Een podium met opvallend veel kabels voor een jazzconcert. Alles zit ingeplugd, het kerkpleintje is er klaar voor, de zon is er klaar voor en de drie heren van The Brums uit Luik zijn er ook klaar voor. Ze komen Den Bosch laten zien wat synthesizers met jazz kunnen doen en dat doen ze gewoon in korte broek. Het zorgt meteen voor een losse sfeer op het plein.
The Brums
Clément Dechambre
The Brums brengen voornamelijk nummers van hun laatste album, toepasselijk genaamd Soleil Noir. De muziek heeft een zonnige kant, met een flinke schaduw. De set beweegt van ambient naar dansbaar, met schelle klanken om je wakker te houden. Zowel prettig als rauw. Is Luiks industriële karakter hun muziek ingeslopen?
Op het podium vinden we brass-instrumenten (de B in Brums), drums (de -rums) en een flinke hoeveelheid elektronica. De band vraagt zich hardop af waarom ze eigenlijk niks met electronics in hun naam hebben. De bandleden bedienen stuk voor stuk zowel een klassiek instrument als elektronische apparatuur. Digitale klanken zijn bij deze band niet slechts een sausje, maar écht deel van de muziek.
Antoine Dawans
Die mix van stijlen is niet uniek. Welbekend zijn producers van elektronische muziek die blazers in laten vliegen om hun tracks meer diepte te geven. Live blijft het resultaat echter lang niet altijd overeind. Bij The Brums ligt dat anders. De elektronica en jazz ontstaan vanuit dezelfde artistieke visie, waardoor nummers als Happy Nervous Heart en Silk live opvallend overtuigend klinken.
Alain Deval
Bij Nothing Left To Dream verandert het kerkplein even in een donkere clubkelder. Wie wil kan nog een stukje hakken. Met dat nummer gaan we richting het einde van de set. Een geslaagd optreden krijgt echter nog een kers op de taart wanneer Clément Dechambre zijn saxofoon meeneemt voor een uitgebreid rondje door het publiek. Dat kunnen de Bosschenaren zichtbaar waarderen.
De Finse saxofonist Timo Lassy staat zondagavond samen met twee landgenoten – (contra)bassist Ville Herrala en drummer Jaska Lukkarinen – op het podium van de Toonzaal. Het is het laatste concert van deze Jazz in Duketown (JiD) 2026 op deze locatie. De belangstelling is erg groot voor het Timo Lassy Trio. Deze set is net zoals de voorafgaande een samenwerking tussen Puls jazz en het JiD festival.
Timo Lassy Trio
Timo Lassy
Timo speelt in het begin van de set op een dwarsfluit en (nog) niet op een saxofoon. Bassist Ville Herrala opent met een krachtige beat die hij het hele nummer aanhoudt, ondersteunt door het vinnige slagwerk van Jaska Lukkarinen die er nu en dan lekker syncopisch tegen ingaat. Timo Lassy, eerst op die dwarsfluit maar snel daarna op de saxofoon, vertelt het verhaal met steeds de onderliggende, repeterende basbeats van Herrala.
Timo Lassy Trio
Het recent uitgebrachte album Helsinki Live legt de rauwe energie en improvisatiekracht van het drietal live weergaloos vast, maar hier en nu in de volle akoestiek en prachtige ambiance van de Toonzaal bereiken de drie Finnen toch wel een magische hoogte. Met moeite kan ik me losmaken van het Timo Lassy Trio en terug te keren in de buitenwereld om naar het Kerkplein te gaan voor de band JUNO.
JUNO
Jeline Weening
Jelle Willems
Jeroen Vermazeren
Jesper van den Eijnden
Op het Kerkplein tref ik een heel andere situatie aan. Daar geen stil, beleefd en geconcentreerd publiek maar rumoerige en blije feestvierders die aan het dansen zijn op de house van JUNO. De band combineert synthesizers en harde beats met saxofoon, tuba en drums.
Het genre wordt ook wel akoestische electronica genoemd. Vooral de tuba met Jeroen Vermazeren speelt een hoofdrol en krijgt ook de meeste bijval. Vaste bandlid Joos Munneke is voor deze gelegenheid vervangen door Bosschenaar Jelle Willems die ook bij de jazz band Nausyqua speelt.
Jeroen Vermazeren
Vermazeren is (bijna) onvermoeibaar op zijn tuba en drummer Jesper stampt ongenadig op de bassdrum, terwijl Jelle en Jeline voor de heldere klanken zorgen. Alles staat deze avond in dienst van het dansbare, er is geen ruimte voor nuance en spiritualiteit. Dance, sucker !
Vandaag de tweede dag van Jazz in Duketown staat saxofonist Lakecia Benjamin (USA) op de Markt en pal na haar treedt de Deense bassist Ida Nielsen op voor een grote schare trouwe fans op de Parade. En geloof me deze vrouwen zijn niet voor de poes. Hun innerlijke overtuiging in de kracht van muziek mondt uit in een ongelofelijke powerplay.
Lakecia Benjamin
Lakecia Benjamin
Eerst stormen de begeleiders van Lakecia het podium op; Elias Bailey op contrabas, Jonathan Barber op drums en pianist/keyboards Oscar Perez. Van meet af aan hakken ze er genadeloos op in zoals alleen Amerikaanse jazz-musici dat doen… en kunnen, powerplay americana. Dan komt onder luid gejuich The Golden Lady of Jazz op, zoals gewoonlijk gestoken in een van haar uitbundige goudkleurige pakken.
Elias Bailey
Jonathan Barber
Oscar Perez
Lakecia begint eerst met een bedankje voor haar boeking hier op Jazz in Duketown. Ze vindt het geweldig. Daarna een felle uithaal naar de politieke en sociale situatie in de VS. Het doet me denken aan het verhaal van een andere Amerikaanse jazzmuzikant. In 2025 maakte Dee Dee Bridgewater soortgelijke statements op deze zelfde locatie. Het zit Amerikaanse musici kennelijk hoog, hun thuissituatie.
Het openingsnummer was al heftig, de rest van de set voltrekt zich in dezelfde dynamiek met soms een rustpauze als Lakecia een solo weggeeft. Oscar Perez speelt nietsontziend op de toetsen van de vleugel en drummer Jonathan Barker roffelt en beukt op zijn drumstel. Elias Bailey op zijn contrabas lijkt een punt van rust maar dat is schijn. Het improvisatie vermogen is groot en kundig. We hebben hier te maken met big city jazz, uit New York.
big city jazz
Ida Nielsen & The Funkbots
Hoe anders is het op een steenworp van deze Amerikaanse profi’s waar bassist Ida Nielsen & The Funkbots op de Parade het eerste deel van hun set gaan spelen. Hier geen big city jazz à la Lakecia Benjamin maar de funk uit Minneapolis. Ida Nielsen die nog met Prince heeft gespeeld, ja in 2010 een belletje kreeg of ze naar Paisley Park wilde komen voor een jam met His Royal Badness.
Ida Nielsen
Prince was de grondlegger van The Minneapolis Sound, een mix van funk, pop, synthpop en rock. Kenmerkend van die sound is het inzetten van synthesizers in plaats van blazers, Linn drumcomputers, funky gitaarriffs en hoge, expressieve zang (kopstem). Ida Nielsen speelde tot aan het overlijden van Prince in 2016 vast in zijn begeleidingsbands The New Power Generation en 3rdeyegirl.
slap-bass
Prince was haar mentor en leraar. In zijn studio in Minneapolis leerde hij haar exact hoe de strakke, ronkende baslijnen van de Minneapolis Sound moesten klinken. De speelstijl van Ida Nielsen kenmerkt zich door vlijmscherpe, percussieve slap-bass, een fundamenteel onderdeel van de funky Minneapolis-stijl.
Met haar eigen vaste band, Ida Nielsen & The Funkbots, brengt ze een eerbetoon aan deze sound. Haar solo-nummers combineren ouderwetse funk met hiphop en bevatten duidelijke knipogen naar het werk van Prince. Ida wordt begeleid door: rapper Kuku Agami, gitarist Oliver Engqvist, drummer Patrick Dorcean en toetsenist Phong Le.
Kuku Agami
Oliver Engqvist
Patrick Dorcean
Phong Le
De band is goed op dreef, de funk zit er goed in en Ida slapt en popt op de lagere dikke snaren. Het ritmische gitaarspel van Oliver Engqvist doet denken aan die van Nile Rodgers van Chic. Het verschil zit ‘m dat Oliver niet oneindig lang dat gitaarritme aanhoudt; hij knalt er op gezette tijden een heftige, korte overdrive in. De rap van Kuku Agami past goed in de beat van de band. Zijn donkere stem heeft een groot bereik.
Ik sprak vlak voor het begin van de set met een aantal van Ida’s meest loyale fans. Zij gaan trouw naar haar toe als ze in Nederland komt spelen. Ze dragen donkere T-shirts met de naam van Ida Nielsen opgedrukt en gingen naar haar concerten al lang vóór dat ze werd ingelijfd in de hofhouding van Prince. Natuurlijk zingen ze mee met alle nummers die ze uit hun hoofd kennen. Het is top entertainment hier op de Parade.
Onder de titel “Lean On Me: A Tribute to Bill Withers” openen Jeangu Macrooy en het Jazz Orchestra of the Concertgebouw (JOC) de 2026 editie van Jazz in Duketown op de Parade. Het is een grootschalig eerbetoon aan deze legendarische soulzanger. Tijdens deze show arrangeren Jeangu Macrooy en het JOC de tijdloze soulklassiekers van Bill Withers in echte bigband-arrangementen.
Jeangu: “Als er een artiest is aan wie ik een ode zou willen brengen, is het wel Bill Withers. Als songwriter en artiest sta ik op zijn schouders; zijn muzikale erfenis is ongeëvenaard!”
Jeangu Macrooy
Jeangu Macrooy en het JOC
Het is erg warm op de Parade. De zon schijnt onbarmhartig op de musici. Je ziet het zweet van hun voorhoofden gutsen. Jeangu Macrooy kan nog schuilen in de schaduwzijde van het podium als een van de muzikanten een solo weggeeft. Zijn stem is minder vol en donker dan die van Bill Withers, maar dat laat onverlet dat zijn covers samen met het JOC staan als een huis.
Nummers zoals Lean On Me en Ain’t No Sunshine passeren de revue met telkens een solo van een de concertleden. Jeangu Macrooy is bijna de bescheidenheid zelve door helemaal naar de zijkant van het podium te gaan staan. Zo krijgen individuele spelers van het JOC ook de aandacht die zij verdienen.
Jazz Orchestra of the Concertgebouw
Susanne Alt
Maar er is meer dan Jeangu Macrooy & JOC in de line-up. Op de Markt staat Susanne Alt met haar altsax (!) op punt van spelen. Zij speelt onder meer een nummer van Charlie Parker en enige nummers van haar nieuwe album Dark Horse. Ook zij heeft last van de ondergaande zon en is genoodzaakt om haar jas uit te trekken. Op het podium wordt Susanne bijgestaan door toetsenisten Matthijs Geerts en Ike van Bergen, bassist Thomas Pol, drummer Yoràn Vroom en percussioniste Helene Jank.
Susanne Alt
Matthijs Geerts
Thomas Pol
Yoràn Vroom
Helene Jank
Dareyn
Dareyn (ook actief als het Dareyn Ensemble of Dareyn Q.7) is een vernieuwende hedendaagse muziekgroep die oosterse en westerse muziekwerelden samenbrengt. Door de nieuwe samenwerking met Franz von Chossy en Vinsent Planjer is het vizier nu wat meer gericht op jazz. Samen met kemenche-speler en componist Emine Bostancı wordt een verstilde wereld geschapen in de mooie akoestische ambiance van De Toonzaal die goed gevuld is met een zeer aandachtig publiek.
kemenche-speler Emine Bostancı
Kees van Schijndel Octet
Op het Kerkplein staat de Bossche bassist/componist Kees van Schijndel met zijn achtkoppige band. Het Kees van Schijndel Octet. Kees staat in de jazz- en fusiescene ook wel bekend onder zijn artiestennaam KeesOnTheBass. Kees bracht vorig jaar zijn tweede album Nhamvidash uit. Nhamvidash is de naam van een fictieve godin die Kees van Schijndel heeft bedacht voor het titelnummer van zijn album.
Kees combineert jazzimprovisatie met invloeden uit de soul, R&B, funk en folk. Zijn sound balanceert constant tussen strakke, dansbare ritmes en emoties. Het publiek op het Kerkplein kan die mix wel op waarde schatten gezien de vele enthousiaste reacties.
Kees van Schijndel
Ema Catarina Lucas
Kees van Schijndel Octet
Steffen Morrison
Steffen Morrison is een goede bekende van KLANKGAT. Deze soulzanger pur sang is al menigmaal door de redactie gerecenseerd die telkens onder de indruk raakt van zijn tomeloze energie. De roots van Steffen liggen diep in de ‘oude soul’ waar hij zijn eigen smaak en sturing aan toevoegt met op de achtergrond giganten als Otis Redding en James Brown. Hier op de Parade spelen hij en zijn band ‘het huis’ plat.
Steffen Morrison
Anton Goudsmits Maison Prettyboy
Maison Prettyboy is het escortbureau van Jacobse en zijn compagnon Van Es. Het is een van de bekendste sketches van Kees van Kooten en Wim de Bie. Gitarist Anton Goudsmit koos die naam voor zijn nieuwe formatie met Daniel Bulatkin op Hammond en drummer Felix Schlarmann. Het trio waagt zich aan een waaier van muziekgenres die wonderlijk genoeg samensmelten tot een organische melting pot.
Anton Goudsmit
ÆDM
ÆDM is een opkomende, zeskoppige Nederlandse crossover-band die is ontstaan uit de jazz- en poppopleiding van het conservatorium ArtEZ in Arnhem. De band staat bekend om hun unieke mix van elektronische dansmuziek en rauwe live-instrumenten. En daar is geen woord Frans bij, wel dat de muziek altijd dansbaar is.
Het toegestroomde publiek op het Kerkplein vindt het allemaal geweldig en hoeft niet aangespoord te worden om te gaan dansen. Dat gebeurt al van meet af aan, bij de eerste tonen. Dat gaat zo de hele set door, want de naam ÆDM is een directe knipoog naar EDM (Electronic Dance Music).
ÆDM
Copchase ft. Pearl Jozefzoon
Net als bij Jeangu Macrooy staat achter zangeres Pearl Jozefzoon een heus orkest van flink formaat. De 17-koppige band Copchase nodigde voor Jazz in Duketown de zangeres uit. Met haar krachtige opera stem weet zij als geen ander het publiek te boeien. Zij won niet voor niets het tv-programma Van Popster tot Operaster. Deze avond worden grote hits uit de soul en pop gecoverd zoals I’m Every Woman van Chaka Kahn.
Pearl Jozefzoon en Copchase
Het is een feest der herkenning, hier op de Parade en ook de afsluiting van de eerste dag van deze Jazz in Duketown 2026 editie.
Toen programmeur Ad van der Laan Hannah Aldridge ontdekte via een Amerikaanse internet zender en via haar album Razor Wire, nodigde hij haar uit voor een aantal huisconcerten. Daarna volgde het eerste echte concert in Heusden. Vanaf die tijd is zij een reguliere artiest in het programma van Blue Room Sessions (BRS). Volgens mij is dit haar vierde concert bij BRS en dat telkens weer in een andere samenstelling.
Hannah Aldridge
Hannah Aldridge
Zoals we van haar gewend zijn voert ze ook tijdens deze tour weer een paar verrassende artiesten ten tonele. Dat zijn haar ‘oude’ vriend (bas)gitarist Lachlan Bryan uit Australië, met wie ze al een aantal jaren samenwerkt. Andrew Leahey komt uit Nashville en speelt op een fantastisch klinkende Les Paul Gibson gitaar. Ben Middleton (Thame VK) is er voor het eerst bij en speelt zeer verdienstelijk op drums.
Lachlan Bryan
Andrew Leahey
Ben Middleton
Het wordt weer een stevig rockende avond met veel eigen nummers van Hannah Aldridge zelf en van Lachlan Bryan, o.a. het energieke Portrait Of The Artist Of A Middle Aged Man en Dorero, een murdersong gebaseerd op The Black Dahlia murders (Hannah is dol op murdersongs en dito podcasts).
Met haar zeer conservatieve en religieuze achtergrond kostte het Hannah lange tijd veel moeite om een tegengeluid te vinden. Dit resulteerde in het nummer Unbeliever, geschreven met Lachlan Bryan. Hiermee starten beiden de tweede set met Lachlan op Hannah’s gitaar.
wervelende show
Dan valt de band weer bij en wordt het als vanouds een wervelende show met af en toe een serieuze noot zoals tijdens Bird Of Paradise, een nummer dat was voorbestemd om te worden geschreven. Het eerste couplet ontstond in de ziekenhuiskamer van haar bekende vader Walt Aldridge, die kort daarop overleed. Voor haar zoon Jackson schreef ze het altijd weer mooie Black & White.
Geen show zonder meezinger. De toegift Birmingham wordt dan ook luid meegezongen.
a blast!
Volgens ons en Hannah zelf…it was a blast!
Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten
setlist: Howlin’ Bones, Aftermath, I Know Too Much, Beautiful Oblivion, Living And Lonely, You Ain’t Worth The Fight, Some Ghosts, Portrait Of The Artist Of A Middle Aged Man. Tweede Set; Unbeliever, Birds Of Paradise, Yankee Bank, Dorero, Black And White, Birmingham
In de jaren negentig was K’s Choice een grote naam, samen met bijvoorbeeld tijdgenoten The Cranberries en Skunk Anansie. Met de zangeres Skin van laatstgenoemde band heeft Sam Bettens, toen nog Sarah, Not An Addict gezongen op Pinkpop destijds. Dat mag best legendarisch genoemd worden.
K’s Choice
K’s Choice
De band werd in 1996 wereldberoemd met het album Paradise In Me en de monsterhit Not An Addict. Andere klassiekers zijn Everything For Free, Believe en Almost Happy. De band is nog steeds actief. In 2025 verscheen het live-album Live on 2 Meter Sessions en Sam heeft aangegeven dat de band werkt aan een nieuw studioalbum voor 2026.
Het is ook bijzonder te noemen, dat deze legendarische Belgische band hier vanavond op Bevrijdingsfestival Brabant in Den Bosch opent met die monsterhit van zo’n 30 jaar geleden. Sam zingt nu wel een toontje lager dan de originele versie. Broer Gert Bettens neemt de hogere stem in het nummer voor zijn rekening.
Sam Bettens
Sam vraagt of er hier mensen zijn die K’s Choice 30 jaar geleden ook hebben gezien en dat zijn er behoorlijk wat. “Haha, dan zijn jullie ook oud!” Grinnikt Sam. En de gemiddelde leeftijd van het publiek is inderdaad ook een stuk hoger dan vanmiddag.
Muzikaal klinkt het allemaal nog erg goed, maar met zoveel rustige nummers in de set, Dad, Mr Freeze bijvoorbeeld is het toch wel moeilijk je aandacht erbij te houden. Al zijn dat natuurlijk ook wel classics. Maar deze sympathieke Belgen hebben zéker de gunfactor. Maar wat ooit was, komt niet meer terug.
Postmen
Al geldt dat niet voor Postmen die op het andere podium op het punt van beginnen staat. Wat een energie brengen die nog steeds over met hun combinatie van hiphop en reggae en met onverslijtbare hits als Crisis en Cocktail. Wat een fantastische avond van deze frisse Bevrijdingsdag.
Merol staat op het Bevrijdingsfestival Brabant op het hoofdpodium Horizon. Zij is in de loop der jaren uitgegroeid tot een waar fenomeen. Is zij de Lady Gaga van de Lage Landen?
Bevrijdingsdag is een nationale feestdag op 5 mei, waarop we traditioneel de bevrijding van de Duitse bezetting vieren. Maar de afgelopen jaren staat het ook steeds meer voor vrijheid in een breder verband en dat we dat nooit als vanzelfsprekend mogen beschouwen. Zeker niet gezien de steeds groter wordende onrust in de wereld en de steeds kleiner wordende verdraagzaamheid.
We mogen ons nog steeds als een bevoorrecht volkje zien hier in Nederland, waar we zoveel vrijheid hebben dat we mogen zijn wie we willen, het recht hebben te demonstreren waarvoor of waartegen we maar willen en dat we mogen zeggen wat we willen.
Merol
Merol
Merol
Zeg nou zelf, in welk land kan dat nou, tijdens een openbaar festival, waar alle leeftijden gratis heen kunnen en de artiest op het podium heel expliciet over haar intieme delen en seksleven zingt. Hier in Nederland dus. En Merol doet het.
En dat ze hèt doet is wel duidelijk. Ze beschrijft het namelijk tot in detail in veel van haar teksten. Er is een nieuw album uit met de titel Leve De Feeks, waarvan er veel nummers gespeeld worden hier op de Pettelaarse Schans in Den Bosch, in het begin van de avond.
Laten we beginnen te zeggen dat Merol een prachtige outfit aan heeft. Ze draagt een ruim zittende, rode skai leren broek met daarop een soort gillet van rode veren, die doorlopen in haar kraag, zodat het kleine rode vleugels lijken. Extravagant, sexy en stijlvol. Maar na de eerste paar nummers gaat het veren gillet uit en staat ze in een zo goed als naakt bovenlichaam op het podium. Slechts een dun rood riempje, dat aan haar broek vastzit bedekt strategisch haar tepels.
de feeks is los
De feeks is los! Die tekst staat te lezen op de grote schermen naast het podium, tijdens het energieke, bijna techno nummer, Rode Seks Feeks, waar Merol de show mee opent. Gevolgd door Skinroutine Bikinilijn. Veel van haar nieuwe werk bevat onderwerpen als seksualiteit, schaamte, haar eigen lichaam en haar kinderwens, waarover ze zingt in Baby, “Wil ik het wel, of wil ik het niet?”
twee schaamlippen
Uitstekende Kut
Jij Laat Me Komenlaat weinig aan de verbeelding over en gaat naadloos over in de inmiddels klassieker te noemen, Hou Je Bek En Bef Me en er wordt mondjesmaat meegezongen door een handjevol vrouwen. En we gaan door met hetzelfde lichaamsdeel als onderwerp. Mijn twee schaamlippen hebben dit nummer geschreven zegt Merol over Uitstekende Kut, hetgeen feitelijk een soort protestlied is tegen schaamlipcorrecties en voor acceptatie van je lichaam in het algemeen.
Seks is toch wel een rode draad in alle facetten van haar show, zo ligt ze tijdens Jij Laat Me Komen op haar rug op de grond en beweegt ze haar heupen ritmisch op en neer. Even later spuit ze met een gigantische supersoaker, die met slangen aan haar borsten is vastgemaakt, het publiek nat tijdens het nummer Mama, terwijl ze “I wanna be your daddy” zingt.
supersoaker
De muziek is elektronisch en erg dansbaar en het siert Merol, dat ze hier wel door een complete live band wordt begeleid. Toetsen, drums en een bassist die ook een stukje meezingt tijdens Voorlopig Voor Altijd. Met vocoder, dat wel.
Ze houdt nog even een betoog over rapper Sef die niet meer mee mocht als Ambassadeur van de Vrijheid, omdat ie zich te fel had uitgelaten ivm de situatie in Gaza en neemt het voor hem op. Je mag dus toch weer niet alles zeggen in Nederland. Dan wordt het toepasselijke Mannen Met Gevoel ingezet.
techno
We gaan eindigen zoals we zijn begonnen, met een uptempo techno feestnummer. Rat, een liedje geschreven voor haar Queer vrienden. En we zien een ballon in de vorm van een regenboog Unicorn in het publiek, een mooi symbool dat staat voor de vrijheid om te zijn wie je bent. Dat kan hier in Nederland. Wees bewust van de vele vrijheden die we hier hebben en koester ze. Het is niet vanzelfsprekend.
Op tribune De Kaap – voorheen SENA genoemd – treedt stipt om 15:15 de Kosovaarse band Melodify op. Anders dan ik verwachtte, is het geen band die uit vijf vrouwen bestaat, maar uit twee vrouwen en drie mannelijke begeleiders. De band is hier op het Bevrijdingsfestival Brabant op initiatief van Musicians Without Borders.
Melodify
Melodify
De band begint uitstekend met een gedragen nummer dat op de juiste momenten aanzwelt en dat meer dan één keer. De band is onderdeel van een plan om Kosovaarse cultuur en muziek, waaronder de alternatieve scene, onder de aandacht te brengen van een breder Europees publiek. Nou dat wil wel lukken.
Het is punk maar de gitaristen zijn in staat om meer dan drie akkoorden te spelen. De leadgitarist zet er zelfs een vlammende gitaarsolo neer, indrukwekkend. De drummer houdt een stevige beat aan. Het zit allemaal goed in elkaar.
Soms neigt de band naar symfonische metal zonder gebruik te maken van elektronische hulpmiddelen. Melodify is een uitstekend uithangbord voor de Mitrovica Rock School uit Kosovo. Het maakt een mens nieuwsgierig naar meer; welke talenten zijn er nog meer in dat Balkan land?
Een andere protegé van Musicians Without Borders is Eurokrem, een punk band uit Noord-Macedonië via het Music Connects-project van Roma Rock School. Zij treden ook op De Kaap vlak na Melodify.
Karsu
Karsu werd met de heli ingevlogen naar Den Bosch zoals zij al deze hele Bevrijdingsdag heeft gedaan behalve dan het feest in Roermond. Vanwege slechte weersomstandigheden werd die vlucht geannuleerd. In Den Haag sloot zij als hoofdact Bevrijdingsdag 2026 op het Malieveld.
Karsu
Maar hier in Den Bosch begon ze om 16:15 op het hoofdpodium Horizon dat eerst Mainstage heette. En wat een show gaf deze rasartieste omringd door een fijne crew aan volbloed artiesten. Karsu is gezegend met een volle, krachtige stem.
Dat groot bereik heb je wel nodig om op zulke grote festivalterreinen te kunnen overtuigen. Zij is een alleskunner en aan haar performance en outfit valt weinig aan te merken. Een artiest die beseft dat het oog ook wat wil. Zij eindigt met een medley, een mengsel van nummers die vloeiend in elkaar overgaan.
who is this girl?
De nummers die zij daarvoor koos, stammen uit de jaren ’80 en ’90. Ze begon met I Feel Love van Donna Summer dat naadloos overging in Who’s That Girl van The Eurythmics en tot grote vreugde van het enthousiaste publiek sloot ze af met Freed From Desire van Gala. Het was een topshow.
Op het gevaar af, dat we worden weggezet als kritiekloze recensenten na reeds een reeks van uitverkochte geweldige concerten en waar we dus al enthousiast over berichtten, hebben we met Nathan Bell and The Right Reverend Crow mogelijk het beste optreden van dit seizoen gezien.
Nathan Bell
Nathan Bell speelt al een jaartje of 40 gitaar maar dan hoofdzakelijk akoestisch. In die akoestische omgeving hebben we hem bij the Blue Room eerder goed leren kennen en vonden we het een prettige singer songwriter met stevige geëngageerde teksten. Maar die zijn er velen. Aanleiding voor deze tour over een groot aantal zalen, is het verschijnen van zijn album Demokracy Blues, een zeer scherpe aanklacht tegen de politiek en de elite in zijn thuisland.
Nathan Bell
Nu had hij echter het snode plan opgepakt om ‘eens elektrisch te spelen’ voorzien van een bas en drums. Naar eigen zeggen was dit pas de vierde keer dat hij elektrisch speelde. Dat blijkt een meesterzet te zijn. Vanaf de allereerste klanken was duidelijk dat we hier naar iets bijzonders aan het luisteren waren.
Het gitaarwerk van Nathan Bell is zeer verzorgd en je hoort op het podium terug dat de man dit al zijn hele leven doet. Echter speciale aandacht verdient de ritme sectie bestaande uit Frank Swart (bas) (Patti Griffin, Norah Jones) en Alvino Bennett (drums) (Willie Dixon, Muddy Waters, Stevie Wonder).
Zelden hebben we op ons podium een combi gezien die zo superstrak speelde. Het is eigenlijk raar dat we ons zo positief laten verrassen, want als je naar de palmares van deze twee heren kijkt is het eigenlijk volstrekt logisch dat ze overal het dak er af spelen. Deze twee mannen hebben in hun thuisland zo ongeveer met iedereen en alles samengespeeld, schrijven nummers, produceren…. kortom; een eeuw aan ervaring.
Alvino Bennett
Frank Swart
Bennett speelde moddervet waarbij je de hele Amerikaanse muziekgeschiedenis terug hoorde van Chicago blues tot Motown soul maar dan toch weer met een geheel eigen sound. Af en toe zompig als de delta van Tennessee dan weer subtiel en liefelijk maar technisch altijd virtuoos. Benett een boomlange zwarte man die met zijn fysieke verschijning al imponeert, maar met hoedje en zonnebril zijn rock & roll imago geheel afmaakt.
Bassist Frank Swart speelde zittend en zat met gekruiste benen licht achterover, waardoor je de indruk kreeg dat hij toevallig voorbij kwam en het hem allemaal zeer makkelijk afging, en misschien was dat ook wel zo. Hij keek wat rond, keek wat naar zijn metgezellen, grapte wat, lachte vriendelijk en ondertussen waren de baspartijen virtuoos.
virtuoos
Na de pauze begon Nathan Bell eerst solo met een aantal akoestische nummers, maar hoe goed ook, ik kon niet wachten totdat zijn companen zich weer bij hem voegden en de reeks juweeltjes voortzetten. Of zoals Nathan zelf zei over zijn begeleiders; “these two guys are so tight; they say the same they play the same and that is because they have just one brain”. Een avond die we voor wat The Blue Room betreft kunnen bijschrijven als legendarisch !
Setlist: Hard Worker, The Devil Lives In Bargain Town, Down Hearted And Blue, Walking Boss, Jesus Don’t like Your Spending Money, American Blues, American Gun, Heavy Like That, Monday Monday, Roll, A Woman, Wrong Man For The Job, 4 Acoustic songs, Angola Prison, You Say Nothing, Zensuit’s Samadhi Blues, Federal Hearse, What Time It Is, Hot Tub Shark, Hard Worker (repris)
Enkele maanden geleden kregen we het verzoek van Sara de Smedt en Nils De Caster of het mogelijk was om een aantal songs live op te nemen in onze Clubzaal. Dat vonden wij een goed idee en met ons vele anderen. Het concert was dan ook snel uitverkocht.
Nils De Caster & Sara de Smedt
Het koppel Nils De Caster en Sara de Smedt was al een aantal keren bij ons, steeds in gevarieerd gezelschap. De Caster zingt en speelt alles waar snaren op zitten, van viool tot mandoline en gitaar. Zijn wederhelft, (zoetje) Sara de Smedt zingt ook prachtig, speelt daarbij op de toetsen en neemt zo af en toe de basgitaar ter hand. Beide stemmen passen feilloos bij elkaar.
Zij zijn vanavond in het illustere gezelschap van nog vier topmuzikanten; Bart Vervaeck (gitaar en pedal steel), ‘eminence grise’ HT Roberts (bas en banjo), Jan Dhaene (slagwerk). Hij speelt voor het eerst volledig mee en dat zonder te repeteren.
Bart Vervaeck
HT Roberts
Jan Dhaene
Steven de Bruyn
Steven de Bruyn is een ‘award winning harmonica player’ met een enorme staat van dienst. Hij blijkt een waardevolle aanvulling op het talentvolle gezelschap met zijn elektronisch klankbord en groot assortiment mondharmonica’s. Een speciale vermelding is voor geluidstechnicus Leander Meuris.
Sara de Smedt praat als vanouds op humorvolle wijze en met veel liefde voor haar ‘Nilske’ de nummers aan elkaar in onvervalst Oost Vlaams. Opvallend zijn ook Sara’s indrukwekkende zang en pakkende intro’s op keyboard.
magische avond
Na afloop is het applaus voor deze zes uitstekende Vlaamse muzikanten niet van de lucht. Het regent complimenten, zelfs achteraf via de mail.
Om met Ad van der Laan te spreken “het was een magische avond”!
Setlist Nils De Caster en Sara de Smedt: Changes; Coat Of Sorrows, When I Close My Eyes, Someday, In Love Again, Roses & Sweet Words, You Know How It Ends, Bold Girl, The Chicory Dance, Take This Stone, The Secret Life Of Abigail Johnson, Brighter Coins, 900 Miles, The Waiting Line, Allright, Endless Night, We Gotta Move On, Tijuana, Portland town, Through An Open Door.
Tekst Recensie: Wies Luijtelaar Fotografie: Wies Luijtelaar
