Prashant Samlal wint Conservatorium Talent Awards

Veel variatie en hoog niveau 7e CTA

In aanloop naar Jazz in Duketown vond zaterdag 28 april de Conservatorium Talent Awards (CTA) plaats in de Verkadefabriek. Deelnemers aan deze competitie zijn afstuderend conservatoriumtalenten uit het hele land. De prijs: een bedrag van 5000 euro en een podiumplek op Jazz in Duketown. Het is geen publieksprijs, de jonge jazzmusici worden beoordeeld door een vakjury bestaande uit Charlie Crooijmans (VPRO Radio), Coen de Jonge (jazzrecensent), Frank Bolder (programmeur North Sea Jazz), Aad van Nieuwkerk (VPRO Radio) en muzikale duizendpoot Maarten Ornstein.

Conservatorium Talent Awards (CTA)

Gitarist Erik Verberne van het Tilburgse conservatorium mocht de CTA aftrappen. Hij deed dat samen met een drummer en bassist waar hij al vier jaar mee samenspeelt. Na het optreden vertelt hij dat hij eerst nog van plan was een celliste mee te nemen, maar het toch natuurlijker vond spelen als trio. Over de celliste kan ik niet oordelen, maar het trio voelt elkaar op het podium goed aan. De sound van Eriks gitaar wisselt door het optreden heen van wat klassieker jazzy naar meer poppy en, bij het laatste nummer, bijna orgelachtig. Een fris begin van een dag vol jazz door een gitarist die zichzelf “niet per se als jazzgitarist ziet.”

Prashant Samlal
Prashant Samlal - winnaar Conservatorium Talent Awards 2018
Prashant Samlal – winnaar Conservatorium Talent Awards 2018 – foto ©Wim Roelsma

Hierna is Prashant Samlal aan de beurt, een jazzgitarist uit Utrecht. Begeleid door drums, contrabas en piano speelt hij rijke melodieën die een sterke sfeer neerzetten. Vooral bij zijn laatste nummer, “Change of Seasons”, komt dit goed naar voren. De opbouw van het nummer zit ontzettend goed in elkaar waardoor je als luisteraar van begin tot eind meegenomen wordt.

De bands lijken steeds groter te worden: Daniel Clason uit Rotterdam treedt op met een 13-koppig ensemble. Het past maar net op het podium. In tegenstelling tot de eerste twee bands ligt de nadruk op de blazers, Daniel speelt zelf dan ook trompet. Hoogtepunt is het nummer “Floods”, waarin de blazers in golven aanzetten en weer wegebben, afgewisseld door de scherpe trompet van Daniël.

Als derde en laatste gitarist van de dag treedt Tommie Sjef Koenen uit Arnhem op. Hij heeft geen moeite zich te onderscheiden van de anderen: zijn gitaarspel begint gelijk een stuk steviger. Denk aan bluesrockriffs in een jazzritme. De liefhebber herkent hier en daar zelfs Saharablues terug.
Bij het nummer “Ochtend” (“We spelen het nomaliter alleen in de ochtend, maar nu maken we een uitzondering”) laat hij het gas wat meer los en bewijst hij zich een veelzijdig gitarist.

De vijfde artiest van de dag is Wouter Kühne, drummer van het Amsterdams Conservatorium. Zijn nummers zijn geïnspireerd op klassieke preludes, die soepel over moeten gaan in improvisatie. “Zo soepel dat jullie het misschien niet eens doorhadden,” legt hij halverwege het optreden uit. Dat is goed gelukt. De preludes zijn soms bijna abstract, vooral als de pianist overstapt op zijn keyboard en Wouter experimenteel zijn drums gebruikt.

contrabassist en zangeres Nathalie Schaap uit Zwolle - ©Wim Roelsma
Nathalie Schaap

Alle optredens waren tot dusver instrumentaal, maar dat verandert als contrabassist en zangeres Nathalie Schaap uit Zwolle het podium betreedt. Ze heeft eigen arrangementen van bestaande nummers gemaakt waar ze mee wil laten zien dat country en jazz dichter bij elkaar liggen dan menigeen zou denken. Het maakt een swingende combinatie, ook geholpen door de goede gitaristen die Nathalie begeleidden.

Het einde van de CTA komt langzaamaan in zicht als Luka van de Pol uit Den Haag met saxofoon begint te spelen. Begeleidt door een gitarist, drummer en contrabassist speelt hij warme, relaxte jazz. Het luistert heerlijk weg, maar het was waarschijnlijk harder binnengekomen als Luca juist wat meer buiten de lijntjes had gekleurd.

Hiske Oosterwijk met een internationaal combo - foto ©Wim Roelsma
Hiske Oosterwijk met een internationaal combo

En dan als allerlaatste deelnemer: Hiske Oosterwijk, zangeres uit Groningen. Ze heeft een prachtige stem met een enorm bereik, wat vooral in het laatste nummer ontzettend goed naar voren komt. Het heeft een rijke muzikale begeleiding maar ze komt er zo bovenuit. Het is het allerlaatste nummer van de dag, maar gelijk ook een hoogtepunt.

Ik ben blij dat ik het bij dit verslag mag laten en niet, zoals de jury, een keuze hoef te maken. Niet alleen omdat het algehele niveau erg hoog lag, maar ook omdat de variatie zo groot was. Het lijkt me een lastige keuze. Een keuze die uiteindelijk is gevallen op Prashant Samlal. De jury roemde “zijn mooie verhaallijn in de muziek die de luisteraar meeneemt en sterke, heldere melodieën met mooie versieringen.” Prashant zal optreden op de komende editie van Jazz in Duketown, die al over een kleine drie weken van start gaat.

Met dank aan alle vrijwilligers die de Conservatorium Talent Award mogelijk hebben gemaakt:
– Patricia van der Reep
– Gaby Westelaken
– Cindy Goorts
– Marlies de Bruijn
– Frans-jan Lathouwer
– Tekla de Veer
– Rob Pigmans
– Stefan Vugts
– Alex de Groot
– Wim Roelsma
– Evelien Gerrits
– Roos Bertens
– Anne Nicolai
– Quinten Kentie
– Arnold Bertens

Foto’s: Jazz in Duketown – Conservatorium Talent Award, fotograaf Wim Roelsma

Waylon is meer dan het songfestival

Maar hij overdondert niet

Zoals de meeste mensen weten is Waylon dit jaar onze inzending voor het Songfestival. Ondertussen is het alweer vier jaar geleden dat hij daar als onderdeel van The Common Linnets stond en een mooie tweede plaats bereikte (hoewel ze natuurlijk eerste hadden moeten worden). Het is de vraag hoe Waylon dit jaar solo scoort en hoe zijn uitstraling op het podium is. Een mooie reden om hem alvast te gaan bekijken in de W2.

Waylon is meer dan het songfestival
Heet en druk

Heet en druk
Het concert is ram uitverkocht en dat is te merken in de zaal. Hij staat bomvol en het is erg heet. Na enig zoeken, met veel ‘sorry’s’, lichaamscontact en glimlachjes blijkt er toch nog een plekje te zijn rechts in het midden. Waylon komt het podium op met een hoed op, badend in geel en oranje licht. Hij begint met Are You Ready For The Country en dat is ook meteen het thema van de avond.

Hij laat er geen gras over groeien en speelt meteen door. Het enige moment van pauze wordt ingelast door het publiek zelf. Het is namelijk de verjaardag van Waylon. Een groot deel van de mensen heeft daarom een feesthoedje op en begint een verjaardagsliedje te zingen. De zanger moet lachen en bedankt de zaal.

Ondertussen is het alleen maar warmer geworden, wat wel bijdraagt aan het countrygevoel. Ook de mannen op het podium hebben er duidelijk last van. Naast de hitte in de zaal staat er een volle bak verlichting op ze gericht en om bij te dragen aan het Hillbilly gevoel hebben ze warme kleding aan. Waylon heeft nog steeds zijn hoed op en draagt een jasje met stiksels. Zijn gitarist draagt een pet en houthakkersblouse, de pet gebruikt hij regelmatig om het zweet van zijn voorhoofd te vegen.

Covers

Waylon is meer dan het songfestival, Maar hij overdondert niet - foto ©Ellen van Lent
Waylon is meer dan het songfestival

In totaal speelt Waylon twee uur met de band, dat lijkt wat aan de lange kant te zijn. Een paar bezoekers vertellen dat een van de bandleden uit Den Bosch komt die Waylon enthousiast heeft gemaakt over de stad. Helaas is daar niet enorm veel van te zien op het podium. Er zijn weinig showelementen te vinden. Af en toe komt er een voorspelbaar grapje over Bossche bollen of Guus Meeuwis langs. Hij zegt het zelf ook: “Haha, die was makkelijk.”

Er wordt natuurlijk veel geleend in de muziekwereld maar in zijn show zitten zo veel covers dat het opvalt. Merle Haggard’s Mama Tried en Gentle On My Mind van Glen Campbell bijvoorbeeld. Het is de vraag waarom Waylon zo veel werk van anderen speelde. Zijn zijn eigen nummers niet goed genoeg, had hij tijd om te vullen, of is het gewoon inspiratie voor hem?

Waylon is meer dan het songfestival
Cowboy America Experience

Hoewel er veel is gedaan om een soort Cowboy America Experience te creëren, komt die wat gemaakt over. Een beetje als een te gestyled huis uit vtwonen. Een ding wat daar dan weer totaal niet bijpast is het lichtplan. Veel onflatteus wit en blauw licht en daarna steeds dezelfde mix van geel en oranje.

Richting het eind van zijn show komt het hitje Jailbird nog langs, natuurlijk kan Outlaw In ‘Em als Songfestivalnummer ook niet ontbreken. Hij wisselt tussen deze nummers vaak van gitaar, de ene nog mooier dan de andere. Als afsluiter horen we Thanks, But No Thanks.

Toegift
Na het eerste applaus wordt eerst Paperboy gespeeld. Tijdens Wicked Way komt het bijzondere lichtplan weer om de hoek kijken. Door het oranje licht te combineren met blauwe spots die langzaam knipperen verandert Waylon om de paar tellen in een soort smurf in de woestijn. De band wordt voorgesteld, dus we zijn aanbeland bij het laatste nummer. De zanger bedankt de zaal, krijgt applaus en verlaat het podium.

Waylon is meer dan het songfestival
Publiek wil meer

Waylon is goed in wat hij doet en dat weet ‘ie ook. Over het algemeen lijkt het niet alsof hij veel moeite heeft gedaan om indruk te maken. Hij heeft bandleden bij zich die duidelijk al heel veel uren doorgebracht hebben met hun instrument. Zij zijn degenen waardoor Waylon kan shinen op het podium, alleen schijnt hij soms niet zo fel als de mannen om hem heen.

Foto’s: Ellen van Lent

Complete set geluidsgolven en drums

Ficture's promotoer langs EU-podia

Gemanipuleerde geluiden en soundtracks, freestyle jazzfunk met drums ’n beats en geen bass, want Gábor Tokár beter bekend onder de artiestennaam Ficture begon zijn muzikale carrière als drummer. De musicus uit Budapest (Hongarije) is momenteel op pad langs talloze Europese podia en festivals om zijn nieuwste EP Filled Spaces te promoten. De zeer toepasselijke naam voor die toer is dan ook Roads To Everywhere.

Drums en geluidsgolven

Gábor Tokár aka Ficture in Willem Twee concertzaal - ©ronald_rijken
Gábor Tokár aka Ficture

In de foyer van Willem Twee concertzaal staan de drumset en synthesizer in het typische lila-roze licht van dit kleine podium. De setting zou zomaar weg kunnen lopen uit een filmscène van David Lynch. Die blijkt de favoriete regisseur te zijn van Gábor Tokár. “Het gordijn moet eigenlijk rood zijn, zei Gábor, dan is het helemaal een scène van Lynch.”

Het is niet druk op deze avond. Net zoals andere steden in Nederland zijn overal in Den Bosch feesten op touw gezet voor Koningsnacht. Gábor lijkt het zich niet aan te trekken en heeft waarschijnlijk dit soort opkomsten ingecalculeerd in zijn grote toer. Die bracht hem al in Budapest, Bratislava, Berlijn, Vilnius, Wenen, Innsbruck, Parijs en Gent. Na Den Bosch is die stedentoer dan ook nog niet ten einde.

Complete set geluidsgolven en drums - ©ronald_rijken
Opperste concentratie

Zoals gebruikelijk op deze Muziek Op Donderdag kondigt programmeur Noël Josemans de artiest van de avond in een kort voorwoord aan. Gábor zet een koptelefoon op en neemt stelling achter de drums en synthesizers. De live-act kan beginnen.

En wàt een live-act wordt het. Sonische loopings, gemanipuleerde geluiden, resamples, voorgeprogrammeerde muziekstukken en strakke beats van zowel op drums als uit de synthesizer. De Hongaar gaat volledig op in zijn spel. Elke draai aan een knop van zijn synthesizer – en hij draait heel veel aan knoppen tijdens zijn optreden – is doelbewust en methodisch, zo lijkt het. Gábor wisselt met groot gemak van muziekstijl. De ene keer is het onvervalste drum ’n bass gevolgd door een mellow funky nummer met zang om strak over te gaan op jazzy beats eindigend in een dromerig ambient landschap.

Het wordt een set die hij aaneen rijgt. Geen stops tussen de nummers. Hij vergt veel van zichzelf en van zijn publiek, maar geen enkele keer verliest hij de concentratie in zijn spel. Na bijna een uur eindigt dit optreden als hij zijn headset afdoet, nog wat geluiden uit zijn synths haalt en vervolgens het welverdiende applaus in ontvangst neemt.

Complete set geluidsgolven en drums van Ficture - ©ronald_rijken
Einde set

“Ik had ook kunnen stoppen tussen de nummers door. Dan zou ik de draad weer oppakken bij het volgende nummer. Niet dat dat een probleem zou zijn. Maar ik vond het beter zo. Ik improviseer veel in mijn spel.”
Gábor begon op zijn vijftiende te drummen. De kanteling naar de elektronische muziek kwam vier jaar later.
“Ik was 19 toen ik Daedelus in Boedapest zag optreden. Het was een openbaring voor mij wat hij allemaal deed op de synths. Die dag besloot ik om musicus te worden.”

Het is grappig om te vermelden dat een goede maand geleden diezelfde Daedelus een optreden had in Willem Twee poppodium ter gelegenheid van het FAQ festival.

Luister hier naar de EP Filled Spaces.
website: Ficture Music

Kyle Carey bouwt gestaag aan haar publiek

Een sfeervolle avond vol sensibiliteit

Kyle Carey bouwt gestaag aan haar publiek
Vlnr: altvioliste Nikki Verlinden, Kyle Carey, Erin Martell (zang/gitaar) en Ron Kansen op mandoline

Het is een warme dag deze 17e april in Den Bosch als Kyle Carey uit New Hampshire (USA) om 20.30 uur begint aan haar concert voor de Blue Room Sessions in de Clubzaal van de Verkadefabriek. Het belooft een sfeervolle avond te worden vol gevoelige liedjes in een prachtige ruimte. Naast de gebruikelijke keuze van liederen uit haar albums maakt Kyle er iets speciaals van met a capella voordrachten van oude Keltische oersongs. Vooral de toelichting op haar songs waar deze over gaan en hoe ze zijn ontstaan, maakt dat je ze nog lang daarna kan herinneren. Fijnbesnaarde nummers die je niet licht vergeet.

Overgave

Kyle Carey begint met het prachtige nummer Orange Blossom van haar eerste album, wat ze introduceert als een persoonlijk nummer dat gaat over relaties die ontstaan en dan soms ook weer over gaan. Kyle wordt begeleid door Erin Martell (zang/gitaar), Ron Kansen op mandoline en altvioliste Nikki Verlinden uit Belgie¨.

Haar overgave met hoe ze het lied brengt zet gelijk de toon voor de rest van de avond. Bij bijna ieder nummer sluit ze haar ogen en neemt ons mee naar een wereld die ze zelf in dat moment volledig lijkt te herleven. Ze zingt geconcentreerd en met passie, ieder woord en iedere zin. Het prachtige vioolspel van Verlinden danst vloeiend door ieder nummer heen.

In het lied Northern Lights bouwt Kyle een ladder naar het noorderlicht (poollicht) om het vanuit de hemel te bekijken. Een prachtig en oorspronkelijk beeld dat lang voor je geestesoog blijft zweven. De Amerikaanse laat zich graag inspireren door dichters zoals Elizabeth Bishop* (1911-1979) wier werk gekenmerkt wordt door een hoge mate van sensibiliteit. Eenzelfde gevoeligheid die je ervaart bij dit intieme optreden.

Kyle Carey bouwt gestaag aan haar publiek
Gaelic-Americana van Kyle Carey

Gaelic

De Amerikaanse gospel traditional Down To The River To Pray wordt door Kyle in a capella gezongen in een door haar zelf gefabriceerd Gaelic met als titel Sios Dhan an Abhainn. De Keltische wereld die nog voortleeft in Schotland en Ierland vormt een grote inspiratiebron voor deze Amerikaanse zangeres. En zo zet ze de avond voort, in twee sets, met mooie persoonlijke songs die ze met zorg heeft geschapen en vol overgave uitvoert.

Na de pauze zingt ze traditionele Irish ballads zoals Come Back To Me en het nummer Crossing van Muddy Waters gei¨nspireerd door de zuidelijke staat Louisiana. Verder coverde ze Trouble In The Field van Nancy Griffith. Kyle geeft twee toegiften: Winter Fever (North Star) en daarna een heus Schots slaapliedje, een lullaby, weer in het Gaelic.

De puurheid van haar voordracht maakt haar optreden bijzonder. Het lijkt alsof ze dit alleen kan door voor ieder nummer iets te vertellen waar het vandaan komt of waar het over gaat. Kyle Carey heeft alles in zich om net zo groot te worden als de Ierse zangeres Mary Black. Ze kan een prachtige avond neerzetten en bouwt gestaag aan haar publiek. Vijf jaar geleden was ze ook al te gast bij de Blue Room Sessions en met ieder optreden laat ze een mailinglijst rondgaan om het contact met haar publiek te onderhouden.

Foto’s: Wies Luijtelaar
Met dank aan The Blue Room Sessions

**Het verzameld werk van Elizabeth Bishop is vertaald in het Nederlands en gebundeld in Verliezen is een kunst (2011).

Warme sound van Eddy & the Ethiopians

Record Store Day 2018

Record Store Day 2018 is de dag waar menig muziek- en vinylliefhebber reikhalzend naar uitkijkt. Veel releases komen op deze internationale feestdag van de platenzaak uit. Wat kleinschalig begon in 2008, groeide uit tot een wereldwijde feestdag, gevierd door zowel fans, artiesten alsmede de platenindustrie. In 2010 deed een aantal platenzaken in Nederland voor het eerst mee. Nu kent het feest een landelijke dekking. Record Store Day wordt op de derde zaterdag van april gehouden.

Den Bosch mag zich verheugen in drie heuse platenzaken; twee aan het Hinthamereinde – De Langspeelplaat en The Record Hustler – en één aan de Hinthamerstraat, Maestro’s Recordcafé. Deze zaak organiseert drie optredens op 21 april, de derde zaterdag van de maand. De optredens zijn van MOOON, Lukas Batteau en Eddy & the Ethiopians, drie bands die zeer verschillen in genre en stijl maar dat is wel zo leuk op deze Dag van de Platenzaak.

Eddy & the Ethiopians

Edward (Eddy) Capel is de sturende en stuwende kracht achter Eddy & the Ethiopians. De band maakt een mix van Ethiopische en West-Afrikaanse muziek, funk en hiphop grooves met jazzimprovisaties. En dat klopt helemaal ook als niet de gehele band komt opdagen. De nieuwe muzikant uit Eritrea meldde zich ziek. Hij speelt op een krar, een vijf- of zessnarige komvormige harp. Het is altijd het uitgangspunt van Edward Capel geweest om niet-Westerse instrumenten aan de band toe te voegen en zo de gewenste sound te bereiken.

De band is volledig op elkaar ingespeeld en als er dan wordt geïmproviseerd dan merk je dat niet eens, zo natuurlijk en professioneel klinkt het allemaal. Temeer omdat het een prachtige dag is in april met zomerse temperaturen, heeft het publiek wel zin in deze warme en aanstekelijke muziek. Met op sax Edward Capel, op percussie Kenrick Gunther, op keyboards Bart van Dongen, Laurence Bilger op dwarsfluit, John Maasakkers op drums en Jan Vanderlest op bass.

Deze diashow vereist JavaScript.

KLANKGAT: Vertel eens wat over dat nieuwe album waar je het tijdens het optreden over had?
Edward Capel: Eind vorig jaar stopten de gitarist en de Ethiopische muzikant die mesenko [een enkelsnarige gebogen luit, red.] speelt. Wij gingen op zoek naar nieuwe muzikanten en ik heb een jongen uit Eritrea gevonden die op een krar speelt. Met hem zijn we nu een heel nieuw repertoire aan het opbouwen en zijn we met Eddy & the Ethiopians een repertoire aan het spelen, geïnspireerd op Eritrese muziek. De band vindt het belangrijk om Westerse en niet-Westerse instrumenten met elkaar te combineren.

En dat nieuw repertoire komt dan op dat nieuwe album?
In januari hadden we het openingsconcert van de gemeente Eindhoven in het Muziekcentrum en toen was het ook de eerste keer dat we speelden met Bereket, die Eritrese muzikant, en dat is zo goed bevallen dat we toen besloten door te gaan in deze nieuwe setting om een geheel nieuw repertoire te maken.
We spelen al twee jaar hetzelfde en dat is wel aan verversing toe. In januari zijn we er al mee bezig en ik ben van plan om vóór de zomer een demo in de studio te maken van het nieuwe werk en dan kijken we of we voor het eind van het jaar een nieuwe plaat of cd hebben.

Schrijf jij de meeste nummers?
Ja, ik componeer het meeste. Ik vraag aan Bereket wel eens wat omdat de sound duidelijk een inspiratie moet hebben uit Eritrea en Ethiopië. Ik informeer bij hem met vragen als ‘Wat voor beats gebruiken jullie’? Of vraag ik hem iets te zingen en op krar te spelen en dat op te nemen zodat ik dat kan arrangeren en de band het vervolgens kan spelen. Op het nieuwe album zal op ongeveer een derde van de nummers gezongen worden. Vandaag spelen we voor de eerste keer het nieuwe materiaal om te kijken hoe dat valt met publiek erbij. En het is een mooie gelegenheid om dat nieuw werk uit het repetitiehok te trekken. Het is goed om het live uit te proberen. Je moet jezelf toch eens voor de leeuwen gooien, nietwaar?

Soundcloud
Facebook

Waaier aan muziekgenres Record Store Day 2018

Maestro’s Recordcafé ft. MOOON

Record Store Day 2018 is de dag waar menig muziek- en vinylliefhebber reikhalzend naar uitkijkt. Veel releases komen op deze internationale feestdag van de platenzaak uit. Wat kleinschalig begon in 2008, groeide uit tot een wereldwijde feestdag, gevierd door zowel fans, artiesten alsmede de platenindustrie. In 2010 deed een aantal platenzaken in Nederland voor het eerst mee. Nu kent het feest een landelijke dekking. Record Store Day wordt op de derde zaterdag van april gehouden.

Den Bosch mag zich verheugen in drie heuse platenzaken; twee aan het Hinthamereinde – De Langspeelplaat en The Record Hustler – en één aan de Hinthamerstraat, Maestro’s Recordcafé. Deze zaak organiseert drie optredens op 21 april, de derde zaterdag van de maand. De optredens zijn van MOOON, Lukas Batteau en Eddy & the Ethiopians, drie bands die zeer verschillen in genre en stijl maar dat is wel zo leuk op deze Dag van de Platenzaak.

MOOON

MOOON | Timo van Lierop - ©ronaldrijken
MOOON | Timo van Lierop – ©ronaldrijken

Deze band uit Aarle-Rixtel – pal boven Helmond – begint flink naam & faam te krijgen: een uitnodiging om op het Noorderslag festival in Groningen te spelen en op 19 april j.l. zat het trio in het voorprogramma van niemand minder dan Noel Gallagher in AFAS, Amsterdam. In 2017 bracht MOOON het album MOOON’S Brew uit dat zeer lovende kritieken kreeg.
Ondanks het tijdstip – de band begon om 11.00 uur – is er van vermoeidheid geen sprake. Integendeel, de band heeft er zin in en de fans ook. Op hun Facebook pagina afficheert de band zich als ‘garage/blues with a little taste of surf and psychedelics’. Daar is geen woord van gelogen.

De associaties met bands uit de jaren ’50, ’60 en ’70 schieten voorbij. De intro van het nummer Shark Zone van het album MOOON’S Brew bijvoorbeeld doet onmiddellijk denken aan de Amerikaanse instrumentele band The Ventures uit de fifties en het lange nummer Alcohol aan de psychedelische beginjaren van The Steve Miller Band. Verder hoor je in de andere nummers flarden van The Who, de onmiskenbaar grote invloed van The Beatles en citaten van The Ramones en Jonathan Richman in het nummer Where Money Goes.

MOOON Record Store Day
Tom de Jong, bass & vocals

Bassist Tom de Jong: “Wij zijn echt meer mid-sixties tot eind ’70. Q65, The Outsiders ook wel veel, The Kinks.”
De drie jonge muzikanten struinden veel door de platencollectie van hun ouders en voegden daar hun eigen inbreng aan toe.
Gitarist Timo van Lierop: “Mijn eigen inbreng is toch wel Rory Gallagher. Blues en zo dat vond onze pap niet zo vet, maar ik wel.”
Tom: “Ik begon garage en zo te ontdekken. De anderen vonden dat eerst niet kloppen maar ze zijn nu helemaal om.”
Drummer Gijs de Jong: “De San Francisco scene inspireert mij heel veel, Jefferson Airplane, Grateful Dead.”

Gijs de Jong, drums & vocals
Gijs de Jong, drums & vocals

Zomaar klakkeloos nabootsen van die bands uit lang vervlogen tijden zit niet in de aard van deze band en dat vindt zijn weerslag in het nieuwe album.
Tom/Timo/Gijs: “Met het tweede album willen we harmonieën met zang bereiken. Meer dan op de eerste plaat. Op de tweede plaat komen er ook nieuwe instrumenten bij zoals sitar en akoestische gitaren. Aankomende zondag gaan we in ieder geval onze nieuwe single opnemen.”

Geen release van MOOON op Record Store Day 2018 zelf maar eerder een post-release van een band met een veelbelovende toekomst.

Navarone 10 jaar in Willem Twee poppodium

Support act van Robin Borneman

Aangekomen bij een uitverkochte show van Navarone, zie ik een lange rij trouwe fans, die ook het voorprogramma niet willen missen. Opvallend is hoe snel de rij ging, en hoe gevuld de zaal was bij binnenkomst.

Robin Borneman (solo)

Robin Borneman support act
Robin Borneman

Het publiek wordt opgewarmd door Robin Borneman, die normaal ook vaak met band speelt, maar nu solo. Dat hij in zijn eentje een optreden kan dragen is wel duidelijk. Hij heeft een grote stem waarmee hij samen met het begeleidende gitaarspel de nummers over weet te brengen. Een rustig opbouwend nummer, dat toch een rock body heeft, sluit hij af met de zin ‘The future will tell’.

Onder luid applaus wordt het nummer ontvangen. Het geluid van zijn solo optreden zou ik omschrijven als langzame countryrock. Opmerkelijk is een a capella cover van een steenoud Iers lied dat uit een tijd komt toen er nog geen wapens waren, vertelt Robin. Het optreden wordt sterk afgesloten met een nummer dat hij samen met Merijn van Haren, de zanger van Navarone, speelt maar nu ook op gitaar.

Navarone

Deze diashow vereist JavaScript.

Het publiek klapt meteen mee als Navarone de show begint met het nummer Loud & Clear. Vervolgens rockt de band meteen verder tijdens het nummer Showtime, waarin zanger Merijn geweldige uithalen laat horen. Ook hoor je de gitaren lekker door het nummer heen gillen, door het spel van Kees Lewiszong en Roman Huijbreghs.

De show van Navarone staat als een huis. Los van de muziek is de presentatie ook van grote klasse. Door de extra podium lichten die de band zelf meeneemt, ontstaat er een toepasselijke grimmige sfeer. De lampen worden vanaf onder op het gezicht van Merijn gericht, en door de lichten van achter het podium zie je soms alleen de silhouetten van vijf rockende gasten.
Ook valt me op dat oordoppen helemaal niet nodig zijn. Veel bands houden er geen rekening mee dat veel mensen geen oordoppen meenemen, maar Navarone in dit geval wel. Zo kan het hele publiek van goede rock genieten zonder de hele nacht met een piep in je oren te zitten.

Het nummer Smash and Grab It wordt luidkeels meegezongen door het publiek. Verder klinken alle nummers lekker, en blijft het een stevige rock sound, waar een nummer soms iets meer pyschedelische invloeden lijkt te hebben en soms pop. De gitaareffecten worden hier ook zorgvuldig bij uitgekozen om de gewenste sfeer te creëren. Ook voegen de backing vocals van de gitaristen veel toe in één bepaald nummer.

De band is echt goed op elkaar ingespeeld. Iedereen lijkt precies te weten wanneer wat gaat gebeuren. Ook komen zangmelodieën in nummers vaak nog een keer terug als lead-gitaar melodie, wat voor het oor erg fijn is. Er wordt een nieuw nummer voor het eerst live gespeeld in volledig uitversterkte opstelling. Dit nummer kent sick gitaarwerk en het wordt opnieuw duidelijk hoe groot het stembereik van Merijn is.

De band neemt even de ruimte om een praatje te houden. Merijn vertelt over hoe het 10-jarig bestaan eigenlijk is begonnen. In de repetitieruimte bij Willem Twee poppodium was de eerste keer dat gitarist Ramon meedeed, vanaf toen zijn ze eigenlijk gaan tellen.

Daarna begint een nummer met een hele rustige emotionele solo, gespeeld door Kees. Hiermee wordt het volgende nummer ingeleid en het publiek applaudisseert luid. The sky is turning grey is een terugkomende zin, die goed bij de sfeer van het nummer past. Dit wordt opgevolgd door misschien wel de beste gitaarsolo van de avond.

Op de vraag ‘zullen we een cover doen?’ reageert het publiek enthousiast. De cover is Helter Skelter van de Beatles. Deze wordt heerlijk uitgevoerd, elk bandlid laat hierin zijn specialiteit goed horen. Vooral Merijns zang springt er lekker uit in dit nummer. Ook schreeuwde hij ‘I’ve got blisters on my fingers!’ zoals dat ook helemaal aan het eind van de versie van de Beatles de horen is.

Daarna krijgt Merijn het publiek ook goed mee met de zin ‘I feel that I’m beginning to wonder’ wat hij om en om met het publiek zingt. Hij maakt het geluid en de sfeer heel klein en intiem, om zo vervolgens weer langzaam op te bouwen met volume naar een climax om met zijn allen los te gaan. De eerste single van Navarone ooit wordt gespeeld, voorzien van een funky solo op bas.

Er wordt met het nummer Lonely Nights afgesloten, waarbij het publiek ook met enthousiasme meezingt. Het optreden is echt voorbij als de band na hun show samen een buiging maakt naar het publiek.

Kees Lewiszong
Kees Lewiszong

Woorden van gitarist Kees
Achteraf spreek ik gitarist Kees Lewiszong om even over de show te praten en over de band. Ik vraag hem wat voor hem het leukste aan dit optreden is, waarop hij antwoordt dat hij het heel gaaf vindt dat de show uitverkocht is, dat hij blij is om te zien dat er zoveel hechte fans zijn die ook echt alle nummers kennen en kunnen meezingen en de platen ook hebben. Hij zegt dat je kan merken dat het publiek echt muziekliefhebbers zijn.

Ik was benieuwd hoe ze tot de keuze zijn gekomen om Helter Skelter te spelen. Kees vertelt dat Merijn ook bij ‘The Analogues’ speelt, een Beatles tribute band. Daarmee speelt Merijn veel in theaters waarbij hij dat nummer ook doet. ‘Luister zo goed mogelijk, en let op zoveel mogelijk. Je hoeft niet eens per se technisch enorm goed te zijn om een goede gitarist te zijn. Een goede gitarist worden zit in je geluid, je vingers, je effecten, je versterker en je gitaar. Zorg dat je niet zomaar een akkoord speelt, maar dat het akkoord dat je speelt gewoon écht perfect is hoe je hem wil hebben klinken’ Is zijn antwoord op mijn vraag om één gouden tip te geven over gitaarspelen.

Foto’s: Jane Duursma

Brickyard Steengoede rock

Gave mix van covers en eigen werk

De klok heit 2005. In october van dat jaar komen een viertal muzikanten bij elkaar in een oude steenfabriek. De bedoeling: een stevig rock repertoire in elkaar draaien. Gezien de directe omgeving was een naam voor de band gauw gevonden. Brickyard, bestaande uit vijf bandleden, was geboren. En zij lieten er geen gras over groeien.

First bricks
Ik meen in 2006 al wordt hun eerste album in eigen beheer uitgebracht. Dit debuutalbum wordt zeer positief ontvangen door verschillende binnenlandse en buitenlandse radiostations en veelvuldig gedraaid.

The echo of my soul
In 2008 verschijnt de maxisingle The echo of my soul. Ook deze single wordt goed ontvangen en krijgt weer bij een groot aantal binnen-en buitenlandse stations airplay.
Door deze single ontstaat er contact tussen Brickyard en Marista Records Company. Een platencontract werd aangeboden en in 2009 zag het album Hey you met 10 nieuwe, eigen nummers het licht en werd in zowel Nederland als België uitgebracht. Ook dit album krijgt veel goede recensies bij de vakpers. Van dit album worden twee nummers getrokken, te weten “Ballad of the sea” en “All alone”, en als single in respectievelijk 2009 en 2010, uitgebracht. In 2011 gevolgd door weer een single: “Be right or wrong”.

Brickyard steengoede rock met gave mix van covers en eigen werk
Brickyard in Muziekcafé Het Warm Onthaal

Stilte voor de storm

Dan is het even stil rond de band. Edoch…het bloed kruipt….en middels wat audities, ontstaat pakweg een goed jaar geleden de huidige samenstelling van Brickyard, te weten: Chantal Bello, leadzang: Ruud Maalderink, elektrisch gitaar/backing vocals: Rinus de Lang, basgitaar/backing vocals: Kfir Quist, drums/backing vocals En de bommen gaan weer los!

Een Rock onthaal in Muziekcafé ‘Het Warm Onthaal’
De binnenkomer was Ain’t It Heavy van Melissa Etheridge en dat ging er meteen heavy aan toe. Gevolgd door Home Feeling van Julian Sas, ook geen onbekende denk ik dan maar, en een eigen nummer Echo Of My Soul. Daarna onder meer Can’t get enough of your love, All Right Now, I want you to want me .

En eigenlijk ging het de hele middag en een flink deel van de avond zo door…overbekende en zeer goed gebrachte rock- oldtimers verweven met puntgave eigen nummers waar de toehoorders al dansend en soms wat tè luidruchtig, in ieder geval behoorlijk enthousiast op reageerden.

Opvallend goed
Wat meteen opvalt is de zuivere, warme en soms ietwat rauwe stem van leadzangeres Chantal ondersteund door de zeker zo zuivere backing vocals van de heren muzikanten. Voor een laat maar zeggen ‘female fronted’ band vind ik dat zelf een bijzonder belangrijk aspect. Bassist Rinus en drummer Kfir leggen een strakke basis zodat Ruud in nagenoeg alle vrijheid over zijn gitaarhals kan fietsen en daarbij de gekste effecten tevoorschijn tovert. Als je dan ook nog met zo’n wervelend repertoire tevoorschijn komt dan heb je als band echt iets heel moois te bieden.

Brickyard….steengoed.

Info: http://www.brickyard.nu

Geen grenzen voor Boundless Festival

Afwijkend eendaags postrock festival

Afgelopen zondag, op 8 april vond de eerste editie van ‘Boundless’ festival plaats in Willem Twee poppodium. In zowel de grote als kleine zaal waren verschillende post-rock bands te aanschouwen. Hierbij kwamen alle bands van Belgische bodem in de grote zaal, waar in de kleine zaal Nederlandse bands geprogrammeerd stonden, waaronder de Bossche band Morning Dawn, die het festival opende.

Morning Dawn

Geen grenzen voor Boundless Festival
Geen grenzen voor Boundless Festival

Het eerste nummer dat gespeeld werd klonk als een soort theme song dat me deed denken aan rock en old skool skate tijden. De stem van zanger en gitarist Dennis klonk erg nineties. In volle formatie, met nog twee gitaristen, een bassist en een drummer, speelde Morning Dawn veel op hoog tempo, waarbij ze het geluid lieten variëren van groot naar klein en gitarist Sytze rustige tussenstukken speelde. Door de herkenbare opbouw en thema’s waar de teksten over gingen, was de band goed te volgen.

Last Of Us

Geen grenzen voor Boundless Festival
Geen grenzen voor Boundless Festival

Daarna speelde Last Of Us in de grote zaal, een band bestaande uit een drummer, bassist, en twee gitaristen. Hun muziek is instrumentaal, en allesbehalve alledaags. De band begon met de ruggen naar het publiek, waarbij ze naar een soort film keken die op een doek achter het podium geprojecteerd werd. De variatie in de set bestond uit het lang gebruik maken van de gitaareffecten die je krijgt, als je je gitaar flink laat uitklinken terwijl je hem voor je versterker houdt. Ook speelde er even een dame op viool mee en een jongen die kwam grunten.

Over de organisator
Patrick van den Broek, organisator en programmeur van het Boundless festival, werkt bij Willem Twee als stagemanager op vrijwilligersbasis. Deze eerste editie heeft hij zelf van de grond getild, waarbij hij graag het ‘onbegrensde’ de kans wil geven om van zich te laten horen. Hiervoor haalde hij zijn inspiratie uit het Belgische ‘Dunk’ festival, waar hij als post-rock liefhebber graag komt. Veel poppodia programmeren wel eens post-rock, maar dan vaak met een headliner en gast-act samen op een avond. Bij Boundless kon je deze editie kon je al zes bands aanschouwen, maar Patrick heeft de ambitie om daar een groter aantal van te kunnen maken in de toekomst.

Geen grenzen voor Boundless Festival
Geen grenzen voor Boundless Festival

Opmerkelijk instrumentaal

Vanuit België nam de band Mantis een doek van podiumbreedte mee, waarop psychedelische visuals te zien waren van cartooneske lichamen en hoofden die uit elkaar werden gespleten. Deze versterkten hun instrumentale muziek. Opmerkelijk was dat een overgroot deel van de muziek op het festival instrumentaal was. Hier week een zingende bassiste met haar band vanaf, alhoewel de zang niet goed was te verstaan door de instrumenten, wat misschien wel de bedoeling kon zijn.

Dat louter instrumentale ging ook op voor de Belgische post-metal band All We Expected (Izegem/Lendelede) en de post-rockband An Ocean Of Storms uit Tilburg.

Het ééndaagse festival is afwijkend en uniek in zijn soort wat het ook zo leuk maakt. Voor de post-rock liefhebber is er genoeg te horen aan instrumenten, maar ook zeker genoeg te zien aan grenzeloze visuals.

Foto’s: Aya Dupont & Jasper Toeli van het Willem Twee poppodium team

Iggy Pop: Unieke explosieve afsluiter op Paaspop 2018

Godfather of Punk nog steeds op eenzame hoogte

De spanning was gedurende het festival al drie dagen te snijden en de verwachtingen waren hoog, want niemand minder dan Iggy Pop zou komen als headliner van Paaspop 2018.

Iggy Pop, is dat nog van deze tijd vroegen sommigen zich af? Jawel: Iggy is alive & kicking. Hij bracht 2 jaar geleden een album uit dat zeer goed ontvangen werd en zelfs genomineerd was voor een Grammy. Het album werd gevolgd door een uitgebreide tour en daarnaast speelde hij ook nog in een serie films.

Iggy Pop speciaal naar Paaspop

Maar vandaag had hij iets anders aan zijn hoofd, namelijk een optreden op Paaspop. En dat was uniek want meestal als iemand van dat kaliber geboekt wordt voor een concert of festival is dat onderdeel van een tour. Niet dit keer. Hij toert momenteel niet. Iggy Pop kwam speciaal voor Paaspop naar Nederland. Naar Schijndel nog wel, of all places.
En alsof het zijn laatste optreden was werd het een explosie van rock en punk die alle verwachtingen overtrof en waarin alles klopte en bleek dat Schijndel juist dé plek is voor Iggy Pop.

En het publiek had er zin in want iedereen kent de Godfather van de Punk en wilde erbij zijn. Opvallend was de diversiteit van het publiek te merken voor het concert. Zo stond ik zelf al uren te wachten op de eerste rij en leerde de mensen om mij heen kennen. Men leek van iedere leeftijd vertegenwoordigd met naast mij nog wel een van de meest bijzondere bezoekers; een man uit Duitsland met zijn twee kinderen van 8 en 10 jaar. Toen ik hem vroeg of ze ook fan waren zei hij dat juist zijn kinderen Iggy Pop zo graag wilde zien, dat hij voor dit concert hier naartoe was gereden. En zo stroomde de tent vol en had iedereen zijn verhaal om hier te komen totdat het moment ineens daar was.

Apollo-tent
Iggy Pop in de Apollo tent
Iggy Pop in de Apollo tent

Om 21:45 uur exact stormde Iggy Pop het podium op en de stampvolle gigantische Apollo-tent ontplofte. Hij opende met I Wanna Be Your Dog van het eerste album van zijn oerpunkband The Stooges. Het was hun eerste hit en waar je zou vermoeden dat de song over de liefde gaat, gaat het daadwerkelijk over hoe de kunst zich tot de toeschouwer zou moeten verhouden; namelijk als een hond, loyaal naar zijn baasje. Zo stelde Iggy zich op die avond, naar zijn publiek, die hij steevast ‘you fuckers’ noemde, gaf hij alles wat hij in zich had. In opdracht van de kunsten. Direct, tijdens het eerste nummer, liep hij ook richting publiek om contact te zoeken en op te snuiven wat voor vlees deze tent in de kuip had.

Na de opener volgde Gimme Danger, tevens van The Stooges, en zette hij zijn twee grootste hits in: The Passenger en Lust for Life. Waar iedere act of band na een paar sterke openingsnummers een tandje terug doet geeft Iggy Pop juist gas en geeft hij vervolgens zijn grootste hits weg. Dus niet als toegift maar juist om de toon te zetten voor wat nog gaat komen. Hij heeft er plezier in, dat zie je aan alles.
Hij rent continue over het podium, zingend, schreeuwend, spuwend, smijtend met water. Alles gooit hij eruit om ieder nummer, iedere zin, ieder woord kracht bij te zetten. Om de achterste mensen in de bomvolle tent te raken met de meest oerkrachtige muziek die alleen hij kan produceren. Het is ruig, het is vies, het is obsessed met sex en de dood, maar je voelt in alles door wat hij hier neerzet, dat je leeft. En daar gaat het om bij een concert van Iggy Pop: Lust for Life.

Iedere song komt binnen en lijkt als een wals de tent binnen te stormen. Na Lust for Life krijgen we het stevige Skull Ring, gevolgd door I’m Sick of You, een energieke Stooges song die de tand des tijds overleefd heeft en die hij op zijn typische verbale manier tot uitdrukking brengt. Het tempo bleef ongekend hoog en aan alles kon je voelen dat dit een unieke avond aan het worden was. Zo’n ‘nu of nooit concert’ waar inmiddels iedereen zich van besefte dat hij of zij er onderdeel van was.

Wat een concert uniek kan maken is als alles klopt, zoals de keuze van de songs en de intentie waarmee deze wordt geleverd. Als die aankomt bij het publiek kan er een chemie ontstaan waarin een collectieve intensiteit voelbaar is. Juist die interactie, die vonk was zondagavond aanwezig. Door de waardering voor Iggy Pop die voelbaar was bij het publiek en hij, die deze waardering in ontvangst nam met een overgave waarin hij zich met iedere song zich meer leek te geven.

De unieke momenten liepen in elkaar over: Na I’m sick of you vroeg hij of de lichten aan konden zodat hij het publiek kon zien en om ze te bedanken voor ‘showing up’. Daarna introduceerde hij de volgende song:

I never got my license to live
They won’t give it up?
So I stand at the world’s edge
I’m trying to break in
Oh, I know it’s not for me?
And the sight of it all?
Makes me sad and ill?
That’s when I want- Some Weird Sin

En zette dus direct Some Weird Sin in wat werd gevolgd door een verrassing; Repo Man, een nummer van de gelijknamige soundtrack en film uit ’84. Hierna zocht hij de interactie met het publiek weer op met twee bekende van de Stooges: Search & Destroy en TV Eye.

Niet routineus
Iggy Pop in de Apollo tent
Iggy Pop had er zin

Wat opviel was ook de manier waarop hij de nummers droeg. Voor een artiest die al 50 jaar op de planken staat was routine niet te bespeuren. In tegendeel wat me opviel was hoe intens hij de nummers zelf beleefde terwijl hij ze zong. En het beste voorbeeld hiervan volgde in de song: Mass Production. Zo mooi en theatraal bracht hij dit nummer, en omdat ik dichtbij stond zag ik op een gegeven moment het rood in zijn ogen waarmee de intentie en de emoties van zijn overgave voelbaar was.

Wat hierop volgde was nog een hoogtepunt. Een eerbetoon aan de man waar hij zijn carrière en misschien wel leven (zoals hij zelf vaak zegt in interviews) aan te danken heeft: David Bowie. Die hem vooral in de beginjaren op sleeptouw nam, zelfs naar Duitsland. Van The Jean Genie maakte hij een stevige versie die luidkeels werd meegezongen door het publiek.

Het was een mooie afsluiter en de band verliet het podium. Terwijl Iggy zwaaide merkte hij dat het vuur in de zaal nog niet gedoofd kon worden en hij riep de band terug om af te sluiten met zijn ‘Real Wild Child’. Wat een slot, van een dik uur lang de meest explosieve en intense punkrock muziek die er ooit gemaakt is en opnieuw beleefd werd alsof het net ontstaan was.

Het was een uniek concert van een van de laatst overlevende van de rock ’n roll. In de gedaante van Iggy Pop die meer energie had dan wie dan ook in de tent. En waar kon dit ruige, smerige maar bloedmooie optreden beter plaatsvinden dan op een regenachtige paaszondag in de muzikale modderpoel van Schijndel.

Was er dan niets aan te merken op dit concert?
Nee, deze keer niet.
Wie erbij was, was erbij.

—————————————

Iggy Pop- Zondag 1 april 2018
Paaspop 2018 – Schijndel

Setlist:

I Wanna Be Your Dog
Gimme Danger
The Passenger
Lust for Life
Skull Ring
I’m Sick of You
Some Weird Sin
Repo Man
Search and Destroy
T.V. Eye
Mass Production
The Jean Genie
Real Wild Child (Wild One)

Foto’s: Stefan van Boxtel