Klacht van de Vrede

Capella Brabant brengt De Klacht van de Vrede

Vredesboodschap van Desiderius Erasmus weerklinkt in de Grote Kerk en heeft niet aan kracht ingeboet

Het koor Capella Brabant zong in de Grote Kerk De Klacht van de Vrede (Querela Pacis) een geschrift van Erasmus. Dat zijn essay niets aan kracht heeft ingeboet, bewijst de oorlog in Oekraíne.

Capella Brabant – De Klacht van de Vrede

Toen ik vrijdag 13 mei de Grote Kerk binnenliep, wist ik hoegenaamd niets van Erasmus af. Groot denker, humanist, Lof der Zotheid, lang geleden, daarmee hield het wel op. Deze avond bracht daar flink verandering in. Maar laat me eerst de spelers introduceren.

Capella Brabant
Capella Brabant

Capella Brabant is een amateurkoor met ambitie uit Den Bosch. Speciaal wil men traditionele koormuziek naar het ‘hier en nu’ verplaatsen. Ze zijn nog op zoek naar nieuwe leden, en als je mee wilt zingen zal je bereid moeten zijn daar flink wat tijd en aandacht in te steken. Met een auditie en voortdurende koorscholing wil het koor echt bij de top van de amateurkunst meespelen. En dat is te horen. Ferm geleid, was hun uitvoering gedisciplineerd, spatzuiver en helder. De moeilijke passages nam Capella Brabant met verve.

Wat opviel, was hoe goed de partijen de dynamiek onder de knie hadden en daarmee soepel meebewogen met de aanwijzingen van dirigent Marc Versteeg. Dit gaf hun uitvoering een heel meeslepend karakter. Het hoge gevoel voor kwaliteit dat in hun genen zit, straalt op alles af, van de uitvoering zelf tot de prachtig verzorgde folders die werden uitgereikt.

Deze diashow vereist JavaScript.

  • Anna Schoen
    Zij is freelance actrice die aan een indrukwekkend aantal producties heeft meegedaan, artistiek leider theatergroep ECHO en zingt alt. Deze avond vertolkte zij de stem van de vrede die haar beklag doet over de manier waarop de mensheid met haar omgaat.
  • Pieter van Loenen
    Hij is violist en artistiek leider, zoekt de verbinding met andere kunstvormen.
  • Arno van Wijk
    Het orgel werd bespeeld door Arno. Hij is de stadsorganist in Goes bij de Grote of Maria Magdalenakerk.
  • Dr. John Tholen
    John gaf voorafgaand aan het concert een korte lezing over Erasmus, diens plaats in de geschiedenis en het vele werk wat hij heeft verzet, met name op het gebied van Bijbelvertalingen en zijn publicaties. Tezamen met een schets van de tijd waarin hij leefde, en hoe Europa toen ook in oorlog was. De conclusies die Erasmus daarover trok zijn nu helaas maar al te actueel. “Het loont niet om vrede met oorlog te verwisselen.” En: “Zelfs in het diepst van de put gloort licht, als we tenminste omhoog durven te kijken” John is Conservator erfgoed collecties bij Bibliotheek Rotterdam en gepromoveerd. John wist mijn belangstelling in Erasmus dusdanig te wekken dat ik inmiddels een aantal boeken van hem heb besteld, niet gek voor een lezing.

Het Concert zelf

Marc Versteeg
Marc Versteeg (links)

Het concert bestond uit bijdragen van het koor, orgel, viool en toespraken van de Vrede, die elkaar afwisselden of in harmonie samen klonken. De koorleden kwamen op een niet-traditionele manier op, gekleed in hun jassen. Die legden ze uiteindelijk aan de kant om in kooropstelling te gaan staan. Dit terwijl het orgel en de viool ijle tonen lieten horen die elkaar soms aanvulden, soms beconcurreerden.

Tegen deze achtergrond zette het koor in met een stuk waar de partijen over elkaar heen golfden. Een effect dat zo goed uitkwam juist doordat ze de dynamiek en de diverse stemmingswisselingen zo goed onder de knie hadden. Vanaf toen was er een voortdurende afwisseling aan muziek, koorzang, korte soms vlijmende uitspraken.

Erasmus
Anna Schoen – vredesgodin

De uitspraken van Erasmus waren niet alleen uit het Latijn vertaald, maar ook aangepast aan onze tijd. De moderne wereld drukt ons in een hoekje als pixels die in poorten worden gedrukt. Wetenschappers die als Cassandra niet geloofd worden. Naastenliefde die onderdrukking werd. Ook zelfspot ontbrak niet in de toespraak: “Gelukkig is de muziek goed” en: “Over hoe de cliché’s die ze gebruikt alle waarde hebben verloren, de recensent schrijft nu dat ze niets nieuws te zeggen heeft.”

En zo golfde de muziek door, met trouwens heel mooi gekozen registraties van het orgel. En de vrede nam ironisch afscheid: “Weest niet bang, alles komt goed, ja vanzelf”.

Impressie

Lucas Wiegerink
Lucas Wiegerink – muziek en Jibbe Willems – teksten

Een indrukwekkend geheel aan zang, spel en toespraak, die aan het denken zet, soms schuurt en zoals gezegd, de recensent aanspoorde om werken van Erasmus te gaan lezen. De techniek had het helaas wel moeilijk. Anna heeft als alt een vrije lage stem, die veel galmde in de kerk, waardoor ze moeilijk en soms niet was te verstaan. Dat is niet geheel te voorkomen in zo’n ruimte, maar wel te reduceren met een betere luidsprekeropstelling en het gebruik van luidsprekers die voor deze ruimte geschikt zijn en een EQ die de grootste ‘vervuilers’ in de frequenties onderdrukt.


De Klacht van de Vrede wordt mede mogelijk gemaakt door November Music On Tour en de gemeente ‘s-Hertogenbosch.

Anya Hinkle Trio

Anya Hinkle Trio echo in the Appalachian Mountains

Blue Room Sessions verrassend met authentiek traditioneel concert van drie indrukwekkende artiesten

Sinds november vorig jaar eindelijk weer een band uit de USA en wel de Anya Hinkle Trio met een traditioneel en eigen geluid. Anya Hinkle, komt uit Asheville, North Carolina en beschikt over een zuiver en kenmerkend stemgeluid en speelt gitaar.

Mary Lucey begeleidt haar op contrabas en banjo en is tevens een getalenteerd zangeres. Zij zingt praktisch op elk nummer mee en beiden zijn fantastisch op elkaar afgestemd. Bedenk daarbij dan nog een virtuoos geluid op de dobro van Lucey’s echtgenoot Billy Cardine en dan weet je dat de avond garant staat voor een bijzondere ervaring.

Anya Hinkle Trio

Anya Hinkle Trio
Anya Hinkle (l) en Mary Lucey

De eerste set start met het vlotte The Hills Of Swannanoa refererend aan de high mountains of Appalachia. Daarna het eveneens vlotte Why Women Need Wine van het vorig jaar uitgebrachte album Eden And her Borderlands. Na in verschillende bands o.a. Tellico te hebben gespeeld was de lockdown toch ergens goed voor en zat de inspiratie zelfs in de perzikboom met een mooi nummer als Lady Luck en een solo album tot gevolg.

Anya Hinkle Trio
Anya Hinkle Trio – donatie Oekraïense vluchtelingen

De dag dat de oorlog in Oekraïne begon, (“he did it”) resulteerde in één dag tot het nummer Nightingale. Dit bleek na wat zoekwerk, de meest gerespecteerde vogel van dit land te zijn en staat voor liefde en hoop. De opbrengst heeft Hinkle in zijn geheel gedoneerd aan Oekraïense vluchtelingen. Tijdens dit nummer klinkt Cardine’s dobrospel opvallend goed, net als op het rustige instrumentale Meditation Beyond The Shores Of Darkness.

Hinkle’s echtgenoot komt uit Japan, waar zij inmiddels ook veel succes heeft. Tijdens My Blue Heaven zingt ze zelfs een gedeelte in het Japans. De veelzijdigheid in de zang van Hinkle blijkt uit Eden and her Borderlands, de titelsong van het album, prachtig gezongen en klinkt als Natalie Merchant lees ik in mijn notities. Toch ook niet de minste.

Wat verder grote indruk maakt is Bengali een instrumentaal nummer op Cardine’s dobro waarbij ik me in India waan, hoewel ik daar nog nooit ben geweest. Wat een kunstenaar op dit instrument!

Billy Cardine
Billy Cardine dobro

Dan een nummer wat door John Prine bekend is geworden, maar vanavond zeker zo mooi klinkt, That’s How Empire Falls. Na de grote contrabas neemt Mary Lucey de banjo ter hand waarna nog enkele nummers volgen en zij swingend afsluiten met een mooie gospelachtige song ‘Halleluja’ I Belong To The Band en dat is maar goed ook.

Wij waren getuige van een authentiek concert van het Anya Hinkle Trio in traditionele sfeer met drie indrukwekkende artiesten. Die Blue Room Sessions zijn soms onverwacht een grote verrassing!


foto’s: Wies van Luijtelaar

Setlist Anya Hinkle Trio:
The Hills Of Swannanoa, Why Women Need Wine, West Of The Cumberlands, Lady Luck, Happy Hollow, Nightingale, Meditation Beyond The Shores Of Darkness, Courage.
Tweede set; Ballad of Zona Abston, My Blue Heaven, Eden and her Borderlands, Bengali, That’s How Empire Falls, Walnut Tree, I’ve Endured, Forsaken Winds. High Country, I Belong To The Band

Headless Hunter

Headless Hunter, Daemorthan en Nephylim

Heavy Hangout in Willem Twee poppodium thrash till death or is it with Death?

Headless Hunter, Daemorthan en Nephylim staan in een sfeervolle Willem Twee, en voor degenen die er niet bij waren….jullie hebben wat gemist!

Headless Hunter
Headless Hunter
Headless Hunter

De jonge honden van Headless Hunter trappen vandaag af in Willem Twee Poppodium met een tokkelend basloopje dat overgaat in onvervalste thrash metal. Het is een feest van herkenning en al bij de tweede song doet het publiek enthousiast mee. ‘Hey, hey, hey’ scandeert de band en ze krijgt het publiek direct goed mee.

De muziek van Headless Hunter is het best te omschrijven als Thrash meets hardcore en de term Speedmetalcore lijkt mij een goede omschrijving. Met name de zang herinnert me aan bands als Pro-pain en Hatebreed maar ook aan bands als Discharge en Overkill.

Veel herkenning, niks nieuws maar wel lekker en dat vindt het publiek ook en al vroeg ontstaat er een heuse moshpit. Het is dan ook lekker druk en iedereen heeft er in. Lekker mee blèren en moshen, yeah!

Speciaal voor Bassist Kiko speelt Headless Hunter het nummer Kiko is stoned. en dat is net zo kort als de gemiddelde S.O.D song. Een lekkere opener.

Daemorthan
Daemorthan
Daemorthan

Ik ben zeer benieuwd naar de volgende band want dat is de band Daemorthan van onze eigen Michel Steenbekkers. Ik heb eerder Michel geïnterviewd en al het een en ander opgevangen van dit project en dat maakt nieuwsgierig.

Daemorthan opent zeer stevig met het nummer Shadow World, een lekker stevig agressief nummer met sneller dan snel dubbele bas van drummer Dennis. Wanneer de band is opgericht is duidelijk bij het tweede nummer Pandemic.
Mij valt op dat Daemorthan als een geoliede machine staat te spelen maar dit is toch echt de eerste gig. Respect!

De twee zeven snaar gitaristen Sjim en Ian en Michel op een vijf snaar Dingwall bas passen helemaal bij het moderne death geluid, want Daemorthan is bovenal modern wat de sound betreft.

Men beschrijft het als Thrash/Death met black invloeden, maar de black invloeden hoor ik niet echt terug. De mix is druk en kleine nuances gaan ietwat verloren, helaas. Al dit geweld is ook niet echt makkelijk voor de mixer. De death & trash daarentegen die is er wel degelijk, snel hard en meedogenloos, super agressief.

De grunt van Jack Is ook van de moderne variant en meermaals moet ik denken aan een band als Lamb of God, oude Soilwork en Behemoth. Geen flauwe bands natuurlijk.

Daemorthan
Daemorthan – Heavy Hangout

Als je dit in een mixer doet kom je aardig in de buurt bij het geluid van Daemorthan wellicht is NEO death Thrash een mooie term hiervoor… Jack spreekt het publiek nog toe, hoe gelukkig hij is dat ‘de kut corona voorbij is en we weer kunnen spelen’! En hoe fijn dat is blijkt vanavond wel, zowel publiek als band gaan helemaal los.

Bij het nummer Descending – een cover van Lamb of God – denk ik bij het intro aan Gojira, een lekkere vette song.  Bij Excavations doet het publiek mee op het slepende tussenstuk en is het tijd voor het laatste nummer Death Dance dat opgedragen word aan iedereen in de Oekraïne, een lekker staccato nummer met een tappende gitarist met melodie in het middenstuk.

Daemorthan laat een hele goede indruk achter hier in de Willem Twee. Laat die plaat maar snel komen.

Nephylim
Michel Steenbekkers
Nephylim

Dan is het tijd voor Nephylim dat in 2020 een geweldige plaat uitbracht (zie review) en vanavond gaan we dat eindelijk live zien. De band begint zoals op de plaat met intro Reminescence en dat loopt mooi door in Forsaken. Helaas laat de techniek hier een steekje vallen en heeft de gitarist geen geluid meer. Uit alle macht wordt er gezocht naar een oplossing en dat duurt wat langer. Jammer, maar het is live dus dat kan gebeuren.

De band lost het op door wat stukjes Iron Maiden en Judas Priest te spelen waarbij de zaal roept, SLAYER! Dus volgt er een stukje Slayer. Nephylim besluit dan toch om met één gitaar door te gaan en zet Eye of the storm in. Zoals ik heb begrepen was de gitarist van Daemorthan, Ian, uiteindelijk de reddende engel en kan de band halverwege deze song op volle kracht verder. Het publiek gaat helemaal uit zijn dak en de sfeer zit er direct weer goed in.

Nephylim
Nephylim – Tijn Bosters

De nieuwe zanger Tijn Bosters is echt een aanvulling. Bij mijn plaat recensie verwachtte ik ook een vooruitgang met zijn komst en dat blijkt. Met zijn diepe grunts maar ook screams is het een gevarieerder geheel. Tijn zei mij na afloop dat de band met de zang nog meer wil gaan experimenteren. Ben benieuwd. Ook bij Nephylim is de mix niet altijd top en gaan stukjes tweede stem en gitaar verloren, maar dat mag de pret niet drukken en bij de circle pit springt Tijn het publiek in en gaan band en publiek los.

Nephylim eindigt met Fractured Existence en dat is natuurlijk een geweldig nummer om de set af te sluiten.

Nadien is het erg druk bij de merchandise stand dus heeft Nephylim er weer nieuwe fans bij na dit geweldige spontane professionele optreden. Ben benieuwd naar de volgende stap in de carrière van de band.


Wat kunnen we toch trots zijn dat wij zulke bands in Den Bosch (Brabant) hebben, van internationale klasse en dat in de mooiste zaal van NL, met het leukste publiek. Meer van dit graag.

Bar Willem Twee poppodium
Bar Willem Twee poppodium

PS beste Willem Twee poppodium: graag willen wij metalheads ook contant munten kunnen kopen. Veel van ons zouden hier heel blij mee zijn (meermaals gehoord deze avond namelijk). Voor sommigen eigenlijk noodzaak, om nog maar niet te spreken over het “uitleggen” met vrienden, want dat gaat met pin al helemaal niet. Dus één muntmachine met cash betaling retour a.u.b.


Headless Hunter : Headless Hunter | Facebook
Daemorthan : Daemorthan | Facebook
Nephylim : Nephylim – Dutch Melodic Death

Ten Times A Million

Ten Times A Million maakt het helemaal waar

Dwingende beat van deze Twents-Duitse rockband wordt helder gemengd met gitaren en vocalen

Ten Times A Million aka TTAM staat geprogrammeerd in de SENA Performers Stage op Bevrijdingsfestival Brabant in Den Bosch. Gezien hun reputatie en powerplay is dat eigenlijk een te bescheiden podium.

Ten Times A Million

Ten Times A Million
Alex Freise

Stage Talent Ontketend staat gedrukt op de achterwand van de SENA stage. Ten Times A Million uit Enschede – vroeger Mandrake’s Monster geheten – is dát station al heel lang geleden gepasseerd en heeft zijn sporen verdiend door op verschillende (inter)nationale festivals te staan zoals Eurosonic/Noorderslag, The Global Rock Summit in Los Angeles en When Copenhell Freezes Over in Kopenhagen. Zo stond TTAM geprogrammeerd voor Pinkpop 2020 en 2021. Dat ging niet door, maar op vrijdag 17 juni 2022 staan ze voor je klaar, daar in Landgraaf.

Ten Times A Million
Sem Christoffel

Als Sem Christoffel bij de intro op de bas snaren drukt, is het meteen raak: strakharde bass & beat met I loved you (nearly all the time). Betere intro is haast niet denkbaar. De aanwezige hipsters in het publiek deinen instemmend mee met hun hoofd. Met Come Closer is het publiek helemaal om – als het dat al niet was. Na een dreigend traag begin van bas en gitaar, gaat TTAM los en komen herinneringen van The Cult uit de 80’s in mij op. Wat een drive heeft deze Twents-Duitse rockband. De power gaat verder met Quick Fix, een solide nummer in de klassieke rock traditie.

All The Time is in 2022 uitgebracht en dat is ook wel te horen. Het is een poprock nummer met de nadruk op pop. Born Tomorrow ligt wat moeilijker in het gehoor, is minder toegankelijk. Met Make This Stop komt de drive en energie weer los en zie je het publiek daar ook meteen op reageren. De volgende nummers zijn Make This Stop en Good Times.

Ten Times A Million
Martin Duve

Dan kondigt zanger Martin Duve het gloednieuwe nummer On Ice aan. Het is zo nieuw dat het nog niet op Spotify staat. Het is zeker niet allemaal power wat de klok slaat. Ook de gevoelige ziel wordt bediend met de fijne rock ballad Bye. Het volgende nummer When The Lights Go Out kan ook als rock ballad beschouwd worden, echter wel flink steviger aan- en opgezet. Het dampende en stampende slotnummer Clown Face wordt langer uitgesponnen, echt een uitsmijter.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ten Times A Million maakt het allemaal waar en bewijst dat ze een echte festival band is. De stem van Martin Duve is krachtig en helder en wordt niet overstemd door het gitaar- en drumgeweld van zijn bandleden. De geluidsman zorgt voor een uitgebalanceerde sound waardoor het spel van elke bandlid goed tot zijn recht komt.

Wil je Ten Times A Million op een festival zien? Boek dan een ticket bij Pinkpop 2022.

Death Star Discotheque

Room 714 en Death Star Discotheque bevestigen leven ná Koningsdag.

Brouwcafé de Vaart programmeert twee uiteenlopende bands

Dat er nog genoeg te beleven valt na Koningsdag bevestigen Room 714 en Death Star Discotheque bij Brouwcafé De Vaart. Synthpop en onvervalste Amerikaanse gitaarrock. Het viel te verwachten; de dag na Koningsdag zou er weinig publiek op komen dagen. Maar het handjevol bezoekers wat wel op 28 april in de Vaart staat, wordt uitstekend vermaakt.

Room 714

Room 714
Room 714

Opener van de avond is Room 714. Deze jonge band uit Eindhoven maakt frisse heldere popliedjes. Het geluid wordt vooral bepaald door twee synthesizers, wat de band een duidelijke jaren ‘80- jus geeft, en deels door stevige gitaarerupties. Dat wil zeggen, stevig, maar binnen de lijntjes. Het geheel wordt op de been gehouden door een stabiele basis van bas en drums.

Deze diashow vereist JavaScript.

Room 714 zegt geïnspireerd te zijn door Depeche Mode en andere synthpop, maar het is geen lege pastiche wat ze spelen, geen lege kopie. Room 714 heeft goed geluisterd, en wat ze gehoord hebben goed kunnen vertalen naar poppy, dansbare new wave- nummers, en wat meer ballad- achtige stukken. Klein minpuntje is misschien dat voor de langere uithalen, de stem van de zangeres nog net niet vol genoeg is.

Maar zoals gezegd, het is een jonge band en buiten dat valt er genoeg te genieten.

Death Star Discotheque

Death Star Discotheque
Death Star Discotheque

Van een heel ander kaliber is Death Star Discotheque. Hier staan vier volwassen kerels, in klassieke rockbezetting, hun opwachting te maken. De soundcheck verraadt al waar het op uit gaat draaien: niet lullen maar poetsen.

Nieuwste single Move On

Niet gehinderd door het kleine aantal bezoekers gaat Death Star Discotheque los. De eerste vier nummers om op te warmen rug aan rug, zonder pauze voor je kiezen. Op Amerikaanse leest geschoeide gitaarrock. De zanger bedient tevens de slaggitaar en bepaalt het thema. De leadgitarist hangt er lekker tegenin, met zijn door pedalen gekleurd geluid.

Death Star Discotheque
gekleurd geluid

Als een maïzenapap ligt de bas hier onder, dik vloeiend. De heldere tikken van de drums vervolmaken het geluid. De heren hebben goed geluisterd en weten wat ze willen qua geluid.

Ik mocht de EP Three van hen beluisteren voor KLANKGAT, en dat maakte me nieuwsgierig naar een live- optreden. Mijn nieuwsgierigheid wordt méér dan bevredigd. Wat Room 714 doet met synthpop, doet Death Star Discotheque met gitaarrock. Ze geven er een eigen draai aan, wat ervoor zorgt dat het allemaal bekend overkomt maar toch origineel is.

Deze diashow vereist JavaScript.

Na een set van vijftien eigen nummers, waarbij vooral de zanger- gitarist zich in het zweet heeft gewerkt, wordt het toch opgedaagde publiek bedankt. Ook de geluidsman van de Vaart wordt bedankt, en verdiend. Knap wat hij voor elkaar krijgt.
Met airplay op onder andere Pinguïn Radio en diverse buitenlandse ‘indie’ radiostations en een plek op de bank nog, voor de afgelopen editie van Paaspop, lijkt me Death Star Discotheque langzaam maar zeker op te stomen naar een plek in de volgende divisie. Mijn tip: hou hun agenda in de gaten en ga ze zien.


Maserati

Maserati heeft alles wat pompeus is uitgebannen

Centrale rol voor Mike Albanese de power drummer van deze space rock band

In hun Spring Tour 2022 doet Maserati uit Athens, Georgia (USA) de Willem Twee in Den Bosch aan. Reden voor Amsterdamse fans om helemaal af te rijden naar het diepe zuiden. “Meestal gaan wij naar de Melkweg of Paradiso, maar nu speelt de band alleen hier in Den Bosch,” zegt een van die fans lichtelijk verongelijkt. De Franse band Lost in Kiev is de support act deze avond en is dat ook op meerdere podia tijdens de Europese lente toer.

Maserati

Maserati
Mike Albanese

Wat meteen opvalt is de opstelling van het instrumentarium: het drumstel staat pontificaal in het midden zowat aan de rand van het podium. Drummer is the man en die man heet Mike Albanese. Het dragen van oorpluggen is geen luxe maar van levensbelang, want Mike ramt er flink tegenaan. Na afloop móét deze fors uitgevallen man zeker ettelijke kilo’s zijn afgevallen.

Maserati typeert zichzelf als “Moroder Metal” band. Waarschijnlijk een zelfverzonnen kwalificatie maar eigenlijk zo gek nog niet. Want de strakke beat op de drums is net zo stampend als de computerbeat die de Italiaanse componist/producer Giorgio Moroder gebruikte voor de ultieme discohit I Feel Love van Donna Summer. Moroder wordt gezien als één van de voorvaderen van de huidige dance. Hij en andere pioniers zoals Kraftwerk effenden de weg voor stromingen zoals house en techno.

Maserati
Meedogenloze Moroder Metal

Alleen is Mike Albanese meedogenlozer voor zijn publiek en zichzelf. De bonkende beats hebben een trance effect als Albanese steeds hetzelfde beat patroon aanhoudt. Wat mij betreft had de hele show uit één lange track mogen bestaan als die beat maar klinkt.

Maserati
vocorder vocals

De band bestaat al meer dan 20 jaar maar de originele bezetting is er niet meer. En ook in de muziek is een en ander veranderd. Geen vocalen meer hoewel gitarist Coley Dennis bij sommige nummers in de vocorder microfoon “zingt”. Maar het blijft beperkt. Dennis is ook de spokesman van het viertal en zegt dat hij en de drie anderen blij zijn dat ze weer in Europa kunnen optreden.

Coley Dennis
Coley Dennis en Chris McNeal

In 2020 kwam het laatste album Enter The Mirror van Maserati uit en daar werden een aantal nummers van gespeeld. De band houdt er geen strikte setlist op na en speelt random uit het grote oeuvre. Albanese neemt bijna elke keer het initiatief. Hij tikt drie keer op zijn drumsticks en voluit gaat de band.

Matt Cherry
Matt Cherry

Gitarist Matt Cherry schakelt ook een synthesizer in om samples af te spelen. Dát in combinatie met de pulserende beats van Albanese, de dragende baspartijen van Chris McNeal en het gitaarwerk van Coley Dennis maakt de sound van Maserati net zo krachtig en gestroomlijnd als de legendarische Italiaanse sportwagen waaraan de band haar naam ontleent.


Coley Dennis – guitars
Matt Cherry – guitars
Chris McNeal – bass
Mike Albanese – drums

Paaspop 2022 zaterdag

Loud Music Saturday op Paaspop 2022

Beachdog, Paceshifters, Tusky, Peter Pan Speedrock, Shame, Firehorse en last but least Dikke Dennis

Loud Music Saturday op Paaspop 2022 op zaterdag later op de avond belicht de wat onbekendere bands die in de optiek van KLANKGAT de aandacht krijgen die ze zeker verdienen.

Loud Music Saturday
Loud Music Saturday
Firehorse – Loud Music Saturday

Loud Music Saturday gaat nu pas echt los. Na Fire Horse eerder op de avond, waar Peter van Elderen nog zeer verdienstelijk de bas bespeelde, staat ie vanavond met zijn enige echte legendarische band, Peter Pan Speedrock, als afsluiter in de Jack Daniels geprogrammeerd, dus dat belooft weer een lekker potje herrie te worden.

Maar dat is nog niet alles, want wie kent er bijvoorbeeld John Coffee nog? Als je het hebt over dat volle bierglas wat David Achter De Molen ooit tijdens een optreden bij Pinkpop opving en leegdronk, terwijl hij op de schouders stond van enkele toeschouwers, dan gaat er wellicht wel een lampje branden. Maar een beetje rockliefhebber weet natuurlijk dat ze bekend waren van hun energieke punkrock live optredens. En snorren, maar dat is weer een ander verhaal.

Loud Music Saturday
Uitzicht op Paaspop terrein – ©Tom Doms

Saillant detail van vandaag is dat zowel Beachdog, de nieuwe band van zanger David, als Tusky, laten we zeggen de rest van John Coffee, op Paaspop spelen. Allebei vandaag dus en ook nog op hetzelfde podium, de Thunder Alley. Hoe zou dat gaan backstage, als ze elkaar tegenkomen? Is er een gezonde strijd? Afgunst? Drinken ze samen een biertje en proosten op successen uit het verleden? Gaan ze bij elkaars optreden kijken? Wie zal het zeggen. Nu is eerst Shame aan de beurt en schaam je als je die gemist hebt. Check hier het verslag.

Beachdog
Loud Music Saturday
Loud Music Saturday – Beachdog

Beachdog is dus de nieuwe band van David Achter De Molen. En een strakke band ook! Al weet je wel een beetje wat je kunt verwachten. Punkrock! Een hoop kabaal in ieder geval, maar wel geproduceerd door goede muzikanten. En ze hebben er plezier in. David is al meteen vooraan bij het podium te vinden om contact te maken met de aanwezigen.

Een paar nummers later zie ik hem, al zingend, aan de zijkant het podium aflopen de zaal in, tussen het publiek door. Het hele nummer ben ik hem kwijt. Pas aan het einde komt ie aan de andere kant het podium weer opgeklommen. Niemand gezien die hem een biertje toewierp.
Singles als Dog en Good Morning komen voorbij en we kunnen blij zijn dat David weer muziek aan het maken is. Geslaagd optreden, maar hoe gaat Tusky het doen straks doen op ditzelfde podium? We gaan het meemaken.

Paceshifters
Loud Music Saturday
Paceshifters – Loud Music Saturday
Breach
Breach

Maar eerst Paceshifters. De sympathieke rockers uit Wijhe bij Zwolle draaien alweer een aantal jaren mee en het lijkt erop dat ze langzamerhand steeds wat bekender worden. En dat is ze zeker gegund. De eerste platen zijn natuurlijk duidelijk geïnspireerd door Nirvana. En dat is geen geheim, en zeker geen schande. Hun derde album heette zelfs Breach. Het debuutalbum van Nirvana heette Bleach. De stem van zanger / gitarist Seb lijkt ook gewoon op die van Kurt Cobain.

Echter Paceshifters is veel meer dan een Nirvana wannabe. Met nummers die lekker lang uit zijn gebouwd, met veel dynamiek, waarbij langzaamaan steeds meer energie de zaal in gestuwd wordt. Op muzikaal vlak is dit misschien wel één van de hoogtepunten van Paaspop. Deze band verdient het om bekender te worden, maar staan nu nog voor een habbekrats in kleine zalen zoals, met alle respect, Merleyn in Nijmegen op 9 juni. Er zijn zelfs nog een paar kaarten te koop. Wie zie ik daar?

Tusky
Tusky
Tusky

Over Tusky kunnen we kort zijn. Dat is inmiddels een strakke, geoliede rock ’n roll machine, met lekkere meezing hits, die erin gaan als zoete koek, zoals “Going Out” en “You Will Not Regret This”. Maar ook het nieuwe werk wordt goed ontvangen, zoals Trial & Terror. Wat betreft een mogelijke tweestrijd met Beachdog, mocht die al gaande zijn, wint Tusky die vooralsnog op punten. Maar Beachdog maakte wel een goede indruk.

Peter Pan Speedrock
Loud Music Saturday
Peter Pan Speedrock

De rock’n roll machine van Peter Pan Speedrock is terug. En ze zijn het kunstje nog niet verleerd. Verre van! De fanbase is ook onveranderd groot. Al is de gemiddelde leeftijd, hier in de Jack Daniels tent, het dubbele van de rest van het festival. Veel nieuwe fans zijn er niet bij gekomen dus. De jongeren die er wél zijn, zijn te vinden in de onvermijdelijke moshpit. Wat ook niet veranderd is, is het “gastoptreden” van mascotte Dikke Dennis. Halverwege de show wordt ie aangekondigd en dan schreeuwt ie een nummertje mee.

Loud Music Saturday
Peter Pan Speedrock – Dikke Dennis

Iedereen lijkt het nog steeds vermakelijk te vinden. Al hoorde ik wel her en der een ooohtje uit het publiek toen Dennis meerdere malen zijn piemel uit zijn broek toverde. Ach, erg smakelijk is het natuurlijk niet, maar het is ‘part of the show’ zullen we maar zeggen. Bij het verlaten van het podium, liet ie ook nog even zijn broek zakken om zijn billen te laten zien. Maar da’s nog niet alles. Als de mannen alweer bezig zijn met het volgende nummer, komt daar Dennis weer het podium opgerend. Ditmaal poedeltje naakt van de ene naar de andere kant.

Oké nog een keer lachen dan en verder met de muziek. Want daar gaat het toch wel om natuurlijk. Wat een genot om Peter Pan Speedrock weer terug te zien op het podium. Het spelplezier spat er vanaf als een stel jonge honden. Erg vernieuwend is het natuurlijk niet, maar wie maalt erom? ROCK ’N ROLLLL! De perfecte afsluiter van deze Loud Music Saturday.

Lost in Kiev

De heavy elektronische doem van Lost in Kiev

Oorlog in Oekraíne beroert deze post rock band uit Parijs maar ze wil muziek van politiek scheiden

Lost in Kiev is de deels vaste support act van de beroemde band Maserati die een eenmalig concert in Nederland in haar Spring Tour 2022 heeft gepland en wel in Willem Twee poppodium. Zo wordt Den Bosch rijkelijk getrakteerd op twee bands die je kunt onderbrengen in het zelfverzonnen ‘Moroder Metal’ genre.

Lost in Kiev

Lost in Kiev
Lost in Kiev

Wat is Moroder Metal? Giorgio Moroder is een belangrijke Italiaanse componist en muzikant-producer van het discotijdperk. Zijn discogenre kenmerkt zich door een overdaad aan (lichte) elektronica beats en hij oefende een enorme invloed uit op de dance en dan vooral op de begintijd van house, trance, techno en andere dance genres.

Deze diashow vereist JavaScript.

Lost in Kiev gooit daar een flinke bak heavy-rock, doommetal en ambient overheen. Synthesizers, scheurende gitaren en bonkende beats in een passende donkere performance waarbij er wordt geheadbanged maar wel met korte haren; allemaal in dat Moroder Metal stramien.

Echter niet geheel want het heavy gedeelte wordt voldoende afgewisseld door puur ambient elektronica van het zuiverste water. Lost in Kiev stopt kortom genoeg variatie in haar set en houdt daarom de aandacht de hele set vast.

Oekraïne en de oorlog

Deze diashow vereist JavaScript.

Deze band uit Parijs heeft een speciale band met Oekraïne en legt uit hoe ze aan haar naam is gekomen. “In 2009, toen we deze bandnaam kozen, begon alles vanuit een liefdesverhaal: twee mensen die enkele honderden kilometers van elkaar gescheiden waren en die elkaar toen in KIEV vonden. ” Een liefdesverhaal, Franser dan dit kan echt niet en dus geen politiek statement.

De band heeft lang nagedacht voordat ze over Oekraïne en de oorlog wilde schrijven, omdat ze politiek en actualiteit altijd op afstand wilde houden van hun muziek. Maar het gaat niet langer alleen om politiek, het gaat over oorlog. Onze harten gaan uit naar de Oekraïners, oorlog zal altijd alleen maar haat en vernietiging brengen.

Lost in Kiev
Willem Twee popodium

Toch ontkom je niet aan allerlei associaties met de oorlog in Oekraïne gedurende de hele set. Dat komt niet alleen door de muziek maar ook door de minimale zwart/wit lichtshow en de projecties op het scherm achter de drummer. De beelden uit Oekraïne die tot ons komen via televisie en sociale media dringen zich onverbiddelijk op.


Band
Dimitri Denat, Jean Christophe Condette, Maxime Ingrand en Yoann Vermeulen

Horn of Plenty - Eric Vloeimans

Horn of Plenty Festival ft. Eric Vloeimans

Een puls van positiviteit vloeit door Den Bosch en nu al uitkijken naar de volgende editie

Afgelopen weekend vond de eerste editie van festival Horn of Plenty plaats. En overvloedig was het. Op initiatief van Theater aan de Parade programmeerde meester trompettist Eric Vloeimans een grote serie optredens met blazers als hoofdmoot.

Horn of Plenty – Eric Vloeimans

Deze diashow vereist JavaScript.

Van vrijdagavond tot en met zondagavond stond Den Bosch bol van de muziek. Eric Vloeimans is zo bijzonder, niet alleen om het zeldzame niveau van zijn trompetspel, waarbij hij klankkleuren aan het instrument ontlokt die je niet vaak zo zult horen, maar ook omdat hij met zijn sympathieke verhalen, opstandige mildheid en levenswijsheden een heel bijzondere atmosfeer creëert van positiviteit en mogelijkheden zien. Dat straalt af op het hele festival.

Horn of Plenty
Horn of Plenty – Eric Vloeimans

Als recensent kan je je makkelijk afmaken van een concert dat door Vloeimans wordt gegeven, je schrijft gewoon van te voren op dat het wederom geweldig was en klaar ben je. Maar ik ben toch blij dat ik op zondag al om 10 uur in de ochtend bij Podium de Azijnfabriek was voor de aftrap van die dag. Hiervoor dank ik organisator Sharon Dahler, die me ondanks dat ik veel andere dingen te doen had (ik ben bomen aan het planten in mijn eigen bos) met haar enthousiasme wist over te halen om te komen.

Azijnfabriek
Eric Vloeimans was voor aanvang midden in het publiek en begroette een aantal mensen hartelijk met een knuffel. Vervolgens kwam er een man met een rijdbaar miniatuurorgel binnenlopen, die meteen een heel vrolijke stemming neerzette met zijn orgel, blaasspel, en toverkunsten met fluiten op zijn vingers. Reinier Sijpkens bleek de rest van de dag de rode draad door het aankondigen van alle optredens te zijn.

Deze diashow vereist JavaScript.

Vloeimans stond even later zelf met pianist Eric Derix op het podium om een paar geïmproviseerde nummers te spelen. Hierin toonde hij zich opnieuw met zijn enorm gevoelige en subtiele spel, die dan weer overging in een bepaalde Caribische wildheid, de grootmeester die hij is. Hier en daar maakte hij wat relativerende opmerkingen: “ik kan ook noten lezen, daar heb ik voor doorgeleerd.”

Hij werd gevolgd door het Dianto Reed Quintet, een groep jonge Spaanse musici die in Amsterdam conservatorium studeerde. Dianto betekent ‘Pioenroos’ in het Esperanto. Symbool voor exotisch en verbinding. Het moest verboden zijn om zoveel talent op een podium te zetten, wat was het mooi. En niet alleen de muziek, ook hun onderlinge dynamiek en choreografie, en muzikale grappen waren een genoegen.
Het volgend optreden moest ik helaas missen omdat ik op tijd in de Brabanthallen wilde zijn voor het programmaonderdeel dat daar aansluitend begon.

Brabanthallen – Horn of Plenty
Horn of Plenty - Eric Vloeimans
Brabanthallen

Omdat het Theater aan de Parade nog niet open is was het vinden van locaties best nog een ding. Los daarvan was de totale organisatie met de onzekerheden rond corona maatregelen lastig om te regelen. De Brabanthallen liggen uit de route van het centrum. Gelukkig was de zaal van het optreden heel sfeervol ingericht en gaf dat je het gevoel dat je toch in het theater zit.

Daar trapte het Amsterdam Brass Quintet de middag af. Zij speelden veel klassieke werken die ze gearrangeerd hadden voor koper. Stukken zoals Pavane pour une infante défunte en het prachtige Le Tombeau de Couperin van Ravel, en Nuages van Debussy kwamen voorbij.

Hal 8 Brabanthallen
Hal 8 Brabanthallen

Volgende op het programma was de Amsterdam Klezmer Band. Als je ze al kent: het was weer het bekende klezmer/balkan/hiphop/rap feest dat je van ze kent, en het stond vanaf de eerste noot weer als een paleis (huis kan je dat niet meer noemen).
Als je ze niet kent: meer dan 20 jaar geleden begonnen als straatmuzikanten mixen ze klezmer en balkan tot een groot dansfeest op de wildste onregelmatige maatsoorten. Fantastisch om eens lekker op uit je dak te gaan.

The Quartet volgde met geweldige jazz, die het publiek soepel meevoerde. Deze muziek maken moet gezond voor je zijn want Han Bennink, de drummer, is vorige week 80 geworden. Ze hadden er met zijn allen dik plezier in en dat sloeg aan bij het publiek.

Eric Vloeimans
verheugen op de volgende editie

Het einde van het weekend werd verzorgd door Gallowstreet. Deze gasten zetten (na een kleine technische storing die snel werd opgelost en waar Reinier met zijn orgel de, overigens prima, stemming goed op peil hield) een woeste show op. Veel zware basklanken op een drijvend ritme, trompet solo’s, alles was ultiem dansbaar. En toen de led verlichting op hun instrumenten ritmisch mee pulseerde stond bijna iedereen te dansen.

Zeven geweldige optredens op rij, wat een dag.

Volgende editie van Horn of Plenty
Het viel op dat hoewel er aardig wat mensen in de Brabanthallen waren het niet zo uitpuilde als dat voor een festival van dit kaliber had gemogen. Moeten de mensen na corona weer wennen? Trekt de locatie minder? Hoe dan ook, ik kijk uit naar de volgende editie van Horn of Plenty en wil speciaal nog al die mensen van de organisatie bedanken die er met zijn allen reteveel werk in hebben gestopt om dit mogelijk te maken.

Aftermovie Horn of Plenty

Aftermovie Horn of Plenty Festival 2022 – YouTube


Met dank aan Gerard Monté voor de foto’s. Kijk voor meer foto’s Horn of Plenty


Chef'Special

Chef’Special zetten een grote glimlach op

Zelfs de grootste chagrijn wordt bekeerd en zingt vrolijk en dansend mee in De Apollo op Paaspop

Op Paaspop staat Chef’Special te trappelen om de geleden corona tegenslag in te halen, net zoals zoveel andere artiesten en bands. Ook het publiek kijkt uit om weer lekker los te kunnen gaan op dit meerdaags muziekfestijn dat traditioneel het festivalseizoen opent.

Chef’Special

Chef'Special
Chef’Special – ©Bart Heemskerk

Corona trof de entertainment industrie twee jaar geleden flink in het hart, maar van alle Nederlandse artiesten raakte het Chef’Special misschien nog wel het meest. 2020 had hun jaar moeten worden met de planning van een nieuwe plaat en aansluitende tour die hen nog meer op de kaart kon zetten.

Helaas, de single Trouble werd zo een voorbode voor het onheil dat insloeg met het uitbrengen van hun vierde album Unfold dat toevallig tegelijk met de pandemie in Nederland verscheen. De plaat kwam nog wel op 1 in de Album Top 100 maar het plezier om met de nieuwe nummers op tournee te gaan, werd ze ontnomen.

Apollo
De Apollo – ©Bart Heemskerk

Op Paaspop staan de mannen dan nu te trappelen om dat allemaal weer in te halen. De Apollo vult zich langzaam terwijl de rookmachines hun werk doen en het podium hullen in een dikke mist, waar de lichten scherp overheen scheren. Eén voor één komen de heren op onder steeds luider wordend gejuich, dat aanzwengelt tot als laatste frontman Joshua Nolet verschijnt. Goed zichtbaar in zijn oversized groene hoodie klimt hij het verhoogde deel op om de tent met hem aan het klappen te krijgen.

Chef'Special
Joshua Nolet – ©Bart Heemskerk

Dat is meteen een goed ritme voor als hij eraf komt en opener Someone Else’s Love begint te zingen. Het nummer afkomstig van Unfold blijkt een goede aftrap, maar het publiek raakt uitzinniger bij Into The Future wat erop volgt. En dan is de toon van het optreden eigenlijk al gezet. De confetti kanonnen die halverwege de set worden ingezet, lijken zelfs overbodig, maar kunnen toch rekenen op luid gejubel.

Chef’Special is het bespelen van de zaal en het sfeer maken niet verleerd. Zelfs de grootste chagrijn wordt bekeerd en zingt vrolijk en dansend mee. Hun crossover sound van Reggae/Ska vermengd met Electropop vult De Apollo moeiteloos met een zomers gevoel dat garant staat voor een goed humeur.

Centraal voor het succes, om dat gevoel van de plaat te vertalen naar live, staat Joshua zelf. Het lijkt wel of hij de corona periode juist heeft benut om zich meer te ontwikkelen in de kunst om de gulden middenweg te vinden tussen het ongeremd over het podium stuiteren en liedjes soms terugbrengen tot een intiem kampvuurmoment.

Deze diashow vereist JavaScript.

De rest van Chef’Special lijkt in dienst te staan van hem en wordt soms overschaduwd. De extra blazers die af en toe niet boven het geluid uitkomen worden zelfs helemaal naar de achtergrond gedrukt. Maar dat deert niks, alles lijkt erop gericht om Joshua in staat te stellen als een echte spreekstalmeester de tent te dresseren. En die eigenschap heeft hij zeer verfijnd.

De show is niet volmaakt, hier en daar wordt het wel eens rommelig en schreeuwerig zelfs, maar ze zetten een grote glimlach op en gaan opgewekt weer verder. De set vliegt werkelijk voorbij en dat lijkt het vijftal uit Haarlem zelf ook te beseffen.

Chef'Special
spreekstalmeester Joshua – ©Bart Heemskerk

Afsluiter Amigo krijgt dan ook niet de feestelijke uitvoering dat het normaal beleeft, maar wordt voor de gelegenheid akoestischer en trager gebracht om de vreugdevolle stemming even te rekken. Het heeft een verrassend effect als de hele tent nog éénmaal uitbundig meezingt en de band trakteert op een schitterend applaus dat ze verdienen.


Coverfoto: ©Bart Heemskerk