk stond absoluut voorop.

Hoe wetenschappelijk was Sonologie dan?
Er waren ook wel studenten en stafmedewerkers die zelf niet componeerden en die zich meer richten op die exacte kant van het verhaal. Want als je elektronische muziek niet alleen wil maken maar je wil ook apparatuur ontwikkelen, ideeën ontwikkelen, computerprogramma’s ontwikkelen – en in die tijd was alles nog hoogst experimenteel – dan had je een wetenschappelijke component nodig om die dingen goed te doen. Dat geldt eigenlijk nu nog steeds.

Sonologie
Peter Zinovieff met op cello Lucy Railton

Jaap Vink zei van zichzelf ‘Ik ben geen componist’.
Dat is beetje een houding van Jaap Vink. Hmm, kijk. Ik begrijp Jaap Vink heel goed. Ik wil me absoluut niet vergelijken met hem, maar hem is hetzelfde overkomen wat mij is overkomen. Toen ik als 19-jarige begon, was ik er niet op uit om mij te ontwikkelen als componist, maar ik had een soort gevoel, een handigheid met het omgaan van apparatuur om klanken te maken.

Dat was voor Jaap eigenlijk genoeg en voor mij was het uiteindelijk niet genoeg. Ik wilde wél componist zijn en ben daarom compositie gaan studeren. Dat heeft Jaap allemaal niet gedaan. Sommige van zijn stukken worden door ‘echte componisten’ nu nog steeds zeer gewaardeerd.

Sonologie
uitvoering werk van Jaap Vink oprichter Sonologie

U bent eigenlijk achterstevoren begonnen?
Ja, dat zou je zo kunnen zeggen. Dat vind ik ook het goede van Sonologie, nog steeds eigenlijk. Dat die eenjarige cursus geen enkele drempel heeft. Vroeger was het zo dat als een elektronische studie onderdeel uitmaakte van een compositie afdeling van een conservatorium dan moest je bij de basis beginnen.

En dan is elektronische muziek iets waar je via die hele omweg mogelijk mee in aanraking komt. En bij Sonologie kon je en kan je nog steeds met die elektronische muziek in aanraking komen zonder je eerst dat traditionele pad van muziektheorie, compositie, contrapunt, fuga en noem het allemaal maar op, hoeft af te gaan.

Sonologie is meer waardenvrij?
Ja. Het is niet zo dat wij dat soort zaken niet serieus nemen, maar als je elektronische muziekstudio’s alleen maar openstelt aan mensen die zich via de ‘ernstige muziek’ binnenkomen dan sluit je een hele generatie musici buiten die op een natuurlijke manier met technologie bezig zijn. Dat zou ik heel verschrikkelijk vinden voor de Sonologie

Toen ik begon als 19-jarige speelde ik met bandrecorders en mijn elektrische gitaar. Verder had ik niks. En toch kon ik die cursus doen en ging er een hele wereld voor mij open.
Bij composities voor instrumentale muziek zijn klanken reeds bestaande bouwstenen. Bij sonologie ontwerpen en componeren we het geluid zelf.


Zoë Sluis

Zangeres Zoë Sluis wil vooral Zoë Sluis blijven

Ik hoef niet beroemd, bekend en groots te worden

Singer songwriter Zoë Sluis wil vooral zichzelf blijven. Ik hoef niet beroemd, bekend en groots te worden, zei deze jonge zangeres uit Den Bosch. Zij laat zich niet snel gek maken. De negentienjarige Zoë Sluis trad zaterdagmiddag 4 februari op in Maestro’s Recordcafé bij de zogenaamde Instore Optredens.

Zoë Sluis

‘Je kunt me singer songwriter noemen, alleen schrijf ik nog niet mijn eigen nummers. Ik cover heel veel nummers en die krijgen al snel een lieflijk randje, maar ik probeer wel van alle kanten muziek te coveren. Er zit best wel een mix in. Ik speel dadelijk bijvoorbeeld een nummer van Eminem. Maar omdat ík het zing, met een gitaar, wordt het al snel een zachtere versie van.’

Aan het woord is Zoë Sluis uit Den Bosch die zaterdagmiddag 4 februari een optreden had bij Maestro’s Recordcafé. Zoë is geboren in Zaltbommel maar woont vanaf haar achtste in Den Bosch. Ze geeft duidelijk aan hoe zij zichzelf ziet in de muziekwereld.

KLANKGAT: Hoe zie jij je carrière tegemoet?
Zoë Sluis: Ik hoef niet beroemd, bekend en groots te worden. Maar ik wil dit soort dingen [spelen in kleine podia, red.] gewoon heel veel doen. Ik studeer ook niet in de muziek. Ik doe een foto- en filmopleiding. Maar veel van mijn vrije tijd gaat toch ook wel in de muziek zitten.

Mits het het niet uit de hand gaat lopen en je alsnog succesvol wordt?
(lacht) Het is niet zo dat ik het tegen zou gaan, maar het is niet mijn doel dat ik ernaar toewerk om groots of bekend te worden. Ik wil gewoon Zoë Sluis blijven.

Zoë heeft dan ook geen producent of management achter zich. Zij is wel crew member bij Studi073.

Zoë Sluis
Zoë Sluis in Maestro’s Recordcafé

Wat doe je bij Studi073?
Vanuit daar heb ik heel veel mensen ontmoet en mogelijkheden gekregen om op heel verschillende en kleine plekjes te spelen. Daardoor krijg ik toch een klein beetje een naam in Den Bosch. De muziekwereld in Den Bosch is helemaal niet zo groot eigenlijk en voor je het weet rol je ergens in.

In Den Bosch willen veel café’s live muziek verzorgen. Het zijn goede tijden voor singer songwriters.
Ik heb zelf nog niet zoveel in café’s en winkels gespeeld. Dus vooral bij Studio073, kleine evenementen of het Winterparadijs. En dus nu hier bij Recordcafé.

Zoë Sluis zong covers van onder meer Tom Waits, Eminem, Hudson Taylor, George Ezra, Cold War Kids en The Police. Zonder meer een mix van uiteenlopende muziekgenres die door deze talentvolle en jonge zangeres warm en gevoelig werden gecoverd.

Navarone unplugged

Navarone unplugged in Maestro’s Recordcafé

Dark Americana klinkt draadloos dreigender dan elektrisch

De rockband Navarone speelde unplugged nummers van het album Oscillation in platenzaak Maestro’s Recordcafé op zaterdag 28 januari. De band trad op voor een enthousiast Bosch publiek.

Navarone unplugged

Navarone begon met Snake, het eerste nummer van de plaat Oscillation en het was al gelijk raak. Volgens drummer Bram Versteeg is Snake echt een ‘hardrock nummer met attitude’.

KLANKGAT: Ik vind het nummer unplugged veel spannender dan de elektrische versie.
Bram Versteeg: Dat kan, iedereen kan zo zijn voorkeur hebben. We hebben vanochtend gerepeteerd op sommige nummers om te kijken hoe ze akoestisch klinken en ze wat aangepast. Snake kreeg op deze manier een extra dreigende lading en zou goed passen in een thriller-serie zoals True Detective. Als ik het dan mag plaatsen zou ik het Dark Americana willen noemen.

Navarone
Merijn zingt Snake

De band vervolgde na dit sterke openingsnummer met de andere nummers van het nieuwe album zoals Don’t Belong, Soon I’ll Be Home en Showtime. Ik zag sommige mensen meezingen. Dat zag ook zanger Merijn van Haren die daar een opmerking over maakte. ” Ik zie mensen meezingen. Dat vind ik knap want de plaat is pas tien dagen uit.”

De frontman van de band kreeg het publiek goed mee bij de wat meer toegankelijke nummers door de mensen mee te laten zingen. De band zat goed in zijn vel en had er duidelijk zin in. Door die goede zin en het enthousiaste publiek speelde de band veel langer dan gepland. Het optreden zou hooguit een half uur duren maar dat werd met meer dan een uur overschreden.

2017 kan wel eens het jaar van dé grote doorbraak voor de band worden, schreef 3voor12 in haar recensie over het optreden van Navarone op 20 januari in Doornroosje, Nijmegen. Dat zou zomaar kunnen. Het nieuwe album heeft hit potentie genoeg.

Navarone
Navarone in platenzaak Maestro’s Recordcafé

Benaderbaar Navarone
Mocht die doorbraak er inderdaad komen en Navarone bekend ja zelfs beroemd wordt, dan zijn optredens zoals afgelopen zaterdagmiddag in Den Bosch op zo’n kleine locatie verleden tijd. Toch wil de band benaderbaar blijven, zei Bram Versteeg.

Blijft Navarone in de toekomst nog zo benaderbaar?
Je moet elke situatie inschatten. Als er duizenden mensen op je afkomen dan kan je niet iedereen te woord staan. Wij vinden dit soort optredens zoals hier in deze platenzaak erg leuk om te doen. Laatst hadden wij een signeersessie van onze nieuwe plaat. Daar kwamen veel mensen op af. Dan kan je echt niet iedereen te woord staan.


Navarone schakelde voor het maken van Oscillation producent Joost van den Broek in, in een vaste studioruimte van Sandlane Recording Facilties in Rijen, N-B. Dat had de band nog nooit gedaan. De opnames begonnen in de zomer van 2016 met maandenlang spelen, opnemen en editen. Eigenlijk zou Oscillation op 22 oktober 2016 uitgebracht worden maar dat werd verzet naar 20 januari 2017. De reden was een nieuw platenlabel (Rodeostar) en een nieuw management.

Leden Navarone:
Merijn van Haren (zang),
Kees Lewiszong (gitaar),
Roman Huijbreghs (gitaar),
Bram Versteeg (bas),
Robin Assen (drums)