Marcus Miller eert overleden schoonmoeder en Miles Davis

Bassisten zetten letterlijk de toon in Jazz in Duketown editie 2019

Bassist Marcus Miller opent deze 2019 editie van Jazz in Duketown op de Markt (7 juni) waar alles anders is neergezet dan afgelopen jaren. Het podium is verplaatst en de zitplaatsen zijn niet opgesteld. Wat is gebleven is de opening van dit openlucht jazzfestival met een grote naam uit de jazzwereld.

Marcus Miller
Marcus Miller onderweg naar podium Markt

Dit jaar dus bassist Marcus Miller. Editie 2019 is gewijd aan de bas en de bassisten. Dat is ook het geval bij andere jazzfestivals zoals het festival Red Light Jazz in Amsterdam (7-9 juni) en het tweede Double Bass Festival in Rotterdam (8-9 juni). Naast Miller zijn zondag Richard Bona (Kameroen) en op maandag Jimmy Haslip (US) ook van de partij in Den Bosch.

Marcus Miller is niet ‘laid back’

Marcus Miller
Marcus Miller

Dat Marcus Miller veel nummers speelt uit zijn laatste album Laid Back (2018), mag geen verrassing zijn. Hij opent met het krachtige en funky nummer 7-T’s – Trombone Shorty. Beter kan je niet beginnen en ontspannen of relaxed (de letterlijke vertaling van laid back) is deze opening zeker niet. Ook op de daarop volgende nummers is er van ‘ontspanning’ geen sprake. In het nummer Untamed – Peculiar 3 wisselt Miller van bas om nog vetter en dieper te gaan plukken aan de bassnaren.

Marcus Miller
Plucking & picking

Het is strakke jazzfunk wat de klok slaat. Zelfs het rustige nummer Sublimity – Bunny’s Dream van het Laid Back album is verre van relaxed te noemen. Het is een prachtige en gedragen ode aan zijn overleden schoonmoeder met weergaloze solo’s op bas en saxofoon, die veel applaus ontlokken.

Drukker

Marcus Miller
Markt Den Bosch

Het is drukker op de Markt op deze frisse en winderige openingsavond van Jazz in Duketown 2019 dan voorafgaande jaren. Marcus Miller is met Al Di Meola (editie 2017) werkelijk een fenomeen op zich. Hij speelde en toerde met jazzlegende Miles Davis en schreef het nummer Tutu van het gelijknamige album voor Davis. Tutu was ook het sluitnummer van dit magistraal concert en een eerbetoon aan de man met de trompet.

Marcus Miller
Marcus Miller & band

Het sterk gemengde publiek genoot zichtbaar. Het is en blijft ongelofelijk dat dit meerdaags jazzfestival artiesten zoals Marcus Miller gratis kan aanbieden. Laten we Jazz in Duketown koesteren.

IkBand

IkBand 2019 nieuwe bands treden voor het eerst op in P79

Het project IkBand bestaat al enkele jaren en elk jaar is het weer een succes.

IkBand 2019

Het project IkBand bestaat al enkele jaren, en elk jaar is het weer een succes.Jonge muzikanten, beginnend of al ervaren, delen vanavond het podium in Plein 79, kortweg P79. Sommige van hen, hebben nog nooit op een podium gestaan, of zelfs nog nooit met andere muzikanten samengespeeld, voordat zij meededen aan IkBand. Gedurende het project hebben zij dit jaar coaching gekregen van Anne van Damme, Frans de Visser en Mathijs Leeuwis. In een aantal maanden tijd is er binnen de muren van Babel (voorheen Muzerije) hard gewerkt in de repetitieruimtes, om vanaf de bodem te werken naar deze echte bandavond.

B4U

IkBand 2019
B4U

De band die de avond aftrapt heet B4U, en bevat de jongste deelneemster. Ze speelt akoestische gitaar, en dat meteen vijf nummers lang. De nummers waarvoor de band heeft gekozen zijn onder andere ‘Summer of 69’ van Bryan Adams en ‘Zombie’ van The Cranberries. Wat vooral opvalt is dat de zang erg zuiver is, de nummers lijken zelfs best veel op het origineel, mede doordat de bandleden samen ook strak spelen.

Pink Lemonade

Pink Lemonade
Pink Lemonade

Pink Lemonade mag als tweede. Gitariste Jaimy zegt: ‘We heten Pink Lemonade, en ja we zijn niet zo heel creatief want dit eerste nummer heet ook Pink Lemonade’. Maar juist deze band vind ik creatief, omdat zij niet voor de standaard covers kiezen. Ik heb dan ook moeten opzoeken dat het origineel van The Wombats is. Het tweede nummer heet Bear Claws en is van The Academic.

IkBand
Pink Lemonade geen standaard covers

Wel zijn er bij de band wat zenuwen te merken die eigenlijk niet nodig zijn, want het ging erg goed. Met name de zang was weer zeer prima.

Shudap!

IkBand 2019
Shudap! met Barbara

Deze band heeft haar naam te danken aan het feit dat er nogal veel gepraat werd tijdens de repetities. Zangeres Barbara opent sterk tijdens het eerste nummer I Love Rock ’n Roll van Joan Jett. Ook opvallend is de gitaarsound, die precies bij het nummer past. Daar is duidelijk over nagedacht en tilt de band naar een hoger niveau. Ook het geluid van de basgitaar klinkt lekker vol. De band staat goed en krijgt het publiek ook nog eens mee tijdens een klapmoment.

Tussendoor
Tussen de optredens door wordt er natuurlijk altijd even omgebouwd. Grote complimenten naar de coaches, want dit ging verrassend vlot. Ik sprak Roos Bertens even, de jongedame die het project IkBand ooit heeft bedacht tijdens haar stage bij Babel.

IkBand 2019
Shudap! klapmoment

“Ik ben zeker trots, het is altijd leuk om te zien wat voor succes het steeds weer is. En waar het vooral om gaat is de ervaring die deelnemers hier opdoen, en de kennis en de passie de ze kunnen delen door elkaar op deze manier te leren kennen. Het is ook heel tof om te zien dat sommige bands echt doorgaan, of weer nieuwe bands vormen of vrienden overhouden aan het project,” vertelt Roos.

Milan Brokken, toetsenist uit de eerste band B4U spreek ik ook even. Ik vraag hem naar wat hem het meeste is bijgebleven van het project, of waar hij het meeste van geleerd heeft. ‘Eigenlijk alles, gewoon alles. Het hele project’ is zijn antwoord na even nadenken.

Jack, Shag & de Vloeitjes

IkBand 2019
Jack, Shag & de Vloeitjes

Dan is de beurt aan de band met de origineelste naam. De basloopjes van bassist Tim zijn lekker uptempo en kloppen bij de muziek. Overigens speelt hij op een erg gaaf flying V model. Het gitaarwerk van de gitaristen klinkt er ook goed bij. Het doet me denken aan 90’s high school rock. De band kent een frontvrouw en frontman, wat een erg leuke dynamiek geeft.

IkBand
Jack, Shag & de Vloeitjes

Tijdens het nummer Lonely Boy van Black Keys hebben ze ook ingestudeerd dat ze samen een hartje vormen met de handen zie ze vrij hebben. Dit samen met de overtuiging waarmee de instrumenten bespeeld worden, zorgt voor een goede podiumpresentatie. Jonah, die gewoonlijk bij Spelfout drumt, kan in deze band ook erg goed overweg met gitaar. Tussen hem en Tim de bassist is er ook een goede interactie te zien.

IkBand 2019
Jonah Kuiters (r) van Spelfout

Ook deze band krijgt het publiek aan het klappen op de muziek. Blink 182’s What’s My Age Again? is een goede keuze van de band. Ze spelen het zelf ook met veel plezier. Daarna komen ze met goede verrassingselementen. Nadat het even lijkt of ze Whole Lotta Love gaan spelen, verandert het nummer toch in Girl van Anouk. Maar het verandert weer, ditmaal in Black Sabbath’s Paranoid en daarna nog eens in Seven Nation Army. Mede hierdoor springt deze band er (naar mijn mening) aardig bovenuit.

One Spring Afternoon

IkBand 2019
One Spring Afternoon

Zoals de bandnaam al een beetje doet vermoeden, wordt er vanaf het podium brave, vredige muziek ten hore gebracht. Het begint kundig, instrumentaal, en neigt wat naar jazz. Mede daardoor, en doordat er drie zangeressen op het podium staan, is ook deze band anders dan andere bands.

Het geluid van deze band is erg verfrissend en klinkt goed. Het eerste nummer lijkt wat abrupt te eindigen, maar het stoort zeker niet. Voor het tweede nummer gaat Ryan’s gitaar op zijn rug, en neemt hij plaats achter de toetsen. Ook dit houdt het optreden afwisselend.

IkBand
Catchy zanglijnen

Het derde nummer heet Meaningless Necessities en is een zelfgeschreven nummer. Hier kom ik na het optreden pas achter, maar ik vind het sowieso het sterkste nummer van de hele avond. De drie zangeressen zingen tijdens dit nummer erg mooi in harmonie samen en geven een vol geluid.

IkBand 2019
One Spring Afternoon

Ook de melodie van de zanglijn is best catchy en nodigt je uit om mee te zingen als je de tekst zou kennen. Een nummer naspelen is al knap, maar zelf een nummer schrijven én daarmee optreden in korte tijd, vraagt veel inspanning en lef. Deze band mag daarom ook zeer trots zijn.

Duketown Alley Cats

IkBand
Duketown Alley Cats

De avond wordt afgesloten door Duketown Alley Cats. Deze band heeft al een aantal optredens achter de rug, en dat kan je ook horen. Los van elkaar zijn de bandleden erg kundig op hun instrumenten, maar ook het samenspel verloopt goed. Na Message In A Bottle van the Police is Tengo La Camisa Negra het volgende lied, dat door Frederique volledig in het Spaans wordt gezongen, erg knap.

IkBand
Tengo La Camisa Negra

Het gitaarwerk van Sebastiaan is veruit van hoog niveau. Hij gebruikt veel technieken als pinched harmonics en gebruikt ook de feedback van de versterker om extra geluid te krijgen.
Tijdens het veel te bekende Shape Of You zijn de drumfills van Manuel erg strak en krachtig. Hij weet goed op te bouwen én er ook echt voor te gaan. Ook tijdens Radioactive en Beat It is dit zeker merkbaar. De energie van bassist Tijn is aanstekelijk. Hij beweegt goed op de muziek dat ook zeker bijdraagt aan dat deze band een goede performance aflevert. Het publiek roept zelfs om een toegift, ze willen Zombie nog horen. Die spelen ze nog en daarna is deze avond vol live muziek dan echt tot een einde gekomen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Alle mensen die hebben mee geholpen aan het project worden nog bedankt, en een geslaagde avond wordt afgesloten. Als je beginnend of gevorderd muzikant bent, en wil groeien in muziek, ervaringen wil opdoen , nieuwe mensen wil leren kennen en wil optreden, dan is het IkBand project zeker de moeite waard om aan deel te nemen. Voor meer informatie kun je naar www.muzerije.nl gaan of de facebookpagina van Studi073 en/of IkBand in de gaten houden.


Fotografie:
Casper Menting
www.filmingdesigner.nl
ww.instagram.com/filmingdesigner

Steampower

Steam Power goed op elkaar ingespeelde groep muzikanten

Het beste wat Nederland op het gebied van Bluegrass te bieden heeft

Steam Power dat zijn Janos Koolen (zang, mandoline, banjo), Laurens Joënsen (zang, gitaar), Joost van Es (viool) en Fay Lovsky (zang, basgitaar, zingende zaag en cello). Ze hebben een mooie titelloze cd uitgebracht met voornamelijk eigen werk, dat ze vanavond ook voornamelijk spelen. Er wordt uiteindelijk weinig gepraat maar fantastisch gespeeld.

Steam Power
Steam Power

Steam Power

Het eerste nummer is Sideman Blues, met zang van Van Es en Koolen, gevolgd door Choices. Joënsen kondigt vervolgens een unicum aan; een compositie van Van Es, ontstaan langs de Vecht. De werktitel is Blue Fight en klinkt als een voornamelijk instrumentale mix van het Wilde Westen met een vleugje Django Reinhard, opgejaagd door de mandoline van Koolen.

Steam Power
Fay Lovsky

Fay vertelt bij Sequoia over haar liefde voor bomen. Het woord ‘Treehugger’ valt hierbij, hoewelzegt ze, deze boom lastig is om te omhelzen. Luna Blou (zie video) is tijdens het island hoppen ontstaan op Curaçao. Lifestyle is geschreven door een ‘rechtse’ jongen en heeft mijns inziens weer een aardig Django-gehalte.

Drivin’ By The Darkness, als een depressie aangekondigd, wordt mooi begeleid door Koolen op de banjo. The Candidate, gezongen door Fay Lovsky – artiestennaam van Fay Luyendijk, is een anti-Trumplied. Zij schreef het voor de Amerikaanse verkiezingen van 2016.

Steam Power
Laurens Joënsen

Joënsen’s heeft zijn roots op de Deense Faeröer eilanden. Hij heeft een mooie warme stem. In Thorshavn klinkt een groot verlangen naar de fjorden (hoewel uitkijkend over Zeeuws-Vlaanderen). Fay Lovsky bespeelt hierbij heel toepasselijk de melancholisch klinkende ‘zingende zaag’ en Koolen blinkt tijdens deze jazzy uitvoering uit op klarinet.

Het laatste nummer voor de pauze, aangekondigd als hip hop, is Nederlandstalig en opgenomen in een boerenstudio. Een meezinger met als titel Boerenschuur. Als het pauze is wordt schertsend verzocht om 52 CD’s af te nemen om uit de perskosten van de nieuwe CD te komen. Een te hoge doelstelling?

Steam Power
Janos Koolen

Steam Power raakt op stoom
De tweede set start met Kill U Dead/ In The Ground, gezongen door Lovskygevolgd door Old Friend met een mooie intro en virtuoos samenspel van Van Es en Koolen op respectievelijk viool en mandoline en zang van Koolen. Dit doet mij denken aan een menuet.

Steam Power
Joost van Es

De hond van de oma van Fay heette Lovsky, vandaar haar artiestennaam. Zij is overigens een gecertificeerd ski instructrice, een mooi bruggetje naar het volgende nummer Snow (zie video, helemaal onder)door mij geclassificeerd als een ‘lief liedje’. Iets minder lief is het instrumentale Original Bad Bob. Wél heel mooi samengespeeld door het viertal.

Een indrukwekkend intro bij het Nederlandstalig lied Zomaar van Joënsen, Het klinkt ietwat Grieks met hoge mandoline-klanken en goed op elkaar afgestemde driestemmige zang. Dan pakt Fay de cello met het naar Beatles klinkende Common Ground, door mij genoteerd als ‘prachtig’.

Steam Power
Newgrass no Bluegrass

Het volgende nummer is geen Bluegrass maar Newgrass. Er vallen namen als Béla Fleck, Sam Bush en Tony Rice. Wat volgt is een primeur Flowing Uphill, waarbij ik heb aangetekend dat de viool me doet denken aan die van Jean-Luc Ponty. Ook niet de minste.

De Kaap is weer een Nederlandstalig lied. Het publiek wordt aangespoord om te fungeren als Eagles-koor wat resulteert in vele A Ha Ha Ha’s. Dan klinkt alweer het laatste nummer, een instrumentale uitvoering van Granny. Razendsnel en wederom virtuoos uitgevoerd.

Steam Power
Fay Lovsky

Het publiek is wild enthousiast en roept om meer. De toegift is Hobson’s Choice, het nummer waar Steam Power normaliter mee afsluit.

Steam Power is een zeer goed op elkaar ingespeelde groep muzikanten en “zowat het beste wat Nederland op het gebied van Bluegrass te bieden heeft” aldus Ad van der Laan. En die heeft er verstand van.


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Boo Hoo Toby Goodshank

Boo Hoo en Toby Goodshank voelen zich senang in de Toonzaal

Twee solisten die elkaar naadloos aanvullen ondanks hun verschillen

Boo Hoo en Toby Goodshank treden los van elkaar op in de foyer van de Toonzaal en daarom is deze avond van Muziek Op Donderdag op 23 mei in twee sets gedeeld. De band Oliver Oat heeft de show moeten annuleren. Eén van de bandleden liep een hersenschudding op.

Boo Hoo

Boo Hoo
Boo Hoo

Boo Hoo is de artiestennaam van Bernhard Karakoulakis uit Frankfurt / Duitsland. Hij treedt als eerste op. Boo Hoo begeleidt zichzelf op gitaar en is als zodanig als singer songwriter te oormerken. Op een of andere manier voelt dat toch niet zo aan. Komt dat door zijn act of de liedjes die hij zingt?

Die gaan over allerlei soorten zaken, van volksliederen tot beschouwingen van het moderne leven en de absurditeiten daarvan. Je zou zeggen dat is echt typerend voor een singer songwriter. Het lijkt er meer op dat hier in de Toonzaal een ‘uitgeklede’ versie van zijn act wordt getoond. Door het uitvallen van de band Oliver Oat treden hij en Toby Goodshank solo op.

Boo Hoo
Aandachtig publiek in de foyer van de Toonzaal

Boo Hoo is erg onder de indruk van de historische achtergrond van de Willem Twee concertzaal die ooit als synagoge diende. En dat er op de bovenverdieping twee studio’s met analoge elektronische apparatuur zijn gevestigd, maakt het beeld voor hem helemaal compleet in een bijzondere omgeving op te treden. De aandacht van het publiek ervaart hij als prettig: “It’s so quiet.”

Het is de eerste keer dat Boo Hoo in Nederland optreedt. Samen met Toby Goodshank en de band Oliver Oat toert hij nog een paar dagen door Nederland alvorens de tour in Duitsland te vervolgen.

Toby Goodshank

Toby Goodshank
Toby Goodshank

Na een korte break zien we een man met een gitaar voor de microfoon staan. Hij stelt zich voor. “Hello, my name is Toby Goodshank.” Ook hij is onder de indruk van het gebouw en de gehele entourage daarom heen. Goodshank woont in New York. In een ‘shithole’ zegt hij zelf: “But, it is home.” De toon is gezet, hij krijgt de lachers op de hand.

Toby Goodshank
Track One

Tien jaar geleden maakte Toby Goodshank een album zonder titel met tien nummers die eveneens titelloos zijn. Toen hij Boo Hoo leerde kennen, had die net zijn eigen platenlabel Lousy Moon Records opgericht. Dat tien jaar oude album werd opnieuw uitgebracht. Goodshank voert deze avond al die tien titelloze nummers op, beginnend bij Track One en eindigt met Track 10.

Aan alles merk je dat Toby Goodshank een geoefende performer is die gewend is op kleinere podia op te treden. Hij babbelt er lustig op los, reageert moeiteloos op het publiek en vraagt het om mee te zingen, iets waar hij zelf eigenlijk een hekel aan heeft.

Toby Goodshank
Rappen met smartphone

Zijn teksten zijn vol insinuaties en woordspelingen die waarschijnlijk als explicit aangemerkt worden. Van die tien tracks begeleidt Toby Goodshank zichzelf op gitaar behalve twee nummers waar hij gebruikmaakt van een smartphone. Een vriend heeft twee tracks gesampled met onder meer een nummer van Burt Bacharach. Toby Goodshank rapt er niet onverdienstelijk doorheen.

Al met al is het een zeer leuke avond met twee sympathieke rasartiesten. Het enige wat je je kunt afvragen is, hoe zou het zijn geweest als de band Oliver Oat wél had opgetreden?

Hannah Aldridge

Gevarieerde avond Hannah Aldridge Blue Room Sessions

Met murder- en countrysongs bezweert Aldridge haar demonen

Hannah Aldridge, dochter van country legende Walt Aldridge, schuwt het ruigere werk niet en houdt haar roots toch in ere. Dat doet deze country zangeres in een gevarieerde en memorable avond in de Clubzaal van de Verkadefabriek bij Blue Room Sessions.

Hannah Aldridge

Hannah Aldridge
Hannah Aldridge

Hannah Aldridge is een begenadigd zangeres en gitariste. Eigenlijk houdt ze van murdersongs en bands van het ruigere gitaarwerk zoals Smashin’ Pumpkins, Nine Inch Nails en Chris Cornell’s Audioslave (van wie ze vanavond overigens ook een nummer zingt). Maar als dochter van gerenommeerd Muscle Shoals en Nashville producer Walt Aldridge, luisterde zij ook naar country songs.

Net als tijdens Roots in Heusden in 2018 wordt ze begeleid door Gustav Sjödin (Jetbone). Hannah Aldridge en Sjödin zijn goed op elkaar ingespeeld. Ondanks dat ze elkaar al een tijd niet zagen is een korte repetitie in de kleedkamer voldoende om de draad weer op te pakken.

Hannah Aldridge
Aldridge met Gustav Sjödin

Gevarieerde avond
Deze gevarieerde avond zit vol prachtige songs, soms rustig dan weer vlot en vol overgave gebracht. Haar album Razor Wire uit 2014 is grotendeels het gevolg van haar turbulente echtscheiding. Living on Lonely schreef ze met co-writer Andrew Combs. Ook een nummer van vader Walt Aldridge (+ James LeBlanc) Yankee Bank, mag vanavond niet ontbreken.

Dan volgt een fantastisch vertolkte cover Like A Stone van haar al eerder genoemde late great hero Chris Cornell. Gustav Sjödin brengt vervolgens een eigen Jetbone nummer Everybody Needs Somebody To Love. Voor de podcast-liefhebbers onder ons noemt Hannah Aldridge de populairste van dit moment; S(hit)-Town. De song, aangekondigd als The Poll, is hierop gebaseerd. Grote dorst van Gus leidt ertoe dat dit het einde is van de eerste set.

Hannah Aldridge
Gustav Sjödin

Tweede set
De tweede set start Hannah solo. Black and White is opgedragen aan en geïnspireerd door haar 11 jarig zoontje Jackson. Burn To Be Broken begint rustig maar eindigt een stuk ruiger en klinkt als een echte country song met een onvervalst Alabama accent. Aldridge vertelt geanimeerd over haar late start op een muziekschool en haar drang zo snel mogelijk gitaar te kunnen spelen. Ze ontmoet daar succesvolle mensen zoals The Secret Sisters en een slordig geklede jongen op flip flops met lang rood haar, waarvan ze zeker geen hoge pet op had. Zijn naam? Chris Stapleton. Zo zie je maar dat je niet altijd op je eerste indruk kunt afgaan.

Hannah Aldridge
Hannah Aldridge in Blue Room Sessions

In die tijd schreef ze een song Lonesome, een hartverscheurende ballad over verdeling, niet van spullen maar van herinneringen…. “You take the pictures from Morocco, I’ll take that postcard from L.A”. Deze song kwam terecht in een filmserie Hart of Dixie “en daar begon het mee” aldus Hannah Aldridge.

Met de vorig jaar overleden Randall Clay schreef zij Lie Like You Love Me, indrukwekkend en meteen raak met de zin “I miss you like morphine straight to my veins,”

Howlin’ Bones liegt er niet om net als Parchman, over een vrouw die haar gewelddadige man vermoordt en onterecht eindigt in ‘death row’. “Feel that needle burn when they send me home.” De snik in Hannah’s stem is echt…

Hannah Aldridge
Hannah Aldridge met gelegenheidskoor

Het voorlaatste nummer is Burning Down Birmingham. Een aantal mensen uit het publiek, inclusief staff, wordt tot achtergrondkoor gebombardeerd. Aldridge noemt Birmingham Alabama spottend haar favoriete stad want er gebeurt namelijk altijd wat. Ruzies, dronkaards, kotsend over straat, kapot gestoken autobanden…”There’s an old flame burning down Birmingham tonight”.

Met de toegift Don’t Be Afraid, dat begint als een slaapliedje, maar overgaat in een snel gitaarduel, lijkt Hannah Aldridge voorgoed haar demonen te hebben bezworen. Een geweldig einde van een grootse avond.


Foto’s: Wies Luijtelaar

Conservatorium Talent Award

Saxofonist Mo van der Does wint Conservatorium Talent Award

Acht conservatoria sturen beste jazzstudenten naar prestigieuze muziekwedstrijd

Saxofonist Mo van der Does (22) wint de Conservatorium Talent Award 2019. Mo werd door het Conservatorium van Amsterdam naar Den Bosch gezonden om mee te dingen naar deze prestigieuze en felbegeerde muziekwedstrijd die in de Clubzaal van de Verkadefabriek wordt gehouden.

Conservatorium Talent Award
Mo van der Does

Mo van der Does
Het is maar de vraag of Mo de eerste paar minuten nadat Commissaris van de Koning van Noord-Brabant, Wim van de Donk, hem aanwijst als winnaar, beseft wat hem overkomt. Dat blijkt wel als ik meteen na de eerste fotoshoot hem enige vragen stel.

KLANKGAT: Eerste reactie, hoe voel jij je?
Mo van der Does: Eh, heel blij. Ja, ik ben heel blij verrast. Waanzinnig dat ik dit heb mogen winnen. Heel dankbaar naar de organisatie en de muzikanten. Iedereen heeft fantastisch gespeeld. Ja, heel dankbaar.

Je had het niet verwacht?
Nou, er zijn zoveel goede muzikanten hier vandaag. Je weet het nooit met zo’n competitie. Dus, vandaar.

Heb je een vermoeden waarom de jury voor jou heeft gekozen?
Niet per se anders dan dat ze in het juryrapport hebben gezegd. Dat ik me bezighoud met de traditie en daarbinnen misschien verder probeer te kijken.

Je gaat ook optreden in Jazz in Duketown.
Ja, zeker. Op de Markt

Misschien wel met Marcus Miller?
(lacht) Ik denk helaas niet met Marcus Miller. Maar wie weet, kom ik hem nog tegen.

Conservatorium Talent Award
Mo in de Clubzaal Verkaderfabriek

Vanaf zijn 14e heeft altsaxofonist Mo van der Does (1997) vier jaar de jong talent afdeling gevolgd aan het Conservatorium van Amsterdam, het Junior Jazz College genaamd, waarna hij werd toegelaten tot de bachelor jazzsaxofoon.

De vakjury kijkt naar aan aantal aspecten zoals instrumentbeheersing, samenspel en performance. Daarnaast is zij ook gevoelig of een student zich binnen de jazztraditie beweegt. Dat betekent niet dat de jury niet open staat voor nieuwe ontwikkelingen. Verre van dat. Er wordt ook gekeken of de winnaar de potentie heeft om in de nabije toekomst door te groeien naar een professionele musicus. “Die het helemaal gaat maken.”

Conservatorium Talent Award

Conservatorium Talent Award
Samenspel criterium jury

Het Conservatorium Talent Award telt dit jaar maar liefst acht deelnemers. Acht Nederlandse conservatoria hebben hun beste jazzstudenten naar deze muziekwedstrijd gestuurd. Alle muzikanten krijgen een half uur om hun kunnen aan het publiek en een vijfkoppige vakjury onder leiding van Aad van Nieuwkerk te tonen.

De winnaar van het Conservatorium Talent Award ontvangt een geldprijs van 5000 euro voor een talent-ondersteun(en)de activiteit. Bovendien speelt de winnaar op zaterdag 8 juni op het podium aan de Markt tijdens het openluchtfestival Jazz in Duketown dat deze muziekwedstrijd mede organiseert.

Pianist Daniël van der Duim (23) opent om 11.00 uur de 2019-editie van de Conservatorium Talent Award samen met twee begeleiders met wie Van der Duim het Dopplertrio vormt. Bossche jazz drummer Jens Meijer (23) sluit de ronde om 18.30 uur af.

Conservatorium Talent Award
Daniël van der Duim – piano

Speelschema Conservatorium Talent Award 2019

  • 11:05 uur Daniël van der Duim, Arnhem, piano
  • 12:00 uur Ante Medic, Utrecht, gitaar
  • 12:55 uur Daphne Horsten, Tilburg, zang
  • 13:50 uur Louise van den Heuvel, Maastricht, basgitaar
  • 14:45 uur Mo van der Does, Amsterdam, saxofoon
  • 15:40 uur Jurgen Scholtanus, Zwolle, trompet
  • 16:35 uur Simon Kalker, Den Haag, contrabas, elektrische bas
  • 17:30 uur Jens Meijer, Rotterdam, drums

Deze diashow vereist JavaScript.

Dubbelconcert in de Toonzaal, Duffhues en van Houdt

Beide artiesten verrassen met gewaagde muziek en beelden

Reinier van Houdt en Niels Duffhues staan garant voor een bijzondere muzikale avond. Dat voor Willem Twee concertzaal (Toonzaal) is gekozen als locatie, verhoogt alleen maar de ambiance.

Programma

Als je op zoek bent naar weer een andere stijl van muziek dan zit je dinsdag 14 mei goed in de Willem Twee Concertzaal (Toonzaal). Het programma bestaat uit twee delen: Voor de pauze toont Niels Duffhues zijn project Cineconcert. Na de pauze speelt Reinier van Houdt het werk Dead Beats van Alvin Curran voor piano.

Niels Duffhues

Reinier van Houdt
Niels Duffhues – foto: Sandra Leijtens

Niels is een Bossche muzikant en filmmaker die een flink aantal activiteiten op zijn naam heeft staan. Naast diverse bands (waaronder the Gathering) produceerde hij films,  verzorgde hij theater en tentoonstellingen en presenteerde hij een lange lijst albums.

Deze avond presenteert hij ‘Cineconcert’. Met op het grote scherm een serie films geprojecteerd speelt hij gitaar, allerlei electronica en Indiase harmonium. De films (in zwart-wit) hebben een hoog stream of consciousness gehalte. Varend op een boot zie je veel van de rivier, terwijl de gitaar mee kabbelt.

Deze diashow vereist JavaScript.

Op deze manier passeren allerlei taferelen de revue. Soms indringend, soms humoristisch (een stel koeien die je lang aankijken terwijl er op de achtergrond de geluiden klinken van Bingo was echt grappig). Het mooie van dit concert is de synchroniciteit tussen de live muziek en de filmbeelden waarin weinig lijkt te gebeuren, maar waar je toch door wordt meegesleept. De film en de thema’s die er in zitten, zijn met veel zorg opgenomen en vormen een compositie op zich. Een mooie ervaring om een keer op mee te drijven.

Reinier van Houdt

Reinier van Houdt
Reinier van Houdt

Eén van de leuke eigenschappen van de Toonzaal is de laagdrempeligheid. Na de inleiding (door Sietse van Erve) staat Reinier vanuit het publiek op en loopt naar het podium met de vleugel die voor hem klaarstaat. Reinier is een pianist met een indrukwekkende staat van dienst, naast conservatorium studies in Budapest en Den Haag, heeft hij een lange lijst aan premières op zijn naam staan. Hij gaf uitvoeringen in New York, Londen, Moskou, Tokyo, Egypte, Toronto en gaat u zo maar door.

Reinier van Houdt houdt zich bezig met vernieuwende muziek en in zijn vrije tijd vraagt hij zich af of de wereld wel of niet een gesloten logisch systeem is. Deze avond voert hij het werk van Alvin Curran uit, dat deze aan het componeren was toen het World Trade Center werd opgeblazen. Alvin woonde daar niet al te ver vandaan.

Reinier van Houdt
Werk van Alvin Curran

Het muziekstuk waagt zich aan zaken die eigenlijk niet mogen in de muziek. Onduidelijke ritmes, onverwachte stiltes die plotseling invallen. akkoordontwikkelingen die  vreemd aanvoelen. Dynamiek die van uiterst zacht naar kei- en keihard overgaat. En toch ontwaar je na enige tijd de grotere structuren die zich beginnen te ontwikkelen, de stiltes die een (overigens niet dansbaar) ritme verbergen.  Het moet een crime zijn geweest voor Reinier van Houdt om dit stuk te leren spelen juist omdat het zo vaak tegen de intuïtie ingaat.

Het hoort zo niet te zijn, maar dat is precies hoe het in het echte leven ook toegaat. Voor wie het stuk in alle rust wil na luisteren, het is op CD verschenen bij Moving Furniture Records, opgenomen in de Toonzaal door Kees van de Wiel.


Cover foto: Wim Voets
Foto’s: Sandra Leijtens Photography

Antishit Fest

AntiShit Fest onweerlegbaar op de kaart na eerste editie

Twee dagen punk aan de Bossche Tramkade

Het AntiShit Fest past naadloos in de koers die de Tramkade is ingeslagen: kleinschalig, betaalbaar en met een eigen smoeltje.

Zoals hun eigen programmaboekje het zegt, Antishit is een gemeenschap geworteld in skateboarden, met doe-het-zelf-ethiek. Ze haalt haar energie uit kunst, haar brandstof is punk. En man oh man, wat hebben we bij kunnen tanken afgelopen weekend!

Eerste dag Antishit Fest

Antishit stage/Attak stage

Antishit
Camp High Gain

Vrijdag 10 mei is het in Willem Twee poppodium te doen. Zowel in de kleine zaal (Attak Stage voor vanavond) als de grote (Antishit Stage) spelen om en om een band.
Na het gebruikelijke gedoe van binnenkomst, garderobe en muntjes ben ik precies op tijd binnen om op de Attak stage, Camp High Gain uit Den Bosch af te zien tikken. Camp High Gain, waarvan de zanger-gitarist één van de initiatiefnemers is achter Antishit Fest. Ik ben niet alleen; het kleine zaaltje staat goed vol.

Antishit
Camp High Gain in Attak Stage

Wat volgt is een vrij korte set van een half uur. Voordeel van die lengte: never a dull moment. Camp High Gain speelt hardcore niet volgens het boekje. Daar zijn ze te muzikaal voor. Melodieuze gitaarpartijen, tweestemmige zang, en een lekkere eigen insteek maken dat een half uur zo voorbij is. Deze plaatselijke helden hadden wat mij betreft meer ruimte en meer publiek mogen krijgen.

Blowfuse

Antishit
Blowfuse – Oscar Puig

Zo druk als dat kleine zaaltje is, als iedereen in de Antishit stage staat is die nog niet half gevuld. Een lullig gezicht denk ik, voor Blowfuse. Maar als na een paar keer vragen de meesten toch tot bij het podium staan, gebeurt er ook wel wat.

Antishit
Blowfuse – Sergi Bouffard

De band uit Barcelona speelt vanavond hun laatste show van de tour, en ze hebben ofwel een hele korte tour lang niks gedaan, of ze nemen de kans om nog eens goed te knallen. Ik gok op het laatste. Wat een energie en plezier hebben deze mannen! En ze weten het ook over te brengen op het publiek.

Hawser

Antishit
HAWSER

Het is de avond van de Korte Sets want na een half uur verkassen we weer naar de Attak, ditmaal voor het Nederlandsche HAWSER. Naar eigen zeggen hebben ze niet vaak buiten de Randstad gespeeld, het is hun eerste keer in Den Bosch. Wat voor een recensie lekker nutteloze info is natuurlijk. HAWSER speelt hardcore met wat metalinvloeden. Met name in het gitaargeluid is dit terug te horen.

First Blood/NØFX

Antishit
First Blood

Terug naar de grote zaal voor First Blood. Een iets grotere Amerikaanse band die een goede afsluiting zal zijn voor de eerste dag AntiShit Fest. Ik moet altijd een beetje lachen als ik van bepaalde bands de merchandise zie. Camo t-shirts met ‘They started the first blood. Not FUCKING me’. First Blood neemt hun imago zeer serieus. Daarbij spelen ze hardcore bijna naar de letter van de wet. Breaks, ‘schreeuw’koren ter ondersteuning van de zang, het is spierballencore. Maar het moet gezegd, ook hier spat het plezier er vanaf en ze krijgen de zaal een uur lang met gemak mee.

Antishit
NØFX

Als kersje op de taart staat in de kleine zaal nog NØFX klaar voor de afterparty. Deze Vlaamse NOFX-coverband staat er bekend om dat ze een feest kunnen maken. Iedereen zingt mee en de band speelt zich in het zweet. Een goede uitzwaaier.

Tweede dag Antishit Fest

World Skate Center

Antishit
Wonk Unit

Zaterdag 11 mei trapt AntiShit Fest al op tijd af. De hele middag is er muziek, en zijn er skatedemo’s. Door verplichtingen elders kan ik hier niet bij zijn, mijn aandacht ligt bij Wonk Unit die ’s avonds zullen spelen.

Het World Skate Center is vandaag de plek waar het gebeurt. Als ik aankom staan er behoorlijk wat mensen buiten te roken, drinken en kletsen, ondanks dat het een frisse avond is. De melding, als zou AntiShit Fest voor vandaag uitverkocht zijn, bleek een misverstand. Alle polsbandjes waren al wel uitgeprint waardoor het systeem dacht dat het uitverkocht was. Aan de kassa waren nog genoeg bandjes te koop. Lucky us dus.

Wonk Unit

Antishit
Straightline foto: Diego Caldari

We pikken nog mooi wat nummers mee van Straightline, vrom Zjermany. Lekker snel, lekker strak. Maar entschüldigung, het wachten is toch echt op Wonk Unit. Den Bosch heeft deze Engelse jongens al eerder aan haar borst mogen drukken, vanavond op Antishit Fest maakt drie maal scheepsrecht.

Antishit
Wonk Unit

Wat Wonk Unit zo’n leuke band maakt? Ze spelen punk, wat al een pré is. Ze zijn grappig. Ze zijn muzikaal. Op de één of andere manier hebben ze zo’n eigen kijk op dingen, én kunnen ze dat ook nog eens door hun nummers meegeven. M’n oma plast met de deur open, schreeuwt tegen m’n vrienden, glimlacht als haar kleinzoon haar knuffelt en knoeit melk op de vloer. En dat dan in een puntig punknummer. Ik geef het je te doen. En zo zijn er meer. Horses, Awful Jeans, Je M’apelle Alex, stuk voor stuk kijkjes in Wonks Wondere Wereld.

Antishit
Wonk Unit

Zaterdag blijkt dat er een andere drummer mee is gekomen ten opzichte van de vorige keren. Ook is er een toetsenist bij gekomen. Dit helpt zeker om hun studiogeluid beter te benaderen. De band is in vorm, alles wordt even strak en foutloos gespeeld. Dat de humor niet alleen in de teksten ligt blijkt uit de een-tweetjes tussen de zanger en de (nieuwe) drummer (of-ie dit nummer wel kent?) en de toetsenist. De andere bandleden glimlachen en tellen weer af voor het volgende nummer.

Hopelijk blijft het niet bij één keer AntiShit Fest, maar wordt het een jaarlijks festival. Het niveau van de bands die ik heb gezien ligt hoog. Het festival past in elk geval naadloos in de koers die de Tramkade is ingeslagen: kleinschalig, betaalbaar en met een eigen smoeltje.


Screenshots Blowfuse – Outta My Head (Official Music Video)
Screenshot First Blood – First Blood – OFFICIAL PAGE
Screenshot NØFX – Linoleum
Screenshot Wonk Unit – More fun and japes en WONK UNIT – NAN – LIVE AT WONKFEST 5, 2017
Screenshot Hawser – HAWSER – ‘In Harmony’ (Official Video)

Wardrobe

Wardrobe kan moeiteloos tussen genres schakelen

Lichtvoetige pop-rock-soul-electronica uit Vlaanderen met zomerhit potenties

De Vlaamse band Wardrobe uit Antwerpen heeft een Nederlandse platenlabel en toert de laatste tijd meer door Nederland dan in België. Het is een promotietour voor het nieuwe album Giving Up A Ghost. Op 9 mei streek Wardrobe neer in Den Bosch bij Muziek Op Donderdag (Willem Twee concertzaal).

Wardrobe
Wardrobe Muziek Op Donderdag

Johan Verckist
Songschrijver en muzikant Johan Verckist wilde samen met Wardrobe voor het nieuwe album Giving Up a Ghost een pittigere, gelaagde sound creëren. Dansbare pop. En dat is gelukt. Bijzonder goed zelfs. De band schroomt daarbij niet zonnige hits te schrijven die intelligent zijn opgebouwd. Het catchy funk nummer Live Forever is een goed voorbeeld waarin je zelfs ingrediënten hoort van Prince. Live Forever wordt binnenkort op single uitgebracht. Draaien, die hap!

Wardrobe
Johan Verckist

Bijna alle nummers van het nieuwe album komen deze avond aan bod. Stond bij het debuutalbum Crawling spontaniteit nog voorop, bij Giving Up a Ghost schraagde en sleepte Johan Verckist samen met producer Bart Vincent zijn nummers totdat elk detail, elk geluidje staat waar het behoort te staan.

Wardrobe
Jonas Vankrunkelsven

Door de losse act van Wardrobe, de plagerige gesprekken tussen de bandleden onderling en de interactie met het publiek, word je al snel op het verkeerde been gebracht. Zó, die jongens nemen het licht op. Schijn bedriegt. Die lichtvoetigheid kan alleen tot stand komen, als iedere bandlid precies weet wat-ie moet doen om de gewenste sound en beat te realiseren.

Wardrobe
Dries Debie

Zowat elk nummer begint met een elektronische soundscape die dan weer wel dan weer niet in het verdere verloop van het nummer wordt doorgezet. Een mooi voorbeeld is Limerence, een new wave nummer dat eindigt in een lange elektronische trip met uitgesponnen gitaarwerk. Limerence staat op het album Crawling.

Wardrobe
Arne Leurentop

Wardrobe maakt grote indruk door het ogenschijnlijk gemak en spelplezier en Nederland kan zich gelukkig prijzen dat er veel boekingen staan gepland. De band sluit met het soulnummer Come Back & Stay van Jack Lee, dat een grote hit werd in de versie van Paul Young


Bandleden Wardrobe:
Johan Verckist
Dries Debie
Jonas Vankrunkelsven
Arne Leurentop

Bevrijdingsfestival Brabant

In Vrijheid Kiezen thema Bevrijdingsfestival Brabant 2019

We zijn het erover eens dat we oneens zijn

Bevrijdingsfestival Brabant 2019 ademt op het middaguur rust uit. Het is relatief vroeg voor een festival. Crewleden van bands en vrijwilligers van het festival zijn bezig met het opzetten van diverse apparatuur en instrumenten zoals die van de band Navarone op de Main Stage. Navarone is de eerste act op dat hoofdpodium.

Bevrijdingsfestival Brabant
Navarone

Make Noise For Freedom
Een eindje verderop op de Noord-Zuid Stage gaan de finalisten van muziekwedstrijd Make Noise For Freedom zo meteen beginnen. Deze aanstormende talenten doen een vrijheidslied speciaal geschreven voor Bevrijdingsfestival Brabant en een ander eigen werk. Het zijn zes acts bestaande uit vijf bands en één singer songwriter die allen uit Noord-Brabant komen. Spelfout en Morning Dawn komen uit Den Bosch. De winnaar speelt volgend jaar op de SENA Performers Stage. De wedstrijd is in twee sets opgebouwd.

Bevrijdingsfestival Brabant
Spelfout

In volgorde van opkomst:

  • Killed by Martians
  • Spelfout
  • Hoghead
  • Kyra Antoni
  • Morning Dawn
  • Silver Kiwi
Bevrijdingsfestival Brabant
Morning Dawn

Indierock band Morning Dawn wordt door de jury tot winnaar uitgeroepen. Volgend jaar kunnen zij op het SENA Performers Stage laten zien hoe zij zich verder hebben ontwikkeld.

Kyra Antoni

Singer songwriter Kyra Antoni speelt voor de tweede keer op het Bevrijdingsfestival Brabant. Zij opent de tweede set van Make Noise For Freedom.

Bevrijdingsfestival Brabant
Kyra Antoni

KLANKGAT: Hoe vind jij het om hier op Bevrijdingsfestival Brabant op te treden?
Kyra Antoni: Heel leuk, echt een mooi podium. Zeker omdat het ook echt iets betekent, voor de vrijheid. Echt heerlijk om hier te mogen staan.

Het laatste nummer heb je speciaal voor het Bevrijdingsfestival geschreven. Hoe heet dat nummer en waar gaat het over?
Het nummer heet Nachtmerrie. Nachtmerrie gaat over iemand die het gevoel heeft nog in de oorlog te zitten en die er eigenlijk uit wil. Dat de oorlog stopt en er vrede komt. Maar die oorlog is allang voorbij. Het is een trauma, een nachtmerrie, die hij aan die oorlog heeft overgehouden.

Thijs Boontjes
Inmiddels heeft Navarone zijn act op de Main Stage afgesloten en gaat de eerste show op de SENA Performers Stage beginnen. Dat is aan Thijs Boontjes Dans- en Showorkest. Ook Thijs Boontjes is zich bewust dat hij en zijn orkest gaan optreden op een bijzonder soort festival.

Bevrijdingsfestival Brabant
Thijs Boontjes Dans- en Showorkest

KLANKGAT: Wat betekent het voor je om op Bevrijdingsfestival Brabant te gaan spelen?
Thijs Boontjes: Nou, in eerste instantie, als je komt aanrijden dan denk je ‘Dit is een normaal festival’. Zoals een festival er normaal uitziet. Maar ik wil straks wel aan het publiek vragen waarom we allemaal vandaag bij elkaar zijn gekomen. Ik vind het echt belangrijk, Vrijheid. Vooral in deze tijd omdat je steeds meer merkt dat het bewust zijn waarom wij vrij zijn en wat vrijheid echt in essentie betekent dat wij dat aan het kwijtraken zijn. Want anders kan ik niet beoordelen waarom de wereld op dit moment zo in elkaar steekt.

Mamas Gun

Bevrijdingsfestival Brabant
Andy Platts

Na Thijs Boontjes komt de Londense funkband Mamas Gun het hoofdpodium op. Frontman/leadzanger Andy Platts feliciteert het publiek met deze Dag van de Vrijheid. De zon begint door te breken en zowaar, Platts krijgt het voor elkaar dat het publiek mee gaat zingen en deinen. “Hoe harder wij zingen hoe harder de zon gaat schijnen,” roept hij door de mic.

Bevrijdingsfestival Brabant
Het Bevrijdingsfestival Brabant bestaat al sinds 1989. Toen heette het nog Noord-Zuid Bevrijdingsfestival Noord-Brabant. De lokatie was toentertijd De Parade-Kerkstraat-Kerkplein. Een gesprek met Femke Klein, directeur Bevrijdingsfestival Brabant.

Bevrijdingsfestival Brabant
Femke Klein

KLANKGAT: Wat is de gedachte achter al die bevrijdingsfestivals? Waarom zijn ze ooit opgestart?
Femke Klein: Het Bevrijdingsfestival Brabant is met de landelijke en gezamenlijke trend ontstaan vanuit het Nationaal Comité 4-5 mei. Dat comité ging alle Commissarissen van de Koningin langs omdat men bang was dat het vieren van vrijheid misschien wel zou wegzakken, minder aandacht zou krijgen. En zeker om jongere generaties erbij te betrekken.

Hoe pakte men dat toen op?
Men dacht indertijd, laten we iets bedenken waar jongeren altijd naar toe willen gaan. In eerste instantie werden bevrijdingsfestivals in Zwolle en Haarlem georganiseerd. Op basis van dat succes besloten alle Commissarissen van de Koningin destijds dat er in ieder geval in elke provincie één bevrijdingsfestival gehouden zou worden.

Dat was in 1989?
Ja.

Wat is jouw persoonlijke drijfveer om je zo in te zetten voor het Bevrijdingsfestival Brabant?
Mijn link met de Tweede Oorlog is ingegeven door mijn opa’s en oma’s aan beide zijden. Van hen heb ik geleerd dat vrijheid vieren niet iets lichtzinnigs is. Dat is niet iets onbezonnens. Wat voor mij vrijheid betekent is, dat je met elkaar in gesprek blijft, ook al verschil je van mening. ‘We zijn het erover eens dat we oneens zijn’. Maar dat je toch dat gesprek hebt, dat je durft te luisteren naar iemand die misschien een heel andere mening is toegedaan. Uiteraard mag jij vervolgens zeggen hoe jij ernaar kijkt, wat jouw wereldvisie is.

Bevrijdingsfestival Brabant
Nona

Intussen gaat Bevrijdingsfestival Brabant ‘steady’ door en treden er nog veel artiesten op zoals polka-ska band Russkaja, coming star Nona in de SENA Stage en de opmerkelijke accordeonist Mario Batkovic in de Noord-Zuid stage. En de avond is dan nog niet eens gevallen.

Bevrijdingsfestival Brabant
Mario Batkovic

Russkaja


KLANKGAT wil de organisatie van Bevrijdingsfestival Brabant hartelijk danken voor de vlotte en vriendelijke medewerking.