Matt Harlan

Matt Harlan sympathieke troubadour en tekstkunstenaar

Speelt mooie intro's op gitaar en komt met vaak vindingrijke teksten

Matt Harlan kon op de valreep naar Nederland komen. Nét na zijn vertrek werden de nieuwe quarantaine- maatregelen voor Amerika van kracht. “Is this for real?” vraagt Harlan zich dan ook verbaasd af, doelend op de ‘crazy times’ na een gedwongen muzikale pauze van anderhalf jaar.

Matt Harlan

Matt Harlan
Matt Harlan

Gelukkig geen twee concerten, maar weer een volle clubzaal. Op het podium staan alleen een gitaar en een microfoon. Toch weet Harlan hiermee het publiek de gehele avond te boeien. De man achter mij ziet hem deze week zelfs voor de derde keer. Harlan heeft een warm stemgeluid.

Wat gedurende de avond opvalt zijn de mooie intro’s op gitaar en zijn vaak vindingrijke teksten. Zo ook in het eerste nummer What We Saw van zijn laatste album Best Beasts. In The Dark is de titelsong van het gelijknamige album dat hij samen met Rachel Jones in 2016 uitbracht. Low Pressure gaat over storm, ontij en stroomuitval…”God calling from the sky —we’re all the same color when the water’s this high”.

Tijdens Warm November zegt Harlan dat de zaal ‘feels like home’ en hij zou ons allemaal wel willen omhelzen in een ‘big familiar vibe’. Melancholie klinkt door in de ballad Catching On. Het laatste nummer voor de pauze Best Beasts is de vlotte titelsong van zijn laatste album waarin hij de sinds 2016 sterk toegenomen tegenstelling onder de bevolking aankaart.

Tweede set

Matt Harlan
‘weird songs’

Na Like Lightning komt een, volgens Harlan, ‘weird songs’ met herinneringen aan K&W (de naam van een cafetaria-keten van homestyle Southern comfort food). Hoewel hij nooit in een vrachtwagen reed noemt Harlan dit zijn ‘truck drivers song’.

Sinds een goede vriend overleed kijkt Harlan op een bewolkte dag naar boven. Op zo’n dag voelt hij dat zijn ‘buddy’ uit de hemel op hem neerkijkt. Voor hem schreef hij het gevoelige Looking At The Sky.

Rond 2014 zat hij ook al in een lockdown. Maar dan in een, naar eigen zeggen, verschrikkelijk hotel in Nashville. Dit leidde tot de song Raven Hotel. Omdat hij het nummer zelf zo mooi vond, werd dit ook de naam van het album, waar ook het veelzeggende Half Developed Song op staat.

Matt Harlan
Matt Harlan about Mozart

Volgens Harlan zit het tegenwoordig wel goed met zijn liefdesleven. In Skinny Trees in Mississippi lijkt dit echter niet vanzelfsprekend. “Love is like a fast car on the highway, Breaking down on you all unaware. Some times you have to pull it to the shoulder. You gotta slow it down to make a few repairs”.

Na zo’n 20 nummers klinkt de allerlaatste song Mozart met de memorabele tekst: “Mozart will always be Mozart, just like disco will always be dead”. Het is maar dat u het weet!


Over Matt Harlan:
Geboren in Webster, Texas en later woonachtig in San Antonio en Houston. Gelukkig getrouwd (voor de tweede keer) en vader van een dochter. Zijn muziek bevindt zich tussen country en folk. In 2010 bracht hij zijn eerste album Tips & Compliments uit, daarna volgden Bow & Be Simple, Raven Hotel, In The Dark en Best Beasts. Dit laatste album kreeg ook in ons land zeer lovende recensies.

Best Beasts

Set List: What We Saw (Best Beasts), In The Dark (In The Dark), Low Pressure (Best Beasts), Old Spanish Moss (Raven Hotel), Warm November (Tips & Compliments), Catching On (Best Beasts), Second Gear (Raven Hotel), Best Beasts (Best Beasts).
2e Set: Like Lightning (Best Beasts), Walter (Tips & Compliments), K&W (Best Beasts), Looking at The Sky, Half Developed Song (Raven Hotel), Raven Hotel (Raven Hotel), Riding With The wind (Raven Hotel), Heavy Steal (Best Beasts), Mozart (In The Dark)


Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Nana Adjoa

Magie van Nana Adjoa reikt niet ver genoeg

Tuinsessie van de Bossche Zomer in De Façade mist de intimiteit van een volle en donkere zaal

Op de metershoge banner naast het podium staat te lezen, “Tuinsessies in de Museumtuin”. Dat is de locatie waar het optreden van Nana Adjoa in juli eigenlijk gepland stond. Flinke buien, die in Zuid-Limburg en delen van Duitsland en België voor ongekende wateroverlast hebben gezorgd, gooiden toen roet in het eten. Vanavond op woensdag 25 augustus kan de show van Nana Adjoa dus alsnog doorgang vinden op een van de locaties van de Bossche Zomer, De Façade. Dat is in ieder geval een podium met een dak erboven, op het oude EKP-terrein.

Nana Adjoa

Nana Adjoa
Nana Adjoa in De Façade

Normaal gesproken speelt Nana Adjoa met een voltallige band, maar omdat het voor een klein publiek is en eigenlijk een intieme picknick setting zou zijn, heeft ze alleen haar gitarist meegenomen, die haar begeleid op toetsen, drumcomputer en uiteraard op gitaar. Ze bijt het spits af in haar eentje met een ingetogen nummer, waarbij ze zichzelf begeleid op gitaar.

De setlist van vanavond zal voornamelijk bestaan uit nummers van haar laatste album Big Dreaming Ants. Throw Stones bijvoorbeeld, daarin zingt ze over boze mensen die elkaar op de socials vaak aanvallen.
Halverwege de set laat Nana zien dat ze van meerdere markten thuis is, als ze haar handclap en sambabal opneemt met een loop pedal, wat dan de basis vormt van dat nummer. Ook bespeelt ze op een nieuw nummer de toetsen. “Ik speel eigenlijk helemaal geen toetsen”, zegt ze. Maar dat gaat haar prima af.

Op haar nieuwe album staat ook een cover, maar dat zou je niet weten als ze het niet had gezegd. Love And Death is origineel van de Ghanese zanger Ebo Taylor, maar dat zal de meesten hier in de Lage Landen niet veel zeggen. De Afrikaanse ritmes komen vanavond uit een drumcomputer en Nana zingt haar eigen tweede stem. Het is wel wat improviseren met zijn tweeën. En door het ontbreken van de band, lijken de nummers wat op elkaar. She´s Stronger is wat meer uptempo en springt er dan ook wel uit.

Treinwagon
Nana Adjoa
De Façade in De Bossche Zomer

Nana is goed bij stem en is zeer muzikaal en zegt erg blij te zijn om weer voor echt publiek te spelen. Al weet ze vanavond het publiek niet echt in vervoering te brengen, zo lijkt het. Er ontbreekt iets, en niet alleen haar band. Het is op zich een bijzondere en rauwe plek, De Façade, maar in deze opstelling lijkt het een, wat uit de kluiten gewassen, treinwagon met al die tweepersoons tafeltjes in drie hele lange rijen van voor naar achter. En dan helpt het ook niet dat Nana het hele optreden, al was dat niet zo lang, niet van haar stoel is opgestaan.

She's Stronger
screenshot She’s Stronger

Even dacht ik dat ze een grapje maakte toen ze het laatste nummer The Resolution aankondigde. Ze was amper een half uur bezig. Ze hoopte op publiekparticipatie met de ooohs en aaahs. Er werd wel meegedaan, maar dat duurde niet lang. Misschien voelde het wat ongemakkelijk voor de aanwezigen. De afstand tot het podium te groot? Te licht nog? De zon was bijna onder. Geen toegift dus, na iets meer dan een half uur was het alweer gedaan. Precies om 20.41 uur, het moment dat de zon die dag onder ging. Sommigen waren nog bescheiden aan het joelen in de hoop dat er nog wat gespeeld zou worden, maar het was al snel duidelijk dat dat er niet in zat.

Opvallend is dat No Room, onlangs nog als single uitgebracht, vanavond niet is gespeeld. Had dat eigenlijk het toegift moeten zijn? Wie zal het zeggen. Hoe dan ook, er had meer in gezeten vanavond. Maar Nana, je verdient een herkansing. In een vollere donkere zaal. En neem je gezellig de rest van je band mee? Nee, niet voor een picknick.

20th Century Songs

Oude en nieuwe herinneringen trip 20th Century Songs

Dartele Sven Ratzke is terug op zijn favoriete theaterfestival Boulevard

Met 20th Century Songs is Sven Ratzke terug op de zijn favoriete festival Boulevard. Vorig jaar gaf hij een, volgens hemzelf, ‘levensreddend’ optreden in de Bossche Citadel. Afgelopen zaterdag en zondag stond hij er weer en wel in een uitverkochte Theatertent.

20th Century Songs

20th Century Songs
Sven Ratzke 20th Century Songs

De beweeglijke (om niet te zeggen ‘dartele’) Ratzke wordt vanavond begeleid door Jetse de Jong op de vleugel, Florian Friedrich op basgitaar en contrabas en de uitstekend drummende Haye Jellema.

Deze diashow vereist JavaScript.

Zoals altijd bespeelt Ratzke als geen ander het publiek. Op zijn kenmerkende, gevatte wijze stelt hij de voorste rij gerust…hij is gevaccineerd dus rondvliegend speeksel kan geen kwaad.

Na shows als onder nadere Homme Fatal, Where Are We Now en Starman is het thema van vanavond 20th Century Songs. Kortom zijn favoriete songs van de afgelopen eeuw. Hij start met een mooie uitvoering van Tom Waits’ Strange Weather.

Van Annie Lennox is dit Here Comes the Rain Again met een uitstekend spelende De Jong op de vleugel. Gevolgd door een striptease-waardig intro van een vaudeville achtige medley, aangekondigd als Alabama Song, ooit geschreven door Bertolt Brecht en door Kurt Weill op muziek gezet.

Sven Ratzke
Amsterdam

Dan volgt een van de mooiste en beroemdste liedjes over Amsterdam, dat van Jacques Brel. Gevoelig in het Duits gezongen en mooi begeleid door Friedrich op contrabas.
Tijdens de lockdown schreef Ratzke via Zoom samen met collega/vriend Frank Boeijen een nummer met mooie zinnen als ‘Je drukt met mij de nacht blauw’ door mij genoteerd als Niemand Liegt, Niemand Zwijgt, maar u mag mij corrigeren.

Kuss

Kuss
Kuss = Kiss

Als intro op het volgende nummer bevinden we ons in Berlijn waar de door Ratzke bewonderde bovenbuurvrouw Hildegard Knef hem helaas slechts inschakelt om de vuilniszakken buiten te zetten. Ter herinnering, een van haar nummers Schlafloser Nacht, met een mooie solo op de vleugel.
Ratzke wijst op de erotische werking van klassieke muziek en stelt dat alle popmuziek ooit in het Duits begon. Als bewijs start hij met hoge opera stem een nummer wat gaandeweg wordt herkend als Kiss (oftewel Kuss) van Prince.

Vilein

Vilein
Vilein

David Bowie komt uiteraard ook voorbij met een prachtige eigen versie van Heroes. Laat me van Ramses Shaffy is het als laatste aangekondigde nummer en nog wel in het Nederlands (maar onvermijdelijk eindigend in het Duits).

Dan volgt de toegift met weer een Bowie song: Life On Mars en een gevoelige uitvoering van Nick Cave’s Into my Arms. Het was een mooie avond met uitstekende musici en een zuiver zingende, extravagante, humoristische en soms vileine Sven Ratzke.


Over Sven Ratzke:

Sven Ratzke (1977), half Duits, half Nederlands, groeide op in Ubbergen en Nijmegen. Hij heeft een unieke, extravagante, soms bombastische stijl: een mix van verschillende muziekgenres en theater. Hij refereert vaak aan zijn liefde voor het werk van Kurt Weill, Bertolt Brecht. Momenteel speelt hij op zijn eigen wijze de waanzinnige cult musical Rocky Horror Picture Show. Daarnaast worden nog twee shows toegevoegd: Hedwig And The Angry Inch en Where Are We Now over David Bowie. Hoewel Ratzke overal ter wereld optreedt, ligt het zwaartepunt in Nederland en Duitsland.

Foto’s: Monique Nuijten

Reaspora

Reaspora zoektocht naar eeuwenoude en verborgen roots

Live-act en video van Onyx & Ivory brengt vele muziekstijlen tot één geheel

Reaspora is de muziektour van zangeres en performer Anne-Fay Kops en haar broer, video- en filmmaker Felix Kops. Zij zijn op zoek naar hun roots. Waar komen hun voorouders vandaan? Hoe zijn ze in Suriname terechtgekomen. Waarom zijn hun grootouders naar Nederland gegaan? Allemaal vragen die hen van Suriname tot aan West-Afrika brachten. Broer en zus Kops (Onyx & Ivory) realiseren met deze muziektour op Theaterfestival Boulevard 2021 een terugkeer, een reaspora die zij in muziek, dans & performance, teksten en video hebben vormgegeven.

Reaspora – omgekeerde migratie
Reaspora
Anne-Fay Kops – Reaspora

Anne-Fay en Felix reisden van Nederland via Aruba en Curaçao naar Suriname en kwamen uiteindelijk uit in het West-Afrikaanse land Ghana. In al deze landen maakten ze muziek met lokale producers en muzikanten. De verhalen, de mensen en de muziek van deze reis stopten zij in tracks vol hiphop, soul, gospel, elektronica en traditionele stijlen uit de landen van hun voorouders. De diaspora is ten einde en omgezet in een reaspora.

Deze diashow vereist JavaScript.

Maar laten we beginnen hoe de muziek- en videovoorstelling Reaspora begint. Op het donkere podium is alleen een microfoon op een standaard te zien. Er verschijnen teksten en beelden op een beeldscherm dat als achtergronddecor gaat dienen voor de performance van Anne Fay. We krijgen in sneltempo te zien waar hun voorouders vandaan komen: West-Afrika (Ghana) en China.

Reaspora
The Sun

Hoe zij in Suriname terechtkomen, dat hun grootvader naar Nederland vertrok en trouwde met een blanke vrouw en zij een zwarte dochter kregen die op haar beurt een witte dochter op de wereld bracht, Anne-Fay. Het wordt een reis naar de roots van broer en zus Kops.

Soundscapes zoemen zacht door de zaal. Aan weerszijden van het podium zijn heel donker en vaag de twee begeleiders van Anne-Fay te zien: Anan den Boer op keyboard en Gino Cochise op drums, bass en gitaar. Anne-Fay komt op en de show kan beginnen.

Op het podium staat een jonge blanke, blonde vrouw en het is dat je de strekking van Reaspora kent anders zou haar verschijning je zeker op het verkeerde been zetten. Anne-Fay stipt dat ook aan in eigen bewoordingen. “Ik ben een witte dochter van een zwarte moeder.” White woman.

House, hip hop, r&b, poppy-disco en indringende video’s

White Woman is een mooie ballad, maar deze muziektour heeft meer te bieden zoals de nummers Titanic Noir en Freedom & Death bewijzen. Zelfspot is Anne-Fay ook niet vreemd. In de song Thighs (dijen) zingt ze: “I’ve got thighs the size of Africa…[ ] With these cheeks I should have been a stripper. Het is een lekker klinkend poppy-disco liedje met een serieuze strekking/ondertoon. Luister zelf maar.

Met My Me duikt Anne-Fay verder in wat de zoektocht voor haar persoonlijk betekent. In het aangrijpende The Sun beschrijft zij hoe gedachten en gevoelens vervliegen onder de hete zon op de slavenmarkten en plantages. Hoe flarden uit het verleden opkomen.

Anne-Fay wordt begeleid door Gino Cochise en Anan den Boer. Zij is een hele goede zangeres met die typische sound die meer zangeressen van haar generatie hebben, zacht & rauw, hard en omfloerst wanneer een lied daarom vraagt.

Deze diashow vereist JavaScript.

Dansen bij Reaspora
Het laatste nummer is So Many Days en Anne-Fay roept het publiek op te gaan dansen. De mensen doen gretig mee en zo wordt deze muziektour vrolijk afgerond. Het indringend verhaal van een zoektocht die nooit te zwaarwichtig wordt. Gelukkig maar.

Reaspora de muziektour van Onyx & Ivory is een lange live videoclip, dan ernstig dan vrolijk. en altijd goed en krachtig vormgegeven.


Crew
concept Onyx & Ivory: Anne-Fay & Felix Kops
zang: Anne-Fay Kops
drums: Gino Cochise
toetsen: Anan den Boer
beeld: Felix Kops
geluid: Rory van den Oest

Steffen Morrison

Steffen Morrison speelt BLVRD-tent pas laat plat

In The Art Of Being Human gaat Morrison verder dan alleen maar een avond vol moves & grooves

Steffen Morrison speelt al jaren de zalen plat. Dat deed hij ook in de hete zomer van 2018 in de BLVRD-theatertent op de Parade. Onvergetelijk. In The Art Of Being Human gaat hij verder. Hij wil doorgroeien als mens, man, artiest en vader. De show van vanavond op Theaterfestival Boulevard is in twee stukken te verdelen: het hoofdthema The Art Of Being Human en de toegift.

Steffen Morrison

Steffen Morrison
Steffen Morrison

Het is een wat andere Steffen Morrison die ik vanavond zie optreden, hier op de grasvelden van het Zuiderpark. Wat ik van zijn optreden in 2018 in de BLVRD-theatertent op de Parade kan herinneren, is een rauwe show en pakkende nummers die het publiek toen behoorlijk opzweepten. Dat kan nu onmogelijk, want iedereen moet op zijn stoel blijven zitten en dansen is helemaal uit den boze. Hooguit meeklappen en wat meezingen. En toch is niet alles aan corona te wijten.

gele schoenen
de gele schoenen van Steffen

Positiviteit
Wat ik zo uit diverse media kan optekenen is dat Steffen Morrison ‘op zoek is naar de puzzelstukjes die zich vormen tot de man die hij vandaag de dag is geworden’. Deze quote haal ik uit een review naar aanleiding van zijn laatste album Soul Revolution uit 2020. Die zoektocht heeft hij nu vormgegeven in de show The Art Of Being Human. Kernpunt in die show is volgens mij positiviteit die in het nummer Positivity tot uitdrukking komt.

En daar wringt de schoen nou voor mij. Over schoenen gesproken: die gele schoenen van Steffen zijn fantastisch, maar dit terzijde. Ik houd niet van shows met een boodschap. De zielenroerselen van een artiest hoeven voor mij niet al te expliciet genoemd te worden. Ellende en blijdschap moet je goed verpakken.

Je kan je dan afvragen wat ik eigenlijk te zoeken heb op deze show? Wel, dat is helder: ik vind Steffen Morrison een geweldige zanger en performer. En dat is hij vanavond weer. Goed bij stem, krachtig en soulfull. De band is voortreffelijk. Maar de nummers neigen mij teveel naar gospel, middle of the road. Ik wil soul!

frontman & performer
frontman & performer

Vreemd genoeg vliegt de tijd voorbij, ik verveel me niet echt. Steffen verlaat het podium en wordt zowat meteen teruggeroepen door zijn bandleden en het publiek. En dan begint het pas (ook voor mij).

“Dit nummer kennen jullie vast wel,” roept Steffen en ja hoor, de intro van Hard to Handle van Otis Redding klinkt nauwelijks of het publiek schreeuwt en klapt enthousiast. Eindelijk zijn daar weer de moves & grooves. Er volgen nog twee nummers van hetzelfde laken een pak. Ik ben blij met het toetje van deze avond, maar het hoofdgerecht mag voor mij een volgende keer flink wat meer jus krijgen. Ik ga voor soulfood.


Lienne Hek

Lienne Hek noemt zichzelf liever The Silver Fox

Middagsessie met oude blues, folk, traditionals maar zeker ook eigen werk dat er naadloos op aansluit

Lienne Hek aka The Silver Fox speelt op drie instrumenten. Een resonator slide gitaar oftewel een dobro, een akoestische gitaar en een banjo. Het is vandaag niet in een schommelstoel op een veranda waar hij speelt –  zoals in het persbericht min of meer staat omschreven –  maar de Sheltertent van Brouwpodium Bossche Brouwers aan de Vaart. Het is een aangename zondagmiddag sessie in augustus en bijna alle stoelen zijn bezet.

Met de artiestennaam The Silver Fox verwijst Lienne naar de onstuitbare vergrijzing van zijn haar. Onder die naam is hij te vinden op Spotify.

Lienne Hek

Lienne Hek
Lienne Hek – The Silver Fox

Lienne Hek opent de middagsessie met één van mijn favoriete traditionals, You Gotta Move. You Gotta Move is een traditioneel Afrikaans-Amerikaans spiritueel lied. Mississippi-bluesman Fred McDowell nam het op als een langzame, slide-gitaar-hill-country bluesnummer. Die versie namen The Rolling Stones over in hún cover op de LP Sticky Fingers. Lienne’s uitvoering op de dobro wijkt er niet veel van af. Gelukkig maar.

Het tweede nummer, False Hearted Woman, is eigen werk en ook de titel van het gelijknamige album dat dit jaar is verschenen. De titel van zowel album als nummer spreekt voor zich: de slechtheid van vrouwen. Dat is een geliefd en terugkerend thema in de wereld van de blues, country en rock. Een ander groot hoofdthema is alcohol en vooral de ellende die eruit voortkomt. Lennie tapt met zijn eigen nummer Drinking Blues uit dat levensgroot vaatje.

Long Dark Road is het derde eigen nummer uit de eerste set van deze middag. Meteen daarna volgt een cover van Don’t Think Twice van Bob Dylan. Lienne Hek heeft inmiddels de dobro verruilt voor een akoestische gitaar.

Lienne Hek
Sheltertent Brouwpodium Bossche Brouwers aan de Vaart


Tweede set

De tweede set start gelijk met een fijne cover van het nummer Baby Please Don’t Go van de Ierse band Them (Van the Man). Lienne speelt op de dobro, die hij in deze set niet verruilt. Een goede beslissing want ik houd van dat slepende en jankerige geluid. Een dobro heeft ook een groter volume bereik dan banjo of gitaar. In deze set speelt Lienne drie eigen nummers, Hey Now Baby, Cocaïne Good en Rock My Socks Off. Als afsluiter dé hymne bij uitstek, Amazing Grace die haast onmerkbaar overvloeit in het allerlaatste nummer, Dust My Broom.

Deze diashow vereist JavaScript.

In een kort gesprek na afloop van de sessie vroeg ik Lienne waarom hij voor ‘de blues’ heeft gekozen. “Blues heeft mij altijd al aangetrokken. Het is de basis van veel muzieksoorten die wij kennen. Roots muziek zoals van Howlin’ Wolf. Zo’n twee jaar geleden ben ik begonnen om eigen nummers te schrijven.” Hopelijk volgen meer jonge Nederlandse muzikanten zijn voorbeeld op.


The Silver Fox – album False Hearted Woman (2021)

Gery Mendes

Publiek mijmert mee met tijdreiziger Gery Mendes

Vanuit drie slaapkamers, een woonkamer en een smalle keuken de wereld met je muziek veroveren

Gery Mendes neemt het publiek mee in zijn tijdreis en opent met een verhaal over zijn ouderlijk huis – drie slaapkamers, een woonkamer en een smalle keuken – en over het stadsdeel waar hij opgroeide, de West-Kruiskade, Rotterdam. Maar eerst laat hij ons horen welke plaat hij 19 jaar geleden opzette en die zijn leven veranderde.

Gery Mendes – TimeTravelin

Gery Mendes
Gery Mendes

Gery en band treden twee keer op in de grote BLVRD-tent van Theaterfestival Boulevard 2021 op de nieuwe locatie het Zuiderpark. Hij opent de avond door te vertellen hoe hij op een regenachtige dag, 19 jaar geleden, een soulvolle plaats opzette. Het gaf me richting en het vertrouwen en de fantasie op een dag de wereld te veroveren. “Welcome to my world.”

Het verhaal achter TimeTravelin giet Gery Mendes in verschillende vormen; in een vertelling of spoken word, soms in rap maar het meest natuurlijk in muziek samen met een vijftal excellente muzikanten. De nummers variëren in genre. Dan jazz, funk, rap, hip hop, dan weer soul of reggae.

Deze diashow vereist JavaScript.

Gery vertelt dat veel Kaapverdiaanse vrouwen begonnen in de schoonmaak. Dat zijn moeder graag boodschappen deed bij de Marokkaanse slager waar vaste klanten op krediet kochten. Een relatie gebaseerd op vertrouwen. “Die mensen, die zijn zó vriendelijk,” zei z’n moeder. En over de West-Kruiskade, het Rotterdamse stadsdeel, waar hij opgroeide.

Over een avondwinkel die veel wisselende eigenaren telde, maar als avondwinkel jarenlang bleef bestaan. En de mannen die hij op straat ontmoette, de mannen die net uit de bajes kwamen. Over een bekende die op gewelddadige manier op straat overleed. Zijn armen gespreid over de grond. Met bus 38 naar de begraafplaats in Crooswijk. Of het meisje dat hij van vroeger kent, haar terugziet op straat en nog steeds dezelfde heerlijke geur draagt. “Ik roep haar na.”

Acteur

Deze diashow vereist JavaScript.

Aan zijn hele stage-act is te zien dat Gery Mendes naast musicus ook acteur is. Het podium is hét domein waar hij zich meer dan senang voelt. Hij beweegt soepeltjes en neemt bewust bepaalde houdingen aan die stroken met zijn spoken word, rap en/of songteksten.
Mendes zoekt vaak contact op met zijn publiek, houdt een kort praatje en laat de mensen meezingen. Ook zijn gelaatsuitdrukkingen worden niet aan het toeval overgelaten. Het is een spel en hij is de Poppenmaker, ook van zichzelf. Het mooiste is dat het allemaal natuurlijk overkomt: Gery is all natural.

De tijden die Gery Mendes schetst, ademen melancholie uit. De betrekkelijke  eenvoud uit zijn jeugd heeft plaatsgemaakt voor de veelvormige complexiteit waarin we nu leven. Aan het eind van zijn show beschrijft hij nogmaals zijn ouderlijk huis. Drie slaapkamers, een woonkamer en een smalle keuken…

Gerry Mendes
Gerry Mendes solo

Die eenvoud komt prachtig terug in de toegift. De bandleden verlaten het podium en Gery staat alleen. Hij pakt een gitaar, begint te zingen. Van bovenaf schijnen vele toneellichten op de solist, lijken hem gevangen te houden in hun witgele lichtbundels. Frontman en entertainer als hij is, nodigt hij het publiek uit om mee te zingen. Daarop verschijnen de bandleden al klappend weer op het podium. Het publiek klapt mee en dat geklap verandert in een enthousiast en meer dan welverdiend applaus.


Setlist: Johnny, Phase, Back in the Days, Blood, Sweat & Tears, Sunshine, How I Feel, Nomads, Meanwhile, Black Woman, Sunday, Blue Sky, Toegift solo.

Bettie Serveert

Oude liefde roest niet: Bettie Serveert in Tuinsessies

Museumtuin in Den Bosch is een prima plek voor herinneringen

De kaartjes voor Bettie Serveert in de Tuinsessies waren in no time weg, foetsie, uitverkocht. Gelukkig brachten de versoepelingen wat meer ruimte in de ticketverkoop en kon KLANKGAT vrijdagavond 30 juli erbij zijn.

Bettie Serveert

Bettie Serveert
Bettie Serveert / Peter Visser en Carol van Dyk

Muziek ontroert, muziek raakt mensen, muziek roept herinneringen op. Maar kan muziek het weer bezweren? De elementen besturen?
Het heeft er alle schijn van deze vrijdag, want pas als de laatste klanken wegsterven van Bettie Serveert ’s toegift, en het hartelijke applaus is verstomd, barst de regenbui los die al een tijd op dit moment heeft gewacht. Hiermee een eind makend aan een intiem zomeravondconcert.

Wat we het uur ervoor gezien en gehoord hebben, biedt niet echt een staalkaart van Betties oeuvre. Van Palomine, de plaat waarmee ze in 1992 debuteert, worden vier nummers gespeeld, hiermee een soort van geraamte vormend voor dit optreden. Eén van die nummers is set opener Brain -Tag, wat vanavond voor het eerst in twaalf jaar weer gespeeld wordt.

Het geraamte wordt verder aangekleed met een brede, soms verrassende keuze van eigen en gecoverde muziek. Ray Ray Rain, van de tweede plaat Lamprey, wordt opgevolgd door een cover van Liz Phair. Een Amerikaanse zangeres en liedjessmid die Bettie Serveert via haar platenmaatschappij heeft keren kennen. Bettie, in deze incarnatie, bestaande uit Carol van Dyk, zang en gitaar, en Peter Visser, gitaar en kwinkslagen.

Bettie Serveert
Carol van Dyk

Het daarop volgend nummer is wat meer jazzy. Het is van Chitlin Fooks, een band die Carol vormt samen met Pascal Deweze van het Vlaamse Metal Molly. Verrassend hierna is de cover van the Cure’s Just Like Heaven. Anders dan het origineel maar raak gekozen en gespeeld.
Het bekende Fifty Ways To Leave Your Lover van Paul Simon voelt wat onbeholpen aan. Met name het karakteristieke drumintro- en doorlopende riff vormt een belangrijk element van het origineel en worden hier gemist.

Under The Surface, ook van Betties eerste plaat en het laatste nummer van de set, wordt dankbaar opgedragen aan de oprichter van de Bettie Serveert- fanclub. Opvallend aan de eigen nummers is, is dat ze korter zijn dan op plaat. Makkelijk te verklaren is het wel, de gitaarsolo’s die wel op plaat staan zouden in deze semi- akoestische setting behoorlijk uit de toon vallen.
Na een kort wikken en wegen komen Carol en Peter nog terug voor een toegift, een nummer van de Velvet Underground. Niet vreemd, als je bedenkt dat Bettie in 1997 een tribute-tour heeft gedaan ter ere van V.U.

En vervolgens dwingt de regen ons, de museumtuin te verlaten en ons heil binnen te zoeken.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ik ben blij dat Tuinsessies in tweede instantie gekozen heeft voor meer publiekscapaciteit. Dit gaf mij de kans om ook een kaartje te bemachtigen, want je weet, oude liefde roest niet. Dit geldt zeker voor de muziek van Bettie Serveert. Eigengereid, met een uniek stemgeluid, weet ze ook in deze kleine opzet haar muziek goed voor het voetlicht te brengen.


Fotografie: Sandra Leijtens Photography

Lamprey

Palomine

Tim Dawn till dusk, zonnige afsluiting van een regenachtige dag

Sfeervolle afsluiter van unieke reeks Tuinsessies in de Paleistuin

De harde wind en regen van vanochtend hebben plaatsgemaakt voor de zon. Er hangt een lekker briesje.  Alle ingrediënten voor een fijne avond zijn aanwezig. Naarmate de tijd vordert, het getsjilpt van de vogels langzaam verstomt en de schemering inzet in de Paleistuin (de tuin van het Noordbrabants Museum, red.), ontplooit de reden zich waarom Tim Dawn de Tuinsessies mocht afsluiten.

Het is iets voor acht. De Paleistuin begint langzaam vol te stromen met publiek. De een zittend aan een tafeltje op het terras, de ander stuntelend met het picknickkleed om het zichzelf comfortabel te maken op de graszoden. Je merkt aan alles: de sfeer zit er lekker in.
Niemand lijkt het dan ook door te hebben dat vanuit rechtsachter Tim Dawn, samen met zijn gitarist en toetsenist, ineens de tuin betreedt. Pas als ze op het podium staan beginnen ogen die kant op te richten. In het begin voelt het enigszins onwennig. Tim Dawn stemt zijn gitaar, en heeft nog niks gezegd.

Tim Dawn
Tim Dawn

Ineens beginnen zich sfeervolle klanken te ontwikkelen uit de keyboard van toetsenist Daniël. Het stemmen gaat geruisloos over in het eerste nummer Walking On A Wire, welke direct gevolgd wordt door Prove You Wrong. Beide songs van zijn nieuwe EP You Don’t Know What It’s Like.
Technisch gezien is de muziek goed gemixt. Alleen valt de stem van Tim in het begin een beetje weg. Dat is jammer, want hij is ontzettend goed bij stem. Gelukkig hebben de technici dit vlot door, en wordt het probleem snel en geruisloos verholpen.

Tussen de nummers zit altijd de lastige taak voor een muzikant om de leegte vol te praten. Dat doet Tim bijzonder goed. Zijn verhaal sluit aan op de setlist, en andersom. Hij zoekt ook interactie met het publiek, zoals rondom het nummer In This Together. Hij vraagt of iemand gisteren gezien heeft dat hij dit nummer live speelde bij NPO 3FM of Radio Veronica, maar niemand reageert. “Mooi, dan is dit een primeur”, is zijn reactie.
Als je bij de radio speelt, dan word je vrijwel altijd gevraagd om een eigen versie te maken van een bekende track, vertelt Tim. Ook hem is dat gevraagd. Zijn keuze: Angels, van Robbie Williams. Je moet maar durven. En hij durfde dat, en leverde! Niet alleen is zijn versie van Angels volledig eigen gemaakt, hij heeft er een kleine en breekbare gitaarballad van gemaakt die het origineel overstijgt.

Tim Dawn en liefdesliedjes

Tim Dawn is bij het grote publiek vooral bekend om zijn liefdesliedjes. Gek eigenlijk, want zelf heeft hij daar niet zo veel mee. Nou ja, had. Want binnen nu en vier weken gaat hij trouwen en moet hij toegeven dat hij toch wel van liefdesliedjes is gaan houden. Sterker, hij heeft er inmiddels een compleet album mee opgenomen.
Nu we het toch over liefde en liedjes hebben kan zijn volgende track Fell For You niet ontbreken. Een nummer dat hij bij All You Need Is Love heeft mogen spelen, en sindsdien niet meer normaal kan horen. Dit komt doordat ze tijdens de opnamen instrumentale delen aan de song hebben toegevoegd waar videoboodschappen van en voor geliefden voorbijkwamen. Die boodschappen hoort Tim nu iedere keer als hij deze track speelt.

Heel even ontsnappen we met z’n allen aan de realiteit, en het feit dat we nog steeds in een bijzondere tijd zitten vanwege corona. Toch zet Tim ons even met beide benen op de grond, want zelfs nu kan corona niet ontbreken. Al heeft het een goede reden: net voordat de coronacrisis begon schreef hij samen met toetsenist Daniël het nummer Holiday At Home. Oorspronkelijk bedoeld om aan te geven dat we in ons drukke leven ook af en toe tijd moeten maken voor elkaar.
Maar toen kwam corona. Tim heeft zich geen seconde bedacht, en dit nummer direct uitgebracht. Want wanneer komt zo’n track nu beter tot zijn recht dan in deze gekke periode? Ook al is de song er niet voor geschreven, het past perfect in de tijdsgeest. Het zal voor altijd een “lockdown lied” blijven.

Tim Dawn
Tuinsessie van Tim Dawn in de Paleistuin

Ineens wordt de sfeer intenser. Zijn schoonvader is vijf jaar geleden overleden. Tijdens de herdenking van zijn sterfdag keken zijn vriendin – bijna vrouw – en hij omhoog en zagen de maan. “Toch mooi dat op zo’n donkere avond de maan voor licht zorgt”, zei Tim. Dat inspireerde hem op het lied Moon, speciaal geschreven voor deze gebeurtenis.

Tot slot, hoe kan het ook anders, wordt het lied To Love Somebody gespeeld. Deze track, afkomstig van de Kerstreclame van een zekere supermarkt, heeft meer gedaan dan Tim ooit had kunnen dromen. Vanwege dit lied, oorspronkelijk van de Bee Gees, heeft Tim Dawn zijn grote doorbraak gemaakt bij het grote publiek. En dat is maar goed ook, want deze terechte afsluiter van de Tuinsessies heeft stuk voor stuk goede nummers die deze avond bijzonder maken.

Mennis - spoken word

Spoken word krijgt extra dimensie aan de waterkant

Woordkunstenaars uit het zuiden kleuren hun verhalen dan weer in pastel en dan weer in grijs- en zwarttinten

Wat is het spoken word event Zinnig Zuiden aan ’t Water? Is het een poëtische vertelling, een huis-tuin-en-keuken verhaaltje, een coming out of een spervuur aan grofheden en obsceniteiten? Geen van allen of dit alles ineen? Het ligt puur aan het temperament van de artiest, de woordkunstenaar, uit welke hoek de wind waait. Soms brisant bulderend, dan zo zacht als een teddybeer of platvloers als een dronken del. Never a dull moment bij de twee spoken word line-ups in De Bossche Zomer.

Spoken word uit het Zuiden

Deze diashow vereist JavaScript.

De tweede line-up van Zinnig Zuiden aan ’t Water bestaat deze keer uit:

  • Jasmijn van Arkel
  • Qube
  • Mennis
  • Indenaamvan

Gastsprekers

spoken word
STEEV de host van de line-up

Isis van Geffen heeft helaas moeten afzeggen vanwege ziekte. Om die leemte te vullen wordt net als bij de eerste line-up een beroep gedaan uit het publiek. En niet vergeefs. Liefst drie mannen en een vrouw namen de mic ter hand. De een heeft meer last van zenuwen dan een ander. Ze hoeven zich echter geen zorgen te maken, het publiek vindt het prachtig. En dat is het ook.

Vooral het carnavaleske spoken word nummer over oude, dronken dellen van  Brandon Verantwoord krijgt veel bijval. Hij zoekt nog een producer voor zijn nummer. De andere gastsprekers zijn Thomas Haverman (alweer), Chapa aka Adrien Stanziani en Jaymie Vennix, de cameravrouw van DUKEBOX. De host van dit spoken word event, Steven de Rooij aka STEEV, doet ook een stevige duit in het zakje.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het is een prachtige locatie, hier aan de waterkant van de Zuid-Willemsvaart, die organisator DUKEBOX heeft uitgepikt. Willekeurige geluiden van het verkeer, de wind in de bomen en zelfs de langsvarende plezierboten met feestvierende partygangers geven het optreden van de artiesten een extra lading. En zo nu en dan is er zelfs sprake van ‘communicatie’ tussen artiest en de feestvierders.

De acts

spoken word
Jasmijn van Arkel

Jasmijn van Arkel trapt af. Gastheer STEEV somt de line-up met vermelding van het afzeggen van Isis van Geffen. Er is geen vervanger voor haar gevonden.
Jasmijn is net met goed gevolg afgestudeerd aan de Koningstheater Academie in Den Bosch. Het is niet zozeer een spoken word act die we van haar mogen verwachten. De beste omschrijving is dat het poëtische verhalen en liedjes zijn.

Qube
Qube – Houd vol, je bent er nog

Qube laveert tussen spoken word en vertellingen. Het direct persoonlijke en de intermenselijke verhoudingen zijn centrale thema’s. Enkele quotes zijn: ‘Iedereen handelt anders bij het bereiken van zijn lot’ en ‘Houd vol, je bent er nog’. Er schuilt pessimisme in zijn teksten met sprankjes hoop.

Dan zou Isis van Geffen optreden en gastheer STEEV nodigt mensen uit het publiek uit om naar voren te komen. Er is genoeg animo, liefst vier mensen wagen de stap naar de microfoon. Dat zijn Brandon Verantwoord, Chapa, Jaymie Vennix en Thomas Haverman. STEEV draagt ook een steentje bij.

Mennis
Mennis

Dé gast waar met spanning naar wordt uitgekeken is Mennis. Pas bij het schrijven van deze recensie dringt het tot mij door waar hij zijn artiestennaam vandaan heeft gehaald. In de jaren ’60 van de vorige eeuw  was de Amerikaanse sitcom Dennis the Menace erg populair. Dennis is een jongen vol streken met een gouden hart en zo ongeveer omschrijft Mennis zichzelf ook aan het begin van zijn act. “Mensen, ik hou van provoceren. Neem het niet allemaal al te serieus.”

Mennis won de prestigieuze Punch Out Battles. Zijn spoken word stijl is als volgt te karakteriseren: brute grimy beats, satirische teksten, ratelende rijmschema’s, keihard los gaan. En hier is geen woord van gelogen. “Ik ben niet verwekt, ik heb mijzelf bedacht!”

Deze diashow vereist JavaScript.

De laatste spreker is Indenaamvan uit Eindhoven. Het wordt een voor hem én het publiek bijzondere act want hij laat zich begeleiden door trompettist Mike. Zijn spoken word mengt zich bijna in harmonie met de ijle klanken van trompet en omgevingsgeluiden. Het is af en toe wat minder te verstaan, maar de stem van Indenaamvan is krachtig genoeg. Hij hoeft zich niet te overschreeuwen. Zelf noemt hij zich een instapoët maar de betekenis daarvan ontgaat me een beetje. Hersteld van een stevige burnout is zijn afsluiting een bevestiging van dat herstel. “Ik ben niet verloren want ik ben er nog steeds.”

De Bossche Zomer
De Bossche Zomer is geboren in 2020 als handreiking aan de Bossche burgers voor een noodgedwongen vakantie in eigen land. De gemeente ‘s-Hertogenbosch voelde zich geroepen om haar burgers te ondersteunen en riep het vehikel De Bossche Zomer in het leven. Burgers en bedrijven kunnen via dat vehikel initiatieven  indienen en zo geschiede. De Bossche Zomer 2020 was fantastisch en de editie van 2021 is nu al een succes. Bosschenaren hebben De Bossche Zomer in hun hart gesloten en zien het graag voortgezet, met of zonder corona.