Cocaïne Piss

Cocaïne Piss betekent glittershitstorm in je gezicht

Onontkoombare gekte én charme in rauwe verpakking

Cocaïne Piss, cokepiss? De halfpipe van het World Skate Center is voor vandaag ook toegankelijk voor mensen die niet skaten. Zij biedt namelijk een podium voor de Luikse wervelwind die Cocaine Piss heet. De nummers die maximaal anderhalve minuut duren, rammen ze erdoorheen.

Cocaïne Piss

Cocaïne Piss
Cocaïne Piss

Bij de eerste nummers blijft het publiek nog wat angstvallig achterin hangen, maar na wat geruststellende woorden van zangeres Aurélie wordt de afstand tusssen publiek en band kleiner. En gelukkig maar. Cocaïne Piss is niet het soort band dat óp een podium moet staan. Nee, liever ‘gelijkvloers’ met de bezoekers. Onwennig wordt er geluisterd én gekeken.

Cocaïne Piss
Cocaïne Piss avec Aurélie

De bas, drums en gitaar zetten een stevige basis neer van punk, terwijl ver daarboven de schelle stem van de zangeres schalt. Een stem die zowel weerstand oproept, als ook verwarring en bewondering. Het is van eenzelfde ongepolijste directheid, als waar ooit, in de jaren 80, de Engelse anarchopunks van Crass hun boodschap mee naar buiten brachten.

Deze diashow vereist JavaScript.

En van eenzelfde licht irritante a-muzikaliteit. Hoewel… als Steve Albini, van Big Black en Shellac-faam, je plaat wil producen is er wel wat meer aan de hand met Cocaïne Piss.

Cocaïne Piss
Cocaïne Piss Skatehal

De door Cocaïne Piss zelf uitgeroepen ‘glittershitstorm’ mist mijns inziens de glitter. Hier staat een punkband, zonder veel franje, met veel energie. Aurélie danst en dwarrelt door het publiek, ze duikt op de vloer, flirt wat met een man, en met veel plezier en uitstraling. Zij maakt punk weer fysiek. Cocaïne Piss speelt korte nummers, en na pak hem beet een half uur is de storm helaas weer gaan liggen.

Een band zoals Cocaïne Piss past helemaal bij de gedachte die Rauwkost wil uitdragen en koesteren. Rauw, shockerend en in het geval van deze Luikse punkband vulgair op een prettige manier. Dat kan, hè?


Foto’s: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

No Metal In This Battle

No Metal In This Battle speelt de sterren van hun hemel

Instrumentaal kwartet trotseert strak, stevig en dansbaar de kou

Petje af voor de heren van No Metal In This Battle. Zij hebben de reis vanuit Luxemburg gemaakt, om in de onverwarmde skatehal van het World Skate Center hun ding te doen.

No Metal In This Battle

No Metal In This Battle
No Metal In This Battle

De opstelling is verrassend : het vierkante platform waar anders skaters overheen vliegen, is omgeturnd tot een podium. Op elke hoek staat een speaker, en het publiek kan de band rondom bekijken. Theoretisch dan, want veel publiek is er nog niet. Ik gok dat ‘we’ met een man of vier zijn. De sporadische skater niet meegeteld, die af en toe vanaf zijn board de band een half oog en -oor gunt. Wellicht dat het tijdstip hier debet aan is.

Ongelijk

No Metal In This Battle
Skatehal – No Metal In This Battle

Maar zoals wel vaker, de thuisblijvers hebben ongelijk. Ondanks (of misschien genoopt door?) de kou speelt No Metal In This Battle. vol enthousiasme. Instrumentale nummers, die over het algemeen van begin tot eind blijven boeien. De opstelling van drums, bas, twee gitaren en keyboard biedt genoeg variatie.

Geen standaard

Deze diashow vereist JavaScript.

Ondanks het standaard rock-instrumentarium is de muziek van deze band allesbehalve standaard. Elk nummer heeft iets swingends, iets dansbaars in zich. De ritmes zijn complexer dan in standaard rock, de gitaar en bas geven een Afrikaans tintje en de keyboard geeft het geheel een dance-achtige sfeer. Aan het eind van het tweede nummer laat iedereen zijn instrument liggen en schaart zich om de drumkit. Het doet wat geforceerd aan, maar deze percussie-apotheose is raak en goed gevonden.

Deze diashow vereist JavaScript.

Duidelijk is te zien en te horen dat de mannen van No Metal In This Battle al langer samen spelen. Hoewel… zo af en toe gaat er een intro de mist in, maar in deze ongedwongen setting valt niemand daar over. De bandleden zelf al helemaal niet. Ze hebben het zichtbaar naar hun zin.

No Metal In This Battle
No Metal In This Battle – Skatehal

Hun set is ook precies lang genoeg. Tegen het eind ligt wat herhaling op de loer, terwijl de drummer ook niet helemaal maatvast meer is. Toch de schuld van de kou? Tijd dus voor een goede afsluiter. In dit laatste nummer wordt nog een keer goed uitgepakt. De gitarist mag nog lekker freaken met zijn effectenpedalen, terwijl de set wordt afgesloten in een Underworld-achtige dansbaarheid.


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Odelion

Muziek van ODELION ademt droom en innerlijke rust uit

Margriet Sjoerdsma heeft bij Rauwkost 2020 maar twee muzikanten nodig

Margriet Sjoerdsma speelt het project ODELION in de Verkade Cabaret Firma. Dat is een podium dat ik niet ken, dus was het even zoeken. Voor ODELION schreef Margriet eigen werk, iets wat zij eigenlijk het liefste doet. Daar is weinig op tegen. Integendeel zelfs, dat mag altijd. Vooral omdat haar nummers zo waanzinnig mooi zijn en prachtig gespeeld en gezongen worden.

ODELION

ODELION
ODELION Rauwkost 2020

ODELION kwam tot leven in Odelien, een oord of huis in Noorwegen. Margriet wilde even ver weg van de waan van alledag en de stress van het moderne leven. Daarom ben ik er ook niet rouwig om, dat zij voor Rauwkost 2020 gekozen heeft voor een kleine bezetting. Margriet zelf op vleugel en gitaar, Vera van der Bie op viool en Martin Fonze op keyboards.

De verstilling die haar muziek oproept, heeft alles te maken met dat  Noorse toevluchtsoord van rust en contemplatie. Dat zou in de bezetting die zij standaard om zich heeft als ze rondtoert, nooit en te nimmer zo’n impact hebben als nu op deze zaterdagmiddag.

ODELION
Margriet en Vera

Meestal wordt Margriet omringd door een drummer, gitarist, bassist, toetsenist. De standaard bezetting van bandjes op toernee. “Normaal is het wat ruiger,” zegt ze. Tussen de nummers door maakt Margriet een kort praatje. Kom je wat meer te weten over het nummer dat ze net heeft gespeeld of dat ze gaat spelen. Ze heeft een heldere stem en haar articulatie en dictie zijn voortreffelijk. Een genot om naar te luisteren, een parel in de woestenij van grunt en onverstaanbare lyrics.

ODELION
Margriet Sjoerdsma

Met ODELION heeft Rauwkost een vreemde eend in de bijt want de muziek van Margriet Sjoerdsma is allesbehalve rauw. Een verademing tussen al dat geweld en sex. ODELION gaat over de donkere kanten van de liefde. Een verloren liefde, het gebroken hart, eenzaamheid. Margriet verwoordt en verklankt die gevoelens op knappe wijze en wordt nergens sentimenteel.

Ik ben helemaal tot rust gekomen en kan het drukke schema van de tweede dag van Rauwkost met hernieuwde energie aan. Met dank aan ODELION.


Bron: paradiso.nl

Clit City

Clittenband is strenge nachtburgemeester van Clit City

SM-kelders W2 bevolkt door artiesten die een rauw randje erotiek niet schuwen

Rauwkost 2020 reserveert de kelders van het Willem Twee complex voor Clit City. Daar gebeuren dingen die het daglicht niet kunnen verdragen. Alles is in rode gloed gezet en deze city of sin zou zeker niet misstaan in de red districts van willekeurig welke wereldstad. In Clit City hebben de strenge madams van Clittenband het voor het zeggen. Dichters mogen hun erotische gedichten voordragen en bands als de Gaping Moles worden minzaam gedoogd. SM viert hoogtij met een ondeugende knipoog.

Clit City
Clit City Clittenband

Lang wachten
De PR van Clit City betaalt zich uit, want het is erg druk in de smalle en lage gangen van de Willem Twee kelders. Je wilt erbij zijn geweest, toch? Ook op de trappen staan mensen in de rij. Clittenband doet verrekte lang over de soundcheck en het is zweterig warm aan het worden. Sommige mensen gaan weg uit deze benauwde situatie, maar als de deur eindelijk wordt geopend is het ook gelijk weer goed.

Clit City
overvolle gangen en trappen

Clittenband in Clit City

Clittenband heb ik al verschillende keren op diverse plekken gezien. Bij de Bossche Band Battle van 2018, op de Parade tussen de kunstkramen van ArtiBosch en in de Toonzaal ter gelegenheid van de release van hun tweede EP. Ik mag dus gerust Clittenband connaisseur genoemd worden. De progressie van de band heb ik alleen maar zien stijgen. En nu, Clit City.

Clit City
Clit City Darkroom

Met deze Clit City act overtreffen de drie vrouwen zichzelf. Mede dankzij hun begeleiders is de sound voller geworden en is die lange soundcheck niet voor niets geweest. Het is lastig om het geluid goed te krijgen vanwege die lage gewelven. Het volume is perfect aangepast aan de krappe ruimte. Lof voor de techniek.

Clit City
Clit City Rauwkost

Nieuw werk zoals Overtreed Me  – die single is speciaal voor Clit City gemaakt – en nummers van de EP’s Lavendelavendel en het recentere De Smaak Van Verhalen worden door elkaar gespeeld. Het nummer #Landschapsporno is hier helemaal op zijn plaats, al was het alleen vanwege de titel. Voorwaardelijk Verlieft  wordt uitgevoerd tot een heuse R&B. In Uit Je Bed kan gitarist Victor Aangenaam zich uitleven. Noortje Dupont zingt tegenwoordig iets lager wat natuurlijk beter past bij het beeld dat Clitttenband naar buiten brengt, zwoel, beladen en vol van onvervulde verlangens.

Clit City
Noortje Dupont

Rauwkost 2020 is dankzij Clit City ook opgemerkt in de media van andere steden. Het festival is voor jongeren van 13 tot 33 jaar bedoeld. Clit City gaat echter wel een stap verder.


Bandleden Clittenband Clit City
Noortje Dupont – zang/gitaar
Aya Dupont – basgitaar
Hannah Schuur – drums
Loes Bisschop – Percussie
Sophia Vernikov – Toetsen
Victor Aangenaam – Gitaar

Gaping Moles

Dampende thuiswedstrijd Gaping Moles in de kelders van W2

Vuige dubbelvette glamdoom landt op juiste plek in paradiso erotica Clit City

Laat ik beginnen met een klein woord van uitleg. Een aantal maanden geleden mocht ik voor KLANKGAT de cd-presentatie van Gaping Moles bezoeken en vervolgens bespreken. Deze recensie werd me niet onverdeeld in dankbaarheid afgenomen. Maar ik vond wat ik vond.

Gaping Moles
Gaping Moles

Tijdens de Bossche Band Battle, weer wat maandjes later, werd ik aangeschoten door des Gaping Moles’ drummer. Ze zouden  tijdens Rauwkost in de catacomben van de W2 spelen, onder de vlag van Clit City. Of ik niet weer zou willen komen luisteren en kijken. En ja, waarom niet?

Gaping Moles

Gaping Moles
Gaping Moles in Clit City

Dus zaterdag 25 januari bevind ik me in de onderste gewelven van het W2-complex. Hier zwaait vanavond de Clittenband de scepter. Hun zelf uitgeroepen Clit City wordt bevolkt door gelijkgestemden. Artiesten die een randje erotiek niet schuwen.

En Gaping Moles sluit hier perfect bij aan. Uiteindelijk. Want de geplande aanvangstijd wordt ruimschoots overschreden. Met als gevolg dat men een twintig minuten naar een extra repetitie van de band staat te luisteren. Achter een gesloten deur nota bene.

Gaping Moles
Gaping Moles in de rode Darkroom

Als dan toch de deur opengaat, zijn de Gaping Moles er klaar voor. De tijd van lieve woordjes is voor Clit City voorbij. De Gaping Moles nemen de stad in met vuige stonerrock, traag en slepend, dik en bruut.

Glamdoom
De drummer klapt er stevig op, de bassist is van mening dat zijn snaren door midden getrokken moeten worden, wat hem warempel nog lukt ook. De twee gitaristen gooien nog wat extra vette jus over deze basis, met de zang als saus. De glamdoom van de Moles is als een hamburger, twee maten te groot en druipend van het vet voor je neus. Daar ligt-ligt-ie, begin er maar aan. Kleine hapjes? Ha! Niks daarvan. Grote brokken, met veel saus. Smeuig, glibberend, vet. Heel erg vet.

Gaping Moles
Glamdoom vette hap

De Gaping Moles zullen geen originaliteitsprijs krijgen voor hun werk. De ingrediënten zijn daarvoor te bekend. Maar dit compenseren ze met gewoon hard werken, en pret en enthousiasme. Dit zíjn de Gaping Moles, deze vijf mannen zitten met veel plezier in deze band, en dat is duidelijk te zien. En geen betere bodem voor een paar glazen bier, dan een dubbeldikke, dubbelvette, extra grote hamburger. Met veel plezier klaargemaakt, dat proef je.


Joost

Rappere Joost trekt veel jongeren naar Rauwkost 2020

Tieners in de moshpit zingen teksten van Joost mee in Willem Twee Poppodium

De nieuwe hiphop sensatie Joost stond vorige week nog op Eurosonic Noorderslag in Groningen waar hij veel lof oogstte. Deze jonge rapper valt op door zijn originele teksten en de lekkere zware beats die hem begeleiden.

Moshen bij Joost

Deze diashow vereist JavaScript.

Dat Joost bij de jeugd geen onbekende is moge duidelijk zijn. Vanaf het begin is de Grote Zaal van Willem Twee Poppodium gevuld met grotendeels tieners die zijn teksten ogenschijnlijk woord voor woord mee schreeuwen.
Moshpits, je verwacht ze bij punk-en metalconcerten, maar door festivals zoals Woo Hah is het helemaal niet gek dat er bij hip hop concerten ook gemosht wordt. En dus ook hier weet Joost in dit geval deze jonge menigte in beweging te krijgen. Rauwkost is bedoeld voor jongeren dus is het goed om te zien er hier ook veel jeugd aanwezig is.

Inspiratie

Joost
Hoodie

Joost die de kapuchon van zijn hoodie ver over zijn hoofd heeft getrokken, heeft het in zijn nummers onder andere over “de blanke Paul de Leeuw” , “Tim Hofman” en “Hans Teeuwen”, maar ook over “Goede Tijden” en “Onderweg Naar Morgen“. Waar zou hij toch zijn inspiratie vandaan halen?

Joost
The Real Joost

Even later heeft Joost het waarschijnlijk warm gekregen en gaat zijn hoodie uit. Hij vraagt of de lichten even uit mogen en ook of er even niet gefilmd kan worden. Aan beide wensen wordt gehoor gegeven. Dat een deel van de zang van een bandje komt is niet echt storend, want er blijft genoeg tekst over voor Joost. Zo zingt hij ook nog over Zaanse Mayo en dat is natuurlijk sowieso vet!

Joost
Joost halfbloot

Even later vraagt ie nog een keer of de lampen even uit kunnen en dat is ook het moment dat ie ook nog zijn shirt uit trekt en met ontbloot bovenlijf de rest van de show vervolgt. Het tempo wordt ook een tandje opgeschroefd met een kleine rip off van Axel F van Harold Faltermeijer die uitmondt in energieke neo happy hardcore. Nummers als Kogels en Buurman laten mensen die veel te jong zijn om de jaren negentig meegemaakt te hebben zelfs hakkuh.

Joost
Winner takes it all

Joost heeft het goed naar de zin en blijft zelfs tijdens de finale nog even staan, waar hij naar eigen zeggen anders al van het podium zou lopen. Een remix van The Winner Takes It All van Abba wordt ingestart en dan verdwijnt Joost van het podium. Dat is ook het moment dat de zaal langzaam leegloopt, op naar een volgend optreden.


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Ottla

Meesterlijk Ottla bij Verkadefabriek Rauwkost 2020

De grenzen van de jazz opgezocht met invloeden van Sun Ra en Al DiMeola

Ottla is een project van de Belgische gitarist Bert Dockx. De band is vernoemd naar een geliefd zusje van de schrijver Franz Kafka, Ottilie, zij kwam in 1943 in Auschwitz aan haar voortijdige einde.

Ottla
Bert Dockx – Ottla

Samen met twee drummers, electronica, twee saxen en een contrabas zoekt hij grenzen van de jazz op. Hierin zijn duidelijke invloeden van Sun Ra te horen, maar bij tijd en wijle ook vlaagjes Al DiMeola, Chick Corea en Return to Forever.

Ottla meesterschap

Voor een publiek van rond de dertig man zet de contrabas meteen de stemming met een stevige baslijn op een ietwat scherp klinkende toonkleur. De twee drums die polyritmisch tegen elkaar ingaan zijn strak en voeren je meteen mee in een stevige ritmische complexiteit.

Deze diashow vereist JavaScript.

Met de gitaarinzet die je melodisch een verhaal lijkt te vertellen, begeleid door de saxen ontstaat er een steeds woester geheel, totdat in de gitaar door de vele geluidseffecten geen echte melodie meer te horen is. Een wilde geluidsmuur stuwt de band minutenlang voort. totdat het geheel elkaar weer terugvindt in de eerdere harmonieën. Meeslepend was het. En alle spelers lieten een fiks stuk muzikaal en instrument technisch meesterschap zien.

Muur van geluid

Ottla
Muur van geluid – Rauwkost

Het volgende stuk (na een stevig applaus) heeft een zwaardere electronica component die hoge ijle klanken produceert terwijl de drums met zachte stokken een muur van geluid in het laag produceert. Een zachte gitaarklank wordt door de saxen overgenomen, die vervolgens allerlei vogelgeroepachtige geluiden produceert. Dit allemaal bovenop een synth drone die de nodige achtergrond geeft.

Ottla
Ottla in de Verkadefabriek

Zo komt nog een aantal stukken de revue gepasseerd, veel klankeffecten, afwisseling tussen harmonie (met soms hoogst originele akkoorden) en schijnbare chaos, die heel knap weer oplost naar een eerder gespeelde thematiek. Dit alles met een indrukwekkende meesterschap van de Ottla bandledengebracht.

Twee stukken waren geen eigen werk, maar een vertolking van Thelonius Monk, en Sun Ra. Voor de liefhebbers van de wat meer experimentele jazz een geweldige show.


Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

Casey's Call

Casey’s Call gaat helemaal los op Rauwkost 2020

Hard rammen op de gitaar met een cleane sound dan krijg je what you see is what you get

Casey’s Call is een indierock band uit de regio Eindhoven. De band bestaat oorspronkelijk uit vier studenten van het Rock City Institute. Casey’s Call kenmerkt zich door een rauwe doch lichte en catchy sound. De band mag zich graag spiegelen aan bands zoals The Strokes, Arctic Monkeys en Franz Ferdinand.

Casey’s Call

Casey's Call
Chris Berendsen

Rapper/kunstenaar Joost is nog maar net klaar met zijn hip hop gig in de Grote Zaal of bonkende drums en gierende gitaren daveren in de Kleine Zaal van Willem Twee. Toch klinken de geluiden zuiver. Net zo helder is de stem van gitarist Chris Berendsen. Je kan verstaan wat hij zingt. Dit mag uitzonderlijk genoemd worden want bij veel bands vraag je je af waarom er überhaupt lyrics zijn geschreven als je er toch geen hout van verstaat. Cleane sound en hulde ook aan de techniek van Willem Twee.

Casey’s Call speelt vrijdag 24 januari op het Rauwkost 2020 festival in de Kleine Zaal van Willem Twee poppodium net als de andere indie bands For Scratch en Voidfare.

Casey's Cal
Casey’s Call – Rauwkost

Casey’s Call bestaat uit vier bandleden, maar helemaal links op het kleine podium staat een Rhodes keyboard met daarachter toetsenist Tyn van Londen. Tyn speelt ook gitaar en dat maakt van Casey’s Call dan een honderd procent gitaarband. Met dank aan het Rock City Institute.

Casey's Call
Casey’s Call

Het is erg druk in deze kleine zaal en zanger/gitarist Chris Berendsen hoeft het publiek dus niet te vragen om meer naar voren te komen. De band kan rekenen op een stevig applaus na elk nummer. Het is aanstekelijke muziek. Sommige nummers beginnen rustig – oh, een ballad? denk je dan – maar een scratchy riff op de gitaren betekent dat de rest van de song er tomeloos hard ingaat.

KLANKGAT had een kort gesprek met Casey’s Call na afloop.

KLANKGAT: Wat vond je ervan?
Chris Berendsen: Euh, gaaf. Veel meer mensen dan ik eigenlijk had verwacht. En in Willem Twee vind ik het sowieso altijd leuk.
Hebben jullie hier al eerder opgetreden?
Het is de tweede keer dat we hier zijn. We hebben hier ook in november gespeeld. Was ook gaaf. Bij On The House Indie (8 november 2019 samen met White Elephant, red.)
Rauwkost staat voor rauwe bands. Schaar jij Casey’s Call daar ook onder?
Ja, zeker want onze grote inspiraties zijn bijvoorbeeld The Strokes, Franz Ferdinand en Arctic Monkeys. Dat is geen poespas. Dat is gewoon hard rammen op de gitaar, cleane sound. Eigenlijk what you see is what you get. Ik denk zeker dat dat rauwe voor Casey’s Call geldt.
Bij een paar nummers beginnen jullie rustig en dan denk ik dat er een ballad komt. Maar uiteindelijk ramt het hard door tot aan het slot. Is dat jullie opzet?
Ja eigenlijk wel. Wat ik geweldig vind van bands die ik nog niet ken, is dat zij een gave dynamiek boog in hun nummers hebben ingebouwd. Of dat je inderdaad een ballad verwacht, maar daarna een keiharde riff krijgt. Een soort shock moment. Dat doet het voor mij altijd heel goed.

En zulke shock momenten doen het altijd goed op Rauwkost.


Bandleden Casey’s Call

Chris Berendsen (vocalen, slaggitarist),
Bas Fraanje (leadgitarist),
Niek Luijten (drummer),
Hilde van den Hoek (bas)
Tyn van Londen (keys, gitaar)

Hypochristmutreefuzz

Hypochristmutreefuzz past in geen enkel genre

Stoïcijns doorgaan met skaten terwijl een band uit België een storm van kabaal maakt

Hypochristmutreefuzz. Met zo’n ingewikkelde naam trek je gelijk de aandacht op het affiche. De muziek van Hypochristmutreefuzz is mogelijk nog ingewikkelder en absoluut niet in één genre te vangen.

Hypochristmutreefuzz

Hypochristmutreefuzz
Hypochristmutreefuzz

Op de Rauwkost vrijdag staat deze Belgische band in de Skatehal, maar dan ook letterlijk. Het is hier best fris en iedereen houdt dan ook lekker zijn jas aan, inclusief enkele bandleden. En terwijl de band op het geïmproviseerde podium een stormvloed van kabaal de tent in stuurt, wordt er naast het podium nog lekker relaxed geskatet op de baan.

Hypochristmutreefuzz
Eigen geluid

De muziek die de mannen maken is moeilijk te duiden. Het is hard, noisy met scheurende gitaren, een geluidsmuur uit het keyboard en dan die drummer, wat een baas is dat, rechts vooraan op het podium, die met allerlei explosieve en complexe roffels en drum fills, zijn band tot grote hoogten stuwt. Zelf noemen ze hun muziek eclectisch en dus een mix van diverse stijlen door de verschillende invloeden van de bandleden.

LED lampen

Hypochristmutreefuzz
LED lampen

Opvallend zijn de LED lampen op het podium die een wezenlijk onderdeel uitmaken van de show van Hypochristmutreefuzz. Zanger Ramses heeft er de hele tijd één in zijn handen die hij horizontaal op zijn hoofd houdt of dan weer rondslingert. Hij fluistert af en toe, maakt gebruik van een soort van praatzang, ik zou het geen rap willen noemen, en op een ander moment schreeuwt hij weer de longen uit zijn lijf. Het lijkt wel een soort van catwalk die Ramses tot zijn beschikking heeft en hij maakt goed gebruik van die ruimte. Soms lijkt het net alsof je naar Maynard van Tool staat te kijken. Hij gaat helemaal op in de muziek en staat een lekker potje te dansen.

Hypochristmutreefuzz
Ramses

Aan het einde van de show heeft hij aan die catwalk alleen niet meer genoeg en besluit hij de zaal in te gaan, waar hij enkele jeugdige fans een woordje laat meezingen. Hij kijkt het publiek van dichtbij intimiderend aan en loopt dan de trap op en trekt dan vanaf de tribune alle aandacht naar zich toe. Als hij zich weer bij zijn bandmaten heeft gevoegd, klinken de laatste klanken en laten ze het publiek perplex achter, niet goed wetende wat hen zojuist is overkomen.

Hypochristmutreefuzz
Hypochristmutreefuzz

Voorlopig is dit hun laatste optreden in ons land en dat is jammer, want als je de kans krijgt, moet je deze band zéker gaan zien. Later dit jaar komt hun tweede album uit, waarvan ze vanavond al veel nummers hebben gespeeld. Dat is iets om naar uit te kijken. In de tussentijd is het te hopen dat er een Nederlandse boeker wakker wordt en deze band terughaalt naar Nederland.


Rauwkost 2020

Rauwkost 2020 festival biedt rijk geschakeerde variatie

Festival met het rauwe randje loopt langzaam maar zeker warm om geheid op stoom te raken

Noël Josemans, initiator en kartrekker van Rauwkost 2020 en voorgaande edities, opende vrijdagmiddag 24 januari het festival met het rauwe randje. Dat gebeurde in de expositieruimte van Willem Twee kunstruimte. Met deze officiële opening op deze locatie willen Josemans en Rauwkost 2020 de innige wisselwerking van muziek en beeldende kunst benadrukken.

Deze diashow vereist JavaScript.

Tijdens zijn slotwoorden dreunden beneden op de begane grond al de drums, bas en gitaren van de eerste band door naar de andere verdiepingen. Spelfout beet het spits af van Rauwkost 2020 en had ondanks het vroege tijdstip niet te klagen over belangstelling, Integendeel, de Kleine Zaal stond vol en de reacties waren enthousiast. Zanger/frontman Johan van Bommel was in vorm en wist een technische storing van de basgitaar handig weg te praten. Zangeres en toetseniste Dominique Aberkrom verkeerde in dezelfde vorm als Johan.

Rauwkost 2020

Er zijn wat verschillen met Rauwkost 2020 en de voorgaande edities. De vorige edities duurden één dag (met een nachtje erbij). Deze editie duurt twee dagen met ook een nachtje erbij namelijk tot zondagochtend in de vroegste uurtjes. Het aanbod is ook stukken groter en als je het programma even goed leest ook stukken gevarieerder, diverser. Rauw dat wel, soms erg rauw en af en toe beschaafd rauw.

Deze diashow vereist JavaScript.

Van dat laatste heeft rapper Joost weinig tot geen last tot blijdschap van zijn vele fans die flink staan moshen in de Grote Zaal van Willem Twee. Hier geen Nederlandse halve maan bij het podium maar gelijk volle bak. Joost heeft ogenschijnlijk een hele goede bui en krijgt zijn jonge fans flink aan het dansen met de aanstekelijke muziek van de twee dj’s en zijn licht provocerende teksten. Lekker, man.

Rauwkost 2020
Caseys Call

Na Joost weer snel terug naar de Kleine Zaal waar indie band Casey’s Call op het punt staat los te barsten. Na afloop van het concert zegt zanger Chris Berendsen erg fijn om op Rauwkost 2020 te mogen spelen. Chris vindt het sowieso leuk om in Willem Twee te komen spelen. Lees hier het interview met KLANKGAT.

Performance Rauwkost 2020
Tussendoor gebeurt ook een en ander in de Kunstruimte van Willem Twee. Drie performance artiesten geven een verfijnde en gestileerde act weg met bijpassende kleding.

Deze diashow vereist JavaScript.

Tramkade Rauwkost 2020
Op de Tramkade gebeurt ook een en ander op deze eerste dag van Rauwkost 2020, hoewel de programmering wat bescheiden achterblijft bij die van Willem Twee poppodium. Dat wordt op de tweede dag met gemak goedgemaakt.

Rauwkost 2020
Dripping Trees

Bij de Bossche Brouwers prijkt de vierkoppige formatie Dripping Trees fier op het programma. Een band die gemakshalve vergeleken kan worden met Follakzoid, maar dan dan doe je beiden tekort. De vocals worden om en om gezongen door gitarist Koen Ruijs en drummer Stijn Luijk. Uitstekende band die perfect past in het plaatje van Rauwkost 2020.

Hypo
Hypochristmutreefuzz aka Hypo komt uit België en dat merk je meteen. Speciaal voor Rauwkost 2020 wordt het skate eiland van World Skate Center omgetoverd tot een 360 graden podium met surround geluid en het publiek eromheen in een kring. Dat laatste valt wel mee, want het merendeel van het publiek staat gewoon aan één kant van de ramp. Uitgebreid verslag is te lezen op de review van collega Johan Kramer.

Willem Twee & Clit City

Deze diashow vereist JavaScript.

Terug naar Willem Twee waar nog een aantal bands komen spelen zoals Voidfare, Naft, Ooostblok, Foxlane. Kalash en Nikov komen om onbekende redenen niet opdagen.

Deze diashow vereist JavaScript.

In de krochten van het Willem Twee gebouw heeft Clittenband de sfeer helemaal naar zich toegetrokken en er een complete Sin City of Lust van gemaakt. Zaterdag begint het totaalprogramma Clit City. Vanavond krijgen bezoekers alvast wat pittige amuses voorgeschoteld.


Foto’s: Wies Luijtelaar, Monique Nuijten en Ronald Rijken