Goldilocks

Wardrobe brengt track Goldilocks van album Jason uit

Antwerpse band maakt een hecht rock nummer met daarover heen een hele vette laag Belse noise

De single Goldilocks is een track van het album Jason dat in september uit zal komen.

Wardobe trad in mei 2019 op in de foyer van de Toonzaal bij Muziek Op Donderdag, hier in Den Bosch. Dat was een zeer verrassend optreden waar ik met plezier aan terug denk. De band heeft enige mutaties ondergaan. Zo is Dries Debie niet meer van de partij en hebben Sarah Pepels en Pieter van Buyten de rangen versterkt.

Goldilocks

Goldilocks
Screenshot – Goldilocks video Wardrobe

Goldilocks
Johan Verckist
Wat betekent Goldilocks? Het is de Engelse benaming voor boterbloem. Verder is het de naam van een sprookjesfiguur met lang blond haar, in het Nederlands Goudlokje geheten. Goudlokje is een meisje met haar zo helder als goud. Goudlokje is erg nieuwsgierig en ondeugend. Altijd op zoek naar een nieuw avontuur en ze komt vaak in de problemen.

Johan Verckist zingt ‘You bring it on yourself’ in het refrein van deze nieuwe single en daar maak ik uit dat het Goudlokje in dit nummer zichzelf in de nesten werkt. Door de noise zijn de lyrics niet echt goed te verstaan. Dat is niet zo erg, de beat doet veel goed.

Goldilocks begint meteen goed. Lekker pakkende intro met voldoende dark & noise waardoor dit rock nummer nooit poppy wordt. Het is een goed doortimmerde track. Kort, 2:47 minuten zoals ik ze graag heb en strak uitgevoerd tot op het eind. Een perfecte teaser of zo je wil een amuse die je doet uitkijken naar het hoofdgerecht, het album Jason dat in september zal verschijnen. Deo volente in dit krankzinnig corona jaar.


Wardobe:
Johan Verckist
Sarah Pepels
Pieter Van Buyten
Jonas Vankrunkelsven
Arne Leurentop

 

Nephylim

Nephylim brengt debuut album Severance Of Serenity uit

Melodic death metal met een prog/black/doom randje van wereldklasse en van eigen bodem

Het Corona virus zorgt ervoor dat KLANKGAT voorlopig geen concerten kan recenseren dus gooien wij het over een andere boeg. Met interviews en reviews van album/ep/single/streaming releases. Dat deden we al maar nu nog meer. Hier is nu Nephylim met hun debuut album Severance of Serenity (letterlijk: Afscheid van de Rust).

Nephylim – Severance Of Serenity

Nephylim
Nephylim – Severance Of Serenity
Nephylim
Cézary van der Veen

Dit pareltje van eigen bodem is al een maand of twee uit, maar verdient het om nog eens extra aandacht te krijgen. Nephylim uit Den Bosch timmert al even aan de weg. De band kende een zeer moeizame tijd na het overlijden van Cézary van der Veen, hun frontman. Maar zij zijn niet bij de pakken neer gaan zitten en hebben doorgezet. Met dit debuut als prachtig resultaat waar ze zeer trots op kunnen zijn.

Het album opent instrumentaal met Reminescence. Mooi en sfeervol met een beetje Black gevoel. Dat Black metal gevoel houdt Nephylim vast in het begin van Forsaken dat snel verandert in een snelle melodic death metal song.  Vanguish the Sepsis (hoe toepasselijk nu..) met een langzaam slepend tempo volgt. Dat is toch wel kenmerkend voor Nephylim die veel dynamiek en melodische solo’s in haar nummers stopt. Er word echt goed gemusiceerd en je kunt horen dat de band lang heeft gewerkt aan dit debuut en zo met volwassen songmateriaal te voorschijn komt. De natuur speelt een grote rol in de teksten van Nephylim, met daarin de nodige persoonlijke verwijzingen.

Hoogtepunt
Dan mijn persoonlijk hoogtepunt Aftermath met staccato begin (Gojira), om dan met veel sfeer in midtempo verder te gaan. Dat doet mij sterk aan Amon Amarth denken maar dan met een prog randje. Halverwege het nummer komt de staccato riff terug en neemt Nephylim ons mee met dubbele grunts naar een meeslepend stuk en een solo met veel reverb en delay wat voor veel sfeer zorgt. De vele tempowisselingen zorgen dat het geen moment verveelt.

Poppy
Fractured Existence laat dan een bijna poppy begin horen wat overgaat in lekker riff werk waar ook weer de nodige afwisseling inzit. Reassurance is een instrumentaal rustpuntje van een grote schoonheid om er daarna met the Bitter Inheritance gelijk in te knallen met rollende dubbelbas en heavy gitaren, onderbroken met een mooi tussenstuk.

Dust Veiled Sky barst dan weer van de vele wisselingen, slepend, snel, sfeer het zit er allemaal in. Eye of the Storm gaat dan weer in headbang snelheid verder. Remembrance met Andy Gillion van de Finse death metal band Mors Principium Est als gast, is meeslepend met een geweldig tussenstuk waarbij de bass een grote rol speelt. Het is een naar prog refererend nummer met geweldig gitaarwerk, om dan heel klein te eindigen met piano en daarmee een passend laatste nummer van deze geweldige plaat te zijn.

Als nieuwe zanger Tijn Bosters (Depths of Kronos/Bastard Bound) nu met zijn kenmerkende grunt nog wat meer afwisseling in de zang gaat brengen, zie ik een grote toekomst weggelegd voor dit professionele goed musicerende gezelschap wat zeer internationaal aandoet. Live staat Nephylim ook zijn mannetje. Dus gaat dat horen en hopelijk snel weer te zien. AANRADER!


Bandleden Nephylim

Deze diashow vereist JavaScript.

Tijn Bosters : Lead Vocals
Kevin van Geffen : Guitars/ Backing Vocals
Martijn Paauwe : Drums
Ralph Lentink : Guitars
Rens van de Ven : Bass

Guru Guru

Album Point Fingers van The Guru Guru muzikale blend

Belgische formatie met specifieke en onnavolgbare sound bereikt groter publiek

De Belgische formatie The Guru Guru ligt al langer onder het vergrootglas van enkele KLANKGAT redacteuren. En terecht. Collega Johan Kramer en ik waren erg onder de indruk van hun energieke act op het Rauwkost festival eind januari 2020. Rond die tijd verscheen ook hun nieuwe album Point Fingers op Luik Records. Hoog tijd om er wat van te vinden, nietwaar?

The Guru Guru

Guru Guru
The Guru Guru

Op het album Point Fingers staan tien tracks, net zoveel als op het debuut album Pchew uit 2017. Toeval? Dat betwijfel ik. Zo’n band als The Guru Guru lijkt niets aan het toeval over te willen laten. Nummers die duistere spanning oproepen en dan weer een schijnbaar niemendalletje, het zit er allemaal in één muzikale blend. The Guru Guru is een band die zich niet makkelijk in een hokje laat stoppen. En dat hoeft ook niet.

Intro Mache

The Guru Guru
Mache

Point Fingers opent met het spannende nummer Mache dat eerder als single verscheen (zie videoclip onder in dit artikel). Waarom spannend? Dat komt vooral door de lang uitgesponnen intro van wel zeker 68 seconden op een nummer van 4.40 minuten. Die spanning raakt intenser naarmate de intro vordert.

Die mooie intro is weggelaten in de single versie. Dat is wel zo slim, want lange intro’s werken niet op streaming platformen. Dat blijkt uit marktonderzoek. Mache is gewoon een lekker klassiek poprock nummer met zowaar Beatle-achtige harmony vocalen. Gemaakt om een breder publiek te bereiken en zeer geschikt als openingsnummer van concerten. Maar dan wel met die intro, juist vooral met die introoooooo.

Guru Guru
Tom The Bomb

Delaware en Origamiwise
Delaware is een echt liedjesnummer met veel energie gebracht en weer zo’n typische blend van muziekstijlen, van Arctic Monkeys en Foo Fighters. Qua commercieel bereik gaat het nummer zelfs een stapje verder dan Mache.

Dan Origamiwise, het absolute hoogtepunt van Point Fingers. Wat begint als een lief voortkabbelend luisterliedje, ontploft in je gezicht in de stevige gedeeltes waar zanger Tom The Bomb wel raad mee weet.

Met Point Fingers bewijst The Guru Guru dat je best ongrijpbaar kan zijn en toch een groot publiek kan bereiken, ja misschien zelfs wil bereiken. Daar is de band met dit album zeker in geslaagd.


The Guru Guru
Tom The Bomb: Vocals
Siemon Theys: Drums
Brent Mijnendonckx: Bass
Emiel Van Den Abbeele: Guitar
Jan Viggria: Guitar

Inspiratie
METZ, Pere Ubu, Deerhoof, The Jesus Lizard, The Mars Volta & Andy Kaufman

Eerdere publicaties van The Guru Guru op klankgat.online.

Dripping Trees

Eerste single Pulpa van Dripping Trees fraai visitekaartje

Gebruikt de tandarts wel het juiste hamertje en heb ik nou gaatjes of niet?

De band Dripping Trees bracht vrijdag 13 maart haar eerste single Pulpa uit. De bedoeling was ook een promotietour te houden langs Tilburg, Eindhoven en Oss. Dat is geannuleerd vanwege de corona crisis en de daarop volgende lock down van horeca en podia.

Dripping Trees – Pulpa

Dripping Trees - Pulpa
Dripping Trees – Pulpa

Uit de resten van Mexican Surf is Dripping Trees ontstaan. Een Oss’ kwartet, bestaande uit Koen Ruijs, Stijn Luijk, Stef van der Wielen en Stef Leijten. Hun eerste single, Pulpa, is sinds 13 maart beluisterbaar op Spotify.

Vervreemdend
De plaat trapt af met een lekkere stevige gitaarriff, die me gelijk pakt. Vlak erna versterken de drums de groove. Gelijk vanaf het begin lekker op stoom. Je zou bijna automatisch een brullende of schreeuwende zang hier bij verwachten. De zang van Dripping Trees heeft iets vervreemdends. Het schurkt tegen het valse aan, iets wat me aan David Yow van Scratch Acid/ The Jesus Lizard doet denken.

Tandarts

Pulpa
Koen Ruijs

Pulpa beschrijft een bezoekje aan de tandarts: ‘Laying in the chair, blinding is the light, waiting in despair, muscles feeling tight.’ Het klamme zweet staat me al in de handpalmen… Maar meer nog gaat het over de machtsverhouding tussen genoemde tandarts en cliënt. Móet ik wel echt weer een fotootje laten maken? Heb ik wel echt een gaatje? En blind in vertrouwen ga je weer in de stoel liggen.

Maar de rest van de band schreeuwt, net als je onderbewustzijn: ‘Why’re you searching for the hammer?’ Uiteindelijk blijken al je vermoedens waarheid. De angstige vraag van de zanger, versterkt door de band, ‘Are you using the right hammer?!’ blijkt alleen beantwoord te kunnen worden met ‘You ain’t using the right hammer!’

Deze diashow vereist JavaScript.

Knap hoe Dripping Trees het ongemak van een tandartsbezoek in iets meer dan twee minuten duidelijk en tastbaar maken. Ik heb ze afgelopen editie van Rauwkost niet zien spelen, maar ik hoop ze in de toekomst nog eens tegen te komen op een podium hier in de buurt.

En aan hen, en aan jullie allemaal wil ik, in deze bizarre periode, nog de wens meegeven ‘blijf gezond en pas op elkaar’.


Lynne Hanson

Lynne Hanson is dé Canadese koningin van Americana

Begeleidingsband The Good Intentions spelen intensief, strak en onverstoorbaar in The Blue Room Sessions

De uit Ottawa afkomstige Lynne Hanson (volgens haar website “Canada’s own queen of Americana”), trad voorheen op als solo artiest met een mix van roots en country. De laatste jaren meestal als trio. Met een enorme intensiteit brengt ze haar liedjes op het podium.

Lynne Hanson

Lynne Hanson
Lynne Hanson

Zo ook vanavond hier in Blue Room Sessions (BRS) met haar ‘Good Intentions’, gitarist Blair Michael Hogan en bassist MJ Dandeneau. Beiden eveneens uit Canada. MJ zagen we al vaker op ons podium, wat ook deze keer aardig vol staat met imposant snarenwerk, waaronder MJ’s fraai beschilderde contrabas en met veren getooide opengewerkte basgitaar, die verwijzen naar haar Franse Anishinaabe / Métiskwe afkomst.

Deze diashow vereist JavaScript.

Zevende album
Vanavond spelen zij onder andere. een aantal nummers van Hansons inmiddels zevende album, Just Words. Het eerste nummer Would You Still is van dat laatste album. Er gingen vijf weken van schrijven en studieopnames aan vooraf. Het lezen van twee boeken van Hemingway resulteerde in Hemingway’s Songbird. Verder alleen al van het laatste album Hearts Fade, Long Way Home, Higher Ground, Lollipops & Roses. Every Minute In Between, Clean Slate, Just Words, True Blue Moon. Deze laatste song is een uptempo antwoord op Jacques Brel’s “Ne Me Quitte Pas” en gaat over het gevaar om te vallen voor een dichter, hoewel Hanson eerst aan een lovesong dacht.

Lynne Hanson
zevende album Just Words

Er valt vanavond ook veel te lachen met Lynne Hanson. Zo mocht ze het vliegveld niet verlaten vanwege een tot 108 euro opgelopen ‘speeding ticket’ tijdens een vorig bezoek aan Nederland. We weten dat ze inmiddels weer een nieuwe bon heeft gescoord, maar dat terzijde.

Diepzwarte periode
Lynne Hanson ging ooit door een diepzwarte periode, waarvan haar knie-ongeval nog maar een van de lichtere drama’s was. Het gaf wél inspiratie voor de “knee song” Uneven Ground. Want met dank aan het Canadese ziekenfonds werd ze geopereerd en al springend in de lucht demonstreert ze hoe goed die knieën het nog doen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Blair Michael Hogans gitaarspel is opvallend goed met name op Clean Slate. Als sessiemuzikant speelt hij voor diverse muzikanten en bands. Ook MJ Dandeneau speelt de baspartijen als vanouds dus heel intensief en strak. Zelfs als de versterker het begeeft, speelt ze onverstoorbaar door haar microfoon tegen het instrument te plaatsen.

Deze diashow vereist JavaScript.

De toegift is er een om niet te vergeten. Lynne Hanson begeeft zich midden in de zaal, klimt op een stoel en speelt en zingt het publiek akoestisch aan alle kanten toe met Gotta Have Rain. Wat een schitterend einde van een mooie avond.


Setlist: Would You Still, Hearts Fade, Counting Hearts, Hemingway’s Songbird, Whiskey & Tears, Long Way Home, (Murderballad) Cecil Hotel, Higher Ground, Lollipops & Roses. Tweede set: River Of Sand, Heaven & Hell, Every Minute In Between, Colour My Summers Blue, Random Thing, Uneven Ground, Clean Slate, Just Words, *True Blue Moon en een imposante akoestische afsluiter Gotta Have Rain.

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

All Shall Be Well

Breed klankenpallet All Shall Be Well, Monomyth en Zer0 れい

Ambient, elektro, gitaren, bas, drums en geen zang in een hoogwaardige nieuwe stijl met Boundless festival

All Shall Be Well (AASBWAAMOTSBW), Monomyth (official) en Zer0 れい zorgen voor de nodige ambiance in Willem Twee poppodium vergezeld door visuals en stroboscopen. Mijn collega Johan Kramer is eerder al aanwezig en ik vergezel hem later. Hij is in ieder geval al helemaal enthousiast als ik binnen kom.

All Shall Be Well

All Shall Be Well
All Shall Be Well

Ik ben dan ook benieuwd wat mijn eerste band All Shall Be Well (afkomstig uit Haarlem) in de Kleine Zaal gaat brengen. Die zaal is behoorlijk vol als ik binnenkom en volgens mij zie ik alleen maar echte muziekliefhebbers die willen genieten en meegenomen willen worden in een breed klankenpallet.

All Shall Be Well heeft maar liefs drie gitaristen in de gelederen die vergezeld worden door bas en drums. Hiermee spelen zij het klaar om een behoorlijk vol geluid te produceren, mede door de vele effecten die de band gebruikt. Ik weet hoe lastig het is om met veel effecten te spelen en deze live te bedienen en ben onder de indruk van het feit dat deze muzikanten daar wel raad mee weten. Ook zijn de pedaal bakken zorgvuldig samengesteld en ik zie grotendeels delay, reverb en loop effecten. Daardoor is het geluid vol en ambient-achtig.

All Shall Be Well
Boundless festival – visuals

Soms moet ik denken aan een andere instrumentele band namelijk Long Distance Calling. Alleen is All Shall Be Well meer filmisch ingesteld met veel repeterende riffs en loopjes, ondersteund door passend bas en drumwerk. Enige gevaar bij dit soort muziek is dat het spanningsveld verloren kan gaan.

Zou All Shall Be Well nog meer dynamiek in hun filmische nummers verwerken (die overigens door erg mooie visuals ondersteund worden) dan zal het nog spannender worden en een groter publiek aan kunnen spreken.

Monomyth

Monomyth
Monomyth

Dan is het tijd om te verhuizen naar de Grote Zaal waar het uit Den Haag afkomstige Monomyth weldra los zal gaan. En los gaat het! Monomyth tapt toch wel uit een ander vaatje en de professionaliteit (en ervaring) spat er gelijk vanaf. Wat opvalt is dat alle nummers een duidelijke opbouw hebben en minimaal tien minuten duren. Dat zie je ook terug bij de albums van Monomyth met ongeveer vier nummers gemiddeld.

Monomyth
Monomyth – Boundless festival

Maar Monomyth weet de spanning vast te houden door de inbreng van genoeg variatie. De vocals mis je dan ook geen moment. Met de toetreding van meestergitarist Boudewijn Bonebakker (Gorefest/Gingerpig) is Monomyth nog sterker geworden. Zijn gitaarspel is werkelijk van zeer hoge klasse als ook zijn aanwezigheid op het podium. Ik kan mij nog herinneren dat hij ergens rond 1994 samen met Gorefest de W2 onveilig maakte. Hij is alleen maar gegroeid.

Monomyth
Tool en The Doors

De muziek van Monomyth heeft hier en daar zelfs wat weg van Tool, dit zit ‘m vooral in de baspartijen die sinds januari door Jason van Den Bergh (The Howl Ensemble) gespeeld worden. Zijn geluid is fenomenaal! Als ik dan bedenk dat hij dus eigenlijk pas kort bij de band zit en dan een performance van dit niveau neerzet…wereldklasse. Samen met drummer Sander Evers vormt Jason een ijzersterk duo. Aangevuld door Peter van der Meer en Tjerk Stoop die door middel van gitaar en toetsen het geheel een psychedelisch karakter meegeven.

Monomyth
dance

Het doet mij meermaals aan The Doors denken, terwijl anderzijds door de loops en samples zo nu en dan een dance gevoel neergezet wordt. Dat blijkt ook uit het publiek dat compleet losgaat en danst en zich mee laat nemen in de ambient space/stoner/krautrock van Monomyth. Al bij al een hele ervaring dit optreden van Monomyth en ik kan dan ook niet anders zeggen als ga dit zien/beleven als ze bij jou in de buurt zijn.

Zer0 れい

Zer0 れい
Zer0 れい

Na dit overweldigend optreden verplaats ik mij weer naar de kleine zaal waar een optreden van de uit België afkomstige DJ/Composer Zer0 れい plaats zal vinden en men noemt dit ook wel de geheime parel van het Boundless festival dus…

Het aantal mensen wat na het optreden van Monomyth het voor gezien houdt, is behoorlijk dus is het in de Kleine Zaal niet zo druk meer. De diehards laten zich echter meenemen door deze uitzonderlijke DJ die met zijn masker en gave visuals een bijna spooky sfeer neerzet. Trash wave techno, duister, onheilspellend met minimal invloeden.

Zer0 れい
@zer0trashwave

Het is echt wel oké wat Zer0 れい neerzet, maar na het energieke optreden van Monomyth is de vaart er voor mij net iets te veel uit en was een Dj act met ballen (lees: meer vaart en dynamiek) beter op zijn plaats geweest vandaag.

Ik kijk al uit naar 30 mei als Boundless presents: Temple Fang, Tankzilla en Severant plaatsvindt in Willem Twee poppodium. Tot dan!


All Shall Be Well:
Joene, Vincent, Woute, Bas en Niels

Monomyth:
Sande, Peter, Terk, Boudewijn en Jason

Zer0 れい:
neutral

Fotografie: Francé van der Pol

Anvil

The story of Anvil gewoon live in Willem Twee poppodium

Je heerlijk opwarmen met metal en niks anders dan metal op zondagmiddag concerten

We Are Anvil from Canada and We Play F**king Heavy Metal and we like it, de legendarische opener van Lips. Met support van HARSH en DJ Michelfromhell gaan we terug in de tijd.

Anvil

Anvil
Anvil – Lips

In verband met het inmiddels beruchte virus is support act Ramayan niet in staat af te reizen naar Den Bosch en zal DJ Michelfromhell de bezoekers vanaf 15:00 opwarmen met Metal en niks anders dan Metal en doet dat met verve. Rond de klok van 16:00 is het de beurt aan de andere support act uit Parijs genaamd HARSH. Het valt mij op dat het al behoorlijk druk is in Willem Twee poppodium en het publiek bestaat vooral uit oude lichting metalheads. Die komen echt voor Anvil.

HARSH

Anvil
HARSH

Er lopen wel wat jongeren rond en wellicht komen die voor de jongens van HARSH, want die zijn ook alle begin twintig. Als je de muziek hoort, zou je dat niet zeggen want die komt regelrecht uit de tachtiger jaren, met spandex broek en lange haren. Het is best een leuke opwarmer die doet denken aan Mötley Crüe en Skid Row. Eigenzinnigheid is wel ver te zoeken, maar het publiek reageert goed op de band en deze krijgt dan ook keurig applaus uit de zaal. Enig smetje is de cover Born To Be Wild van Steppenwolf, want dat voegt niks toe en de band kan dan ook beter eigen werk promoten zoals ze eerder deden met een nieuw nummer.

Pauze

Anvil
Lips tussen het publiek

Na een korte pauze is het zover, Anvil betreedt het podium en start gelijk met de opener van hun album Metal on Metal (een klassieker in zijn soort) namelijk March of the Crabs. Lips (Steve Kudlow) springt direct het publiek in en dat eet dan ook vanaf het begin uit zijn hand. Na deze opener gaat Anvil verder met 666. Het plezier spat er van af en Lips meldt dat hij zijn verjaardag aan het vieren is omdat hij om twaalf uur de leeftijd van 64 bereikt.

Anvil
Chris Robertson

Dan komt een oudje langs van het debuut album Hard’n’Heavy, Oh Baby, welke gevolgd wordt door Legal at Last van het gelijknamige nieuwe album (nummer 18!). Na Nebreska vertelt Lips dat het allemaal begon met Elvis de pelvis (zijn woorden) en Chuck Berry en zet Anvil Bad Ass Rock ’n Roll in, gevolgd door Wind Assasin van Forged in Fire.

Lemmy

Anvil
Lips over Lemmy

Lips vertelt dat hij in 1983 in een hotelkamer met Lemmy (Motörhead) verbleef en daarna pas begreep waarom het album No sleep ‘til Hammersmith van Motörhead zo genoemd is. Hun manager kwam namelijk de kamer binnen en riep ‘jullie moeten naar de gig’, waarop Lemmy zei: “Nu al?” Bleek dat ze al 48 uur op de kamer waren met alle beruchte versnaperingen binnen handbereik. Het publiek kwam niet meer bij en het is even alsof we bij een stand up comedian show zijn. Free as the Wind wordt dan ook aan Lemmy opgedragen.

Na On Fire en Thirteen begint men met knaller van format Mothra van Metal on Metal inclusief de beroemde vibrator solo van Lips. Bitch in the Box, Swing Thing ( inclusief drum solo van Rob Reiner). I Am Alive en afsluiter Metal on Metal worden nog gespeeld en dan is het over….. Nee natuurlijk niet!
Het publiek scandeert Anvil, Anvil, Anvil en komt terug voor twee toegiften, namelijk Forced in Fire en Running. Bij laatstgenoemde zijn Lips en Chris ook daadwerkelijk een ren wedstrijd aan het voeren op het podium, welke hilarisch is. Anvil kwam zag en overwon dat is duidelijk. Het publiek ging uit zijn dak.

Lips is de vriendelijkheid zelve (sprekend zoals in de film The story of Anvil) en loopt constant met een glimlach op het gezicht rond. Geweldig om te zien. En natuurlijk is het soms op het randje, loopt een drumbreak wat minder strak, maar wat zal het. We hebben het hier wel over f**ing Anvil! The best metal band of all time!


Anvil:
Lips (Steve Kudlow)– Vocals, guitar
Rob Reiner- Drums
Chris Robertson – bass, backing vocals

HARSH:
Albert Arnold- vocals, guitar
Severin- guitar backing vocals
Julien- bass
Leo- drums, backing vocals

Dj MichelFromHell:
Michel Steenbekkers

Boundless

Geslaagde eerste editie maakt Boundless volwaardig festival

Line up van instrumentale bands die de W2 zalen vullen met filmische soundscapes en visuals

Boundless, wat ooit begon als een probeersel op een zondagmiddag in 2018 (zie eerdere recensie) , is deze zaterdag 29 februari bij Willem Twee poppodium uitgegroeid tot een volwaardig festival. Deze eerste editie van het Boundless Festival is er al één om in te lijsten, met een line up om van te smullen. De vier programmeurs, Ivo, Johan, Rob en Patrick zijn lange tijd bezig geweest om deze bands van hoog niveau binnen te halen. Het toeval wil dat er vanavond geen enkele band te horen zal zijn met een zanger. Maar dat is geen enkel gemis, want de muziek is vaak spannend genoeg. De avond begint al vroeg, de eerste band mag al om 18.30 uur aantreden.

Boundless festival

Boundless
Celestial Wolves

Celestial Wolves
De kleine zaal is al aardig gevuld als het Belgische Celestial Wolves het podium betreedt. Deze vijfmansformatie heeft weinig bewegingsvrijheid op dit kleine podium, met alle apparatuur en enorme pedalenbakken op het podium. Met drie gitaristen weten ze een heel vol geluid te produceren. Vaak wordt hetzelfde recept gebruikt in de nummers, een rustig hypnotiserend begin dat dan langzaam aanzwengelt tot een storm van gitaargeweld.

Boundless Festival
Pedal Power

De muziek zou voor een soundtrack van een film gebruikt kunnen worden. Niet zelden wordt er een tel overgeslagen, zodat het geen vierkwartsmaat meer is. Dat is iets wat er bij prog rock wel vaker gebeurt. Op het podium gebeurt niet heel veel om naar te kijken, maar wat wel opvalt zijn de soort van computertekeningen op de schermpjes die op de versterkers staan, een reptiel, een konijn, een beer en een wolf. Die corresponderen dan weer met hun t-shirts waar dezelfde tekeningen op staan. De diepere betekenis hiervan heb ik niet weten te achterhalen.

Kokomo

Boundless festival
Kokomo

Een volle kleine zaal betekent nog geen volle grote zaal en dus oogt het in het begin wat leeg in de zaal. Dat verandert gedurende het optreden, waar het steeds ietsje drukker wordt, maar het is dan ook nog steeds best vroeg. De band neemt uitgebreid de tijd om alle apparatuur nog eens te checken, nog even te stemmen en dan zijn ze er klaar voor. Ook tussen sommige nummers door moet er klaarblijkelijk nog even worden gestemd en duurt het af en toe wat lang voordat het volgende nummer begint, waardoor de magie toch wat verbroken wordt.

Boundless festival
lange soundchecks

Ook de nummers van de Duitse band Kokomo beginnen vaak rustig al zijn de overgangen naar de stevige stukken wat minder subtiel zoals bijvoorbeeld bij Hold Me Closer Unknown Dancer en Golden Guns, waar er dan opeens lomp ingehakt wordt. Het geluid in de zaal staat erg hard, zo hard zelfs, dat je broekspijpen trillen van de bas. Er staan kleine lampjes achter op het podium die een beetje aan kaarsen doen denken en doen het goed bij de rustige passages. Tijdens de heftigere stukken gaat regelmatig een stroboscoop aan, soms met rood licht.

De enige keer deze avond dat er vocalen te horen zijn, is tijdens een nummer van Kokomo, waar de gitarist links op het podium een oerschreeuw laat horen. Meer hoeft ook niet, en dat heeft niet alleen te maken met het slechte Engels van deze jongeman, maar zang zou ook alleen maar afleiden van de trip waarin je je bevindt tijdens de lange uitgesponnen, soundscape achtige composities.

Duffhues

Boundless
Niels Duffhues

Dit is weer een hele andere setting dan de rest van de Boundless acts van vanavond. Geen hele band nu in de kleine zaal, maar alleen Niels Duffhues op het podium, gewapend met gitaar en Indiase harmonium. En niet te vergeten een hele rits aan pedalen op de grond. Het is niet heel druk in de zaal en dat is eigenlijk wel prima.

Zo zijn er alleen mensen in de zaal die echt serieus geïnteresseerd zijn in wat Niels allemaal laat zien en horen. Hij stelt zich kwetsbaar op, op het podium, waar hij vaak hele zachte subtiele geluiden laat horen en het publiek gaat daar zeer respectvol mee om en dat is prijzenswaardig. Soms is het zo stil in de zaal dat je het ijs in de glazen hoort rinkelen. Het voelt als een heel intiem optreden en vooraan bij het podium zitten er zelfs enkelen in kleermakerszit gebiologeerd te aanschouwen wat er allemaal gebeurt.

Niels mag dan wel alleen zijn, maar saai is het allerminst. In het begin van de show speelt hij schier achteloos een gitaar riedeltje met heel veel delay. Dit gitaarspel wordt gelooped en loopt dus door als hij zijn gitaar aan de kant zet. Hij draait aan wat knoppen en speelt dan verder op zijn Indiase harmonium waar een soort van trekzak aan zit waarmee de lucht in het instrument gepompt wordt. De hypnotiserende muziek past goed bij de beelden op het scherm, waar een film te zien is die hij ook zelf heeft gemaakt. Het is een zogenoemd cineconcert. Er zijn langsvarende boten te zien en allerlei verschillende sfeervolle landschappen.

In enkele fragmenten zie je Niels zelf ook door het beeld wandelen. Hij speelt zijn instrumenten om beurten en daarnaast zijn ook nog andere klanken te horen, zoals bijvoorbeeld kerkklokken. Als aan het einde de aftiteling is te zien op het scherm, dan landt iedereen in de zaal weer met beide benen op de grond van de werkelijke wereld.

Lost In Kiev

Boundless
Lost in Kiev

Deze band komt niet uit Oekraïne, zoals de bandnaam misschien doet vermoeden, maar uit Frankrijk. En dan wordt het zo wel een internationaal festival. De avontuurlijke muziek van Lost In Kiev neemt je mee op een dromerige reis. De linker gitarist en de bassist midden op het podium bespelen ook regelmatig de toetsen waardoor de muziek net iets spannender wordt.

Boundless festival
Lost in Kiev – slecht zicht

De nummers zijn soms vrij lang, maar blijven boeien met lekkere tegendraadse ritmes, zoals bijvoorbeeld The Incomplete van het nieuwe album Persona. Er zijn prachtige futuristische visuals te zien op het scherm achter het podium die door de band zelf geproduceerd zijn. Daarnaast is er ook een fantastische lichtshow met onder andere een stroboscoop. Alleen is er af en toe zoveel rook op het podium, dat je de band nog amper kunt zien.

Beschouwing
Het niveau van de acts op dit eerste Boundless Festival ligt hoog en daarmee ook de lat voor een volgende editie. Hopelijk weet het dan nog meer publiek aan te trekken, al zal er niet geklaagd worden over de opkomst van deze avond. Mooi om te zien dat er niet alleen mensen uit Den Bosch en omgeving op af komen, maar ook uit Rotterdam bijvoorbeeld. Ook hoor ik af en toe wat Engelstaligen in het publiek en zo wordt het met recht een grenzeloos festival, met hopelijk nog meer edities in het verschiet.

David Luning

Verrassend optreden David Luning en Ben Dubin

Voor een betrekkelijk onbekend duo was de opkomst in Blue Room Sessions behoorlijk hoog

David Luning en Ben Dubin zijn relatief onbekend in Nederland. Maar het duo heeft niet te klagen over de opkomst in de Clubzaal van Blue Room Sessions. Ook de verkoop van de merchandise verloopt erg goed. Allemaal terecht, want Luning en Dubin zijn top muzikanten.

David Luning en Ben Dubin

David Luning
David Luning en Ben Dubin

Soms zie je een CD die je nieuwsgierig maakt. Dat was tijdens een van de Blue Room Sessions waar Sandra Zuidema van LDM Bookings de Merchandise-tafel rijkelijk had voorzien van albums van ‘haar’ artiesten. Restless van David Luning viel direct op, waarop zij zei “dat is een goeie”. Via haar nieuwsbrief beluisterde ik de samples en was erg gecharmeerd van zijn stem.

Ben Dubin
Ben Dubin

Omdat hij dat jaar met Ben Dubin op Ramblin’ Roots stond togen Ad, Monique en ik naar een veel te klein zaaltje en waren meteen verkocht. Nu, twee jaar later staat dit duo in een bijna uitverkochte Blue Room met een, kunnen we achteraf wel zeggen, indrukwekkend optreden.

Geweldige stem

David Luning
geweldige stem

David Luning (Forestville, California) heeft een geweldige stem die rijper klinkt dan zijn 32 jaar. De meeste nummers van vanavond, waaronder een aantal van het nog uit te brengen nieuwe album, schreef hij zelf. Volgens Rolling Stone is hij een “Rebellious troubadour”, die door het Americana virus werd aangestoken door John Prine en al optrad met grootheden als Tedeschi Trucks band, Chris Isaak en Robert Earl Keen.

In reviews en interviews wordt de man met de onvermijdelijke Fedora hoed vaak vergeleken met andere zangers waar ik het zelden mee eens ben. Luning klinkt vooral als Luning en de stem van zijn ‘longtime live bandmate’ Ben Dubin (37) uit Santa Rosa past daar perfect bij, zo blijkt onder meer tijdens Restless Wanderer.

David Luning
Luning klinkt als Luning

Ondanks dat het duo deze tour niet drinkt (vorige keer zaten ze bijna bij de AA in Utrecht) houden ze de stemming er goed in. Vooral als de zaal door Luning wordt geïnstrueerd om in vier partijen mee te zingen bij Just Drop On By. Later herhaalt hij dat nog eens met Dandelion. Give Me Back My Keyes gaat over een verkeerd ingeschatte en uit de hand gelopen ‘terrible date’, met een solo van Dubin op de contrabas.

Tweede set

Ben Dubin
David Luning en Ben Dubin

De tweede set start met een van mijn favoriete songs, het subtiel vertolkte Be Like Gold. Bij het nummer Let’s go to Las Vegas refereert David Luning aan de door hen bewonderde band Grand Canyon. Op de vraag “Kent iemand Lucifer?” komt weinig respons. In Hell I Am is echter de soundtrack van deze bekende Netflix serie.

David Luning
battle

Het mooi rustige Bed Of Roses staat in schril contrast met het laatste nummer, Ain’t life A Beautiful Thing. Een explosie van energie barst namelijk los op het podium, startend met een battle op de mondharmonica en later op gitaar en contrabas. Na een oorverdovend applaus volgt dan de toegift. Zonder microfoon en staand vooraan op het podium zingen zij tenslotte How Long.

David Luning & Ben Dubin, voor een betrekkelijk onbekend duo was de opkomst behoorlijk hoog. De merchandise liep ook goed want het laatste exemplaar van Restless werd voor mijn neus weggekaapt. Ach ja, het debuutalbum is ook mooi!


Setlist: Danger, Ain’t Easy, Almost, Just Drop on By, Restless Wanderer, Driftin’, Give Me Back My Keyes, Be Kind And Gentle, Bet It All On Black, Bad Idea. Tweede Set: Be Like Gold, Everyday, Royalty, In Hell I Am, Dandelion, Let’s Go To Las Vegas, Bed Of Roses, Ain’t life A Beautiful Thing, How Long.

Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Mercelis

Klankschap van Mercelis voortdurend donker soms onstuimig

Trio uit Brussel navigeert authentiek en kundig in verschillende muziekstromingen

Jef Mercelis, Teuk Henri en Patrick Clauwaert traden eerder dit concertseizoen op bij Muziek Op Donderdag. Dat was op donderdag 21 november 2019, toen de drie muzikanten de dichter Jan Ducheyne begeleiden onder de naam Noodzakelijk Kwaad. Stond die avond de dichtkunst centraal, op deze vooravond van het nakende carnaval is dat de unieke muziek van Mercelis.

Mercelis

Deze diashow vereist JavaScript.

De binnenstad van ‘s-Hertogenbosch is op deze donderdagavond al helemaal doordrenkt van het carnavalsfeest. Zo niet de Willem Twee Toonzaal waar buiten geheel iets anders te horen is. Strak donkere beats, slepende gitaargeluiden, soundscapes, indringende vocalen én – verrassend – een viool.

Mercelis
Max Swagemakers

Max Swagemakers
Voor deze gelegenheid speelt violist en componist Max Swagemakers uit Tilburg mee aan het openingsnummer Twilight.  Swagemakers is een vriend van het drietal. Na het openingsnummer neemt Swagemakers plaats in de kleine foyer om meteen na de pauze weer mee te spelen met het nummer Low M.

Filmmuziek

Mercelis
Jef Mercelis – filmmuziek

Mercelis typeert zichzelf op haar Facebookpagina als alternative. Dat is een te breed containerbegrip en doet weinig recht aan deze band. “Het is filmmuziek,” popt op in mijn hoofd, als ik het nummer U-Turn hoor. David Lynch noteer ik in mijn mobiel. Het fraaie Estremadura bevestigt meteen daarna die gedachte. Jef Mercelis maakt filmmuziek, in ieder geval de nummers van de eerste set zijn filmisch.
In een korte bio op Facebook staat dat Jef soundtracks heeft gemaakt voor de speelfilms Komma, Voleurs de Cheveaux (Paardendieven) en Où est la Main de l’Homme sans Tête (Waar is de Hand van de Man zonder Hoofd).

Tweede set

Mercelis
Teuk Henri

Zoals eerder geschreven speelt violist Max Swagemakers mee op Low M, het eerste nummer van de tweede set. Toon en ritme wijken behoorlijk af van wat in de eerste set werd gespeeld. De songs Maurice en Sparrows zijn up tempo, bijna dansbaar. Het aandeel van Teuk Henri met zijn scherp slepend spel op de gitaar bepaalt de sound meer dan in de eerste set.

Mercelis
Mercelis Toonzaal

De tweede set is meer ‘rocky’, onstuimig te noemen. De vocalen van Jef blijven onverminderd doordringend. Het is wel minder music for films. Mercelis sluit af met het nummer WFT. Er valt een korte stilte, dan volgt het applaus. Buiten dringt het carnavalsfeest onherroepelijk op.

.

Bandleden Mercelis

Jef Mercelis, Teuk Henri, Patrick Clauwaert
Bandcamp