Nienke Dingemans

Blues-soul-americana-jazz talent Nienke Dingemans

Jong veelzijdig muzikaal talent maakt indruk met sterke stem en eigen nummers

In het ruim 12 jarige bestaan van The Blue Room Sessions betraden al veel muzikanten ons podium, maar Nienke Dingemans, een artiest van 19 jaar, hadden we nog niet. Nienke Dingemans en een drietal gerenommeerde muzikanten spelen vanavond voor een volle zaal.

Haar band bestaat uit Jan van Bijnen (vanavond verhinderd), Joost Verbraak op drums en trompet en Joris Verbogt op bas. Van Bijnen wordt uitstekend waargenomen door de ons welbekende man met de vele gitaren, BJ Baartmans.

Nienke Dingemans

Nienke Dingemans
Nienke Dingemans

Rond haar veertiende wordt zij opgemerkt als veelzijdig blues-soul-americana- en jazz talent. Ze zingt vol passie en begeleidt zichzelf op gitaar en lapsteel en (niet vanavond) op keyboard. Met haar krachtige heldere stem maakt ze indruk en heeft inmiddels een EP uitgebracht met eigen nummers en een geheel eigen sound.

De band start met de titelsong van het nieuwe album Ain’t No Hollywood Girl dat in maart verschijnt en waarin zij al aangeeft een oude ziel te zijn. Southern Way is onlangs gepubliceerd. Hierna volgt een mooie uitvoering van Why The Caged Bird Sings, het eerste nummer van haar debuut EP Devil On My Shoulder.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Een flinke uithaal kondigt de cover aan van Big Mama Thornton’s Hound Dog. Een van de eerste nummers die Nienke schreef en opnam met producers Verbraak en Van Bijnen is Tennessee River. Met haar kleine gestalte bespeelt Nienke op indrukwekkende wijze en staande de opvallende witte lapsteel gitaar.

“Are you ready for the blues” klinkt het dan, waarna de band losgaat. Een vette swingende blues met het wederom zelf geschreven Mississippi Road Blues. Baartmans speelt op een origineel nagebouwde ’59 Les Paul en die klinkt fantastisch met een vleugje nostalgie (Isley Brothers?).

Nienke doet niet onder op haar rode elektrische Gibson gitaar. Het laatste nummer van de eerste set is een eigen versie van Nights In White Satin, bekend van de Moody Blues, met Nienke wederom op de lapsteel en met opvallend strak basspel van Verbogt.

Nienke Dingemans
lapsteel

Tweede set:
Na de pauze een Robert Johnson cover van Come On In My Kitchen en de titelsong van haar debuut EP Devil On My Shoulder, met slide gitaarspel van BJ op de Fender en Nienke op de Gibson. Late Night Blues heeft een knappe solo van Nienke op de lapsteel.

Nienke houdt o.a. van Shakespeare. Love Labours Lost bevat een aantal van zijn quotes die we mogen raden maar wat uiteraard niemand lukt. De goed drummende Verbraak neemt hierbij ook nog zijn trompet ter hand wat resulteert in een enthousiast applaus.

Joost Verbraak
trompet

Dingemans noemt The Sky is Crying van Elmore James haar favoriete nummer (zie Youtube video hier onder). Mooi en op eigen wijze uitgevoerd met af en toe hoge stemklanken van Nienke en met opvallend (slag)gitaarspel van BJ.

Tijdens haar tweede jaar op het conservatorium dook ze op een dag even de klas in en schreef, geïnspireerd door de Rotterdamse gebouwen om haar heen, in een keer Last Train To Brooklyn. Mooi nummer, met BJ weer op die fijn klinkende Les Paul gitaar.

Blue Room Sessions
rocking

We zitten dan al lang in de toegiften. Het laatste nummer rockt enorm en heet Thelma & Louise. Het stond niet op de setlist maar is een grandioze afsluiter. Hollywood Girl of niet, we zijn erg benieuwd naar haar volgende album.


Setlist: Ain’t No Hollywood Girl, The Hours Of Lily Jones, Southern Way, Why The Caged Bird Sings, Hound Dog, Tennessee River, Mississippi Road Blues, Nights In White Satin, Tweede set: Come On In My Kitchen, Devil On My Shoulder, Love Labours Lost, The Sky Is Crying, Last Train To Brooklyn, Late Night Blues, Blue Eyed Dreams, Thelma & Louise

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

The Sky Is Crying | ©Monique Nuijten

Nienke Dingemans

Madeleine Roger Trio

Madeleine Roger Trio meer dan moeite waard

Magie van drie harmonieuze stemmen en alleen snaarinstrumenten brengt volle zaal in vervoering

Madeleine Roger is een folk singer-songwriter en storyteller uit Winnipeg Canada. In 2018 stond ze ook al eens op het podium van Blue Room Sessions met haar tweelingbroer Lucas. Toen viel haar heldere stem, die mij soms aan Joni Mitchell doet denken, al op.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ze begeleidt zichzelf op een akoestische “Roger” gitaar en heeft deze keer Trent Freeman (fiddle, gitaar en zang), eveneens uit Canada, meegebracht. Als derde is contra-bassiste Nathalie Schaap toegevoegd. Madeleine en Nathalie kenden elkaar niet, maar na slechts één repetitie en één optreden speelt en zingt zij vanavond alle nummers feilloos en in close harmony mee.

Madeleine Roger Trio

Madeleine Roger
Madeleine Roger

Ze starten met Cottonwood van haar gelijknamige debuutalbum. Het tweede album is nog niet uit maar ze heeft vanavond wat bootleg albums meegenomen. Van dat album You Don’t Think About Me Anymore, geschreven vanuit de visie van haar ex vriend, met wie ze nog steeds over en weer songs uitwisselt en met wie ze een pact sloot om vrienden te blijven. Dat liefde op een ander niveau kan voortbestaan en zelfs groter wordt klinkt door in het prachtig vertolkte Love Only Grows.

Het feit dat Madeleine Roger al jaren een enorme fan is van de unieke fiddle band The Fretless, waar Freeman onderdeel van is, heeft ertoe geleid dat zij nu samen optreden. Het loont de moeite eens naar deze band te luisteren.

Trent Freeman
The Fretless

Anderhalf jaar geleden kwamen ze elkaar in het écht tegen. Ze ging naar Nashville hoewel ze gezworen had daar nooit heen te gaan, had er een fantastische tijd, ontmoette zelfs de fotografe van Dolly Parton en schreven songs in een camper. How To Build A Boat is het laatste nummer voor de pauze.

Tweede set

Blue Room Sessions
Soldier Song

Na het met timbre solo gezongen Wild Flowers volgt een persoonlijk verhaal over haar, naar eigen zeggen, ‘quirky’ familie, met een Duitse opa en oma. Als ze na een bezoek weer vertrokken, bleven ze hen altijd heel lang nazwaaien.

Op de vraag of dat een Duitse gewoonte was, trof het antwoord haar. Het bleek terug te leiden naar de oorlog. Een laatste kans om afscheid te nemen. Men wist immers nooit of men elkaar nog terugzag. Madeleine schreef er een nummer over, het ontroerende Soldier Song.

Ter inleiding van 60 Years More toont ze haar ongenoegen over het geringe aantal vrouwen (5%) in de muziekindustrie. Daarop volgt een hele fraaie fiddle solo op Lady Luck geïnspireerd door een oud verhaal van twee jaloerse zussen. Dan het laatste nummer, het harmonieuze driestemmig gezongen Caledonia.

Tent Freeman
groot applaus

Uiteraard brult het publiek om een toegift. Dat wordt Never, Never, Never, de enige song die Madeleine ooit op een servetje schreef. Daar is niets van te merken. Om met Ad van der Laan te spreken; “prachtige, muzikale hoogstandjes van Madeleine Roger en Trent Freeman. En hulde voor ‘onze’ Nathalie Schaap”. Groot applaus!


Setlist: o.a. Cottonwood, Wild Iris, You Don’t Think About Me Anymore, O Rainy Day (album Fairweather), Love Only Grows, Radio, How To Build A Boat, Tweede set: Wild Flowers, Soldier Song, 13 Crows, Fever Dreaming, 60 Years More, Lady Luck, Caledonia, Never, Never, Never

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

Madeleine Roger

Absent Chronicles

Absent Chronicles – What You’ve Won I’ve Lost

Dit debuutalbum bestaat bijna louter uit mooie, korte popsongs die zo op de radio kunnen

Absent Chronicles is de projectnaam van Danny de Vlugt, die eigenlijk audiovisueel kunstenaar is. Op muzikaal vlak werkte hij tot voor kort vooral achter de schermen als producer en songwriter, onder andere voor de K-pop act BTS.

Nu is hij ook zelf op het podium te vinden met een audiovisuele live experience, waarbij visuals gecombineerd worden met synthesizers en trompet. Zo heeft hij afgelopen jaar meegedaan aan de Popronde en speelde Absent Chronicles onlangs nog in Willem Twee Poppodium. En dan is er nu de langspeler What You’ve Won I’ve Lost, zijn debuutalbum.

Absent Chronicles

What you've won I've lost
debuutalbum – What You’ve Won I’ve Lost

Het hele album bestaat bijna louter uit mooie, korte popsongs, waarvan de eerste paar nummers zo op de radio zouden kunnen. Er worden meerdere muziekstijlen gebruikt, soms zelfs in hetzelfde nummer. Ook is er veel variatie in tempo en volume, van fluisterzacht tot krachtige hiphop beats.

En door het gebruik van de vele verschillende vocalisten, een mooie mix van mannelijke en vrouwelijke, krijgt de plaat nog meer diversiteit, maar zonder dat het verzandt in teveel ideeën op één album. Het blijft een evenwichtig geheel, en dat is knap.

Openingsnummer Everland gaat van zwoele r&b naar zweterige dance en Carry On, vindt weer het midden tussen r&b en dubstep light. En met For The Living als afsluiter wordt je meegenomen in een wereld van dromerige pop tot klassiek met prachtige violen aan het einde.

Veel liedjes halen amper de twee minuten, maar blijven daardoor juist wel boeien. Sommige nummers lijken geïnspireerd door geluidskunstenaars als Flume en Oneohtrix Point Never. Die laatste referentie hoor je vooral bij Don’t Smile, I’m Happy Too en ook bij Yesteryears, het korte hoogtepunt (1.47 minuten) van het album, dat echt een geweldig nummer is, met allerlei kekke geluidjes en stevige beats.

Absent Chronicles
Absent Chronicles aka Danny de Vlugt – ©Mickey Obo Photo

Het lekkere trippy Voices klinkt onheilspellend met veel galm, She Knows lijkt wel een samenwerking tussen Flume en FKA Twigs en Unbreakable zou zo een Dua Lipa Dance knaller kunnen zijn. Zoals gezegd, aan variatie geen gebrek. Wat te denken bijvoorbeeld van het nummer Acrobat, dat wordt gezongen in een andere taal, iets wat lijkt op het Oekraïens van Go-A, die we nog kennen van het Songfestival van een paar jaar geleden, gecombineerd met trompet en swingende beats.

What You’ve Won I’ve Lost
Willem Twee Poppodium – ©Mickey Obo Photo

Kortom, What You’ve Won I’ve Lost is een gevarieerde plaat, van internationale kwaliteit, die je op kunt blijven zetten, zonder dat het je gaat vervelen. Een win-win situatie lijkt me.


Fotografie: Mickey Obo Photo

Absent Chronicles – What You’ve Won I’ve Lost (2024)

Björn van der Doelen

Onverwacht hoge opkomst voor Björn van der Doelen

Het echte Brabantse werk van een moederskiendje over zijn Moederke en zijn Lief

Deze eerste zondagmiddag van de maand speelt Björn van der Doelen als eerste op een kleinschalig podium voor singer-songwriters. Dit in het kader van een nieuw initiatief, Songday genaamd. De beoogde roze zaal van het Werkwarenhuis blijkt te klein voor de hoge opkomst dus is het concert verplaatst naar de gezellig ingerichte ruimte ernaast bij Van Aken. Zélf had de zanger uit Eindhoven gerekend op zo’n 40 bezoekers maar het blijken er ruim 100 meer te zijn.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Voor aanvang van het concert wordt via een groot opgesteld scherm een video getoond van Valerie Rutjes over de zelfbenoemde ‘Parel van Brabant’ die hier vandaag het spits gaat afbijten. Initiatiefnemer van Songday is Frank van Osch en de twee andere initiatiefnemers zijn Paul Pijnenburg en Hermann van Holt.

Björn van der Doelen
Hermann van Holt en Frank van Osch

Hermann van Holt en Frank van Osch leiden het concert in, beiden op gitaar, met een speciaal en goed geschreven openingslied over de zanger. En dan is het tijd voor het echte Brabantse werk.

Björn van der Doelen

Björn van der Doelen
Björn van der Doelen

Zelden hoor je een artiest met zoveel liefde spreken oven zijn ‘meske’ Ellen, zijn drie zonen, Teun, Kootje en Klaas, en zijn ouders. Beiden zijn vanmiddag aanwezig en na het eerste nummer Caballero zonder Filter van het gelijknamige album, zingt het ‘moederskiendje’ over zijn Moederke en over zijn vrouw tijdens M’n Lief. Van der Doelen is goed bij stem, begeleidt zichzelf op de Gibson.

Björn van der Doelen
voorlezen

Björn leest tussen de nummers veel voor uit eigen werk, dat doorspekt is van zijn wijsheden, inzichten en meningen en dat alles vol onvervalste Brabantse humor. Het derde lied wordt iets luchtiger en gaat over de machtig prachtige jaren 80 van zijn laatste album met het label ‘val allemaal mar kapot ik doe het zelf wel-records’.

Bij Gezellig Op Vakantie krijgen we een beeld vol warme herinneringen van de familievakanties, met de nodige eerste hulp verhalen, slippers tussen het fietswiel, te volle koffers etc.

Voor zijn middelste zoon schreef hij op verzoek van het kind het nummer Kootje, met een verwijzing naar Springsteen’s Thunderroad van het album Na Ons De Zondvloed. Het door Van der Doelen zeer gewaardeerde Bossche Carnaval, met jeugdherinneringen aan de Meierijsche Kar wordt bezongen en beeldend verwoord in het gedicht ‘Och mijn mooie carnaval’ . Met zijn goede vriend Ruud van den Bogaard schreef hij Vrouwen Uit Brabant.

Dan een nieuw lied over de liefde voor zijn vrouw, met wie hij op 16 oktober 1993 naar de film ging, het kaartje bewaarde en sinds jaar en dag op de dag van hun ontmoeting naar de bioscoop gaat, ongeacht wat er draait en altijd in zaal 4. De titel kan zijn Ge Bent Mn Meske maar kan ook zo maar ‘N Meske Zoals Gij heten.

Hij vraagt het publiek of hij het op zal nemen of niet. Het publiek stemt volmondig ‘ja’. In Vrijheid En Liefde, bezingt hij het enige waar het bij Van der Doelen om draait. En voor een vriendin die kort op elkaar te kampen kreeg met verlies schreef hij een lied van troost, Rust.

Songday
Rust

De middag loopt ten einde. Van der Doelen meldt dat de volle zaal hem een schitterende middag heeft bezorgd. Aan het applaus te horen denkt het publiek er ook zo over, maar dan andersom. Hij eindigt met Jimbo het vlotste nummer van de avond. Hij heeft teveel gedronken en gerookt met zijn tong op de schoenen en de vuist in de lucht!! Prachtige middag.

Songday
Prachtige middag

Setlist: o.a. Cabbalero Zonder Filter, Moederke, M’n Lief, Gezellig Op Vakantie, Kootje, Carnaval, Vrouwen Uit Brabant, De IJdelheid, 7 Zonden, Meske Zoals Gij(?), Fantini Farnese, Vrijheid En Liefde, Rust, Jimbo.

Tekst en fotografie: Wies Luijtelaar

Björn van der Doelen – Na Ons De Zonvloed (2021)


Vervolg Songday:

  • 3 maart: Martijn Kuijten
    Singer-songwriter met een ‘Gemertse snik’. Persoonlijke liedjes over volwassen worden en de littekens van het leven
  • 7 april: Lizet van Beek & Doré van Deijk
    Liedjesprogramma Les Vieux Amants, over de omzwervingen van een vrouw, op zoek naar de liefde
  • 5 mei: geen programma i.v.m. Bevrijdingsdag
  • 2 juni: Harry Hendriks & Eric Coenen
    Harry is gitarist en was lange tijd de rechterhand van Gerard van Maasakkers. Onlangs kwam zijn solo-cd Zondagskind uit. Hij speelt deze middag met bassist Eric Coenen (Ilse de Lange, Kaz Lux)
Mola Sylla

Sanem Kalfa, Mola Sylla en Ben van Gelder gaan solo

Drie markante jazzmuzikanten uit Nederland met een internationale carrière bij PRESENT

Sanem Kalfa, Mola Sylla en Ben van Gelder zijn de drie solisten die voor deze avond staan geprogrammeerd in de voormalige synagoge van Willem Twee Toonzaal. Sacraler kan je het niet krijgen.

Dat gaat vooral op voor de twee eerste acts, die van de Turkse zangeres Sanem Kalfa en de Senegalese muzikant Mola Sylla. Ben van Gelder zorgt aan het eind van zijn solo voor een verrassing.

PRESENT Sound Now Passing

Deze slideshow vereist JavaScript.

Programmeur Tim Sprangers heeft er schijnbaar een handje van om solo events te organiseren. Op het recente PRESENT festival stonden wel liefst elf solisten op de timetable. Op deze PRESENT Sound Now Passing avond krijgen we drie solo’s voorgeschoteld.

Vanavond staan er drie vooraanstaande en talentvolle muzikanten uit de jazz- en geïmproviseerde muziek op het mooie podium van de Toonzaal. Ze kennen de klappen van de zweep, nemen een bulk aan ervaring mee op zowel nationaal als internationaal vlak.

Sanem Kalfa

Sanem Kalfa
Sanem Kalfa

Sanem Kalfa heeft een shirt met korte mouwen aan, een wijde broek, daaronder sandalen met hoge hakken, alles geheel in smetteloos wit. Sanem heeft werk gemaakt van haar outfit.

Ze schrijdt het podium op en pakt een koord met belletjes op. Het getinkel van die belletjes begeleidt ze met ingehouden zoemend gezang, bijna geneurie. De opening van een ceremonie? Het past bij de entourage. Op het podium staat een cello en op de vloer liggen een akoestische gitaar en een loopstation klaar voor gebruik.

Sanem Kalfa
PRESENT Sound Now Passing

Maar het is vooral voor haar zang waar de mensen voor komen. En die is fenomenaal en soms buitenaards of beter bovenaards. Ze vlijt, fleemt, krast en krijst en begeleidt zichzelf met ingezongen loops. Sanem Kalfa kan alles met haar stem.

Mola Sylla

Mola Sylla
‘zoemsteen’

Na de korte break in het programma zit Mola Sylla, een Senegalese muzikant, op een stoel te wachten op de soundcheck. Op een lage tafel liggen Afrikaanse instrumenten tentoongespreid zoals de mbira, kongoma, xalam en kalimba. Mola is een zanger en bespeelt traditionele Afrikaanse instrumenten die hij zelf maakt.

Ook Mola begint met een koord waaraan een klein voorwerp is bevestigd, een soort ‘zoemsteen’. Hij slingert het koord in het rond en een krachtig gezoem vult de hele zaal. Hij gaat zitten en pakt telkens een ander instrument van die lage tafel.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Sylla zingt in het Senegalees en dat is niet te volgen. Maar onmiskenbaar is een aantal van zijn liedjes terug te voeren naar de blues, de onvervalste blues van de Mississippi delta.

Sylla vertelt een verhaal dat hij zijn oma bezoekt ver in het binnenland van Senegal aan de grens met Mali. De goudwinning heeft daar de natuur aangetast, vooral het water. Mens en dier lijden er zwaar onder. Hij maakt zich daar boos over. Genoeg stof voor de blues.

Ben van Gelder

Ben van Gelder
Ben van Gelder

Saxofonist Ben van Gelder is een bekende en heeft de afgelopen maanden hier in de Toonzaal opgetreden, onder meer met November Music 2023. Waren de twee voorafgaande solo’s verrassend in aanbod, bij Ben is er het feest van de herkenning. Niemand is zo snel op de sax als hij. Het zijn bijna allemaal korte stukjes, free jazz, beetje bop.

Dan stapt hij aan het eind van zijn show van het podium en loopt de zaal in terwijl hij doorspeelt. De akoestiek in de Toonzaal is fantastisch. Ben loopt de trap op naar het balkon en speelt daar nog een tijdje door. Dan klinken de tonen van het orgel dat vast op het balkon staat opgesteld. Prachtiger kan je een act op saxofoon niet beëindigen.

Ben van Gelder
Ben op het orgel

Sanem Kalfa – REFLEX Miraculous Layers (2023)

Mola Sylla – Mansour

Ben van Gelder – Manifold (2023)

Nils De Caster Sara De Smedt

Nils De Caster & Sara De Smedt is nu al hoogtepunt

Two Hearts, een donderslag bij heldere hemel - legendarisch als een goal van Kevin De Bruyne

Nils De Caster (gitaar, viool, lapsteel, mandoline) stond al een aantal keren op het podium van Blue Room Sessions in diverse samenstellingen. Vanavond speelt hij met zijn ‘lief’ Sara De Smedt (toetsen).

Deze slideshow vereist JavaScript.

Zij staan als duo aangekondigd, maar eigenlijk is het een formatie van vijf personen met daarbij de indrukwekkende inbreng van nog drie Belgische topmuzikanten; Bart Vervaeck (gitaar en pedal steel), HT Roberts (bas) en David Broeders (slagwerk).

Nils de Caster & Sara de Smedt

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het wordt meteen al gezellig als Sara De Smedt vanachter haar keyboard de nummers in onvervalst Vlaams aankondigt en het publiek voorziet van humorvolle anekdotes. Ze starten met het door haar als meest ‘positieve’ nummer van de avond bestempelde Someday When This Life Is Over van hun eerste gezamenlijke album It Takes a Believer.

Het nummer We Gotta Move On van hun tweede album is destijds op onverklaarbare wijze op één bepaalde dag 5000 keer gestreamd. Voor Nils’ vader, die in 2016 overleed aan Alzheimer, spelen ze het ontroerende You’re Not Here.

Nils De Caster
Nils De Caster

Nils De Caster leidt Blaze’s Blues in met het waargebeurde verhaal over het ongelukkige einde van Blaze Foley, tijdens een kroeggevecht. Vriend Townes Van Zandt maakte zich zorgen om de vindplaats van een dure gitaar. Die bleek te zijn ingeleverd bij de lommerd en het bewijs bevond zich in het pak van de reeds begraven Foley. Na de opgraving kocht hij deze gitaar terug en schreef daarop dit nummer.

Toen Nils het ’s nachts gecomponeerde Take This Stone aan Sara liet horen, werd het aanvankelijk door haar gekwalificeerd als ’twijfelachtig’ . Wat ze niet wist was dat het een verkapt huwelijksaanzoek was. Het kwam goed en werd uiteindelijk de titel van hun tweede album. Van dit album ook de song What Are We Waiting For.

Tweede set
De tweede set begint instrumentaal met The Secret Life Of Abigail Johnson, met een voortreffelijke Nils De Caster op viool, begeleid met aparte geluiden van Sara op de toetsen. Onlangs overleed een goede vriend, Rony Verbiest. Volgens hen de beste accordeonist van België.

Nils de Caster
Bart Vervaeck – gitaarsolo

Voor Rony spelen ze Allright, geschreven door De Caster voor een eveneens Belgische blues icoon, Little Jimmy (Marc Claeys). Mooi piano intro, een J.J. Cale-waardige sound en gitaarsolo van Vervaeck. Love Her With A Feeling refereert aan zowel Bob Dylan als de blues van Freddy King. Strak basspel door HT Roberts en een fraai klinkende lapsteel van De Caster.

Dan vertelt Sara smakelijk over het opgroeien in Sint-Maria-Lierde, een ‘dood gat’ in Oost-Vlaanderen waar ze als laatste (pre-Dutroux) generatie nog zorgeloos buiten kon spelen. Vanaf haar 10e wilde ze er weg om het leven te ontdekken. ‘Pallieteren’ noemt ze het.

Sara De Smedt
Pallieteren

Het volgende nummer gaat dan ook over verder gaan Through An Open Door, met een uitstekende tekst van HT Roberts die ze kenschetst als ’tekstschrijver van de mooiste platen ter wereld’. Na een als depressief aangekondigd Bluegrass nummer Endless Night volgt Whiskey River van Willy Nelson met mooi gitaarspel van De Caster op de Gibson J45 deluxe.

Het ontroerende duet Two Hearts wordt prachtig gezongen, met hoge ijle klanken van Sara. Ze omschrijft haar ontmoeting met Nils in de zomer 2018 als “een donderslag bij heldere hemel en legendarisch als een goal van Kevin De Bruyne”.

Blue Room Sessions
Nils De Caster & Sara De Smedt – Blue Room Sessions

De band is aan de laatste nummers toe. Het zijn er veel meer dan hier beschreven. Als groot fan van J.J. Cale mag diens Tijuana vanavond niet ontbreken. Na het vlotte The Waiting Line spelen ze nog een toegift met o.a. de song van een andere held, Dylan’s Meet Me In The Morning. Fantastische avond!

Dit concert is nu al een hoogtepunt van 2024.


Setlist: Someday When This Life Is Over, We gotta Move On, Butterfly, You’re Not Here, Blaze’s Blues, When I Close My Eyes, Take This Stone, The Cuckoo, What Are We Waiting For, Tweede set: The Secret life Of Abigail Johnson, Allright, Love Her with A Feeling, Through An Open Door, Endless Night, Whiskey River, Two Hearts, Tijuana, The Waiting Line, Meet me In The Morning

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

Nils De Caster & Sara De Smedt – Take This Stone (2023)

Rafaele Andrade

Lange reeks optredens Present sound now

Met experimentele muziek weet je nooit wat je opvist volgens gitarist Eerie Wanda

Heel toevallig kwam ik de dag na het festival Present sound now passing in een restaurant Eerie Wanda (artiestennaam van Marina Tadic) tegen. Zij is een van de artiesten die bij Present festival optrad. Van haar mocht ik bovenstaande quote gebruiken. Nieuwe muzikale en creatieve uitingsvormen, hoe geef je er een podium voor? Hoe doorbreek je muzikale taboes en bied je ruimte om te experimenteren?

Present sound now passing

Present sound now passing
Pierre Bastien – ©KLANKGAT

Present sound now passing door Willem Twee Poppodium geeft hier een antwoord op. Een lange reeks optredens, die aan één stuk doorgaan. Beginnend om vijf uur in de middag tot diep in de nacht, waarbij het laatste optreden pas tegen enen begon.

In het gebouw van Willem Twee stonden drie zalen ter beschikking. En het publiek kon makkelijk telkens van de ene naar de andere zaal wandelen voor het volgende optreden.

Zo werden we getrakteerd op stukken die met de klankmogelijkheden van een instrument experimenteerden, composities die onderlinge verbinding in een cirkel van ‘zijn’ probeerden weer te geven, een zeer creatief opblaasinsect en stukken die mogelijkheden van ritme tot het uiterste doorvoerden.

Present sound now passing
voordraaicello Knurl – ©Mickey Obo Photo

Ook aandacht voor nieuwe muziekinstrumenten zoals een soort voordraaicello (Knurl) die vier sets snaren had die telkens snel voorgedraaid konden worden om zo andere klankkleuren te laten horen. Al deze dingen doen je nadenken over wat muziek nou eigenlijk is, maar zolang je klankbeelden oproept die ook echt wat met de mensen doen ben je goed bezig.

Nate Wooley

Nate Wooley
Nate Wooley – ©Mickey Obo Photo

Nate Wooley trapte stip om vijf uur de optredens af met zijn trompet. KLANKGAT heeft al een uitvoerig artikel aan hem gewijd.

Younes Zarhoni

Younes Zarhoni
Younes Zarhoni in Spiegelzaal – ©Mickey Obo Photo

In de spiegelzaal liet Younes Zarhoni ons om hem heen zitten. Hij heeft als muzikaal concept de cirkel, die hij in elk aspect van de muziek terug laat komen, tot en met de plaatsing van het publiek. Zijn muziek bestaat uit telkens terugkerende variaties op geluiden die hij heeft gesampled en zang die hij zelf inzingt met wel tot zes partijen.

Younes Zarhoni
oude mystieke teksten – ©Mickey Obo Photo

De zang is gebaseerd op oude mystieke teksten uit de Sufi traditie. En het moet gezegd, die combinatie van telkens terugkomende verstilling in de die zang, afgewisseld met de drukte van de alledaagse leefgeluiden doet wat met je. Mooi en met zorg gedaan.

Laura Agnusdei

Laura Agnusdei
Laura Agnusdei – ©Mickey Obo Photo

Laura Agnusdei vervolgde door te experimenteren met wat je met een sax kan doen als je dat combineert met loopmachines en synthesizertonen. Diverse lagen in de muziek bleven elkaar opvolgen. Door gebrek aan duidelijke ritmiek en een ‘richting’ vond ik het niet echt een compositie, maar de aangeduide ‘momenten’ in de muziek stemmen wel tot nadenken over verdere mogelijkheden.

Eerie Wanda

Deze slideshow vereist JavaScript.

Eerie Wanda doet haar naam eer aan. Met elektrische gitaar begeleidt ze zichzelf met mysterieuze klanken en teksten die de wereld vanuit een heel andere hoek bekijken. Ze sleept je daarbij mee in een soort van droomwereld. Even wennen maar wel lekker.

Yamila

Deze slideshow vereist JavaScript.

Yamila liet ons een uitgebreide serie klankexperimenten met stem en elektronica horen. Soms waren er Balkanachtige harmonieën te horen, dan weer fluitklanken en windvlagen die scherp konden aandoen. Dan weer veranderde het stuk naar mooie gestreken tonen. Op die manier bouwde ze een hele wereld aan klankbeelden op.

Karel van der Eijk

Present sound now passing
groot opblaasbaar insect – ©KLANKGAT

Karel van der Eijk was misschien wel de meest creatieve van Present sound now passing. In twee dagen tijd had hij van oude vuilniszakken en afvalplastic een heel groot opblaasbaar insect gemaakt. Het ‘beest’ had allerlei uitstulpingen met daarin van PVC gemaakte fluiten op diverse toonhoogtes.

Aan het begin van het optreden ging de compressor aan en langzaam kwam het beest tot leven, waarbij meer en meer fluiten geluid gingen maken. Dat resulteerde door de luchtdrukwijzigingen als er weer een nieuwe uitstulping openging in allerlei combinaties van klanken die van welluidend tot chaotisch heen en weer schoten.

Karel van der Eijk
Karel van der Eijk – ©Mickey Obo Photo

Kon je er de schoonheid van de natuur in horen? Een protest van hoe wij het ecosysteem om het leven brengen? Het maakte zeker wat los.

Rafaele Andrade

Rafaele Andrade
Rafaele Andrade – ©KLANKGAT

Rafaele Andrade heeft haar eigen muziekinstrument, de Knurl, ontworpen. Een soort cello met voordraaibare snaarelementen waardoor telkens andere klankkleuren hoorbaar worden. Door afwisseling van ritme en combinatie met elektronica ontstaan allerlei klankbeelden.

Ruidoscuro

Deze slideshow vereist JavaScript.

En toen barstte Ruidoscuro los met het meest heftige stuk ritme van de hele avond. In belendende zalen stonden de dakramen nog heftig mee te resoneren. Zwaar drumwerk met polyritmes, distorted synthesizerstemmen en schot achtige drum aanslagen waar een elektrische gitaar doorheen ragde. Een orgie van geluid die je slecht gedeeltelijk hoorde, maar grotendeels voelde in je lijf. Voor de liefhebber.

Pierre Bastien

Present sound now passing
Pierre Bastien – ©Martijn Frijters

Voor de mensen die nog konden horen (oordopjes werden in rap tempo verkocht) liet Pierre Bastien veel subtielere dingen horen. Hij maakt allerlei slimme kleine mechaniekjes die door middel van borstels, hamers en schrapen geluiden laten horen.

In combinatie met beeld van wat er gebeurt, laat hij horen hoe al deze mechanische dingen tot geluiden leiden. Leuk om naar te luisteren hoe al deze geluiden toch betekenis lijken te krijgen.

Present sound now passing
mechanische dingen – ©Brigitte Mulders

Indertijd leidde de introductie van elektronica tot een heftige discussie over wat nu eigenlijk muziek is. “Door mensen geordend akoestisch fenomeen binnen een afgebakend tijdsinterval” is nu wel zo’n beetje de geaccepteerde definitie. Maar wellicht dat hier door het werk van Pierre toch nog weer eens discussie over nodig is.

Er volgden nog een aantal optredens. Helaas is uw reporter nog altijd aan het worstelen met de gevolgen van post-covid en was het mooi geweest. Jammer, ik had graag Zenn nog gehoord.

Ik denk dat het belangrijk blijft voor de cultuur dat dit soort mogelijkheden tot experiment zoals  Present sound now passing blijft bestaan. Vooral invloeden van mechanica, meer tribale en etnische klanken in combinatie met elektronica zijn het waard verkend te worden zoals in de set van Kaito Winse.

Kaito Winse
Kaito Winse- ©KLANKGAT

Met dank aan Tim Sprangers, Peter Hagelaars en Rikkert Brok voor de casting van Present sound now passing.


Fotografie – Mickey Obo Photo, Martijn Frijters en Brigitte Mulders

Eerie Wanda – Internal Radio (2022)

Nate Wooley

Nate Wooley tovert ongehoorde geluiden uit trompet

Spannende jazz bij festival PRESENT in de Kleine Zaal van Willem Twee

Nate Wooley bijt om 17:00 uur het spits af bij het PRESENT festival in de Kleine Zaal van Willem Twee. Het is een solo act die indruk maakt, vooral vanwege zijn techniek op trompet waaruit hij ongekende geluiden blaast.

Later in de avond om 22:55 uur betreedt hij weer het kleine podium in het gezelschap van drummer Frank Rosaly en geluidskunstenaar Jochem van Tol. Dit trio brengt jazz in de meest pure vorm die je maar kan bedenken, waarvoor eeuwige dank.

Nate Wooley, Frank Rosaly, Jochem van Tol

Deze slideshow vereist JavaScript.

Hoe kan je het beste het spel van Nate Wooley omschrijven? Hij maakt het je aanvankelijk niet makkelijk. Laat allereerst alle verwachtingen los, het lijkt op niets wat je kent. Geen harmonie en vloeiend spel om je gehoor te behagen.

Het is verbazingwekkend wat hij uit zijn instrument kan halen. Gesputter en hortende tonen die lichtelijk beginnen te irriteren. Langzaam vloeien er andere klanken de Kleine Zaal in, er komt structuur in dat houvast biedt, vertrouwde muziekpaden.

Nate Wooley
hortende tonen

Het trio brengt één lange sessie van ongeveer een klein half uur. Waarschijnlijk smeden de drie muzikanten een paar nummers tot een geheel. Van experimentele muziek glijdt de sessie naar een lang einde dat je het beste kan omschrijven als het langzaam smoren in een steeds repeterende beat.

Die beat komt echter niet vanuit het drumstel van Frank Rosaly maar stroomt uit de geluidsinstallatie van Jochem van Tol. De zoemende tonen hebben een hypnotiserend effect op het publiek dat langzaam met de hoofden mee wiegt met de verleidelijk klinkende beat.

Nate Wooley
verleidelijke beat

De beweeglijke Frank Rosaly past zijn spel geheel aan die beat. Ondanks zijn beweeglijkheid drumt hij zacht en sierlijk over drums en bekkens, hij toucheert, ja streelt bijna over die instrumenten. Zijn beheersing is adembenemend.

Nate plaatst een kleine zwarte microfoon aan zijn trompet, klikt op een knopje en het geluid klinkt voller, vult op zachte manier de donkere zaal. Hij klikt op een ander knopje en een prachtige galm maakt de sound compleet.

Jochem van Tol
Jochem van Tol

Het einde nadert en Nate begint zijn spullen alvast in te pakken in een witte tas. Als laatste verdwijnt zijn trompet in die tas. Als vervanging stoot hij scherpe geluiden uit, steeds zachter totdat hij zijn tas oppakt en van het podium springt.

Jochem en Frank spelen nog heel even door. Dan stopt de muziek en eindigt een geweldig onderdeel van het PRESENT festival.


Coverfoto – ©Mickey Obo Photo

Nate Wooley – Ancient Songs of Burlap Heroes (2022)

Stéphanie Struijk

Concert Stéphanie Struijk op voorhand snel uitverkocht

Intieme avond met talentvolle artiesten, persoonlijke verhalen en mooie liedjes

Nog nooit was de wachtrij voor CD’s en vinyl zo groot als bij Stéphanie Struijk. Ad van der Laan kondigt voor aanvang dan ook met verve aan dat het nieuwe album, wat hij aan het publiek toont, eigenlijk pas over enkele dagen officieel wordt gepresenteerd.

Stéphanie Struijk

Stéphanie Struijk
Stéphanie Struijk

Het concert van Stéphanie Struijk was op voorhand al snel uitverkocht. Een flink aantal fans is vanavond aanwezig. Gedurende de hele show kun je de spreekwoordelijke speld horen vallen. En dat begint al als Stéphanie solo op het podium start met het nummer Straks.

Haar begeleiders Reyer Zwart (contrabas, gitaar) en Bernard Gepken (gitaar), die hun sporen in de muziek al ruimschoots verdienden, komen het podium op met o.a. Als Je Niet Voor Me Gaat Dan Ben Ik Weg.

Beide nummers staan op haar nieuwe album Dezelfde Zon, dat is geproduceerd door Daniël Lohues en in samenwerking met deze beide heren in één take en in drie dagen is opgenomen. Wij hebben dus vanavond de primeur!

Deze slideshow vereist JavaScript.

Struijk zingt tegenwoordig Nederlandstalige, grotendeels zelf geschreven, songs. Met haar warme, heldere stem leidt ze die in met persoonlijke anekdotes, zoals haar verblijf in Nashville wat uiteindelijk door heimwee werd beëindigd.

Of over bovengenoemde Lohues, die haar het mooiste voorstel deed om in eigen taal te zingen. Met als resultaat een aantal fraaie albums als Fijn Zo, Stephanie Struijk en nu ook Dezelfde Zon.

Stéphanie Struijk
Zwitserland

Voor het nummer Terug Naar Wie Ik Was begeeft ze zich achter de vleugel, gevolgd door het sfeervolle Zwitserland. Voor Bijna September begeleidt Struijk zich naast haar Gibson gitaar ook nog op de mondharmonica. Alle drie de nummers zijn van het nieuwe album.

Tweede set

Blue Room Sessions
Tweede set

Overal Naartoe wordt aangekondigd als het meest romantische liedje van de avond, gevolgd door het driestemmig gezongen country-achtig klinkende Later Wel, met goed banjo spel van Gepken, net als op Altijd en Nooit.

Voor Ergens Langs de Snelweg begeeft ze zich weer achter de vleugel. Gevoelig voor slecht weer vertelt Struijk over de palmbomen van Los Angeles waar ze een halfjaar verbleef. Maar toen ze in november thuis kwam was alles weer goed, Zelfs In De Regen.

Wies Luijtelaar
palmbomen van Los Angeles

Het begrip ’thuis’ speelde tijdens de pandemie sowieso een belangrijke rol. Al dromend waar ze heen wilde maar niet in staat was om dat daadwerkelijk te verwezenlijken schreef ze Onderweg, terwijl ze tegelijkertijd haar huis beter leerde kennen. “Ik weet precies wat bij me past, daar blijf ik bij” zingt Struijk. Willen we dat niet allemaal?

Na een indrukwekkende tweede set verdwijnt het drietal onder enorm applaus van het toneel en komt uiteraard niet weg zonder toegift. Nog twee nummers dan, waaronder de song over dat wat Struijk gelukkig maakt, En Een Gitaar Op M’n Schoot. “Zin van mijn bestaan en mijn dagelijks brood”.

Blue Room sessions
concertjaar 2024 is goed begonnen

En hiermee eindigt een succesvolle, intieme avond met drie rasartiesten, indrukwekkende teksten, goed op elkaar afgestemd spel en vaak driestemmige zang. Kortom het concertjaar 2024 is goed begonnen.


Setlist: Straks, Als Ik Thuis Ben, Als Jij Niet Voor Me Gaat Dan Ben Ik Weg, Alsof Je Nog Hier Bent, Terug Naar Wie Ik Was, Zwitserland, Bijna September, Ik Geloof In Sprookjes, Sta Op, Sla af, Ga Door,

Tweede set: Overal Naar Toe, Later Wel, Altijd En Nooit, De Rivier, Ergens langs de Snelweg, Zelfs In De Regen, Onderweg Toegift: Nieuwe Maan, En Een Gitaar Op M’n Schoot

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

Stéphanie Struijk – Dezelfde Zon

TUMULT

Gemoedelijke elektronische muziekavond TUMULT

Willem Twee Studio's + Jazz en geïmproviseerde muziek steken weer de koppen bij elkaar

Een avondje TUMULT… ik geef meteen toe dat ik een zwak heb voor de elektronische muziekavonden in de Toonzaal, de altijd gemoedelijk en verwelkomende sfeer, de meteen interessante gesprekken met mensen, als je je koffie of biertje staat te bestellen. Het is altijd een mooie ervaring. TUMULT op vrijdag de vijfde januari is daar geen uitzondering op.

Aangekondigd waren Leo Svirsky, Akim Moiseenkov en Milan W. Helaas moest Leo het wegens ziekte laten afweten, maar gelukkig kon zijn concert ‘last minute’ door Akim worden overgenomen.

TUMULT

TUMULT
Akim Moiseenkov – ©Mickey Obo

Akim Moiseenkov houdt er duidelijk van om los van de muziek ook met de presentatievorm te spelen. Hij komt van de zijkant het podium op, en hij heeft nog een ’toegangspoort’ met glanzende neerhangende kralen gemaakt, achter zijn setup, met hulp van wat uitgerekte microfoonstatieven. Hier komt hij van achter door naar voren gelopen alsof hij de presentator is van een bekend quizprogramma.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Luchthartig allemaal, neem het vooral niet serieus. Hij gaat relaxed achter zijn uitgebreide Elka orgel zitten, met ritme sectie, en neemt ons mee naar lang vervlogen tijden toen het Hammond orgel in allerlei clubs werd bespeeld, denk een beetje aan Stef Meeder of Cor Steyn. Maar gezegd moet worden, zijn Latijnse ritmes, het uitbeelden van hoe de Polen bij de maaltijd hun kip opeten; het is leuk.

Je moet ook wel lef hebben om tijdens een optreden te verklaren dat een knop op het orgel het niet doet, het orgel open te maken en met een camera te laten zien hoe je een elektronicabord met een wasknijper op zijn plaats houdt. Na wat gewriemel doet de knop het weer, waarna de muziek weer vrolijk verder gaat. En het neemt de hele zaal nog mee ook in de stroom van ‘hey, ben ik eind 60er jaren aangeland?

TUMULT
gewriemel – ©Mickey Obo

En misschien zit er ook wel een diepe boodschap in zijn gezegde dat zijn Elka het Hammond orgel aardig maar net niet helemaal nabootst, en de Russische Tango net niet de Argentijnse Tango nabootst. Toch is het heerlijke swingende muziek waarop het makkelijk meedeinen is.

Akim maakt het heel persoonlijk door te vertellen dat hij tijdens zijn opleiding allerlei elektronicaprojecten heeft gedaan met het maken van vreemde geluiden, en dat het dan heerlijk is om weer eens iets conventioneels te doen.

Mickey Obo
conventioneel – ©Mickey Obo

Hij laat meteen een voorbeeld zien van zo’n wonderdoos waar naast een boel schakelaars een luidsprekertje in zit, waarin dan weer bolletjes boekweit ronddansen. Geluiden uit de hele frequentieband slaan ons om de oren, van driftige krekels tot diepe bastonen met een scherp randje.

Zo af en toe weet hij de doos ook in een chaotische toestand te krijgen waarin het geluid tussen twee toestanden heen en weer slingert. Erg interessant.

Tweede set

Milan W
Milan W – ©Mickey Obo

Milan W (aka Milan Warmoeskerken) maakt er na de pauze een heel ander TUMULT optreden van. Gezeten achter een berg knoppen en een mengpaneel begint hij gitaar te spelen. Niet dat je aan het geluid kan horen dat het oorspronkelijk een gitaar is. De geluiden worden al snel omgeven door ritmes en voortdurend evoluerende klankbeelden.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Dat varieert van diepe bastonen tot belachtige klanken die zo zijn opgerekt dat ze meer aan fluiten doen denken. Dit samenspel blijft in allerlei variaties doorgaan met ontwikkelen en de drie kwartier vliegen dan ook om.

Ik spreek iemand die voor het eerst bij zo’n concert is. Zij is eigenlijk bang dat het met een naam als TUMULT allemaal veel heftiger zou zijn, maar blijkt haar veiligheidshalve meegenomen oordoppen niet nodig te hebben en vindt het een mooie ervaring om nog eens vaker te proberen. Toch mooi als je ook nieuwelingen weet te boeien voor dit genre!

Akim verzorgt vervolgens in de foyer een mooie clubsfeer door met een Yamaha synthesizer allerlei ritmes en klanken op te roepen (bestuurd door een joystick) die een prima atmosfeer kweken om er onder een biertje nog eens met iedereen over na te praten.

Prima TUMULT avond weer, en vooral ook laagdrempelig.


Fotografie: Mickey Obo Photo

Akim Moiseenkov

Milan W