John NotLennon

Met John NotLennon wordt het elke keer een feestje

In rol-en-outfit van de songwriter Beatle John Lennon terug naar de swinging sixties en rolling fifties

Eén van de uitbaatsters van Station Zuid, Kristel Huijben, vertelt dat zanger annex performer John NotLennon al drie keer eerder hier in het muziekcafé heeft opgetreden. “En telkens werd het een feestje.”
De mensen zingen mee met de liedjes die hij brengt. Zij kennen die nummers uit hun hoofd,” zegt de geluidsman. “Ik ben een fan van hem,” voegt de vroegere programmeur Roel van Dongen er aan toe. Al deze lof maakt me meer dan nieuwsgierig.

John NotLennon

John NotLennon
John NotLennon

De geluidsman vertelt verder dat John NotLennon er een hele show van maakt met speciale Beatles pakken zoals de band uit Liverpool in de beginjaren droeg. “Hij zet zelfs een pruik op. Als hij zich niet heeft verkleed, zou je hem gewoon voorbij kunnen lopen.” Een echte metamorfose, dat is leuk. Klokslag 15:30 komt de artiest op het podium en wordt door Roel van Dongen aangekondigd.

Deze slideshow vereist JavaScript.

John NotLennon houdt eerst een kort praatje, hoe fijn het is om weer in Den Bosch op te treden, om bekenden terug te zien. Bekenden die hij later in de set ook toespreekt. Hij begeleidt zich met een akoestische gitaar, Zijn Engels benadert die van de echte Lennon, een beetje scherp en in dat Liverpools accent.

John NotLennon
Beatles performer

De eerste set begint met All My Loving, gevolgd door We Can Work It Out, I Should Have Known Better en het prachtige Norwegian Wood. Hij vertolkt het zo knap dat je de sitar en de mondharmonica van het origineel niet mist. Het volgende nummer You’ve Got To Hide Your Love Away is weer zo’n typisch Lennon-nummer.

De songs duren korter dan de originelen. Dat komt omdat John NotLennon intro’s en tussenstukken in de songs eigenlijk overslaat, bijvoorbeeld met Strawberry Fields Forever.  Dat moet haast wel vanwege het aantal nummers dat hij covert; 28 stuks inclusief de toegift Hey Jude die hij toch op een amusante manier uitspint.

Met Bye, Bye Love van The Everly Brothers – want naast The Beatles komen ook andere generatiegenoten aan bod zoals Buddy Holly, Dion, Paul Anka en Elvis – komt het publiek ook los en wordt er gejived. Het blijft rock ’n roll, nietwaar?

John NotLennon houdt een goede interactie erop na met zijn publiek. Hij noemt bekenden die hij ziet bij naam en omdat velen de teksten uit hun hoofd kennen, stopt hij welbewust met zingen en spoort de mensen aan om zelf te gaan zingen.

Norwegian Wood
Norwegian Wood

Het is vooral een leuke zondag-matinee en wat vooraf over deze artiest werd gezegd, is allemaal waar. Een mix van evergreens, Beatles songs, goede stem, podium vakmanschap en een look-a-like doen hun werk.

Thuis zet ik de plaat Rubber Soul van The Beatles op, met aandacht voor de song Norwegian Wood.


Set1:
All My Loving, We Can Work It Out, I’ve Should Know Better, Norwegian Wood, You’ve Got To Hide Your Love Away, Michelle, Bye Bye Love, All I Have To Do Is Dream, I’ve Just Seen A Face, The Sun Ain’t Gonna Shine Anymore, Diana, Oh Carol, Help

Set2:
I Wanna Hold Your Hand, I Saw her Standing There, Dream Lover, Paint It Black, Mister Moonlight, Peggy Sue, Strawberry Fields Forever, Here Comes The Sun, That’s Allright Mama, Don’t Be Cruel, Yellow Submarine, Yesterday, She Loves You, All You Need Is Love, Hey Jude.

Guy Verlinde

Guy Verlinde & The Artisans of Solace in BRS

"Er staat hier een gelukkige Bluesman" gaat over onvoorwaardelijke liefde en onbezongen helden

De sympathieke Belgische bluesartiest Guy Verlinde stond al meerdere keren op het podium van The Blue Room Sessions (BRS). Vanavond doet hij dat met een uitstekende groep muzikanten, The Artisans Of Solace, bestaande uit Olivier Vander Bauwede, diverse mondharmonica’s, chromatische harmonica en gitaar, Benoit Maddens op drums, René Stock op (contra)bas en Tom Eylenbosch op toetsen, banjo (en wasbord), een uitzonderlijke combinatie. Zélf beschikt Verlinde over een goede stem en speelt hij fantastisch gitaar.

Guy Verlinde & The Artisans of Solace
Guy Verlinde
Guy Verlinde

Guy Verlinde komt op na het Cooder-achtige intro van Breaking Dawn. Hij leidt zowat elke song op gevatte wijze in. “Het grootste cadeau is worden wie je bent en dat was niet gemakkelijk in Aartrijke”. Het Belgisch is sowieso een lust voor het oor met zinnen als “bedankt voor het komen in plaats van met uw easy pants voor de TV te zitten’ en “we hebben ook een boek voor als ge ’s winters op uw schapevelleke wat poëzie wilt lezen”.

De corona tijd zorgde weliswaar voor 150 gecancelde concerten maar zo ontstond door crowdfunding naast een doorgeefluik voor andere muzikanten ook zijn dertiende album Standing In The Light Of A Brand New Day. Het werd het meest positieve album in de donkerste tijd van zijn leven.

De song met de veelzeggende titel Gotta Let Go is geschreven voor Verlinde’s broer die problemen had met zijn ex. Prachtig, haast klassiek, begeleid door Eylenbosch op de toetsen. Ook zichzelf geeft Guy goede raad in Last Goodbye, mooie samenzang met Vander Bauwede.

‘Er staat hier vanavond een gelukkige Bluesman” aldus Verlinde. Just The Way You Are gaat over onvoorwaardelijke liefde en The Unsung over onbezongen helden. Over zijn helden gesproken… een fantastische ‘eigen’ uitvoering van Dylan’s Blind Willy McTell*.

Guy Verlinde & The Artisans of Solace
Guy Verlinde & The Artisans of Solace

Speciaal voor zijn verliefde vader en diens 73 jarige ‘jonge deerne’ maakte hij voor het eerst een song in onvervalst West-Vlaams; Keppe ‘k Zien Ier Voe Joen. Op een oud cassettebandje vond hij een song die nooit was afgemaakt (de relatie trouwens wél). Maar nu op het relationele vlak alles weer klopt is het gepassioneerde Caroline Brings voltooid.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Na een indrukwekkende en onversterkte versie van de aloude hymne We Shall Not Be Moved, waarbij drie bandleden vooraan op het podium staan, volgt dan de apotheose. Er wordt ingezet met een echte vette delta beat. Een virtuoos uitgevoerde ‘band battle’ met resonator, harmonica, banjo, drums en contrabas (mét strijkstok) zorgt voor een opzwepend einde. Het publiek, zelfs de doorgaans rustigen, vraagt zich na afloop waarschijnlijk vol verwondering af hoe zij bovenmatig springend, dansend en klappend van hun stoelen zijn gekomen en dit alles tijdens het veelzeggende nummer Surrender To The Groove.

Blue Room Sessions
Blue Room Sessions

Na afloop komt een van onze trouwste gasten naar me toe. “Ik heb er nu 92 Blue Room Sessions op zitten maar dit was toch écht de beste.”


Setlist: Breaking Dawn, Up on The Mountain, All is Forgiven, Karma’s Gonna Kick Your Ass, Gotta Let Go, Last Goodbye, Do That Boogie, The Way You Are, The Unsung, Blind Willie McTell, Heaven inside My Head, In July, Ain’t Nobody Gonna Hold Me Down, Keppe ‘k Zien Ier Voe Joen, Reckonin’ Blues, Caroline Brings, Toegift: I Shall Not Be Moved, Surrender To The Groove


Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

Tumult!

Tumult! is een nieuw initiatief van Willem Twee

Voor de avontuurlijke luisteraar waar alles aan emoties passeert zoals vervreemding en schoonheidsbeleving

Afgelopen vrijdag mocht ik de eerste avond van Tumult! meemaken. Dit is een initiatief waarbij Willem Twee Studio’s + Jazz en Geïmproviseerde muziek de koppen bij elkaar steken om het publiek te verrassen met grensverleggende en vernieuwende ervaringen. Het speelt allemaal in de Willem Twee Toonzaal. Je mag daar experimenten met elektronische muziek verwachten, maar ook improvisatie, en Jazz. Tumult! levert veel afwisseling voor de avontuurlijke luisteraar, en een prachtige gelegenheid om veel mensen met de zelfde belangstelling te ontmoeten.

Tumult!

Jessica Ekomane

Tumult!
Jessica Ekomane

Jessica Ekomane trapte het meest vernieuwende gedeelte van de avond af. Sinds kort zijn er betaalbare analoge computers (*zie beneden) verkrijgbaar en zij heeft geëxperimenteerd met de mogelijkheden die deze apparaten bieden om geluid op te wekken en te besturen.

Geboren in Frankrijk, en getogen in Berlijn, waar ze onder andere doceert aan de Universität der Künste Berlin, heeft ze een ruime achtergrond in de studie van psychoakoestiek.

Ekomane heeft een fiks aantal optredens en lezingen gegeven en diverse prijzen gewonnen. Het kan goed zijn dat dit een van de eerste uitvoeringen is die met name door analoge computers (ze gebruikte er twee) werd gestuurd.

Ze liet drie onderwerpen horen: 1) Ritme, 2) Melodie en 3) Een model van het vuren van neuronen. We hoorden diverse lagen van ritmes voorbijkomen, in diverse klankbeelden van fluitgeluiden tot houtblokken tot iets wat op een snurkende beer leek en metaalachtig kloppen.

Alle drie de stukken waren met zorg opgezet en de net niet voorspelbare polyritmiek deed iets met je waarneming. Lang niet gek voor een eerste inleiding.

Genevieve Murphy en Andy Moor

Murphy
Genevieve Murpy en Andy Moor

Is een duo dat experimenteert met op onconventioneel gespeelde gitaar (met een borstel kan je daar zeer merkwaardige dingen mee doen) begeleidde poëzie. Genevieve bespeelde een keyboard, doedelzak, harmonica, en een loopdoos.

Tumult!
Genevieve Murphy

Haar teksten sprak ze uit en zong ze soms. Het begon met een tape die ze langzaam en onregelmatig uit een tapedeck trok, waardoor er vreemde geluiden klonken, zo karakteristiek voor wie zich de tape nog herinnert.

De teksten hebben een psychologische en surrealistische achtergrond. Ze roepen stemmingen op die je doen nadenken. “The physical world is far more dazzling than this.” “The voice inside my head is misleading but exciting.” Diverse onderwerpen kwamen voorbij in de liedjes die ze zong, over haar grootmoeder, en misschien de leukste over de angst die een spin heeft voor volwassenen die haar willen doodtrappen.

Haar fantasieën over het doodschieten van mensen in een bar zijn ietwat grotesk, maar worden zo natuurlijk gebracht dat je er toch in mee kan gaan.

Andy Moor begeleidde dit alles met vreemde geluiden die hij uit de gitaar toverde. Minpunt vond ik dat de gitaar zo hard stond dat je de tekst vaak niet kon volgen. En dat is jammer, want Genevieve had echt wel iets te melden over de wereld en hoe we die waarnemen.

Hainbach
En toen was er deze sympathieke man uit Berlin wiens echte naam Stefan Paul Goetsch is. Hij houdt van samenwerken en mooie ambient muziek maken die je niet hoeft te begrijpen, maar die je kan ondergaan. Wegens de treinstaking kwam hij een dag eerder naar Nederland en dat was wel zo fijn. Want nu kon hij nog een dag samenwerken met Hans en Rikkert om het concert nog mooier te maken.

Hainbach
Hainbach aka Stefan Paul Goetsch

Een uitvoering als dit laat zich niet werkelijk omschrijven, de met zorg gekozen geluiden bouwen subtiel op, en sterven weer weg in steeds nieuwe combinaties. Soms met wat meer spanning of ritmes, dan weer heel zen. De tijd vervaagt terwijl een melange van geluiden in vraag en antwoord voorbij kabbelt. Voor je het weet ben je in een trance achtige ‘open minded’ toestand en is er meer dan een half uur voorbij. Grote klasse dit!

Einde Tumult!

Al met al was ik blij dat ik nog een eind moest lopen naar mijn auto. Zo kon ik tenminste weer goed bijkomen uit mijn trance toestand zodat ik geen ongelukken ging maken. Goed initiatief dit Tumult!; voor de avontuurlijke luisteraar komt er van alles voorbij wat je gevoel van realiteit oprekt. En er is van alles aan emoties gepasseerd, vervreemding, inzicht in hoe fysieke processen geluid kunnen maken en absoluut ook veel schoonheid. Daar doen we het toch voor?


analoge computer

*Voordat digitale computers krachtig genoeg waren bestonden er analoge computers die werden gebruikt om allerlei natuurlijke processen te simuleren. Voorbeelden: het trillen van een brug door de wind, of het aansturen van raketmotoren. Deze computers zijn gebaseerd op elektronica die het gedrag van die processen kan nadoen. Ook het maken van geluid is een proces dat zich laat nabootsen met deze elektronica. Daar heb je wel flink wat wiskunde kennis voor nodig.

Joss Stone

Joss Stone maakt faam als headliner en wereldster meer dan waar

Een moeder-in-spe op haar eigen festival babyshower bij Jack's Soul Live festival

Dit derde en laatste deel over Jack’s Soul Live Festival staat speciaal in het teken van het optreden van Joss Stone. De met prijzen overladen Britse zangeres zou eigenlijk in 2020 het festival al komen afsluiten en vandaag doet ze dat eindelijk tot groots dankbaarheid en ontzag van iedereen die erbij was. Ze mag dan wel hoogzwanger zijn op het moment, maar zodra ze het podium opstapt, staat haar niets in de weg en voert ze een show op die haar faam als headliner en wereldartiest meer dan waarmaakt.

Joss Stone

Joss Stone
Joss Stone – ©Mickey Obo

“Zou ze nu wel of niet komen optreden?” dachten sommigen, toen bekend werd hoever ze al was in haar zwangerschap. Maar zowel de organisatie als de souldiva zelf, stelde iedereen gerust. Na al het uitstel zou er geen afstel volgen.

Dan is het moment daar. Na een kort instrumentaal intro door haar band komt Joss Stone zelf beminnelijk het podium op en wordt ontvangen met een daverend applaus van alle festivalgangers. Alsof het allemaal al voorbij is en de show alle verwachtingen overtroffen heeft, maar we staan slechts aan het begin van wat een eminente avond zal blijken te worden.

Joss Stone
vrij en beweeglijk – ©Mickey Obo

Wat gelijk opvalt is hoe vrij ze zich voelt en hoe beweeglijk ze is. Waar ik vooraf had verwacht dat ze de hele avond op een kruk zou doorbrengen of spelend vanachter haar eigen piano, lijkt ze daar nu niks van te willen weten. Haar zomerse jurkje verbloemt niets en trots als een pauw paradeert ze over het gehele podium.

En waarom zou ze niet? Joss Stone is in verwachting en hoeft het niet te verbergen, ze omarmt het juist. Als een ware spring-in-het-veld dartelt ze rond terwijl ze de fans trakteert op een mix van haar meest voortreffelijke songs in allerlei stijlen; van Blues (Big Ol’Game), Soul (Super Duper Love) tot zelfs pure pop (You Had Me) en een streepje reggae (Love Me). Ze blijkt wederom ontzettend goed bij stem en brengt de nummers met de groots mogelijke speelvreugde en een enorm amusante allure. Tel daar die glunderende lach bij op, die maar niet van haar gezicht verdwijnt, als die van een kind in een speeltuin, en je kan niet anders dan je net zo opgewekt voelen. Dat Joss Stone vandaag de meest statige artiest is, blijkt niet alleen in haar faam, maar ook in haar doen en laten. Haar interactie met het publiek is gelijk aan die van andere supersterren.

Doorspekt met humor en jolijt, praat ze tussen de nummers door als een blijde gastvrouw. Een moeder-in-spe op haar eigen groots opgezette babyshower. Ze straalt zichtbaar van blijdschap en dankbaarheid als alle gegadigden haar volledig in hun armen sluiten. Zelfs als ze even stopt en rustig de tijd neemt om op zijn Engels een kopje thee te pakken.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Wanneer haar band midden in een nummer begint aan een heerlijke Jamsessie, vraagt Joss Stone vanuit het niets om de medewerking van de massa. Ze vraagt naar Melissa (achternaam bekend bij redactie). Een tijdje denkt iedereen dat ze weer een grap maakt, maar Joss houdt aan en gaat net zo lang door men de ernst beseft en Melissa samen met haar vriend vanachter de hekken zijn gevist.

Joss Stone
Ain’t love grand?

Eenmaal op de bühne krijgt het stelletje ieder een microfoon in handen en als Melissa tegen haar vriend zegt: “Ik heb je niet zomaar meegenomen naar dit concert” voelen alle toehoorders gelijk de bui al hangen. Wat volgt is een fabuleus en romantisch tafereel. Melissa deelt haar vriend mee dat ze het na 14 jaar wel eens tijd vindt om niet meer zijn vriendin te zijn en veel liever zijn vrouw genoemd wil worden. En terwijl Melissa een fonkelende ring tevoorschijn haalt en op een knie zakt, stijgt vanuit de tent een woest sentimenteel getier op. Het antwoord op de vraag laat zich raden. En terwijl het pas verloofd stel de coulissen induikt, spreekt Joss de menigte geëmotioneerd toe. “Ain’t love grand?,” vraagt ze. Waarna ze meteen jammert dat ze er eigenlijk geen fluit van heeft verstaan, maar wel de clou door had.

Jack's Soul Live
klassieke soul tracks

Na dit liefdevol intermezzo, pakken Joss Stone en haar de band de draad weer net zo makkelijk op en blijven de hits en medleys eruit gooien. Of ze nu klassieke soul tracks aan elkaar ritsen of die hemelse ballads opdraagt aan haar dochter (You’re My Girl) of haar vriend (Oh To Be Loved), het ene hoogtepunt is nog mooier dan het andere. Maar de ware climax moet dan nog volgen.

Joss heeft namelijk nog een verrassing in petto. Als ze bezig is met een waanzinnige vertolking van Betty Wright’s Clean Up Woman, roept ze halverwege het nummer niemand minder dan Candy Dulfer het podium op die een heerlijk streepje mee komt meeblazen en het nummer net nog wat voller kan laten klinken.

lady of soul
I Put a Spell on You

Deze kleine bijdrage kan al op flink wat applaus rekenen, maar wat zich daarna afspeelt met het tijdloze I Put a Spell on You blaast werkelijk alle aanwezigen omver. De beide SoulLadies binden de strijd met elkaar aan tussen sax en stem en trekken waarachtig alles uit de kast. Er is geen betere titel te vinden dan “I Put a Spell on You”, want de diva’s lijken net twee tovenaressen die om beurten een spreuk verkondigen en daarmee het complete publiek bezweren. De heuse krachtmeting blijft onbeslist, maar de grote winnaar zijn overduidelijk alle toeschouwers, want voor hen was dit een regelrechte apotheose van deze fenomenale festivaldag.

Candy Dulfer, everyone! Isn’t she amazing?, roept Joss Stone en dat kan niet anders dan beaamd worden. Er volgt nog een toegift. Joss is moe, maar nog niet verslagen. Wel merk je dat er ongemak bij komt kijken. Dan houdt ze haar buik vast, maar blijft desondanks opgetogen haar tevredenheid uiten. Want ze vindt het geweldig hier in Den Bosch te zijn. Ze grapt nog even dat het prettig zou zijn als bezoekers tot 4 uur ochtends door kunnen dansen, maar dat zij dan wel naar huis gaat.

Daarna legt ze uit dat ze voor het nummer Right To Be Wrong nog even de tekst heeft bijgewerkt. Zo is de zin “So just leave me alone” geen boogschap die ze op het eind wil meegeven, dus ze gaat nu andere woorden zingen met meer positiviteit en liefde, want dat kunnen we allemaal veel meer gebruiken.
En groot gelijk heeft ze. Met een opperbeste stemming van saamhorigheid wordt de aangepaste passage én masse meegezongen en blijk het de ideale afsluiter waardoor Joss Stone het doel bereikt dat ze voor ogen had; De mensen met een fantastisch gevoel huiswaarts laten keren.


Jack’s Soul live Festival in Den Bosch kende dit jaar een weergaloze editie en ik ben benieuwd waar ze volgend jaar mee gaan komen. Wat het ook wordt, wij van Klankgat hebben er nu al zin en zullen er dan weer net zo lief verslag van doen.


Coverfoto: Mickey Obo

Soul Life Festival

Routine triomfeert op Jack’s Soul Live festival

Na The New Soul in Deel 1 nu aandacht voor The Old Soul in Deel 2 met onder andere Candy Dulfer en DJ Jazzy Jeff

Waar in Deel 1 vooral de jongere artiesten (Giacomo Turra, Samm Henschaw) aan bod zijn gekomen, staat Deel 2 nu in het teken van de gelouterde artiesten die op Jack’s Soul Live Festival rijk hebben gespeeld.

Jack’s Soul Live festival

Om ervoor te waken dat de DJ Stage slechts een bijzaak zou worden, wilde de organisatie per se een headliner boeken. Met DJ Jazzy Jeff haalden ze gelijk één van de grootste namen ter wereld naar Den Bosch. Deze is vooral bekend van zijn samenwerking met Will Smith (The Fresh Prince), maar behind the decks staat hij ook alleen zijn mannetje. En niet onverdienstelijk, getuige de vele grammy’s die hij won met productiewerk voor anderen.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het is dan ook niet gek dat het veld van het Jack’s Soul Live festival voor de DJ Stage een drukke bedoening wordt wanneer zijn optreden aanstaande is. Ondanks dat hij volgens het timetable om 16u15 zou opkomen, wordt het geduld nog even op de proef gesteld. Je zou denken dat hij fashionably late is, maar het schijnt dat de Productie problemen heeft met een mixer. Gelukkig kan DJ Tonno Disko de gemoederen probleemloos aan het dansen houden tot dit is opgelost.

Candy Dulfer

Candy Dulfer
Candy Dulfer – ©Mickey Obo

Het ongeduld knaagt en daarop besluit ik naar de Live stage te gaan in afwachting van Candy Dulfer. In tegenstelling tot de menigte bij de DJ Area, staat daar nog maar anderhalve man en een paardenkop. Dit blijkt slechts de stilte voor de storm. Wanneer de band de eerste tonen aanslaat, gooit Candy zelf, geflankeerd door haar zangers, al zingend en klappend de armen in de lucht. Het lijkt de roep van een Sirene langs de Rijn, want het heeft een aanzuigende kracht op de rest van het terrein en binnen 15 seconden staat de tent bomvol. Ineens sta ik in het gedrang om net als anderen één van ’s lands meest getalenteerde vrouwen aan het werk te zien.

Candy Dulfer
Candy geflankeerd door haar zangers – ©Mickey Obo

En dat is niet vreemd, want deze dame verdient dat. Ze is vandaag de meest ervaren artiest met internationale allure die op het podium staat en tijdens haar show laat ze wederom zien waarom. Je hoeft al niet eens meer op te sommen met welke grote namen ze allemaal al heeft samengewerkt. Die lijst is even indrukwekkend als dat hij lang is. Maar daarmee vergeet je nog wel eens dat ze ook in haar eentje al een grootheid is en stevig kan uitpakken. Zo ook nu, versterkt door een fikse begeleidingsband en geweldige zangers, waaronder Ivan Peroti, brengt ze een fenomenale performance op de planken.

Ze mag dan inmiddels de 50 voorbij zijn, maar Candy Dulfer is nog steeds een charmante verschijning met looks om door een ringetje te halen. Ze oogt jeugdig, vitaal en zet haar saxcapades nog even fraai soepel in als alle jaren daarvoor. En natuurlijk vormt zij het stralende middelpunt op het podium, maar zoals altijd is er aandacht voor de hele band en krijgt iedereen zijn moment om te shinen. Voor Candy zelf is het wanneer ze samen met haar gitarist een sublieme vertolking weggeeft van de hit Lily Was Here.

DJ Jazzy Jeff

DJ Jazzy Jeff
DJ Jazzy Jeff

We zijn meer dan een uur verder, maar dan komt daar de bevrijdende aankondiging waar iedereen bij de DJ Stage op heeft zitten wachten. Jazzy Jeff treedt aan en legt zijn naald op de eerste plaat. Zodra de klassieker Soul & Sunshine  van Harvey & the Phenomals door de speakers komt, slaat de sound neer als een kogelregen die de mensenmassa veranderd in één dansende zee.

“Now That’s What I’m Talking about,” brult de MC terwijl iedereen hen toe juicht en beweegt. Het ongemak van het lange wachten heeft plaatsgemaakt voor ontlading. Terwijl Jazzy Jeff de éne na de andere Banger inzet, zonder vaart te minderen, zakt de set geen enkel moment in. En zo hebben de bezoekers het graag.

DJ Jazzy Jeff
had wat spannender gemogen

Ikzelf ga er in het begin nog hard op. Maar halverwege de verkorte set, merk ik toch dat ik er wat meer van had verwacht. Begrijp me niet verkeerd. Jazzy Jeff draait geweldig. Met zijn platen heeft hij de touwtjes goed vast en krijgt hij de poppetjes meesterlijk aan het dansen, maar van mij had het wel wat spannender gemogen. Met deze tracklist speelt hij naar mijn mening teveel op safe, in plaats van golven te maken met wat heimelijke en dansbare beats die ideaal zouden zijn geweest voor deze geladen atmosfeer.

Berget Lewis
Jack’s Soul Live
Berget Lewis – ©Mickey Obo

Omdat ik gedurende deze volle festivaldag ook moet zorgen voor de inwendige mens, besluit ik eerst wat te gaan eten. Daardoor mis ik helaas een deel van de “Tribute to Soul” door Berget Lewis . Als ik aankom is het is dikke feest al in volle gang. Als een ware Gospel Train dendert de zangeres door de tent, terwijl de Soul Live Band, net als in de club, haar ondersteunt met strak spel. De aanwezigen voelen zich dankbare passagiers aan boord van een muzikale tijdreis door decennia van al het moois wat de Soul, Funk en Jazz te bieden hebben gehad. Er wordt volop meegezongen, geklapt en gedanst en als het niet voor de vele mobieltjes was, had ik me gerust gewaand in de swingende jaren 70.

David Dam
Jack’s Soul Live festival
David Dam – ©Mickey Obo

Het laatste kwartier van de Tribute is het de beurt aan David Dam om het voortouw te nemen. En hoewel de show stijf geregisseerd is van begin tot eind en iedereen op het podium vast houdt aan het georkestreerde script, gooit hij samen met de gracieuze achtergrondzangeressen, Lynn, Emmie en Gosha, er nog een schepje bovenop. Die dosis van verse aanstekelijke energie zorgt dat het dak er bijna afvliegt. Net als bij de eerdere artiesten staan zij er ook alledrie met een gigantisch speelplezier en zetten ze alles op alles om bij het publiek een verrukkelijke sensatie teweeg te brengen. Vooral zangeres Emmie valt in positieve zin op, want in haar eentje geeft nieuwe betekenis aan de uitdrukking “110% toewijding”.

Jack’s Soul Live
vlnr: Lynn, Emmie en Gosha – ©Mickey Obo

Als het aan mij lag, hadden ze nog wel even door mogen spelen, want de 15 minuten zijn in een vloek en een zucht om. Daarmee is een eind gekomen aan een galavoorstelling door Berget en David en alle anderen, maar laten ze wel hun toeschouwers achter met een enorme Feel Good High.

The Brandon Brown Collective
The Brandon Brown Collective
The Brandon Brown Collective – ©Mickey Obo

Het laatste optreden dat ik bespreek in dit deel is zeker niet de minste. The Brandon Brown Collective is voor velen wellicht een onbekende naam, maar haar leden zijn zeker geen kleine jongens in de Soul en Funk wereld. Frontman Brandon fungeerde als muzikaal leider bij Michael Jackson ten tijde van zijn dood, Stanley Randolph is de vaste drummer bij Stevie Wonder en zanger Mackenzie Green verdiende zijn sporen bij The New Power Generation van Prince. Samen vormen zij een recept voor muzikaal vuurwerk en staan ze terecht groots op het affiche.

Wanneer het concert begint is de magie gelijk voelbaar door de hele tent. Met al hun podiumervaring is het voor hen dan ook een koud kunstje om de sfeer een aantal graden op te warmen. Dat is zeker opmerkelijk omdat ze ervoor kiezen hun eigen werk te spelen en niet om met andermans liedjes aan de haal te gaan. Des te leuker is het om te zien dat de toehoorders flink overstag voor hun brandende mix van edgy en verlangende jams.

Jack's Soul Live
Smooth Soul Jazz – ©Mickey Obo

Muzikaal laveert Brandon Brown Collective tussen zwoele Smooth Soul Jazz en de toegankelijke jaren 80 Funk. Elk nummer klinkt als vernieuwde evergreen en dat onderstreept nogmaals hun vakmanschap. Hoezeer ook duidelijk is dat Brandon de leidersrol heeft en als spil fungeert op het podium, voelt het toch als een Collective Concert waarin iedereen een rol krijgt en niet 1 persoon constant de spotlight opeist. Of het nou de blazers zijn of de toetsenist, iedere muzikant pakt zijn deel, iedere noot mag worden gehoord. En wat ze ook spelen; Funk, Jazz, Rock, een enkele zwijmelballad, het kan allemaal en klinkt als een klok.
Hypes komen en gaan, maar de kwaliteit, talent en gevoel waarmee The Brandon Brown Collective hun muziek uitvoert is van een tijdloze klasse.


Wordt vervolgt in deel 3


Coverfoto “Silent Disco”: Mickey Obo

Papaformigas

Balkan fiësta van Papaformigas in Station Zuid

Wereldmuziek vanaf het continent van Turf, Jenever & Achterdocht aka Emmen

Ik vroeg aan de gitarist van de band vlak voor de set wat Papaformigas betekent. “Het is miereneter in het Portugees,” zei hij. Ik was zo verbaasd over het antwoord dat ik vergat door te vragen waarom in godsnaam voor die naam is gekozen. Portugees, dat snap ik nog, de band maakt Wereldmuziek. Zo omschrijft ze zichzelf op Facebook. Maar miereneter? Hopelijk kan de band na publicatie van dit artikel hierin meer klaarheid brengen.

Papaformigas

Papaformigas
Papaformigas – Station Zuid

Het is een tijd geleden dat ik in de kelder van Station Zuid ben geweest. De laatste keer was vóór de corona pandemie en toen heette het muziekcafé nog Lohengrin. Het is een leuk weerzien. Een andere naam, nieuwe eigenaressen en een locatie die qua veiligheid en ventilatie helemaal update is.

Op het gelijkvloerse podium staan zeven mannen en een vrouw klaar om aan de show te beginnen. Uit foto’s op hun Facebook pagina zie ik dat deze band van samenstelling kan wisselen. Zo ontbreken twee vrouwelijke bandleden deze avond. Dat zou ook wel knap lastig zijn gezien de beperkte ruimte van het podium.

Frontwoman en zangeres Ilona Remmerswaal, zo zal blijken, is ‘mans’ genoeg om dit optreden van deze band uit Emmen en Omstreken te dragen.

Papaformigas
Ilona Remmerswaal

Papaformigas opent met het aanstekelijke nummer Didadom van hun EP uit 2019 en beter kan je eigenlijk niet beginnen. Bij het tweede nummer Wrapwrapperada staan al vele mensen te dansen. Ik zie ook relatief veel vrouwen van een behoorlijk aantal lentes dansen en die zichzelf met handwaaiers koelte toe wuiven. Het ziet er erg fraai en elegant uit. Van de EP Papaformigas worden vijf nummers gespeeld.

 

 

Ilona lijkt vele talen machtig te zijn. Moeiteloos switcht zij van Spaans/Portugees/Italiaans naar Engels, Jiddisch, Russisch en staat er zelfs een Nederlandstalig nummer op het repertoire met de titel Lamelos. Het klinkt allemaal zeer overtuigend en de dansbaarheid van elk nummer is gegarandeerd. De mannelijke bandleden deinen braaf mee en hun frontwoman danst zich in het zweet. Het is ondanks de ventilatie erg warm in deze kelder en dat heeft gewoon te maken met de langdurig hoge temperaturen.

Klezmer
Klezmer, polka, balkan

Klezmer, balkan, reggae, polka, ja zelfs ska passeren de revue. Een echte balkan vind ik Balkanbrski Maija  en Haibibii is dé Klezmer bij uitstek. Het laatste nummer heet toepasselijk Bella Ciao en dat einde komt ondanks de veertien nummers plus toegift toch wel onverwachts. Wat mij betreft mag dit feest veel langer duren en dat geldt volgens mij ook voor de anderen.

Temple Fang

ENMA en Temple Fang brengen Willem Twee in vervoering

Platenlabel Electric Spark deelt een visitekaartje uit

Eindelijk kan het zoeken in mijn mailbox naar concertkaartjes die ik toch zeker, toch, of niet, oh ja toch, lang geleden heb gekocht, maar waarvan het optreden zelf niet doorging, stoppen. Temple Fang is voor mij de laatste in een rij uitgestelde optredens, en één waar ik reikhalzend naar uit heb gekeken. ENMA beleeft zijn vuurdoop met eerste live-optreden.

Een eerste kennismaking, op een festival in de Willem Twee een aantal jaren geleden, smaakte naar meer. In de tussentijd echter werd er van drummer gewisseld, en ook maar gelijk een heel nieuw repertoire op touw gezet. Deze nieuwe nummers belandden op hun eerste plaat voor Electric Spark, en beluistering daarvan deed verlangen naar meer.

ENMA
ENMA
ENMA

Opener deze vrijdag is de band ENMA, ook uit de Spark- stal. Ik heb hier helaas niet de hele set van kunnen zien, dus een echt oordeel kan ik er niet over vellen. Wat ik heb gehoord, klinkt nog wat stroef en zoekend, en de zang vind ik niet erg sterk, maar met in je achterhoofd dat dit hun eerste live-optreden is, lijkt me dit een groeibriljantje dat nog maar net z’n koppie boven de aarde uitsteekt. Muzikaal is het afwisselend genoeg, dus met wat meer live-ervaring moet het met ENMA vast goed komen.

Temple Fang

Temple Fang
Temple Fang

Er liggen natuurlijk een aantal factoren er aan ten grondslag, of een band in een bepaalde zaal geprogrammeerd wordt. Factoren die de leek, waar ik mezelf toe reken, vaak niet kennen. Dit gezegd hebbende, stel ik mij zo voor dat, als de kaartjes niet al ruim anderhalf jaar geleden in de verkoop waren gegaan, Temple Fang misschien niet in de Willem Twee had gestaan. Want na het weer opengaan van de wereld na covid, is de band een ware zegetocht langs zalen en festivals begonnen.

En zeker niet de minste festivals, zoals een Roadburn en Sonic Whip, festivals die bij de kenners van onder andere het stonergenre, en vernieuwende muziek in het algemeen, erg goed bekend staan. De Willem Twee had zomaar eens te klein geweest kunnen zijn…

Temple Fang
Temple Fang in Willem Twee

Maar ‘be that as it may’, Temple Fang stáát er, ruim anderhalf jaar na de eerste aankondiging, en de reputatie die ze in den lande opgebouwd hebben, maken ze meer dan waar!
Met het grootste gemak nemen ze je mee op een reis, waarbij je je vanaf de eerste noten niet verveelt, en als de laatste klanken wegsterven vraag je je af, wat er nu eigenlijk gebeurd is. In elk nummer wordt enorm knap gespeeld met dynamiek, melodieën, akkoorden en solo’s.

De noemer ‘stoner’ voldoet niet voor wat hier wordt neergezet. Ik hoor invloeden uit de progrock, en symphonische invloeden. De twee zanger-gitaristen hebben een prominente rol in het totaalgeluid, maar zonder een goede basis van bas en drums kun je niets bouwen, en dat is hier ook prima in orde!

ijzersterke set
ijzersterke set

Als ongeveer halverwege de set een nummer wordt opgedragen aan Johan Broeder, oprichter en ziener van het Electric Spark-label, heb ik het idee dat dit het slechtste nummer van de avond moet zijn. Maar op één of andere manier valt, na een paar maten en een andere klankkleur, alles weer terug op z’n plek en wordt er weer doorgebouwd aan weer een meeslepend nummer, in een ijzersterke set. Wonderbaarlijk, en getuigend van een bijzondere muzikaliteit. Wat een plezier om hier naar Temple Fang geluisterd te hebben!


Fotografie: Mickey Obo

Jack's Soul Live Festival

Jack’s Soul Live Festival op volledige capaciteit

Motto van het festival blijft “Where the old soul meets the new” en dit jaar is dat goed vormgegeven

Drie keer is scheepsrecht. Nadat het Jack’s Soul Live Festival in 2020 en 2021 geen doorgang vond in een tijd waarin de wereld leek stil te staan, keert het vandaag terug alsof het nooit is weggeweest. De bezoekers weten het weer massaal te vinden en komen vreugdevol en goedgehumeurd het terrein op de Pettelaarse Schans op. Het festival draait weer op de volledige capaciteit en er is zelfs een area bijgekomen.

DJ Stage
DJ Stage – Tonno Disko

De Silent Disco blijkt een welkome aanvulling naast de DJ stage en het Live podium dat voor deze editie volledig overdekt is, voor het geval de weergoden een artiest minder gezind zijn. Achteraf blijkt de maatregel onnodig. De gehele dag heerst er een aangename festival temperatuur en ik verheug me op wat een sensationele live muziekdag kan worden.

Jack’s Soul Live Festival

Het motto van het festival blijft “Where the old soul meets the new” en dit jaar hebben ze dat goed vormgegeven door naast de ervaren namen ook een tweetal twintigers uit te nodigen om het publiek in de middag op te warmen. De eerste daarvan is de jonge Italiaan Giacamo Turra die om 13:00 uur af mag trappen op het Live Podium.

Giacamo Turra

Jack’s Soul Live Festival
Giacamo Turra

Giacomo Turra is pas 25 jaar, maar heeft al flink aan de weg getimmerd. De organisatie heeft hem eerder uitgenodigd bij 1 van hun indoor shows en de verpletterende indruk die hij achterliet, deed hen besluiten hem toe te voegen op het affiche. Waar hij destijds de Soul Live HuisBand ter ondersteuning had, mag hij nu het kunstje komen herhalen met zijn eigen mensen.

Helaas blijkt er nog een hoop mis met geluid, dus gaan de eerste 20 minuten van zijn set verloren aan een heen-en-weer onderonsje met de techniek. Op deze wijze blijkt de rol van festival-opener een ondankbare taak. De bezoekers die speciaal voor hem zijn gekomen blijven geduldig staan, maar velen besluiten de rest van het terrein te gaan verkennen. Gelukkig herpakt het vijftal onder Turra’s bezielende leiding zich snel en spannen ze zich ijverig in om het vuur aan te stoken in de relatief koude tent.

Jack’s Soul Live Festival
hemelse tonen

Daar slagen ze redelijk in als de tent zich langzaamaan weer vult met geïnteresseerden die afkomen op de hemelse tonen van Giacomo’s tunes en covers in een eigen jasje van R’n’B en hiphop invloeden. Zijn composities lenen zich uitstekend voor de trendy Spotify lijstjes in hippe koffietentjes en ook live resulteren ze in een sierlijk en subtiele soundtrack om de dag mee te beginnen. De missie slaagt dus alsnog. Na afloop bedankt het publiek Giacomo en zijn band zoals vooral deze generatie dat kan; de telefoons worden gepakt voor de Socials om hem te gaan volgen.

Steffen Morrison
Steffen Morrison

Daarna is de beurt aan Steffen Morrison. Hoe dat is gegaan kunnen jullie lezen in het verslag van collega Ronald die hem achter de schermen al had weten te strikken voor een interview. Dit gaf mij de tijd om een rondje te maken langs de andere area’s. Te beginnen met de Silent Disco waar het feest al in volle gang is.

Silent Disco

Silent Disco
Silent Disco

Wat meteen opvalt is dat alle koptelefoons dezelfde kleur hebben. Er blijkt maar één DJ tegelijk te draaien, wat toch een beetje ten koste gaat van de fun. Wie het concept kent, weet dat er vaak een aanbod is van twee of meer kanalen, waardoor je makkelijk kunt schakelen en afstemmen op je voorkeur. Dat die keuze er nu niet is, drukt de pret voor de aanwezigen niet.

Jack’s Soul Live Festival
Sublime

De DJ’s die geboekt zijn door mediapartner Sublime maken er een dikke party van met hun eclectische mix en laten iedereen volop genieten. Ook voor mij als toeschouwer is het smullen om te zien hoe mensen hun remmingen verliezen en zich sufdansen met hilarische gebaren en mimiek. Waar het overgrote deel zich vooral vermaakt in zijn eigen wereld, gooien sommigen er serieuze moves uit en gaan complete dance battles aan, wat prachtige taferelen oplevert. Af en toe komt er een nummer voorbij wat niet iedereens kop thee is (zoals glijerige jaren 70 soul) maar dan pakt men de gelegenheid aan als een ijsbreker om nieuwe vrienden en kennissen te maken.

Samm Henshaw

Samm Henshaw
Samm Henshaw

Als ik rond kwart voor vier terugkeer naar de tent is het alweer tijd voor de andere jongeling, Samm, vergeet de extra M niet, Henshaw. Vooraf heb ik zijn debuutalbum Untidy Soul een paar luisterbeurten gegeven en ik werd blij verrast. Zijn liedjes bevatten een massieve aantrekkingskracht door zijn speelse teksten over gepolijste funkgrooves die geserveerd worden met injecties van soul en gospel die klinken als puur zonneschijn. Grote vraag is echter, blijft de kwaliteit overeind als hij op het podium staat?

Dat antwoord krijg ik jammer genoeg niet. Dit komt omdat Samm ervoor heeft gekozen om met een minimale bezetting ten tonele te verschijnen, slechts gitaar, toetsen, bas en drums. Zonder achtergrondzang en een blazerssectie zette ik me schrap ik me voor een uitgeklede voorstelling. Maar al snel hoorde ik de orkestband meedraaien, waardoor we worden getrakteerd op een half om half gerecht. Hoewel de achtergrondmuziek ijzersterk is ingespeeld, snijden de smaakvolle trompetlijnen niet door en maskeren ze de verder onzichtbare live instrumenten. Ook de zangkoren die van vitaal belang zijn voor de gospelrand op plaat, komen onnatuurlijk perfect uit de speakers en vertroebelen hiermee de authenticiteit en beleving die het had kunnen zijn.

Jack’s Soul Live Festival
pakkende popsingles

Maar dit is slechts de mening van een “zure” recensent. De aanwezige en vooral jonge fans zijn anders heel ontvankelijk voor zijn schouwspel. Samm kan ook als geen ander pakkende popsingles schrijven en zijn toehoorders in een vat van gelikte hiphop en romige R’n’B onder dompelen om hen vervolgens uitgelaten en opgewekt boven te laten drijven. Voor hen is het allemaal geslaagd, dus dat geef ik hem wel na. Omdat ik ergens vindt dat hij vals heeft speelt, vraag ik hem na afloop in de coulissen nog even waarom. Als antwoord benadrukt hij het financiele aspect. Maar hij wil niets weten van gemakzucht, want hij heeft zelf alles ingespeeld en opgenomen. Hij vat samen; It’s cheaper but it isn’t cheating. En die uitspraak klinkt alleen maar leuker als je het hem hoort spreken met zijn cockney accent.

Wordt vervolgd in deel 2


Coverfoto: Mickey Obo

Frederique Spigt

Frédérique Spigt & Roel Spanjers in De Façade

Naderend einde van De Bossche Zomer uitgeluid door rockmuziek en melancholisch stemmende ballads

Onderweg naar De Façade voor het duo optreden van Frédérique Spigt en Roel Spanjers hoor ik al aan het begin van de Parallelweg de muziek die Nico Okkerse, de vaste dj van de Façade, opzet. Nico staat ook bekend als een van de bedenkers van het fenomeen Silent Disco, een bijna vast item voor elk zichzelf respecterend festival. Lowlands en Jack’s Soul Live festival bijvoorbeeld.

Frédérique Spigt & Roel Spanjers
Frédérique Spigt
Spigt en Spanjers

Eenmaal aangekomen op het terrein dat pal naast het spoor ligt (is het een perron geweest?), krijg ik het gevoel ergens in Italië of Zuid-Frankrijk te zijn beland. Het is een zwoele vrijdagavond, muziek en geroezemoes vermengen zich met de geur van ovenverse pizza’s. De Façade lijkt op die vrolijke dorpsfeesten die jouw verblijf in Zuid-Europa zo heerlijk aangenaam kunnen maken.

Façade
De Façade

Frédéeique Spigt en Roel Spanjers waren vorig jaar ook op De Façade. Ik heb dat allemaal door corona gemist en ben blij dat ik dat nu kan inhalen. Ik heb geen idee wat me te wachten staat. Als ik Frédérique mag citeren: “Spelen met Roel maakt ons Gasoline and Matches.”

Gasoline and Matches is een nummer van Buddy en Julie Miller dat later aan het eind van de set wordt gespeeld. Het is lekker druk op het perron, er staan nog wat stoelen vrij en als Spigt en Spanjers opkomen, klinkt een warm applaus. Spanjers gaat achter de toetsen zitten en Spigt naast hem op een hoge kruk.

Frédérique Spigt
Gasoline and Matches

Elvis Presley en vrienden
De set begint met Home Town Blues van Steve Earl. Een goede binnenkomer en de toon is gezet. Het wordt een rockblues avond met de nadruk op rock én rockballads. De zwarte vetkuif van Spigt is op zich al een indicatie dat het die richting in zal gaan. Als All Shook Up  en Love Me allebei door Elvis vertolkt op elkaar volgen, kan het wat mij betreft niet meer stuk. De tijdgenoten van Presley passeren ook de revue met Hit the Road Jack van Ray Charles, Fever van Peggy Lee, Blue Bayou van Roy Orbinson en Great Balls of Fire van good ol’ Jerry Lee Lewis.

Zij is Elvis
rock & ballads

Frédérique Spigt heeft een stem die zij goed kan sturen en stemmen naargelang het nummer; krachtig bij een rocknummer, ontroerend bij een ballad. You Don’t Have To Say You Love Me en vooral Always On My Mind raken mij diep. Met de mondharmonica gooit zij trouwens ook hoge ogen. Het duo is erg goed op elkaar ingespeeld en de wederzijdse gunfactor is hartverwarmend.

In de klassieker Guitar Man haalt de zangeres meegenomen bestek tevoorschijn. Zij begeleidt Spanjer door twee lepels op elkaar te laten tikken. Top! Americana uit de swamps met een sausje Zydeco en cajun.

Aan het einde van de tweede set speelt het duo het eerder genoemde Gasoline and Matches en Mean Woman Blues. De toegift is erg gul met Blue Moon, My Baby Left Me en That’s Alright Mama. De staande ovatie is dan ook echt terecht.

The Pinktones
The Pinktones
The Pinktones – De Façade

Op donderdagavond 2 september stonden The Pinktones op het programma van De Façade. Deze vriendenclub speelde een mix van R&B, R&R, Rockabilly, Surf, Latin, Country en Irish folk. Een coverband die een eigen draai geeft aan hun voorkeurnummers.

De band bestaat al ruim 20 jaar en komt uit Den Bosch en regio. Dat verklaart dat ik vele bekenden aantref onder het toegestroomde publiek. De band opent met Ashplant Cooley’s Reel en Crazy Arms. Het derde nummer Man Of Constant Sorrow ken ik van de speelfilm Oh Brother, Where Are Thou van de gebroeders Joel en Ethan Coen.

Sets

Deze slideshow vereist JavaScript.

De avond is in drie sets verdeeld. Set 1 richt zich op grass roots, hillybilly en country. In Set 2 komen surf en rock aan bod. Surf zoals Pipeline van The Chantays, Of Sex and Demise van Man or Astro-Man? en Rumble at Waikiki van John & The Nightriders. Rocknummers waren bijvoorbeeld Suzie Q van CCR en Great Balls of Fire van Jerry Lee Lewis.

Set 3 is meer een voortzetting van de tweede set met surf zoals Red Hot Navigator en Banzai Washout van Dick Dale and His Del-Tones, maar ook een aantal Elvis nummers zoals A Big Hunk O’ Love, Little Sister en Hound Dog.

Het was een zeer genoegelijke avond, prettige ambiance en de zwoele avond deed de rest. Vakantie gevoel in je eigen stad. De Bossche Zomer 2022 is voorbij.

Ithaca

Opening concertseizoen Willem Twee’s Heavy Hangout is overtuigend

Kelsey, Respire en Ithaca, drie kleuren metalcore

De welkome daling in temperatuur, van hysterisch heet naar draaglijk warm, kondigt het langzame maar onvermijdelijke eind van de zomer aan. De zomer die, op muzikaal vlak, vaak wat karig is, uitzonderingen niet mee geteld. Zo zijn er op de Boulevard wat interessante optredens geweest. Ik heb het op de camping moeten doen met het Franse duo ‘Two Hot Chili Peppers’, waarbij naarmate het optreden vorderde, hun enthousiasme de overhand nam op hun vakmanschap, maar ik zal u daar verder niet mee lastig vallen. ‘Under Ze Bridge’…

Heavy Hangout

Altijd weer fijn als je je hart dan weer kan ophalen aan goede muziek. En bij de eerste de beste Heavy Hangout van de Willem Twee van het ‘seizoen’ is dat enorm goed gelukt. Onder de noemer ‘metalcore’ staan op zondagmiddag 28 augustus Kelsey, Respire en Ithaca geboekt die het luie vakantiezweet uit je oren gaan blazen.

Kelsey

Kelsey
Kelsey – ©Ton Dekkers, Interdependent Photo

Vanuit Nijmegen is Kelsey naar Den Bosch gereisd om de middag te openen. Voor helaas een klein handjevol bezoekers laten ze zich niet kennen. Geen flauwekul, gewoon voluit spelen. Vijf man sterk spelen ze hun zelf ontdekte variant van metalcore, schuin streepje mathcore.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Redelijk verrassende breaks, af en toe een goed geplaatste drumfill, aangevuld met twee gitaristen, een bassist en een zanger. De zang had naar mijn idee wat sterker gekund, nu kwam die maar net boven de rest van de band uit.
Mijn eerste schrik door toedoen van een synthesizer blijkt ongegrond; geen uitgesponnen toetsenpartijen maar goed getimede aanvullingen op het totaalgeluid, met perfecte timing gespeeld door de bassist, tussen zijn eigen bas- en springpartijen door.

Respire

Respire
Respire – ©Ton Dekkers, Interdependent Photo

Van een ander kaliber blijkt Respire, de tweede band van vandaag. Uit Toronto, Canada overgekomen zijn zij, zoals ze het zelf noemen, een ‘d.i.y. post- everything collective’. Dus dat.
Op plaat is hun bezetting groter dan waarmee ze nu op tour zijn. Er ontbreken nu strijk- en blaasinstrumenten. Maar de, wederom, vijf man waar de band nu uit bestaat krijgen het ook voor elkaar om ruim een half uur lang te boeien.

Respire
Twee zangers – ©Ton Dekkers, Interdependent Photo

Hun muziek is een combinatie van harde, inderdaad ‘metalcore’ stukken, die vaak afgebroken worden tot rustig kabbelend samenspel van de drie gitaren (het doet me denken aan Explosions In The Sky, om er maar even een referentie aan te geven). Dat samenspel bouwt dan weer langzaam maar zeer zeker op tot weer een geluidsuitbarsting.

Het tempo van de nummers ligt wat lager, maar het intense samenspel, aangevuld met het schreeuw-zingen van de twee zangers, dan wel beurtelings, dan wel tegelijk, geeft Respire een aura van urgentie.

Ithaca

Ithaca
Ithaca – ©Ton Dekkers, Interdependent Photo

Gelukkig loopt de kleine zaal van de Willem Twee toch wat voller voor afsluiter Ithaca, een vrij jonge engelse band (twee platen oud) die door kenners getipt wordt als hét aanstormend talent van de metalcore. Ik behoor niet tot die kenners, maar dit zou zomaar eens zo’n concert kunnen zijn waarover je over een paar jaar aan de stamtafel kunt opscheppen; ‘Was jij daar bij?’ ‘Jazeker!’

Deze slideshow vereist JavaScript.

De band doorbreekt met verve het beeld van een stereotype metalband: zwart gekleed, strakke broek, shirt met bandlogo. Ithaca’s bassist móet wel iemands oom zijn, zo ziet hij er namelijk enorm uit; de zanger- gitarist draagt een bindi, en de zangeres is het stralend, hoewel timide, middelpunt in een breed uiwaaierende, knaloranje thule jurk.

Ithaca
thule jurk – ©Ton Dekkers, Interdependent Photo

Muzikaal is het vanaf tel één ‘aan’. Zonder enige reserve speelt Ithaca hun eigen variant metal. Bruut, stevige breaks, en tempo- en maatwisselingen die je op het puntje van je tenen houden. Echt uniek ishet stemgebruik van de zangeres; van schreeuwen tot zingen, ze doet het met een zangtechniek om je alpinootje voor af te nemen, verzekerd als ze kan zijn van de ondersteuning van de band, die technisch geen steek laat vallen.

Tel daar bij op de charmefactor die deze band heeft, als een soort misfits van de metalscene, daarbij de boodschap uitdragend van tolerantie, inclusiviteit en voor elkaar zorgen. Ze hebben zich een plek in mijn hart gespeeld, en ik gun ze het gelijk van de kenners; alle succes is ze gegund.


Foto’s van Ton Dekkers, Interdependent Photo