Sahriye – سهرية

Sahriye – سهرية zorgt voor verbroedering

Stoelen aan de kant, de Dabke kan beginnen

Sahriye – سهرية
Wethouder Ufuk Kâhye

Sahriye – سهرية heet deze avond op zaterdag 12 januari in Willem Twee Concertzaal, waar Arabische muziek centraal staat. Een nieuw concept in Den Bosch geïnitieerd door Peter Hagelaars en Véronique van Helden samen met haar Syrische overbuurman Mazen Eltess. Een letterlijke vertaling is er niet voor Sahriye – سهرية maar het betekent zoiets als samen muziek maken, zingen, dansen en naar elkaar luisteren. Deze voormalige synagoge, waarin voor een deel stoelen zijn geplaatst, is compleet uitverkocht. Dat hadden Peter en Véronique van tevoren niet verwacht.

Sahriye – سهرية
Bakr Al-jaber

Dichter opent Sahriye – سهرية
Nadat wethouder Ufuk Kâhye een kort openingswoordje heeft gedaan, wordt de avond geopend door de Syrische dichter Bakr Al-jaber. Drie gedichten draagt hij voor in het Arabisch, waarvan de vertalingen te zien zijn op het scherm. Het zijn intense teksten, uit het leven gegrepen.

Nawras Al Taky

Sahriye – سهرية
Nawras Al Taky

Na een korte pauze is het de beurt aan Nawras Al Taky, die het Arabische snaarinstrument oed ter handen neemt. Hij begint met een aantal van zijn eigen composities. Hij heeft een mooie heldere stem en zingt heel ingetogen. Het publiek luistert aandachtig en de zaal is stil tijdens de nummers in het begin. Halverwege het optreden gebeurt er iets. Er wordt blijkbaar een nummer herkend en er wordt voorzichtig meegezongen door een klein groepje achter in de zaal. Het volgende nummer wordt ook meegezongen en het volgende ook, maar door steeds meer mensen.

Buikdanseres Sahriye – سهرية

De sfeer in de zaal wordt steeds losser en vanuit de ene hoek van de zaal komt er een buikdanseres richting het podium gedanst. Vanuit de andere hoek komt er een man aangelopen, ze schijnen elkaar te kennen en dansen tijdens dit nummer samen voor het podium. Even later wordt de danser, die dus de gitarist van Sarsaria blijkt te zijn, door Nawras gevraagd het podium op te gaan en die speelt nog een aantal nummers mee op gitaar. Er wordt volop mee geklapt en gezongen tot en met het laatste nummer.

Deze diashow vereist JavaScript.

Sahriye – سهرية kan echt beginnen

Dan worden alle stoelen uit de zaal verwijderd en kan Sahriye – سهرية pas écht beginnen. Al vanaf de allereerste klanken die Wasim Arslan en zijn band Sarsaria ten gehore brengen wordt er gedanst. Letterlijk niemand blijft stilstaan en dan moet de drummer nog beginnen, want die valt bij het tweede nummer pas in. Die brengt het publiek met zijn opzwepende ritmes zo mogelijk nog meer in beweging. The way to Aleppo is full of olive trees, zo vertaalt Wasim een stukje uit een nummer, zodat ook degenen die niet Arabisch spreken een beetje een beeld krijgen waarover gezongen wordt.

Dabke  
Bij deze traditionele Arabische feestmuziek, die overigens op westerse instrumenten wordt gespeeld, hoort ook een traditionele dans, de Dabke. Wie deze dans niet kent wordt letterlijk bij de hand genomen en krijgt de basispasjes voorgedaan. Je pakt dus de hand van je buurman of buurvrouw vast en zet pasjes naar voren en dan weer naar achter en tegelijk til je je voorste voet op, dit doe je afgewisseld met zijwaartse pasjes. Je danst dus in een kring tegen de wijzers van de klok in. In een mum van tijd danst de gehele zaal de Dabke op de maat van de muziek.

Deze diashow vereist JavaScript.

Verbroedering
“Super gezellig!”, roept Wasim tussen één van de nummers door en gezellig is het zéker! Hij wordt ook nog op de schouders genomen door iemand uit het publiek tussen de dansende mensen. Zelden heb ik zoveel blije mensen gezien tijdens een optreden. Deze muziek zorgt voor verbroedering bij het gemêleerde publiek en iedereen kan zijn wie hij of zij wil. En dan maakt het ook niet uit dat het laatste nummer, dat Dans Voor Palestina heet, wordt gespeeld in een voormalige synagoge, waar de Hebreeuwse teksten nog aan de muur hangen.

Voor wie dan nog niet genoeg gedanst heeft draaien de DJ’s Arie van de Water en Jeroen van Aalst nog wat Arabische en Turkse muziek in de foyer.

Peter en Véronique waren van tevoren benieuwd hoe deze eerste editie van Sahriye – سهرية zou lopen, zoals te lezen is in een eerder gepubliceerd interview met Klankgat. Het is duidelijk dat ze met dit concept een nieuw publiek hebben gevonden, dus zal er waarschijnlijk een vervolg komen en daar zullen veel mensen blij mee zijn.

Foto’s: Sandra Leijtens

 

Diona Fox

Europese jazzpop van Diona Fox & her Ragdolls

Muziek Op Donderdag opent in stijl het nieuwe jaar

Diona Fox & her Ragdolls zijn de eerste band in het nieuwe jaar van Muziek Op Donderdag in Willem Twee concertzaal. Diona Fox & her Ragdolls is een Haags/Rotterdamse jazzpop band met funky inslag. De band speelt een repertoire van eigen tracks afgewisseld met bewerkingen van klassiekers, chansons en modern werk. Het kwartet past naadloos in een Europese jazztraditie en zet die met veel respect en grote professionaliteit voort.

Diona Fox & her Ragdolls
Diona Fox
Diona Fox & her Ragdolls
Diona Fox
Diona Fox

Bandleden:

  • Karin Canters aka Diona Fox – vocals / lyric writer
  • Lodewijk Bles – drums & percussion / arrangements
  • Roy de Rijke – guitar & backingvocals / arrangements
  • Remus Aussen – electric bass / arrangements

Muziek Op Donderdag
De avond wordt geopend door Jordy Sanchez, gastheer/programmeur van de avond. Ten overvloede roept hij om dat de concerten van Muziek Op Donderdag geheel gratis zijn. Als de band begint, is er nog weinig publiek. Gelukkig wordt het in de loop van de avond drukker.

Diona Fox lijkt het zich allemaal niet zo aan te trekken. Zij heeft een ander probleem. Griep en verkoudheid. Diona lag al een week in bed met een stevige griep, maar wilde per se dit optreden in Den Bosch niet laten schieten. Dat is maar goed ook, want we hebben hier te maken met zeer goede musici.  Zo nu en dan gaat het een beetje fout met haar stem, maar dat kan haar niet echt aangerekend worden. Diona Fox is een innemende frontwoman en een zeer prettige verschijning. Mannen vinden haar jurk erg mooi.

Deze avond komt er veel langs, een waaier van funk. pop, jazz, gypsy music, chanson en zelfs een lied gezongen in het Noors. Een Europese lappendeken vervat in de stem van Diona Fox en het spel van haar Ragdolls. Amy Winehouse meets Django Reinhardt. Zo staat de band omschreven op Spotify en daar is geen speld tussen te krijgen.

Diona Fox
Roy en Diona

Je hoort de nieuwe Britfunk in het titelnummer van hun laatste EP Heart Made Up. Coole funk, strakke drum en de de heldere soul stem van Diona Fox. In het nummer Dreams of being bohemian wordt je meegenomen naar de rokerige jazzclubs in Parijs uit de jaren ’50. En je waant je helemaal in een Franse ‘locale’ met het chanson Je me voyais déja van Charles Aznavour.

Noors lied
Een heel bijzonder lied op deze avond is de cover van het nummer En Elsker i Berlin van Kari Bremnes uit Noorwegen. Het heeft Diona Fox minstens een jaar gekost voordat ze de tekst uit haar hoofd kon zingen. Bassist Remus Aussen kwam met het nummer aanzetten. Het is een vreemd nummer dat begint met spiritueel gezang en langzaam overgaat naar een klassieke latinjazz.

Nummers die bijblijven zijn Your Heart Is As Black As Night en Back to Black ooit gezongen door Amy Winehouse. Met de chanson van Aznavour neemt de band afscheid. Weer buiten in de kilte van de winter hoor ik nog de gypsy riffs van Roy de Rijke. Die warmen mij op.

Diona Fox
Roy de Rijke

Setlist
01. Finally found a way
02. Bossa Diona
03. Your Heart Is As Black As Night
04. Make me smile
05. Dreams of being bohemian
06. It’s alright with me
07. Caravan
08. Undecided
09. Cry me a river
10.On the sunny side of the street

Pauze

  1. Back to black
  2. I need you the most
  3. Moondance
  4. En elsker
  5. Steal my safe bed
  6. All that I need is love
  7. Kiss and tell
  8. Heart made up
  9. Je me voyais deja

 

Top 2000 the best of… Live

Top 2000 the best of… Live 40 jaar pophistorie

Gouwe Ouwe uit de lijst der lijsten live in Willem Twee poppodium

De band Top 2000 the best of… Live speelde vrijdag 28 december in de Grote Zaal van Willem Twee poppodium. Het concert was geheel uitverkocht. Het kon ook niet uitblijven, deze vierde editie, na de grote successen van de afgelopen jaren. De band wordt speciaal voor deze jaarlijkse gelegenheid geformeerd. Top 2000 the best of…live is een band die al 4 jaar succesvol eind december optredens geeft in Den Bosch.

Top 2000 the best of… Live 40 pop juweeltjes
Top 2000 the best of… Live
Top 2000 the best of… Live

Top 2000 the best of… Live speelt 40 juweeltjes uit 40 jaar popgeschiedenis, Top 2000 the best of… Live, dat zijn één zanger, twee zangeressen en een strakke band met blazerssectie die hits van David Bowie, Human League en Ramses Shaffy opnieuw tot leven brengen. En dat is duidelijk te zien, want er wordt lustig gedanst, geswingd, gesprongen en gejuicht als de eerste tonen van een all-time favoriet klinken. De stemming zit er meteen goed in.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ander publiek
Het is een ander publiek dan deze Bossche popzaal gewend is. Minder rocky en punk maar meer stelletjes die een lekker avondje uit zijn. Ouderen maar ook genoeg jongeren die net zo fanatiek meezingen met liedjes die hits waren ver voor hun geboorte. Het maakt niet uit want het plezier spat ervan af. Twee jongens van 20 jaar zingen het nummer Don’t you want me uit 1981 van The Human League vlot en luid mee met de zanger en zangeres van Top 2000 the best of… Live die lekker met elkaar kunnen ‘battlen’ in dit lied.

Deze diashow vereist JavaScript.

Top 2000
De laatste dagen van het jaar wordt de popmuziek sinds vele jaren gedomineerd door de Top 2000. Op tv is er de Top 2000 a go go gepresenteerd door Matthijs van Nieuwkerk en Leo Blokhuis die vijf avonden lang over de lijst der lijsten gaan. Overal in het land worden aan de lopende band Top 2000 quizzen gehouden. Den Bosch kan niet achterblijven. Wij hebben onze quizmaster Mourad Majaiti met zijn Popquiz | De Top 2000 Editie in Van Aken Werkwarenhuis die op deze zelfde avond wordt gehouden. Nederland is in de ban van die Top 2000 die sinds mensenheugenis wordt aangevoerd door het barokke nummer Bohemian Rhapsody van Queen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Top 2000 the best of… Live volgt niet zozeer die hitlijst qua positie van de nummers. maar maakt er een feestelijke potpourri van en gaat zoals al gezegd van rap naar middle of the road naar Nederlandstalig. Het is een feest van herkenning en bevestiging.


Top 2000 the best of… Live
Top 2000 the best of… Live a go go

De band Top 2000 the best of… Live bestaat uit:

    • Cis Hageman             zang
    • Linda Pelders            zang
    • Marloes Smit            zang
    • Harrie Damen          saxofoon
    • Willem Pluk              trompet
    • Hans Govaart           trombone
    • Bert van de Ven      drums
    • Paul van de ven       bas
    • Rene Meister           toetsen
    • Kornelis Lievense    gitaar
    • Harold Kukken         gitaar

Foto’s van Monique Nuijten en Wies Luijtelaar.
Kijk voor meer foto’s in het media-archief van Willem Twee.

Live Aids 2

Grandioos succes editie Live Aids 2

Kerstviering in het teken van metal, punk, grindcore en bier, veel bier

Live Aids 2: wat twee jaar geleden begon als een grap van de Bossche band Jezus Sanseveria om Kerstmis heel anders te vieren, neemt serieuze vormen aan om een jaarlijks terugkerend metal/punk/rock kerstfestijn te worden. Lees dit artikel van Live Aids 2 dat door gastredacteur Daniël van Vugt is geschreven.

Live Aids 2
Kerstversiering maar dan anders op Live Aids 2

Het is inmiddels bijna een week geleden, maar ook deze tweede editie van Live Aids was een grandioos succes. Ben je een rocker, punker of hou je meer van metal of grindcore, het was op zaterdag 22 december allemaal te vinden in de WSC Skatehal. Niet alleen was alles volledig aangepast aan het kerstthema, de do-it-yourself mentaliteit van Woodkots straalde nog meer door de aanwezigheid van een zelfgebouwde arcadekast en een glühweinkraam. Uiteraard was het verplicht dat elke band minimaal één kerstnummer speelde.. Vanaf het begin tot het einde waren er elf bands te zien, één act meer dan vorig jaar.

Live Aids 2

Maar laten we het evenement Live Aids 2 even samenvatten:

Live Aids 2
The Garbage Bags

Al vanaf dat de eerste band, Jezus Sanseveria, om 13.30 letterlijk de sterren uit de hemel speelde, was het publiek al lekker gemotiveerd om er een mooie dag van te maken. De show eindigde met een vroegtijdig nieuwjaar en de kop was eraf. Tijdens de tweede act worden we verrast door een lekker stukje rock’n roll en rockabilly van Jetblack Fifty Six. Deze Nijmegenaren knalden met nummers, gitaarmoves en een uitstraling die zeer vergelijkbaar zijn met die van the Stray Cats! Daarna krijgen we F.I.S.T., inmiddels al een bekende naam onder de punkers in de regio. Zij zorgen voor ongeveer 40 minuten aan brute gitaarriffs, felle drums en scherpe vocalen, waardoor het publiek al lekker los komt.
Complaint is de volgende band. Deze Bossche/Tilburgse band heeft met z’n hardcore Oi sound een prachtig concept te pakken, en dat vind het publiek ook. Het gaat al lekker los tijdens deze show. We hebben tot nu toe een lekker kerstfeestje, maar we zijn nog niet eens aan de avond begonnen.

Net na etenstijd wordt de volgende band aangekondigd met de naam Th’ Woodchip Barrels. De onvervalste klanken van ragtime en delta blues zorgen ervoor dat het publiek lekker kan dansen en genieten van het begin van de avond. Daarna zijn The Garbage Bags aan de beurt, de enige internationale band van de avond. Deze Belgen hebben met hun psychobilly en vuilniszakken het pand stevig laten schudden. Misschien ook leuk om te weten dat Jens de Waele, bekend van o.a. Fifty Foot Combo hierbij de contrabas bespeelde.

Deze diashow vereist JavaScript.

Live Aids 2 gaat verder met de grindcore van Bluewaffle Sauerkraut. Met Banana’s in Pyjama’s op het scherm in de achtergrond knorden en grunten de frontman dwars door het publiek, zoals het bij grindcore betaamd. Het is wel even goed luisteren als je zoekt naar enige betekenis in de teksten, maar de echte diepzinnigheid van deze band komt toch echt uit de onderbuik van deze actieve frontman. Ook niet onbekend zijn de heren van Persistense, die daarop volgen met een breed repertoire aan death- en trash metal nummers. Het gaat er weer lekker aan toe vooraan bij het podium en alle metalheads kunnen met opgeheven hoofd terug kijken naar deze lekkere, energieke show! The Smelly Cats zijn als volgende band aan de beurt. Deze driekoppige punkrockband verfrist even je geheugen met hoe het nou eigenlijk moet gaan tijdens een punkshow. Met covers van onder andere the Ramones en the Misfits krijgen ze het publiek flink aan het dansen en zingen.

Lelijkste kersttrui Live Aids 2
Dan komen we bij de prijsuitreiking van de meest lelijke kersttrui. Deze is gewonnen door Robbie van Geel, vanwege zijn prachtige met kerstpapier versierde doos die hij rond zijn bovenlijf hing. Veel lelijker kon inderdaad niet en won oprecht de eerste prijs, een T-shirt van Live Aids 2.

Live Aids 2
KAF

Dan betreedt de één-na-laatste band van Live Aids 2, het Kwakels Actie Front (KAF) de stage. Net als vorig jaar hebben ze hun meesterwerk Kerstklokje laten horen, wat goed ontvangen wordt door het publiek. Iedereen is al lekker aangeschoten en er wordt weer flink losgegaan vooraan in de moshpit.

Live Aids 2
Dead Beats

De laatste band van Live Aids 2 zijn The Deadbeats. Als Motörhead een kleiner broertje zou hebben, zou deze naam erg geschikt zijn. Deze Deadbeats knallen met hun rock’n roll dwars door de zaal en het is feest ten top. Nummers als Stick To Your Guns, R.A.M.O.N.E.S. en Hate & Whiskey worden onder luid gejuich ontvangen en inmiddels is er nog maar weinig over van het eerst zo glorieus en voluptueus aanwezige kerstversiering op en rond het podium. Op z’n tijd zag je zelfs een kerstboom vliegen.

Het publiek heeft genoten, maar hoeft nog niet naar huis want er volgt nog een verrassing. Er was na alle optredens namelijk nog een sing-a-long afterparty met de Ken Lee Airband, waarvan ook optimaal gebruik gemaakt werd door het aanwezige, inmiddels flink aangeschoten publiek.

Al met al was het een prachtig kerstfeest Live Aids 2 voor de liefhebbers van het hardere werk in de muziek. We zijn er volgend jaar weer graag bij.


Tekst van gastredacteur Daniël van Vugt
Fotografie: RAW Photofix en Daphne van Groesen

Hidden Agenda Deluxe

Hidden Agenda Deluxe featuring Oh Susanna

Americana kerstsfeer in Blue Room Sessions

Hidden Agenda Deluxe bestaat uit BJ Baardmans op gitaren en zang, Eric Devries op gitaar en zang, Sjoerd van Bommel op drums en zang en Gerald van Beuningen op bas, en wat ze spelen is Americana in de beste zin van het woord. Hidden Agenda Deluxe trad 18 december op in Blue Room Sessions in de Verkadefabriek. Dit is een jaarlijks terugkerend fenomeen. Deze jongens hebben een aantal jaren geleden in Zuid-Italië een kerst-CD geschreven en daar toeren ze rond de Kerst Nederland mee door. Als kers op de taart nodigen ze daar ieder jaar een zangeres voor uit. Hidden Agenda DeLuxe ft. Oh Susanna

Hidden Agenda Deluxe
Oh Susanna

Dit jaar is dat Oh Susanna. Oh Susanna is Suzie Ungerleider, een in Amerika geboren Canadese met een warme krachtige heldere stem die regelmatig in Nederland optreed en haar repertoire bestaat uit verhaaltjes die ze observeert in haar omgeving. De band trapt af met een kerstnummer dat gaat over sneeuw. Dat het ging sneeuwen in Vlaardingen, lukte hier niet in Den Bosch. Maar het lied Fallen Snow is een vlot gespeeld nummer met Bj Baardmans op gitaar.

Kerstmis à la Hidden Agenda Deluxe
Baardmans is geen groot fan van Kerstmis maar in het nummer Don’t Give Up Hope laat hij zien en horen wat een geweldige gitarist hij is en dat met een klein arsenaal aan gitaren dat hij altijd bij heeft, zo ook in het vierde nummer Christmas in Amsterdam dat hij ook geschreven heeft maar gezongen door Eric heeft laat hij zijn slide gitaar horen.
Bij het vijfde nummer komt Oh Susanna op en begint met Little Sailor om te volgen met een Joni Mitchell nummer waarna I Hope For A Saviour van Steve Earle en dan is Woody Guthrie hier de Saviour van dienst en niet Jesus Christus.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het achtste nummer van de eerste set is Maybe I’m Comin’ Around dat ze ook met Simsom Carter hebben gedaan. Dan mag BJ Baardmans een groot Kersthater zijn, hij heeft wel veel kerstnummers geschreven zo ook het negende lied van de set. Daarna als laatste nummer van de eerste set volgt een eigen nummer dat ze hebben opgenomen in een luchtballon boven Den Bosch en nu durven ze voortaan alles.

Tweede set Hidden Agenda Deluxe
De tweede set opent met een door Oh Susanna heel mooi gezongen Walk All The Way Home, over dingen die je eigenlijk niet weet dat je ze hebt, maar die toch heel mooi blijken te zijn. Met een weer een heel knappe BJ Baardmans op slidegitaar. Daarna zingt Susanna een paar hele mooie wat melancholieke liedjes heel integer begeleidt door de groep vooral Old Toy Train wat gaat over verloren herinneringen en wat niet meer terug komt.

Hidden Agenda Deluxe
Hidden Agenda Deluxe in BRS

Angels in the snow
Eric gaat dan engeltjes maken in de sneeuw stevig begeleidt door de drums van Sjoerd van Bommel. BJ Baardmans wenst ons een Happy New Year want dat krijg je na de Kerst. Was het hiervoor wat rustig met lieve en rustige liedjes Van Bommel zet de zaak even stevig aan met Never Get The Truth In The Way Of A Good Story een kijk over wat er 2000 jaar geleden is gebeurd en wat er nu gebeurd in Amerika, gezongen en geschreven door Sjoerd van Bommel, onze Bossche troef in dit gezelschap. Tussen van Bommel door zingt Susanna nog haar We Are The Lucky Ones.
Om de zaak weer even op te vrolijken doet Sjoerd zijn favoriete Kerstnummer van Chris Rea’s Driving Home For Christmas, met zijn diepe donkere stem en de rest van de band in het achtergrondkoortje en een knap solerende BJ. Ook het traditionele The Band nummer wordt niet vergeten met Christmas Must Be Tonight. Susanne sluit af met een swingende After The Holidays waarna iedereen terug komt met met de evergreen toegift I’ll Shall Be Released.


Het is te vermelden waard dat de samenwerking van Oh Susanna en Hidden Agenda Deluxe slechts vier dagen repeteren heeft gevergd om tot dit toch geweldige resultaat te leiden. Voorwaar weer een memorabele avond in een uitverkocht huis.

Fotografie: Monique Nuijten

Waves

EP Waves betekent coming of age Anne van Damme

Betere songs en het zoeken naar identiteit

De release van Waves vond plaats in Willem Twee Hangop. De Bossche singer/songwriter Anne van Damme wilde de release van haar nieuwe EP daar vieren in het bijzijn van een select gezelschap. Dat bestond zaterdagavond 15 december uit familie, vrienden en speciale gasten. Die intieme sfeer voelde warm en aangenaam aan, hoewel Anne bekende toch wat gespannen te zijn geweest. Die spanning viel pas na het spelen van een aantal nummers van haar af.

Waves & June

Waves
Waves en June

Deze release van Waves was in twee stukken verdeeld. In het voorprogramma stond Sylvia Aimee als support act aangekondigd. Deze 22-jarige singer/songwriter laat zich graag door moderne country coryfeeën als Taylor Swift inspireren. Zelf is zij naar Nashville, Tennessee, getogen om daar de single Cry With Me op te nemen.

Waves
Sylvia Aimee

Sylvia zingt onberispelijk American-English. Meestal treedt zij met een band op. Voor deze gelegenheid deed zij het solo. Sylvia heeft een zuivere en krachtige stem met nèt dat beetje nasale timbre dat van een zangeres een country-zangeres maakt. Zelfs een cover van de hit Baby One More Time van Britney Spears werd geheel ondergedompeld in een country bad.

Na de pauze was het aan onze gastvrouw om haar nieuwe album Waves live te presenteren. Alvorens aan Waves te beginnen zong Anne nummers van haar eerste EP June. Anne vertelde dat haar producent voorstelde om de CD Waves met het nummer Full te openen. Zij liet zich overtuigen. “Full is een klein nummer,” zei Anne. Inderdaad, een sober – bijna kaal – nummer over een vrouw die zegt dat haar hoofd overvol zit en dat er niets meer bij kan: ‘I don’t want you in my head anymore’.
Een ander puik nummer is Shake, zeg maar een akoestisch punk nummer dat vraagt om een live uitvoering met een stevige band. Het titelnummer Waves werd als voorlaatste gezongen en gaat over het vinden van je identiteit, hét thema van deze CD. Na afloop van de live presentatie had ik een kort gesprek met Anne.

Deze diashow vereist JavaScript.

KLANKGAT: Wat is het verschil tussen June en Waves?
Anne van Damme: June was erg veel liefdesliedjes, over relaties van mij met iemand en Waves gaat veel meer over mij, mijn belevingswereld. De zoektocht naar wie ik wil zijn. En los daarvan, van die thematiek, vind ik het ook betere liedjes. Ik zie dat ik beter ben gaan schrijven, beter ben gaan zingen.

Waves ligt dus niet in het verlengde van June, is meer een doorgroei van, een coming of age?
Ja, er zit zeker een stuk van volwassen worden in.

Was je het een beetje beu om liefdesliedjes te schrijven?
Nou, het is meer dat het een stuk minder speelde. Dat komt omdat mijn relatie nu veel stabieler is en ook omdat ik beter snap wie ik ben. Dat is eigenlijk hét thema: Wie ben ik uiteindelijk zelf?

Waves gaat over het vinden van een balans. Zie je dat in psychologische zin of meer in muzikale zin?
Euhm, allebei. Dat kan ik niet los zien. Je moet het zo zien. Toen ik schreef voor June, zat ik nog op school. De nummers voor Waves heb ik het afgelopen jaar geschreven. Ik heb nu ook de discipline om te gaan zitten en te schrijven en aan de nummers te schaven. Het is allebei, psyche en het schrijven van liedjes.

Wat zijn de concrete plannen voor de komende tijd?
Nou, wat er nu zeker gaat komen, is dat ik heel veel wil spelen, mét de nieuwe liedjes omdat ik denk dat ik in mijn live-performance ben gegroeid en dat graag wil laten zien. En een van mijn doelen is, dat mensen voor mijn naam een kaartje gaan kopen.

Wi je spelen in settings zoals Willem Twee Hangop? Vind je dat ideaal, maximaal zo’n zestig man?
Ja, dat je echt kan zien wie er in de zaal zit en dat ze allemaal aandachtig naar je zitten te luisteren.


Ver vooruitlopend op de feiten kan je stellen dat Waves een scharnier album zal blijken te zijn in de carrière van Anne van Damme. Met deze nieuwe EP tekent zich de wasdom van Anne duidelijk af ten opzichte van haar eerste EP, June. En aangezien Anne’s progressie en professionaliteit niet stopt bij Waves, belooft dat veel goeds voor de toekomst. Waves en June zijn te beluisteren op Spotify

Thijs Boontjes

Thijs Boontjes een feestelijke misantroop

hoopt dat iedereen met een kater wakker wordt

Thijs Boontjes Dans- en Showorkest staat vanavond in een uitverkochte Kleine Zaal van het Willem Twee poppodium. Voorheen speelde Thijs Boontjes als toetsenist in de begeleidingsband van Anouk, en nog steeds bij Douwe Bob. Sinds een aantal jaar is Thijs flink op weg met eigen werk en band. Het optreden is onderdeel van de ‘Mise en Place’ tour, die wordt afgesloten met een album releaseparty in de Melkweg in Amsterdam, op 15 februari 2019. Na een EP en een aantal singles, wordt dit het eerste album dat Thijs Boontjes Dans en Showorkest uitbrengt. Voorafgaand aan het optreden interview ik Thijs in de kleedkamer om meer over hem en zijn muziek te weten te komen.

Interview met Thijs Boontjes

Aangekomen in de kleedkamer biedt de geluidsman meteen iets te drinken aan. Thijs gaat voor een verse sinaasappelsap en ik lust wel een biertje. Het interview kan beginnen.

Thijs Boontjes
Thijs Boontjes

KLANKGAT: Welke bands en artiesten hebben jou het meest geïnspireerd hebben en waarom?
Thijs Boontjes: Dat zijn er heel veel, maar sowieso Herman Brood. Dat is wel een hele belangrijke. Omdat ik hem een hele goede muzikant vind, maar ook zijn band vind ik heel vet, vooral tijdens de jaren ’70, niet dat ik daarbij was. Maar ook omdat ik hem heel grappig vind, mensen vergeten dat wel eens. Sommige mensen hebben een beeld van hem uit de jaren ’90 dat het een rare junk was die alleen maar met schilderijen bezig was, over straat zwierf en alles onder schilderde, maar het was een hele scherpe man. Bijna een geniaal type, ook heel grappig in interviews. En hij heeft ook een paar hele geniale dingen in het Nederlands gedaan, toevallig speelden we één nummer daarvan laatst nog, het heet Nooit Meer Terug Naar Die Rotschool dat is zo’n goed nummer daar krijg je geen speld tussen.

En wat is je favoriete Brood song?
(zonder aarzeling) I love You Like I Love Myself.
Vervolgens vraag ik wat het lievelingsalbum is van Thijs. Hij vertelt dat hij eigenlijk bijna geen albums luistert, omdat hij vooral eigen playlisten beluistert met losse nummers.
Thijs: Wat dat betreft ben ik toch wel van de nieuwe generatie, ik ben ook te lui om halverwege van de bank te komen en een plaat om te draaien, dus luister ik veelal digitaal. Maar ‘Chet Baker Sings’ is wel de enige plaat die ik echt van begin tot einde opzet. Omdat die liedjes gewoon allemaal zó mooi zijn, net als zijn stem. Het is bijna alsof hij een trompet ís, misschien komt dat door zijn ademhaling of zo.

Hoe ervaar je het om in het Nederlands te werken? Heeft dat voordelen, nadelen?
Het voordeel is dat het duidelijk is waar je het over hebt. Maar je kan ook geen kutgeintjes maken, naar het publiek niet en ook niet naar jezelf. Mensen hebben dan meteen iets van ‘Hee daar trap ik niet in’. Ik vind het eigenlijk raar dat als je een taal echt helemaal beheerst, om dan in een andere taal te gaan zingen. Ik heb dat nooit echt begrepen eigenlijk. In een andere taal mis je denk ik het vocabulaire om je echt goed uit te drukken.

Wat is jouw mooiste ervaring aan muziek spelen tot nu toe?
Pfoe goeie vraag.. festivals spelen vind ik toch wel het leukst. Vooral als het helemaal loos gaat. Tot nu toe is dat twee keer echt gebeurd dat het hélemaal loos ging. Op Into The Great Wide Open en Down The Rabbit Hole… zó vet allebei…

Eventjes valt het stil en ik denk bij Thijs een verwondering te merken, nu hij daar weer aan terugdenkt.

Thijs: We hadden het ook gewoon echt niet verwacht. We dachten ‘nou ja we zien wel of er een paar mensen komen kijken’. En opeens stond die hele duin vol met mensen tot hoever we konden kijken, en die hadden er behoorlijk veel zin in, om wat voor reden dan ook. Dat was echt te gek. En op Down The Rabbit Hole stonden we in zo’n kerkje. Daar dacht ik echt dat ik van me stokje ging zo heftig ging het los, een lekker gevoel is dat. Ik dacht dat die kerk gewoon om ging. Er stonden van die houten dingen en alles zakte zo in, ik zag mijn hele toetsenbord op en neer gaan zo van ‘whop, whop, whop’.
Ondertussen wipt Thijs heen en weer op zijn stoel om uit te beelden hoe het ging. ‘’Ik dacht: ‘Oh mijn god, volgens mij gaat het helemaal mis, maar wel lachen!’’ voegt hij eraan toe.

Thijs Boontjes
Thijs Boontjes

Kan ik dat zien als een soort muzikale high?
Ja zeker, vooral omdat die mensen ook mee staan te schreeuwen met de muziek die je dan op dat moment er een beetje uit staat te wurmen.’’

Wat hoop je dat mensen mee naar huis nemen na je optreden vanavond?
Ik hoop dat iedereen met een kater wakker wordt, en een beetje heeft doorgedronken. Dat mensen gewoon een leuke avond hebben gehad, en eigenlijk ook dat ze tegen vrienden zeggen: ‘Ik was laatst bij een optreden geweest, volgens mij vind jij dat ook wel leuk’. En dat we volgende keer dat we in Den Bosch zijn de Grote Zaal uitverkopen.

Ik vertel dat ik ook wel verrast was dat het concert in de kleine zaal was. Thijs legt uit dat het een soort try-out tour is om even de feeling te krijgen met de band uitbreiding, en het live spelen van de nieuwe nummers , omdat het nieuwe album eraan komt en de band dan voor het festivalseizoen ook klaar is om goede shows te kunnen spelen.

De eerste EP die Thijs heeft uitgebracht heet Niet Van Steen. Opmerkelijk aan die EP is dat de zin ‘Ik ben niet van steen’ op elk nummer voorkomt.

Hoe belangrijk is die zin voor jou?
Nu niet meer zo belangrijk, toen wel, maar dat is al wel weer een tijd geleden. Die nummers speel ik allemaal niet meer zo veel ook.

Is dat dan omdat dat nu misschien ook minder van toepassing is?
Nou ja 2015, dat is ook helemaal niet zo gek lang geleden, maar je merkt wel dat je sommige nummers gewoon minder voelt dan toen, maar ik vind het geen kutnummers, zeker niet. Ik vind het ook wel leuk om ze nog af en toe te spelen. Eigenlijk kan je bij elk gevoel wat binnenkomt zeggen: ‘Ja maar ho, ho, ik ben ook niet van steen.’ Soms zijn het ook niet de meest optimistische teksten of zo, maar ja zo zie ik dingen soms.Ik ben niet per se echt een ras-optimist. Ik ben een klein beetje misantroop misschien zelfs, maar ja daar heeft de wereld het ook wel een beetje naar gemaakt. En dat wil niet zeggen dat ik niet vrolijk ben of zo hoor, ik vind het allemaal prima.

Maar je muziek is juist ook weer feestelijk.
Ja, dat is eigenlijk met de insteek van ‘Nou, nu we hier toch zijn met zijn allen laten we er maar het beste van maken’.

Ik vraag Thijs wat zijn eigen favoriete nummer is. Hij denkt er lang over na. maar kan er geen antwoord op geven.
Thijs: Het verschilt gewoon heel erg ook, de ene keer ben je in de ene bui, de andere keer in een andere. Er past altijd wel een liedje bij, maar een favoriet kan ik van mijn eigen liedjes niet kiezen. Sorry, dat ik je vraag niet kan beantwoorden.

Nee joh, prima antwoord toch! Heb je misschien een favoriete orgelspeler of orgelsolo?
‘Ja sowieso Billy Preston, en vroeger heb ik ook echt veel naar Jon Lord geluisterd van Deep Purple. En die heeft ook wel een hele gave orgelsolo in het liedje Highway Star dat vind ik echt gaaf. Van Deep Purple gaat mijn orgelhart ook wel sneller kloppen. Bij Billy Preston heb ik dat ook wel, ook al is het een hele andere stijl maar het is zó goed. Die beheersen dat apparaat gewoon compleet en dat is mooi om te horen.’’

Thijs Boontjes
Thijs Boontjes Dans- en Showorkest

Vervolgens vraag ik Thijs wat hij zou kiezen tussen nooit meer zingen of nooit meer orgelspelen. Hij denkt er lang over na en het is aan hem te merken dat hij het allebei nevernooit zou willen opgeven, zo blijkt ook uit zijn uiteindelijke antwoord. ‘’Ik denk, dat als ik één van die twee niet meer kan.. dat ik het andere dan ook niet meer zou hoeven kunnen.. en ja, misschien hoef ik dan eigenlijk alles zelfs niet meer te kunnen. Aan de andere kant, als je één van die dingen nog maar kan , kan je daar je grieve heus wel uithalen.’’

Als je één artiest of band mag uitkiezen, waarmee je nog een keer een podium zou mogen delen en een liedje of een show echt samen doen. Wat kies je dan?
(denkt lang na) Dat zou ik wel te gek vinden met ehh… Ik vind De Dijk eigenlijk wel een hele vette band. Dat voelt altijd zo goed, alsof alles klopt, en dan ook gewoon al duizend jaar. En dat klopt ook allemaal wel, want ze maken echt al hartstikke lang muziek en hele goeie liedjes. En er gebeurt ook altijd wel wat bij die optredens, Huub van der Lubbe is natuurlijk ook heel gaaf. Ja dat vind ik echt een gave band.

Als volgt vraag ik hoe het is om bij het label TopNotch te zitten. ‘’Het is eigenlijk heel fijn. Ondanks dat TopNotch bijna alleen maar hiphop uitbrengt, snappen ze heel goed wat ik wil, en ook hoe het allemaal werkt. Grote platenlabels hebben nog wel eens een handje van dat ze zeggen: ‘Dit voorbeeld heeft gewerkt op de radio, als je nou ongeveer zoiets maakt dan word je ook op de radio gedraaid en kunnen we je succes vergroten’ etcetera, maar ik ervaar veel vrijheid eigenlijk en dat is fijn. Er werken ook alleen maar chille mensen daar.

Tot slot bedanken we elkaar voor het interview en manoeuvreren we ons richting het café van het Willem Twee Poppodium om wat te eten, waarna de avond van start kan gaan.

Merol

Thijs Boontjes
Merol en Milan

Er is veel aandacht voor het voorprogramma. De volle zaal is dan ook vast bekend met de nieuwe hit Kerst Met De Fam die pas een week met clip op YouTube staat en al meer dan 200.000 keer bekeken is. De clip van Lekker Met De Meiden telt inmiddels 1,4 miljoen views. Ondanks dat de zang niet goed te verstaan is tijdens de eerste paar nummers, wordt het toch onder luid applaus ontvangen. Het podium wordt gedeeld met Milan, die de beats verzorgt met een drumpad en een kleine synthesizer. Ondanks dat Merol een charismatische dame is, vind ik het persoonlijk storend hoeveel ze tussendoor praat tegen het publiek en ook ingaat op mensen die iets roepen. Zo zit er niet echt een vaart in de set. Het nummer Borderline springt er voor mij uit. De tekst is goed gevonden, inhoudelijk gaat het ergens over en het is in een leuke vorm gegoten.

Thijs Boontjes
Merol

Ik vind het dan ook jammer dat deze videoclip veel minder views heeft. Qua sound lijken de andere nummers veel op elkaar, waardoor het me niet pakt. Ik hoor iemand achter me zeggen: ‘’Het doet me een beetje aan een campingdisco denken’’. Ik geef hem geen ongelijk. Opvallend is dat de kern van de nummers vaak bestaan uit één of enkele zinnen die steeds herhaald worden, waar men nogal makkelijk voor valt als ze uit de mond van een mooie vrouw komen. ‘’Ik wil een kind van je’’ en ‘’Lekker met de meiden’’ bijvoorbeeld.

Ik geef niet snel mijn ongezouten mening, maar ik vond er over het algemeen weinig aan. Muziek blijft natuurlijk altijd een kwestie van smaak. Het gevoel dat ik erbij krijg, is dat het een werkende populariteitsformule is die in dit digitale tijdperk nou eenmaal aanslaat. Het doet me denken aan het interview vorige week met DeWolff, dat de vaste KLANKGAT-lezer misschien niet ontgaan is. Daar ging het over verandering van muziek door hedendaagse computertechnieken en algoritmes, en dat menselijke ziel essentieel voor DeWolff is in muziek, waar ik me bij aansluit. Dat is dan ook wat ik een beetje mis aan deze act.

Anderzijds, muziek is natuurlijk van niemand. Ik bepaal daarom ook niet of het goed of slecht is. Er zijn talloze redenen om muziek te maken of een optreden bij te wonen. Eén daarvan is vermaak en ik weet zeker dat een groot deel van het publiek het als een vermakelijk voorprogramma heeft ervaren. Dit wordt bevestigd wanneer er hier en daar wat mensen het pand verlaten met een bedrukt gymtasje van tien euro.

Thijs Boontjes Dans- en Showorkest

Thijs Boontjes
Thijs Boontjes Dans- en Showorkest – Kleine Zaal

De body en vaart zit er vanaf het begin goed in. De gitaarsolo komt in het eerste nummer niet echt goed naar voren qua volume, maar dat kan ook bewust zijn. Het geluid is verder erg goed, ook zonder oordoppen kan je prima genieten van wat Nederpop en rock ’n roll.

Tijdens het tweede nummer is de toevoeging van de achtergrondzangeressen goed te merken, het geeft meer kleur aan het nummer. Ik Voel Me Goed wordt vervolgens gespeeld. Een zin uit een couplet die me bijblijft is ‘’De versterker staat op zeven en de buurvrouw zegt ‘Dat mag’’. Het nummer roept herkenbaarheid op en bevat een erg gave orgelsolo. Pas nu komt het eerste contact naar het publiek. Thijs zegt: ‘’Begrijp ik nou goed dat Merol een kind van me wil? Of heeft ze dat tegen jullie ook allemaal gezegd? Hoeveel is het dan nog waard, Merol?’’ vraagt hij richting Merol die ook in het publiek staat. ‘’Precies, helemaal niks! Nee hoor, grapje’’ voegt hij eraan toe en lacht daarbij vriendelijk. ‘’Eigenlijk hadden we in het voorprogramma van Merol moeten staan, want zo hangen de vlaggen tegenwoordig’’.

Al snel komt het tempo terug met het vlotte nummer Het Spijt Me, Sophie dat rockt en swingt. Er wordt dan ook redelijk op gedanst. ‘’Ik kan ook met een bandje gaan meespelen, dat scheelt me weer een zweetshirt’’ zegt Thijs na dit nummer.

Thijs Boontjes
Thijs Boontjes Dans- en Showorkest

De opvolgende hoogtepunten van het optreden bestaan uit het bekende Alleen Naar De Kermis en Casablanca die beide door menig men worden meegezongen uit het publiek, en respectievelijk een gave orgelsolo en gitaarsolo bevatten. Deze worden dan ook onder luid applaus in ontvangst genomen. Het nummer Ballade Van De Moord is qua vocalen het meest interessant. De rauwe uithaal van Thijs aan het eind van de zin ‘Nu kan ik je eindelijk laten gaan’ gaat erg mooi samen met de zuivere zangkunsten van de gezusters Nijhuijs. Het doet zeker niet tekort aan de door Roxanne Hazes ingezongen versie op de single.

Thijs kondigt het laatste nummer aan, dat Dansen Met Jou heet en de de meest recente single is. Het heeft een catchy meezingbaar refrein en het publiek klapt graag mee. De band verlaat het podium terwijl het publiek om een toegift vraagt. Zo te zien komt die er ook aan, want Thijs speelt met de deur die naar de backstage leidt. Steeds een klein stukje open en dan weer dicht, waarop het publiek reageert. Thijs en band komen het podium op om af te sluiten met Kom ’S Effe Hier dat toch wel het meest dansbare en uptempo nummer is.

In een breakdown wordt elk bandlid uitgebreid voorgesteld, die allemaal een welverdiend groot applaus krijgen, waarna het publiek het tempo steeds blijft meeklappen. Het refrein wordt er nog één keer uitgespeeld en dan is de show voorbij. ‘’Thijsje bedankt, Thijsje bedankt!’ zingt een groep mensen nog enthousiast.

Naar mijn mening was het een heel prima optreden en een erg leuke avond. De bescheiden prijs van acht euro die bezoekers hebben betaald, doet eigenlijk tekort aan de kwaliteit van Thijs Boontjes Dans- en Showorkest. Ik denk dat we nog veel kunnen verwachten van Thijs Boontjes. Het debuutalbum, dat overigens nog geen titel heeft, kun je sowieso verwachten op 15 februari 2019.


Fotografie: Jane Duursma – about Made By Jane

Stef Kamil Carlens

Stef Kamil Carlens solo is een intiem concert

Een unieke ervaring van een mooi spectrum uit zijn gehele oeuvre

Een groot arsenaal aan instrumenten voor het concert van Stef Kamil Carlens vult het podium zie ik, als ik de Willem Twee Concertzaal in Den Bosch binnenwandel op zondagavond 9 december. Ik zie vier gitaren, toetsen, een xylofoon, een houten kist met een kickpedaal ervoor en dan zie ik nóg een kist, met allerlei knoppen erop, die schuin op een tafel ligt, als een soort harmonica die je met je voeten kunt bedienen. Zou hij dan tóch met een band optreden? Maar als iedereen een zitplaats gevonden heeft in de uitverkochte Toonzaal, dan gaat de deur open en komt Stef Kamil Carlens in zijn eentje het podium op gelopen.

Stef Kamil Carlens
Stef Kamil Carlens

Deze voormalige synagoge is de perfecte locatie voor een intiem concert als deze. Deze sfeervolle zaal heeft ook een goede akoestiek, waar de stem van Stef Kamil Carlens, met zijn mooie timbre heel goed tot zijn recht komt. Als hij opent met het Zita Swoon nummer Our Daily Reminders, zichzelf begeleidend met enkel een elektrische gitaar, dan voel ik dat mijn haren op mijn arm langzaam overeind gaan staan. En het is echt niet koud in de zaal. Die stem, die in de loop der jaren net iets donkerder is gaan klinken, heeft niets aan karakter ingeboet.

Dan pakt hij een blues gitaar, gaat zitten op de kist met de kick en speelt een lied over liefde en wijn, zoals hij het nummer inleidt. Elk nummer krijgt zo zijn eigen inleiding. Hij bespeelt de snaren met een bottleneck voor een echt bluesgeluid.

Stef Kamil Carlens
Stef Kamil Carlens met dobro

Het derde nummer, de single Empty World, is een wat meer uptempo bluesnummer, met weer een andere gitaar. Het ritme komt uit het orgel en er zijn twee tonen die het hele nummer als basis meeklinken doordat hij gewichtjes in de vorm van ijzeren staafjes op de toetsen legt.

After I’m Gone gaat naar eigen zeggen over een begrafenis, van zichzelf? Hierop begeleidt Stef Kamil Carlens zichzelf op ukelele en mondharmonica, waardoor het toch vrolijk klinkt. Bij The Journey Will Be Long wordt hij op het album bijgestaan door een vrouwenstem, maar deze uitgeklede versie houdt uitstekend stand.

Stef Kamil Carlens
Multi-instrumentalist

Er is zelfs een lied over een hond, een straathond die Sammy heet. Dat is het nummer Moondog uit zijn Moondog Jr periode. Als hij dan ineens “Woef!” roept tijdens het nummer, klinkt er gelach uit de zaal, maar het hoort er echt bij, want het komt nog een paar keer terug. Zo passeert er een mooi spectrum uit het gehele oeuvre van Stef Kamil Carlens deze avond.

In het volgende nummer, dat over fietsen gaat, gebeurt van alles. Hij neemt zijn elektrische gitaar weer ter handen en speelt een bluesy deuntje. Dat deuntje wordt in een loop geplaatst. Intussen zet Stef Kamil Carlens de xylofoon in het midden van het podium, hangt de mondharmonica om en neemt plaats achter de xylofoon. Tussendoor programmeert hij nog een riedeltje op het keyboard, dat ook geloopt wordt. “Dat is de wind,” zegt-ie.

Het nummer Rumble Factories met een mooie climax is één van de hoogtepunten. Big City is dan weer een Zita Swoon nummer van een jaar of tien geleden wat een soort roadtrip beschrijft van een vader en zoon.

Als afsluiter van de reguliere set speelt hij Pretty Girl, neemt dankbaar het applaus in ontvangst en verlaat dan het podium via dezelfde deur als waar hij is binnengekomen. Het applaus blijft aanhouden en dan kan Stef niet anders dan nog een nummer spelen, dus komt hij goedlachs het podium weer opgelopen voor het allerlaatste nummer I’m Going Away. Het bezwerende uptempo nummer waarin zijn stem ook weer lekker de hoogte in gaat is dan echt het laatste wapenfeit en doet ie wat de titel al doet vermoeden, hij gaat weg.

Stef Kamil Carlens
Concertzaal perfect voor solisten

Maar hopelijk niet voorgoed, want Stef Kamil Carlens solo, zeker in deze setting is een unieke ervaring, Al ben ik ook wel benieuwd hoe het klinkt met de gehele band erbij. Dat is dan misschien meer iets voor het Willem Twee Poppodium.


Stef Kamil Carlens Club Tour 2018 is opgezet door Stef en zijn team. In 2017 bracht hij het solo album Stuck in the Status Quo uit.
Foto’s: Ruby Peach

On The House

Bakkes, Deposit en RagePyre zijn On The House

Hardcorepunk vaste hap op de vrijdagavonden

In deze tijden van pakjes, boompjes en muzieklijstjes is het tof dat Willem Twee poppodium een On The House avond programmeert met louter hardcore. Drie bands staan vrijdag 7 december op het programma, waarvan Bakkes het spits mocht afbijten.

Bakkes

On The House
Bakkes

Het startschot van On The House wordt gegeven met de partypoppers van een groep vrienden en fans die vanuit Tilburg met Bakkes zijn mee gekomen. Van dik hout zaagt men Bakkes met goeie recht toe recht aan hardcore. Vergezeld van een dikke knipoog (Bier Halen) en een boodschap (nie lullen maar doen) laten de dame en heren veel ervaring en plezier zien. Tilburg Hardcore leeft!

Bandleden
bas: Bianca van Iersel
drums: Serge Smolders
gitaar: Remco Geers
gitaar: David Naeyé
zang: Gijs Kramer

Deposit

On The House
Deposit

Na een wat rommelige soundcheck is Deposit aan de beurt. Vanaf tel 1 vertrekt de band met een bloedvaart en heeft de zanger het podium van de Kleine Zaal verlaten om in de pit z’n energie kwijt te kunnen. Naarmate deze On The House set vordert, wordt Deposit regelmatig geplaagd door technisch ongemak. Dat de zang daardoor niet altijd even helder te horen is, maakt deze jonge honden geen ene reet uit. Hun variant van hardcore lijkt wat invloeden van klassieke thrash te hebben en hun geluid komt wat over als Dirty Rotten Imbeciles (D.R.I.) ten tijde van Crossover.

Bandleden
Mark van Gelderen (zanger)
Martijn Lievense (gitaar)
Erik Jeroense (bass)
Dieter Kieft (drums)

RagePyre

Deze diashow vereist JavaScript.

Aan RagePyre de eer om deze On The House avond af te sluiten. Het is mijn kleine persoonlijke mening dat trio’s strakker spelen dan bands die uit meer muzikanten bestaan, simpelweg omdat foutjes eerder opvallen. De verwachtingen zijn dan ook een tikje gespannen, toen RagePyre aftikt om te gaan. En het is waar, technisch valt er weinig op af te dingen. Een strak spelende drummer met creatieve ideeën, strakke gitaarpartijen en een strakke bassist.

Het beeld klopt, het geluid klopt. Hoe het dan komt dat ze de zaal niet meekrijgen? Dat is mij een raadsel. Misschien zijn het de songteksten – het herhalen van een songtitel als tekst spreekt niet echt tot de verbeelding. Wellicht dat mijn kwartje ten aanzien van RagePyre nog een keertje valt, deze avond heeft wat mij betreft een beter einde mogen krijgen. Volgende keer beter.
EP: Don’t Touch Me

Bandleden
Rollo Bartollo – Lead Vocals&Bass
Hans van Och – Drums&Vocals
Janoes van Hout – Guitar&Vocals


Willem Twee’s On the House staat voor Iedere vrijdagavond gratis entree in de Kleine Zaal van Willem Twee Poppodium. Programmeurs van On The House zijn Pascale Paanakker en Rob van der Ham aka Robbie Rebel.
Fotografie: Sandra Leijtens – Sandra Leijtens Photography

Nathan Bell

Nathan Bell is een geweldige blues vertolker

Herkenbare liedjes over Amerikaanse zorgen en liefdes

Nathan Bell is een singer songwriter uit Signal Mountain Tennessee, een uit Amerikaans eiken gehouwen blue collar zanger die verrast met zijn licht hese stem en heel treffend gitaarspel. Zijn liedjes gaan over gewone Amerikanen met hun sores en dat zijn liefdes en zorgen. Zeer herkenbaar dus, ook voor ons, Europeanen.

Nathan Bell

Nathan Bell
Nathan Bell

Zo gaat zijn tweede nummer over een gevangene die doordat de gevangenis wordt gesloten, zijn huis kwijtraakt want hij zat al 35 jaar gevangen en dat was zijn huis geworden. Hij had een dak boven zijn hoofd en kreeg ieder dag te eten wat voor veel Amerikanen tegenwoordig niet is weggelegd.
Hoewel Nathan Bell weinig (één) liefdesliedjes heeft geschreven – hij kan het niet zegt-ie zelf – gaat het derde nummer over zijn dochter die dat wel een beetje discriminerend vindt. Want waarom háár in een lied waarschuwen voor allerlei ongerief op haar levenspad en niet haar broers?

Humor
Ook blijkt dat hoewel de materie waar hij over zingt tamelijk ‘though’ is, er toch veel humor zit tussen de nummers door. Nathan Bell beschrijft op een ontspannen manier over zijn wederwaardigheden. Zo vertelt hij het verhaal over een nummer dat hij schreef over twee willekeurige kerels, vrienden van elkaar. Jack en Jerry, die trouwen en onafhankelijk van elkaar naar de races in Minneapolis gaan om hun vriendinnen ten huwelijk te vragen, speelt hij dat nummer ergens in het land komt een kerel naar hem toe en vraagt: “How did you know our names?”
Goodbye Brushy Mountain schreef Nathan Bell voor een soundtrack. Daar zou hij veel geld voor krijgen, zo’n beetje wat-ie in een jaar verdient, maar zijn manager vroeg eens zoveel en toen ging de deal niet door.

Blues en Ierse cultuur

Nathan Bell
Nathan Bell blues vertolker

Nathan Bell begeleidt zichzelf ook op harmonica en wil je er een repareren, dan moet je die harmonica even in een glas water houden. Dit soort demonstraties geeft hij dan ook onder grote hilariteit. Het gitaarspel van hem is een beetje schatplichtig aan de blues en de Ierse cultuur. Bell trad tijdens deze tour ook op in Wales in een zaaltje twee keer zo klein als de Clubzaal van Blue Room Sessions. Maar met net zoveel mensen vraagt Bell aan het publiek “You must like each other very much sitting so close together”,  antwoordt een vrouw op de eerste rij: “It’s not if we like each other but do we like you.”

Gitaarlessen

Nathan Bell
Nathan Bell bluesman


Were All Get Gone
is een nummer uit de blues traditie zo ook Whiskey You Win, nummers die Nathan Bell speelt in de tweede helft van het concert. Bell geeft ook gitaarlessen aan kinderen. Heel kleine kinderen ook die les krijgen op een ukelele. Ze hebben kleine handjes en kunnen alleen de grip om de hals van een ukelele aan. Nathan Bell is geen liefhebber van de ukelele. Die branden te kort.

Bell leert kinderen de blues, want dat is hij ook: een geweldige blues vertolker. Zo was er een meisje van rond de negen jaar die hij het bluesschema wilde leren, maar dat had ze binnen een week in de vingers. Toen hij haar een blues nummer met loopjes van Muddy Waters leerde, belde haar moeder waarom hij haar dit soort seksistische liedjes leerde, viel bij hem het kwartje dat de helft van de blues over sex gaat.
Je hebt het net gedaan of je komt er net vanaf of je gaat er nog naar toe of je bent er nog mee bezig. Niet echt voorbeeldig voor een meisje van negen jaar. Maar ze had het nummer wel binnen twee weken onder de knie. In dat was ze wel erg voorbeeldig.

Nathan Bell
Nathan Bell verhalenverteller

Prima avond dus in de volle Clubzaal met een heel sterke Nathan Bell op gitaar en harmonica met doorleefde Americana en stevige workingblues.


Foto’s van Wies van Luijtelaar
Met dank aan Blue Room Sessions