RZMNR, Irrelevator, Tangled Horns

RZMNR, Irrelevator, Tangled Horns: hard, hard, hard klinkt 3x anders

Volle en stevige avond in biercafé: de Vaart serveert bier en gitaren

RZMNR, Irrelevator, Tangled Horns traden zaterdag 16 februari op in Brouwcafé De Vaart. Elke band speelde hard en telkens klonk dat anders.

RZMNR, Irrelevator, Tangled Horns
RZMNR

RZMNR
RZMNR (ReuZe MeNeeR) mocht de avond aftrappen. Een trio uit Antwerpen dat de dresscode ‘ideale schoonzoon’ aanhangt. Maar de pantalons en overhemden zetten je vanaf tel 1 op het verkeerde been. De dik aangezette smeuïge bas pompt elk nummer voort, geholpen door een behoorlijke dosis pedalen. De drummer klapt er goed op los, terwijl er ook ruimte is voor subtiele (ride-) bekkens, met name in een lang en langzaam nummer ongeveer halverwege de set.

RZMNR, Irrelevator, Tangled Horns
ideale schoonzonen?

Knap hoe de mannen hier de maat weten vast te houden. De basis wordt goed aangekleed met gitaarpartijen die niet al te technisch zijn, maar die het geluid goed aanvullen. RZMNR speelt instrumentale stonerrock, de nummers worden breed uitgesponnen en met genoeg variatie om van begin tot eind te boeien. Ik zal het niet snel thuis opzetten, maar live is het dikke pret om te zien en horen. De band weet precies wat ze doet en heeft er zichtbaar veel plezier in.

RZMNR, Irrelevator, Tangled Horns
Irrelevator

Irrelevator
De pauze die de opmaat vormt naar Irrelevator wordt gevuld met nummers van NoMeansNo en Victims Family, iets wat zeker tweederde van de band zal waarderen. Dat het niet helpt de zenuwen te temperen, blijkt bij de vliegende start van het eerste nummer. De drummer zet net een tikje sneller in dan het op plaat staat. Bassist en gitarist moeten zichtbaar een tandje bij zetten om het ritme vast te houden. Dit lukt ze evenwel en naarmate de set vordert zakt het tempo terug naar normaal.

Deze diashow vereist JavaScript.

Wellicht dat de grappen en kwinkslagen van de bassist hieraan debet zijn. Glunderend weet hij zijn aanwezige vader te vertellen dat-ie nu echt een rockster is. Het trio Irrelevator speelt ook instrumentale nummers, maar dan met aanvulling van samples.

Irrelevator
Irrelevator

Dat deze samples vanavond niet erg goed te horen zijn, is jammer: op plaat zorgen ze voor wat lucht in de nummers. Vanavond vallen ze weg achter het geluid van de instrumenten. Ik kan me voorstellen dat iemand die de nummers van Irrelevator niet kent gaande de set het moeilijk vindt om de aandacht er bij te houden.
De nummers zitten technisch knap in elkaar. Spitsvondige breaks, gedegen baswerk en strakke drums- en niet eens op de drummers eigen kit. Tijdgebrek bij het opbouwen noopt hem tot het lenen van RZMNR’s kit.

Die ene tom minder mag de pret echter niet drukken. De gitarist is duidelijk in vorm: de ene keer meandert hij een solo lekker door een nummer heen, een andere keer versterkt-ie een thema en dan allemaal net iets gevarieerder dan op plaat. Dit alles op standje ‘precies hard genoeg’ en met wat gepaste meligheid (een titel als ‘Blink 187’) maakt het een goed tweede live- optreden.
Nu hopen dat ze ingeloot worden voor de Popronde, want ik denk dat Irrelevator door veul te speulen nog leuker gaat worden!

Tangled Horns
Tangled Horns

Tangled Horns
Na een korte pauze tijd voor afsluiter en headliner Tangled Horns, eveneens uit Antwerpen. Wat is zo’n podium dan klein opeens! Na twee keer een trio gezien te hebben, staat het nu opeens vol met vijf volwassen kerels. Dit is ook duidelijk te horen in het geluid: de bas, drums en twee gitaren zetten een behoorlijke stevige muur neer. Een muur waar de zanger nauwelijks boven uit, laat staan doorheen komt. Zijn teksten zijn dan ook niet te verstaan. De gitaristen kennen ze natuurlijk wel en zij zingen ze dan ook volop mee.

Tangled Horns
Tangled Horns

Gezien het vuur en enthousiasme van de zanger heb ik toch het gevoel hier iets te missen. Zijn licht maniakale oogopslag, de fysieke aanvarinkjes met één van de gitaristen, het bijna- paaldansen met de constructiebalk midden voor het podium, het doet frustratie en kwaadheid vermoeden. Als hij dan ook heel dicht tegen een jonge meid aan gaat staan zingen, die zich er duidelijk ongemakkelijk bij voelt, veroorzaakt dat een dikke spanning in de lucht. Met een welgemeende knipoog van de zanger echter, is alle spanning in één tel uit de lucht. It’s only rock ‘n’ roll.

Tangled Horns
Tangled Horns

Tangled Horns staat goed te spelen, maar de weinige variatie in hun nummers, het massieve geluid en onverstaanbare zang slaan mij wat murw. Gelukkig zijn er altijd nog de good old Beatles om voor wat lucht te zorgen. Een gloedvolle uitvoering van Come Together wordt verdiend gewaardeerd met een enthousiast applaus van een volle Vaart. Helaas blijft de aandacht niet lang hangen. Na nog een paar mid- tempo nummers is Tangled Horns klaar, en ik ook. Het zijn goede muzikanten maar pakkende songs heb ik niet gehoord.

Barrelhouse

Barrelhouse maakt zijn faam meer dan waar

Publiek reageert overenthousiast op legendarische bluesband

Ontstaansgeschiedenis Barrelhouse
Barrelhouse is een band die na 40 jaar cluboptredens nog steeds dezelfde energie, intimiteit en vitaliteit heeft als bij het eerste optreden in bijna oorspronkelijke bezetting. Zondag 17 februari was de band te zien in Willem Twee popppdium.

Barrelhouse
Barrelhouse

Barrelhouse heeft sinds oprichtingsjaar 1974 ruimschoots haar sporen verdiend in de blues en roots-scene. De band, ontstaan uit de Oscar Benton Bluesband en opgericht te Haarlem is niet weg te denken uit de Nederlandse blues-geschiedenis. Barrelhouse ontleent zijn naam aan de bijnaam van pianist Han van Dam, die destijds Barrelhouse Baily werd genoemd.

Barrelhouse
Tineke Schoemaker

Tineke Schoemaker
In 1975 verscheen het eerste titelloze album van Barrelhouse. Ongeveer vijftien albums en 45 jaar later speelt de band nog praktisch in dezelfde bezetting met frontvrouw Tineke Schoemaker (ze was er van ’84 tot ’93 even tussenuit), Johnny Laporte (gitaar), Guus Laporte (gitaar), Han van Dam (piano), Bob Dros (drums) en Jan Willem Sligting (bas).

Barrelhouse
Beste blueszangeres Nederland 2012

In 2012 werd Schoemaker verkozen tot beste blueszangeres van Nederland en toegelaten tot de Dutch Blues Hall of Fame. In 2017 kreeg ze een EDISON Jazzism publieksprijs 2017 voor het album Almost There.

Kleine Zaal
Deze zonnige zondagmiddag staat de band in de Kleine Zaal van Willem Twee poppodium. Ze hebben zin in deze jubileumtour en zetten meteen goed in met Every Night is Saturday Night. Het publiek oogt verrassend jong, maar toch kan het merendeel de nummers meezingen. Zangeres Tineke Schoemaker zingt vol overgave en beweegt soepel over het te krappe podium.

Deze diashow vereist JavaScript.

De twee broers Laporte swingen nog steeds de pan uit. JW Sligting hanteert relaxed de bas en contrabas en drummer Bob Dros drumt strak en vol overgave en trekt daarbij, op zijn zachtst gezegd, zéér expressieve gezichten. En dat alles geweldig begeleid door Han van Dam op orgel /piano. Dat doet hij soms in boogie-woogie-stijl en dan weer in vintage-blues stijl.

Barrelhouse
Guus Laporte

Oude hits
De eerste set is een aaneenschakeling van oude hits. Achtereenvolgens klinken Every Night is Saturday Night, Got To Get Together, Callin’ Out Your Name, Drink Your Wine, Only a Fool, Calling Albert (over Albert Collins). Uit 1974  de nummers Why Won’t You Make up Your Mind en You Don’t Have To Go.

Barrelhouse
Bob Dros

Na de pauze spelen ze werk van het laatste album Almost There (er is ook een verzamelbox meldt Schoemaker herhaaldelijk), zoals Hard Feeling en een door Schoemaker geschreven gospel I Wish I Could Pray. Dan volgt Lonely Together en het bekende Beware, Drink Your Wine, Down the Alley, Almost There, Don’t Hold Your Breath en In The Moon.

Barrelhouse
Han van Dam

Het overenthousiaste publiek brult luidkeels om “nog een liedje” en Barrelhouse is zonder al te veel moeite over te halen. Ter plekke wordt een titel bedacht: Let Me Love You. Dan besluit de piano van Van Dam er tijdens het laatste nummer mee te stoppen en raakt niet meer aan de praat. Maar who cares…het publiek is tevreden en Barrelhouse ook.

Fotografie: Wies Luijtelaar


Barrelhouse
CD Box Barrelhouse

Barrelhouse bestaat 45 jaar en op 1 februari is een CD boxset uitgebracht met nagenoeg het hele oeuvre van deze legendarische band. Een aantal albums verschijnt voor het eerst op CD. En ook niet onbelangrijk, de vormgeving van de box is een lust voor het oog.

De box omspant de drie periodes die Barrelhouse heeft doorlopen: de beginfase duidelijk in het voetspoor van de blues-iconen, de groei naar een mix van blues, soul en pop en de derde periode waarin de band naar een eigen sound is uitgekristalliseerd en uiteindelijk zelf een icoon is geworden.

Francis Butterfly

Francis Butterfly bezorgt je donkere vlinders in je buik

Aandachtig gehoor voor 14 liefdesliedjes op Valentijnsdag

Francis Butterfly (Stijn van Krey) begint er zelf over als hij drie nummers heeft gespeeld: “Het zijn allemaal nogal donkere liefdesliedjes voor deze Valentijnsdag.” Het openingsnummer I Want A Little Sugar In My Bowl van Nina Simone zet ook meteen de toon. Dit wordt een avond vol melancholie, hartzeer en gebroken harten, dat andere gezicht van de liefde. Vlinders in je buik maar dan die van de donkere soort.

Francis Butterfly
Francis Butterfly bij Muziek Op Donderdag – foto: Jane Duursma

Aandachtige stilte
In een wolk van rook en nevel en de spaarzaam verlichte foyer van Willem Twee concertzaal komt Francis Butterfly op, getooid met zijn gouden masker en witte veren, een act die hij tot zijn handelsmerk heeft gemaakt. Het masker houdt hij niet voor zijn gezicht, maar gebruikt hij als hoofdtooi. Een grote, donkere bril maskeert zijn ogen. Zijn performance ademt broeierige mysterie uit en het publiek werkt mee want muisstil. Zelfs aan de bar zijn de gesprekken verstomd als deze solist die zichzelf begeleidt op elektrische gitaar begint te zingen en te spelen.

Francis Butterfly
Sugar In My Bowl

Falset en trompet
Francis Butterfly gebruikt een stemtechniek die veel zangers toepassen. Zij spannen hun stembanden langer dan normaal waardoor een hoog en ijl geluid ontstaat. Francis past deze  techniek toe als hij een gedeelte van een nummer wil benadrukken of als hij een bepaalde climax wil bereiken. Daarna verlaagt hij zijn stem weer. Dit in combinatie met zijn onconventioneel gitaarspel roept Francis Butterfly een sfeer op van bevreemding, het wonderlijke, het mysterieuze. En dit alles met blues als basis, een genre dat je als aards mag beschouwen. Het maakt niet uit als het werkt en dat doet het.

Francis Butterfly
I Fall In Love Too Easily

Op een aantal nummers gebruikt Francis Butterfly zijn mond en wangen om een trompet na te bootsen. Als je er niet op bedacht bent dan is dat zeker verrassend. Je raakt er snel aan gewend. Of je het kan waarderen, dat moet iedereen voor zichzelf uitmaken. Het is een leuke truc, niet meer dan dat.

Francis Butterfly
Paradise

Het gitaarspel van Francis Butterfly is basic, op blues geënt, ritmisch. Af en toe maakt hij een gitaarsolo, als hij even stopt met zingen. De opening van het nummer Phoenix bijvoorbeeld houdt het midden tussen ritmisch en solo. Het gaat echter te ver om Francis Butterfly een blueszanger/gitarist te noemen. Daarvoor is zijn stijl toch te eclectisch.

Francis Butterfly is een unieke performer met een heldere en krachtige stem. Er zou een EP uitkomen. De release is echter uitgesteld. Het is iets om naar uit te kijken.

Omslagfoto: Jane Duursma

Aandachtig luisterend publiek

FaqLab 2019 onderzoekt interactie mens en synthesizer

FaqLab wordt met het jaar volwassener

FaqLab wordt Traditie

FaqLab begint een traditie te worden in Den Bosch. In gesprek met Hans Kulk (een van de organisatoren) wisten we even niet meer of het nu de zevende of achtste editie was. Maar de format – de sjablone –  is nog steeds dezelfde, al wordt FaqLab met het jaar volwassener.

Synth liefhebbers komen bij elkaar om over hun hobby te praten onder een borrel, een verrukkelijke ter plekke gemaakte maaltijd wordt met smaak weggewerkt.

Er zijn lezingen en demonstraties van nieuwe inzichten in hoe met elektronische klanksynthese om te gaan. Hierin is het super creatieve element en gedeeltelijk zelfgemaakte en zeer creatieve electronica geknutsel nog altijd een belangrijk element. En helemaal eigen aan FaqLab is de relaxte en vriendelijk atmosfeer waarin het makkelijk is om oude (en nieuwe?) vrienden te ontmoeten.

FaqLab
demonstraties in de voormalige synagoge

Omdat de elektronische muziekstudio nu ook in de Willem Twee Concertzaal gehoord kan worden zijn demo’s bij FaqLab zicht- en hoorbaar voor een groter publiek. Leuk blijft ook altijd het element waarin studenten van de studio werk kunnen laten horen wat ze tijdens de cursus elektronische muziek compositie hebben gemaakt. Altijd met veel liefde en enthousiasme (en een beetje hulp van de docenten) gemaakt.

Interactie mens en synthesizer

Dit jaar stond FaqLab in het teken van de interactie tussen mens en synthesizer. Al die bergen electronica zijn leuk, maar hoe bedien je dat? Hoe leg je een relatie tussen wat je doet en geluid? Er kwamen diverse antwoorden op:

Rik Wijngaards en Michelle Abolaffio demonstreerden hoe je een mens onderdeel van het geluidscircuit kunt maken. Rik door een opstelling te laten zien waarin je geluiden kan veranderen door onderdelen van het apparaat aan te raken (tactile feedback).

Michelle Abolaffio had met zijn Awaken een opstelling waarin je onderdeel van het circuit wordt door een bewegend metalen vel aan te raken, wat dan tot allerlei geluiden leidt. Omdat je niet echt bewust kan beredeneren wat een aanraking met het geluid doet, ben je verplicht om op je instincten te gaan vertrouwen wat een heel andere dimensie geeft aan hoe je omgaat met geluid. Echt iets om een keer te ervaren.

Deze diashow vereist JavaScript.

De volgende spreker was Rob Hordijk. Hij is Nederlands bekendste bouwer van modulaire synthesizers. In deze demonstratie bij FaqLab ging hij niet zozeer in op het zoveelste geluidje wat je kan opwekken, maar maakte hij veel meer duidelijk hoe het design proces loopt van een synthesizer.

Hoe kom je nu van de gedachte: ‘Ik wil dat een bepaalde klank gemaakt wordt’ naar de realisatie er van in electronica, daarbij in gedachten houdend dat het min of meer instinctief bedienbaar moet blijven. Er gaat heel wat denkwerk, wiskunde en natuurkunde in het simpel maken van die dingen. Voor de liefhebbers een prachtige lezing.

Kacper Ziemianin liet een zelfontwikkelde installatie zien waar je klank kan opwekken en beïnvloeden door het plaatsen van lichtsensors. Ook dit was een mooie manier om van geluid iets tastbaars te maken.

Jan-Willem Hagenbeek maakt zelf kleine goedkope synthesizers die je uitnodigen om lekker met de knoppen te spelen. Voor je het weet zit je midden in pulserende beats en lekkere geluidjes.

FaqLab
FaqLab niet alleen voor mannen

En zo zien we dat hoewel de toehoorders overwegend mannelijk zijn er toch een paar vrouwen ook interesse hebben voor deze mooie machines.

Netwerken bij het eten
Na deze typische FaqLab demo’s was het hoogste tijd even bij te tanken en te ontspannen, wat prima ging met de lekkere maaltijd die was bereid door Eveva, samen met een biertje als je dat wilde en staand aan tafels waar het makkelijk aanschuiven en contacten leggen was.

Presentatie leerlingen

In de avond presenteerden de diverse leerlingen van de opleiding die je volgen kan in de elektronische muziekstudio hun werken. Ook dit keer viel weer op hoeveel creativiteit mensen aan de dag kunnen leggen na slechte een paar maanden studie.
Overigens kan ik je van harte aanbevelen om als je wel eens meer zou willen weten van hoe synthesizers echt werken zo’n cursus te doen in de Willem Twee studio.

Optredens
’s Avonds  presenteerde FaqLab  een aantal performances. Dance achtige ritmes die je onderbewustzijn op een heel aangename manier stimuleren.

Sonny Ragg

Van rock, funk en blues maakt Sonny Ragg eigen toverdrank 

Licht wisselvallig optreden in thuishaven Den Bosch

Sonny Ragg is duidelijk beïnvloed door muziek uit de 80’s en vooral door His Royal Badness. Op de setlist staan zo’n dertien à veertien nummers. Een flink aantal is goed, andere erg sterk maar sommige nummers hadden beter achter kunnen blijven in de repetitieruimte.

Sonny Ragg
Sonny Ragg zaterdag 2 februari in P79

Fans
De toegang van het concert is gratis, een presentje van P79 aan de Bosschenaren, waarvoor lof. Toch is het niet tjokvol in de zaal op deze eerste zaterdag van februari. Dat verwacht je eigenlijk als een Bossche band zoals Sonny Ragg een thuisconcert weggeeft. Afijn, het wordt lekker druk en veel mensen kennen elkaar gezien de vele blije begroetingen en kusjes op de wangen. De echte fans van Sonny Ragg in P79 dragen een zwart T-shirt met het logo van de band. Frontman Sven Myren prijst hen daarvoor.

Sonny Ragg
Jeroen Straatman

Na het korte welkomstwoord van Sven met de opmerking dat het lang geleden is dat Sonny Ragg in P79 heeft gespeeld, stoomt de band direct door naar You Give Me Something met meteen daarop Power To You en New Funk. Leadgitarist Jeroen Straatman (gitarist geweest bij die andere, fijne Bossche band Straight from the Fridge) laat dan zien wat hij allemaal vermag op de gitaar. In het laatste deel van de show laat hij nog meer zien.

Sonny Ragg
het betere gitaarwerk

Dan komen er nummers langs die minder goed zijn doordacht, minder goed uitgesponnen. Verder bijwerken en -schaven in de repetitieruimte is het advies aan Sonny Ragg. Turn The Love brengt gelukkig weer veel goeds, een nummer dat sterk doet denken aan Living Colour en Prince/TAFKAP uit de 90’s. Datzelfde bonkige ritme met stevig gitaarwerk en onderkoelde vocalen met flinke, grommende uithalen. Helaas komen er dan weer nummers die minder zijn in ritme, opbouw en melodie. Jammer. Songs met mogelijke potentie maar te vroeg naar buiten gebracht.

Deze diashow vereist JavaScript.

Met Not Your Medicine gaat het weer opwaarts  en houdt Sonny Ragg de aandacht van het publiek tot het einde toe vast. Er wordt zelfs stevig gejived (jive dans) pal voor het podium. De andere muzikanten komen in dit laatste gedeelte ook wat meer voor het voetlicht. Jeroen Straatman geeft een paar indrukwekkende solo’s weg, solo’s die je niet licht vergeet. Bij Get Up komt het publiek goed los en als daarna Free – ook op single uitgebracht – wordt ingezet, is de avond echt geslaagd. Met Got No Passes sluit Sonny Ragg het concert af.

Sonny Ragg
Sven Myren

Sonny Ragg maakt een wonderlijke mix van rock, funk en blues. Vaak werkt die toverdrank en is-ie aanstekelijk én dansbaar. De wat langzamere nummers komen minder goed uit de verf. Al met al een goed concert met nummers die nog een tijdje in je hoofd blijven hangen..


Bandleden Sonny Ragg
Jeroen Straatman – lead guitar
Sven Myren – guitar, vocals
Sjeng Muermans – keyboards
Bob Donkers – bass
Mark van Reusel – drums

Lemniscate

Lemniscate als vanouds hard en zelfverzekerd

Oneindige herrie in de krochten van Willem Twee

Lemniscate uit Vught gaat al een tijdje mee en ik heb ze al een paar keer mogen meemaken hier in Den Bosch (bij Het Warm Onthaal, bijvoorbeeld) en op andere locaties buiten de stad. Ze blijven me telkens verrassen en dat vind ik zeer opmerkelijk voor een doorgewinterde concertaddict als ik. Het zijn vier jonge gasten, maar het is alsof zij al jaren draaien in het circuit. In feite is dat ook zo, want de band stamt toch al weer uit 2014. Maar de bandleden zijn nog jong, bijna allen onder de twintig.

Lemniscate
Lemniscate in de oefenruimtes van Willem Twee **

Het is nog vroeg, pas half zeven. Eigenlijk te vroeg voor een band als Lemniscate. Maar zo staan ze geprogrammeerd op het Rauwkostfestival. Niets aan te doen. Voordat ik afdaal naar de kelders van Willem Twee, doe ik wel mijn oordopjes in. Vorig jaar was ik die vergeten en dat kwam me duur te staan. Ik had dagenlang last van een hoge toon in mijn oren. Ik houd van herrie maar niet ten koste van mijn gehoor. De ruimtes beneden zijn erg klein en laag. Het geluid komt dan ook harder aan.

De band was al begonnen en ik wist dat de trouwe Lemniscate aanhang  de krappe ruimte al had ingenomen. Ik bleef even staan op de trap en hoorde de gierende gitaren, de beukende drums en de rauwe stem van Dylan Harmsen even aan. “Klinkt goed, hè?,” riep een man met een volle, donkere baard mij toe, toen ik beneden stond. Ja, dat zeker. Het klinkt goed. Als vanouds.

Lemniscate
Lemniscate

Tjokvolle moshpit
Het was vol, tjokvol, in die kleine ruimte en de stemming zat er goed in. De band had er duidelijk zin in en het publiek reageerde erg enthousiast. Een moshpit kon en mocht niet ontbreken. Harde riffs konden rekenen op gejuich. De band kreeg veertig minuten de tijd en greep die met alle handen aan. Een toegift zat er niet in – strakke programmering – hoe luid de fans ook riepen. Next please.


** foto is van Jaap Joris van Super Formosa Photography

Bandleden Lemniscate:
Dylan Harmsen(18): Bass and vocals
Dalton Harmsen(18): Rhythm guitar
Sjim van der Schans(17) Lead guitar and backing vocals
Julien Vermeer(20): Drums

Lemniscate
logo Lemniscate

Lemniscate of Lemniscaat staat voor oneindigheid, vandaar ook het symbool van dat lusje – -onder de naam van het logo van de band. Hier is over nagedacht.

Black Acid en Leafs

Hiphop op Rauwkost: Black Acid en Leafs

Rauwe punktrap en vrolijke poprap openen festival

Rauwkost begon dit jaar met Nederlandse hiphop: achtereenvolgend traden Black Acid en Leafs op. Black Acid is een opkomend alternatief hiphopcollectief uit Amsterdam, Leafs een jonge rapper uit Almere die je eigenlijk niet meer opkomend kunt noemen, daarvoor heeft hij nu al teveel zijn stempel op de rapgame gedrukt. Je zou hem de grootste naam op het Rauwkostaffiche kunnen noemen.

Black Acid en Leafs
Black Acid

Maar allereerst Black Acid. Black Acid wordt ook wel trap met punkinvloeden genoemd. Op het eerste oor hoor je dat er niet gelijk aan af: verwacht geen punksamples in de beats of live gitaren. Die punk uit zich meer in de spirit van de groep, onvoorspelbaar, met vocals die binnen een nummer van bijna schreeuwend gerapt naar vol autotune gezongen gaan en weer terug.

Black Acid en Leafs
Black Acid

Bij de meest geslaagde nummers (Eigen Schuld, Anne Maré en (…)) wordt die onvoorspelbare punk energie goed gekanaliseerd en laten de rappers zien hoe veelzijdig ze zijn, maar bij sommige nummers verdwalen ze zelf een beetje in de muziek. Dat maakt dat het publiek ook niet helemaal lijkt te weten wat het er mee aan moet. Black Acid heeft zijn programmering dan ook niet echt mee: het festival moet nog duidelijk op gang komen, en het niet heel erg talrijke publiek lijkt er vooral voor Leafs te zijn, die gelijk hierna optreedt. Als het later en drukker zou zijn worden die imperfecties ook spannend, nu slaat het soms een beetje dood en dat is zonde.

Black Acid en Leafs
Leafs

De show van Leafs is in vele opzichten tegenovergesteld van die van Black Acid. Het is vrolijker, gladder ook, en een veel strakkere show. Persoonlijk houd ik minder van dit type hiphop: iets te veel vocals van een bandje, te veel zang met autotune in plaats van rap. Doe dan maar de rauwe stijl van Black Acid.

Black Acid en Leafs
Leafs

Maar toch kan ik niet anders dan onder de indruk zijn. Van hoe charismatisch en sympathiek hij het publiek bespeelt, hoe hij de autotune controleert alsof het in zijn stembanden zit ingebouwd, hoe energiek hij is. Het is drukker dan bij Black Acid, maar nog steeds niet helemaal vol. Ondanks dat Leafs ongetwijfeld grotere zalen gewend is (afgelopen zomer speelde hij voor propvolle tenten op onder andere Lowlands en Woo Hah), merk je dat geen moment aan hem. Hij zet een strakke, energieke en vrolijke show neer, die goed aanslaat. Ik durf het bijna niet toe te geven, maar ik vond het toch een betere show dan die van Black Acid.

Thaïti is een vrolijke kickstart van je Rauwkostnacht

Tropische surfrock met synths en glitters

Als ik tijdens de soundcheck van Thaïti in Jong Actief binnenloop is het zo druk dat ik even bang ben dat ik al te laat ben. De sfeer zit er zo halverwege de avond al goed in, de zaal van Jong Actief heeft een tropische glitter make-over gekregen, inclusief schminkruimte waar je zelf ook zo’n make-over kan scoren. Het is me niet helemaal duidelijk of Thaïti er zelf ook langs is geweest of dat ze altijd zo optreden, maar ze passen in ieder geval mooi in het plaatje.

Thaïti
Thaïti – Sam Cuppen

Ook het geluid van Thaïti vult de feestelijke sfeer heerlijk aan. Tropische surfrock met genoeg funky hooks en synthesizers om het dansbaar en onvoorspelbaar te houden. Wat ik dan weer een leuk detail vind is dat ze uit Nijmegen komen, geen stad in Nederland waar je zo ver van een strand verwijderd bent als daar. Alhoewel, aan de Waal lig je in de zomer ook niet verkeerd. Hoe dan ook, de Nijmegenaren zetten een lekkere set neer, met soms de surfgitaren in de hoofdrol, soms de synths en dan weer de percussie, maar altijd een dansbare groove als rode draad.

Thaïti
Thaïti – Florieke Vos

Het enthousiasme en de glitters van de band Thaïti worden mooi weerspiegeld in de zaal. Het publiek staat net zo opeengepakt te feesten als de zes bandleden op het krappe podium. Misschien daarom dat de zanger na een tijdje opeens op de bar verschijnt. De vrolijke chaos maakt een perfecte kickstart van je Rauwkostnacht. Als je om half 12 weer naar buiten loopt ben je even verbaasd dat het kutweer is, dat was je daarbinnen helemaal vergeten. Maar het maakt je ook niet uit, net als dat het je niet meer uitmaakt dat het gisternacht ook al te laat is geworden, en je hebt alleen maar zin om verder de nacht van Rauwkost in te duiken.

Video Thaïti bij Jong Actief in de Rauwkostnacht

jongerenfestival

Volwassen editie jongerenfestival Rauwkost

Rock, HipHop, Dans, Punk, Paaldansen, voor elk wat wils

Op deze tweede editie van het Rauwkost jongerenfestival op zaterdag 26 januari, prijken er weer een aantal interessante namen op het affiche. Van lokaal talent, Clittenband bijvoorbeeld, tot acts die hun sporen nationaal al wel verdiend hebben, Knars, voorheen bekend als Knarsetand. Ook diverse genres komen aan bod, van Punkrock tot Nederlandstalige Hiphop. Toen ik rond 16.00 uur het Tramkade terrein op liep, waar ik mijn polsbandje kon ophalen, was er slechts een handjevol bezoekers te vinden. Gelukkig was het later op de avond een stuk drukker bij alle podia. Jongeren, waar het festival met name voor bedoeld is, waren er wel, maar niet in grote getale. De jonge jeugd was vooral te zien bij acts als Black Acid en Leafs.

jongerenfestival
Clittenband

De eerste band die ik wilde gaan zien, Lokotov Mocktail, had afgezegd vanwege een zieke drummer, dus dan maar meteen door naar Van Aken waar Clittenband al bezig is als ik binnenkom. Clittenband bestaat uit drie vrouwelijke muzikanten, de twee zussen Noor, zang en gitaar, en Aya, bas, en Hannah op drums.  De dames maken kleinkunst popmuziek met ondeugende, licht erotische teksten. Er viel ook wat te winnen, een condoom namelijk. Aya hield hem omhoog, nog niet gebruikt, werd ons verzekerd. Als je kon raden wat er vooraan op het podium lag, dan mocht je hem hebben. De winnaar had het antwoord, een mergpijpje, goed.

Aangekomen bij Willem Twee Poppodium, waar ik Leafs wilde gaan zien, was Black Acid nog bezig in de grote zaal. Vier MC’s die hun Nederlandstalige raps de zaal in spugen en een man achter de knoppen. Je ziet ze flink hun best doen, maar de zaal, die voornamelijk uit tieners bestaat, reageert een beetje lafjes. Waarschijnlijk staan ze te wachten op de jonge hiphop sensatie Leafs die direct hierna op dit podium staat geprogrammeerd.

jongerenfestival
Leafs

Als Leafs iets later dan gepland het podium betreedt, reageert het jonge publiek wél enthousiast. Teksten als “Jump! Jump!” doen het nog steeds goed zo blijkt. Dat de muziek uit een doosje komt, had ik wel verwacht, daar zorgt de producer achter de knoppen voor, maar ook de zang loopt op een bandje mee. Autotune is inmiddels gemeengoed in dit genre en daar maakt Leafs dus ook veelvuldig gebruik van. De zaal slikt het als zoete koek, maar ik ben blij dat ik weer door moet naar de volgende act van Wild, Organ & Drums, die bij Café De Vaart op het punt van beginnen staat.

jongerenfestival
Naaistreek / Geerte van Beers

Er is nog tijd om op weg naar Café De Vaart nog even binnen te wippen bij Van Aken, waar de bijzondere performance Naaistreek bezig is. Het duo is schaars gekleed en bedekt met glitters. Met een masker voor hun gezicht hebben ze interactie met het grote kunstwerk van Geerte van Beers.

jongerenfestival
Wild Organ & Drums

Wild, met als toevoeging Organ & Drums in hun naam is een duo met een drummer en een toetsenist met drie keyboards, een Moog voor de bastonen, een Hammond voor de hogere riedeltjes en een Nord, waar diverse bliebjes en klanken uit worden getoverd. Organ & Drums dekt de lading bij lange na niet, wild is al een goede toevoeging, maar het is meer. De instrumentale muziek is funky en met vlagen dansbaar, ware het niet dat die weergaloze drummer flink goochelt met allerlei drum fills en afwijkende maatsoorten. Gedanst wordt er overigens amper, maar de aanwezigen genieten zichtbaar.

jongerenfestival
Go March

Dan marcheer ik richting Koudijs, waar het Belgische Go March zijn opwachting maakt. Deze band laat zich niet gemakkelijk in een hokje plaatsen. Dit drietal maakt instrumentale muziek met gitaar, drums en toetsen. De toetsenist is omringd door een scala aan knopjes en pedalen die allerlei geluidjes produceren. Het is voornamelijk Electrorock te noemen met soms enkele Trippy passages. Maar ook Jazz invloeden zijn te horen. De meeste nummers die vanavond gespeeld worden zijn van hun laatste album.

jongerenfestival
Nona

Voordat het tijd is om naar La Jungle bij Café De Vaart te gaan, ben ik toch wel benieuwd of Nona de hoge verwachtingen kan waarmaken bij Willem Twee Poppodium. En dat kan ze zéker! Deze kleine grote zangeres met die heerlijke soulvolle stem zingt met het grootste gemak de nummers zoals ze op de EP te horen zijn. En ondanks het feit dat de band goed speelt, is het vooral Nona die de show steelt. Niet met allerlei kekke dansjes of een extravagante outfit, nee gewoon met die stem, die fantastische stem. En ik weet dat de vergelijking al vaker gemaakt is, maar Amy Winehouse is toch de eerste waar ik aan moet denken als ik Nona hoor zingen. En dat is helemaal geen belediging. Hier gaan we nog veel meer van horen.

 jongeren festival
La Jungle

En dan van de dromerige soul van Nona naar de complete hysterie van La Jungle. De monsterlijk opzwepende drumsalvo’s bijvoorbeeld in het nummer Technically You Are Dead die dan weer gecombineerd worden met een minutenlange repeterende techno beat. Wat een energie straalt dit duo uit! En het publiek voelt het, dit is een bijzondere band. De zanger, al wordt er niet echt veel gezongen, loopt zijn gitaar en zang en speelt daar overheen, zodat het geheel nog een voller geluid krijgt. En dan nog de stage presence van de zanger/gitarist die met zijn mimiek de hysterie in hun muziek nog meer benadrukt. Voorlopig hoogtepunt.

jongerenfestival
45AcidBabies

45ACIDBABIES in Willem twee Poppodium is dan aan de beurt. Dit gezelschap schakelt gemakkelijk van scheurende gitaren en harde drums, naar electrodeuntjes afkomstig uit het keyboardje bij frontvrouw Sophia. Een opvallende verschijning die Sophia met haar witte haren en gehuld in een strak rood trainingspakje. Maar zelfs als ze een zwarte coltrui en een joggingbroek aan had gehad, had ze alsnog alle aandacht getrokken met haar show. Ze staat lekker te dansen op het podium en dat slaat over op de zaal die voorzichtig mee begint te bewegen.

jongerenfestivalStipt om 21.00 uur is het podium bij Van Aken voor de Belgische danser/choreograaf Kelly Vanneste met haar solo performance Pussy. Boven het podium hangt een stellage met komkommers waar ze omheen, onderdoor en tegen aan danst, zo hard zelfs dat de komkommers af en toe in het rond vliegen. Ze rolt over het podium, neemt verschillende poses aan, likt haar klauwen schoon als een poes en een ander moment staat ze weer provocerend te schreeuwen naar het publiek. Je zou in de show allerlei dubbelzinnigheden kunnen ervaren, want het is op meerdere manieren uit te leggen. Maar je mag er in zien wat jij er in wil zien. Ik zag een danser met lef, die met haar expressieve danstaal het publiek uitdaagt om verder te kijken

jongerenfestival
Stadt

Hup even de pas erin, dan kan ik nog een kwartiertje meepakken van de band Stadt. De laatste soundcheck is bijna afgelopen als ik de Skatehal binnenwandel. Er zouden hier wel een paar lampjes uit mogen in deze iets te lichte zaal. De seventies fusion rock van deze heren staat als een huis, al oogt het optreden wat statisch. Dat kan liggen aan de opstelling van de toetsenpartij van de twee heren voor op het podium. En dan moet er ook nog gitaar gespeeld worden én gezongen. Dus eigenlijk gebeurt er van alles, er komt ook nog een soort van Hawaiiaanse Kalimba aan te pas. De ietwat schelle zang kan me niet echt bekoren. Na drie nummers is het alweer tijd om verder te gaan, want bij Café De Vaart is Toni Clifton al begonnen.

jongerenfestival
Toni Clifton

Toni Clifton is aardig populair zo blijkt. Met moeite kan ik me een weg banen richting podium. Vooraan is nog wel wat ruimte, maar die wordt ingenomen door een moshpit. Dit drietal is een geoliede rockmachine. Een gitarist, een bassist en een zingende drummer, meer heb je niet nodig. Met hun catchy rauwe rocksongs spelen ze deze tent plat. Grote blikvanger is de zanger/drummer met zijn ontblote bovenlijf en zijn lange haren. Maar ook de bassist met zijn dansjes en opvallende mimiek weet de aandacht op zich te vestigen. De gitarist is gewoon bezig met wat ie hoort te doen, gitaar spelen. En dat doet ie goed.

jongerenfestival
Ploegendienst

Op naar de hardcore punk van Ploegendienst in de grote zaal van Willem Twee Poppodium. Wat me als eerste opvalt als ik de zaal in loop, is de cap van een duikpak die Ray Fuego op zijn hoofd heeft. Maar het zal wel niet heel lekker zitten want na twee nummers gaat ie af. Hij zal het ook wel warm hebben, want niet veel later gaat ook zijn shirt uit, zodat alle tattoos goed zichtbaar zijn. Voor het podium wordt er flink gemosht en er zijn er een paar die het podium opklimmen en gaan stagediven. Er was zelfs iemand die Ray een duw gaf op het podium. Ray duwde hem hardhandig het podium af. Van de schijnbaar Nederlandstalige teksten die Ray de microfoon in spuugt is niet veel te verstaan, maar hij brengt het met attitude.

jongerenfestival
Luminyx

De kleine zaal bij Willem Twee Poppodium is goed gevuld als Luminyx inmiddels begonnen is. Aan de muziek van de mannen ligt het niet, die is erg dansbaar te noemen, maar ze pakken de zaal nog niet echt in. Doe je ogen dicht en laat je meevoeren door de Drum ’n Bass van de mannen met scheurend gitaargeluid en hier en daar een psychedelisch orgeltje. Af en toe riekt het zelfs naar punk, met teksten als: “We ain’t gonna take it anymore!” Maar als je je ogen open doet, dan lijkt het of je in de aula naar een schoolbandje staat te kijken. Het briefje aan de microfoonstandaard van de bassist doet voor dat beeld ook niet veel goeds. Heel geconcentreerd staan ze hun liedjes te spelen, terwijl ik denk: “Maak eens plezier jongens!”

jongerenfestival
Silent Disco

Dankzij Luminyx heb ik wel zin gekregen om te dansen dus beweeg ik me even richting spiegelzaal waar de Silent Disco gaande is. Ik krijg een koptelefoon aangereikt bij de ingang met een korte uitleg. Eén knopje, drie kanalen, dat gaat lukken denk ik. Elke kanaal heeft zijn eigen muziekstijl, in mijn geval was dat, Jungle, Trance en Nederlandstalige Hiphop. Ook heeft elke stijl zijn eigen kleur lampje op de koptelefoon, die verandert dus ook als je van kanaal wisselt. Het grappige is natuurlijk dat er ook op verschillende tempo’s gedanst wordt. Dus de één staat lekker hard te gaan op de jungle beats en de ander staat relaxed zijn hoofd te schudden op de Nederhop. Iedereen vermaakt zich in zijn eigen wereldje.

jongerenfestival
Knars

Knars, formerly known as Knarsetand, maakt er een feestje van in de grote zaal. Ze mixen allerlei stijlen door elkaar en dat gaat van Rock à la Rage Against The Machine tot Latin met trombone en trompet prominent aanwezig, en teksten als “No tengo dinero!” De meer uptempo Punkrock nummers zorgen voor de zoveelste moshpit van de avond, alleen is ie hier wel het grootst. Er wordt bier gegooid, gecrowdsurft, mensen vallen om, die worden dan weer netjes op de been geholpen zoals het hoort en iedereen heeft plezier. Niks geen “Put your hands in the air!” of “Jump! Jump!” dat gebeurt hier allemaal vanzelf!

jongerenfestival
Wannabe A Star

De roze ruimte van Van Aken is de perfecte locatie voor de pikante rockshow van Wannabe A Star. Deze vrouwen in spannende outfits staan hun mannetje en op hun eigenzinnige wijze spelen ze rockklassiekers met veel gevoel voor show. Zo komen er bij I Wanna Be Your Dog twee vrouwen in hondenpakjes het podium op gekropen.  Killing in the name is natuurlijk altijd een garantie voor succes, lekker mee schreeuwen met Fuck you I won’t do what you tell me! Een originele interpretatie van Seven Nation Army kwam ook langs, namelijk een stuk sneller dan het origineel en dat pakte goed uit. De danseressen staan tijdens dit nummer met grote vaandels te zwaaien. Ook een nummer als The Gay Bar met de ondubbelzinnige teksten als I got something to put in you! doet het goed in deze nachtclubsetting, zeker als er ook nog een paaldanseres een showtje geeft. Een mooie afsluiting van deze tweede editie van het Rauwkostfestival. Nu al zin in volgend jaar!

45ACIDBABIES

45ACIDBABIES elektropunk met vleugje surf

Blonde dame in rode tracksuit bestuurt de band

45ACIDBABIES uit Utrecht zijn jong, rauw, onaangepast en veel te moeilijk te typeren. La Jungle uit België roept herinneringen op uit lang vervlogen tijden. Die van T.C. Matic.

Rauwkost
Zaterdag 26 januari staat de tweede editie van Rauwkost op de kalender- het festival in Den Bosch voor eigenzinnige bandjes, eigenwijze bandjes, bandjes met een rafelrandje. Een buitenkans om nieuwe muziek live te zien. Van de zaterdagmiddag tot diep in de zondagnacht is er in elke gelegenheid bij of aan de Tramkade iets te beleven.

45ACIDBABIES
La Jungle

La Jungle
Vroeg in de avond aangekomen besluit ik voor een eerste pilsje binnen te lopen bij de Brouwers. Mooi op tijd om de eerste paar nummers van La Jungle mee te pikken, een techno-noiserockduo uit het Belgische Mons. Ik ben nog uit de tijd van T.C. Matic, La Jungle doet me een beetje denken aan hun hoekige en wrange dansbaarheid.

45ACIDBABIES
45ACIDBABIES met Sophia de Geus

45ACIDBABIES
Helaas heb ik de set niet af kunnen zien, redactionele plichten vereisen dat ik op tijd moet zijn voor 45ACIDBABIES, geprogrammeerd in de grote zaal van de Willem Twee. Ik blijk rúim op tijd, ze zitten nog volop in de soundcheck. Wat wel een leuke kans biedt om een beetje achter de schermen te kijken wat een band doet op het podium.
45ACIDBABIES is een Utrechts kwartet bestaande uit één dame, Sophia de Geus, en drie heren. Buiten het gangbare rockinstrumentarium van bas (Daniël Brem), drums (Giorgio Pauqay) en 2 gitaren (Marnix Wolmink en Sophia) maakt de zangeres, naast haar gitaar, gebruik van een synthesizer.

45ACIDBABIES
Sophia de Geus met babydoll

Blikvanger
Met haar blonde haar en rode tracksuit is Sophia onbetwist blikvanger en middelpunt van 45ACIDBABIES. Ze stuurt en bestuurt de rest van de band door de nummers heen. Nummers die vaak een zelfde opbouw kennen: intro met gebruik van de synthesizer, invallen met zang en na een paar maten dikke gitaren erbij om het erna weer klein te maken Saai? Yep, als je het zo leest wel.
Andere blikvangers zijn de babypoppen die aan de microfoon standaarden zijn geknoopt. Beetje creepy gezicht die poppen die doen denken aan een low budget slash movie.

45AcidBabies
45AcidBabies

Elektropunk met vleugje surf
Wat er live gebeurt, beats me, maar het klinkt allemaal lekker. De synth-partijen zijn een mooie basis waar de gitaren op los kunnen gaan. Een vleugje surf klinkt er in door, een snufje metal, en het vult elkaar erg goed aan. Elektropunk heet het te zijn, whatever. Het klinkt als een klokje, een klokje wat uitnodigt om te dansen. En dansen doen ‘de mensen thuis’, de Babies’ benaming voor het publiek. Want zoals gezegd, het klinkt allemaal lekker wat de 45ACIDBABIES voortbrengen.

Lichtshow
En misschien niet helemaal op z’n plek hier, maar een compliment voor de lichtman van de W2. Wat een aanvulling op de dynamische set van 45ACIDBABIES!