Tim Knol

Tim Knol duikt in geschiedenis van muzikale helden

Met zijn show weet hij moeiteloos de volle zaal te boeien

Deze keer een Blue Room Sessions in de grote zaal van de Verkadefabriek. Hier speelt Tim Knol zijn theatershow Tim Knol Gets The Blues. Hij neemt het 300-koppige publiek mee in zijn ontdekkingstocht naar de oorsprong van zijn muzieksmaak.

Dat doet hij via zijn favoriete songs en muzikanten. Hij staat alleen op het grote podium, omringd door koffers vol vinyl, een vleugel en diverse andere snaarinstrumenten.

Tim Knol Gets The Blues

Tim Knol
muzikale helden

Aan de hand van een groot videoscherm laat hij het publiek kennismaken met zijn muzikale helden zoals onder meer Townes Van Zandt, Gram Parsons, Woody Guthrie, Ry Cooder & Jim Reeves, Steve Earle en Bob Dylan.

Gedurende de hele show weet hij het publiek te boeien met zijn karakteristieke zangstem, zijn voortreffelijk spel op gitaar, mandoline, piano en mondharmonica en dat alles gecombineerd met aanstekelijke verhalen.

Bijvoorbeeld over zijn wandelclub, of over de tocht met vrienden door de bergen van Schotland, een tocht die bijna fataal afliep, getuige de beelden van de spectaculaire redding met een helikopter.

Tim Knol
Tim Knol

Als het gaat over zijn eerste kennismaking met held Steve Earle, laat hij als bewijs een oude opname zien van een concert van Steve in het programma Paradiso Live met hemzelf als heel klein manneke kort in beeld.

Hij speelt hierna Another Town van het door hem stukgedraaide Transcendental Blues album uit de platenkast van vader Ton. Voor Randy Newman’s I Think It’s Going To Rain Today gaat hij achter de vleugel net als voor Song for Grandma.

Na een avond vol soms ook persoonlijke verhalen en filmbeelden komt het einde van de show in zicht. Die loopt al uit, maar het verhaal van Gram Parsons moet worden verteld. Zijn te vroege dood op het hoogtepunt van zijn roem, het verdonkeremanen en in brand steken van de doodskist in zijn geliefde Joshua Tree National Park.

Verkadefabriek
alleen de mandoline

Onlangs kreeg hij de beschikking over een flinke hoeveelheid Parsons memorabilia. Tim laat ons een authentieke taperecorder-opname horen van een echt gesprek tussen Gram en Emmylou Harris.

Zijn laatste song is er dan ook een van Parsons, Song For You. Voor de toegift loopt hij richting publiek, zonder microfoon en alleen de mandoline. Oorverdovend applaus en een absolute aanrader voor wie het nog wil zien!


Setlist: Lightyears Better (Tim Knol), Wandering Hearts (Tim Knol), Diggy Liggy Lie-Diggy Liggy Lo (J.D. Miller), In Your Arms To Stay (album Happy Hour), Song For Grandma (Tim Knol), Sam’s Leaving Town (Tim Knol), Tecumseh Valley (Townes van Zandt), You Don’t Want to Miss The Show (Tim Knol), Another Town (Steve Earle), I Think It’s Going to Rain Today (Randy Newman), The Dark End Of The Street (Dan Penn/ Chips Moman), Swimmy Swim (Woody Guthrie), Not Dark Yet (Bob Dylan), Song For You (Gram Parsons)

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar

Tim Knol

BARDT

De waan van de dag van BARDT aka Bart van Velzen

Vier Nul Vier nieuwe single van een Bossche songwriter over de onvoorspelbaarheid van het leven

De single Vier Nul Vier van de songwriter BARDT is op 8 maart uitgekomen, dus deze recensie is een beetje mosterd na de maaltijd. Deze single van de Bossche songwriter is echter meer dan de moeite waard om te bespreken.

BARDT – Vier Nul Vier

BARDT
404 – Puk Groen, Puks Illustraties

“De waan waarin ik leef is die van de dag. Ik ren de feiten achterna.” Sterke binnenkomer, de toon is gezet. Als je zo begint dan houd je mensen wel vast. En dat vast dat is waar het nummer over gaat. De zanger is namelijk vastgelopen, mentaal. Hij wordt in zijn hoofd geplaagd door een blauw scherm met het beruchte *404-error. “Ik loop vast, ik loop vast.”

BARDT is de artiestennaam van Bart van Velzen die we nog kennen van DUKEBOX, het productiehuis voor urban & hiphop in Den Bosch. De single die Bart heeft uitgebracht, heeft twee kanten. De melodie klinkt opgewekt, de teksten zijn dat allerminst.

Hij heeft een huis, een vrouw, een kind, een kat en zelfs een volwassen baard maar het is allemaal zo snel gegaan. Goed advies brengt geen geluk, integendeel zelfs. “De tijd gaat sneller als je treurt.” Het lied eindigt met de hartekreet “Ik loop vast. ik loop vast, ik loop vast.

Vier Nul Vier is een professionele productie en blijft geruime tijd in je hoofd hangen. Toch mis ik wat diepte in het vocale werk van zowel de gastzanger als het achtergrondkoor. Bart schrijft en arrangeert de liedjes. Hij besteedt de zang nu nog uit.

Toen Bart in 2020 zowel een burn-out als een kind kreeg werd zijn wereld op zijn kop gezet. Maar het inspireerde hem ook tot nieuw werk.

Hij vond zijn sound ‘symfonische nederpop’ en schreef én arrangeerde zes songs. Samen vormen die liedjes zijn debuutplaat onder de naam BARDT Niet Voorspeld, een conceptalbum over de onvoorspelbaarheid van het leven.

Clip met de 10-jarige hiphop danser Sepp van Ochten. Geschoten in JC Noord.


De productie van de single Vier Nul Vier was in handen van Frans de Visser. In zijn studio Recbaar zijn meerdere opnames gemaakt.

*De foutmelding Error 404 of Not Found is een van de HTTP-statuscodes. De foutmelding wordt gegeven door een webserver wanneer het gevraagde bestand, of preciezer gezegd de URL, niet bestaat. Een van de redenen dat bestanden niet gevonden worden, is linkrot.

Coverfoto: ©Guus van Velthoven

BARDT

David Luning en Ben Dubin

David Luning en Ben Dubin goed op elkaar afgestemd

Het plezier spat er vanaf met Korey Simeone op viool als kers op de taart in Blue Room Sessions

Normaal bewaar ik de conclusie tot het laatst maar deze keer begin ik er mee, want Blue Room Sessions had weer een hoogtepunt met dit keer het bijzondere duo David Luning en zijn ‘longtime bandmate’ Ben Dubin uit Santa Rosa.

Voor deze gelegenheid hebben ze een vriend uit Los Angeles uitgenodigd, die toevallig in Duitsland toert maar waarmee ze nog nooit hebben gespeeld. Zijn naam is Korey Simeone.

David Luning
Korey Simeone

In samenspraak met Luning neemt hij tijdens de soundcheck pas voor het eerst een paar akkoorden door. Hij blijkt een verrassend snelle leerling en een goeie aanvulling op de show van Luning & Dubin. Zijn kleine gestalte werkt aanstekelijk en het drietal speelt vanavond de sterren van de hemel.

“He absolutely killed it as if we’ve been playing together for years. Also one of the funniest and wittiest people I know”, schrijft Luning achteraf.

David Luning en Ben Dubin

Deze slideshow vereist JavaScript.

In 2020 speelde het tweetal al met groot succes in de Clubzaal van de Verkadefabriek. Het concert is dit keer dan ook totaal uitverkocht. David Luning (Forestville, California) heeft een geweldige stem die rijper klinkt dan zijn leeftijd. Hij produceert en regisseert zijn korte films en excelleert sinds zijn ontdekking van John Prine in songwriting.

De meeste van zijn nummers, waaronder een aantal van het nog uit te brengen nieuwe album (dat bij ons vanavond al te koop is) schrijft hij zelf, zoals Down Below en geïnspireerd door zijn vriendin schreef hij het nummer She Likes The Rain. Of, zoals hij aankondigt, de ‘brand sparkling new song’ Lessons met een virtuoze Simeone op de viool. Dat doet hij trouwens ook op Every Day, met een mooi ’tremelo’. Het drietal lijkt elkaar aan te sporen en het plezier spat er steeds meer van af.

Korey Simeone
plezier spat ervan af

Ben Dubin heeft naast zijn felrode contrabas nog wat attributen bij zich, zogezegd voor het ‘betere voetenwerk’. Daarnaast speelt hij net als Luning fantastisch mondharmonica en de tweestemmige zang van beide heren is goed op elkaar afgestemd. Dat hoor je o.a. bij het met gedimd licht gespeelde The Moon Looks Cold Tonight.

Tijdens Danger, krijgt Dubin een luid applaus voor zijn mondharmonica spel. Dan volgt een cover, het wonderschone I Won’t Cry, dat ik ken van Janiva Magness.

Deze slideshow vereist JavaScript.

De show is bijna ten einde als het duistere In Hell I Am klinkt, een song die ook is gebruikt in de Netflix serie Lucifer. Tijdens het laatste nummer voor de toegift, Ain’t life A Beautiful Thing barst de energie wederom los op het podium en volgt een battle op mondharmonica, gitaar, contrabas en viool. Na een oorverdovend applaus eindigen ze met het toepasselijke Goodnight. En een goede avond was het!


Setlist: Ain’t Easy, Almost, She Loves the Rain, Bed Of Roses, Restless Wanderer, Lessons, Down Below, Bad Idea, Danger, The Moon Looks Cold Tonight, I’m Allright, Every Day, I Won’t Cry, In Hell I Am, Ain’t life A Beautiful Thing, Goodnight

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

David Luning

Les Vieux Amants

Les Vieux Amants Chansons Melancholiques

Hoe oude geliefden tot leven komen dankzij kleindochter in het derde concert van SongDay

Les Vieux Amants, het derde concert in de reeks SongDay is een voorstelling van twee klassiek geschoolde artiesten. Zangeres, verhalenvertelster en hartstochtelijk liefhebber van het Franse chanson Lizet van Beek kunnen we kennen van de Boulevard en de band De Veulpoepers.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Sindsdien heeft ze haar repertoire uitgebreid, trad op als operazangeres en werkte samen met vele anderen waaronder DJ Tiësto en Paul van Kemenade. Lizet speelt ook veelvuldig samen met multi-instrumentaliste Doré van Deijck die haar vanmiddag op piano begeleidt. Doré studeerde klassieke piano aan het Brabants Conservatorium en basgitaar aan het conservatorium van Hilversum.

Les Vieux Amants Chansons Melancholiques
Les Vieux Amants
Zaal WerkWarenhuis

De zaal in het WerkWarenHuis is vol en afgeschermd met een gordijn. Dat geeft meteen meer sfeer. Op het podium en aan de zijkant staan een paar oude zwart wit foto’s opgesteld. Al snel wordt duidelijk dat het om de grootouders van Van Beek gaat, Marie Wolvers (1889) en Marinus van Beek.

De foto op het podium is van hun trouwdag en de andere van 40 jaar later. Gedurende de show van Les Vieux Amants worden wij aan de hand van een aantal chansons meegenomen in de levens van deze grootouders. Doré van Deijck begeleidt op indrukwekkende wijze alle chansons op piano. Jammer dat achter dat gordijn soms veel bargeluiden klinken.

Deze slideshow vereist JavaScript.

De naam van de voorstelling is tevens de naam van het eerste lied La Chanson Des Vieux Amants van Jacques Brel. Het verhaal begint tijdens de zogenaamde Belle Époque in Brussel en Parijs. Une Fille Aux Jeux Clairs geeft een tijdsbeeld van de eerste films, de Eiffeltoren en deftige dames met lorgnetten. Vanuit Brabant vertrekt de familie Wolvers naar de Maaskade in Rotterdam.

Het zeemansleven op Katendrecht met haar prostituees en zeelui klinkt door in Brel’s Dans Le Port d’Amsterdam (maar dan in Rotterdam). Als vader overlijdt blijft de moeder alleen achter met drie kinderen. Barbara’s La Solitude wordt hierbij mooi vertolkt.

SongDay
La Solitude fraai vertolkt 

Dit chanson wordt hierna nog een keer gezongen in Lizet’s eigen indrukwekkend hertaalde Nederlandse uitvoering waarover ze lang deed om het perfect te krijgen. Het publiek luistert geboeid hoe het Marie vergaat als ze als gezelschapsdame van een rijke freule in Brussel belandt, beeldend ondersteund met foto’s. Ze ontdekt daar o.a. de opera. Ter aanvulling zingt Lizet La Habanera uit de opera Carmen.

Het leven in Brussel is goed tot ze in Nederland Marinus van Beek ontmoet . De vonk slaat over en ze keert terug naar Brabant. De jongste van hun zes kinderen is Willem van Beek, Lizet’s vader en lieveling van Marie. Hij wordt tot ontsteltenis van zijn moeder naar Indonesië gestuurd. Daar past dan Dis! Quand reviendras-tu? weer mooi bij.

Lizet van Beek
foto vader van Lizet

Marieke van Brel wordt gezongen als het verhaal bij de dood van Marie is aanbeland. Als ook Willem overlijdt klinkt Brel’s Le Moribond met wederom goed pianospel van Doré. Mooi is ook het relaas van Willem die één dag voor zijn dood zeer onverwacht en loepzuiver Dalida’s J’attendrai zingt.

Dan leeft Lizet zich ‘drummend’ uit op de rug van een stoel en plukt daarna een man uit het publiek die haar steeds maar ‘borrels’ blijft inschenken. Tijdens deze dronkemans-act zingt ze La Dame Du Bar, gevolgd door het vlotte La Foule waarin ik het Spaanse Amor De Mis Amor herken.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Tussendoor nog het bekende nummer van Jacques Dutronc Il Est Cinq Heures Paris s’ Eveille. Het inmiddels zeer enthousiaste publiek geeft een staande ovatie en roept om een toegift en die komt er zeker, met nog een lied van Barbara Je Ne Sais Pas Dire.

Les Vieux Amants
prachtig familieverhaal

Les Vieux Amants is een prachtig familieverhaal. Te veelomvattend om het hier allemaal op te schrijven. Een zeer boeiende en geslaagde zondagmiddag.


Setlist o.a. La Chanson Des Vieux Amants, Elle Était Si Jolie; Une Fille Aux Jeux Clairs, Dans Le Port d’ Amsterdam, La Solitude 2x, Göttingen, Chanson de l’adieu ‘Partir c’est Mourir Un Peu’, La Habanera, Dis! Quand Reviendras-tu? Marieke, Le Moribond , J’attendrai, La Dame Du Bar, La Foule, Il Est Cinq Heures Paris s’ Eveille, Je Ne Sais Pas Dire

Tekst en fotografie: Wies Luijtelaar

Lizet van Beek – La chanson des vieux amants

The Indien

De show van The Indien was kort en duidelijk

De band lijkt niet altijd het momentum vast te kunnen houden tijdens rustige nummers

Weer terug in the Jack Daniels Stage voor het optreden van The Indien. De formatie rondom Rianne Walther die al jaren meedraaien, maar pas afgelopen maand het langverwachte debuutalbum uitbrachten. Met deze plaat op zak was ik wel eens benieuwd wat ze voor ons in petto hadden.

The Indien is een Nederlandse Indie popband uit Den Haag. De groep bestaat uit zangeres Rianne Walther, gitarist Casper Talsma, bassist Janneke Nijhuijs en drummer Yori.

The Indien

The Indien
Rianne Walther

Als eerste staat het nummer Born Again. De catchy single uit 2022 waar ze voorheen hun sets mee afsluiten. Het nummer wordt met verve gebracht alsof er een frisse wind door ze heen is gaan waaien. Niet gek als je bedankt dat ze na alle label perikelen definitief verlost van het “wurgcontract” en de last van de schouders is gevallen.

Die lijn zet de groep feilloos door als ze hun andere singles aanzetten als How Many Nights en Sleep When I Am With You. Hier blijkt maar weer eens dat ze nog meer in hun mars hebben en het lang niet zo gek klinkt dat ze over een tijdje klaar zijn om de Afas Live te headlinen.

Voor nu is het nog even hard werken, want de zangeres en haar serieus goede muzikanten lijken niet altijd het momentum vast te kunnen houden. Zeker tijdens de rustige nummers ebt de interesse in de tent zichtbaar weg.

The Indien
Stay

Als de grootse hit Stay voorbij komt, is er eindelijk die reuring in de zaal waar de band zo naarstig naar zocht. Het publiek komt goed los en danst dan ook lekker door bij afsluiter Be Yours.

De show was kort en duidelijk, qua inzet en degelijkheid een dikke voldoende, maar qua beleving en bombast mag het allemaal wel wat meer. Zeker als je de ambitie hebt om ook de grotere zalen in Nederland te gaan vullen.


Screenshots: The Indien live met ‘Stay’ en ‘Be Yours’ | 3FM Awards 2024

The Indien – The Indien (2024)

Sophie Straat

Sophie Straat breekt door op de grotere podia

Aan het eind breekt ze de boel nog even af zoals het een goed maatschappijkritische artiest betaamt

Doordat ik eerst Hiqpy wilde zien spelen, drop ik pas later binnen bij het concert van Sophie Straat. Een zangeres uit de geweldige nieuwe lichting artiesten die rond Corona hun doorbraak beleefde. Met haar formule van puntige teksten op een smartlappen zang staat ze inmiddels klaar om ook door te breken tot de grotere podia van Nederland.

Sophie Straat

Sophie Straat
Sophie Straat

Het grote scherm achter haar in de Phoenix projecteert groots haar albumtitel van vorig jaar, Smartlap is niet dood. Daarvoor staat de begeleidingsband, geheel in het zwart gekleed, terwijl Sophie zelf beweeglijk haar songs brengt over de rand van het gehele podium.

Ze ziet eruit zoals ze klinkt in haar muziek. Haar corset top maakt haar verscheidene tattoos goed zichtbaar en haar groengeruite broek lijkt het enige fleurige op het podium. Toch maakt ze er weer een kleurrijke boel van.

Ik vraag mijn gezelschap wat of ik iets gemist heb. Het blijkt dat Sophie haar concert begon met haar nieuwe single Gebroken Spiegels. Daar baal ik wel van. Dat is namelijk een samenwerking met het Metropool Orkest van zeker dertien minuten dat op de plaat alle kanten opvliegt. Gedurfd om mee te openen, was wel benieuwd geweest hoe het live zou zijn gebracht.

Paaspop
verstilde intensiteit

Wat ik gelukkig wel mee maak is dat Sophie een mooi eerbetoon brengt aan de vorig jaar overleden Sinéad O’Connor. Ze kiest voor Drink Before The War, een albumtrack van het debuut The Lion & the Cobra wat na gebruik in de serie Euphoria (HBO Max) flink veel populariteit.

Het is een heftig melodramatische ballad, zoals we die van Sinead kennen, maar Sophie weet het toch recht aan te doen door het brengen met dezelfde verstilde intensiteit waarin zowel de kwetsbaarheid als de woede op theatrale wijze bovenkomen. Eens te meer een bewijs dat ze met haar hoge stem toch verschillende stijlen aankan.

Phoenix
het einde

Naar het einde toe wordt het alsmaar mooier. Met haar culthits zoals Tweede Kamer en de op Fleetwood Mac’s Everywhere gestutte Wat is het toch kut om agent te zijn breekt ze de boel nog even af zoals bij een goed maatschappijkritische betaamt. Deze show telt dubbel, zowel een goede demonstratie als het ideale optreden om de spits mee af te bijten in de Phoenix.


Screenshots: Sophie Straat – live at Song van het Jaar 2023

Sophie Straat

Mozes Rosenberg & Anton Goudsmit

Plezier spat eraf bij Mozes Rosenberg & Anton Goudsmit

Vloeiende klanken van gipsy jazz vormen eenheid met jazz improvisaties

Mozes Rosenberg en Anton Goudsmit maken een praatje na elk nummer. De ene keer neemt Anton het initiatief en geeft Mozes weerwoord, de andere keer is het andersom. Mozes vertelt dat ondanks de wereld van verschillen hoe beiden muzikant zijn geworden, hun achtergrond, opleiding en de verschillende stijlen hun samenspel niet in de weg staat. Integendeel, het plezier spat ervan af in een bijna uitverkochte Toonzaal.

Mozes Rosenberg & Anton Goudsmit

Deze slideshow vereist JavaScript.

De avond opent met Swing Gitane, een ode aan de vermaarde Django Reinhardt. Toepasselijker dan met dit nummer kan deze avond eigenlijk niet beginnen. Het nummer wordt nogal flink uitgesponnen en geeft meteen aan hoe deze twee gitaarvirtuozen de avond gaan vullen; Mozes soleert en Anton begeleidt (hoewel dat ook niet helemaal opgaat)..

Mozes speelt op een akoestische gitaar en Anton op een tweedehandse Gretsch die hij met de nodige aanpassingen tot een semi-elektrische begeleidingsinstrument heeft omgevormd. Het tweede nummer is Estate van Bruno Martino. Dit wat trage lied wordt uiteraard in een hoger tempo gebracht. Dynamiek is wel toevertrouwd aan deze twee gitaristen.

Mozes Rosenberg
Mozes Rosenberg & Anton Goudsmit

Swing 48 van Jimmy Rosenberg herbergt alles wat gipsy jazz in huis heeft, ritme, snelheid, techniek, levenslust, warmte, opzwepend. Mozes en Anton maken er een fijne cover van waarbij ze over en weer soleren en begeleiden. Zo ook in het Latin jazznummer Caravan van Duke Ellington. De zeer speelse Anton Goudsmit improviseert er sneaky een paar keer het intro van het James Bond-theme in. Erg leuk.

Tweede set

For Sephora is een nummer dat door Stochelo Rosenberg, een broer van Mozes is geschreven. Het is een lekkere rechttoe rechtaan Latin nummer met het onvermijdelijke gipsy gitaarwerk en improvisaties van beide gitaristen. Mozology, geschreven door Mozes himself is een vlotte gipsy jazz track .

Anton Goudsmit
Isn’t She Lovely

De cover van Isn’t She Lovely van Stevie Wonder is een wonder van interpretatie, erg knap gespeeld met Anton Goudsmit in de hoofdrol. Dan volgt Spain van Chick Corea, een van mijn grootste favorieten. Het dragende en meeslepende van dit nummer wordt prachtig vertolkt door Mozes met Anton als steun en toeverlaat. Absoluut hoogtepunt.

Op de vraag van Anton aan de mensen in de zaal  of ze het nog kunnen volhouden, wordt die vraag luidkeels met een JA! beantwoordt. De toegift begint met een lange en verstilde intro-solo van Mozes maar de ware aard wordt niet gelogenstraft. Want na die verstilde intro is het weer tijd voor gipsy jazz.


Mozes Rosenberg – The Day I Met You

Sophie Ellis-Bextor

Sophie Ellis-Bextor maakt rondje langs de podia

Sophie lijkt goed in vorm in de Phoenix tent en straalt nog net als 2001 in de videoclip

In 2001 maakte de hele wereld kennis met de radiohit Murder On The Dancefloor van Sophie Ellis-Bextor die in vele landen de top tien bereikte. Anno 2024 is het weer helemaal hip door TikTok. Tijd voor Sophie om een rondje langs de podia te maken en hiervan te oogsten.

Sophie Ellis-Bextor

De invloed van Tiktok is duidelijk in de Phoenix. De tent is goedgevuld en het merendeel vooraan was wellicht niet eens geboren ten tijde dat de hit uitkwam. Sophie zelf zal zich er niet druk om maken. Je kunt het zien als een nadeel, maar de zangeres snapt ook dat je mensen niet gelijk warmlopen voor je eigen werk, dus ze trapt de show sprankelend af met een cover van Cryin’ At The Discoteque om iedereen in de stemming te brengen.

Sophie Ellis-Bextor
Sophie Ellis-Bextor

Dat lukt prima. Sophie lijkt goed in vorm en straalt nog net als 2001 in de videoclip. Ze maakt fijn contact met het publiek terwijl ze stuiterend over het podium met haar band een feestelijke bonanza brengt van eigen nummers vermengd met covers waar de bezoekers zalig op gaan en heerlijk geamuseerd blijven.

Zo gaat iedereen los op de disco van Music Gets The Best Of Me en weet ze ook de heupen los te krijgen met Armin van Buurens Not Giving Up On Love. Het hoogtepunt komt de bij de medley waarin ze naadloos de hits Lady van Modjo, Groovejet (if this ain’t love) van Spiller, Can’t Fight This Feeling en zelfs Abba’s Gimme, Gimme, Gimme in elkaar laat overvloeien.

Phoenix
Murder On The Dancefloor

Ontroerd dankt Sophie iedereen aan het eind voor het heuglijke ontvangst dat ze mocht beleven en ze wenst iedereen nog een fijn festival toe als dan de synth-intro van Murder On The Dancefloor door de tent schalt en daarmee in de toegift nog voor een hemelse kers op de taart zorgt van een show waarin ieder wat te genieten had.


Coverfoto: ©Marcel Krijgsman
Foto’s: Facebook Sophie Ellis-Bextor

Sophie Ellis-Bextor

Donny Benét

Donny Benét opent tweede dag Paaspop 2024

Organische synths, ondersteund door een eclectische en funky gitaren en bas die weelderig de eigthies echoën

Het is bijna 14.00 als ik weer het terrein opkom. Goed dat de Phoenix naast de ingang ligt, want het is tijd voor de eerste artiest van de zaterdag. Donny Benét aka Ben Waples  is de naam en 80’s disco synthpop is zijn faam.

Donny Benét

Donny Benét
Donny Benét

Als je hem voor het eerst ziet, weet je niet goed waar je hem kunt plaatsen. The Don, zoals zijn bijnaam luidt, heeft al meer dan 10 jaar hetzelfde kenmerkende uiterlijk. Een ver teruggetrokken haarlijn met een foute mat en dito snor. Hij zou zo weggelopen kunnen zijn van een foute maffia B-film of gewoon uit Maaskantje kunnen komen.

Maar als hij dan eenmaal op het podium staat, zelfverzekerd in zijn glimmend witte pak en het geweldige Mr. Experience van zijn debuut inzet, weet je gelijk dat dit een geweldig optreden gaat worden. Het nummer zou zo kunnen komen uit de koker van Giorgio Moroder. Organische synths, ondersteund door een eclectische en funky gitaren en bas die weelderig de eigthies echoën.

Het publiek dat The Don niet kende weet even niet wat het ermee aanmoet. Is het bedoeld om te lachen? Of om te dansen? of kun je lekker zoals de mensen vooraan, het gewoon allebei doen? Donny zelf en zijn band gaan onverstoord verder en duiken meer parels van zijn moddervette disco-funk liedjes op.

Donny Benét
moddervette disco-funk

Konichiwa, Second Dinner en met name de clubhit Multiply klinken allemaal weer als de soundtrack van een moderne slechte Miami Vice adept, maar ze brengen het zo heerlijk luchtig en gevarieerd terwijl de tongue-in-cliche’s voorbij blijven vliegen.

En voorbij gevlogen is het al snel. Net geen 45 minuten staan er op de klok als het gedaan is met afsluiter Santorini. Met deze romantische jazzy ballad dat weer fenomenaal getopt is met cheesy dance invloeden is alsof deze “adult entertainer” ons een nachtzoen wil geven en dat is jammer. Hij had nog wel even door mogen gaan.


Screenshots: Donny Benét – Santorini (Official Music Video)

Donny Benét

Paaspop 2024

Wie voldoet aan verwachtingen en wat zijn verrassingen Paaspop 2024

Wie had je niet mogen missen en wat had niet perse gehoeven

Paaspop 2024, nieuw talent of oudgediende, wie maakt het waar en wie overstijgt de verwachtingen? Bij een festival als Paaspop met zo’n veelzijdige line up, zijn er altijd acts die bovenaan je lijstje staan en sommige die je per toeval ontdekt, omdat er toevallig een gat zit, in je zelf samengestelde routekaart.

Editors
Editors – ©Bart Heemskerk

En dat kunnen gevestigde namen zijn, zoals Die Antwoord op vrijdag en Editors op zaterdag, zie uitgebreid verslag hier, die beide een mooie show weggaven, of acts die nog maar net komen kijken, zoals Anna-Rose Clayton. De jonge, in Engeland geboren, voormalig 3FM talent. Maar daarover later meer.

Paaspop 2024

Paaspop 2024
Paaspop 2024 – ©Bart Heemskerk

Wie maakt de verwachtingen waar? Waar had je meer van verwacht en wie overtreft je verwachtingen? Dat is niet iets waar je mee bezig bent als je naar de optredens gaat kijken natuurlijk, je gaat er met frisse blik naartoe en hoopt op een mooie show en blijvende goede herinneringen.

Wie maakt de verwachtingen waar?

Paaspop 2024
Jeugd Van Tegenwoordig – ©Bart Heemskerk

De inmiddels niet meer zo jeugdige Jeugd Van Tegenwoordig weet natuurlijk nog steeds hoe ze een feestje moeten bouwen en de Apollo is dan ook goed vol. Ze rijgen de hits van vroeger en nu aan elkaar met bijvoorbeeld Watskeburt?! en Ze Is Pas Net Begonnen. En het publiek zingt luidkeels mee.

Maar ook de nieuwe popdiva Zara Larsson met veel jonge meiden in het publiek en een strak geregisseerde show, laat zien wat ze waard is. Met danseressen om zich heen en zuivere stem, terwijl ze zelf ook veel danst, en dat is knap.

Dat er aanvullende zang op tape meeloopt is niet storend. Er speelt gewoon wel een goede live band mee, met toetsen, basgitaar en drums, die volledig bestaat uit vrouwen.

Deze slideshow vereist JavaScript.

De nog maar net zes en twintigjarige Zara Larsson, draait toch al zo’n tien jaar mee en heeft al verschillende hits op haar naam staan, zoals Never Forget You, Lush Life en Words. En die komen natuurlijk allemaal voorbij. Het is een topshow.

Wie zéker al een tijd mee gaat is natuurlijk Tiësto. Zo’n twintig jaar geleden zou ik er niet aan hebben moeten denken om naar zijn show te gaan, maar de laatste jaren maakt hij samen met verschillende artiesten heerlijke popnummers.

Wat te denken van onder andere The Business, die komt ook voorbij vanavond, 10.35 met Tate McRae en Hot In It met Charli XCX. Dus was ik wel benieuwd naar zijn show.

Tiësto
Tiësto – ©Bart Heemskerk

En die stelde niet teleur, al draaide hij veel remixes van bekende artiesten zoals Gotye, Harry Styles, The Black Eyed Peas en nog vele anderen.

Maar dat deed hij erg goed en voorzag die nummers met een nog dansbaarder Tiësto sausje. Uiteraard werd het geheel omlijst met vlammen en een spetterende lichtshow, die tot halverwege de tent reikte, dat wel. Het blijkt de perfecte afsluiter op de zondagavond in de Apollo.

De verwachting niet overtroffen

Chase And Status
Chase & Status – ©Stef Geraets

Die categorie is gelukkig niet zo groot. En het is ook niet dat het heel slecht is. Maar ik werd heel enthousiast van Chase & Status op het affiche. Ik heb er zelfs Anneke Van Giersbergen voor laten schieten. Blij met mijn plek dicht bij het podium en vol adrenaline, sta ik ruim voor aanvang in de Phoenix.

Drum And Bass en Dubstep, daar hou ik wel van, maar als de bas dan zo hard staat dat ie je ingewanden laat trillen, net als deze avond, dan is het moeilijk genieten. Wel fijn dat er live drums en gitaar bij zijn. Ook een hele goede live zangeres, al had die nog wel wat vaker mee mogen doen. Veel andere zang was van een bandje.

Chase And Status
Chase And Status – ©Stef Geraets

Gangmaker en rapper Knytro was wel live on stage. Achterin de tent was het geluid beter te doen en kun je ook beter genieten van de lichtshow. Blij dat ik ben geweest, maar ik had niet de behoefte om tot het einde te blijven.

Ist Ist stond al een tijdje op mijn wishlist om live te zien, dus was ik blij verrast dat ze op Paaspop zouden komen. De muziek die ik van hen klinkt alsof ze de new wave uit de jaren tachtig willen doen herleven. Zouden ze live een beetje van Joy Division in zich hebben?

Al ben ik natuurlijk niet oud genoeg om die ooit live gezien te hebben, maar we hebben de video’s. Op plaat gaat het ook een beetje richting Editors af en toe.

Paaspop 2024
Ist Ist

Maar live is het dus ronduit saai. Met te weinig nummers die er echt uitspringen. En dat komt vooral door zanger Adam Houghton. Het lijkt alsof ie net vanachter zijn computer is gesleurd, terwijl ie met allerlei cijfertjes bezig was en niet zoveel zin heeft om op het podium te staan.

Tussendoor neemt ie nog maar eens een trekje van zijn vape. Zijn stem is monotoon, zonder enige emotie en niet bijster creatieve teksten, zoals I’ve Lost My Shadow. De radiohit, voornamelijk op Kink FM, You’re Mine, kan de show niet meer redden. Niet echt een aanrader voor een gezellig avondje uit.

Verwachtingen overtroffen
Gelukkig zijn er dus ook acts die boven zichzelf uit stijgen, of je komt gewoon aangename verrassingen tegen, omdat je dus toevallig een tent in loopt en iets nieuws ontdekt.

Ook dat is Paaspop. Yin Yin uit Maastricht kende ik al, maar wordt alleen maar een betere liveband, lees het uitgebreide verslag hier.

Anna-Rose Clayton
Anna-Rose Clayton – ©Jessie Kamp

Ze staat al redelijk vroeg in de middag geprogrammeerd, maar ik ben heel benieuwd naar Anna-Rose Clayton in de Roxy. Die wil ik graag zien, omdat ik benieuwd ben of de dansbare singles Did U Notice Me? en No Room 4 U live overeind blijven. Dat blijkt gelukkig zo te zijn. En ze heeft nog meer mooie aanstekelijke popnummers zoals bijvoorbeeld nEw Me, OUCH! en Drama Queen.

Ook zingt ze nog een nummer met haar Belgische bestie Charine, als ik de naam goed heb. Daar zitten naast Engelse ook Franse teksten in. Ze wordt, naast haar eigen stem op band, ook begeleid door twee talentvolle muzikanten, een toetsenist en drummer.

De jonge ontwapenende Anna-Rose maakt er ook echt een show van en danst er lekker op los. Daar word je gewoon vrolijk van.

Anna-Rose Clayton -
Anna-Rose Clayton en Charine

Ze maakt ook veel contact met het publiek. Tijdens de afsluiter No Room 4 U zelfs letterlijk, als ze het podium af wandelt en tussen het publiek gaat dansen. Anna-Rose Clayton geeft hier een verrassend leuke show en is klaar voor een volgende stap in de muziekwereld wat mij betreft.

En dan wandel je op goed geluk eens de Jack Daniels tent binnen, waar een lekkere bak herrie uit komt en daar tref ik de emo poppunkrock band Hot Milk aan.

Een jonge band met twee vocalisten, een vrouwelijke en een mannelijke, die naast een prima zangstem ook beide lekker kunnen schreeuwen. Vooral die gast die ook regelmatig de gitaar ter handen neemt.

Hot Milk
Hot Milk

Muzikaal worden ze ondersteund door een stuwende ritmesectie, twee goed geschoolde muzikanten, zo lijkt het. De twee vooraan zijn erg beweeglijk en krijgen de tent goed mee. Zo ontstaat er met enige regelmaat een wilde moshpit. Die sit down aan het publiek vragen had van mij niet gehoeven.

Het lijkt erop dat dit optreden gebruikt gaat worden voor een opname van misschien wel een clip. Regelmatig loopt er iemand met een camera, de bandleden te filmen of te fotograferen en er loopt een jongen met een microfoon op een meterslange stok, de zaal in te houden. We gaan het vast wel ergens terugzien. Deze show van Hot Milk was erg vermakelijk.

Bad Nerves
Bad Nerves

Over Bad Nerves had ik al goede verhalen gehoord, dus die wilde ik zeker even meepakken in de Jack Daniels. Dat past qua tijd mooi tussen Zara Larsson en Tiesto in. Zoals gezegd is het veelzijdigheid troef.

Deze rockers uit Engeland doen af en toe denken aan een opgevoerde versie van The Strokes. Al zien de gitarist en bassist eruit alsof ze zojuist zijn overgekomen uit The Clash van eind jaren zeventig.

De band speelt energiek en super strak en intussen zweept de zanger het publiek nog eens op met de vraag, “Do you like fast music?”. Wat het antwoord daarop is, kun je wel invullen. En hup alweer een moshpit. Er wordt zelfs een poging gewaagd om te crowdsurfen. Dit is dus hoe een rockshow hoort te zijn! Genoten!

Wende

Paaspop 2024
Wende – ©Jessie Kamp

Klankgat collega Mourad had al een mooie review geschreven over Wende en die lees je hier. Dat Wende een vakvrouw is, met een behoorlijke staat van dienst, dat wist ik al.

Haar groep met fans blijft ook almaar groeien en daarom ben ik ook heel benieuwd naar wat ik kan verwachten. Zo goed ken ik haar nummers niet, dus ga ik er redelijk blanco in.

Wende
Wende – ©Jessie Kamp

In haar eentje met gitaar zet ze het nummer Dit Is Alles in, waarna de band kort daarna invalt. En het is meteen raak. Deze zangeres zingt met zoveel kracht en een stem die snijdt door je ziel, dat het me vrijwel direct bij de keel grijpt. Ik kan een traan niet onderdrukken en denk, wat overkomt me nou?

Vanaf mijn plek bijna vooraan zie ik ook haar gelaatsuitdrukking goed. Ze meent wat ze zingt. Dat zie je en dat voel je. Ook haar veelzijdigheid is prijzenswaardig. Soms zittend op haar hurken, bijna fluisterend zingend, krijgt ze de eerste helft van het publiek bijna stil.

Verder achterin de Phoenix zijn er helaas nog veel mensen er doorheen aan het ouwehoeren, maar mijn aandacht heeft ze.

Even later zingt ze nog het ingetogen Niet Bang Zijn, dat ze samen met S10 heeft geschreven. Dat die er niet bij is, maakt natuurlijk niets uit. Dit kan Wende natuurlijk ook alleen. Tegen het einde van de set gaat het lekker de elektronische kan op met onder andere Heb Ik Dat Nodig? en nog een paar dansknallers die ik niet zag aankomen.

Dan vraagt ze tegen het einde om je buur vast te houden en wordt er toch nog rustig afgesloten met het ontroerende Hou Me Vast en daar ga ik weer. Het blijft bijzonder dat iemand je zo kan raken door middel van muziek.

De show van Wende is wat mij betreft niet alleen het absolute hoogtepunt van Paaspop, maar ook het beste en meest bijzondere concert dat ik in tijden heb gezien. En overtreft dus alle verwachtingen die ik zou kunnen hebben. Ongelofelijk goed!


Coverfoto: Stef Geraets

Chase & Status

Jeugd van Tegenwoordig

Anna-Rose Clayton