elektronica festival FAQ 2019

Elektronica festival FAQ 2019 opent met drie invalshoeken

Kees Tazelaar, Drew McDowall en Allesandro Cortini

Het elektronica festival FAQ 2019 werd donderdag 21 maart geopend met een middaglezing van Kees Tazelaar, hoofd van het instituut Sonologie van het Koninklijk Conservatorium Den Haag. In de avond bracht Tazelaar vier stukken ten gehore en werd dit elektronisch muziekfestival daadwerkelijk geopend. Na Tazelaar traden de Schot Drew McDowall en de Italiaan Allesandro Cortini op. Drie musici met elk een andere invalshoek op elektronische muziek en daardoor verschillende klanktonen en -kleuren.

elektronica festival FAQ
Kees Tazelaar

Kees Tazelaar
Kees Tazelaar (1962) is de echte classicus van het drietal dat in Willem Twee concertzaal deze elektronica festival FAQ opent. Analoge noise domineert het eerste van de vier stukken die Tazelaar liet horen. De profundis, het vierde stuk, is een zeer elegante en harmonieuze compositie. Graag verwijs ik naar de recensie van mijn collega Erwin Engelsma die al eerder over het optreden van Tazelaar heeft geschreven.

Drew McDowall

elektronica festival FAQ
Drew McDowall in Willem Twee concertzaal

Drew McDowall (1961) pakt het heel anders aan en toch begint hij eveneens klassiek. Het is één langgerekt stuk met een opkomend laag sonoor geluid dat culmineert in dreigende hoogten en dan weer neerdaalt. Die curven laag, diep en hoog in volume herhalen zich in het stuk. De somberheid en de duistere dreiging blijven permanent aanwezig. Punk en rock hebben deze Schot gevormd die zich in latere jaren voegde bij de Britse avantgarde groep Coil en Psychic TV.

Op sommige momenten verwacht je dat het stuk explodeert in een heftige dance beat. Het ontbreken van zo’n escape uit deze dreiging – een verlossende doorbraak – draagt een zware last op de aandacht en het gemoed van het publiek. Na verloop van tijd verlaat een flink aantal mensen dan ook de zaal. Er stijgt weliswaar applaus op als het stuk wegebt maar net zo goed een zucht van verlichting.

Allesandro Cortini

elektronica festival FAQ
Allesandro Cortini

Bij de Italiaan Allesandro Cortini (1976) is het allemaal speelser en lichter van toon. Cortini speelde keyboard bij de Amerikaanse rockband Nine Inch Nails en deed de elektronische productie van het nummer Birds of Prey van popzangeres Christina Aguilera.

elektronica festival FAQ
lode canzone in Italia

Cortini krijgt dezelfde tijd toegemeten als Tazelaar en McDowall. Zijn compositie voor elektronica festival FAQ heeft hij in zeven stukken gedeeld. Het is een elektronisch loflied aan het Italië van de jaren ’50, ’60 en ’70. Cortini illustreert zijn stuk met onscherp beeldmateriaal, gefilmd – zo lijkt het – met een 10mm camera en één van de eerste video camera’s.

Een gelukkiger Italië is te zien. Onbezorgde families op het strand, een kleine jongen comfortabel en warm gekleed in de strenge winter van Noord-Italië, een boottocht naar Capri, stijlvol geklede Italianen op het perron van het centraal station van Rome, een Venetië dat nog niet wordt geteisterd door horden toeristen. Het is een prachtig verhaal en een mooie afsluiting van de eerste dag van het elektronica festival FAQ 2019.

Kees Tazelaar trapt FAQ Festival af met inspirerende lezing

Hartstochtelijk pleidooi voor terugkeer compositie in de muziek

Het FAQ festival trapte de alweer tiende editie af met een lezing door Kees Tazelaar. Hij liet met vier kunstige muziekwerken horen hoe je de gedachten van zijn lezing ook inderdaad in de praktijk kan omzetten.
Kees Tazelaar
Kees Tazelaar

Wie is Kees Tazelaar?

Kees Tazelaar onderwijst sinds 1993 aan het Instituut voor Sonologie en sinds 2006 is hij hoofd van dit instituut. Dit nadat hij zelf aan het Koninklijk Conservatorium onder Jan Boerman studeerde.Naast het maken van composities (soms ook in opdracht) is hij historicus en hij behaalde in 2013 zijn doctors titel op het onderwerp ‘Philips and the Origins of Electronic Music in the Netherlands’. Over dit onderwerp heeft hij ook een boek geschreven: On the Threshold of Beauty.Verder heeft hij een indrukwekkende lijst composities op zijn naam staan.

Lezing op FAQ festival
De lezing in Willem Twee concertzaal werd gegeven in twee blokken van anderhalf uur. Wegens de internationale belangstelling gaf Kees Tazelaar deze in het Engels. Naast een mooi overzicht over de ontwikkeling van elektronische muziek door de tijd gaf Tazelaar gedachten mee die het publiek zeker nog een poos zullen bezig houden. Gedachten om wat mij betreft vast te houden: Er wordt vaak een strikt onderscheid gemaakt tussen de Musique Concrète in Frankrijk (Pierre Schaeffer) en de Duitse opvatting over het maken van elektronische muziek.

Kees Tazelaar
Kees Tazelaar in Willem Twee concertzaal

Kees Tazelaar laat zien dat deze hokjes nodeloos scherp zijn afgebakend en dat er over en weer veel meer beïnvloeding is geweest dan dat vaak beschreven is. Dat brengt je meteen bij de vraag wanneer elektronische muziek eigenlijk begon. Een artikel dat ik net las (Geschiedenis elektronische muziek 1951) weet dat exact: ’18 oktober 1951. Op die dag werd in Keulen de Studio für elektronische Musik (Studio voor Elektronische Muziek) opgericht.’

Kees geeft duidelijk aan dat dit veel subtieler ligt. Het begint al met de vraag wanneer je muziek elektronisch noemt. Is dat alleen omdat je elektronica gebruikt om iets te doen wat verder niet wezenlijk van de klassieke wijze van muziekbeleven verschilt? Of is dat wanneer je de nieuwe mogelijkheden die de elektronica  (en later de software) je biedt werkelijk gaat uitnutten?

Dat brengt ons bij een prangende vraag die Kees Tazelaar bezighoudt: Aan het begin van de muziek die met wat taperecorders en opgenomen geluiden of enkele eenvoudige toongenerators (en dergelijke) werd opgenomen kon het maken van een compositie van 20 seconden weken werk zijn. Daarom werd er vooraf hard gewerkt aan het compositionele aspect er van.

Kees Tazelaar
pleidooi terugkeer compositionele aspecten

Tegenwoordig zijn de technische mogelijkheden om even snel iets te doen schier oneindig en in veel gevallen gaat dat ten nadele van de compositie. Kees Tazelaar houdt een hartstochtelijk pleidooi om terug te gaan naar de compositionele aspecten en de nieuwe lichting studenten met name te inspireren om te vernieuwen, nieuwe mogelijkheden te verkennen.

Tazelaar houdt niet van scherpe begrenzingen. Zo zijn de grenzen tussen muziek, gemaakt met opgenomen geluiden, en muziek gemaakt op basis van enkel (elektronische) synthese lang niet zo scherp als voor- en tegenstanders willen doen geloven. Wat hem betreft gaat het om het compositie element en is de rest een materiaal dat je gebruikt om die ideeën tot uitdrukking te brengen. Daarnaast was er veel aandacht voor de enorm grote rol die Philips heeft gespeeld eind jaren ’50 in de totstandkoming van elektronische muziek.

Concert
Ergens als historicus over praten is één ding, maar laat dan zelf maar eens wat zien! Deze uitdaging nam Kees Tazelaar met verve op.  Hij speelde vier composities die elk voor zich de luisteraar meenamen door nieuwe landschappen (en in één geval voorzien van prachtige meebewegende video beelden). De muziek werd weergegeven via vijf boxen die de ruimtelijkheid tot een nieuwe dimensie verhieven.

Elk van de stukken werd gekenmerkt door een uitgekiende balans aan geluiden die werden geïntroduceerd, verdwenen, vervloeiden en getransformeerd weer terugkwamen om een nieuw geheel te scheppen. Het woord was duidelijk in geluid omgezet. Deze stukken proberen te omschrijven is niet te doen, de ervaring die ze oproepen is daar nu eenmaal veel te rijk voor. Gelukkig kan je op de titels googlen en zijn een paar nummers op Soundcloud terug te vinden.

Kees Tazelaar
openingsavond FAQ festival 2019

De gespeelde stukken waren:
1) Berglandschap, een grappige woordspeling op de naam van een docent die met pensioen ging. Dit stuk is gemaakt met volledig analoge middelen,
ontworpen en gemaakt op het instituut. Wat met name opvalt is het gebruik van stilte als element van de compositie en de ruimtelijkheid er van.
2) Chroma 1. Dit stuk gebruikt klanken van echte instrumenten die zijn bewerkt. Geluiden waar oorzaak en gevolg duidelijk te onderscheiden zijn, of is het nu toch net andersom?
3) Erwachen heiterer Empfindungen bei der Ankunft auf dem Lande, met een knipoog naar de Pastorale van Beethoven (Symphony nr 6). Begeleid door krachtig en prachtig abstract
kleurenspel op het video scherm
4) De profundis. Dit is gebaseerd op het gelijknamige gedicht van Georg Trakl, één van de belangrijkste vertegenwoordigers van het Duitse expressionisme. Het gedicht wordt half voorgezongen half verteld. En de stem is op vele wijzen bewerkt.


Lees ook het interview met Kees Tazelaar tijdens FAQ festival 2017

Joy Division Undercover

Joy Division Undercover speelt Unknown Pleasures

Ian Curtis zingt ons toe vanuit het Dodenrijk

Joy Division Undercover is op grote afstand de beste Joy Divison tribute band ooit volgens fans en critici. Als je je ogen sluit is, lijkt het of niet zanger Erny Green op het podium staat maar Ian Curtis himself. Behoorlijk huiveringwekkend om die stem zo live te horen. Alsof Green het uitverkoren medium is van Curtis die ons vanuit het Dodenrijk toezingt.

Joy Division Undercover
Erny Green

Twee redacteuren, twee recensies
Bij Joy Division Undercover in Willem Twee poppodium is een luxueuze situatie ontstaan. Er waren zaterdag 16 maart twee redacteuren van KLANKGAT aanwezig bij het concert. Hun recensies staan hieronder. Het eerste is van Harry Wouters en het tweede van Johan Kramer. Vergelijk en probeer de verschillen en gelijkenissen te vinden.


Joy Divsion Undercover – Harry Wouters

Joy Division Undercover
Joy Division Undercover

Deze band wordt algemeen gezien als een van de beste cover bands van Joy Division (JD) de legendarische Manchester New Wave band uit de eindjaren ’70. En daar is niks op af te dingen. Het is de tweede keer in drie jaar dat de Joy Division Undercover optreedt in Willem Twee poppodium. De eerste keer was in mei 2016. Mei is een beladen maand in de historie van JD. Frontman Ian Curtis pleegde zelfmoord op 18 mei 1980 23 jaar jong. Hij leed aan epilepsie vandaar ook dat de belichting daarop was aangepast. Het moest nogal gedimd blijven en het was voor de toenmalige toeschouwers steeds weer de vraag, is dit een podiumact of heeft-ie weer een epilepsieaanval?

Joy Division Undercover
aangepaste belichting

Vele gelijkenissen
Op een podium dat half schuil gaat achter een gordijn van rook treedt een band op die de gelijkenis met JD akelig dicht benadert. Vooral de zanger Erny Green ( The Eternal) niet alleen fysiek maar hij heeft een stem die nauwelijks is te onderscheiden van die van Ian Curtis. Ook de gitarist Henk Koorn ( Hallo Venray) weet het originele geluid heel goed te benaderen, maar niet alleen hij maar ook de drummer die zich het grootste deel van het optreden in dichte mist weet gehuld, treft met zijn zeer strakke drumpartijen en harde korte klappen zeer akelig het echte werk van JD. Maar ik wil hier ook de andere leden van Joy Division Undercover zeker niet te kort doen. Ook de bassist(e?) en tweede gitarist tevens de man op de keyboards doen het originele werk alle eer aan.

Ook de belichting van het podium met wit licht en stroboscoop licht maar ook wel wat kleur in de achtergrond zet een sfeer neer die aan de muziek zijn recht doet. Om op de zanger terug te komen, ook zijn ietwat spastische bewegingen en het veelvuldig gestrekt gaan op het podium dragen bij aan de herinneringen aan Ian Curtis dit in referentie in wat ik eerder al heb aangetekend over zijn aanvallen.

Na drie wat onbekendere nummers zet de band She’s lost Control in gevolgd door Shadowplay waarna de band op stoom komt en als je dan de zaal inkijkt waar de aanwezigen verstild staan toe te kijken hoor je hoe geweldig de band het originele geluid benaderd.

Daarna volgen nog meer hoogtepunten met oa. Transmission, Twenty Four Hours en Disorder, met als toegift onder andere een magistrale Atmosphere, de Band speelt een set van dik anderhalf uur voor een goed gevulde zaal maar zeker niet uitverkocht wat toch tegenvalt want aan de band lige het zeer zeker niet.


Joy Divsion Undercover – Johan Kramer

Joy Division Undercover
Joy Division Undercover

De verwachtingen waren hoog gespannen afgelopen zaterdag 16 maart, na de aankondiging Joy Division Undercover op de site van Willem Twee Poppodium. “Extreem intensieve en oprechte performance” , las ik. En dan nog de online reacties die erbij stonden, onder andere deze quote: “By far the best yet!” Dat schept verwachtingen in ieder geval.

Voordat er nog maar één noot gezongen is, zie je dat zanger Erny Green in ieder geval zijn best doet om ook qua uiterlijk op Ian Curtis te lijken met zijn grijze overhemd. En als-ie dan zijn stem laat horen, dan weet je het al. Het is allemaal waar. Dichter bij het origineel gaat het niet komen. Dat geldt trouwens niet alleen voor die stem, die akelig veel op die van Ian lijkt, maar voor de gehele band, die super strak staat te spelen.

Joy Division Undercover
Love Will Tear Us Apart

Met name de ritmesectie met drummer Gerald en bassist Edwin. Gitarist Henk Koorn, die in een vorig leven bij Hallo Venray speelde, weet het gitaargeluid van Bernard Sumner goed te benaderen. Ook al klinkt deze band bijna als het origineel, is het geluid toch heel eigentijds. Tegen het einde van de set neemt toetsenist Thijs de gitaar ter handen en zingt ook de tweede stem. Even later staan Thijs en Erny neus tegen neus tegenover elkaar te zingen.

Joy Division Undercover
Visuele aanpassingen

Ian Curtis had een bijzondere manier van dansen. Er werd vroeger tijdens optredens wel eens gedacht dat hij dan een epileptische aanval kreeg. Want hij leed ook daadwerkelijk aan epilepsie. Ook nu heeft zanger Erny zijn huiswerk weer goed voor elkaar. Van apathisch in het luchtledige staren en bewegingen die op stuiptrekkingen lijken tot wild molenwieken met zijn armen, alle variaties komen langs. Mooi om te zien, maar soms komt het wel nèt iets te bedacht over.

Dat geldt ook voor het ‘dan weer zitten en dan weer liggen’ op het podium. Microfoonstandaard omlaag, om op zijn knieën te zingen, of zittend op het drumpodium. De microfoon wordt alleen voor de zang gebruikt, er wordt geen woord gericht aan het publiek. En dat is ook prima, want daardoor houdt de magie stand.

De avond staat in het teken van het legendarische album van Joy Division, Unknown Pleasures dat 40 jaar geleden uitkwam, maar uiteraard passeerden ook de andere klappers de revue. Een nummer als Isolation of Transmission mag natuurlijk niet ontbreken op zo’n avond. En uiteraard is het allerlaatste nummer Love Will Tear Us Apart, waar ik de zang net iets té ingetogen vond. Maar ach, waar hebben we het over. Zoals ik al zei: ”Dichter bij het origineel gaat het niet komen.”


foto’s en video door Johan Kramer

Kunstbende

Voorronde Kunstbende Muziek #2 in Willem Twee poppodium

Gezonde spanning wie doorgaat naar Brabantse finale

Dit zijn ze dan, de vier winnaressen van Kunstbende Noord-Brabant in de selectieronde Muziek #2 die zondagmiddag 17 maart werd gehouden in de Kleine Zaal van Willem Twee poppodium. Zij gaan naar de Brabantse Kunstbende Finale 2019 in Tilburg. Vlnr. Romy de Laet, Mila Willemsen, Cheyenne Louwen en Chimene Gillesen; achter hen de twee juryleden John Verhoeven (Mercy John) en Bob Donkers. Het is al weer de negenentwintigste editie van Kunstbende.

Kunstbende
Gespannen verwachtingen

Familie en vrienden
Het is druk in de Kleine Zaal van Willem Twee poppodium op deze zondagmiddag overspoeld door heftige Maartse buien. Het zijn voornamelijk familie en vrienden, de eerste en grootste fans van deze Kunstbende deelnemers, die de zaal vullen. Er heerst een gespannen sfeer in de zaal en als presentator Evita de Roode het podium beklimt, wordt die spanning nog voelbaarder. Evita kondigt aan dat de tweekoppige jury – John Verhoeven en Bob Donkers – eruit zijn.  “Als we trommels hadden dan zouden we kunnen roffelen om het helemaal spannend te maken,” zegt ze.

Kunstbende
Juryleden John Verhoeven en Bob Donkers

Jurering
De jury let op een aantal aspecten zoals muzikaliteit, originaliteit, show en act. Alle deelnemers aan deze muziek discipline moeten met eigen werk komen. Covers zijn niet toegestaan. Een lovenswaardige reglement van Kunstbende. Het is voor de jury moeilijk geweest om een keuze te maken onder de acht deelnemers.

Kunstbende
presentator Evita de Roode en mede-winnaar Cheyenne Louwen

Voordat de namen van winnaars bekend worden gemaakt, adviseren John Verhoeven en Bob Donkers de deelnemers om vooral gewoon door te gaan met het maken van muziek. En veel te repeteren. Ook Douwe BoB en Nielson deden mee en hebben niet de finale gewonnen. Laat dat een troostrijke gedachte zijn voor hen die deze voorronde niet doorgaan. Op de website De Grootste Losers van 25 jaar Kunstbende kun je het verhaal van Douwe BoB en Nielson lezen.

Kunstbende
Kunstbende 2019 voorronde#2 Muziek

Na afloop sprak ik even met Inge de Grauw, medewerker van Kunstbende Brabant.

KLANKGAT: Hoeveel deelnemers deden mee aan deze voorronde van Kunstbende Noord-Brabant?
Inge de Grauw: We hebben vandaag de tweede selectie in de categorie Muziek gedaan van de wedstrijd Kunstbende. Een tweede ronde was nodig, want we kregen super veel aanmeldingen voor muziek. Er deden nu acht acts mee en drie zijn er door. Chimene, Romy & Mila en Peony [Cheyenne Louwen, red.].

Vier vrouwen? Dat is bijzonder.
Dat is leuk, ja. Dat vind ik leuk.

Waar let de jury eigenlijk op?
Die ging vandaag heel erg letten op enthousiasme en podiumpresentatie. De deelnemers treden ook op met hun eigen lied. Dus geen covers maar hun eigen geschreven liedjes. En daar let de jury op potentie, tekstopbouw en -keuze.

Dit is een voorronde. Wanneer is de finale?
Op 28 april is in de 013 in Tilburg de regionale finale, de Brabantse Kunstbende finale. En daar wordt dan gestreden om een plekje voor de landelijke finale in Amsterdam.

Ik zie Cheyenne Louwen voorbij lopen met een gitaarkoffer in haar hand. Ik schiet haar aan en vraag of zij het had verwacht deze voorronde door te komen. “Je hoopt altijd dat je wint. Ja, ik verwachtte het een beetje.”

 

Dieter van der Westen Band

Dieter van der Westen Band sfeervolle en enthousiaste show

Americana hoeft niet per se uit Amerika te komen

Ze zijn zichtbaar blij elkaar te zien de zes leden van de Dieter van der Westen Band. Doorgaans spelen zij in andere gezelschappen, maar vanavond zijn ze bij elkaar voor een sfeervolle en enthousiaste show. De voorheen oranje gekleurde zaal is voorzien van nieuw licht in blauwe tinten. De Blue Room is er klaar voor.

Dieter van der Westen Band
Dieter van der Westen Band

Dieter van der Westen Band
De band, dat zijn de broers Dieter (zang, gitaar) en Eric van der Westen op de contrabas, Gijs Anders van Straalen op drums, Mirte de Graaff op viool, Gare du Nord-lid Aron Raams op de elektrische gitaar en Joost Abbel op dobro en 5-string banjo.

Dieter van der Westen Band
Mirte de Graaff

De eerste set begint met Me And You van het gelijknamige nieuwe album. Dieter heeft een warme relaxte stem. De klassiek geschoolde De Graaff zet meteen de toon met haar virtuoze vioolspel. Come Come Come wordt voorafgegaan door een percussie hoogstandje van Van Straalen die vooraan op het podium gaat zitten. Bijna etherische – ijle –  klanken komen van een grote kruik en een soort klankschalen. Niet vreemd als je bedenkt dat hij drumt bij Yoga concerten. Eric van der Westen komt uit de jazzwereld en imponeert met zijn ‘zingend’ basgeluid wat beïnvloed lijkt door de legendarische Amerikaanse bassist Charlie Haden.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ontstaan uit sentiment en denkend aan oude vrienden volgt Driving Home. Kon een bekende Brit tenminste nog aanschuiven aan de kerstdis…ónze hoofdpersoon rijdt alléén naar huis onder ontspannen klanken van mondharmonica en viool. Mooi nummer met meerstemmige zang.

Sometimes is een ode aan Van der Westen’s droomvrouw en wordt voorafgegaan door een indrukwekkende gitaarsolo van Raams. For The Lost Ones is een rustig nummer van het vorige album Old Oak Tree uit 2016. Lay Me Down is dan weer een echt folky nummer, met name door Abbel’s banjo-klanken gecombineerd met mooie intervallen van De Graaff.

Dieter van der Westen Band
Dieter van der Westen

Van der Westen memoreert aan zijn jeugdvakanties in Italië waar hij bevriend raakt met Simon. Elk jaar treffen ze elkaar. Deze vriendschap eindigt als Simon op 26 jarige leeftijd overlijdt bij een auto ongeluk. Het gevoelige The Days Go By is aan hem opgedragen.

Tweede set

Dieter van der Westen Band
Dieter van der Westen Band

Yellow Green van het album Save My Memories uit 2008 is geïnspireerd door vele tractor ritten door de velden met broer Leon, die vanavond ook aanwezig is net als moeder Van der Westen. Speciaal voor haar Old Oak Tree van het gelijknamige album uit 2016. Het laatste nummer is Miss You More. Het applaus is ovationeel.

Tijdens de toegift klinkt een zeer enthousiaste uitvoering van de traditionele Amerikaanse folksong Jesse James. Het publiek staat op en klapt mee, de muzikanten spelen vrolijk in polonaise verder. Het is een mooie avond met stuk voor stuk topmuzikanten. Dat Americana niet per se uit Amerika hoeft te komen is hiermee bewezen.

Dieter van der Westen Band
Applaus van De Blue Room

Dieter van der Westen Band speelde achtereenvolgens: Me And You, Come Come Come, Driving Home, Sometimes, For The Lost Ones, Lay Me Down, The Days Go By, Strange World. Tweede set: Yellow Green, Stranger, Save My Memories, Old Oak Tree, Heart Of Mine, Miss You More, Jesse James.


fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

SAN FRANCISCO

SAN FRANCISCO is nooit in San Francisco geweest

Donkere intense schoonheid vervat in tien wonderlijke nummers

Franc Thomas Timmerman van de band SAN FRANCISCO is geen kind van hippie-ouders. Hij is ook nog nooit in San Francisco geweest, ooit het epicentrum van de ‘love generation’. De hippies van toen zouden zijn muziek zeker waarderen, zo open van geest waren ze wel. De muziek van SAN FRANCISCO is verre van mainstream en vraagt de nodige moeite en aandacht van het publiek. Als je je er aan overgeeft, volgt het zwelgen in deze melancholische muziek als vanzelf.

SAN FRANCISCO
SAN FRANCISCO in Willem Twee concertzaal

Franc Thomas Timmerman, naar eigen zeggen beter onbekend als SAN FRANCISCO, is bassist bij Blaudzun en Lenya. In oktober 2018 kwam de elpee Ghosts of San Francisco uit waar ook violiste Anne Bakker en Coen Kaldeway op basklarinet aan meewerkten. Deze avond bij Muziek op Donderdag in Willem Twee concertzaal, bijna pal na carnaval, begeleiden zij hun frontman.

SAN FRANCISCO
Anne Bakker en Coen Kaldeway

Minimale bezetting
Het is een wat uitgeklede bezetting van SAN FRANCISCO die vanavond optreedt. De drummer, bassist en gitarist zijn thuis gebleven. Timmerman speelt gitaar en doet de zang, Anne Bakker begeleidt hem op viool en alt-viool. Het is voor Kaldeway met zijn basklarinet de eerste keer dat hij als bandlid live optreedt.

De foyer van Willem Twee concertzaal is de perfecte setting voor deze minimale bezetting. De basklarinet is een hoogst ongebruikelijk instrument in live optredens van rockbands. Maar hier, vanavond, samen met de violen van Bakker bereiken de nummers van SAN FRANCISCO een hoge intensiteit, geschraagd door de diepe en volle klanken uit de basklarinet.

SAN FRANCISCO
Ghosts of San Francisco

SAN FRANCISCO speelt tien nummers waarvan een aantal van de nieuwe elpee. Het enige nummer dat niet door Timmerman is geschreven, is de cover van Majesty. Majesty is van de Noorse band Madrugada, van hun plaat Grit. Het eerste nummer is Millions & Millions van de elpee Ghosts of San Francisco.  Een wat je noemt ‘gedragen’ lied vol weemoed. Het zet wat je noemt meteen de toon. Daarna volgen het rocky nummer Old Friend, St. Lovers Sigh, Drink My Tears en Release Me. Dat laatste nummer is bijna een vrolijke popsong en sluit de eerste set van de avond af.

SAN FRANCISCO
F.T. Timmerman solo

Solo
Na de pauze speelt Timmerman solo  en vertolkt het nummer Opened Once. Hier zou misschien een akoestische gitaar beter hebben gepast dan die elektrische die Timmerman mee heeft genomen. Na I Know Too Much volgt de cover van Majesty, een nummer waar Timmerman bijna een moord voor had willen plegen. Het is inderdaad een prachtig nummer, maar het mooiste lied van de avond is voor het allerlaatst bewaard, het slotnummer Ivory waar Timmerman een zeer sterk en zuiver vocaal neerzet, magistraal begeleid door viool en basklarinet.

SAN FRANCISCO
Ivory

Catherine MacLellan

Catherine MacLellan draagt oeuvre van haar vader uit

IJzersterke songs en loepzuivere vocalen in de Clubzaal van Blue Room Sessions

Catherine MacLellan oogt energiek voor aanvang van haar show in de Blue Room Sessions. Ze heeft er duidelijk veel zin in. Haar begeleider, Chris Gauthier. daarentegen zit aan de dubbele grogs. Hij is grieperig en dat is te zien aan zijn gezwollen ogen. Maar dankzij veel donkere rum en heet water met citroen slaat hij zich vanavond manmoedig door de achttien songs.

Catherine MacLellan
Chris Gauthier en Catherine MacLellan

De composities van Catherine MacLellan  zijn ijzersterk en ze zingt loepzuiver. Gauthier oogst bewondering door zijn ingenieuze melodielijnen op de Gretsch, al dan niet met slide. Catherine MacLellan gaat van start met The Raven’s Sun, titelsong van het gelijknamige album uit 2014. Van dit album volgen nog een aantal songs zoals Don’t Call Me Stranger, Tell me Luella, Beneath the Linden, Jack’s Song en Winter Spring.

Catherine MacLellan
Catherine MacLellan

Prince Edward Island
Catherine MacLellan is afkomstig van het rustige Prince Edward Island in het oosten van Canada en vertelt met veel warmte over de natuur en de bergen aldaar. Als teenager was zij een verlegen kind. Na een donkere periode toen haar vader, de iconische songwriter Gene MacLellan, in1995 zelfmoord pleegde ontdekte ze wat een groot artiest hij in werkelijkheid was. Jaren later draagt zij zijn oeuvre uit op diverse albums en via een uniek ‘nalatenschap project’ If It’s Alright With You: The Songs of Gene MacLellan uit 2017.

Catherine MacLellan
Blue Room Sessions

Er gaat een golf van herkenning door het publiek als zij een aantal nummers vertolkt van dit laatste album o.a. Put Your Hand In The Hand en, op verzoek, Snowbird, het bekendst geworden door de vertolking van Ann Murray.

Tweede set

Catherine MacLellan
Catherine MacLellan

Catherine MacLellan start solo met een song voor haar oma, Tell me Louella. Nadat Gauthier is teruggekeerd vertelt ze over de onfortuinlijke dood van twee vissers en de impact die dat had op een kleine bevolkingsgroep zoals die van haar eiland. Zij schreef hier uiteraard een song over. Voor haar huidige partner schreef ze een love song Sweet By By of Emmet’s song geheten (een achteraf opgeraapte setlist is niet altijd betrouwbaar). De laatste song is een cover van Joni Mitchel’s Big Yellow Taxi.

Catherine MacLellan
Chris Gauthier

Na een daverend applaus geeft het duo nog één toegift met een weergaloos spelende Gauthier op gitaar met Take A Break …en dat is precies wat ze doen.

Het was een bijzonder mooi en ingetogen concert van Catherine MacLellan, één van Canada’s meest geliefde singer-songwriters en haar perfect begeleidende sympathieke muzikale partner. Samen zorgden ze voor een indrukwekkende performance in de Clubzaal van de Verkadefabriek.


Foto’s” Wies Luijtelaar
Dank aan Blue Room Sessions

The Grey Pants zingen over de kleine dingen van het leven

Duo Koorn en Van Zevenbergen kibbelen vrolijk door

The Grey Pants schuwen het alledaagse van het leven niet. Integendeel, de onderwerpen van hun liedjes gaan echt alleen over die kleine dingen van en uit het leven. Met de minimale inzet van twee gitaren en hun stemmen komt dat ‘gewone’ op een zeer warme en herkenbare manier tot leven. Pas als de ritmebox wordt gebruikt, besef je weer dat je naar een show aan het kijken bent.

The Grey Pants
Elke van Zevenbergen

Over misverstanden en de tv-hond Lassie
Terwijl in Den Bosch op deze donderdagavond het carnaval op het punt staat los te barsten – alle kroegen, restaurants, snackbars zijn ‘oorlogsklaar’ – opent Elke van Zevenbergen, de vrouwelijke helft van het duo The Grey Pants, deze avond bij Muziek Op Donderdag in Willem Twee concertzaal met een anekdote die het gehele werk van het tweetal kenmerkt.

Elke begint eerst te vragen of iemand uit het publiek Eefje de Visser kent. Een aantal mensen steekt zijn hand op. “Nou, ik was op een feestje en hoorde dat Eefje de Visser ook zou komen. Ik zei tegen een vrouw die naast mij zat op dat feest dat Eefje de Visser ook zou komen en dat ik Eefje kende. Die vrouw naast mij bleek Eefje de Visser te zijn.”

Haar partner Henk Koorn maakte iets soortgelijks mee met een zekere Peter Baker. Hilarisch en min of meer herkenbaar voor iedereen. Het enige verschil is dat The Grey Pants die dingen op muziek zetten.

The Grey Pants
Henk Koorn

Bijna alle liedjes worden met een praatje geïntroduceerd waaronder een nummer dat gaat over de beroemde tv-hond Lassie. “Een Schotse collie,” roept een man uit het publiek. “Inderdaad, een Schotse collie,” bevestigt Eefje. Henk keek graag naar die serie en zo is het liedje ontstaan over Lassie. Weer erg herkenbaar want die serie maakt deel uit van een grote, collectieve jeugdherinnering. The Grey Pants zijn groots in het kleine.

Ontstaan van de naam Grey Pants
Ook de onstaansgeschiedenis van The Grey Pants is erg vermakelijk. Elke vertelde dat Henk toen ze hem net leerde kennen, een grijze broek kreeg van een neef van hem. Na een tijdje viel het haar op dat hij die grijze broek – die al wat begon te glimmen – wel erg vaak droeg. Pas na drie maanden dorstte zij het aan om er een opmerking over te maken. “Henk, als je die broek nog langer blijft dragen dan gaat-ie vanzelf staan.” En dat is het verhaal hoe de naam The Grey Pants is ontstaan. Zie de video Grey Pants helemaal onder dit verslag.

Grey Pants
The Grey Pants

Gekibbel
Na de pauze spelen The Grey Pants nummers van de nog uit te komen nieuwe LP. Er wordt heen en weer gekibbeld of een nieuw nummer wel of niet een intro moet krijgen. Elke vindt van niet, Henk is absoluut voor. Je vraagt je af of al dit gekibbel nu deel uitmaakt van de act of dat het echt is.
Ander nieuw werk gaat over de lekkere koffie van Ria toen ze op vakantie waren in Italië. De muziek van The Grey Pants is gesneden op hun directe leefomgeving, wat ze zien, wat ze meemaken. Soms ontroerend maar altijd openhartig.


LABtrio

LABtrio brengt Usher en Bach naar Jazz Factory

Bijzonder optreden in sfeervolle Clubzaal van de Verkadefabriek

LABtrio zijn drie unieke muzikanten met sterke persoonlijkheden, begiftigd met een frisse en avontuurlijke benadering van muziek. Onder de noemer Jazz Factory programmeert de Verkadefabriek regelmatig bijzondere concerten in de altijd sfeervolle Clubzaal, en dat was afgelopen zondag niet anders. Het Belgische LABtrio zette een avontuurlijke show neer die je aandacht van begin tot eind vasthield. Invloeden van klassieke muziek, pop en elektronische muziek klonken door in de gelaagde jazz van het trio, wat het een bijzonder gelaagd geheel maakte.

LABtrio
Lander Gyselinck

Die verschillende invloeden zijn terug te voeren op de achtergronden van de bandleden. Drummer Lander Gyselinck, bassiste Anneleen Boehme en pianist Bram de Looze (nu weet je ook waar de naam LABtrio vandaan komt) spelen al twaalf jaar samen, maar hebben op hele verschillende plekken gestudeerd en gespeeld. Zo heeft Lander aan de New School for Jazz and Contemporary Music in New York gestudeerd, en heeft hij gebreakdancet. Ook drumt hij bij de experimentele jazzhiphopband STUFF. Als er tijdens het concert een stukje Usher voorbijkomt komt weet je wie er verantwoordelijk voor is. Lander: “Ik heb wel een zoetzemerig kantje, ja.”

LABtrio
Bram De Looze

Aan de andere kant (van het podium, maar ook qua stijl) zit pianist Bram, die de klassieke invloeden verzorgt, zoals bijvoorbeeld een eigen arrangement van het stuk Fugue van Bach. “Eigenlijk hebben we weinig aangepast, het zijn vooral accenten die we anders leggen,” aldus Bram. Toch voelt het tijdens het concert niet aan als zomaar een uitvoering van Bach, wat natuurlijk ook komt door de toevoeging van drums. Ten slotte hebben we Anneleen in het midden, die de twee uitersten naast haar probleemloos met haar bas aan elkaar lijmt. Naast LABtrio speelt en composeert ze ook voor kleinkunst en theater. Het maakt haar spel moeiteloos veelzijdig.

LABtrio
Anneleen Boehme

Het is mooi om te zien hoe die drie verschillende stijlen samensmelten tot iets compleet eigens, zeker als je bedenkt dat het trio in zijn twaalfjarig bestaan soms over verschillende landen verspreid zat. Anneleen: “Soms zien, of zelfs horen, we elkaar maanden niet, maar als we dan weer samenspelen is het altijd weer goed.” En dat was te zien in de Verkadefabriek. Klassieke pianomelodieën afgewisseld door grove drumbreaks, soundscape-achtige intro’s met bas en regentikjes op de drums en subtiele toetsenaccenten. Usher, Bach en Michael Sembello’s Maniac. Anneleen: “We hebben er zelfs over nagedacht om Britney Spears erin te doen. Hoe fouter hoe beter.”

Tekst: Jan Douwe Krist
Foto’s: Ronald Rijken

RZMNR, Irrelevator, Tangled Horns

RZMNR, Irrelevator, Tangled Horns: hard, hard, hard klinkt 3x anders

Volle en stevige avond in biercafé: de Vaart serveert bier en gitaren

RZMNR, Irrelevator, Tangled Horns traden zaterdag 16 februari op in Brouwcafé De Vaart. Elke band speelde hard en telkens klonk dat anders.

RZMNR, Irrelevator, Tangled Horns
RZMNR

RZMNR
RZMNR (ReuZe MeNeeR) mocht de avond aftrappen. Een trio uit Antwerpen dat de dresscode ‘ideale schoonzoon’ aanhangt. Maar de pantalons en overhemden zetten je vanaf tel 1 op het verkeerde been. De dik aangezette smeuïge bas pompt elk nummer voort, geholpen door een behoorlijke dosis pedalen. De drummer klapt er goed op los, terwijl er ook ruimte is voor subtiele (ride-) bekkens, met name in een lang en langzaam nummer ongeveer halverwege de set.

RZMNR, Irrelevator, Tangled Horns
ideale schoonzonen?

Knap hoe de mannen hier de maat weten vast te houden. De basis wordt goed aangekleed met gitaarpartijen die niet al te technisch zijn, maar die het geluid goed aanvullen. RZMNR speelt instrumentale stonerrock, de nummers worden breed uitgesponnen en met genoeg variatie om van begin tot eind te boeien. Ik zal het niet snel thuis opzetten, maar live is het dikke pret om te zien en horen. De band weet precies wat ze doet en heeft er zichtbaar veel plezier in.

RZMNR, Irrelevator, Tangled Horns
Irrelevator

Irrelevator
De pauze die de opmaat vormt naar Irrelevator wordt gevuld met nummers van NoMeansNo en Victims Family, iets wat zeker tweederde van de band zal waarderen. Dat het niet helpt de zenuwen te temperen, blijkt bij de vliegende start van het eerste nummer. De drummer zet net een tikje sneller in dan het op plaat staat. Bassist en gitarist moeten zichtbaar een tandje bij zetten om het ritme vast te houden. Dit lukt ze evenwel en naarmate de set vordert zakt het tempo terug naar normaal.

Deze diashow vereist JavaScript.

Wellicht dat de grappen en kwinkslagen van de bassist hieraan debet zijn. Glunderend weet hij zijn aanwezige vader te vertellen dat-ie nu echt een rockster is. Het trio Irrelevator speelt ook instrumentale nummers, maar dan met aanvulling van samples.

Irrelevator
Irrelevator

Dat deze samples vanavond niet erg goed te horen zijn, is jammer: op plaat zorgen ze voor wat lucht in de nummers. Vanavond vallen ze weg achter het geluid van de instrumenten. Ik kan me voorstellen dat iemand die de nummers van Irrelevator niet kent gaande de set het moeilijk vindt om de aandacht er bij te houden.
De nummers zitten technisch knap in elkaar. Spitsvondige breaks, gedegen baswerk en strakke drums- en niet eens op de drummers eigen kit. Tijdgebrek bij het opbouwen noopt hem tot het lenen van RZMNR’s kit.

Die ene tom minder mag de pret echter niet drukken. De gitarist is duidelijk in vorm: de ene keer meandert hij een solo lekker door een nummer heen, een andere keer versterkt-ie een thema en dan allemaal net iets gevarieerder dan op plaat. Dit alles op standje ‘precies hard genoeg’ en met wat gepaste meligheid (een titel als ‘Blink 187’) maakt het een goed tweede live- optreden.
Nu hopen dat ze ingeloot worden voor de Popronde, want ik denk dat Irrelevator door veul te speulen nog leuker gaat worden!

Tangled Horns
Tangled Horns

Tangled Horns
Na een korte pauze tijd voor afsluiter en headliner Tangled Horns, eveneens uit Antwerpen. Wat is zo’n podium dan klein opeens! Na twee keer een trio gezien te hebben, staat het nu opeens vol met vijf volwassen kerels. Dit is ook duidelijk te horen in het geluid: de bas, drums en twee gitaren zetten een behoorlijke stevige muur neer. Een muur waar de zanger nauwelijks boven uit, laat staan doorheen komt. Zijn teksten zijn dan ook niet te verstaan. De gitaristen kennen ze natuurlijk wel en zij zingen ze dan ook volop mee.

Tangled Horns
Tangled Horns

Gezien het vuur en enthousiasme van de zanger heb ik toch het gevoel hier iets te missen. Zijn licht maniakale oogopslag, de fysieke aanvarinkjes met één van de gitaristen, het bijna- paaldansen met de constructiebalk midden voor het podium, het doet frustratie en kwaadheid vermoeden. Als hij dan ook heel dicht tegen een jonge meid aan gaat staan zingen, die zich er duidelijk ongemakkelijk bij voelt, veroorzaakt dat een dikke spanning in de lucht. Met een welgemeende knipoog van de zanger echter, is alle spanning in één tel uit de lucht. It’s only rock ‘n’ roll.

Tangled Horns
Tangled Horns

Tangled Horns staat goed te spelen, maar de weinige variatie in hun nummers, het massieve geluid en onverstaanbare zang slaan mij wat murw. Gelukkig zijn er altijd nog de good old Beatles om voor wat lucht te zorgen. Een gloedvolle uitvoering van Come Together wordt verdiend gewaardeerd met een enthousiast applaus van een volle Vaart. Helaas blijft de aandacht niet lang hangen. Na nog een paar mid- tempo nummers is Tangled Horns klaar, en ik ook. Het zijn goede muzikanten maar pakkende songs heb ik niet gehoord.