Scarlet Stories

Scarlet Stories release party debuutalbum Necrologies

Noctambulist mag het publiek alvast wakker schudden

Op donderdag 19 september is het zover, de release party in Willem Twee Poppodium van het debuut album Necrologies van de Tilburgse band Scarlet Stories, ooit opgericht door Lisette van den Berg en gitarist Bram te Kamp. inmiddels timmeren ze al enkele jaren aan de weg en hebben naast eigen shows, ook in het voorprogramma gestaan van onder andere muzikale grootheden zoals Klone en Danny Cavanagh van Anathema. Op deze speciale avond worden ze vergezeld door de Black Metal geweldenaren van Noctambulist.

Noctambulist

Scarlet Stories
Noctambulist – ©KLANKGAT

Stipt om 20.00 uur wordt de avond keihard geopend door Noctambulist, wat vrij vertaald slaapwandelaar betekent. Nou, mocht je nog een beetje slaperig zijn,dan ben je bij het eerste nummer al wel wakker geschud. Met drie gitaristen en een bassist met 5 snaren kun je ook een aardige geluidsmuur produceren samen met de drummer die de met zijn double base bijna een aardbeving veroorzaakt. Dan hebben we nog J.D. Kaye, één van de gitaristen die de lead vocals voor zijn rekening neemt met zijn krachtige brul en regelmatig vocaal ondersteund wordt door bassist Sam. Die stemmen blenden mooi samen. De Atmospheric Post-Black Metal zoals de mannen het zelf noemen is soms traag, bruut hard en log met dan weer een versnelling, maar er zitten ook fluisterzachte passages in. Jammer dat er altijd mensen zijn in het publiek zijn die toch lekker door blijven kletsen.

Scarlet Stories
Black Metal – ©KLANKGAT

Het laatste nummer van de set is er één met veel verschillende stukken, hard en snel met tempowisselingen en een rustig, bijna dromerig middenstuk, maar in slaap sukkelen is er zéker niet bij, want voordat je het weet ben je weer bij de les voor de laatste eindsprint, waar nog alle registers opengetrokken worden. Ze eindigen in stijl met hun gitaren tegen de speakers aan, zodat er een snerpend feedback geluid ontstaat. Noctambulist staat als een huis, met een rotsvast fundament.

Scarlet Stories

Scarlet Stories
Scarlet Stories

Vanavond draait het natuurlijk om Scarlet Stories, die onder andere met behulp van een crowdfunding actie via het platform Voordekunst dit album en een videoclip heeft kunnen maken. Necrologies is de titel van het debuutalbum en is eerbetoon aan alle mensen en dieren die hebben geleden of zijn gestorven door de hebzucht van anderen.

Scarlet Stories
Lisette van den Berg

Om hun crowdfunding actie te promoten hebben ze hun single Vingt Mille Lieues Sous Les Mers opgenomen, vernoemd naar het bekende boek van Jules Verne, 20000 mijlen onder de zee. Dit nummer wordt natuurlijk ook live ten gehore gebracht deze avond. Het is een nummer van ruim elf minuten waar van alles inzit met verschillende tempowisselingen en vooral een mooi dramatisch slotstuk.Net zoals op het album, wordt er begonnen met Prologue: Scarlet Stories. Een kort gedicht, gevolgd door subtiel gitaarspel en een loepzuiver vocaal klankenpalet zonder tekst, wat door merg en been gaat. De muziek van Scarlet Stories zit in de hoek van progressieve rock/metal, gekenmerkt door rustige sprookjesachtige stukken met verhalende teksten die Lisette met haar krachtige loepzuivere stem de zaal in tovert, afgewisseld met met stevige en complexe composities.

Tussen de nummers door neemt Lisette regelmatig de tijd om het publiek toe te spreken. In het Engels voornamelijk. Dat doet ze omdat ze weet dat er ook veel buitenlandse aanwezigen zijn. Het zorgt er helaas wel voor dat de magie daardoor af en toe wordt verbroken, al is het ook wel begrijpelijk dat ze wil uitleggen hoe een en ander tot stand is gekomen. Ook vertelt ze dat ze erg blij is dat violiste Sophie Ansems, met haar transparante viool met groene en blauwe lichtjes erin, voortaan een vast bandlid is. Sophie verzorgt ook samen met gitariste Carmen de achtergrondzang.

Scarlet Stories
Lisette en violiste Sophie Ansems

Van het drieluik, The Gallows Part I, II en III , is part II eigenlijk het enige complete nummer. Part I en III zou je kunnen beschouwen als intro en outro. In Blood and Limbs and Gore and Clay is lekker slepend, met een rustig middenstuk. Dust in en Craving zijn geheel rustige nummers. Mooi om te zien is hoe de muzikanten elk op hun manier de muziek beleven met zichtbare intensiteit, zoals bij het wat stevigere Nostalgia In A Closed Mind. Als het hele album de revue is gepasseerd, dan wordt er nog één laatste nummer gespeeld wat niet op het album staat.

Scarlet Stories
Scarlet Stories – Necrologies

Maar daarna is de avond nog niet ten einde, Lisette bedankt nog enkele mensen die belangrijk waren bij de totstandkoming van dit album, waaronder producer Joost van den Broek, die uiteraard ook in de zaal is en ze vraagt iedereen om nog even te blijven want als afsluiting van de avond heeft Scarlet Stories nog een verrassing voor ons in petto, namelijk de presentatie van hun nieuwste videoclip In Blood and Limbs and Gore and Clay, die te zien is op het grote scherm achter op het podium.

Scarlet Stories
Willem Twee poppodium – ©KLANKGAT

Het nieuwe album is natuurlijk te koop bij de merch stand en als je een praatje wil maken met één van de bandleden dan kan dat ook. En daar is ook terecht veel animo voor, want wie weet betekent dit wel hun doorbraak en spelen ze binnenkort in grotere zalen, wellicht ook in het buitenland.

Scarlet Stories
Progressieve rock/metal

Op zaterdag 5 oktober speelt Scarlet Stories op ProgPower Europe, een internationaal festival in Baarlo.


Fotografie: Leon Vonk Photography
Coverfoto Scarlet Stories: Leon Vonk Photography

Scarlet Stories
Leon Vonk Photography

Foto’s van ©KLANKGAT staan vermeld.

Helmet

Helmet doet Den Bosch aan in rits van 30 Europese steden

Dertig songs als staalkaart van dertig jaar eigenzinnigheid

Wonderlijk is het wel, dat Willem Twee poppodium als enige zaal in Nederland de ‘30x30x30-tour’ van Helmet in huis haalt. Dertig jaar Helmet, samengevat in dertig songs, gespeeld in dertig steden.
Zondagmiddag 15 september. In tegenstelling tot wat vaak bij ‘hardere’ concerten gebeurt, wordt de tijd tot het aantreden van de band gevuld met relaxte jazz.

Toch nog even dat lome zondaggevoel vasthouden. Voor zolang als het duurt…

Helmet

Deze diashow vereist JavaScript.

Helmet doet niet aan een voorprogramma. Je komt voor Helmet, je krijgt Helmet. Onversneden, zonder adempauze, zonder gelul tussen de nummers.
De band begint met spelen, in het begin nog wat zoekend maar niet langer dan één nummer. Dan klinkt al snel de bekende chemie tussen de volle, lang naklinkende bastonen, de helder ratelende drums en de stalen gitaarpartijen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Helmet heeft zich hiermee al lang geleden een plek veroverd op die grote kaart die ‘metal’ heet. Maar ‘metal’ is een te beperkt begrip om Helmets muziek te omschrijven. Het is bruut, hard, maar met erg veel inventieve ‘breaks’, maatwisselingen en akkoordenwisselingen. Zo word je het ene moment verrast en het volgende op het verkeerde been gezet. Helmet houdt je wel bij de les.

Deze diashow vereist JavaScript.

Duidelijk is te horen dat Page Hamilton, zanger en lead-gitarist (en enig origineel lid in deze incarnatie van Helmet) precies weet wat hij wil met zijn band. Spijtig wel, dat de jaren zijn stembanden niet ontzien hebben. De rafelranden die nu zijn zangpartijen begeleiden, geven het een wat geforceerd effect.

Maar verder is het vooral luisteren en genieten. De bescheiden hit Unsung wordt met gejuich begroet, evenals Just Another Victim, geschreven voor de soundtrack van de film Judgement Night. Origineel aangevuld met rhymes van House of Pain, live speelt Helmet de korte versie.

Vreemde eendjes

Deze diashow vereist JavaScript.

Als vreemde eendjes in de bijt mogen wel worden genoemd een countrytrack, een jazzintermezzo en een cover van Björks Army Of Me. Een nummer wat wonderwel past bij de stijl van Helmet.

Helmet
Page Hamilton

30x30x30-tour van Helmet

Dertig nummers achter elkaar, zonder pauze of gelul, vergen wel wat van zowel publiek als muzikanten. Dat de band dan toch nog terug komt na een korte pauze en toch begint te lullen, dikke duim omhoog. Na een toegift van twee nummers is de koek echt op. Wat een genot om deze band weer eens live gezien te hebben, wat een vakmannen en gedreven muzikanten.


Fotografie: Sandra Leijtens-Pennings

Caverns

Magistrale bluesrock vertolkingen van The Caverns

Muziekcafé Lohengrin programmeert iedere maand een fijne bluesband

Bluesband The Caverns bestaat al meer dan 50 jaar (!). In 1963 kwamen vijf schoolvrienden op het idee een bandje te gaan vormen. Dit was het begin van de Utrechtse band The Caverns die bekend werd in Duitsland, België en zelfs Engeland.

Caverns
The Caverns met zanger Ad Korver

Vele optredens volgden met artiesten zoals Shocking Blue (Venus), Q 65 en Dave Berry. The Caverns traden regelmatig op in het circus van Toni Boltini waar ook de zangers Rob de Nijs en Johny Lion optraden.

De naam The Caverns komt van kelders, omdat zij heel veel speelden in de kelders aan de grachten van de stad Utrecht waar de band vandaan komt. Ook de legendarische CAVERN Club in Liverpool waar de Beatles werden ontdekt, werkte inspirerend op die vijf schoolvrienden.

Blues vaste prik in muziekcafé Lohengrin

Caverns
Bram de Cocq

Goede wijn behoeft geen krans  en dat gezegde gaat zeker op voor The Caverns. Ook bij deze band zoals bij de Bossche Destination Bluesband zijn het geen zielloze covers die ze op de setlist voor deze zondagmiddag voor het Bossche publiek in petto hebben. Hun repertoire bestaat uit nummers van John Mayall, Peter Green (Fleetwood Mac) Van Morrison (Them) Spencer Davis Group en The Rolling Stones.

Shakin’ All Over

Caverns
Ton Temming

The Caverns begonnen hun eerste set met de klassieker You Don’t Love Me van Willy Cobbs en beter kan je eigenlijk niet starten. Een andere all-time-favorite is het nummer Long Grey Mare van de toenmalige bluesformatie Fleetwood Mac met de fabuleuze gitarist Peter Green. Ook de Amerikaanse folk komt voor op de setlist in de cover It’s All Over Now Baby Blue van Bob Dylan.

Maar de koude rillingen kreeg je van het nummer Shakin’ All Over van Frederick Heath, ofwel Johnny Kidd van de Britse rockband Johnny Kidd and the Pirates. Wat een geweldige interpretatie gaven The Caverns weg. De eerste set werd afgesloten met de rock klassieker Baby Please Don’t Go van de Ierse band Them.

Caverns
Theo Elbersen

Helaas moest ik daarna weg. Elders in de stad was mijn aanwezigheid vereist voor een ander concert. Dat ging met een bezwaard hart want buiten hoorde ik het begin van de bluesballad Need Your Love So Bad  van de oorspronkelijke Fleetwood Mac.


The Caverns

Ad Korver – zang
Bram de Cocq – mondharp
Ton Temming – basgitaar
Theo Elbersen – slagwerk

Gastspelers zijn:
Rob Staat gitaar
Jos van den Hoven gitaar/saxofoon
Diedrik Rebbel gitaar
Hanneke Kolkman saxofoon

Boris McCutcheon

Grote opkomst concert Boris McCutcheon / Hoth Brothers

Concertseizoen is ook voor Blue Room Sessions begonnen

Het eerste concert van dit seizoen kent meteen al een grote opkomst. Het is deze keer een combinatie van de Hoth Brothers (Boris McCutcheon en de boomlange Bard Edrington) en The Saltlicks, Brett Davis en drummer Jeff Berlin. Na een botbreuk en een enerverende verhuizing is McCutcheon eindelijk in Nederland, waar hij zegt zich thuis te voelen.

Boris McCutcheon / Hoth Brothers

Boris McCutcheon
Boris McCutcheon

Het eerste nummer Riverside Blues wordt ietwat aarzelend ingezet door Edrington, met McCutcheon op mandoline en hijzelf op de banjo (wat kan die man spelen!). Van de Mississippi gaan we over naar New Mexico met Dreamin’ And Workin’ van het Hoth Brothers album. Edrington verzint songs tijdens zijn noeste arbeid in de ‘landscaping business’. Hij vreest nog steeds voor zijn vingers tijdens het kappen en knippen van takken.

Deze diashow vereist JavaScript.

Voor aanvang van Slickhorn verschijnen drummer Jeff Berlin en gitarist Brett Davis ten tonele. Het nummer gaat over de gelijknamige canyon in Utah waar de cactus bloeit en waar met de familie wordt gedoken en geraft. Na Volcanic Wind volgt Española (laatste album As Old As Española), een eerbetoon aan wat ooit de oudste stad van Amerika was, maar die tegenwoordig is verpest door lelijke industrieën.

Boris McCutcheon
Bard Edrington

Golden Days is een nieuwe song met zang van McCutcheon welke ik als ‘omfloerst’ heb gekwalificeerd. Hierna vertelt McCutcheon zeer beeldend over Santa Fe waar verlaagde auto’s, met name 54 chevy’s (lowriders) rondrijden en waar op iedere hoek van de straat een drankwinkel staat. Daar bood McCutcheon ooit hulp aan een met autopech gestrande chagrijnige ‘chicano’ die na een paar biertjes ontdooide en hem uitnodigde voor een bezoek aan zijn nicht, ergens hoog op een berg. ‘Gringo’ Boris ging wijselijk niet in op dat verzoek maar vond haar telefoonnummer in zijn portefeuille wat resulteerde, weliswaar 20 jaar later, in het vlot gespeeld en strak gedrumde Angelina’s Farm.

Boris McCutcheon
‘Gringo’ Boris

Na Night Crash volgt Appleshine waar McCutcheon zijn verhuizing naar Dixon New Mexico beschrijft, waar hij met zijn familie een afgelegen huis betrok. Een vervallen boomgaard zorgt tegenwoordig voor een leuke hobby; cider en perenwijn.

Tweede set

Boris McCutcheon
Mexicana

De tweede set begint met Take Three Breaths over Bard’s reis door Mexico, gevolgd door een nummer Whiskey And A Woodstove van het Hoth Brothers album, fantastisch begeleid door Davis op de slide guitar én met goed banjo spel van Edrington. Het sfeervolle O The Birds Still Sing (even when they are starving) komt ook van het Hoth Brothers album. Tijdens Horses Are Made To Win hoor je de (skinny) horses als het ware meegalopperen door het samenspel van de drie heren op de voorste rij, eindigend met een fantastische roffel van Berlin, die overigens steeds uitstekend zit te drummen.

Boris McCutcheon
Edrington en Davis

De band ging ’s middags even wandelen in Den Bosch. Tijdens deze tocht werden ze verrast door het grote aantal esdoorns. Vandaar vanavond de song Harmless Yellow Leaves. Na Seeds & Candy van het Cactusman album, neemt McCutcheon ons mee naar de Utah desert met Davis deze keer op de banjo. Na wat gedoe over de juiste key volgen Santa Rosa Plums en Lowriders. McCutcheon schreef dit nummer toen hij onderweg was van Dixon New Mexico naar Santa Fe. Er is daar praktisch geen verkeer en af en toe een ‘white skunk’ met opgestoken staart. Dan kom je vanzelf op een mooi liedje, toch?

Boris McCutcheon
Bard Edrington

Edrington keert terug op het toneel met Trees of Heaven. Mooie intro en fijn samenspel met een opvallende rol voor de banjo. Na het nummer January stapt de band ineens op, ons in verwarring achterlatend, om vervolgens terug te keren voor de twee encores Flint Hill en Acequia (album Mother Dutch 2001) met Boris o.a. op de mondharmonica, eindigend met een opvallende drumsolo van de tot dan toe ingetogen spelende Berlin, die nu écht even los mag gaan. Conclusie; prima band, mooie songs en fantastisch spel. Helemaal niet slecht voor de aftrap naar een nieuw seizoen!!

Boris McCutcheon
Hoth Brothers

Setlist:
Riverside Blues, Dreamin’ And Workin’, Slickhorn,Volcanic Wind, Española, Branded, Golden Days, Angelina’s Farm, Night Crash, Appleshine. Tweede set: Take Three Breaths, Whiskey And A Woodstove, O The Birds Still Sing, Horses Are Made To Win, Harmless Yellow Leaves, Seeds & Candy, Santa Rosa Plums, Lowriders, Trees Of Heaven, January. Encore:Flint Hills en Acequia

Fotografie: Monique Nuijten en Wies van Luijtelaar

FAQLab

FAQLab – elektronica geïntegreerd in allerlei kunstuitingen

Nieuwe ideeën uitwisselen en ambedo dans in Willem Twee Toonzaal

De FAQLab editie van 15 september waar ik in de middag bij was bood drie heel mooie programmaonderdelen. Allereerst is er de altijd hartelijke ontvangst in de Toonzaal waar de gelegenheid is om bij een prima kop koffie (of ander drinken) enthousiastelingen voor elektronische muziek te spreken. Je kan er nieuwe ideeÎn uitwisselen en op de hoogte blijven van ontwikkelingen.

FAQLab

FAQLab
Ellis van Veldhuizen

Verder biedt FAQLab een podium om laagdrempelig te experimenteren en kennis uit te wisselen. Ellis van Veldhuizen maakte daar samen met haar vader Rob van Veldhuizen dankbaar en met succes gebruik van. Ellis is een jonge danseres die graag de interactie tussen dans, lichaamsbeweging in de ruimte en klankspel wil onderzoeken. Haar vader had een set-up gebouwd van druk- en lichtsensoren die klanken aansturen in software synthesizers (voor de ingewijden: hij gebruikte VCV Rack).

Doel van deze eerste experimentele showing genaamd Ambedo was om de potentie van de verschillende disciplines beter in beeld te krijgen, zodat daarop verder kan worden gewerkt. Verder wilden Rob en Ellis zien hoe mensen reageren op deze combinatie en zoeken ze steun voor uitbreiding van de mogelijkheden tot een compleet interactief elektronica programma. Een echte primeur voor FAQLab.

Ambedo dans

FAQLab
Ambedo

De sensors lagen op de grond, en met zeer subtiele en sierlijke bewegingen zette Ellis een voet neer op een sensor op het gedreun van een diepe bastoon. Het ritme van het gedreun veranderde, was het nu een hartslag geworden? Beeldde het iets uit van de opwinding over het project die ze zelf voelde? Al snel leken we over te gaan naar een grote ruimte waar waterdruppels vielen en stroomden terwijl ze een andere sensor beroerde. Zo ontwikkelde zich een klank- en bewegingsspel dat steeds intensiever werd en speelser toen ook de lichtsensors erbij betrokken werden zodat een duidelijker verband ontstond tussen beweging en geluid.

Na een welverdiend applaus gaven Ellis en Rob toelichting op wat ze wilden bereiken en op de techniek erachter. Het was een experiment en vanuit compositie oogpunt (en vanuit de techniek) waren er zeker tal van opmerkingen op te maken. Niettemin verbond dit diverse disciplines, wat al te merken was aan de mensen die aanwezig waren die weinig kennis hadden van elektronische muziek, maar er volop van genoten. Ambedo heeft bij verdere uitwerking van dit idee dan ook de potentie om groepen dansers interactief een prachtig beweeg- en klankbeeld te laten maken wat op heel wat plaatsen kan worden uitgevoerd.

René Uijlenhoet in FAQLab
FAQLab
René Uijlenhoet – gast FAQLab 2019

FAQLab vervolgde met een interview met René Uijlenhoet. Hij is componist en als docent verbonden aan Codarts in Rotterdam. Hij heeft onder andere gestudeerd bij Ton Bruynèl, een zeer vroege pionier van elektronische muziek, die als eerste Nederlander een privé-studio had gebouwd, een unicum eind jaren 50. Voor de liefhebbers altijd weer mooi om een stuk geschiedenis verhaald te krijgen.

FAQLab
Interview met René Uijlenhoet

Verder liet René een stuk van Bruynèl (Coda voor K) horen. Enerzijds geweldig om te zien wat er met de juiste inzet zelfs zo lang geleden al mogelijk was met elektronica, maar ook om op te merken dat er intussen veel geëvolueerd is. RenÈ liet nog twee eigen werken horen (Red Junction en De Voorzienigheid).

FAQLab
FAQLab van Willem Twee Studio’s

Een vorige editie van FAQLab heb ik ooit geprobeerd om de geluiden die je in dit soort stukken kan horen te omschrijven. Dat ga ik nu niet proberen, de klankpaletten en de bewegingen in het geluid die je hoort zijn daar veel te rijk en complex voor. Je moet ze gewoon ervaren. Wat iedereen dan ook deed.
In een gesprek met René over de ontwikkeling van elektronische muziek kwamen we tot de conclusie dat, in plaats van een buitenissige noviteit, elektronische muziek zich heeft ontwikkeld tot een volwassen discipline, die als instrument geïntegreerd raakt in kunstuitingen.

Bossche Band Battle 2019

Spits afbijten eerste voorronde Bossche Band Battle 2019

Gitaren hebben de overhand in Muziekcafé Lohengrin

Op zaterdagavond 14 september gaat de Bossche Band Battle 2019 van start met de eerste voorronde in Muziekcafé Lohengrin. Voor de mensen die dit café niet kennen, het bevindt zich in het winkelcentrum De Zuiderpassage in Den Bosch Zuid. Op de begane grond zit het kroeg gedeelte en het podium vind je in de kelder. In de hoek van de kroeg ga je met een steile wenteltrap naar beneden waar je in de knusse zaal terecht komt.

Bossche Band Battle 2019

Bossche Band Battle 2019
Vlnr: speaker Hugo Den Hartog en jurypanel Anne van Damme, Sven Myren en Arlet Langewender – ©KLANKGAT

Hier zullen de vijf geselecteerde bands het vanavond tegen elkaar opnemen. Mocht het nou heel druk worden en kun je het podium niet goed zien, dan zou je ook nog alles kunnen volgen op een groot scherm achter in de zaal, waar alles live te zien is dankzij de cameraman voor bij het podium. Het publiek bestaat vanavond vooral uit de aanwezige bands zelf en hun aanhang in de vorm van familie en vrienden. Helemaal vol zal het ook niet worden, eerder halfvol.

EgoTwister

Bossche band Battle 2019
EgoTwister

Rond de klok van half negen mag EgoTwister het spits afbijten van deze Bossche Band Battle 2019. De toon is gezet met het gitaargeweld van deze twee gitaristen, waarvan er één regelmatig zijn snaren halverwege de hals aanslaat, we gaan rocken. Deze energieke hardrockband speelt stevige rockmuziek die hard en zacht combineert, zoals je dat in de jaren negentig veelvuldig hoorde doen door bands als bijvoorbeeld Live en Creed.

Bossche band Battle 2019
Wilco – ©KLANKGAT

Zanger Wilco, met veel galm op de microfoon, geeft wat ie heeft en gooit er af en toe een lekkere oerschreeuw in. Een stevig begin van de avond dankzij een prima optreden van EgoTwister.

Profuna Ocean

Bossche Band Battle 2019
Profuna Ocean

Het eerste nummer dat dit viertal uit Kerkdriel ten gehore brengt, heeft dankzij de bassist bijna een beetje een funky geluid. De tweede zang van de toetsenist is helaas bijna niet te horen, de geluidjes die hij uit zijn Roland tovert gelukkig wel.

Bossche Band battle 2019
Raoul Potters – ©KLANKGAT

De schijnbaar schuchtere zanger Raoul lijkt een grapje te maken als hij het tweede nummer aankondigt als hun laatste nummer. Het blijkt duidelijk geen grap te zijn en spelen Hanging In The Balance, een nummer van bijna een kwartier, waarin pas ècht duidelijk wordt wat voor muziek deze mannen maken.

Progrock dus, een beetje in de sfeer van het solo werk van Steven Wilson, met stevige, soms bombastische stukken gitaar en creatieve drums gecombineerd met rustige passages en dit alles omlijst door sfeervolle synths. Het is een verrassend goed optreden van Profuna Ocean.

De Norm

Bossche Band Battle 2019
De Norm

Als deze band ‘de norm’ is voor De Bossche Band Battle 2019 dan ligt de lat niet zo hoog. De Norm uit Eindhoven, normaal gesproken Rockcity, maakt Nederlandstalige liedjes. En waar je bij Engelstalige nummers niet altijd letterlijk naar de tekst luistert, valt het bij Nederlandstalige nummers des te meer op wanneer ze niet te verstaan zijn.

De geluidstechnicus vraagt tijdens de soundcheck nog om iets te zingen aan leadzanger Ryan van Bijnen, maar in plaats daarvan komt er een zacht “Test, test” uit zijn mond.

Bossche Band Battle 2019
Ryan van Bijnen – ©KLANKGAT

Het eerste wat ik aan tekst kan verstaan, zit in het tweede nummer waarin een duidelijk “Nee, nee, nee, nee, nee!” klinkt. Wat het muzikaal een beetje interessant maakt is het gebruik van de tremolo arm aan de gitaar en zijn Whammy pedaal.

Vermakelijk om te zien is het contrast tussen de twee muzikanten vooraan op het podium die eruit zien alsof ze op het jaarlijkse schoolfeest staan te spelen en degene achter de drum kit die zich drummer in een metalband waant.

Bossche Band Battle 2019
Arjan van Uem – ©KLANKGAT

In het derde nummer mag de bassist de vocalen voor zijn rekening nemen. De leadzanger maakt dan een grapje, dat voor degenen die een sigaret willen gaan roken, nu het moment is, maar dat is totaal misplaatst, want hij is juist wél te verstaan.

Het laatste nummer heet Doe De Routine en doet, door het ska ritme, een klein beetje aan Doe Maar denken, wat ook de bedoeling zal zijn denk ik. Maar aan die routine mag nog wel wat gewerkt worden.

Artificial

Bossche Band Battle 2019
Artificial – ©KLANKGAT

Tijdens het lange intro van het eerste nummer staat zangeres Norain met haar rug naar het publiek toe. Wat zou daar de gedachte achter zijn? Wil ze de verwachtingsvolle gezichten niet aankijken als ze nog geen tekst heeft? Onzekerheid zal het niet zijn, want als ze er eenmaal staat, dan staat ze er ook. Zelfverzekerd en vol overtuiging staat deze zangeres haar mannetje tussen deze punk rockers.

Bossche Band Battle 2019
Artificial met Norain Kuijs

De muziek van Artificial doet een beetje denken aan bands als Blink 182 en Fall Out Boy, waar ook een cover van gespeeld wordt, maar ook aan Paramore, een female fronted rockband uit Amerika. Tijdens de hoekige break van het uptempo Scars Of Misbelieving, wordt het publiek gevraagd om mee te klappen en dat is altijd riskant, zeker in zo’n kleine zaal, maar de meerderheid doet gelukkig enthousiast mee.

Bossche Band Battle 2019
Artificial bandleden – ©KLANKGAT

Als vierde laatste en laatste nummer wordt er alweer een cover gespeeld. Dat betekent dat de helft van dit optreden bestaat uit covers. Maar als je meer van jezelf wil laten zien zul je je ook moeten concentreren op eigen werk. Coverbands zijn er tenslotte al genoeg.

For Scratch

Bossche Band Battle 2019
For Scratch

Voordat For Scratch begint te spelen gebeurt er al van alles op het podium. Een stel Jupiler kratten wordt opgestapeld om dienst te doen als tafeltje voor de sampler van de toetsenist. Dan wordt er een soort van zelfbouw keyboard het podium op gesleept met vloerbedekking erop. De bedoeling was, begreep ik later om een echt Hammond orgel mee te nemen, maar die kon de steile wenteltrap niet af, vandaar dit bijzondere exemplaar. Daar bovenop wordt nog een Yamaha keyboard geplaatst die ondersteund wordt door slechts 1 blokje hout. Als dat maar goed gaat.

Bossche Band Battle 2019
Tijn van Geel – ©KLANKGAT

En dan die badslippers van de zanger/gitarist, wat is daar nou mee? Twee verschillende soorten nog wel. Is dat Rock ’n Roll?

Bossche Band Battle 2019
Willem Korsten

Door de lange soundcheck, er moet ook nog een kabeltje vervangen worden, kost het wel moeite om de aandacht erbij te houden. Het grootste deel van het publiek is dan ook al vertrokken, er zijn vrijwel alleen nog bandleden van deelnemende bands als publiek.

Als dan eindelijk wordt begonnen, met een piano intro in de stijl van Crime Of The Century van Supertramp, dan hebben ze de volledige aandacht van het resterende publiek. De zanger heeft een krachtige stem met een rauw randje en zingt met overtuiging.

Dan volgt er na een soort van bluesrock nummer naar eigen zeggen een experiment. Dit wordt de eerste keer dat ze dit nummer live gaan spelen. Het wordt ingeleid door een sample van “Een nieuw avontuur van Dikkie Dik” wat eigenlijk te flauw is.

En dat is zonde, want het is eigenlijk best een goed nummer, met een jazzy nachtclub sfeer met een heuse solo op keys. Al met al een beetje pretentieus, maar het maakt wel nieuwsgierig naar wat de mannen nog meer in petto hebben.

De Winnaars
En dat mag For Scratch dus laten zien in de volgende ronde van de Bossche Band Battle 2019 in Plein 79 op 25 oktober of 9 november, want ze zijn door naar de volgende ronde, net als Profuna Ocean.

Bossche Band Battle 2019
Door naar de halve finale – ©KLANKGAT

En dan hebben de overige bands nog kans op een wildcard voor die volgende ronde. Die worden uitgereikt na afloop van de voorrondes. De volgende voorrondes zijn bij de Bossche Brouwers op 28 september en 12 oktober.


Met dank aan de organisatie van Bossche Band Battle 2019
Foto’s:
Frans de Visser van Bossche Band Battle
Ronald Rijken en Johan Kramer van KLANKGAT

Gaping Moles

Gaping Moles is doorgekookte biefstuk zonder vetrandje

Albumpresentatie Demon's Semen van Glam Doom band is taai en zoutloos.

Om hun nieuwste album, Demon’s Semen, te promoten staan de Gaping Moles op zaterdag 7 september in Willem Twee poppodium. Gaping Moles uit California staat bekend als de absolute pionier van de Glam Doom-cultuur.

Support act Rock Bottom

Gaping Moles
Rock Bottom

Om de redelijk gevulde zaal vast op te warmen voor de ‘Koningen van de Glam Doom’, mag Rock Bottom de honneurs waarnemen. Iets meer dan een half uur hardrock-covers uit de oude doos.
Meer specifiek de jaren ’70 en ’80, met nummers van Thin Lizzy, Nazareth, Black Sabbath, dus de glorietijd van de hardrock. Niks spannends aan, laten we hopen dat de Gaping Moles de tent wakker kunnen blazen.

Gaping Moles

Gaping Moles
Gaping Moles

Als een soort act in de pauze, wordt een dame op leeftijd, ondersteund door de zanger van de Moles en een soort beveiligingsfunctionaris, naar een stoel aan de zijkant van de zaal begeleid. Wat dit allemaal moet voorstellen, blijft een raadsel.

Gaping Moles
Andrew LaSalle

Achter gesloten gordijnen wordt het instrumentarium van de Gaping Moles klaargezet. Als dan na een tijdje de pauze muziek afzwakt, is de zaal er klaar voor. Helaas gaan de rode gordijnen voor het podium niet helemaal op eigen kracht open, en moeten de bandleden een handje toesteken. Het zal symbolisch blijken voor de rest van de avond.

Glam Doom

Gaping Moles
Trevor Jenkins

De Gaping Moles heten Glam Doom te spelen. Het ‘doom’ ligt dan waarschijnlijk in het lage tempo van de meeste nummers, het ‘glam’ – het glamoureuze – daar was niets van te zien. In geen velden of wegen is er iets van glamour te bekennen want te dikke buiken in te strakke shirts, te plakkerige paardenstaarten.

Muzikaal valt er niet erg veel te beleven. Trage stonerrock, zonder al te veel originaliteit. Het verrassendste moment is dat, waar weer een traag slepend nummer naadloos over moet gaan in een soort hardcore nummer, maar waar de band na een paar maten in de war raakt, en zodoende het hele effect teniet wordt gedaan. Ook de ‘act’ van de beveiligingsman (dezelfde als die in de pauze) die heel het optreden stoïcijns voor het podium staat, is te flauw voor woorden.

Gaping Moles staat aangemerkt als: quote – hun bruisende live acts met een ongekende energie en spirit – einde quote. Maar deze avond even niet.

Gaping Moles
Spencer McNamara

De band onthaalt halverwege de show het publiek op een tweetal ‘exotische’ danseressen. Er komt zelfs een derde danseres op de bühne. Zij mag een act met struisvogelveren waaiers uitvoeren. Dat is dan ook wel de kers op de taart. Met hun bandnaam en song- en albumtitels probeert Gaping Moles een soort grappig erotische sfeer neer te zetten. Maar het blijft hangen in platheid.

Banleden Gaping Moles
Spencer McNamara
Andrew LaSalle
Baz Bunnings
Trevor Jenkins
Gustav Levi Müller


Fotografie: Saar Schinkel
Instagram: @saar_gid

Tony Clifton

Venijn zit ‘m in de staart: Tony Clifton sluit afwisselend affiche met verve af

Funk, reggea en rock, u aangeboden door Lagunitas

Whoop whoop, de zomer is bijna voorbij en dat betekent dat we weer naar binnen kunnen om bandjes te gaan kijken. Maar als u het niet erg vindt neem ik u eerst even mee terug in de tijd: afgelopen januari vond het Rauwkost-festival plaats op de Kop van ‘t Zand in Den Bosch. De organisatie van Rauwkost had toen de wijsheid om Tony Clifton te boeken. Die avond zag ik ze per ongeluk optreden in café de Vaart en ik was erg aangenaam verrast. Wat een bak energie gaven deze gasten! Hard waar het hard moest zijn, ingetogen op de juiste plek en vooral veel overgave. Helaas kon ik toen door ‘redactionele afspraken’ niet hun hele set zien.

Tony Clifton
Tony Clifton
Tony Clifton

U kunt zich wellicht mijn blijdschap voorstellen, toen ik de naam Tony Clifton weer op een affiche zag staan, ditmaal voor ‘Fueled by Lagunitas’, een soort van mini-festivalletje, met 3 bands onder de vlag van een i.p.a.-brouwer. En natuurlijk geen betere plek voor zoiets al wederom café de Vaart. En wat ik die eerste keer gezien heb, heb ik nu weer gezien: strak spel, zweet en overgave en de kunst om songs te schrijven.

Tony Clifton
Zingende drummer Tony Clifton

Tony Clifton bestaat uit twee broers: een bassist en een drummende zanger (danwel zingende drummer, want hij doet beide, tegelijk, en met verve), en een gitarist. De nummers zijn over het algemeen stevig, met een eigen geluid wat ook te danken is aan het stemgeluid van de zanger/drummer. De bassist springt af en toe vocaal bij zodat een erg mooi tweestemmig geluid ontstaat. De gitarist beschikt ook over een microfoon maar hij concentreert zich vooral op zijn gitaarspel.

Dat een heftige regenbui het terras van de Vaart leeg veegt, komt Tony Clifton goed uit. Nu staan er iets meer mensen binnen dan de spreekwoordelijke 2 man en een paardekop. Maar naar mijn mening nog lang niet genoeg voor dit toffe energieke eigenzinnige bandje. Hun plaat ‘Love Nordic Women’ staat op Spotify en ze toeren volop, dus gaat dat luisteren én zien.

Orange Grove en Dursun

Tony Clifton
Orange Grove

De ‘middelste’ band op het affiche is Orange Grove. Net als Dursun, de eerste artiest van vandaag, hebben ze het niet getroffen met het weer: de zon schijnt uitbundig dus het merendeel van de bezoekers blijft op het terras hangen. Want ook daar hoor je de band wel. Gelukkig speelt Orange Grove reggae, wat natuurlijk perfect past bij de lome sfeer die een zonnig terras oproept. Maar ergens klopt er iets niet… ik zie voor het optreden toch een gast met een Metallicashirt zijn gitaar naar binnen dragen? En die drummer, tikt-ie eigenlijk niet net iets te snel voor dat lome terrasgevoel?

Tony Clifton
Orange Grove in De Vaart

Herstel: Orange Grove speelt reggae, maar niet het soort dat onder een glazen koepeltje gehouden wordt. Gedurende hun optreden hoor ik verschillende invloeden langs komen, waaronder ook heuse metal akkoorden. En dat in combinatie met reggae ritmes is heel wel mogelijk, bewijst Orange Grove. In een ander nummer klinkt veel inspiratie van Rage Against The Machine door, en op een ander moment moet ik erg aan Pearl Jam denken. Orange Grove laat blijken een brede muzikale inspiratie te hebben. En ook hen gun ik de volgende keer een vollere zaal.

‘Ik ben misschien te laat geboren, of in een land met ander licht.’ De eerste zinnen van Shaffys Laat Me treffen gelijk doel. Loom, licht melancholiek, het begin van het eind van de zomer hangt in de
lucht. Een goed gekozen coversong om ‘Fueled By Lagunitas’ mee af te trappen. Helaas niet goed genoeg om het publiek naar binnen te krijgen.

Tony Clifton
Dursun

Singer-songwriter Dursun zal met zijn band voor een vrijwel lege zaal zijn mengeling van eigen nummers en covers spelen. Eigen nummers die vooral in het funkvlak liggen, waarbij met name de electrische piano van Dursun zelf veel ruimte krijgt om te soleren. Één van de andere covers is die van Amy Whinehouses ‘Back To Black’, die Dursun erg goed en smaakvol uitvoert.

Niet behept door enige voorkennis ben ik maar gaan zitten luisteren. Enig opzoekwerk leert mij dat Dursun heeft meegedaan aan ‘De beste singer-songwriter van Nederland’ in 2015. Duidelijk te merken is, is dat hier iemand staat met ervaring. Iemand met een goede stem en stembeheersing, die veel plezier heeft in muziek maken. Ik geef het weer er dan ook maar de schuld van dat het allemaal niet beklijft. Ik kan me zomaar voorstellen dat Dursun op een gure winteravond, met voldoende publiek, een geslaagd funkfeest kan geven.

Op papier lijken de drie namen van dit festival erg vergezocht. Maar de funk van Dursun is een goede opener voor de reggae van Orange Grove, die met hun stevigere nummers weer een prima opmaat zijn voor Tony Clifton. Een geslaagd festivalletje dus, zo op het begin van het einde van de zomer.


Fotografie: Patricia van Cuyk

Bombarst

Als de bom barst in De Bombarst dan gaat het los

Benefietfeest in kapel De Paap ademt een lekkere relaxte niks-aan-de-hand sfeer uit

De Bombarst is losgebarsten in de voormalige kapel van De Paap. Nu kijken of de granaatsplinters het beoogde effect leveren op het culturele klimaat van de stad ‘s-Hertogenbosch, de boost die de drie initiatiefnemers – Ad van Etten, Jordy Sanchez en Noël Josemans – zo graag willen bereiken.

Bombarst
Welkom bij De Bombarst

In ieder geval treft KLANKGAT redacteur Erwin Engelsma een relaxte niks aan de hand atmosfeer op het benefietfeest De Bombarst aan. Er is een grappig welkom aan de deur van een met livrei en wit gepoederde pruik uitgedoste meneer die je over de rode loper al zingend naar binnen begeleidt. Daarnaast enthousiaste medewerkers, met ieder zijn rol (muntjes verkoop, bar, opbouw …). Improvisatie op het podium, leuke artiesten die goed op elkaar inspelen en makkelijk met thematiek overweg gaan. Het leven is een test en dat vind ik best is in het zingen te verstaan, en dat is wel een leuke.

Bombarst
Kassa muntjes verkoop – ©KLANKGAT

De kapel van De Paap is een leuk klein zaaltje waar knusse optredens kunnen worden verzorgd. Ik kan me voorstellen dat hier een broedplaats voor alternatieve muziek kan ontstaan, (en andere creatieve uitingen?), maar dat ligt wel aan de mensen zelf. Ik vraag me af hoeveel ‘sturing’ er gaat komen om mensen uit diverse richtingen echt te verbinden als voeding voor ware creativiteit. Wel loert het gevaar voor een in-crowd. De tijd zal het leren. Al met al een leuk underground alternatief voor de duurdere andere plekken, precies wat het feest De Bombarst aangeeft te willen zijn.

Deze diashow vereist JavaScript.

Een andere KLANKGAT redacteur, Johan van Bommel, loopt ook rond in het pand. Johan gaat spelen met zijn band Spelfout. “Er is zeker potentie voor dit initiatief maar er is veel werk aan de winkel,” zegt Johan. Hij vindt het binnen beetje een doolhof, een constatering die bij Erwin Engelsma ook meteen opkomt. Het is wel een gezellig doolhofje, merkt Erwin op.

Bombarst
Straf – ©KLANKGAT

Peter Dupont, de vader van Aya Dupont, speelt in de band Straf, de huisband van De Paap. Straf opent het benefietfeest van De Bombarst en dat is wel zo terecht. De band speelt aanstekelijke polderpolka, een soort Nederlandstalige elektro-akoestische-postpunk-fanfare-ska-folk-‘n-roll. Aya -KLANKGATTER van het eerste uur- is te spreken over de fijne en relaxte sfeer van dit feest. Na wat te hebben rondgevraagd levert dat de trefwoorden sympathiek en creatief op. De kapel is een prachtige ruimte, vinden de mensen, een aanwinst voor Den Bosch.

Bombarst
Aya en Noortje Dupont

Nachtburgemeester073
Bij dit soort openingen zoals De Bombarst is de aanwezigheid van de Nachtburgemeester073 bijna een must. Zij – Lidwien van Noorden – is er dan ook en hier onder de foto een samenvatting van haar (korte) speech over deze nieuwe broedplaats.

Bombarst
Nachtburgemeester073 met Jordy en Noël

Ik spreek namens alle Bosschenaren, al het publiek, de kunstenaars en makers die behoefte hebben aan een plek zoals hier in De Bombarst. Dat gaat er komen, voor jullie allemaal. Na jaren van rebellie in mijn jonge jaren, is het de laatste decennia alleen maar wet- en regelgeving met verdienmodellen wat de klok slaat. Niet een veiling zoals dadelijk gaat beginnen om een likje verf voor de muren te bekostigen. Nee, je kan eraan verdienen als je een paar kunstenaars hier zou laten exposeren. Deze drie jongens [Ad van Etten, Jordy Sanchez en Noël Josemans, red.] die gaan het anders doen. Die gaan ruimte maken voor jullie allemaal. En ook voor het publiek om hier te komen en te blijven genieten.

Deze diashow vereist JavaScript.

De Nachtburgemeester prijst het initiatief van De Bombarst en roept de aanwezigen op om te blijven komen. Lidwien van Noorden ziet het als haar taak om een warm pleidooi voor De Bombarst te houden bij de burgemeester en wethouder van de gemeente ‘s-Hertogenbosch.

“De tijd zal het leren,” zegt Erwin Engelsma en met hem een aantal anderen die ik in de loop van de avond heb gesproken. “Laten we ons richten op de toekomst en het verleden afsluiten, ” mijmert een oudere man voor zich uit die De Bombarst veel goeds toewenst.

PROGRAMMA DE BOMBARST

12.30 – 13.15 Straf
13.15 – 13.30 Doeko L. de Dichter
13.30 – 14.00 Improvisatietheater door Een Ander Team
14.00 – 14.30 Rondleiding van 1 van de 3 mineurs
14.30 – 15.00 Circusgroep
15.00 – 16.30 BombJam
16.30 – 17.00 Rondleiding van 1 van de 3 mineurs
17.00 – 17.30 Spelfout

17.30 – 18.00 PRESENTATIE MISSIE EN VISIE De Bombarst door Emiel Bootsma, Jordy Sanchez en de Nachtburgemeester073

18:00 – 18:30 Veiling
18.30 – 19.00 Eva van Pelt
19.00 – 19.30 Teun Beurskens
19.30 – 20.00 Max Swagemakers- violist met Sonja Kawade
20.00 – 20.30 Pitches
20.30 – 21.00 Cabaretière Melise Yazgili
21.00 – 21.30 Elektronische freakshow Drone Assembly
21.30 – 23.00 Ver(r)asing
21.30 – 00.30 DJ Kingston Hi-Fi

Deze diashow vereist JavaScript.


Fotografie: Jaap Joris van Super Formosa Photography
Alleen daar waar vermeld door KLANKGAT
Video De Bombarst door Jane Duursma – Made by Jane

The Destination Bluesband

The Destination Bluesband imposante lijst blues krakers

Bossche bluesband trekt trouwe schare fans naar Muziekcafé Lohengrin

The Destination Bluesband uit Den Bosch covert met speels gemak bekende en minder bekende blueskrakers en classics. Dit tot groot genoegen van hun trouwe schare fans die zijn komen opdagen op deze druilige zondagmiddag in Muziekcafé Lohengrin. De set list is dan ook indrukwekkend: Stevie Ray Vaughn, The Cream, Jimi Hendrix, Jethro Tull, JJ Cale, om er enkelen te noemen. Het zijn ook niet de geringsten.

Destination Bluesband
The Destination Bluesband in Muziekcafé Lohengrin

Het mooiste is dat het geen zielloze covers zijn, maar verrassende bewerkingen van classics zoals Cold Shot van Stevie Ray Vaughn of Locomotive Breath van Jethro Tull. Vooral het effectieve gitaarwerk van Raymond van de Vorst draagt daar veel aan bij. Raymond benadert de stijl van Stevie Ray heel nauw door net zo slepend te spelen als de meester zelve.

Destination Bluesband
Raymond van de Vorst

Ik ben blij dat ik van KLANKGAT de ruimte krijg om blues als genre en bluesbands in het bijzonder meer onder de aandacht te brengen. Blues lijkt een genre van en voor de oudere generatie, beoefend door diezelfde generatie. Bedenk echter wel dat zonder de blues, rap niet had kunnen bestaan. Blues is da roots.

Destination Bluesband
Henny Schelle

Dat The Destination Bluesband nou ook toevallig uit Den Bosch komt, is meer dan een bijkomstigheid. De band is al begonnen als ik het café binnenloop. Er is veel volk komen opdagen en dat verbaast mij niet. De heren timmeren al lang aan de weg en hebben een fijn repertoire opgebouwd. En daardoor veel fans gekregen. Om en om nemen Rene Eggly en William Verstappen de leadvoice over. Eggly’s stem is heser, die van William krachtiger. Jammer dat die twee stemmen niet in één stem samenkomen.

Destination Bluesband
William Verstappen en Rene Eggly

Drie sets
De eerste set van de middag sluit The Destination Bluesband af met What Makes People van Willy Wilde. De tweede set begint meteen goed met Call Me The Breeze van JJ Cale. De sfeer die al goed is, wordt er alleen maar beter op. Vermeldenswaard in deze tweede set is het nummer Too Blind To See van good ol’ Harry Muskee. Lang geleden dat ik dat hoorde en blij dat deze band het zo goed uitvoert. De tweede set sluit af met Crossroads van John Mayer.

Destination Bluesband
Renee Eggly

De derde set opent met The Sky Is Crying van Stevie Ray Vaughn en voor SRV ga ik altijd door de knieën. Hij en Jimi Hendrix zijn mijn idolen en laat nou uitgerekend het vierde nummer van deze set Little Wing zijn van Jimi, zijn mooiste blues ballad. En ook dit moeilijk te coveren nummer wordt zeer geslaagd uitgevoerd met natuurlijk een hoofdrol voor Raymond. Mijn dag kan niet meer stuk.

The Destination Bluesband

Raymond van de Vorst – Solo gitaar
Henny Schelle – Drums
Rene Eggly – Blues Harp/Zang
Hans van Drunen – Bass
William Verstappen – Gitaar/Zang


Optredens
28 september, Foodbar Bottles in Rosmalen
19 oktober, Café Post Besoyen in Waalwijk
8 december Muziekcafé het Warm Onthaal in Den Bosch

Coldshot van The Destination Bluesband