Crossfaith

Indrukwekkende lichtshow nippon metalband Crossfaith

Energieke band speelt samen met een dj en geeft metal een nieuwe wending

Crossfaith in Willem Twee? Het moet niet gekker worden. Deze band uit Japan is razend populair in Azië en staat op het punt de wereld te veroveren. En uitgerekend die band treedt donderdagavond 13 februari op in het rock Walhalla van Den Bosch. Programmeur Rob van der Ham kreeg een aanbieding van het management van Crossfaith en pakte die kans met beide handen aan. Nippon metal in de W2, een aanbod dat je werkelijk niet kan weigeren.

Crossfaith

Crossfaith
Crossfaith – Willem Twee poppodium

“Crossfaith gaat heel groot worden en ik had ze gisteren in de Willem Twee! Ik denk voor de laatste keer in een kleine zaal.” Dat zei Rob van der Ham na het optreden van de band. Het is het enige concert dat de band in Nederland geeft. Dinsdag 11 februari waren ze Antwerpen in Muziekcentrum Trix. Crossfaith toert sinds 7 februari door Europa en deed al Madrid, Barcelona en Parijs aan. Na Den Bosch gaat de tocht nog door Scandinavië, Oost-Europa, Italië, Duitsland om op 2 maart naar de UK over te steken waar de toer op 7 maart in Newcastle eindigt.

Black Futures
Crossfaith deelt de avond in Willem Twee met de bands Black Futures uit Londen en het Australische Ocean Grove.

Crossfaith
Black Futures

Het Londense duo Black Futures mixt industriële rock met elektronica en stopt vaak revolutionaire teksten in haar nummers. Naast de singles Karma Ya Dig !? en Trance, heeft het duo samengewerkt met artiesten zoals de Prodigy en Primal Scream’s Bobby Gillespie.

Ocean Grove

Crossfaith
Ocean Grove

Ocean Grove komt uit Melbourne, Australië. Ze maken een mix van grunge met new metal én een vleugje Limp Bizkit. Ocean Grove heeft een uniek geluid ontwikkeld samen met een eigenzinnige act. Dat maakt dat deze Aussies één van de meest besproken bands van dit moment zijn. Wat een weelde deze avond in de W2.

Crossfaith 

Crossfaith
nippon metal

De Japanse hardcore metal band Crossfaith is zeer energiek en wordt al langer beschouwd als één van de meest indrukwekkende en opwindende bands ter wereld. De band blijft zich ontwikkelen en maakt tijdens live acts gebruik van een DJ. Dat mag gerust revolutionair heten in de metal wereld. Volgens Rob van der Ham is dat typisch voor Japanse bands, dat zoeken naar vernieuwing met behulp van elektronica. Nippon metal, het werkt.

Crossfaith
Crossfaith

De DJ zet een nummer op en de band haakt er op meedogenloze wijze in. Het publiek raakt dolenthousiast.

De band neemt tijdens deze Europese toer zijn eigen lichtshow mee en die is duizelingwekkend, een spektakel van licht, kleur en visuele illusies. De oorverdovende en energieke sound van Crossfaith en die spectaculaire lichtshow maken deze avond onvergetelijk.

Het is goed vol in de Grote Zaal. In de voorste rijen staan bijna alleen jonge meisjes, Eén van hen houdt vijf rode rozen vast die ze na de show aan de DJ geeft. Hij waardeert het gebaar en doet de steel van een roos tussen zijn lippen en zwaait naar het meisje. Morgen, vrijdag 14 februari, is het Valentijnsdag.


Crossfaith bestaat uit:
Kenta ‘Ken’ Koie – zang
Kazuki Takemura – gitaar
Hiroki ‘Hiro’ Ikegawa – bass
Terufumi ‘Teru’ Tamano – keyboard
Tatsuya Amano – drums

Foto’s: Jasper Toeli

Screenshot  Black Futures – Me.TV – Live Performance | Vevo

Torii

Torii op volle sterkte bij Muziek Op Donderdag

Psychedelische popsongs zweven de Toonzaal in, dalen neer in je hoofd en laten je zweven

De band Torii is wat van plan, als je hun instrumentarium zo ziet uitgestald in de foyer van Willem Twee Toonzaal. Heel veel gitaren, twee Korgs, microfoons, drumstel, een wit koffertje op een standaard met daarop een lapsteel. De vijf mannen van Torii gaan er vol in, zo lijkt het. Het publiek wacht de dingen geduldig af. De band laat op zich wachten.

Torii

Deze diashow vereist JavaScript.

Als Torii eenmaal aantreedt en begint te spelen, wordt het wachten meer dan beloond. Torii brengt vrijdag 21 februari het debuut album Return to Form op Mink Records uit. Domenico Mangione kondigt dat aan alvorens de band gaat spelen. Na afloop kun je die LP kopen.

Torii
Domenico Mangione

Het eerste nummer Is It Now staat nog niet op Spotify en waarschijnlijk wel op die nieuwe LP Return to Form. De sound van Torii verrast je als je er niet bekend mee bent. Het nummer begint als een lief liedje. Zitten we nu naar een gitaarbandje te kijken? En waar dienen die Korgs dan voor? Wel, die dienen ervoor om je mee te nemen naar een andere sfeer die niet lijkt op die van een standaard gitaarbandje. Jilles van Kleef tovert geheime geluiden uit zijn keyboard. Het publiek reageert enthousiast.

Torii
Jilles van Kleef

De single Forward Retreat (2020) is het tweede nummer en doet denken aan warme zomerdagen. Domenico zingt zacht, het nummer kabbelt lekker rustig door en weer raakt Jilles de juiste noten aan om ons ergens anders naar toe te nemen. Hoogtepunt van de set is de single Heat Lightning (2019). Het nummer klinkt als een hit uit de jaren ’70 (Yes) met leuke vocalen van de hele band. Het wordt weids uitgesponnen met lekker veel gitaarwerk.

Torii
Willem Oostendorp – lapsteel Vox Humana

Honey  uit 2016 kan natuurlijk niet ontbreken. Dat nummer is al 125 duizend keer via SoundCloud beluisterd. Return to Form, Antwerpen, Tongue-tied, Submerged en Sinuosity zijn de andere nummers van de set die deze avond geen pauze kent

Deze diashow vereist JavaScript.

Psychopop krijgt van Torii een diepere lading. Het begint schijnbaar onschuldig maar een paar minuten verder ben je in een hallucinante maalstroom belandt. Gelukkig voert de band je aan het eind weer terug naar rustigere vaarwaters. Maar je bent dan wel niet meer dezelfde, zo lijkt.


Bandleden Torii
Domenico Mangione (vocals/multi-instrumentalist/production)
Jilles van Kleef (keys/guitar/percussion)
Willem Oostendorp (guitari/lap steel)
Olivier Schiphorst (drums)
Tijmen van Wageningen (bass/multi-instrumentalist/production)

Tumblin' Triad

Tumblin’ Triad release eerste single Black Car

Na een rustig begin en uitreiking van de single krijgt het publiek een vette pop- en rockshow vol overgave

Zo’n anderhalf jaar terug besloten drie leden van de Bossche band Ten11 om een andere weg in te slaan. Koen en Daan van Lierop en Simone Cobben blijven Ten11 wel trouw, maar wilden graag een melodieuze pop/rock kant op en zo werd (na veel wijn) het project Tumblin’ Triad geboren, wat vanavond in Willem Twee groots uitpakt met de release van hun eerste single Black Car die nu op Spotify is te beluisteren.

Tumblin’ Triad

Tumblin' Triad
Koen, Simone, Daan

Voorafgaand heeft het trio van Tumblin’ Triad een berg werk verzet om hier vanavond te staan. In hun korte bestaan zijn ze niet alleen druk geweest met het vele schrijven en repeteren, maar namen ze ook de tijd om met producer Roger Allen Nichols de befaamde Wisseloord Studio te Hilversum in te duiken.

Natuurlijk geen goedkope grap, maar zo een kans als deze moet je grijpen en laten gelden en met deze release party wil Tumblin’ Triad laten zien dat het harde werken heeft geloond.

Anne van Damme – voorprogramma

Tumblin' Triad
Anne van Damme

De zaal begint aardig vol te lopen als de lichten uitgaan en er een prachtige verschijning het podium opkomt. Anne van Damme die het voorprogamma mag verzorgen, is één van de weinige Bossche zangeressen die het vak singer-songwriter meester zijn. In haar kleurrijke verschijning, gewapend met slechts haar gitaar en haar loepzuivere stem begint haar set met haar sterkere eigen nummers.

Tumblin' Triad
Singer-songwriter

De zaal valt even stil en luistert voor een moment volop naar de gevoelige nummers die ver worden gedragen door haar warme stem en fijn gitaarspel. Toch heeft ze na een paar nummers moeite de zaal voor zich te winnen en komt ze ook even niet meer boven het rumoer uit.

Anne laat zich desondanks niet uit het veld slaan en na wat speelse interactie lukt het haar de zaal aan te sporen tot licht meezingen met haar party anthem Shake. Ook met de covers van Ed Sheeran en Jim Croce heeft ze het publiek mee en na een klein half uur oogst ze een luid en welverdiend applaus. Ze heeft misschien niet de stilte van de aanwezigen afgedwongen, maar wel het respect.

Tumblin’ Triad – hoofdact
Iets na half tien doven de lichten opnieuw en onder een luide remix van Moby’s nummer Honey komen de leden van de hoofdact één voor één het podium op. En ze zijn niet alleen. De hulptroepen bestaan dit keer uit een meesterlijk gitarist die het geheel versterkt en een heuse saxofonist en keyboard-speelster die de sound wat meer kleur geven.

Tumblin' Triad
Tumblin’ Triad

Als het intro nummer toe is aan de fade-out, worden de instrumenten klaargestoomd en komt onder luid applaus Simone als laatste het podium op en zet het eerste nummer in.

Tumblin' Triad
Simone Cobben

Tumblin’ Triad kiest voor een rustig begin. De songs walsen er niet op los zoals men eerder ervoer bij Ten11, maar nu lijken ze meer de nadruk te willen leggen op het begeleiden van de zangeres die weer als een dijk staat te zingen en het hele podium gebruikt om de zaal op te zwepen. Maar ik ontkom niet aan de indruk dat Tumblin’ Triad in deze bezetting nog een beetje zoekende zijn en dat mag. Zoveel heeft deze bezetting nog niet op het podium gestaan, maar duidelijk is wel waar ze naartoe willen.

Tumblin' Triad
Wethouder Mike van der Geld (r)

De show verliest een moment zijn vaart wanneer de tijd wordt genomen voor wat officiële gebruiken. De klok wijst elf over tien (toevallig?) als niemand minder dan wethouder van cultuur Mike van der Geld de eerste single uitgereikt krijgt. Na de speeches is het dan zover en zet de groep Black Car dat vandaag op Spotify is gezet.

Vette pop- en rockshow

Tumblin' Triad
vette pop- en rockshow

Het is dan ook het moment dat de rest van Tumblin’ Triad de schroom van zich afgooit en het publiek geeft waarvoor het gekomen is. Een vette pop- en rockshow vol overgave. De muzikanten komen wat meer op stoom en dat hoor je duidelijk in het overtuigende tweede deel van de set waarin ze ook wat meer het contact zoeken met de mensen. Hiermee ontaardt het dan nu eindelijk in het grote feest dat de groep vanavond voor ogen had.

Deze diashow vereist JavaScript.

Hoewel Ten11 nog steeds bestaat, is het een goede beslissing geweest om deze nieuwe activiteiten los te willen koppelen van het oude. De show heeft een andere dynamiek en beleving en opnieuw blijkt het oude gezegde op te gaan, nieuw spijs doet eten.

Na een korte onderbreking volgt er nog de toegift. Tumblin’ Traid bedankt iedereen hartelijk en trakteert op een toetje met hun versie van House of the Rising Sun (incl.Tumblin’ Triad saxofoonsolo) en een tweede maal Black Car om daarna onder enthousiast applaus nogmaals het podium te verlaten.

De avond zit er dan op, maar voor Tumblin’ Triad is dit nog maar een pril begin van hopelijk een lange carrière.

Tumblin' Triad
Tumblin’ Triad

Foto’s met dank aan Peter Lodder Photography

Tim Knol Bluegrass Boogiemen

Rootsmuziek Tim Knol & The Bluegrass Boogiemen

Het was weer een topavond met topmuzikanten in The Blue Room Sessions

Voor de tweede keer staat Tim Knol op ons podium. Deze keer zonder meuk van de kringloop maar in het illustere gezelschap van de Bluegrass Boogiemen. Dat zijn Robert-Jan Kanis (zang-gitaar), Arnold Lasseur (zang-mandoline-viool), Aart Schroevers (zang-contrabas) en Bart van Strien (zang-banjo-mondharmonica). Zij toeren ruim vijfentwintig jaar als “ambassadeurs van de Blue Grass” door Nederland, Europa en Amerika. Volgens de berichten die ik erop nasla zijn zij ‘het beste wat Nederland qua authentieke rootsmuziek te bieden heeft’.

Tim Knol & The Bluegrass Boogiemen

Tim Knol Bluegrass Boogiemen
Tim Knol & The Bluegrass Boogiemen

Liefde voor bluegrass
De zaal is vol, net als het podium. De sfeer is relaxed. Tim Knol vertelt geanimeerd over zijn jeugd. Op 8-jarige leeftijd zingt hij al tijdens de gitaarlessen van vader Ton nummers met titels als ‘Pain In My Heart’ en o ironie “My Drinkin’ Days Are Over ‘. Zijn eerste ontmoeting (en optreden) met de Bluegrass Boogiemen is lang geleden tijdens een rock ’n roll festival in Hoorn, nota bene in Het Kleine Café Aan De Haven (ja dat bestaat echt). Hij is dan 14 jaar.

Tim Knol Bluegrass Boogiemen
Arnold Lasseur

Het is op die plek dat hij verliefd wordt op bluegrass muziek. Twee jaar geleden wordt de samenwerking opgepakt wat resulteert in de Happy Hour Theatertoer en een gelijknamig studio album, geschreven met Arnold Lasseur.

Tijdens de show wordt met veel humor gerefereerd aan onderwerpen als drank, Frans Bauer, bewondering voor de Duitse schlagerzanger Heino en diens café vol gouden platen. Ook de jarenlange gang naar Oerol en de vrees voor de typische ‘Oerol hippie’ komt ter sprake. Tot hilariteit van het publiek belandt Tim Knol in een conversatie met twee fans op de eerste rij, die uitloopt in een aantal levendige details die zich afspelen in een notoir hotel op Terschelling.

Tim Knol
Tim Knol

Muzikale helden
Maar eigenlijk gaat deze avond vooral over muziek. Naast een aantal nummers van het nieuwe album ook nummers van de Stanley Brothers How Mountain Girl Can Love. Van Merle Haggard The Running Kind. Een aantal nummers van Hank Williams o.a. In Your Arms To Stay, en My Bucket’s Got A Hole In It. Van de te vroeg overleden Blaze Foley het mooie rustige If I Could Only Fly. En van Gram Parsons Song For You. Speaking of Parsons: de Bluegrass Boogieman wonnen naast diverse andere Awards al acht keer de Gram Parsons Award.

Tim Knol Bluegrass Boogiemen
Vlnr. Arnold Lasseur, Tim Knol, Aart Schroevers

Ook de naam van de veelvuldig geroemde ‘father of the Bluegrass’ Bill Monroe en die van Jimmy Martin vallen herhaaldelijk. Van deze laatste een wals, Ocean Of Diamonds en Before The Sun Goes Down en het door allen supersnel en uitstekend uitgevoerde Ain’t Nobody Gonna Miss Me When I’m Gone. Van Ola Belle Reed High On A Mountain, van Doug Kershaw’s My Sally-Jo. My Old Kentucky Home is van Stephen Foster en bewerkt door Randy Newman. Verder nog In Your Arms To Stay, en het supersnelle Stars in Your Eyes van Tim Knol en Arnold Lasseur

Tim Knol
Bart van Strien

Het laatste nummer is het supersnelle Crying Shame, met alweer hulde voor zang en spel. Groot applaus waarna drie nummers als toegift; Wheels van Gram Parsons en The Flying Burrito Brothers. Steve Earls’ Carrie Brown en de allerlaatste … Rollin’ My Sweet Baby’s Arms.

Tim Knol
Robert-Jan Kanis

Tim Knol brengt met de Bluegrass Boogiemen een goede mix van diverse muziekstijlen als bluegrass, cajun, country en Americana, waarbij ik het door hem mooi gezongen Far From Me Now  toch ook even genoemd wil hebben. Net als de titelsong van het Album Happy Hour en There Stands The Glass, het nummer met de snik, gezongen door bassist Aart Schroevers. Diggy Liggy Lo, de Louisiana Cajun song, wordt overigens subliem begeleid door o.a Van Strien op de mondharmonica en Lasseur op viool .

Tim Knol Bluegrass Boogiemen
Aart Schroevers

Van de setlist klopte achteraf geen moer. Ik heb getracht om in het moordend tempo van Tim Knol & The Bluegrass Boogiemen de meeste nummers te noteren en dat waren er nogal wat!
Maar, om met Ad van der Laan te spreken…het was een Topavond met Topmuzikanten !


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Terry Datsun

Terry Datsun vindt solo optreden beetje eng

Blues, rock, ballads, covers en gloednieuwe liedjes akoestisch en op een rode Eastman gitaar

In zijn eentje optreden is Terry Datsun (UK) niet echt gewoon. Hij heeft niet de back-up van zijn band The Dead Kings en vooral de stilte van het publiek in de Toonzaal is a bit scary. Wat hem wel bevalt, is de heel andere benadering van zijn songs. Het zijn warme, bluesy songs die je bij blijven, óók als ze akoestisch worden gespeeld. Misschien dat ze zo zelfs langer in je hoofd blijven rondzingen.

Terry Datsun

Terry Datsun
Terry Datsun met Eastman gitaar

Terry Datsun opende de avond met het nummer Disco Ball van de gelijknamige EP uit 2018. “Ik ga voornamelijk nummers spelen van mijn nieuwe album Fable Of The Seas,” zegt hij na het openingsnummer. Het nummer Polly Anna dat hij daarna inzet, staat inderdaad op dat nieuwe album. Net als Surfer Girl dat hier helemaal onderaan van dit artikel in Youtube te horen is.

Datsun heeft een duidelijk Brits accent dat hij bij blues nummers enigszins kan maskeren. Als hij echter in de Zuidelijke Staten van Amerika optreedt, krijgt hij altijd opmerkingen over dat Brits accent, vertelt-ie. Terry Datsun roept dan I’ve got to get the blues out, whatever it takes!

Terry Datsun
Got to get the blues out

Covers
Verspreid over twee sets speelt Terry nog meer nummers van Fable Of The Seas (2019) zoals Girl in the Vans en Kamikaze Jumpsuit, Like a Dog en Light the Touchpaper. Datsun sluit zijn optreden af met het aanstekelijke nummer Dance If You Wanna.
Tussen die nummers door speelt Datsun twee covers. De eerste is Dancin’ In The Dark van Bruce Springsteen en de tweede cover is Suzanne van Leonard Cohen. Beide covers worden fraai vertolkt. Vooral het nummer van The Boss wordt met veel applaus beloond. Terry’s uitvoering van Suzanne is sneller dan die van Cohen en van Herman van Veen.

Terry Datsun
Take your time

Terry Datsun heeft sowieso nog meer verrassingen in petto zoals de première van een nummer dat hij een paar dagen geleden heeft geschreven voor zijn echtgenote. Het nog titelloze nummer gaat over een gesprek over hun huwelijk. Dat zij geen overhaaste beslissingen hoeft te nemen. “Take your time,” zingt Terry telkens in het nummer.

Wil hij misschien zijn huwelijk redden? Ik weet het niet. Zover durfde ik niet door te vragen toen ik na afloop van de show even met Terry sprak. Take your time. Het duurt even voordat die korte zin uit mijn hoofd verdwijnt.


ABBA Rocks

ABBA Rocks méér dan een look-alike tributeband

ABBA nummers omgezet naar rocksongs door muzikaal leider Richard Zoer blijven herkenbaar

ABBA Rocks is ABBA in rock. Zo simpel is het eigenlijk. ABBA Rocks is een waar feest der herkenning maar pakt een ‘tikkie anders’ uit. Het publiek vindt het geweldig en zingt uit volle borst mee met de bekendste liedjes. Ring Ring, Voulez-Vous, Waterloo, Dancing Queen en S.O.S. Wie kent ze niet?

ABBA Rocks

Deze diashow vereist JavaScript.

Het is volle bak in de Grote Zaal van Willem Twee poppodium, nog net niet uitverkocht. ABBA Rocks opent met The Visitors van het gelijknamig album. Sterke keuze. Het nummer begint met bezwerende soundscapes. De aanvankelijk op Nordische chant gebaseerde zang gaat vrij snel over naar het bekende ABBA up tempo. John Jaycee Cuijpers neemt hier de leadzang voor zijn rekening, later overgenomen door zangeres Lisette van den Berg.

ABBA Rocks
ABBA Rocks in W2

The Visitors is een nummer dat niet in het collectief geheugen staat opgeslagen. Het tweede nummer Ring Ring daarentegen wel. Hier en daar wordt al gedanst. John maakt daar ook een opmerking over: “Zo, er wordt nu al gedanst, hier in Den Bosch.” Als Summer Night City wordt ingezet, is iedere twijfel (bij mij) weg. Hier staat een band met hele goede muzikanten die niet klakkeloos bekende hits nabootsen.

ABBA Rocks
Richard Zoer

Met dank aan muzikaal leider en bassist Richard Zoer. Nummers van de wereldberoemde Zweden zijn door hem knap gearrangeerd naar de rockversie waarmee ABBA Rocks furore maakt. Knap omdat ondanks het omzetten naar een rock versie de nummers heel herkenbaar blijven. En niet onbelangrijk, ABBA Rocks wil geen look-alike band zijn. Zanger John Cuijpers en Agnetha Fältskog zijn allebei blond, maar daar houdt elke overeenkomst dan ook meteen op.

ABBA Rocks airplay gitaristen 

ABBA Rocks
Leif de Leeuw – Menno Gootjes

Gitaristen Leif de Leeuw en Menno Gootjes krijgen veel ruimte tijdens de show. Die airplay pakken de gitaristen letterlijk met beide handen aan. Het hele concert door strooien ze kwistig met solo’s zonder dat het gaat vervelen. De solo’s brengen een ABBA nummer naar een next level. En het zijn ervaren gasten die een show kunnen weggeven. Ze weten hoe ze zich als rock muzikant moeten opstellen. Pijnlijke grimas op het gezicht, de juiste gitaarhouding, de guitar battle, enzovoorts. Alles wat ooit in de gloriejaren van rock ’n roll is vastgelegd.

Deze diashow vereist JavaScript.

Hammond orgel
Het warme geluid van een Hammond orgel is ongeëvenaard. Dat ABBA Rocks dat instrument met Sven Figee aan de keys heeft ingebed in haar sound, is gewoonweg magistraal. De ABBA nummers krijgen een enorme diepgang en warmere klankkleur.

ABBA Rocks
Sven Figee aka Sven Hammond

In de eerste set worden nog Hole In Your Soul, Mamma Mia, Knowing Me Knowing You, When I Kissed The Teacher, The Name of The Game, On And On And On, Dancing Queen en Waterloo gespeeld. De zaal was al veel eerder om.

Tweede set

Na een break van 20 minuten begint ABBA Rocks aan het instrumentele nummer Intermezzo no. 1 van het album ABBA. Sven Figee, Menno Gootjes en Leif de Leeuw maken dankbaar gebruik van het door Richard Zoer bewerkte nummer. De band begint hierna met rocky ballads, rustiger in tempo, stevig en stoer uitgevoerd.

ABBA Rocks
Winner Takes It All

In My Love My Life van het album Arrival is een hoofdrol weggelegd voor Lisette van den Berg.  Eagle, het oorspronkelijk up tempo Lay All Your Love On Me, The Day Before You Came enThe Winner Takes It All zijn redelijk ‘rustige’ nummers te noemen. Vooral het laatste nummer is prachtig uitgevoerd. Richard Zoer heeft dit lied over echtscheiding perikelen flink uitgesponnen en Lisette toont zich van haar meest dramatische kant. Ongetwijfeld het hoogtepunt van de avond.

Dansfeest en drie toegiften

ABBA Rocks
Feest in W2 met ABBA Rocks

Met Why Did It Have To Have to Be Me geeft ABBA Rocks de tweede set een andere wending. Tijd voor een feest. Gimme, Gimme. Gimme zet de boel helemaal op zijn kop. Het laatste nummer So Long is opgedragen aan de technische crew. Ook dit nummer is een stuk langer dan het origineel. Een echt afscheidsnummer.

Gelukkig hoeft het enthousiaste publiek niet lang te wachten op een toegift. Het worden er zelfs drie: S.O.S., Voulez-Vous en Does Your Mother Know. Een cursus ‘Hoe krijg je een zaal plat?’ wordt hier en nu LIVE weggegeven. ABBA Rocks maakt terecht furore. Dat is onder meer te zien aan de waslijst optredens door het hele land.


Vaste drummer Sjoerd Rutten speelde niet in Den Bosch. Zijn plaats op de drums werd waargenomen door Arno van Nieuwenhuize.

 

Rauwkost 2020

Alles kan op de Rauwkost zaterdag, deel 2, de late avond

Van Rauwe punkrock, via een queer party en techno naar experimentele jazz

Op het Rauwkost Festival is zoveel te zien en te beleven, dat je ogen en oren te kort komt. Er staan veel talentvolle acts geprogrammeerd, waar veel mensen misschien nog nooit van gehoord hebben.

Rauwkost Festival

Rauwkost 2020
Altin Gün

Muziekminnende Brabanders zullen zich voelen als een kind in een snoepwinkel. Als je echt nieuw talent wil ontdekken dan moet je dus echt op het Rauwkost Festival zijn. En dan kun je zeggen dat die band of zanger(es) of andere act die je op de radio hoort, of op een andere manier groot is geworden, “Hé, die band ken ik! Die heb ik nog ooit op het Rauwkost Festival gezien in Den Bosch!” Wie kent er bijvoorbeeld Altin Gün niet, die er in 2018 stond, onlangs nog genomineerd voor een Grammy.

Deze zaterdag van Rauwkost heeft ook weer een uitgebreide, kwalitatief goede en verrassende programmering waar heel veel over te vertellen valt. Zoveel dat dit verslag in twee delen is geschreven. Dit is deel twee, de late avond. Voor wie deel één heeft gemist, die is hier terug te lezen.

The Guru Guru

Rauwkost 2020
The Guru Guru

Tot mijn blijde verrassing zag ik dit jaar The Guru Guru op het Rauwkost affiche staan. In 2018 zag ik deze Belgische band tijdens Oranjekade bij de Bossche Brouwers staan en ik was overdonderd. Wat een super strakke artpunkrock band met prettig gestoorde zanger en een geweldige strot is dit. De zaal is goed gevuld als ik de zaal binnenkom. Vanaf de eerste seconde staan de puntige punkrocksongs als een huis. Maar hoe goed die band ook is, zanger Tom weet alle aandacht naar zich toe te trekken, met zijn grimassen. Alsof ie zojuist, voor de gelegenheid, even is losgelaten uit zijn dwangbuis. In het midden vooraan op het podium staat ie regelmatig op een soort van zeepkist met stroboscoop erin, met lichten die omhoog schijnen, die hij met zijn voeten kan bedienen.

Rauwkost 2020
explosieve uitspattingen
Rauwkost 2020
Tom The Guru Guru

Al redelijk vroeg in de set hoor ik één van de releases van hun vorige album Pchew, We’ve Been Drinkin’ Bad Stuff, hoe rauw wil je het hebben! Wat een energie! Dit blijft toch wel één van hun topnummers. Maar ook nieuw werk van hun laatste album, Mache en Origamiwise met mooie melodieën en explosieve uitspattingen en geschreeuw, passen prima in het repertoire. Ik vraag me af of ze naast al deze voornamelijk uptempo nummers het prachtige slepende Back Door ook gaan spelen en ja hoor, die wordt ingezet. Die begint heel rustig en onheilspellend, “Hello, can I please talk to the manager?” Waar gaat die tekst toch over? Dan komt dat rauwe gitaargeluid erbij, en gaat onder je huid zitten. Als de storm gaat liggen eindigt het nummer weer rustig.

Tom verdwijnt na het laatste nummer, net als twee jaar geleden, via het publiek door ‘The Back Door’ om niet meer terug te komen. De band blijft nog even verder spelen en nodigen wat mensen uit het publiek uit om op het podium te komen. Dat worden er steeds meer en die blijven nog een tijdje door dansen. De rest van de aanwezigen heeft nog even de tijd om te beseffen dat ze hier een meesterlijk optreden gezien hebben van deze unieke band. Absoluut hoogtepunt van het festival wat mij betreft.

Teddy’s Last Ride

Rauwkost 2020
Teddy’s Last Ride

Bij Van Aken hebben ze een mooi rond podium opgebouwd in het midden van de zaal onder de kroonluchters. Wat ik daarop aantref is een man in een wit, soort van duikerspak dat super strak zit, met fluorescerende strepen erop in allerlei kleuren. Ik ben aanbeland bij Teddy’s Last Ride. Uit de laptop komen lekkere beats en Teddy zit in een lekkere flow met zijn praatzang. Hij is lekker aan het swingen en het, voor de gelegenheid extravagant uitgedoste publiek, volgt zijn voorbeeld. Deze act past perfect in de ambiance op deze locatie, waar later op de avond ook nog Fata Boom en het ‘queer feest’ Cruise Control staat geprogrammeerd.

Paracetamøl – UMEME

Rauwkost 2020
Paracetamøl

Eerst maar eens een deur verder richting De Bossche Brouwers waar Paracetamøl al begonnen is. De punkers zijn een lekker potje herrie aan het maken en dat is precies waar men hier voor komt. De tent is goed gevuld en iedereen, zeker vooraan, gaat lekker uit zijn dak. Strakke band met veel energie. Prima optreden.

UMEME

Rauwkost 2020
Umeme

Zometeen weer richting Van Aken, maar ik ben ook benieuwd naar UMEME bij Barkade. En dat klinkt erg lekker. Techno, maar dan met echte instrumenten. Een gitarist die ook toetsen speelt en twee verschillende soorten percussie. Eén drumstel met een drumcomputer erbij en een percussionist met onder andere een grote Afrikaanse trommel. De muziek is erg dansbaar, maar dat hebben de aanwezigen hier niet echt in de gaten denk ik, want er wordt nauwelijks bewogen. Ja, hooguit achter in de zaal bij de speelhal. Maar dat heeft niks met de muziek te maken. Dat is jammer, want UMEME verdient een enthousiaster publiek.

Fata Boom

Rauwkost 2020
Fata Boom – ©Wim Roelsma

Bij Van Aken wordt inmiddels wél lekker gedanst op de Old Skool hip hop beats van Fata Boom. Dat die beats uit een doosje komen, mag de pret niet drukken. Er wordt wél live mee gedrumd op een elektronisch drum pad. De MC’s rappen er lekker op los, gecombineerd met melodieuze zang en hebben zich allebei extravagant gekleed. Zeer vermakelijk opreden, het is een feestje, alleen had het geluid ietsje harder gemogen.

Stuff

Rauwkost 2020
Stuff

Zoals gezegd is er zoveel interessants te zien en te beleven dat je af en toe lastige keuzes moet maken. Ik had graag willen blijven bij dit feestje, maar ik weet hoe goed en bijzonder Stuff is, die al is begonnen bij Verkadefabriek in de Theaterzaal. Het is bijna niet uit te leggen wat je meemaakt bij de experimentele jazz van Stuff. De ritmes die gespeeld worden zijn bijna onwerkelijk, wat een buitenaardse drummer. En dan al die freaky geluidjes en vooral dat blaasinstrument ( is het een elektronische hobo?), wat een bijzondere sound komt daar uit. Dit moet je echt eens meemaken als je de kans krijgt. Unieke muziek.
Het was een lange dag en het is de hoogste tijd om maar eens huiswaarts te keren, ware het niet dat ik een muzikale tip kreeg van W2 programmeur Rob van der Ham van een band die ik niet zou mogen missen.

Mayleaf

Rauwkost 2020
Mayleaf

Nou vooruit, nog één laatste dan. In de kleine, goed gevulde zaal van Willem Twee Poppodium speelt Mayleaf, een female fronted rockband. Vergelijkingen met Weezer en Paramore zijn al gemaakt. Lekkere ongecompliceerde, en daar is dat woord weer, rauwe rock’n roll. En het publiek slikt het als zoete koek. Maar voor deze recensent is de koek op dit moment op en kan worden teruggekeken op een muzikaal zeer geslaagde editie van het Rauwkost Festival. Het is te hopen dat er volgend jaar meer bezoekers dit bijzondere festival komen ontdekken. Want dat verdient het. Punt.


Foto UMEME: Rauwkost

Las Medicinas

Las Medicinas koketteert met sinistere schemerwereld

Jong Actief is meest rauwe en ongepolijste locatie van Rauwkost 2020

Dat een band zoals Las Medicinas in Jong Actief gaat optreden, hoeft geen al te grote verbazing te wekken. Bands zoals Las Medicinas zijn daar helemaal op hun plaats. Van alle locaties op het Rauwkost festival benadert die van Jong Actief het dichtst wat het festival wil uitstralen. Voor en door jongeren met voorliefde voor anders, extravagant, rauwer, underground.

Las Medicinas

Deze diashow vereist JavaScript.

Las Medicinas maken onderdeel uit van de burleske freakshow EXTRAVAGANZA. Radio Barbã en Bag Juice zijn de andere bands die op het affiche staan. Voor de deur van Jong Actief staat een portier helemaal in klassieke outfit – lange jas met gouden epauletten en hoge hoed – die bezoekers wijst op de verhogingen onder de rode loper.

Las Medicinas
Murales

Een passender entree voor deze zelfbenoemde freakshow is niet denkbaar en daarom is de tegenstelling ook zo groot als je binnenstapt waar het allemaal plaatsvindt. Zaaltje en podium ademen eerder meer de sfeer uit

Las Medicinas
La Pistola Y El Corazon

van de krakerswereld. Aan de wand een muurschildering van musicerende skeletten die wel perfect past bij de outfit van Las Medicinas. Die doet meteen denken aan de albumhoes La Pistola Y El Corazon (1988) van de Mexicaanse band Los Lobos. De vergelijking houdt daar dan ook gelijk mee op, want de muziek van Las Medicinas is van een totaal andere orde. Het ontbeert ten eerste de warmte van de muziek van Los Lobos die nu erg welkom zou zijn, want het is binnen bijna net zo koud als buiten. Iedereen houdt zijn jas aan en blaast wolkjes uit.

Ik zie dus vier mannen met schedelmaskers op waarbij de zanger en toetsenist een soort traditioneel Mexicaans kostuum aan heeft met bijbehorende sombrero. Het is geen mariachi band, daar staat de muziek van Las Medicinas mijlenver vandaan. Wat is het dan wel? Moeilijk om te zeggen, om er enigszins vat op te krijgen. Een mix van salsa, surf en punk.

Las Medicinas
grommen en kreunen

De zanger mompelt, gromt, en kreunt zijn teksten door de mic met af en toe een schreeuw, maar het is allemaal onverstaanbaar. Aanvankelijk is het zeer amusant, mede door de uitdossing van de band en de setting van de locatie, maar na drie nummers houd je het wel voor gezien en gehoord. Freaky? Zeker. Spannend? Eventjes.

Las Medicinas refereert een beetje aan de Mexicaanse dodencultuur, koketteert ermee zonder enige diepgang.


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Rauwkost 2020

De vroege avond van de Rauwkost zaterdag biedt veel variatie

Van gemaskerd bal tot SM kelder, maar vooral veel gitaren

Van de Rauwkost vrijdag had ik minder verwachtingen dan van de Rauwkost zaterdag, want daarvan wist dat er een aantal namen op stonden die ik al ooit had gezien en dat was toen erg goed. Uiteindelijk was de vrijdag verrassend goed uitgepakt met bijzondere shows van verschillende artiesten, dus wat zal de zaterdag voor ons in petto hebben…. Heel veel dus, vandaar dat dit verslag in twee delen is te lezen.

Rauwkost 2020 zaterdag deel I

Tape Toy
Tape Toy

Laten we maar eens beginnen met een band die in mijn ogen al best bekend is, vanwege vrij veel airplay op onder andere 3FM en KINK FM, namelijk Tape Toy. Een uitgebreid verslag van dit optreden is hier te lezen. Van tevoren maak je als recensent een overzicht van acts die je graag wil zien, omdat de muziek je aanspreekt, of omdat het op een andere manier interessant lijkt.

Jong Actief EXTRAVAGANZA!

Portier Jong Actief
Portier Jong Actief

Nou staat er bij Jong Actief niet echt iets geprogrammeerd waar ik iets mee kan, maar dat is een kwestie van smaak. Maar het toeval wil dat ik tijd over heb in mijn schema en nieuwsgierigheid stuurt me die kant op. Bij aankomst word ik vriendelijk ontvangen door de portier met rode jas en hoge hoed. Zo één die je ook wel eens ziet bij sjieke hotels. De rode loper met koperen pionnen erlangs, maken het tafereel af. Het is koud buiten dus heb ik wel zin om naar binnen te gaan, niet precies wetende wat me daar te wachten staat. Een kapstok hoef ik niet te zoeken, want het is hier bijna net zo koud als buiten. Er is nog maar weinig publiek, maar als de show begint is het zaaltje toch aardig gevuld.

Las Medicinas
Las Medicinas – Jong Actief

EXTRAVAGANZA! is hier het thema van de avond en de band die zijn opwachting maakt heet Las Medicinas. De drummer komt als eerste het podium op en begint een potje te drummen, vervolgens de bassist die invalt, gecompleteerd door de gitarist en zanger/toetsenist. Allemaal dragen ze enge maskers. Dan de muziek, tja waar luisteren we naar? Een mix van salsa, rock en surfmuziek, met een lekker vuil seventies orgeltje erbij. De zanger gromt wat in een soort van Spaans en probeert het publiek erbij te betrekken. Het is een bijzondere voorstelling, maar ik heb genoeg gezien.

SM kelders van Clit City

Clit City
Noortje Dupont – Clittenband

Op naar de donkere SM kelders van Clit City in Willem Twee Poppodium, waar Clittenband zijn opwachting maakt. Misschien dat ik het daar een beetje warm van krijg. Maar als blijkt dat de rij tot bovenaan de trap naar beneden staat, laat ik dit toch aan me voorbij gaan. Alle promo hiervoor heeft blijkbaar zijn vruchten afgeworpen en gezorgd voor veel belangstellenden. Gelukkig heeft KLANKGAT collega Ronald Rijken hier wat over geschreven en dat is hier te lezen.

 RHEA

Deze diashow vereist JavaScript.

Voor RHEA is het hard werken in de grote zaal. De zaal is mager gevuld en degenen die er zijn, bekijken het van een afstandje. Aan de band ligt het niet, want die doet zijn stinkende best. Het is een dampende rock’n roll machine die qua muziek een beetje doet denken aan Royal Blood, maar dan met een volledige band. De krachtige riffs en lekkere hooks die ze laten horen zijn in principe prima ingrediënten om je lekker op te bewegen, maar ze krijgen niet veel meer terug van het publiek dan enkele knikkende hoofden. De gitarist links op het podium die qua uiterlijk wel een beetje op de zanger van Wolfmother lijkt, met zijn prachtige grote bos krullen, gaat wél helemaal los en staat lekker te swingen. Niet alle nummers zijn even boeiend, maar deze Belgische band had zéker wat meer publiek verdiend.

ET Explore Me

ET Explorer Me
ET Explorer Me – Brouwers

Er is nog even tijd voordat The Guru Guru begint, dus wandel ik het terrein nog even rond en kom weer terecht bij De Bossche Brouwers waar ET Explore Me op het punt van beginnen staat. In deze band had ik me niet echt verdiept, dus laat ik het maar op me af komen, letterlijk zal later blijken. Dit drietal uit Haarlem bestaat uit een drummer, bassist en toetsenist/zanger/gitarist en maken nogal energieke muziek met staccato hooks. Het heeft wat van garage (punk)rock, maar dan met een sixties Ace Tone orgel geluid erbij.

ET Explorer Me
ET Explorer Me

Mooi om te zien hoe die grote drummer erg hoog zit ten opzichte van zijn drumstel. Daardoor lijkt het wel of hij het drumstel van zijn zoontje heeft meegenomen. Maar het hindert hem niet, want hij mept er lekker op los en is samen met de bassist een strakke ritmesectie. Na een paar nummers laat de toetsenist even zijn keyboard voor wat het is en neemt zijn gitaar ter handen en wandelt er mee de zaal in, waar lekker uitbundig gedanst wordt door het publiek. De bassist volgt dat goede voorbeeld en ze hebben het samen goed naar de zin, zo lijkt het. Beiden zijn erg beweeglijk en voordat ik het in de gaten heb, staat de gitarist recht voor mijn neus te spelen. Daarna baant hij zijn weg richting raam en speelt verder vanaf de vensterbank met de Zuid Willemsvaart op de achtergrond.

Rauwkost 2020
The Guru Guru

Mooi om dit nog even mee te maken, maar het is tijd om te gaan, want The Guru Guru, die twee jaar geleden tijdens Oranjekade hier nog speelden, staat op het punt van beginnen in Willem Twee Poppodium en die wil ik zéker zien, want die waren toen geweldig. Maar daarover later meer in deel twee van dit Rauwkost zaterdag verslag.

Foto’s: Wies Luijtelaar, Monique Nuijten, Ronald Rijken en Jaap  Joris van Super Formosa Photography

 

 

Tape Toy

Magistraal slotstuk Tape Toy met hypnotiserende lichtshow

Geen prime time wel veel nieuw werk maar het zijn de hits die blijven hangen

De bekende band Tape Toy staat verrassend genoeg op Rauwkost 2020 en nog verrassender niet op prime time. En dat terwijl deze band al landelijke bekendheid geniet. Vreemd, maar de reden blijkt een logistieke afweging te berusten. Tape Toy, een naam die blijft hangen.

Tape Toy

Tape Toy
Tape Toy

De line up van de Rauwkost vrijdag bleek achteraf verrassend goed te zijn met bijzondere shows van verschillende artiesten, dus wat zal de zaterdag voor ons in petto hebben…

Airplay

Deze diashow vereist JavaScript.


Allereerst een band die in mijn ogen al best bekend is, vanwege vrij veel airplay op onder andere 3FM en KINK FM, namelijk Tape Toy. Die band stond afgelopen Paaspop in een hele kleine tent en dat verbaasde me nogal. In mijn beleving waren ze toen al vrij bekend. De show die ze toe gaven was erg goed en die tent was ook eigenlijk te klein.

Tape Toy
W2 lichtshow

Inmiddels hebben ze nog een paar singles uitgebracht, dus dan verwacht je dat Tape Toy nu echt gaat doorbreken en op grotere festivals uitgenodigd zal worden, zoals op Pinkpop bijvoorbeeld. Dat gebeurde niet, dus ben ik blij verrast dat deze band hier op het Rauwkost Festival staat. Wat me ook verrast is het tijdstip waarop deze band geprogrammeerd staat, namelijk al om 17.30 uur.

Tape Toy
niet op prime time

Tijdens het eerste nummer Lalala was er nog bijna niemand in de zaal. Er is sowieso nog weinig publiek en de meesten staan nog naar laatste klanken van Downtown District te luisteren in de kleine zaal. Gelukkig druppelen de toeschouwers vanaf het tweede nummer, het hitje Sad Girl, langzaam binnen.

Lichtshow Tape Toy
Tape Toy
Tape Toy lichtshow

Prime time was beter geweest denk ik, maar na de show vertelde zangeres/gitariste Roos me dat ze later op de avond nóg een show hebben op een festival bij Metropool in Hengelo. Dat betekent overigens niet dat ze hun optreden afraffelen, integendeel. Dat bewijst hun lang uitgesponnen afsluiter Dive Deeper wel. Hun grootste hit met aanstekelijk synth riedeltje wordt hier magistraal uitgerekt tot wel bijna tien minuten.

Bezoekers met epileptische kwalen, doen er goed aan om de zaal even te verlaten, want door die lichtshow met op hol geslagen stroboscoop weet je even niet meer goed waar je bent en het brengt je bijna in trance. Dan pakken ze de draad weer op met het refrein en werken naar het slot toe en worden na afloop getrakteerd op enthousiast gejuich en geklap van de inmiddels redelijk gevulde zaal.

Tape Toy
Roos frontwoman Tape Toy

Het was weer een strakke en energieke show van Tape Toy en Roos is erg goed bij stem. Ze spelen vanmiddag veel nieuw werk van een nog uit te brengen album en die nummers blijven bij mij niet helemaal hangen. Ik moet er nog een beetje aan wennen denk ik. Het publiek reageert er ook niet echt uitbundig op. Maar vooral de singles Sad Girl, Naive en die lekkere laatste, Dive Deeper, zijn erg sterk en beloven veel goeds voor de toekomst.

Tape Toy op Pinkpop 2021 dan maar?


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar