TaxiWars

TaxiWars is veruit de beste band van de Lage Landen

Tom Barman is gruizige en raspende kruising van Tom Waits, Tone Loc en zichzelf, voorzien van hypnotische sax pulsen

TaxiWars, wat een naam. Het roept beelden op van rivaliserende groepen mannen in de grote, norse boulevards van een metropool zoals Brussel. Want uit België daar komt TaxiWars vandaan en is donderdag 7 november te gast bij November Music 2019 in Willem Twee poppodium. “Have a grip on my soul.”

TaxiWars
Tom Barman

TaxiWars en Anna Meredith die vooraf ging aan de set van Tom Barman (dEUS) en de zijnen maken deel uit van Moodz, het jazz en elektronica vlaggenschip van November Music.

TaxiWars

Al bij de soundcheck die nogal moeizaam verloopt, merk je de virtuositeit van de bandleden en zie je de nerveuze danspassen van frontman en zanger Tom Barman. Na veel geroep over en weer met de geluidsmannen is de band tevreden en trekt zich terug. Publiek druppelt binnen, een stuk minder dan bij aanvang van de set van Anna Meredith.

TaxiWars
Tom Barman

TaxiWars laat er geen gras over groeien en start fel en strak met het gedreven funky jazz Fever van het gelijknamige album uit 2016. Een fijne hoofdrol voor saxofonist Robin Verheyen. Er is toch technisch iets niet goed met de microfoon van Barman. Als Fever is afgelopen wordt de mic direct vervangen.

TaxiWars
Nicolas Thys

Soul Repair, ook van het Fever album, begint klassiek met een hoofdrol voor de contrabas van Nicolas Thys maar al snel loopt het tempo op en zingt Barman snel en intens dat een ziel gerepareerd moet worden. Aan het eind is nog weinig over van het klassieke begin.

Artificial Horizon

TaxiWars
Robin Verheyen

Dropshot van het recent uitgebrachte album Artificial Horizon is een cool en ingehouden nummer met een Tom Barman die balanceert tussen zang en rap. Het werkt. Het is jazz van de Grote Stad en je ziet taxi’s door brede boulevards suizen. TaxiWars doet zijn naam eer aan met deze track. Dan volgt het korte titelnummer Artificial Horizon en nu gaat het tempo rap omhoog. Robin Verheyen stoot ritmische pulsen uit zijn saxofoon, dermate dat het meer een percussie instrument wordt. Hypnotische pulsen als het ware. Barman zingt in de stream van die pulsaties, hakkend, stotend.

TaxiWars
Antoine Pierre

The Glare, Irritated Love, Rosco en Different Or Not staan behalve Rosco ook op Artificial Horizon. In de intro van The Glare komt de mix met Tom Waits even naar bovendrijven. Barman vervolgt pratend en zingend met het nerveuze spel van Verheyen op saxofoon. Irritated Love is een oceaan van rust met een heerlijke sax solo. Different Or Not is een popsong rechtstreeks uit de jaren ’60. Ook dát kan TaxiWars, popsongs maken.

TaxiWars hypnotische songs
Bridges van het album Fever is het begin van het meest interessante deel van deze free funky jazz set. Bridges is een voortkabbelend nummer opgezet in klassieke jazz patronen. In Who That gaat saxofonist Verheyen helemaal los en schroomt niet om er flink naast en vreselijk schril te blazen.

Apotheose

TaxiWars
Infinity Cove

Dan komt het geweldige Infinity Cove, langer uitgesponnen dan de drie minuten op het Artificial Horizon album. Dit nummer is de apotheose van de avond. Strakke beat, terzake doende vocals en een magistrale Verheyen die op zijn sax het publiek als gehypnotiseerde ratten betovert. “Have a grip on my soul,” declameert TaxiWars voortdurend.

Sharp Practice eveneens op het nieuwe album is lekker dansbaar. De afsluiting is aan Death Ride Through Wet Snow van het TaxiWars album uit 2016. Roffelende drums, hot sax en de donker raspende stem van Tom Barman die rapper Tone Loc aanhaalt. Wilde free jazz en een terecht slot. TaxiWars geeft nog een toegift na aandringen van de enthousiaste fans.

TaxiWars
Jumps & grooves

Na dit optreden even alles laten bezinken. Eenmaal thuis kom ik tot de conclusie deze avond de beste band der Lage Landen te hebben gezien. Volwassen muziek gemaakt door zeer professionele musici die ijzersterke nummers met de nodige improvisaties levendig op een podium uitvoeren. TaxiWars 4 ever.


Bandleden TaxiWars
Tom Barman (vocals)
Robin Verheyen (saxophones)
Nicolas Thys (contrabas)
Antoine Pierre (drums)

Fotografie: Wim Roelsma, Artishoot Fotografie

Anna Meredith

Anna Meredith citeert met tomeloze energie uit vele bronnen

Traktatie op dance, pop, house, rock, city beats, minimal, close harmony en nordic drums

Het nieuwe album FIBS van Anna Meredith is 25 oktober j.l. uitgebracht en dat feit is niet onbesproken gebleven tijdens het optreden. Donderdag 7 november staat Anna Meredith met haar band op de bühne van Willem Twee poppodium. Op 8 en 9 november staat Meredith op diverse concerten in Groningen. We hebben dus deels te maken met een promo tour van dat nieuwe album. November Music 2019 is daarin meegenomen, slim van en gunstig voor beide partijen.

Anna Meredith

Anna Meredith
Anna Meredith

Klokslag 21.00 uur betreden vijf personen het podium van de Grote Zaal van Willem Twee. De Schotse componist Anna Meredith, geboren in Londen maar grootgebracht in Schotland, is een begaafde muzikant en zo ook haar begeleiders. Dat blijkt uit vele dingen in de loop van het concert.

Anna Meredith
Anna Meredith frontwoman

De Grote Zaal van Willem Twee stroomt vol. Veel bezoekers van het November Music festival komen af op het concert van Anna Meredith, nieuwsgierig gemaakt door de vele lovende persberichten en de faam die haar vooruit snelt. Meredith is hot en cult.

Anna Meredith
Anna’s energieke show

Energie
Het eerste nummer Sawbones komt van dat nieuwe album FIBS en de start pakt je direct bij de keel. Geen halve zaken bij deze band. Meredith speelt als een wildeman (excusez le mot) op de toetsen, de blonde haren van Maddie Cute op cello wapperen mee met de snoeiharde beats die door Sam Wilson op drums worden voortgestuwd. Jack Ross op gitaar en Tom Kelly op tuba maken dit pakkend begin compleet. Het nummer eindigt net zo abrupt als het begint en laat het publiek nu al naar adem snakken.

Deze diashow vereist JavaScript.

Geen tijd om op adem te komen want Inhale Exhale (!) wordt direct ingezet. Dit strak up tempo poppy nummer staat ook op FIBS en als je je ogen sluit, waan je jezelf op een dance party. De mix naar het nummer R-Type van het album Varmints (2016) neemt je verder mee in dat gevoel beland te zijn op een rave uit de jaren ’90. Wat is het wild en tomeloos.

Anna Meredith
Maddie Cutte – cello

Het rustige Ribbons  van het FIBS album met een lief aangezet stemmetje is een wereld van verschil. Orlok van de EP Jet Black Raider (2013) is een op hol geslagen citaat van Philip Glass. IJzersterk nummer, vol duistere lading en héél erg filmisch.

Anna Meredith
Anna Meredith – frontwoman

Frontwoman
Anna Meredith is naast componist/muzikant een eerste klas frontwoman. Zij maakt en steelt de show. Op haar verzoek komt het publiek schoorvoetend naar het podium. “It’s so lonely up here,” klinkt haar smeekbede. Meredith praat over de release van het nieuwe FIBS album, dat morgen een muziekfestival in Groningen op de agenda staat en over een grappige AR app waar het nummer moonmoons op staat. “But even my mum didn’t downloaded it.

Metal & Glass
De show gaat verder met Killjoy van FIBS dat weer een pop nummer is, met het tempo van een versnelde mars. Gelijk daarna het al besproken moonmoons dat meditatief begint met een hoofdrol voor de cello van Maddie Cutte. Het zou bijna kamermuziek kunnen zijn, ware het niet dat in het middenstuk het volume van de synthesizer nogal aanzwelt. Maar dat is nog niets vergeleken bij het aansluitend nummer Nautilus van de soundtrack van de speelfilm Eight Grade (2018) waar Anna Meredith de muziek voor schreef. Het ritme houdt het hele nummer genadeloos aan en zou een metalband niet misstaan.

Anna Meredith
Metal & Glass

De laatste twee nummers zijn het lichtvoetige Something Helpful, een single uit 2016, een niemendalletje bijna. Terug naar FIBS met Paramour dat ook op single is verschenen. Dit sluitnummer is een echte symfonisch rocknummer met wilde nordic drums dat in elk voetbalstadion gespeeld kan worden. Drummer Sam Wilson voert het ritme op, gitarist Jack Ross giert erdoor heen, intermezzo’s à la Philip Glass (hij alweer) geven slechts een korte adempauze. Dan is het op, zo lijkt het. Maar het publiek wil meer en krijgt het ook. De toegift is The Vapours van het album Varmints.

Anna Meredith
Anna Meredith en band

Bij Anna Meredith komen veel bronnen samen. Soms wringt het en is het meligheid troef. Vaker kloppen de combinaties wel en beleef je iets wat echt is. En dan die energie, die tomeloze energie.


Bandleden Anna Meredith:
Anna Meredith – zang, percussion, klarinet, keyboards, synths
Sam Wilson – drums, glockenspiel, zang
Jack Ross – gitaar, zang
Tom Kelly – tuba, zang
Maddie Cutte – cello, zang

Fotografie: Wim Roelsma, Artishoot Fotografie

 

Yom

Yom in lotushouding glijdt van Klezmer door tot Glass

Contemplatieve momenten afgewisseld door vulkaanachtige explosies en erupties

Vrijdagavond 1 november trad in het kader van November Music 2019 klarinet virtuoos Yom uit Frankrijk op in de Toonzaal. Yom, echte naam: Guillaume Humrey, is in 1980 in Parijs geboren. Als kleuter raakte hij betoverd door de klarinet die hij heel vroeg ging bespelen. Yom wordt in Frankrijk als een absolute virtuoos op het grensvlak van jazz, Joodse muziek en klassiek beschouwd. Nu is hij eindelijk eens te horen in Nederland, hier op November Music in Den Bosch.

Yom

Yom
Yom – ©lemonde.fr

Mede door zijn Joodse achtergrond, interesseerde hij zich na zijn conservatorium studie in Parijs, voor klezmer, Oost-Europese volksmuziek die met name door Joodse muzikanten werd gespeeld. Maar Yom is veel meer dan dat. In dit optreden, samen met cellist Fredric Deville en violist Régis Huby zoekt hij grenzen van expressie op. Razendsnelle loopjes die minutenlang kunnen duren (hij heeft een fenomenale ademhalingstechniek) verworden zelf haast tot klank.

Philip Glass
Klezmer klankbeelden, die als één geheel doorglijden naar Philip Glass-achtige patronen. Vulkaanexplosie-achtige hoogtepunten, even vlot afgewisseld met contemplatieve momenten. Aandacht voor solo’s op viool en cello, waarbij de uitgebreide strijktechniek van Régis opvalt. Veel verschillende klankkleuren op de klarinet, door gebruik van micro tonaliteit en gedekte tonen.

En dat alles terwijl Yom in yoga lotushouding op de pianokruk zit, en beweegt op een manier die mijn leraar me altijd ten strengste verbood. Als je alleen voor traditionele klezmer kwam dan was dit wellicht te veel van het goede. Maar voor een ieder die openstaat voor meer, was dit een fenomenale ervaring die je meevoerde in een wervelwind van klanken en beheerste emoties. Yom was groots.

Yom
Yom

Het project is een vervolg op het prachtige Le Silence de l’Exode dat de trektocht van het Joodse volk door de woestijn verklankte. De nieuwe composities van YOM gaan over de zee als Eldorado, maar ook als levensgevaarlijke oversteekplaats. Daarbij liet Yom zich inspireren door actuele teksten over de vluchtelingencrisis.


Screenshots from Yom LIVE – Picnic in Tchernobyl
Persfoto Yom in lotushouding: ©lemonde.fr

Liknon

Benadering Bosch Requiem Liknon is niet traditioneel

Dodenmis omgezet naar een tranceachtig gebed tot Maria-icoon Panagia Myrtidiotissa

Zaterdag 2 november ging het Bosch Requiem Liknon in het Theater aan de Parade in premiere bij de opening van November Music 2019 Liknon (Grieks voor schommelwieg) is het werk van de Griekse Calliope Tsoupaki. Naast docente compositie aan het Conservatorium van Den Haag, is zij ook Componist des Vaderlands.

Liknon

Liknon
Processie requiem Liknon

Voorafgaand aan het requiem Liknon liep een verlichte processie over de Parade door Matzer Theaterproducties met Bossche koren, en op het podium gesproken tekst door Lot Vekemans.

Calliope Tsoupaki schreef Liknon voor het barokensemble PRJCT Amsterdam, geleid door Manoj Kamps, en twee zangers, countertenor Maarten Engeltjes en tenor Marcel Beekman. Tsoupaki liet zich inspireren door een oosters-orthodox icoon, in dit geval het Maria-icoon van Panagia Myrtidiotissa.

Deze diashow vereist JavaScript.

Met Liknon probeerde Tsoupaki enkele vrij baanbrekende dingen te doen. Zo is het niet een traditioneel requiem, maar meer een gebed van de stervende tot Maria, moeder Gods. De inmiddels bekende thema’s uit een Requiem wilde zij minder duidelijk in het stuk uitbeelden, ze verstopt houden zodat we niet echt zouden weten waar we zijn, wat een bijna tranceachtig gevoel zou moeten opleveren.

Griekse thema’s

Liknon
PRJCT Amsterdam o.l.v. Manoj Kamps

In Liknon waren traditioneel Griekse thema’s te horen. En op enkele plekken wisten de hobo en de harp mooie solo’s neer te zetten, terwijl de zangers hun best deden om hun thema’s met overtuiging neer te zetten. Dat leidde gedeeltelijk tot te grote theatraliteit. De keuze voor een ‘zink’, een voorloper van de trompet, voegde een speciale klankkleur toe.

De rol van de zware elektronische galm op de instrumenten was niet duidelijk. De thematiek van Liknon ontwikkelde zich niet echt en het stuk bleef zich vijf kwartier lang herhalen in trage variaties, totdat de over het orkest neerdalende lampen verkondigden dat het voorbij was.


Liknon van Calliope Tsoupaki door PRJCT Amsterdam o.l.v. Manoj Kamps
Fotografie: Angeline Swinkels

Op 9 januari 2020 wordt Liknon opgevoerd in het Muziekgebouw aan ’t IJ in Amsterdam.

Fenris

Willem Twee poppodium kleurt zwart met Doodswens en Fenris

On The House Heavy Black/death/vinking metal van eigen bodem maar Noorwegen is nooit ver weg

On the House Heavy W2 op vrijdag 1 november staat in het duistere teken van Blackmetal met Doodswens en Fenris. De verwachtingen zijn hooggespannen. De opkomst is hoger dan verwacht.

Doodswens

Doodswens
Doodswens
Doodswens
Royal Blood of Black Metal

Als Doodswens begint is het al behoorlijk druk. Dat zou je niet verwachten met dit Blackmetal pakket, maar het is goed om te constateren dat er veel liefhebbers zijn.

Na eerst de duistere geesten op te roepen met wierook en kaarsen gaat dit vrouwelijk duo furieus van start. De sound is kil, de vocalen ijzig en gaan door merg en been en doen in eerste instantie denken aan Darkthrone in de beginjaren (Under a funeral moon, a blaze in the Nothern sky). Maar Doodswens wisselt af met atmosferische stukken. Herinneringen aan Mayhem ( Freezing Moon) doemen op. En dat met zijn tweeën, en toch een vol geluid.

Iemand zegt gekscherend: “Zij zijn de Royal Blood van de Black Metal….” Fraukje van Burg heeft screams om stil van te worden, Inge van der Zon op drums timmert alles dicht zoals bijvoorbeeld Frost dat doet bij Satyricon. Zij spelen de hele demo die al bijna uitverkocht is en zelfs een nieuw nummer. Dat belooft heel wat goeds voor de toekomst. Hulde aan Doodswens.

Fenris

Fenris
Fenris

Hierna is het de beurt aan de ervaren rotten van Fenris. Deze band van Gilbert de Rooy bestaat al ruim 20 jaar en de naam Fenris komt van de monsterlijke wolf uit de Noorse mythologie. Fenris heeft drie albums uitgebracht waarvan de laatst is geheten … en doodenakkers tot den horizon, inderdaad soms in onze moedertaal.

Fenris heef de stage al gedeeld met Enslaved en Rotting Christ. Als de band na een episch intro aftrapt met Black Ashes is duidelijk dat er zeer strak wordt gemusiceerd. Drummer Rick is een beest achter zijn kit en werkelijk super strak. De gitaristen hebben hun rol mooi verdeeld en de bas vult de laatste gaatjes op.

Fenris
Viking metal

Soms gaat Fenris meer de Death kant op dan Black, maar dan met sfeerrijke viking invloeden. Regelmatig komt Forefather ten tijde van Ours Is The Kingdom in mij op. Met geweldige screams die afgewisseld worden met grunts van Gilbert blijft de hele set boeien. Fenris speelt zelfs een song van de demo, The Burning Of The Non Believers. Met de verwoestende afsluiting van een track van hun eerste album – The Blood Opens Gateways – krijgt Fenris dan ook vele devils horns in de lucht.


Doodswens is: Inge van der Zon (drums), Fraukje van Burg (vocals, gitaar)

Fenris is: Gilbert de Rooy, Rick, Chris, Joris en Bas

Complimenten voor de geluidsmannen vanavond en het aanwezige publiek

Lola's Dice

Lola’s Dice verdrijft de waterkou uit je stramme botten

Bonte fuzzy mix van gitaren, synths, drums, warme Latin roots en psychedelic

“Waar is Lola,” vraag ik aan zanger en frontman Mr. Bohorquez van de band Lola’s Dice in de pauze. “Zij is er niet bij,” zegt hij lachend. “Dat is jammer, want de fotograaf komt speciaal voor haar.” Alle bandleden lachen en gebaren gemaakt verontschuldigend naar de fotograaf. Lola – zo is duidelijk – bestaat alleen in de naam van de band en de fantasieën van mannen.

Lola's Dice
Mr. Bohorquez – Lola’s Dice

Lola’s Dice

Het schijnt dat ze ooit begonnen zijn als punkrock band, maar daar is nu niets van te merken. De band speelt een breed scala aan cumbia, merengue en reggaeton muziek. Het gebruik van een Moog synthesizer is vrij bijzonder. Dat zet Lola’s Dice toch als buitenbeentje neer in dit vrij traditioneel ingesteld genre. Zo ontstaat een psychedelisch, tropisch funk-geluid, het handelsmerk van de band uit Amsterdam-West.

Deze diashow vereist JavaScript.

Amsterdam
De band woont en werkt in Amsterdam. Drie bandleden komen uit Venezuela, de bassist is Chileen. Even komt de crisissituatie in Venezuela ter sprake en ik zie dat Mr. Bohorquez het er duidelijk moeilijk mee heeft. De tien minuten break is voorbij en vergeten zijn de zorgen als de band aan de tweede set begint.

Lola's Dice
Mr. Figueira y su guira

Lola’s Dice hervat haar optreden met een lange reggaeton van samengestelde liedjes. Het publiek reageert erg enthousiast op de band die nu echt op dreef begint te komen. Een feest met zo’n band als Lola’s Dice wordt gegarandeerd een succes.

Lola's Dice
Fuzzy Latin groove

Vooral in het laatste nummer gaat alles los. Mr. Bohorquez draait meedogenloos aan de knoppen van zijn Moog, raspt Mr. Figueira zijn drumstick tot poeder aan de guira, plukt Mr. Labbe hardhandig aan de bassnaren en betovert Mr. Navarro ons met zijn snelle en korte  gitaarriffjes. Het is fuzzy, funky, psychedelic maar bovenal is het de aanstekelijke Latin groove die de Toonzaal aan het dansen krijgt.

Met bands als Lola’s Dice kom je de winter wel door. Luister naar hun muziek op Viaje al Centro del Ritmo


Lola’s Dice:
Mr. Labbe (bas)
Mr. Bohorquez (zang, gitaar en synths)
Mr. Navarro (gitaar)
Mr. Figueira (drums, conga, timbaal en guira)

Gastredacteur: Hildebrand Teunissen

Clittenband

Clittenband biedt knap uitgevoerd totaalprogramma

EP release De Smaak Van Verhalen geeft tips om je relatie nieuw leven in te blazen

Clittenband. Wat is het? Kleinkunst, nederpop, woordkunst, satire, muziektheater, cabaret, vaudeville, variété. Het is eigenlijk een beetje van alles bij elkaar, bedenk je na een klein uur als de show is afgelopen. De release  van de EP De Smaak Van Verhalen is in ieder geval niet standaard met een Noortje Dupont die de show draagt.

EP Release Clittenband

Clittenband
Clittenband – EP release in de Toonzaal

De EP release in Willem Twee Toonzaal begint klokslag 21.00 uur. Het is dus zaak om er op tijd te zijn op straffe dat je niet meer binnen mag komen.

In de in rood gehulde Toonzaal wacht je een soort tableau vivant maar dan de moderne variant ervan. Achter een kleine tafel pal bij het podium zitten Aya Dupont en Hannah Schuur. Noortje Dupont staat wat verderop achter een microfoonstandaard.

Clittenband
Noortje Dupont solo

Op het podium staan drie musici en zijn er props voor de komende show uitgestald. De performers hebben allemaal een donkere zonnebril op en zwijgen in alle talen. Beetje een sinistere sfeer die haar uitwerking niet mist. Iedereen is stil of praat zacht.

De klok slaat negen en het licht wordt gedimd. Noortje begint aan een solo van het nummer Waarschijnlijk waarmee de EP begint en dat ook op single is verschenen. Altijd leuk zo’n unplugged uitvoering want teksten komen duidelijker over.

Toonzaal

Clittenband
Clittenband maakt praatje met publiek en tussendoor wijntje drinken

Na de solo komt Noortje bij Aya en Hannah zitten. Een man met hoge zwarte hoed op komt aan de tafel staan en schenkt rode wijn in. Noortje begint een praatje met een vrouw die op de eerste rij zit. Of mevrouw wist waar ze moest zijn? En dat de EP release in de Toonzaal plaatsvindt en niet in de Willem Twee? De toon van het gesprek is ietwat vinnig, een milde vorm van verhoortechnieken. Typisch Clittenband.

Na dit praatje volgt Woorden, het tweede nummer van de EP. Hannah strijkt met een lepel over een wasbord, Aya speelt op een Yamaha reface synthesizer en Noortje zingt en tokkelt op haar gitaar. De Smaak Van Verhalen smaakt naar wijn en andermans woorden. Na dit lied staan de drie bandleden op en lopen het podium op. De intro is afgerond, de show begint.

Hoe houd je je relatie in leven?

Clittenband
Jingle Bells Rock

Liefde, relaties, dating, sex, galanterie, avontuur en andere dingen om je relatie spannend te houden. Hannah somt achter haar drumstel een waslijst aan tips op als je relatie in een afdruiprek is beland. Die tips gelden meer voor mannen dan hun eega’s. In het nummer Uit Je Bed is de relatie in ieder geval nog springlevend.

De man met de hoge hoed blijkt de pianist te zijn, een percussionist vult de ritmesectie aan, een tweede gitarist en backing vocalist maken de sound van Clittenband compleet. De show begint te wervelen en de zusjes Dupont doen een komische variété-dans, terwijl zij de kersttraditional Jingle Bells Rock zingen. Het publiek geniet en lacht om deze vaudeville opvoering.

Naast nummers uit de nieuwe EP speelt de band ook Kom je Mee van het debuutalbum Lavendelavendel. In dat nummer zingt Noortje over een nogal getroebleerde verhouding. Ook dat is de kracht in de verhalen die Clittenband vertelt Ze worden niet standaard verwoord.

Het is al moeilijk genoeg om in het Nederlands woorden te vinden met een mooie klankkleur die ook nog een goed verhaal te vertellen hebben.

#Landschapsporno van Clittenband
#Landschapsporno

Voordat het nummer #Landschapsporno begint, komen twee danseressen aan weerszijden van het podium staan. Ze dansen alleen bij de ritmische gedeelten van het nummer. #Landschapsporno wordt door Spotify aangemerkt als explicit. Ik heb echter geen aanstootgevende taal in het nummer kunnen ontdekken.

De voorstelling eindigt met het nummer Waarschijnlijk, nu met de voltallige band. Het is een sterk nummer en terecht dat het op single is getrokken.

Clittenband
De Smaak Van Verhalen crew

Next level
Clittenband doet een poging het Nederlandstalige lied tot een next level te brengen en is daar met de nieuwe EP in geslaagd. De Smaak Van Verhalen is gericht op tekst met alle bijkomende woordspelingen waar Clittenband patent op heeft. De Willem Twee Toonzaal locatie is goed gekozen. Hier luistert het publiek met aandacht naar de teksten van Noortje Dupont.


Met dank aan Jaap Joris Super Formosa Photography voor de foto’s.

Duketown Rebel Festival

This is the end…6(66) Duketown Rebel Festival final edition

Afwisselend feestje met stonerrock, punkrock, space-rock, deathmetal, metalcore, hardcore

Duketown Rebel Festival final edition met Alternator, Depths of Kronos, The Dead CVLT, Temple Fang en The Smelly Cats & Friends (special show) in de Grote Zaal van Willem Twee poppodium is zacht uitgedrukt een afwisselend feestje. Helaas de laatste Duketown Rebel Festival. Maar misschien gaat dit op een andere manier wel een vervolg krijgen.

Duketown Rebel Festival final edition
Alternator

Duketown Rebel Festival
Alternator

18:00 is vroeg voor de werkende op zaterdag en zodoende kom ik pas de Grote Zaal binnen als Alternator al bezig is en pik nog net een stukje mee van deze Bossche stonerrock belofte met een vleugje floyd. Nu al op het grote podium bij Duketown Rebel Festival en dat gaat de band goed af. Het is nog niet zo druk helaas, maar dat mag de pret niet drukken.

Depths of Kronos

Duketown Rebel Festival
Depths of Kronos

Daarna is het de beurt aan Depths of Kronos. Deze deathmetal band met Zweedse melodieën en wat metalcore invloeden knalt vanaf de eerste minuut (na het intro Void) met Restless uit de startblokken. Wat een geweldige grunt met screams heeft zanger Tijn in huis. De twee gitaristen met hun 7-snarige LTD’s spelen strak.
De ritme sectie met een Gibson Thunderbird en geweldige drummer zorgen voor een stevig fundament. Laat ons hopen dat het laatste nummer I Will Live ook wil zeggen dat ze blijven spelen want de band last een schrijf pauze in. Volgens zanger Tijn omdat de band nog harder, met nog meer death terug wil komen. Afwachten dus, maar deze band verdient het om door te breken. Klasse.

The Dead CVLT

Duketown Rebel Festival
The Dead CVLT

Dan is het tijd voor een band waar al een behoorlijke Buzz omheen hangt namelijk The Dead CVLT, zij spelen een mix van punk/drum&bass/industrial die ook behoorlijk veel van the Prodigy wegheeft. Zij knallen er direct op en ik bespeur toch ook wel een behoorlijk metal randje. De zang heeft veel weg van hardcore. Dat levert een interessante mix op. Als de band de songs nog wat meer uit gaat werken en de stage presentatie perfectioneert, geloof ik direct dat dit wat kan worden.

Temple Fang

Duketown Rebel Festival
Temple Fang

Dan de band waar, gezien de drukte in de Grote Zaal, veel mensen voor zijn gekomen, Temple Fang. Met ex-leden van Death Alley (Dennis en Jevin) voer voor liefhebbers van 70’s rock met spacey sounds. De band gaat van start met veel instrumentaal geweld.

Gelijk is duidelijk dat we hier te doen hebben met rasartiesten. De twee linkshandige gitaristen rocken van meet af aan, spelen geweldige melodieën met veel feedback en galm en het rockt geweldig. De zanger/bassist legt samen met de strakke drummer een goede fundering met zijn Rickenbacker bass. Het word nergens saai en met veel instrumentaal is dat toch wel bijzonder.

Ik zeg, ga dat zien als ze in de buurt spelen. Echt de moeite waard en voor mij de verassing van deze laatste Duketown Rebel Festival avond.

Smelly Cats & Friends

Duketown Rebel Festival
The Smelly Cats & Friends

De laatste keer helaas Duketown Rebel Festival…..maar dat gaat niet zomaar. De afsluiter is een speciale Smelly Cats & Friends tribute to the Misfits show.

De basis word gelegd door Tom,Ton en Johan maar er staat een batterij aan gasten waaronder, Rob van der Ham, Emiel van Dijk, Rob Willemse, Michel Steenbekkers, Alexander Kapteijns, Johan Michels, Jack Koot,Daniel Van Vugt, Jeroen Noteboom, Lazy Luutje en Michel Dickerscheid.

Alle klassiekers passeren de revue. Lasts Caress is een hoogtepunt (mede bekend geworden door Metallica) en deze gig sluit af met Living Hell.

Duketown Rebel Festival
The Smelly Cats

Dit is een waar feestje en een passend einde van deze mooie dag. Geweldig publiek, goede bands en een strakke organisatie. Helaas, het laatste Duketown Rebel Festival, maar volgens mij gaat dit op een andere manier wel een vervolg krijgen. Wie weet?

Carter Sampson

Carter Sampson is de ongekroonde Queen of Oklahoma

Rondtrekken in een camper werkt inspirerend voor schrijven goede nummers

“Wat is ze goed” hoor ik van diverse kanten tijdens de pauze. En dat is niets teveel gezegd want Carter Sampson is vanavond op haar best. Dat blijkt al tijdens de soundcheck. Ze is voor de derde keer bij ons maar nooit eerder met haar vaste bandleden Jason Scott en Kyle Reid, die haar naadloos begeleiden. De clubzaal is met ruim 70 personen redelijk gevuld. Op ons verzoek laat ze haar gebruikelijke hoed achterwege en houdt ze haar rode bril op. Ze heeft er heel veel zegt ze, maar wij willen deze.

Carter Sampson

Carter Sampson
Carter Sampson

Met Wild Ride openen ze de eerste set. Een nieuw bandlid wordt geïntroduceerd, de elektronische drummer. Voordeel; hij ruikt beter en wordt niet dronken aldus Carter. Hierna wordt ingezet met Lucky. Ze refereert aan haar samenwerking met Zac Copeland, die resulteerde in een ‘sweet love song’ Hello Darlin’. Ze vertelt tussendoor over haar leven, haar vertrek van Oklahoma naar Arkansas, waar ze een achteraf tegenvallende bassist achterna reist en waarvan ze ‘homesick’ terugkeert. Dat is dan weer goed is voor een dijk van een song én een bijnaam, Queen Of Oklahoma. Zo zie je maar weer dat afzien vaak leidt tot een gunstig resultaat.

Lucky

Carter Sampson
Jason Scott

Peaches is een co-productie met Jason Scott. Trouwens het hele Lucky album is door beiden geproduceerd. Tijdens Anything Else To Do vertoont Reid een knap staaltje van zowel gitaar als pedal steel tegelijk. Tijdens dit nummer ook een indrukwekkend intermezzo met drie gitaren. Als laatste voor de pauze vertelt Sampson het legendarische verhaal van het bij elkaar inwonende trio Townes van Zandt, Guy Clark en zijn vrouw Susanna Clark, waarbij Guy het geflirt van zijn vrouw met de vaak beschonken Van Zandt zó zat is dat hij zich in zijn kamer opsluit en de deur dichtspijkert. Ten Penny Nail gaat daarover (“Got a ten dollar bottle to shut you out – Ten penny nail to shut me in”).

Tweede set

Carter Sampson
Kyle Reid

De tweede set begint met Tulsa, gevolgd door twee nummers van beide begeleiders. Eerst een nummer van Reid’s eigen band Kyle Reid and The Low Swingin’ Chariots. Daarna het vlotte When I’m Good And Ready van Jason Scott die overigens uitblinkt op gitaar en mandoline. Het vaak gecoverde Iko Iko gaat over de strijd tussen twee verschillende ‘New Orleans Indians’ tijdens de Mardi Gras parade. Stemmig ingeleid door Reid.

Carter Sampson
Carter Sampson trio

Voor Wilder Side, van het gelijknamig album bespeelt Scott de vleugel, die hij voor aanvang heeft zien staan en die zeker het podium op moet.

Sampson’s camper, waarmee zij 5 jaar lang rondtrok, komt ook ter sprake. De ‘Texas love song’ Highway Rider gaat over herinneringen aan leuke jongens, ontelbare overnachtingen op parkeerplaatsen en het schrijven van goede songs (omdat het nu eenmaal te koud was om iets anders te doen).

Carter Sampson houdt van het werk van Shel Silverstein. Jason Scott haalde haar over om het nogal pikante en o.a. door Dr. Hook en Emmylou Harris gecoverde nummer Queen Of The Silver Dollar, op te nemen. Die zelfde Silverstein schreef een favoriet kindervers van Sampson… Crowded Tub. “There are too many kids in this tub” zingt het publiek geamuseerd mee.

Carter Sampson
Carter Sampson trio in Blue Room sessions

Since I fell for You is te vinden op de TRIO EP (Continental Road Services). En ook Rattlesnake Kate mag dit keer niet ontbreken. Het waargebeurde epos over de moedige Katherine McHale Slaughterback uit Colorado, die tijdens een rit te paard 140 ratelslangen doodde en ook nog eens ongeschonden uit de strijd kwam. Ze was een duurzaam type want van de slangenhuiden maakte ze halskettingen, jurken, dansschoenen etc.

Als toegift het uitstekend vertolkte Moon River uit de film Breakfast at Tiffany’s (1961) destijds gezongen door Audrey Hepburn. Het applaus klinkt nog lang door voor drie artiesten waar het speelplezier van af spatte. Ook na afloop.


Setlist: Wild Ride (Lucky) Lucky, Hello Darling (Lucky) Gold, Queen Of Oklahoma (Mockinbird Sing), Anything Else To Do (Lucky) Peaches (Lucky),Ten Penny Nail (Lucky). Tweede set: Tulsa(Lucky), When I’m Good And Ready Jason Scott), Wilder Side (gelijknamig album uit 2016), Highway Rider (Wilder Side en Thirty Three), Queen of Silver Dollar (Lucky), Since I Fell For You (TRIO EP), Rattlesnake Kate (Lucky), Moon River Johnny Mercer / Henry Mancini)

Carter Sampson – vocals, tenor guitar, acoustic guitar,
Jason Scott – vocals, drums, acoustic guitar, mandolin, backing vocals
Kyle Reid – keys, electric guitar, pedal steel

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Jury, vakjury

Emotie, interactie en dynamiek vormen oordeel van vakjury

Haastige spoed eerste halve finale Bossche Band Battle in P79

Tim van Baalen, Anne van Damme en Nick van Uden vormen de driekoppige vakjury van de eerste halve finale van de Bossche Band Battle editie 2019. Plaats van handeling is de sfeervolle kelderzaal van Plein79 oftewel P79. De zaken waar deze vakjury zich op richt zijn emotie, interactie en dynamiek.

Bossche Band Battle Halve finale I

Deze diashow vereist JavaScript.

P79 is sfeervol aangekleed voor het komende Halloween feest. Er heerst echter ook een gehaaste sfeer want de Battle moet rond 23.00 uur stoppen, want daarna is er een feest gepland. De muziekwedstrijd begint daarom een half uur eerder dan gepland. De zaal is nagenoeg leeg als Morning Dawn aan zijn act begint. De band speelt een mix van nieuwe en oude nummers zoals ze ook in de derde voorronde heeft gedaan. Het wordt drukker en aan het einde van hun show is er flink meer publiek in P79. Morning Dawn maakt een goede en sterke indruk.

Emotie, interactie en dynamiek
jury, P79, Bossche Band Battle
Rick van Osta – Animal Road

De tweede band die het strijdtoneel betreedt, is Animal Road. De vijf mannen maken er een aanstekelijke show van met vlot uitgevoerde rock die binnen de lijnen van het genre blijft. Daar waar je een riff verwacht daar komt-ie ook. En dat klinkt fijn.

Jury
De jury van deze halve finale van de Bossche Band Battle let ieder op een ander aspect. Tim van Baalen (MusiCare) gaat af op zijn gevoel: een band moet wat met hem doen. Wordt hij er blij van of misschien wel boos? Of erger, de band laat hem onverschillig. Tim reageert emotioneel, puur uit zichzelf. “Ik kan niet weten wat anderen voelen, ik weet alleen wat ik voel.”

Jury
Animal Road

Singer songwriter Anne van Damme let op de interactie. Wat doet een band met het publiek? Dat beperkt zich niet tot praten alleen met mensen in de zaal. Anne kijkt hoe mensen reageren op het spel, hoe ze reageren als een nummer hetzelfde ritme aanhoudt of dat er tempowisselingen zijn aangebracht en hoe mensen dáár weer op reageren. “Vaak kan je beter je wat inhouden om daarna weer uit te halen. Het effect is dan sterker.” Een ander onderdeel van die interactie is hoe bandleden samenspelen. Zijn ze een geheel of losse eilandjes?

Hocus Pocus
De derde band is For Scratch. De drie bandleden willen een andere naam voor de band en roepen middels Hugo Den Hartog, de vaste speaker van Bossche Band Battle, de hulp in van het publiek. Er volgen weinig echte reacties, slechts wat geroep. Zanger/gitarist Tijn van Geel wacht er niet op en begint flink aan zijn gitaar te scheuren, tot ieders genoegen. Keyboardspeler  Willem Korsten gooit er stevige jazzrock tegen aan. Drummer Julius Smit speelt vrijuit, onbelemmerde improvisaties knallen de zaal in.

P79
For Scratch

Derde jurylid Nick van Uden vindt dynamiek belangrijk, daar let hij in het bijzonder op. Maar ook hij nuanceert. Dynamiek is niet per se hard de volumeknop open draaien. Dynamiek zit ‘m ook in diversiteit en opbouw van het nummer. Komt een band overtuigend over, is de band echt?

Deze diashow vereist JavaScript.

For Scratch eindigt met een gewaagde cover namelijk het beroemde Hocus Pocus van de symfonische rockband Focus. De hoge uithalen van Thijs van Leer in dat nummer zijn legendarisch. Tijn van Geel haalt het niet en de hoogste uithalen worden door zijn gitaar opgevangen c.q. vervangen. Zie video hieronder


Haastige spoed

P79, Bossche Band Battle
A Fool’s Errand

A Fool’s Errand is de laatste band van deze eerste halve finale van de Bossche Band Battle in P79. De Bossche band is een beetje het slachtoffer van de haastige spoed om de Battle voor 23.00 uur af te ronden. Dat gaat ten koste van de nodige zorgvuldigheid bij de soundcheck. Ook deze halve finalist gaat er meteen flink tegen aan en zet daarmee een van haar sterkste optredens neer. Ook de vaak zwakke zang van Sarah Cahuasqui is nu veel beter en weet zij het publiek mee te krijgen.

Niet unaniem
Na A Fool’s Errand trekt de jury zich terug om tot een beslissing te komen. Een jury is ook maar mensenwerk en het eerste wat Anne zegt na terugkeer in de zaal, is dat de ‘jury niet unaniem is in haar besluit’. Dat voert de spanning alleen maar op. Ervaren jurylid Tim van Baalen doet het voorwoord en laat de uitslagen over aan rookie Nick van Uden.

Nick draalt er niet lang om heen en komt meteen met de namen. For Scratch en Morning Dawn krijgen de ticket om door te gaan naar de finale.

Jury, vakjury
Door naar de finale