Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Subliem concert Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Seizoen 2018-2019 Blue Room Sessions traditioneel afgesloten

Een uitgebreide recensie is een herhaling van zetten want elke keer weer slaagt dit trio er in om iedereen in vervoering te brengen. Zoals alle vorige vijf keren was dit optreden weer zeer druk bezocht en werd het ook weer op sublieme wijze uitgevoerd. Vandaar een korte impressie van het laatste fenomenale optreden van dit seizoen; Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt.

Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt
Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Met covers van o.a. Dr. John (o.a. Ties That Bind en Such A Night), Bill Withers (Green Gras), Fats Domino (Before I Grow Too Old), Bob Dylan, The Band, Stanley Brothers, Allen Toussaint, Bobby Charles (Only A Fool), maar ook met eigen werk van Spanjers (The Road) van Van Dijsseldonk (Enchanted Rock) Planteijdt (Last Coat) zorgden zij voor een zeer geslaagde avond.  en mooie mix van covers en eigen werk

Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt
Bijna traditionele afsluiters

Conclusie; we hebben dit seizoen toepasselijk afgesloten met het nummer Life is A Carnival van The Band, gezongen door drie geweldige muzikanten die zowel als trio als in andere formaties niet meer zijn weg te denken van de Nederlandse podia.

Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt
Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Greep uit de uitgebreide setlist: Success, Green Gras, Grow Too Old, Enchanted Rock, Ties That Bind, Such A Night, Tonight I’ll Be, Man Smart, Woman Smarter, Only A Fool, Right Lane Shane, If I Lose, Last Coat, Pressing, Here Comes Lonelyness, So Swell, Suspense, Greatest Love, The Road, Life Is A Carnival.

Over Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Deze diashow vereist JavaScript.

  • Eric van Dijsseldonk (gitaar, mandoline en zang): Ooit frontman van Smalltown Rodeos en later als solo-artiest en bij o.a. Ricky Koole, JW Roy en Laura Vane
  • Roel Spanjers (piano, accordeon en zang): Allereerst zijn eigen band The Sunset Travellers en later bij Captain Gumbo, BJ Baartmans en vanaf 2003 bij Normaal. Ook is Roel een veelgevraagd studiomuzikant
  • Wouter Planteijdt (gitaar en zang: Zit al sinds 1980 in Sjako! (35 jaar!) en is een veelgevraagd sessie- en studiomuzikant

Het Blue Room Sessions Team wenst alle trouwe bezoekers een fijne, muzikale, zonnige zomer en hoopt iedereen weer te zien op 10 september met… Boris McCutcheon & The Saltlicks from The United States of America.

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar.

Kris Kras, Studi073

Kris Kras toont wat jongerenplatform doet bij Studi073

Avond cultureel hoppen door de gangen en zalen van Babel

Kris Kras is een onderdeel van iktoon en op deze warme zomeravond van 28 juni laten jongeren in Babel (Muzerije) zien wat zij zoal het afgelopen jaar of jaren geleerd hebben. Dat kan uiteenlopen van ballet, voordracht van gedichten, singer songwriter, bands of solo optreden achter een vleugel. Voor de naam Kris Kras is waarschijnlijk gekozen omdat al die optredens op diverse plekken van Babel plaatsvinden. Bezoekers hoppen kris kras door het gebouw, laten zich meenemen en telkens verrassen.

Kris Kras
Jonge pianiste, solo

Kris Kras – Studi073

Rond een uur of acht speelt de band Jack, Shag & de Vloeitjes in de Pleitzaal. KLANKGAT heeft in het artikel IkBand 2019 al de nodige aandacht gegeven aan deze band. Een hernieuwde kennismaking, hier bij Kris Kras. De band covert nummers op geheel eigen wijze. Prettig anarchistisch. De band kent een frontvrouw en frontman, wat een erg leuke dynamiek geeft.

Deze diashow vereist JavaScript.

Na afloop van Jack, Shag & de Vloeitjes stroomt de volle Pleitzaal meteen leeg want elders zou zomaar weer een optreden of act opgevoerd kunnen worden. Dat is dan ook zo. De zwarte vleugel midden op de centrale plek van Babel – in het horeca deel – wordt geopend en een jong meisje van zo’n 12 jaar gaat op de kruk zitten en trakteert de aanwezigen op heerlijke wijze met haar kundig spel.

Studi073
Piano recital

Dans
De laatste klanken van de piano recital zijn nog niet weggestorven of de volgende act van Kris Kras dient zich al weer aan. Ook deze keer wordt gebruikgemaakt van de zwarte vleugel. Een jonge ballerina vlijt zich neer op de vleugel en lijkt in slaap te vallen.

Kris Kras
Pas de deux met vleugel

Als de pianist met een tweede ballerina verschijnt, glijdt de eerste danseres van de vleugel en kan de dans beginnen. Soms elk solo maar de meeste tijd is het een pas de deux, traditioneel een dans van man en vrouw maar nu dus niet. Dat zijn de kleine verrassingen van Kris Kras. De dans verloopt niet altijd gestroomlijnd en soms zijn de bewegingen en draaiingen wat onvast. Het pleit in ieder geval in het voordeel van de ballerina’s dat ze de mogelijkheden die deze ruimte biedt, optimaal gebruiken. (zie foto).

Hofzaal – solisten

Studi073
Milan Brokken

In de Hofzaal heeft Kris Kras de solisten geprogrammeerd, de singer songwriters, de dichters en spoken word. Pal na het ballet begint daar ook het eerste optreden. Mensen spoeden zich de zaal in, niet in de laatste plaats om een zitplaats te bemachtigen. De eerste die het voetlicht betreedt, is de vijftienjarige Milan Brokken. Volgens KLANKGAT-redacteur Johan van Bommel, is Milan zeer talentvol en moeten we hem in de gaten houden. Johan is onder de indruk van de performance van Milan, ondanks dat hij slechts twee nummers vertolkt. Wil je meer weten over Milan? Check zijn Instagram.

Kris Kras
Singer songwriter Milan

Sjaakbonenstaak
Na Milan treedt Eef van den Boom aka Sjaakbonenstaak aan die zich van meet af aan verontschuldigt. Zij heeft niets kunnen voorbereiden, omdat ze invalt voor iemand anders. Eef hoorde dat pas kort van tevoren. Ze leest voor uit aantekeningen die ze op haar smartphone heeft staan. Hoe modern. Het is een gedicht vol geestige woordspelingen zoals spelen met de uitdrukking ‘winst boeken’. Boeken hebben haar echter nooit iets opgebracht, nooit winst opgeleverd. Van dat soort dingen.

Kris Kras
Eef van den Boom aka Sjaakbonenstaak

Spelfout
De band Spelfout sluit deze Kris Kras avond af en het optreden verloopt naar alle tevredenheid. “Het was chill,” zei frontman Johan van Bommel. “De band heeft ook weer nieuwe fans gemaakt.”

Errand

A Fool’s Errand speelt 10 jaar eigenzinnig werk van zich af

Niet-standaard werk van een band die live weet te overtuigen

De Bossche band A Fool’s Errand organiseerde zaterdag 22 juni een release presentatie in P79 van het album Gravitas dat eind maart 2019 uitkwam. Vóór het optreden sprak ik kort met bandleden Alwin Ven en Fabian Voskuil.

Errand, Gravitas
Vlnr: Fabian Voskuil en Alwin Ven

KLANKGAT: Vanavond is de presentatie van jullie album Gravitas, het resultaat van bijna 10 jaar werk. Zijn jullie al bezig nieuw materiaal te schrijven?
Alwin Ven: Ja, zeker. We werken nu aan zo’n stuk of vijf nummers.
Fabian Voskuil: We zitten aan een EP te denken.
Alwin: Onze werkwijze is als vanouds. Herschrijven, omgooien, schrappen, schrijven.

Dus over 10 jaar kunnen we pas het volgende album verwachten?
Fabian (lacht): Nee, zover zal dat niet komen.
Alwin: De drummer (Albert Schuurmans, red.) gaat dadelijk solo spelen op gitaar. Een try-out van zijn eigen werk.
Fabian: We hebben wel moeten reperteren. Het was weer een tijdje geleden dat we de nummers van Gravitas gespeeld hebben.

Dat zal nodig zijn geweest, want het zijn geen standaard nummers van een niet-standaard band. Dat laatste beaamt geluidsman van de avond Frans de Visser van Studio Cube volmondig. Frans leidde de opnames en was verantwoordelijk voor de mix van het album Gravitas.

Try-out Albert Schuurmans

Errand
Albert Schuurmans solo

De drummer van A Fool’s Errand,  Albert Schuurmans, posteert zich op een stoel, een akoestische gitaar in zijn handen en zijn rechtervoet op een bass drum pedaal. De try-out omvat zo’n vijf (gloed)nieuwe nummers en kenmerken zich zich door een puntige drive mede dankzij die bass drum. Albert wil kijken hoe de nummers overkomen op een podium en voor een publiek. Hij had er graag teksten bij gehad maar vooral de tijd ontbrak daarvoor.
Hij wil daarom met zangeres Sarah Cahuasqui samenwerken. Zij schreef de teksten voor de nummers Make Waves en Icarus op het album Gravitas waar zij de zang voor haar rekening nam. De try-out wordt goed door het publiek ontvangen.

A Fool’s Errand – Gravitas

Errand
A Fool’s Errand in P79

Na een korte break en zonder enige aankondiging begint A Fool’s Errand aan de presentatie release van Gravitas. De nummers worden gespeeld in volgorde van het album. Het openingsnummer There Will Be No Encore is live zeer indrukwekkend, vooral door het onderwerp. Je hoort de stem van de Chileense president Allende die het volk via de radio op 11 september 1973 toespreekt, terwijl soldaten het presidentieel paleis omsingelen. Allende pleegt zelfmoord om niet levend in handen te vallen van de coupplegers die onder leiding staan van Pinochet. Visuele ondersteuning van dit nummer zou de impact van dit nummer versterken.

Sarah Cahuasqui

Errand, Gravitas
Sarah Cahuasqui

Het tweede nummer is Make Waves met tekst en zang van Sarah Cahuasqui. Zij zing nogal onvast, maar het past bij dit nummer dat mij sterk doet denken aan de legendarische New Yorkse band The Velvet Underground met zangeres Nico. Díé kon pas lekker vals zingen. In haar tweede act bij het nummer Icarus zingt Sarah weer onvast en ook dan werkt het. Het bevestigt het beeld dat A Fool’s Errand van zichzelf wil neerzetten, onvoorspelbaar, tegendraads, niet willen behagen.

Errand, Gravitas
Alwin Ven

Hoe het ook zij, de nummers zijn een mengelmoes van rock, jazz, metal, soundscapes. Een goede hard rock nummer is Stoned Ape Theory. En als Alwin Ven de trompet bespeelt zoals op Viego, Anselmo dan roept hij een Spaanse – latino –  sfeer op. In het laatste nummer – waar veel leuke delen tijdens de opname dagen werden weggestreept en daarvandaan de titel (Used To Be) Happy –  zaagt de band bijna eindeloos door met een repeterende, ritmische riff. Je krijgt de indruk dat A Fool’s Errand af wil van deze nummers en toe is aan nieuw werk. Wat wil je, na 10 jaar wil je wel wat anders.

Deze diashow vereist JavaScript.

Bandleden A Fool’s Errand
Alwin Ven – bas en trompet
Albert Schuurmans – drums
Willem Schuurmans – gitaar
Fabian Voskuil – gitaar (met strijkstok)

Sarah Cahuasqui – zang.

DOOL

Overtuigende rockshow van DOOL en charismatische zangeres

Alweer volle bak Willem Twee poppodium in twee weken tijd

DOOL speelt vrijdag 14 juni voor een uitverkocht huis. Twee keer een uitverkochte show in Willem Twee Poppodium in amper twee weken tijd. Dat is een knappe prestatie. De comeback van Fatal Flowers zorgde vorige week al voor een volle zaal en dus vanavond weer. Al raakte DOOL wel pas op de valreep uitverkocht. Enkele uren van tevoren waren er nog tien tickets. De gelukkigen die bij deze enige clubshow in Nederland zijn, krijgen een overtuigende rockshow op hoog niveau voorgeschoteld. Maar laten we het voorprogramma Order Of The Emperor niet uitvlakken, want ook dat stond als een huis.

DOOL
DOOL

Order Of The Emperor

DOOL
Order of the Emperor

Als de mannen van Order Of The Emperor mogen aftrappen is de zaal al helemaal vol. Dat zal ze goed doen. De band staat strak te spelen, al staat iedereen er wat statisch bij. De muziek klinkt als Classic Rock met de nodige Black Sabbath riffs. En wát een stem heeft die zanger! Hij klinkt zelfs een beetje als Ronnie James Dio (Black Sabbath), of met een beetje goede wil als Chris Cornell. Het klinkt allemaal wat gedateerd, maar wel erg goed, al valt er aan de podiumpresentatie nog wel wat winst te behalen.

DOOL

DOOL
Ryanne

Ryanne van Dorst zou je onder andere kunnen kennen als zangeres van de rockband Elle Bandita, wellicht als presentatrice van populaire tv programma’s als Nachtdieren en Holland! Of misschien ken je haar wel van de deelname aan Expeditie Robinson. Maar vanavond maakt ze in ieder geval een onuitwisbare indruk als frontvrouw van de psychedelische rockband DOOL. Duidelijk is te zien dat ze zich als een vis in het water voelt op het podium tussen deze ervaren muzikanten. Drummer Micha Haring heeft zijn sporen verdiend in The Devil’s Blood, Bassist John Bart van der Wal komt uit Aborted, gitarist Nick Polak zat eerder in Gold en Reinier Vermeulen was voorheen gitarist van The New Media. Maar Ryanne is behalve charismatische zangeres, met haar karakteristieke stem, zelf ook een uitstekend gitarist die er regelmatig heerlijk op los soleert.

Deze diashow vereist JavaScript.

Moeten we het nog hebben over het stukje in het eerste nummer, The Alpha, waar de muziek even een beetje langs elkaar heen gaat? Nee joh! Dat foutje is DOOL allang vergeven, want het wordt al vrij snel rechtgezet en dan zitten ze weer op hetzelfde spoor. En dat blijven ze dan ook de rest van de show. Er wordt vanavond uiteraard rijkelijk geput uit het album Here Now, There Then uit 2017. Nummers als Golden Serpents en She Goat volgen elkaar in rap tempo op.

DOOL
Energie

Er is een voelbare energie tussen de bandleden en ze gaan helemaal op in hun muziek. Ryanne laat haar haren wild in het rond zwieren, al spelend op haar gitaar die ze dan weer regelmatig hoog de lucht in heft. Als ze haar rechterhand niet nodig heeft om gitaar te spelen steekt ze die de lucht in en maakt het duivelsteken met haar pink en wijsvinger. Er is niet veel interactie met het publiek, maar dat is niet erg, want daardoor blijf je wel lekker in de sfeer van muziek zitten. Tegen het einde zegt Ryanne dat DOOL er nog een paar speelt en ze dan lekker aan het bier gaan, al heeft ze er op dat moment ook al één in haar handen. En zo geschiedt.

DOOL
Love Like Blood

De avond eindigt met de trage maar geslaagde cover van Killing Joke, Love Like Blood die DOOL zich helemaal eigen gemaakt heeft, gevolgd door de allerlaatste van vanavond, het magische Oweynagat, dat lekker uptempo begint, maar bijna halverwege het tempo halveert en je de laatste vier minuten meeneemt in een muzikale trip. Het nummer is een muzikaal eerbetoon aan de oorsprong van Halloween. Het is de single waarmee DOOL in 2015 zijn debuut maakte en dus hier vanavond de avond mee afsluit. Dat er geen toegift komt, zal geen verrassing zijn. Bovendien heeft DOOL vanavond alles al gegeven en is dit de perfecte afsluiter van een geweldige rockshow.

DOOL
Duivelstekens

Als je deze avond hebt gemist of je wil ze op korte termijn gewoon nog een keer live zien dan zul je moeten afreizen naar Frankrijk of je gaat naar het Dokk’ em Open Air Festival in Friesland eind van de maand.


Foto’s van Marcel Bruinshoofd

DOOL BAND
Ryanne van Dorst – Vocals/Guitar
Micha Haring – Drums
JB Van Der Wal – Bass
Reinier Vermeulen – Guitar
Nick Polak – Guitar

Good Lovelies

Weerzien met The Good Lovelies enthousiast onthaald

Veel plezier in het optreden ondanks intensieve Europese tour

Sinds 13 jaar en vijftien verschillende T-shirt versies zijn Caroline Brooks, Kerri Ough en Susan Passmore The Good Lovelies. Voor de Europese tour zijn tourmanager MJ Dandeneau op staande bas en Mark Mariash op drums een waardevolle toevoeging. De show wordt voorafgegaan door het echtpaar Keri en Devin Latimer, geen slechte keuze gezien de enthousiaste reacties van het publiek.

Good Lovelies
The Good Lovelies

The Good Lovelies

The Good Lovelies zijn voor de tweede keer bij de Blue Room Sessions. Ze ogen ontspannen en zijn blij met het mooie weer. De dag ervoor sprong Caroline Brooks zelfs in het kanaal om in haar ondergoed een rondje te zwemmen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het eerste nummer is Open Windows van het Burn The Plan album uit 2015 evenals Last Night. “When can I see you in the daylight” was de brandende vraag voor Caroline tijdens een periode van heavy dating. Geen vruchteloze exercitie want ze hield er haar huidige echtgenoot Colin aan over. Daylight staat op hun nieuwste album Shapeshifters. Dan komt het trio achter de microfoon vandaan en zingt a-capella The Heebee Jeebee Blues. Andrew Sisters ‘eat your heart out’.

Good Lovelies
Europese tour

I See Gold (Shapeshifters) staat ook op het nieuwe album en omdat het nu nogal koud is in Canada volgt een mooi uitgevoerde driestemmige cover van The Deep Dark Woods Winter Hours (album Live at Revolution 2012). Als laatste voor de pauze de (onvermijdelijke) sing a long Every Little Thing. Omdat ons publiek hier altijd enthousiast aan deelneemt doet het hen zichtbaar plezier.

Tweede set
Tijdens de tweede set vertelt Caroline over haar elfde huwelijksdag op 7 mei a.s. (ja, met die van het daten). Haar man heet ook nog eens Love met zijn achternaam en ze mist haar gezin, dus sentimentaliteit all over. Daarom het gevoelige The Doe, mooi ingeleid door de mooie hoge stem van Brooks. Susan Passmore heeft weer een mooi laag geluid en Kerri Ough past daar opvallend goed tussen.

Deze diashow vereist JavaScript.

When We Were Young (Shapeshifters), is een langzaam en sfeervol vierstemmig nummer (drummer Mariash zingt ook mee) met geen enkele wanklank en wordt opgevolgd door het vintage nummer Crabbuckit, met indrukwekkende bas solo van Dandeneau, die overigens ook goed met de strijkstok overweg kan.

Na het laatste nummer klinkt ‘huizenhoge’ roep om meer. En ze komen terug, uiteraard met hun, naar eigen zeggen, favoriete song, een geweldige uitvoering van Crosby Stills & Nash’s Helplessly Hoping (1968). De stemming stijgt ten top als Keri en Devin Latimer aantreden met de meezinger Lie Down. “hunker down dear, beneath the covers and close your eyes”.

Na zo’n intensieve tour zijn ze daar, denk ik, wel aan toe!

Good Lovelies
The Good Lovelies

Leaf Rapids
Het sympathieke echtpaar Keri (gitaar) en Devin (bas) Latimer zijn winnaars van de Juno Award met hun vorige groep Nathan o.a. voor het organiseren van het Trout Forrest Music Festival.

Leaf Rapids is vanavond een onverwachte bonus. Zij komen mee met The Good Lovelies en spelen geheel vrijblijvend een vijftal songs. Keri oogt vaag Japans, (haar overgrootmoeder kwam er vandaan). Barbershop Shears is een van die songs Het gaat over die grootmoeder, een immigrante die in haar kapperzaak een ‘lumber jack’ met een schaar stak, waarna hij alsnog beleefd de rekening kwam betalen. Tijdens het instrumentale Helen’s Waltz bedient ze de Theremin, een soort zingende zaag, maar dan met elektronische velden rond een magische doos met een antenne erop. Fay Lovsky is er speciaal voor naar Den Bosch gekomen.

Devin Latimer is het prototype van een bassist, rustig bescheiden spelend, nauwelijks zichtbaar achter de reeds opgestelde key boards van Kerri Ough. Ze hebben een pas verschenen album Citizen Alien. Het duo valt met hun prachtige liedjes nogal in de smaak. Wellicht zien we ze snel terug.


Foto’s: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

Jimmy Haslip

Jimmy Haslip is loyaal aan zijn leermeester Jaco Pastorius

Virtuoze grooves en solo’s van Pastorius-tribute vullen de Parade

Jimmy Haslip is de derde grote bassist die komt spelen op Jazz in Duketown. De 2019 editie van Jazz in Duketown staat in het teken van de basgitaar en de bassist. In dat kader prijken drie grote namen op het programma: Marcus Miller op vrijdag, Richard Bona op zondag en op maandag de laatste dag van het festival, treedt Jimmy Haslip op.

Jimmy Haslip
Jimmy Haslip

Eerbetoon aan Jaco Pastorius
Op uitnodiging van de Nederlandse percussionist Jeroen de Rijk spelen twee Amerikaanse kanonnen voor een bijzondere eerbetoon aan de legendarische bassist Jaco Pastorius en de groep Weather Report waar Pastorius deel van uitmaakte. Dat zijn de Amerikaanse basgitarist Jimmy Haslip, oprichter van de Yellowjackets.

Jimmy Haslip
Grooves & solo’s

Haslip stort zich op de virtuoze grooves en solo’s van Pastorius, de meest invloedrijke bassist ooit. Speciaal voor deze gelegenheid komt ook Scott Kinsey mee, toetsenist van de groep Tribal Tech en ‘sideman’ bij onder meer Joe Zawinul en John Scofield. Naast Jeroen de Rijk worden de twee Amerikanen bijgestaan door Yoram Vroon die als drummer onder meer actief was bij Cory Henry en Glennis Grace.

Jimmy Haslip

Zonder omhalen beginnen Jimmy Haslip, Scott Kinsey, Jeroen de Rijk en Yoram Vroon aan een reis door het rijke verleden van de Amerikaanse jazzrock. Bassist Jaco Pastorius (1951-1987) is van groot belang voor Jimmy Haslip. Pastorius maakte deel uit van Weather Report, dé jazzrock band bij uitstek. Haslip vertelt dat Pastorius zijn grote leermeester is. “He changed my life.”

Deze diashow vereist JavaScript.

Het sterke openingsnummer (titel onbekend) heeft alles in zich wat jazzrock spannend maakt. Improvisatie, latin, synthesizer en Afrikaanse roots komen bij elkaar en maken het zo energiek, fysiek elektrificerend. Haslip houdt zijn ogen gesloten gedurende het hele nummer, zo geconcentreerd is hij. Die focus houdt hij trouwens de hele show vast en zijn ogen dicht, behalve als hij tegen het publiek praat.

Weather Report

Jimmy Haslip
Black & White Market

Als de begintonen van het nummer Black Market van Weather Report worden ingezet – met dat prachtig spel van Pastorius, begroet het publiek dat met instemmend gejuich en geklap. Het nummer is 43 jaar oud maar heeft niets aan kracht ingeboet. Zeker nu het wordt uitgevoerd door deze bijzondere muzikanten. En alsof het niet genoeg, geeft Jimmy Haslip c.s. ook nog een toegift nadat hij omstandig het publiek en de stad Den Bosch bedankt om hier te mogen spelen ‘at this wonderful festival.’


Gastredacteur: Hildebrand Teunissen

Richard Bona

Richard Bona tovert beats en ballads uit zijn basgitaar

Funky jazzrock met West-Afrkaanse highlife van een rasentertainer

Richard Bona uit Kameroen is de tweede basgitarist van wereldfaam die op deze bassisten-editie van Jazz in Duketown optreedt. Vrijdag opende Marcus Miller op de Markt dit openlucht jazzfestival met een weergaloze show. Bona zet een andere act op die net zo magistraal en speels is.

Richard Bona
Richard Bona Group

Richard Bona, de entertainer

Het is druk op de Parade. De zitplaatsen van de tribune zijn bijna allemaal bezet en voor het podium is het ook ramvol. De organisatie heeft voorzien dat het druk gaat worden en heeft daarom de zitplaatsen vóór het podium weggehaald. Een slimme zet want de muziek van Richard Bona is ritmisch en dansbaar.

Richard Bona
Richard Bona

Bona opent met het nummer Please Don’t Stop van het album Tiki uit 2006. Het nummer wordt daar door John Legend gezongen. Live, nu hier in Den Bosch, zingt Bona zelf en niet onverdienstelijk, goed zelfs. Het nummer is behoorlijk opgepimpt en klinkt nu zoals een Al Jarreau dat graag zou zingen.

Souplesse

Richard Bona
Richard Bona Group: Dennis Hernandez

Het is een erg classy-jazzy begin en Richard Bona voelt zich zichtbaar erg op zijn gemak. Hij beweegt losjes, vraagt of mensen mee willen klappen en praat veel met het publiek. De sfeer is erg ontspannen, heel ‘laid back’. Maar laten we niet vergeten dat we hier te maken met een uitmuntende bassist. Bona speelt met een natuurlijke souplesse die heerlijk is om naar te kijken en te luisteren.

Highlife

Richard Bona
Richard Bona Group: Ciro Manna

Als native van Kameroen verwerkt Bona die typisch lichtvoetige sound van West-Afrikaanse highlife in zijn nummers. Die lichte klanken komen in feite voornamelijk van de gitarist. Het kunnen vaak lang uitgesponnen nummers zijn met zoals gezegd een hoofdrol voor de gitaar. Bona houdt het relatief kort.

jaco Pastorius ballad

Richard Bona
Ballad Jaco Pastorius

Net als alle hedendaagse bassisten is ook Richard Bona schatplichtig aan de legendarische bassist Jaco Pastorius die lid is geweest van de jazzrock formatie Weather Report. Bona leidt de hommage aan Pastorius  mondeling in en begint vervolgens aan een indrukwekkende ballad met subtiele en zwaar aangezette baslijnen. Geheel in lijn hoe Pastorius het zou doen. Het publiek luistert ademloos toe.

Als de laatste basnoten wegglijden, start een aarzelend applaus dat aanzwelt en de gehele Parade vult. De entertainer die Bona óók is, geeft meteen een andere wending aan de show. “Do you like to rock?!”, yelt hij in de mic. Het publiek schreeuwt het uit. Het is tijd om te gaan dansen.

Richard Bona Group
Drums Ludwig Afonso
Keyboard Mica Lecoq
Trumpet Dennis Hernandez
Guitar Ciro Manna
Bass Vocal Richard Bona

Eric Vloeimans

Dichterlijke mellow fusionjazz Eric Vloeimans en Gatecrash

Jazz in Duketown 2019 geeft trompettist groot podium

Eric Vloeimans
Eric Vloeimans en Gatecrash | foto: Wim Roelsma

Eric Vloeimans en zijn band Gatecrash spelen tijdens Jazz in Duketown op de Parade waar hard wordt gewerkt om het gebruiksvriendelijk te maken voor het publiek. Pal daarvoor was de Parade nog het absolute domein van de gehandicapte sporters van het WK Handboogschieten. Vlonders worden weggehaald en vervangen door stoelen. Dat zet de toon: dit wordt een echt luister-concert. Helaas wordt het echter geen fluisterconcert.

Eric Vloeimans
Begenadigd trompettist | foto: Arnold Bertens

Eric Vloeimans

Eric Vloeimans is kind aan huis in Den Bosch. Geboren in Huizen, Noord-Holland en wonend in Rotterdam zijn de muzikale roots van Vloeimans toch geklonken in Den Bosch, in de Muzerije, “de muziekschool waar ik trompet spelen heb geleerd,” zei hij in een interview van wat jaartjes geleden. ‘s-Hertogenbosch is nog steeds in zijn hart.

En dat is wederzijds, want er komt veel volk naar de Parade om ‘hun’ beroemde jazztrompettist met zijn band Gatecrash te aanschouwen. “Het is altijd leuk om in Den Bosch op te treden. Mijn vader zit zelfs vanavond in het publiek,” roept Eric om na wat nummers te hebben gespeeld. Het kan niet meer stuk deze avond. Over hoe je goodwill kweekt en onderhoudt, hoef je Eric niets meer te vertellen.

Het concert en de wind
Gelukkig is de stormachtige wind gaan liggen. Niet alleen fijn voor de gevoelstemperatuur maar ook gunstig voor de muziek van dit optreden. De zachte tonen in het spel van Eric Vloeimans zouden dan gewoon vervliegen en niet gehoord worden. Helaas is er ook nu weer sprake van de zogenaamde ‘Dutch Disease’. Mensen die hardop menen te kunnen praten door een concert heen. Dat soort mensen beschouwt muziek als een soort achtergrond, een letterlijk muzikaal behang. Ga dan gewoon naar de kroeg, denk je dan.

Spiritueel en mellow

Gatecrash
Gatecrash | foto: Wim Roelsma

Fluisterzachte tonen blaast Eric Vloeimans uit zijn instrument en dat vergt een aandachtig gehoor. “Nogal spiritueel,” becommentarieert mijn zeventienjarige neef. En dat is het misschien ook. Ik omschrijf dit spel van Vloeimans en Gatecrash eerder als mellow, zacht en verfijnd. Wel vind ik dat deze muziek eigenlijk beter tot zijn recht komt in een zaal dan op zo’n groot openlucht festival wat Jazz in Duketown nu eenmaal is. En zeker hier op de Parade.

Gatecrash
Jeroen van Vliet | foto: Wim Roelsma

Voor powerjazz moet je niet bij Eric Vloeimans zijn. Wie het nieuwe album Levanter kent, weet wat hem/haar te wachten staat. Het spel van Vloeimans is ook nooit dominant. De trompet is weliswaar zijn uitgangspunt maar zal nooit de andere muzikanten van Gatecrash overstemmen. Eric werkt al vele jaren samen met toetsenist Jeroen van Vliet die in zijn spel zorgdraagt voor de soundscapes én de langzaam opgebouwde funk en rock grooves.

Eric Vloeimans
Eric Vloeimans | foto: Angelique Lemmens

Er wordt oud en nieuw materiaal gespeeld. Wat mij bijblijft is een nummer dat Vloeimans heeft geschreven voor een Syrische vriend, die uit zijn vaderland vluchtte vanwege de oorlog en niet meer kon terugkeren. Die vriend is uiteindelijk toch teruggekeerd en toen is dat nummer ontstaan. Helemaal Eric Vloeimans ten voeten uit.


Coverfoto: Angelique Lemmens

Gastredacteur: Mathijs van Tongeren

JazzAcademy

JazzAcademy is de ideale opstap naar het conservatorium

Binnenkomen als guppie en uitstromen als eerstejaars student

JazzAcademy is zeven jaar geleden opgezet door de Bossche trompettist Jeroen Doomernik vanuit de stichting Jazzwerkplaats. Veel jonge muzikanten krijgen  in de JazzAcademy de kans om zich verder te ontwikkelen. Een aantal heeft hierdoor de stap gemaakt naar het conservatorium.

JazzAcademy
JazzAcademy

Op het plein van het Noordbrabants Museum speelden acht aankomende jazzmuzikanten op de zaterdagmiddag van Jazz In Duketown. Een van hen is gitarist Rik Janske. KLANKGAT sprak met hem na afloop van het concert.

JazzAcademy
Rik Janske

KLANKGAT: Je hebt net, samen met zeven andere muzikanten, een concert afgegeven. Is dat de afsluiting van een opleiding?
Rik Janske: Nee, het is niet een opleiding. JazzAcademy is een groep jongeren die bij elkaar komt om te musiceren onder leiding van Jeroen Doomernik. Jeroen heeft dat initiatief genomen. Je leert er ontzettend veel. Het is net zo nuttig als school maar het is niet officieel.

Ben je dit jaar begonnen?
Nee, ik heb vorig jaar ook al meegedaan. Toen kwam ik er als guppie in en nu ga ik volgend jaar naar het conservatorium van Utrecht. Zo kom ik er dus uitgerold.

Zie je dat vaker dat mensen die deelnemen aan de JazzAcademy naar het conservatorium gaan?
Ja, best wel vaak. Best wel grote namen komen ervan. Dat zijn allemaal drummers uit Rotterdam. En dan heb je nog een pianist uit Amsterdam. Ja, het grootste deel stroomt door naar het conservatorium.

ik zag je spelen op de gitaar. Wordt dat jouw instrument?
Jazeker.Ik heb wel met andere instrumenten gespeeld maar de gitaar is altijd blijven hangen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het concert dat de acht jonge muzikanten op het museumplein hebben gegeven is het resultaat van een jaar lang met elkaar spelen. Ze hebben meer nummers gedaan op de JazzAcademy, maar wat ze vandaag hebben gespeeld, was wel het beste wat ze neer konden zetten met z’n allen.

JazzAcademy
Kees van Schijndel

Zijn het covers of zijn het eigen nummers?
Nou, voor de verandering hebben we ook een eigen nummer gespeeld. The Golden Mexx, een nummer van mij en de bassist, Kees (van Schijndel, bassist bij de band KETJAP, red.). Dat was volgens mij het derde nummer dat we speelden. De rest zijn allemaal covers, van Freddy Hubbard, Roy Hargrove, Billy Cobham, en eh dat was het eigenlijk wel denk ik.

Vind je het fijn om in zo’n groot gezelschap te spelen?
Ja, eigenlijk wel. Het is een hele fijne manier van jazz maken. Het is een beetje poppy, ‘groovend’. Het is niet zo standaard, met allemaal jazz standards en zo. Het is erg leuk.

Rik Janske is al aangenomen op het conservatorium van Utrecht voor het komend studiejaar 2019-2020.

Brass Rave Unit

Aanstekelijke fissa instrumental Brass Rave Unit

Lekker los gaan op de muziek van deze Amsterdamse feestband

De band Brass Rave Unit staat niet op de Jazz in Duketown tijdstabel vermeld. Toch staat er al een flink pak mensen op het Kerkplein en de trappen van de Grote Kerk op deze feestband uit Amsterdam te wachten. Veel mensen weten dus dat deze band vrijdagavond komt spelen. De wind is intussen in kracht toegenomen en voelt kil aan. Ik ril.
Ik sla de biertjes af die kennissen en vrienden aanbieden. Ik heb nu meer zin in warme thee en baal dat ik te dun ben aangekleed. Gelukkig zie ik de vaste speaker van het festival het podium op gaan. Het gaat beginnen.

Brass Rave Unit
Brass Rave Unit

Alvorens Brass Rave Unit af te roepen, vertelt de speaker dat vanwege bezuinigingen hij de enige omroeper is. Hij maakt gebruik van een ‘geheim gangenstelsel’ om overal op tijd te komen (=grapje 😁). Hij roept daarom iedereen op gul euro’s in de collectebussen te stoppen die sommige vrijwilligers bij zich hebben. Ik zie een paar vrijwilligers staan, maar ook zij staan te wachten op deze fissa band. Iedereen heeft zin om lekker los te gaan, lijkt het.

Brass Rave Unit
Ko Zandvliet

“Een band waar het onmogelijk is om stil te blijven staan,” beweert de speaker. “Brass Rave Unit is een band met twee toeters en trommel!” Drie jonge mannen stuiven het podium op en de drummer roert de kleine trommel. De trompettist en saxofonist blazen spanning opwekkende klanken uit en ik zie de hoofden van de mensen al licht mee wiegen op het nu nog ingehouden doch dreigend ritme.

Brass Rave Unit
Dirk Zandvliet

Dan roert Ko Zandvliet de grote trom en gaat het los en zie je mensen – me included – bewegen. De speaker heeft gelijk: het is onmogelijk om stil te blijven staan als deze feestband op stoom raakt. Als het eerste nummer is afgelopen, heb ik het al minder koud. Dat belooft wat, want de drummer begint meteen bij het tweede nummer zonder mededogen te slaan op die grote oorlogstrommel. Het is een mix van jazz, afrobeat en klezmer. Vooral door de trompettist krijg je het gevoel in een sjoel beland te zijn.

Brass Rave Unit
Bo Floor

Brass Rave Unit is dè ideale band waarmee deze eerste avond van de 2019-editie maar kan afsluiten. “Right on,” zou Marcus Miller zeggen.


Brass Rave Unit:
Baritonsax: Dirk Zandvliet
Trompet: Bo Floor
Drums: Ko Zandvliet