Etan Huijs

Etan Huijs & co gaan 200% live in Station Zuid

Publiek hoeft slechts ogen te sluiten om zich op de prairie of andere romantische locaties te wanen

Waar kan je nog voor 5 euro een geweldig muzikaal optreden zien in Den Bosch? Zondag 26 juni werd die vraag beantwoord op Station Zuid waar Etan Huijs met begeleidingsband een excellente en professionele show heeft neergezet.

Etan Huijs – Station Zuid

Etan Huijs
Etan Huijs – Station Zuid ©AmaraPhotos

Door de geringe opkomst wordt er nog even gewacht, maar even na drieën trapt het trio dan af. In het midden zingt Etan en speelt zelf de akoestische gitaar. Links wordt hij geflankeerd door zijn vaste gitarist Kyle Janssen die de elektrische gitaar afwisselt met akoestisch en op rechts staat de bassist Rens van Dijk die ook de mandoline voor zijn rekening zal nemen. Op het eerste gezicht is het meteen duidelijk dat ze een power trio vormen dat goed op elkaar is ingespeeld.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Voorafgaand had ik een interview met Etan Huijs en beloofde hij met een nieuw vuur en elan op het podium te staan. Daar zat geen woord Spaans bij. Of hij nu voor 4 of 400 mensen speelt, de knop gaat om en samen spelen ze voor de volle 200%.

Vanaf openingsnummers Octarine en The Lake maken ze ons gelijk duidelijk dat we hier niet te maken hebben met lichtgewichten en worden de bezoekers, al dan niet bekend met zijn werk, aangenaam verrast door de intieme en sfeervolle nummers die het beste weg hebben van een Damien Jurado of Nick Drake.

In korte tijd vullen ze het hele huiskamerpodium van Station Zuid met een muur van geluid. Van opgewekte country (Cautionairy Tales) tot tragische folk (Veil of Love), het vervoert eenieder naar andere ruimte en tijd. De heren klinken uiterst bedreven als ze vakkundig hun instrumenten bespelen. Op hun luchtigst klinken ze wat onbescheiden, maar in het beste geval bewandelen ze gezamenlijk de voortreffelijke lijn tussen het fysieke en het etherische.

En de bezoekers luisteren aandachtig als ze het allemaal over zich heen laten komen. Zij hoeven slechts hun ogen te sluiten en wanen zich op de prairie of andere romantische locaties. Prachtig en denkbeeldig zwevend door ieders geest en begeleid door de engelachtige vibraties van Etan’s breekbare fluisterstem of de harmonieuze refreinen van het trio die het huiskamer podium en terras buiten overspoelen.

Hierin schuilt toch de kracht vandaag. Etan koos zorgvuldig de setlist, zodat er juist het beste naar boven gehaald werd in de begeleiding. Goed dat hij daarom kan teren op 10 jaar werk en ook ruimte vindt voor nummers die hij zelden of nooit met anderen heeft gespeeld. Nummers die op plaat een ongrijpbare broze spiritualiteit lijken na te jagen, lenen zich vandaag uitstekend voor de zorgvuldig vervaardigde sfeer die ze gedrieën op weten te bouwen.

Tweede set

Etan
Rens en Etan – ©AmaraPhotos

Tijdens de pauze maken we kennis met de vrolijk gestemde Etan Huijs als hij een rondje maakt door het Café. Hij was buitengewoon nederig en gastvrij en straalt niets dan liefde en positiviteit uit. Aan het begin van de tweede set verontschuldigt hij zich haast dat ze een cover gaan spelen. Het wordt Heart of Gold van Neil Young. Het past goed in het plaatje waar Etan Huijs met zijn vele mondharmonica’s en voetpercussie zich heerlijk kan verliezen in het nummer.

Zelf heeft hij ook wat weg van Neil Young. Niet zijn leeftijd of podium presence, maar de korte praatjes, het contact maken met het publiek en het oprecht uiten van dankbaarheid.

Etan & Kyle
Etan & Kyle in Station Zuid – ©AmaraPhotos

En dankbaar, dat zijn de heren zeker. De tweede set blijkt een ware triomftocht langs Etan’s recente oeuvre, Met radionummers The Doldrums en Ghost Town krijgen ze de luisteraars echt op het puntje van de stoel als ze aandachtig genieten. Maar echt dolenthousiast worden ze pas na de opbouw naar het laatste nummer. Little Bird verleidt al enkelen tot meezingen, maar de ware climax volgt als ze eindigen met The Passenger Part 1. Hierin gaan de heren nog even tot het uiterste met gitarist Kyle die het publiek nog met een daverende solo op het spits drijft.

Het kon ook niet uitblijven dat er na afloop op de bar wordt geslagen en ‘we want more’ wordt gescandeerd. Na kort overleg komen de mannen tijdens de toegift uit op het vervolg van The Passenger Part 2 en Wild are the Waves. Hiermee brengen ze nog éénmaal vol overgave de melodieuze gitaarakkoorden en prettige lijnen van de mandoline om ons ongelooflijk aangenaam te prikkelen.

Station Zuid
Etan Huijs in Station Zuid – ©AmaraPhotos

Al met al een voortreffelijk concert. Haast schuldig kijk ik naar de hoed op het rand van het podium bij Station Zuid waarop staat Bijdrage voor de band. Voor dit concert had ik met alle liefde wat meer dan 5 euro voor willen neertellen en stiekem hoop ik voor Etan Huijs en zijn band dat er ergens een programmeur of een boeker van een podium of festival hen vandaag heeft opgepikt. Deze artiest en zijn begeleiding zijn echt klaar voor een volgende stap.


Fotografie met dank aan AmaraPhotos

Dream Along

Opera op de Parade mee neuriën met Dream Along

De liederen en stemmen waren eigenlijk veel te mooi om mee te neuriën en te gaan hummen

Vrijdagavond 24 juni presenteert Opera op de Parade de Dream Along (neurie mee) avond. Het is een gesubsidieerd en gesponsord initiatief van philharmonie zuidnederland, Opera Zuid en Theater aan de Parade met medewerking van het Internationaal Vocalisten Concours. Daarnaast werkt een indrukwekkend aantal professionals en vrijwilligers mee om de avond te laten slagen. Het schept een lichtvoetige en toch serieuze mogelijkheid om iedereen die dat wil kennis te laten maken met al die mooie klassieke muziek die er is.

Neurie mee Dream Along
Dream Along
Dream Along – Opera op de Parade ©Gerard Monté

Een uur voor aanvang kwam ik de Parade opgelopen en werd meteen getroffen door de verwachtingsvolle en hartelijke atmosfeer. Er zaten en stonden al heel wat mensen en terwijl het plein volliep was duidelijk dat veiligheid hoog in aanzien stond. EHBO en bewaking waren aanwezig. Het weer werkte enorm goed mee. En zo, gezeten op een stoel met glaasje, kaasje en goed gezelschap kon het spektakel beginnen. Het hoge toneel troonde overal bovenuit en het was goed te zien hoe het orkest het podium vulde en stemde.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Precies op tijd wordt de Dream Along avond ingeleid met een humoristische toespraak en zet het orkest in met een ouverture die de stemming er meteen in brengt. Gevoelens van ‘het leven is mooi en de moeite waard’ welden op. De muziek is vrolijk en luchtig met energie, verve en beheerste dynamiek en subtiliteit gebracht, strak geleid door Martijn Dendievel. Later komen ook serieuzere thematieken aan bod.

Stefan Astakhov – ©Gerard Monté

Deze slideshow vereist JavaScript.

De rest van de avond is gevuld met stukken uit bekende en ook minder bekende opera’s. Zo vertolkt Stefan Astakhov de minnezanger uit Tannhäuser met het stuk O du, mein holder Abendstern. Een stuk waarin de huidige dreiging voor de wereldvrede wel voorspeld lijkt. Gelukkig komt het allemaal goed.

Lenneke Ruiten
Lenneke Ruiten – ©Gerard Monté

Sopraan Lenneke Ruiten volgt met Touraine. Zij bezingt dit landschap met een prachtig gecontroleerd vibrato en een volle sopraanstem waar geen scherp randje aan zit. Je zou er zo van de wijn gaan proeven!
Het orkest volgt met een gebed voor Oekraïne van Valentin Silvestrov, subtiel uitgevoerd en natuurlijk ontroerend.

Dream Along
Claire Barnett-Jones – ©Gerard Monté

Uit ‘de geest van de roos’ van Michel Fokine vertolkt Claire Barnett-Jones de geplukte roos die degeen die haar doet sterven toefluistert dat ze altijd lekker voor haar zal geuren.
Daarna wordt de sfeer veel luchtiger met een stevig drinklied geschreven door Shostakovitsj, met zeer veel overtuiging gebracht door Anton Kuzenok, hij neemt zowel met zijn zang als theatrale optreden het publiek volledig mee. En groot is dan ook de schok als hij in de wijnkelder een lijk ontdekt.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Daarna komt Claire heel goed uit de verf met haar vertolking van de heks uit Hans en Grietje van Humperdinck. Ze kan zich enorm verheugen op de smulpartij die Grietje zal zijn, ‘na een uurtje op een stevig vuurtje’. Zo wordt de Barbier van Sevilla ook overtuigend gebracht, en is de Barcarolle van Offenbach een genoegen om naar te luisteren.

Dream Along
Mee neuriën of niet? – ©Gerard Monté

Nu doet presentator Raoul Steffani wel een paar keer de oproep om mee te neuriën, maar ja. De muziek is zo mooi gebracht, daar luister je naar en droom je mee weg, daar ga je niet op mee zitten hummen! Dream Along zeg!

Mooie wegdroom muziek wordt nog verzorgd met Lehar’s Das Land des Lächelns en Summertime. Het raakt toch wel om te ervaren hoe in al die operastukken de menselijke emoties allemaal aan bod komen, van positief tot zwaar verdrietig.

Ovatie
Ovatie voor Dream Along – ©Gerard Monté

Het is een groot genoegen het allemaal te ervaren, en de langdurige staande ovatie van het publiek is meer dan verdiend. Ik hoop ook van harte dat de Opera op de Parade en Dream Along volgend jaar weer doorgang kunnen vinden.
Nog een woordje over de techniek, dit soort dingen in de open lucht versterken is niet makkelijk, en het wordt enorm goed gedaan door de technische crew. Het geluid was uitstekend in balans.


Met dank aan Gerard Monté voor de foto’s. Klik hier voor meer foto’s van Dream Along.


Opera op de Paradeccc

Zwoele Midzomernachtsdroom Opera op de Parade

De enorme toeloop naar de Parade illustreert de honger naar concerten

Shakespeare’s beroemde A Midsummer Night’s Dream, Een Midzomernachtsdroom, in het bos van fee koning Oberon wordt uitgevoerd door Opera op de Parade. De twee lange jaren van concertdroogte laten duidelijk hun effect zien want het is nog nooit zo druk geweest op de Parade.

Midzomernachtsdroom Opera op de Parade
Midzomernachtsdroom
Kristina Bitenc – Midzomernachtsdroom

A Midsummer Night’s Dream is geschreven door de Engelse componist Benjamin Britten (1913-1976). Het verhaal gaat over verliefdheid, ontrouw, extase, verdriet en verzoening die tijdens Midzomernacht hoog oplopen en een vurige ontlading zoeken. De diepste verlangens en angsten worden in deze opera blootgelegd. Regisseur Ola Mafaalani buit deze sensuele komedie van Shakespeare/Britten ten volle uit. En dat op deze toch al zwoele avond van 23 juni waar het onweer zich in de verre verten dreigend aankondigt.

De Sloveense sopraan Kristina Bitenc speelt als Titania, echtgenote van de fee koning Oberon, naast de Belgische countertenor Jan Wouters één van de hoofdrollen. De muzikale leiding is in handen van Karel Deseure. De organisatie is weer vertrouwd: philharmonie zuidnederland, Opera Zuid en Theater aan de Parade met medewerking Internationaal Vocalisten Concours en de gemeente ’s-Hertogenbosch.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ik kom wat later aan op de Parade. De opera begint om 19:30 uur maar dat tijdstip is moeilijk haalbaar als je net zoals ik, werkt in de Randstad. Ik tref een overvolle en vooral hele warme Parade aan. Aan de buitenkanten van het terrein is van enige rangschikking van stoeltjes geen enkele sprake. Chaos troef maar het ziet er wel erg gezellig uit met al die wijnkoelers en picknickmandjes.

Met mijn reservering ticket mag ik door van de beveiliging. Maar mijn stoel is echter bezet door een bejaarde vrouw die ik moeilijk kan vragen plaats te maken. Dan maar terug naar de buitenkant waar een glas koele witte wijn alles wegspoelt en goedmaakt.

Gezellige boel
Gezellige boel

De spelers, het koor en het orkest zijn kleine poppetjes in de verte maar het audiosysteem is op orde. Kristina Bitenc en Jan Wouters zijn erg goed bij stem. Het is een mooie, zwoele muziekavond hier op de Parade.

Moodsystem

The MoodSystem beleeft vuurdoop in zomerse hitte

Muziekcafé Het Warm Onthaal maakt zijn naam méér dan waar door tropische temperaturen

Terwijl The Moodsystem in Muziekcafé Het Warm Onthaal zich opmaakt voor de set, staat op deze zaterdag 18 juni in Landgraaf Pearl Jam op het punt van beginnen op één van de warmste Pinkpopdagen ooit. Ze maken er naar verluidt weer een memorabele show van.

Hier in Den Bosch is het ook zweten geblazen. Enkele ogenblikken voor aanvang van de show van The Moodsystem, staan de aanwezigen nog lekker buiten een luchtje te scheppen. De temperatuur is binnen nu al flink opgelopen en dan moet de band nog beginnen.

Muziekcafé Het Warm Onthaal maakt zijn naam vandaag méér dan waar. Gelukkig is het bier goed koud.

The MoodSystem

The Moodsystem
The Moodsystem

Vanavond speelt The MoodSystem weer voor het eerst, na een lange radiostilte. En het mag met recht een vuurdoop heten in deze hitte. Ja, het zal een jaar of zeven, acht geleden zijn, dat ze voor het laatst hebben opgetreden. Drummer Elger ging verhuizen naar Weert en daarmee kwam toen een einde aan The MoodSystem. Maar het bleef al die jaren toch wel kriebelen bij zanger/gitarist Anton Minkels en bassist Edwin Raaijmakers.

Moodsystem
Remko Gouw

Uiteindelijk hebben ze in Remko Gouw, een enthousiaste drummer gevonden en zijn ze weer lekker gaan jammen. Ook al heeft ie veel ervaring in verschillende bands met uiteenlopende stijlen van jazz en blues tot rock, het duurt dan logischerwijs toch nog een tijdje voordat Remko zich de nummers die er al waren, eigen heeft gemaakt.

Maar er is zelfs ook nieuw werk te horen vanavond. Het dansbare Debby bijvoorbeeld. En ook al klinkt het vrolijk, het gaat wél ergens over. Het is de tragedie van een 19-jarig meisje dat zwaar mishandeld wordt binnengebracht bij de spoedeisende hulp. Het verhaal wordt verteld vanuit de dienstdoende verpleegkundige die de onmacht voelt, omdat ze niets kan betekenen voor Debby en weet dat er nog veel meer kwetsbare jonge mensen rondlopen in de samenleving. Helaas is niet alles van de tekst goed te verstaan. De zang klinkt een beetje dof en overstuurd uit de speakers en dat is wel een beetje jammer.

Edwin Raijmakers
Edwin Raijmakers

Het was eigenlijk de bedoeling dat er twee bands zouden spelen, maar helaas moest Five4AFool verstek laten gaan. Vandaar dat er vanavond een extra lange set ten gehore wordt gebracht. De eerste paar nummers Pitiless en Arise zijn gelijk lekker uptempo. De muziek, ze omschrijven het zelf als Moodrock, is heel dynamisch, met overwegend stevig gitaarwerk, maar ook rustigere stukken en wat langere uitgesponnen muzikale passages. Er is ook nog ruimte voor een akoestisch intermezzo. Tijdens het nummer Heaven Falls begeleidt Anton zichzelf enkel op de akoestische gitaar, zonder bas of drums dus. Een mooi intiem rustpunt.

Moodsystem
Anton Minkels

Daarna werkt The Moodsystem naar het einde toe, met als afsluiter het mooie melodische Vocation , wat roeping betekent, waar verschillende tempowisselingen te horen zijn. Ik denk dat Anton, Edwin en Remko hun roeping wel gevonden hebben en dat is, meer mensen kennis te laten maken met hun muziek. En dat gaat zeker lukken, want vanavond was het door het warme weer niet al te druk. Volgende keer hopelijk volle bak. Er is al een concrete datum vastgelegd, weer hier in Het Warm Onthaal op zondagmiddag 22 januari 2023. Dan wél samen met Five4AFool, dus noteer die datum maar alvast in je agenda.

Marble Waves

Marble Waves is veel meer dan een folkband

Close harmony van de bovenste plank van een goed op elkaar ingespeelde band in Blue Room Sessions

Dit concert werd al twee keer uitgesteld, maar dan is het toch zover, Marble Waves is aanwezig en wel met vijf man sterk. De band afkomstig uit onder andere Amsterdam en Utrecht bestaat sinds ongeveer 2018 uit singer/songwriter en op de mandoline Eveline Armina Haverlag, (winnares van RTL4’s I Can See Your Voice 2020), gitaristen Frank Geerlings en de onlangs toegetreden Merel van ‘t Hooft, bassiste Amé Staal en drummer Rutger Louwerse.

Marble Waves

Marble Waves
Marble Waves

We hadden nog nooit van Marble Waves gehoord, maar afgaand op enkele nummers op social media leek het een goede keuze voor de Blue Room Sessions, maar het blijft dan toch spannend. Die vrees blijkt ongegrond want wát een goed op elkaar ingespeelde band staat hier vanavond op ons podium. Close harmony van de bovenste plank door de krachtige mooie stem van Eveline en de achtergrondzang van Amé, Merel en Rutger. En dat alles gecombineerd met uitstekende begeleiding van gitaren, drums en bas.

Marble Waves
Eveline Armina Haverlag

Marble Waves starten met Endless Drifting, gevolgd door hun eerste nummer uit 2020, het aanstekelijke Through The Dark, een echt Americana nummer. Naast een aantal zeer goed uitgevoerde eigen nummers laat de band zien dat ze ook hun klassiekers goed kennen. Zo horen we een aantal zeer goed uitgevoerde covers waaronder Helplessly Hoping van Crosby, Stills & Nash en The Chain van Fleetwood Mac.

Rutger Louwerse
Rutger Louwerse

Dat nummer was tot voor kort onbekend bij de redelijk jonge drummer Rutger. Hij moest het met lichte dwang instuderen en nu vertolkt hij het met verve. Tijdens Calm After The Storm van de Common Linnets krijgt Amé last van haar stem, maar dat is vooral als ze wil praten. Qua zang merken we er niet veel van. Een haastig aangereikt gember-theetje lijkt te werken. Haar uitstekende bas-partijen lijden er sowieso niet onder.

Amé Staal
Amé Staal

Dan weer een eigen nummer, Warmer in These Lights op sprookjesachtige wijze ingeleid door Eveline. Van First Aid Kit, toch niet de minste, vertolken ze ook weer zeer verdienstelijk Fireworks. De daaropvolgende nummers gaan over dromen, opkomende en tanende liefde (Love Sick), verraad (Start A Fire). Het publiek zingt mee op de klassieker Jolene van Dolly Parton en Shocking Blue’s Venus. Dan het wonderschone thema nummer van Marble Waves; Caught In The Current met opvallend gitaarspel van Geerlings.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Als toegift komt de hele band naar voren. Zonder microfoon en in mooie close harmony sluiten zij de avond onder luid applaus af met een nummer van de EP Stay With Me.

Wij kijken uit naar het binnenkort te verschijnen nieuwe album waarvan ze vanavond al een fantastische voorproef gaven.


Setlist: o.a. Endless drifting, Butterfly, Through The Dark, Moon & Mars, The Chain (Fleetwood Mac), Helplessly Hoping (Crosby Stills, Nash), Warmer In These Lights, Fireworks, This Is The Life, Extra Ordinary, Balloon, Paradise, Wash Away, Start A Fire, Calm After The Storm, Venus, Love Sick, Jolene (Dolly), Caught In The Current, Stay With Me

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Rats and Daggers

Generatie punk Rats and Daggers en Bambi Choclate FC

Verschillende muziekstromingen op donderdagen bij Bossche Brouwers

Met Rats and Daggers en Bambi Choclate FC halen de Bossche Brouwers twee punkbands binnen die minstens twee generaties verschillen. Behalve leeftijd is dat duidelijk hoorbaar in hun songs. Waar je kan spreken van punk 2.0 (en misschien wel 3.0) bij Rats en Daggers, is Bambi Choclate FC een echte exponent van de eerste punk golf uit de jaren ’70, punk op zijn puurst. Er zijn ook veel overeenkomsten. Ze spelen allebei hard, snel, vuig en ruig.

Rats and Daggers
Rats and Daggers
Rats and Daggers – Imara, Sander en Camilo

De band van Imara Speek is niet geheel ongeschonden uit corona gekomen. Rats and Daggers heeft een behoorlijke persoonswisseling ondergaan. Bassiste/zangeres Nienke van Duuren en drummer Ray Kornet stopten om zich aan andere zaken te kunnen wijden. Daarvoor in de plaats kwamen drummer Sander Koene en bassist Camilo Ulloa.

Deze slideshow vereist JavaScript.

De band wil een nieuwe EP maken. Imara vraagt het publiek hun T-shirts te kopen om zo de kosten te kunnen betalen. Tot nu toe zijn er drie singles uitgebracht, Vampires, Pulp Video en She Wolf in 2021.

De band opent de set met Monophobia. Wat meteen opvalt, is de gitaarbehandeling van Imara Speek. Het is niet het bekende ramwerk, er zit duidelijk melodie in, soms space vaker rocky. Sander en Camilo stuwen en onderstutten de energie van hun frontwoman. Er is niks aan de hand met haar stembereik.

De laatste single She Wolf is een ijzersterk nummer en als die lijn wordt doorgezet dan is het echt uitkijken naar die nieuwe EP.

 

Bambi Choclate FC
Bambi Choclate FC
Michel Geelen

Michel Geelen en William van Houtum spelen zowel in Bambi Choclate FC als Death Star Discotheque. Die laatste band trad nog begin mei op bij de Bossche Brouwers en lieten een hele goed indruk achter: ‘niet lullen maar poetsen’. Ook toen was er een support band , Room 17, van een duidelijk jongere generatie. Het verschil tussen Bambi Choclate FC en Death Star Discotheque? Michel vertelde zelf dat Death Star Discotheque postpunk is en Bambi de real punk maakt.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het kan aan mij liggen maar een echt verschil kan ik niet maken tussen die twee bands. Energiek, snel, geen flauwekulletjes, hard. De set is snel voorbij zoals het hoort bij punk.

Woohoo
Woohoo-oo-oo-oo

Michel is een ware frontman. Er is een grappige toegift. Michel roept het publiek op het podium op te komen om mee te doen aan de Woohoo-oo-oo-oo song van de Japanse band The 5.6.7.8’s (uit Kill Bill van Quentin Tarantino).

Bij de Bossche Brouwers lijken de donderdagen bestemd voor verschillende muziekstromingen en thema’s. De ene keer punk zoals nu en dan is er het ska thema Easy Skankin’.

 

The Jellyman’s Daughter

The Jellyman’s Daughter geeft intiem concert

Schotse duo haalt inspiratie uit de Amerikaanse traditionele folk met invloeden van soul, country en bluegrass

Maandag nam ze voor het eerst een tattoo. Als je toch in Amsterdam bent, is dat een logische keuze volgens Emily Kelly van The Jellyman’s Daughter en ze toont enthousiast haar onderbeen, waarop een nog verse slang kronkelt. Samen met partner Graham Coe zijn zij sinds 2012 een duo. In 2014 verscheen hun debuutalbum The Jellyman’s Daughter, dat lovende recensies kreeg. Daarna volgde in 2018 een tweede album, Dead Reckoning, dat meer diepgang in hun muziek bracht.

The Jellyman’s Daughter
Jellyman's Daughter
The Jellyman’s Daughter – Blue Room Sessions

Het Schotse duo komt uit Edinburg en haalt veel inspiratie uit de Amerikaanse traditionele folk met invloeden van soul, country en bluegrass. Het zijn ook goede songwriters. Naast de toonaangevende cello zijn het vooral de harmonieuze stemmen van Emily and Graham die opvallen. De arrangementen zijn veelal gecreëerd rond deze cello, die Coe energiek en op een opvallend mooie manier bespeelt. Ook neemt hij regelmatig de gitaar en mandoline. Jamie Frances begeleidt hen uitstekend op de banjo.

Deze slideshow vereist JavaScript.

The Jellyman’s Daughter start met een nieuwe song Ok Now, die binnenkort uitkomt op hun nieuwe album. Een ruzie tussen Kelly en Coe resulteerde in het ‘sorry-lied’ Anna. Kelly heeft een zuivere hoge stem en qua zang zijn beide partners in ‘close harmony’ met elkaar, zoals bij We Talk Over Coffee. De songs zijn over het algemeen rustig met mooie melodieën. Het hoog gezongen Ryland (Under The Apple Tree) is een cover geschreven door onder meer Sara Watkins, Sarah Jarosz en Aoife O’Donovan (I’m With Her).

existential crisis & scary things

Jellyman’s Daughter
Emily Kelly

Kelly vertelt over hun ‘existential crisis’ en de drang om ‘scary things’ te ondernemen omdat het leven nu eenmaal kort is. Ze planden in 2020 een achteraf nogal apocalyptische wereldtour en nét gearriveerd in Australië moesten ze al weer terug onder andere door een aantal branden respectievelijk door covid. Dat leidde dan wel weer tot de song Wake Up Call van de gelijknamige EP uit 2020. Over crisis gesproken; twee dagen voor haar 30e verjaardag werd Kelly plotseling aan één kant doof. Niks hielp, ook het experimentele circuit niet. Een ramp voor een muzikant, maar ze raakt er nu een beetje aan gewend vertelt ze.

The Jellyman’s Daughter speelt vanavond ook enkele covers waaronder die van Robert Johnson Come On In My Kitchen. Als toegift een Gillian Welch song Dear Someone. Al met al is het een intieme avond met een aandachtig luisterend publiek, een charmant koppel en een kundige banjospeler. Een mooie mix van Americana en het prachtige Schotland.


Setlist: OK Now, Anna, We Talk Over Coffee, Perseverance, Wake Up Call, Ryland (Under The Apple Tree), Tweede set: Come On In My Kitchen, When It’s Right, Giving Up, Worst Of It All, Joni, Don’t Forget, I Hope.Toegift: Dear Someone

Fotografie: Wies Luijtelaar

Therapy?

Therapy? laat zich niet in een hoekje duwen

Hopelijk duurt het lang voor deze live band besluit hun instrumenten aan de wilgen te hangen

Na twee keer te zijn geannuleerd in 2020 en 2021 treedt Therapy? zaterdag 4 juni op in Willem Twee poppodium. In dit geval leidt uitstel gelukkig niet tot afstel. Maar het wachten op deze Noord-Ierse band is dat meer dan waard.

Hooked on Therapy?

Vandaag is een van de drukste dagen in Den Bosch qua bezoekersaantallen. Veel mensen kiezen op deze prachtig zonnige dag voor het gratis Jazz in Duketown in de binnenstad of voor dancefestival Paradijs van het Zuiden. Voor mij persoonlijk, staat er maar één event groot omcirkelt in mijn agenda. Het tweemaal uitgestelde optreden van de Noord-Ierse band Therapy? dat eindelijk plaatsvindt.

Therapy?
Therapy? – ©Mickey Obo

Voor mij als fan begon het allemaal in 1994 als ik voor het eerst een clip van de band zie op MTV en daarop hun magnum opus plaat Troublegum aanschaf. Sindsdien ben ik hooked. Ondanks dat hun flirt met mainstream succes toen al een piek beleefde, raakte de band nooit echt uit de kijker. Ze bleven aanstekelijke albums maken en klinken als een band die er altijd in slaagt de relevante beproevingen van het leven te bezingen. En dat allemaal terwijl ze, ondanks druk van platenmaatschappijen en publicisten, hun eigen geluid bleven maken en zich niet in een hokje lieten duwen.

Ze waren altijd te poppy voor metal, teveel alternative voor punk en te brits voor de grunge. Desalniettemin bleven ze hun eigen weg ploeteren, buiten de scope van de reguliere muziekpers en hebben ze in drie decennia een bewonderenswaardig oeuvre opgebouwd. Om dat te vieren is er deze uitgebreide tour, inmiddels omgedoopt tot “so much for the 32(!) plan”, gewijd aan het spelen van hun fan-favorieten.

Therapy?
te poppy voor metal? – ©Mickey Obo

De avond begint niet soepel. Als de deuren later open gaan dan aangekondigd, blijkt dat we de zaal nog niet in mogen. De crew verontschuldigd zich netjes omdat het allemaal wat uit blijkt te lopen en kan alleen maar rekenen op begrip van de bezoekers. Want hoewel het geduld op de proef wordt gesteld, overheerst toch de grote opluchting dat Therapy?’s debuut in Den Bosch plaatsvindt.

Sparrow Falls

Met een kwartier vertraging beklimt het voorprogramma Sparrow Falls met veel enthousiasme het podium. Voor vandaag wel een sprekende naam met de tropische temperaturen buiten, waar de mussen letterlijk van het dak vallen.

Helaas blijkt het een valse start omdat het geluid niet helemaal mee lijkt te werken. Dat ligt niet aan hen. De zeskoppige melodieuze punkband maakt gretig gebruik van de beperkte ruimte op het podium en doet er als een bezetene alles aan om de volgestroomde zaal voor zich te winnen.

Therapy?
Sparrow Falls

Maar waar op plaat hun postpunk met een eigen draai uitbarst in florissante nummers met mooie melodieën, komt het nu niet echt over. Zelfs als de korte set stilligt en de zanger tussendoor wat wil vertellen, kunnen wij halverwege de zaal er niks van verstaan en dat is meer dan zonde. De mannen doen echt hun stinkende best en als ze het na een half uur voor gezien houden krijgen ze toch een goed applaus.

Therapy?

Het slechte geluid is wel een rode draad deze avond. Als Therapy? het podium oploopt en met openingstrack Nausea het startschot vuurt van een heftige avond, blijkt de techniek ook hen parten te spelen. Het toegestroomde publiek lijkt het echter niet te deren. Als de heren daarna clubhit Stories inzetten ontsteekt de boel pas echt en komt het de rest van de avond niet tot bedaren.

Neil Cooper
drummer Neil Cooper – ©Mickey Obo

Dit komt vooral op conto van frontman/gitarist Andy Cairns en bassist Michael McKeegan die samen het publiek opzwepen tussen en tijdens de nummers door. Met drummer Neil Cooper die de hele set vakkundig volmept staat Therapy? hier in hun meest constante bezetting en na al die jaren maken ze allerminst een uitgebluste indruk.

Therapy? vertoont totaal geen tekenen van versletenheid of gracieus oud worden. Terwijl Andy met zijn grommende stem zijn kenmerkende gekke ogen het publiek overziet, tovert Michael zijn herkenbare waanzinnige grijns tevoorschijn die de hele show niet verdwijnt. Samen bezweren ze het publiek met enorm fel livespeelplezier en met schuine humor en interactie.

Mickey Obo
humor & interactie – ©Mickey Obo

De setlist blijkt een schot in de roos. Terwijl er ook ruimte is gelaten voor nummers uit later werk, zijn het vooral de oude legendarische liedjes waar de bezoekers op af zijn gekomen. Die worden niet teleurgesteld. Zo drijven de strakke riffs van nummers als Turn en Opal Mantra de boel tot extase en zorgen singles Trigger Inside en Church of Noise voor krachtig vuurwerk.

En traditiegetrouw kan iedereen flink meezingen met lievelingen als Potato Junkie, Die Laughing (opgedragen aan Taylor Hawkins van de Foo Fighters) en Still Hurts. Uiteraard ontbreken de covers niet. Behalve Joy Division’s Isolation, wordt grootste hit Diane gestoken in het originele “Husker Dü” jasje en komt er ook nog een opportunistische Breaking the Law van Judas Priest voorbij.

De verplichte toegift legt vooral de nadruk op de onbezweken nummers van album Troublegum. Als de fameuze eerste zin van Knives wordt uitgesproken (My girlfriend said…) gaat de zaal opnieuw helemaal los en zodra het opruiende Nowhere wordt ingezet trekt Therapy? ook de twijfelaars helemaal over de streep. Afsluiter Screamager met een uitgesponnen gitaarintro zorgt tenslotte voor een verrukkelijke kers op de taart.

Wanneer de set zijn einde nadert, herhaalt Andy zijn waarderende woorden voor de steun van hun fans en benadrukt dat ze na hun eerste keer Den Bosch graag terugkomen. De belofte wordt hartelijk met applaus en gejuich ontvangen. Want ook vanavond blijkt Therapy? een uitstekende live band en duurt het hopelijk lang voor ze besluiten hun instrumenten aan de wilgen te hangen.


Fotografie: Mickey Obo

Foto Sparrow Falls: Facebook Sparrow Falls

Typhoon

Typhoon en Conic Rose sluiten Jazz in Duketown af

Feest op de Parade op raps & vibes en stemmige instrumentale muziek uit Berlijn op het Kerkplein

Conic Rose op het Kerkplein en Typhoon op de Parade sluiten maandag 6 juni Jazz in Duketown 2022 af. Samen met de KLANKGAT fotograaf van dienst ben ik getuige van een waardig slot van dit grootste gratis jazzfestival van Europa in de open lucht. En dat gedragen wordt door heel veel vrijwilligers. Lof aan hen.

Zondag 5 juni is het festival letterlijk en figuurlijk in het water gevallen. Het waren de zwaarste regenbuien ooit hier in deze regio sinds de metingen van 1901. Veel concerten werden geannuleerd. Na de corona ellende wens je dat niemand toe.

Typhoon en zijn broer Blaxtar

Typhoon
Blaxtar

Het duurt even voordat de band kan optreden. Er schijnen allerlei technische dingen aan de hand te zijn. Lange soundchecks horen bij concerten zoals files in het verkeer. Maar het verlossend woord komt van de vaste presentator die samen met een grote man aankondigt dat de show kan beginnen.

Die grote man is Kevin de Randamie, artiestennaam Blaxtar, de broer van Typhoon. Blaxtar is dé ideale aankondiger en entertainer die je maar kan wensen. Waar zijn broer Typhoon bescheiden oogt, is hij frontaal explosief en een gangmaker. Een echt podiumbeest.

Voordat Typhoon opkomt, draaft eerst de achtkoppige band het grote zwarte podium op. Intussen is de Parade echt helemaal vol. Veel gezinnen met kleine kinderen, want bij die jongste generatie scoort Typhoon buitengewoon goed. Dat zal waarschijnlijk liggen aan de positieve vibes van zijn raps: ‘Iedereen is gezegend’, luidt het refrein van het openingsnummer.

Typhoon
Typhoon – @MCTyphoon

In het tweede nummer duikt broer Blaxtar weer op en gaat het concert echt los. Hij zorgt voor de dynamiek die dit slotconcert memorabel maakt en de menigte gaat er maar wat graag mee in. Zelfs als de regen met bakken neerdaalt. Niemand die het wat kan schelen. De mensen blijven op de Parade, dansen, deinen, zingen, willen niets missen en hebben daar een nat pak voor over.

Vorig jaar versloeg KLANKGAT collega Amber IJpelaar een live stream concert van Typhoon met pianist Jeff Neve. Dat was ook Jazz in Duketown. Wel een tikkeltje anders…

Conic Rose

Conic Rose
Bertram Burkert

Iets meer dan een uur vóór het optreden van Typhoon start de Berlijnse band Conic Rose op het Kerkplein, na ook een lange soundcheck. Een geluidsman komt opdraven met snoeren, kabels en pluggen. De bandleden kijken naar elkaar en besluiten gewoon te beginnen. Een goed besluit, dan maar een wat mindere sound.

In het persbericht staat: Conic Rose vermengt filmische jazz met elektronische elementen en eclectische invloeden. Dat gaat zeker op voor de twee eerste nummers die op een warm applaus worden onthaald. Er lopen veel gezinnen rond met heel jonge kinderen. Wachten ze de hoofdact van de dag – Typhoon – af of komen ze echt voor deze sympathieke band uit Berlijn?

Conic Rose
Silvan Strauß

De band schudt de schroom van zich af en raakt op dreef. Het filmische karakter raakt achterwege en vooral gitarist Bertram Burkert krijgt letterlijk vrij spel. Zijn solo’s kunnen rekenen op enthousiaste reacties. Ik vraag me af waarom deze band in de namiddag is geprogrammeerd. Hun filmische soundscapes passen beter in een latere setting, in het donker.

Conic Rose sluit af met het nummer Heller Tag en dat sluit weer aan bij wat ik net heb geschreven. Op naar de Parade, naar Typhoon en die dekselse broer van hem.


Bezetting
Konstantin Döben (trompet), Johannes Arzberger (toetsen,backingtracks), Franziska Aller (basgitaar), Bertram Burkert (gitaar), Silvan Strauß (drums)

Gastredacteur: Hildebrand Teunissen

blackwave.

blackwave. kan op de Parade over de koppen lopen

Pakkende grooves en vloeiende raps worden live ondersteund door een zeskoppige-jazzband

Dat de populariteit van het duo blackwave. of ook wel blackwavedot groot is, is mij bekend. Dat deze twee Belgen zo’n grote schare aan jonge (vrouwelijke) fans aantrekt, hoeft geen verassing te zijn. Toch verast de opkomst mij. De voorste rijen op de Parade zijn het domein van die jongeren. Eén van die fans doet zelfs een poging om ter plekke te solliciteren bij de band als technisch medewerker door een briefje op het podium te gooien. Helaas voor hem waait zijn sollicitatiebrief weg wat hem het hoongelach oplevert van zijn vrienden.

blackwave. | blackwavedot

blackwave.
blackwave. of blackwavedot

Op de Parade is het druk. Niet zomaar druk, het is er volgepakt. De stemming is opperbest. Mensen hebben wel zin in het feestje dat blackwave. gaat geven. Het geduld wordt wel een beetje op de proef gesteld want technische problemen zijn de oorzaak dat het concert ongeveer twintig minuten later aanvangt. “Ik kan over de koppen lopen!,” roept de vaste presentator als hij de Parade overziet en dan eindelijk blackwave. kan aankondigen.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Willem Ardui & jaywalker (Jean Atohoun) lopen het podium op voorafgegaan door hun zes begeleiders. De rap en de show kunnen beginnen. Er wordt ook al meteen gedanst op de eerste drie à vier rijen voor het podium. De temperatuur is ideaal, de ondergaande zon kleurt rozerood. Het tweetal wisselen beurtelings zang en rap af, zelden zingen of rappen ze gezamenlijk.

blackwave.
fans fans fans

Dat doen hun fans wel, vooral groepjes meiden zingen en dansen volop mee met de raps. blackwave. wordt ondersteund door een zeskoppige-jazzband, waarmee ze optreden op festivals. Denk aan Pukkelpop, Rock Werchter, Sziget en North Sea Jazz. Niet slecht. En nu dan ook hier in Den Bosch, in de schaduw van de Sint Jan kathedraal.

We worden vergast met een echte primeur. De nieuwe single ‘a-okay’ wordt volgende week gepubliceerd en nu voor de eerste keer live uitgevoerd. Het is een pakkend nummer en wordt meteen door de fans met warmte onthaald.

Deze slideshow vereist JavaScript.

De nummers zitten allemaal goed in mekaar, de begeleiding is professioneel, de rap en vocalen zijn op orde en de show loopt gesmeerd. België mag trots zijn op zo’n rappers duo dat zich internationaal kan meten met welke rapper, artiest, band dan ook. Met 430.44 maandelijkse luisteraars op Spotify zit je wel snor. Op de Parade is het een feestje.


Bezetting blackwave.
Willem Ardui & jaywalker (rap/zang), Bram Vanhove (drums), Jarno Verheyen (keys), David Idrisov (bas), Dries Henderickx (gitaar), Egor Dubai (saxofoon), Luuk Hof (trompet)