Paaspop 2019

Paaspop 2019 is gezegend met zomerse temperaturen

Van springende dansfanaten tot rockende knarse knarren

Paaspop 2019

Paaspop opent traditioneel het festivalseizoen en is dit jaar gezegend met prachtig weer. Nu is het bijna jammer dat er geen buitenpodium is. Al is er genoeg te doen in de open lucht. Van lekkere hangmatten om in te relaxen, een crossfiets show in een halfpipe, diverse mini buiten disco’s zoals onder andere die van Schurkenbiefstuk die een oude classic auto wederom heeft omgebouwd tot dj booth. Deze keer vergezeld door Dj Seepman met zijn lekkere Hip Hop tunes.

Paaspop 2019
Merol foto: Max Kneefel
Vrijdag Paaspop 2019

Zoveel acts, zoveel podia, typerend voor Paaspop 2019, dus dat maakt de keus moeilijk. Eerst maar eens Lekker met de Meiden naar Merol in de Roxy en zelf ervaren hoe dat live over komt op het podium. Deze sensuele dame staat samen met haar muzikale kompaan op het podium die live toetsen speelt en drumt op een drumcomputer en ook de rest van de muziek bediend met zijn knoppen. Merol gooit intussen enkele paaseieren het publiek in en zingt dat ze een kind van me wil. Het jonge publiek kent haar ondeugende teksten goed en zelfs alle mannen zingen mee met “Hou je bek en bef me!” Deze kleinkunstpopzangeres doet ook aan publieksparticipatie met een ingestudeerd dansje en zing maar mee allemaal met Checkie checkie doei doei! Ik zeg ook “doei doei” en zoek de zon weer op.

Incognito op Paaspop 2019

Paaspop 2019
Flonti Stacks aka Ronnie Flex

Zondagavond staat ie in de Apollo met zijn Deuxperience, onze Ronnie Flex, maar nu staat ie als soort van alter ego Flonti Stacks gewoon in de betrekkelijk kleine Roxy. Niet veel mensen weten dat ook dit Ronnie Flex is. Dat blijkt wel uit het feit dat de tent niet ramvol is. Quasi incognito komt ie het podium op, gehuld in een los geritste capuchon van een gele Parka jas. Ik ben benieuwd hoe Ronnie zich van zijn “rauwste kant”, zoals in de beschrijving stond, laat zien. Alle muziek komt vanzelfsprekend uit een doosje, met een lekker dik basgeluid dat dan weer wel.

Ronnie heeft zichtbaar plezier en oogt lekker ontspannen. Jammer dat ze een paar keer geplaagd worden door wat technische problemen, waardoor halverwege een nummer het geluid wegvalt, maar ook hier gaat Ronnie relaxed mee om. Hij neemt nog een slok uit zijn fles whisky en door. Het haalt het tempo er even uit maar de flow komt er zeker weer in. Hij spoort de jeugd meerdere malen aan tot het maken van een circle pit en maant het publiek tot springen. Hij zingt veel met zijn eigen zanglijn mee, al dan niet met autotune. Ook het nummer Energie komt langs, wat luidkeels wordt meegezongen. Zijn homie van SFB mag ook een nummertje meedoen. Iedereen geeft veel energie, maar echt rauw wordt het nergens.

Op naar de Thunderbolt, waar ik nog een paar nummertjes van Player, een Slayer tributeband, kan meepakken. Hier kun je bier drinken uit de fles. Ik ben net op tijd voor Angel Of Death die deze mannen in een retestrakke versie ten gehore brengen. Hulde!

De Jeugd van Tegenwoordig

Paaspop 2019
De jeugd van tegenwoordig

De Phoenix is het decor waar de inmiddels niet meer zo jeugdige Jeugd Van Tegenwoordig hun opwachting maken. Maar ze lijken in de vorm van hun leven en werken toe naar hun duizendste optreden die binnenkort gaat plaatsvinden in het Olympisch Stadion. Vanavond komen bijna alle hits langs, Moshpit natuurlijk, al blijft een echte moshpit hier grotendeels achterwege. Watskeburt, Manon, Sterrenstof en als uitsmijter het hysterische De Formule. De Jeugd is nog steeds űbercool en heersen over dit podium.

Within Temptation

Paaspop 2019
Sharon den Adel foto: Bart Heemskerk

De Apollo is helemaal aan de andere kant van het festivalterrein en bij het binnenwandelen van deze gigantische tent is Whithin Temptation al bezig. En waar we Sharon Den Adel kennen als fantastische zangeres klinkt haar stem hier toch wel erg schel en soms ook vals. Blijkbaar is er iets goed mis met het geluid en dat heeft Sharon al snel door. Na een paar nummers zegt ze dat ze eerst iets gaat doen aan het geluid. Ze beent lichtelijk geïrriteerd naar de achterkant van het podium en als ze terugkomt klinkt de zang aanzienlijk beter en blijkt dat ze toch wel degelijk die fantastische zangeres is, uiteraard vergezeld door haar uiterst ervaren band en een vette lichtshow met vuurkanonnen. Vette rockshow van hoog niveau.

Claw Boys Claw

Paaspop 2019
ClawBoysClaw

Op weg naar de uitgang nog even de Jack Daniels tent in waar de ouwe rockers van Claw Boys Claw staan te spelen. Maar van slijtage is geen sprake. Wat een energie hebben deze mannen. Gitarist John Cameron staat voortdurend te shinen vooraan op het podium terwijl zanger Peter Te Bos met zijn rauwe doorleefde stem zijn teksten de microfoon in spuwt. De gemiddelde leeftijd van het publiek is hier logischerwijs een stuk hoger, maar dat maakt het feestje hier niet minder energiek. Als Peter dan ook nog besluit het publiek in te lopen en daar verder te zingen is het feest compleet. Ik heb geen spijt dat ik deze tent nog even ben binnengelopen. Een mooie afsluiting van deze Paaspopvrijdag.

For I Am King

Paaspop 2019 For I Am King lijkt onschuldig

Metalgigant-in-spé net een team mariniers

De Thunder Alley mag dan bijna het kleinste podium zijn van Paaspop, maar er komen dit jaar enkele groepen voorbij die alles in zich hebben een grote te worden. Zo ook For I Am King.

For I Am King

For I Am King
For I Am King foto: Coen van Tartwijk

Nadat de bandleden één voor één opkomen weten de aanwezigen die hen niet kennen even niet wat ze mogen verwachten. Zangeres Alma lijkt het publiek te willen bezweren met haar moves als ze haar microfoon opzoekt. Het oogt dan nog allemaal onschuldig met haar prachtige looks en haar outfit, maar dat is snel voorbij als de eerste gitaren worden aangeslagen en zij haar mond opendoet.

Mariniers

For I Am King
Alma Alizadeh

De band is net een team mariniers wat maar één opdracht heeft, geen gevangen nemen. Ze zetten gelijk hard in en halen alles uit de kast om het publiek te overrompelen met Brulboei Alma als boegbeeld die als een ware kamp-commandant bevelen uitschreeuwt en iedereen opzweept tot dichterbij komen en meedoen.

Helaas voor hen is niet iedereen even overtuigd en houden sommigen het voor gezien, maar voor degenen die zijn gebleven, ontpopt zich een steengoede Metal show. Er komt ook steeds meer interactie, iets wat de band heel goed doet. De welgemeende high fives missen hun uitwerking niet en het komt zowaar tot een moshpit.

Haren vliegen rond net als het bier. De groep speelt niet lang, maar genoeg om de mensen tegenover zich voor ze te winnen. En dat mag ook wel, ze hebben er hard genoeg voor gewerkt. Als ze deze energie en overgave blijven volhouden, kun je erop rekenen dat dit een ware metalgigant in spé is.

Paaspop

Brede programmering handelsmerk Paaspop

Ontdekfestival van bands vóór hun grote doorbraak

Paaspop is het beste alternatief voor je Paasweekend. Met Pasen kun je normaal gesproken twee dingen doen; Naar de meubelboulevard of naar je schoonouders. Aangezien ik erg blij met mijn huidige haard en mijn vriendin het vroeg genoeg vindt dat ik haar ouders ontmoet op onze bruiloft ben ik blij de met de derde optie; Paaspop bezoeken, het meest sprekende totaalfestival van Brabant. Misschien zelfs wel van heel Nederland.

Paaspop
Welkom op Paaspop foto: Max Kneefel

Paaspop
Paaspop vergelijk ik graag met Carnaval. Niet alleen vanwege de vertrouwde Brabantse gezelligheid, maar ook vanwege de vele parallellen. Drie dagen lang leg je vele kilometers af onder het genot van een hoop vocht, je ziet oude vrienden weer en maakt zo nieuwe, je zingt hard mee met allerlei klassiekers en na afloop ben je brak, schor en blut. En als het aan jou lag, doe je het zo over het volgende weekend.

Paaspop
Paaspop totaalfestival foto: Tom Doms

Wat mij zo trekt aan Paaspop, is vooral hun brede programmering. Het zorgt dat er voor elk wat wils is, van alternatieve rock tot stampende dance, van Hollandse meezingers tot de oerkreten van de punk, van cabaret tot dans,  iedere tak van podiumkunst komt aan bod. En dat niet alleen, ze boeken groepen vaak net voor hun grote doorbraak. Had Lowlands vroeger nog het stempel van ontdekfestival, nu steekt Paaspop hun vaak de loef af.

Paaspop
Voor elk wat wils foto: Max Kneefel

Grote namen
Nu zijn er natuurlijk ook veel grote namen te vinden op Paaspop, steevast allemaal geprogrammeerd in de twee Main Stages; Apollo en het iets kleinere Phoenix, maar juist daarbuiten speelt het spannendste deel van het weekend af. Zo heeft de Jack Daniel’s tent een hoop vuige rocknamen staan, waar menig klein festival jaloers op zal zijn en zo valt er in de Thunder Alley nog een boel te ontdekken.

Paaspop
Grote namen foto: Tom Doms

En voor wie niet zo van de gitaren houdt, kan terecht in één van de andere vele area’s. Zo zijn er maar liefst drie podia waar er gedanst kan worden op DJ’s en acts van (inter)nationale faam. En natuurlijk ook het Theatre en de Loco Royale, waar je vorstelijk kunt genieten van voorstelling met hier en daar een knipoog.

Op Paaspop kun je je haast niet vervelen, zeker getuige de randprogrammering, want ook tussen de tenten door hebben ze flink geïnvesteerd in randprogrammering. Zo staat er op elk hoekje wel een aparte gimmick en kun je rustig gaan dansen bij één van de pop-up discotheekjes met als uitschieter de altijd drukke Silent Disco waar er immer een rij staat.

Paaspop
Silent disco foto: Max Kneefel

Het belooft wat. Zeker met de temperaturen die zijn voorspeld dit weekend en het blokkenschema dat gevuld is met allerlei pareltjes en must see’s. Klankgat mocht maar liefst twee redacteuren sturen en samen zullen ze dit weekend gaan beschrijven met video’s en verslagen.

Paaspop
De nodige verkoeling foto: Marcel Krijgsman
Pharis Jason Romero

Traditionele rootsmuziek van PHARIS & JASON ROMERO

Liefdevol en muzikaal echtpaar verblijdt Blue Room Sessions

PHARIS & JASON ROMERO, het sympathieke en muzikale echtpaar uit het 700 inwoners tellende Horsefly British Columbia, heeft het in het dagelijkse leven druk met twee kleine kinderen en een shop met zelf gefabriceerde banjo’s. Helaas is die onlangs verwoest door brand. Maar gelukkig zijn beelden nog op Vimeo te zien.

Pharis Romero
Pharis & Jason Romero

Traditionele rootsmuziek
Wat vooraf ging. Zowel Jason Romero als Pharis speelden al tientallen jaren en hielden van traditionele rootsmuziek. Een ‘postillon d’amour’, een zelfgemaakte banjo, een aantal krassende oude platen, en een vliegvis uitstapje leidden in 2007 tot een ontmoeting. Pharis stuurde Jason Romero een kopie van Tupelo Blues uit 1928 en drie maanden later zijn ze getrouwd.

Pharis Romero
Pharis

Naast een aantal eigen songs spelen zij vanavond ook diverse traditionals, rijk voorzien van de persoonlijke Jason Romero touch. Jason speelt op gitaar en banjo, op een aparte ‘fingerpicking way’. Pharis volgt hem naadloos op akoestische gitaar. Blue Room Promoter Ad van der Laan kijkt al maandenlang uit naar dit optreden en zal vanavond niet worden teleurgesteld….

Pharis Romero
Pharis en Jason Romero in Blue Room Sessions

Ze zijn voor het eerst in Nederland en hebben een nogal dramatische en hilarisch door Pharis beschreven trip van 5 dagen achter de rug. Maar daarvan is niets meer te merken. Het echtpaar prijst het fantastische voorjaarsweer en begint de eerste set met het traditioneel klinkende Where’s The Gamblin’ Man, gevolgd door Sweet Old Religion, van hun gelijknamige en veelgeprezen 4e album. De intro doet, heel even maar, denken aan een Griekse Sirtaki.

Pharis Romero
Pharis groeide op tussen cowboys en wilde dieren

Tussendoor vertelt Pharis over hun dagelijkse leven in Horsefly waar sinds 1800 drie generaties van haar familie wonen. Opgroeiend tussen cowboys en helden als Merle Haggarth, Willie Nelson, Hank Williams en Waylon Jennings trotseerde zij grizzlyberen en wolven maar het meest bang is ze voor voor de eland!
Old World Style is een ode aan cowboys. Er wordt zelfs in gejodeld. Jason komt eigenlijk uit California maar is nu officieel een ‘Canadian Citizen’. Hij voelt zich thuis in de kleine gemeenschap tussen de Cariboo Mountains en het Quesnel meer.

Pharis Romero
Jason Romero

Songs als The Salesman en het liefdevolle You are The Best Thing bewijzen hoe perfect het echtpaar Pharis en Romero op elkaar is ingespeeld. Zowel vocaal als instrumentaal. Voor de pauze volgen nog een aantal nummers als Salt & Powder en traditional Out On The Western Plains. Een oud kinderliedje (The Cat and The Fiddle) is vakkundig omgebouwd tot een volwassen ‘political thriller’. Een klassieker van the Lilly Brothers John Henry is de afsluiter van de eerste set.

Tweede set

Pahris Romero
Old tunes uit de Appalachen

De tweede set begint met het instrumentale Lost Lula. Dan voor ons, het publiek, spelen Pharis en Romero een oudje…Ballad of Old Bill. Ook de ‘sing a long’ ontbreekt deze keer niet. Het publiek zingt zacht “I say the time is now”. Na Age Old Dream ook een heuse smartlap Lonesome and I’m Going Back Home, fantastisch vertolkt, elkaar af en toe diep in de ogen kijkend. Er wordt gedanst, getokkeld en heel mooi gezongen bij Long Gone Out West Blues en A Wanderer I’ll Stay.

Tijdens de toegift spelen Pharis en Jason Romero een aantal ‘old tunes’ uit de Appalachen rond 1910, met af en toe een domme tekst (aldus Pharis) destijds dienend als geheugensteun voor het onthouden van de tune. Wellicht dat zij daarom eindigen met het waarschijnlijk door Justis Begley geschreven Hang Me oh Hang Me…(maar hang me daar niet aan op).


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Certain Animals

Certain Animals openen Record Store Day in Den Bosch

Instore acts in Maestro's Recordcafé

De Rotterdamse band Certain Animals opent Record Store Day 2019 in platenzaak Maestro’s Recordcafé in Den Bosch. Een wat ondankbare ‘taak’ gezien het vroege tijdstip – 10.00 uur op een zaterdagochtend. Het is nog niet druk in de platenzaak. Ogenschijnlijk heeft de band er geen moeite mee. Het trio ervaart de locatie eerder als een leuke afwisseling op wat ze gewend zijn.

Certain Animals
Certain Animals in Maestro’s Recordcafé

Om geluidsoverlast te vermijden speelt Certain Animals half akoestisch. Ook dat is ongebruikelijk. De drummer gebruikt geen drumsticks maar kwasten waardoor ongewild een jazzy sound ontstaat. Ook maken ze slechts gebruik van de helft van hun geluidsapparatuur.

Recordstore Day 2019

Certain Animals
Recordstore Day 2019 in Maestro’s Recordcafé

Zaterdag 13 april is het Recordstore Day. Certain Animals is één van de bands die voor deze internationale feestdag van de platenzaak door Nederland toert. De drie andere bands die in Maestro’s Recordcafé aantreden zijn Holsaby – winnaar van Bossche Band Battle 2018, de nieuwe band Sonny Ragg uit Vught en Bob Donkers

Certain Animals
Thijs van Leeuwen

Certain Animals bestaat pas twee jaar  maar ze hebben al meer dan 100 shows gespeeld waaronder grote festivals zoals Zwarte Cross, Oerol, Bevrijdingsfestival, Mañana Mañana, Big Rivers om maar wat te noemen. De EP Down The Rabbit Hole werd uitgebracht op een 12 inch vinyl in een volle Rotown Rotterdam en Sugarfactory Amsterdam. De EP ontving positieve recensies van grote Nederlandse muziekbladen zoals OOR, Lust For Life en Blues Magazine.

Certain Animals
Niels-Jan van Dijk

De band begint met oudere nummers uit hun repertoire waaronder die van de EP. Zoals eerder gezegd klinken deze bluesrock nummers door de halfakoestische setting nogal jazzy. Onbedoeld weliswaar maar op een andere manier wringt het daardoor en kan de band niet echt overtuigen. Dat verandert als bassist Niels-Jan van Dijk een nieuw nummer – Television geheten – aankondigt van de nog uit te komen LP.

Certain Animals
Kees Braam

Er staat bijna een andere band te spelen, zo lijkt. De volgende nummers zijn eveneens nieuw werk en komen ook op die nieuwe LP. De sound van Certain Animals is opeens stabiel, de stemmen klinken vol en harmonieus, de arrangementen zijn krachtiger. In een kort gesprek met gitarist/leadzanger Thijs van Leeuwen wordt een en ander duidelijk.

KLANKGAT: Certain Animals wordt omschreven als een experimentele rock formatie, maar ik hoor, zonder dat jullie dat hoeven te zeggen, Beatles-harmonieën in jullie zang.
Thijs van Leeuwen: Ja, we zijn een beetje van het ROCK pad afgeraakt. Minder blues, minder rock. Meer melodie. We zijn eigenlijk naar onze eigen roots teruggegaan. Meer Beatles, meer late zestiger jaren, meer zeventiger jaren.

Toen jullie dat nieuwe nummer, Television, inzetten, hoorde ik meteen het verschil.
Het is een ander slag, hè. We zijn veel dichter bij ons zelf gebleven bij het schrijven van die nieuwe nummers. We zijn nog aan het doorschrijven voor de nieuwe plaat. Het is fijner om te spelen, het is niet per se makkelijker om te spelen. Hier bij Maestro’s Recordcafé hoor je jezelf direct en dat voor 10.00 uur ’s ochtends vind ik dat het behoorlijk is gegaan. Ik zeg niet perfect maar het is wel lekker. We hebben het volume een tandje teruggedraaid. Anders haal je die vocale harmonieën niet. Dan ga je schreeuwen, jezelf overschreeuwen. Dat werkt gewoon niet.

Wanneer de nieuwe LP uitkomt is nog niet bekend. Certain Animals is nog bezig met labels en dan hangt het weer samen wanneer de plaat uitkomt. De hoopvolle verwachting is eind 2019, begin 2020.

Shit and Shine

Shit and Shine is eclectisch en uiteindelijk dansbaar

Experimenteel, techno, noise maar ook lekkere house samples

Shit and Shine deed eerst Oslo, Parijs en Brussel aan voordat de twee vertegenwoordigers van de band, Craig Clouse en Leon Marks, op 4 april bij Muziek Op Donderdag in Willem Twee concertzaal optraden. Na Den Bosch gaan zij nog naar Berlijn en Leipzig (met de gehele crew) en is de Europese stedentour van Shit and Shine gedaan. Leon Marks gaat weer naar Londen en Craig Clouse vliegt terug naar Austin, Texas, USA.

Shit and Shine
Shit and Shine

Een beetje aandoenlijk om Den Bosch tussen al die wereldsteden te zien. Deze avond is in samenwerking met het FAQ festival geprogrammeerd en dat verklaart veel, zo niet alles dat Shit and Shine voor het zeer bescheiden podium van Willem Twee concertzaal – de foyer nota bene – kon worden gestrikt. Dat was ook een verrassing voor de heren zelf die gewend zijn om in grote zalen te spelen voor een uitzinnig publiek.

Shit and Shine
Craig Clouse

De naam (en faam) van FAQ festival is dusdanig dat grote namen uit de elektronische muziek graag hier naar toe komen. Denk aan Daedelus, Koreless en Suzanne Ciani die de afgelopen jaren in Den Bosch hebben opgetreden en zelfs in Willem Twee Studios hebben gewerkt.

Dit jaar heb ik FAQ festival gelaten voor wat het was. Ik kende bijna geen van de artiesten die geprogrammeerd stonden behalve dan Kees Tazelaar. Shit and Shine wilde ik echter niet aan mij voorbijgaan. Deze generatie weet twee dingen te verbinden die mij aanspreken: experiment en dansbaarheid.

Shit and Shine
Leon Marks

Visueel was het allemaal niet geweldig. Een kleine tafel met daarop elektronische apparatuur en twee stoelen. Een fotograaf zei gekscherend dat de band weer weg was gegaan nadat ze alles hadden voorgeprogrammeerd. Er hoefde maar een knopje te worden ingedrukt.

Shit and Shine
Tafel vol elektronica

Zo erg is het gelukkig niet bij Shit and Shine die op tijd begon. De heren deden het aanvankelijk kalm aan: fijne soundscapes, audio-tapes, nu en dan flinke vette noise erover heen. Niet opzienbarend en qua volume zeer dragelijk. Ook dat was anders dan Clouse en Marks gewend zijn. Bij hen is het gewoonlijk alle knoppen open en blazen maar. Clouse zei daarover: “Tonight was a challenge.”

Op een derde van het optreden dat iets korter dan een uur duurde, zette Shit and Shine een beat in die bijna dansbaar was. Clouse tapte met zijn rechtervoet mee met het ritme en bij het publiek bewogen de hoofden mee. Clouse tikte met drumsticks op twee kleine toestellen die equalizers bleken te zijn. Marks zorgde voor de sound en samples die hij had voorgeprogrammeerd of ter plekke maakte.

Shit and Shine
Drum & beat

De dansbare beat werd steeds dominanter wat kon rekenen op de instemming van de aanwezigen. Visioenen van immense zalen met een kolkend publiek kwamen bij mij op. Toen de muziek stopte, steeg een hartverwarmend applaus op en verscheen er een glimlach op het gezicht van Craig Clouse. Shit and Shine was het toch weer gelukt om dit enthousiasme te ontlokken. Alleen net effe anders dan ze gewend zijn.

Anne Soldaat Yorick van Norden

De helden van Anne Soldaat en Yorick van Norden

Unsung Heroes is een prachtige ‘trip down memory lane’

Anne Soldaat en Yorick van Norden presenteren onder de noemer Unsung Heroes een vijftiental songs. Het is een ander optreden dan gebruikelijk voor Blue Room Sessions. Met heel veel vaart in woord en beeld wordt het publiek deelgenoot van wat de beide heren ooit heeft geraakt en waarom juist déze songs.

Eerste set

Anne Soldaat Yorick van Norden
Anne Soldaat

Anne Soldaat en Yorick van Norden beginnen met Tight Rope van Leon Russell (1942-2016), die samenwerkte met onder meer Phil Spector, Joe Cocker enThe Byrds. Ook speelde Russell op het Concert voor Bangladesh opgezet doorr Beatle George Harrison. Dan volgt Lydia, een “one-hit-wonder” van Dean Friedman met Van Norden op piano en Soldaat op elektrische gitaar.

Anne Soldaat Yorick van Norden
Yorick van Norden

Van de experimentele Welshman John Cale (ook uit 1942) speelt het duo I Keep A Close Watch. Cale studeerde altviool en ontmoette in 1965 tegenpool Lou Reed wat resulteerde in de Velvet Underground. “Moet je oude helden nog willen zien” vraagt Yorick van Norden zich hardop af nadat hij onlangs nog een concert bezocht.

Er zijn vanavond ook vrouwelijke helden. Een daarvan is de helaas te vroeg overleden Sandy Denny van folkband Fairport Convention. Geen makkelijke vrouw maar een wandelende vulkaan aldus de heren… “She would eat you for breakfast”. Fotheringay gaat over de overpeinzingen van Mary Queen of Scots in het gelijknamige kasteel vlak voor haar executie. Mooi hoog gezongen door Anne Soldaat.

Anne Soldaat Yorick van Norden
Anne Soldaat

De eveneens te vroeg overleden Tim Buckley passeert daarna de revue met Song For The Sirens. Deze song kreeg meer bekendheid door de uitvoering van This Mortal Coil.
Naast oude helden ook een eigen “happy song” van Van Norden. Song for You van het het album The Jester (vernoemd naar hofnar Yorick uit Shakespeare’s Hamlet). Van Norden is overigens genomineerd voor een Edison.

Anne Soldaat Yorick van Norden
Yorick van Norden – The Jester

De eerste set sluit af met How Sweet To Be an Idiot  van Neil Innes van Bonzo Dog Doo-Dah Band, een parodie op The Beatles wat hem voor de rechter bracht. Mooie Beatle-waardige samenzang met indrukwekkend gitaarspel.

Tweede set
Een andere held is de door drank en wanderlust geteisterde Gerry Rafferty. Het uit de tijd van The Humblebums stammende Over The Hill And Far Away wordt voorafgegaan door een terugblik op een tienjarige Yorick Van Norden die de platenzaak ‘Het Schijfhuis’ van de excentrieke Menno bezocht. Daar kon alles, zelfs de junks brachten er vaak de nacht door. Weldoener Menno zat achter in zijn zaak tussen de lavalampen en gaf Yorick stapels platen mee om thuis te luisteren. Het begin van een intensieve muzikale interesse.

Anne Soldaat Yorick van Norden
Platen luisteren van Het Schijfhuis

De beschrijving ‘held van de avond’ is voor Michael Farneti met Goodmorning Kisses. Deze man leed onder het gebrek aan erkenning, maar vanavond wordt dat goedgemaakt inclusief een opzwepende beat. Dan het relaas van pianist Nicky Hopkins, de beste popartiest die ooit geleefd heeft, aldus Van Norden. Hij speelde onder andere met The Kinks en The Rolling Stones en dan voornamelijk de mineur partij die Ian Stewart (Stones) weigerde te spelen. Deze golfliefhebber moest vaak wachten tijdens opnames…vandaar het vrolijke nummer Waiting For The Band, met Van Norden op de Höffner vioolvormige basgitaar, het model dat bekend werd door Paul McCartney in zijn Beatles-periode en daarna.

Anne Soldaat Yorick van Norden
Höffner basgitaar

Nog meer helden volgen, zoals Vashti Bunyan met Winter Is Blue, mooi twee-stemmig uitgevoerd. Zelfs ‘onze’ Louis Couperus verschijnt op het scherm tijdens Another Day In London Town van het nieuwe album The Jester. Uitstekend gitaarspel van Anne Soldaat die indrukwekkend hoog kan zingen.

Anne Soldaat Yorick van Norden
Anne Soldaat

Met een perfecte intro van twee gitaren en Byrds-achtige zang volgt The Door Into Summer van Michael Nesmith, lid van de legendarische groep The Monkees (die toch écht heel goed konden zingen al werd het tegendeel wel eens beweerd). Leuke bijkomstigheid…Nesmith’s moeder werd schatrijk na de uitvinding van Tipp-ex.

Met een toegift van Gerry Rafferty’s Late Again eindigt deze heldentrip down memory lane… een boeiende inkijk in de muzikale smaak van Anne Soldaat en Yorick van Norden, twee zeer begaafde muzikanten.

Anne Soldaat Yorick van Norden
Blue Room Sessions

Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar
Meer info op Blue Room Sessions

FAQ Festival 2019 Félicia Atkinson en KATE NV

Over verdere uitwerkingen van composities en stukken vol belofte

Félicia Atkinson en KATE NV openen de tweede avond van het elektronisch muziekfestival FAQ 2019. Het is al weer de tiende keer dat het festival in Den Bosch wordt gehouden.

Félicia Atkinson

Félicia Atkinson Kate NV
Félicia Atkinson

De tweede avond van het FAQ festival trapt de Française Félicia Atkinson af. Geboren in Parijs in 1981 staat zij voor een meditatieve richting vol abstracte schoonheid die zij heeft opgedaan in heel wat reizen rond de wereld. Zij heeft de  l’Ecole Nationale Supérieure des Beaux-Arts de Paris met succes afgerond en studeerde ook antropologie en moderne dans. Reden genoeg om naar een voorstelling te komen, wat heel wat studenten van de Tilburgse muziekschool dan ook hadden gedaan.

Met weinig inleiding begint Félicia Atkinson meteen met de creatie van een lage drone met enige puls er in. Langzaam maar zeker bouwt dit eenvoudige thema op met toegevoegde tik en klopgeluiden waar langzaam meer en meer natuurlijk klinkende vogelgeluiden bij komen en klanken als van temple bells. De geluiden bouwen langzaam op en terwijl de zo geschapen klankmuur voort blijft duren, speelt Atkinson een eenvoudig thema op de piano die in een lang aangehouden akkoord eindigde. Dan pakt Félicia Atkinson weer de microfoon waar ze hypnotisch langzaam Franse tekst inspreekt. Dit is de opbouw naar wat een heel mooie en meeslepende compositie had kunnen zijn.

Maar op enig moment begint het te veel van het publiek te vergen, het piano thema wordt te vaak exact herhaald, de opbouw van het stuk gaat nergens heen, de half gezongen, half gesproken tekst is onverstaanbaar en na een half uur begint het publiek te schuifelen en hier en daar zelfs te praten. Het goede van het FAQ festival is dat er echt ruimte wordt geboden aan nieuwe experimenten en dat juich ik van harte toe. Ook als het betekent dat je hier en daar een componist moet laten ontdekken dat als je gezegd hebt wat je zeggen wilde dat het dan klaar is.

KATE NV

Félicia AtkinsonKate NV
Kate NV met Hans Kulk in Willem Twee studios

KATE NV is een project van de Russische Kate Shilonosova (geboren 1989 in Kazan, Tatarstan). Haar muziek laat zich moeilijk indelen, en is door diverse stromingen beïnvloed. Niet in het minst door Japanse muziek, wat merkbaar is in de klankkleuren die ze kiest en ritmes die ze slaat. Voor deze avond gebruikt KATE NV geluiden die in de studio zijn opgenomen benevens allerlei materialen die door kloppen diverse geluiden produceren, waaronder een miniatuur zingende zaag, en een stel inderhaast aangerukte bierglazen. Door deze ritmisch een voor een te spelen, te samplen en te loopen ontstaat een patroon aan geluiden.

Enige concentratie heeft KATE NV wel nodig, want in de ontstane ritmes blijft ze geluiden toevoegen. Het begint met iets wat levendig en fris klonk, met allerlei percussie geluiden die creatief worden samengevoegd. En de opbouw van geluiden is in het begin leuk om te horen. Toch mist er hier ook diepgang, het geheel is net niet ritmisch genoeg, er ontstaat geen echte puls, de geluiden klinken op den duur nogal bijeengeraapt.

Het gebrek aan compositie en gevoel van een geheel zijn maakt dat de muziek je uiteindelijk niet echt meevoert. Dat is jammer want de stukken van KATE NV hebben de belofte in zich om iets heel moois te kunnen worden.


Foto Félicia Athinson – screenshot video Adaptation Assez Facile
Foto’s KATE NV – screenshots video KATE NV at Willem Twee Studios

Potje knallen met Knalpot derde dag FAQ festival

In een psychedelische trip naar een hoogtepunt

Op zaterdag 23 maart, de laatste dag van het FAQ Festival, wordt het nog één keer een potje knallen met Knalpot in Willem Twee Poppodium. Knalpot en Locust hebben van plek gewisseld deze avond, dus dat betekent dan dat Locust als eerste mag. Deze producer maakt experimentele elektronische muziek met een dikke beat, waarop je niet direct gaat dansen. Dat wordt dan ook niet gedaan.

Knalpot
Locust

Het handjevol liefhebbers staat geïnteresseerd te kijken naar de man achter zijn laptop en naar de visuals op het scherm achter hem. Zonder ombouw pauze begint Knalpot direct na afloop van Locust aan hun show. Er hoeft niet omgebouwd te worden, want de set van Knalpot staat al klaar, niet op, maar vóór het podium. Maar er blijft genoeg ruimte over in de zaal, want echt druk is het nog steeds niet.

Knalpot

Deze diashow vereist JavaScript.

Knalpot bestaat uit gitarist Raphael Vanoli en drummer Gerri Jäger, die daarnaast nog een berg elektronica tot hun beschikking hebben. Twee gitaren, een bas synthesizer en gigantisch veel pedalen op de grond bij de gitarist en de drummer maakt gebruik van een casio keyboardje en allerlei knoppen voor effecten op de drums.

Het tweetal van Knalpot, uitgedost met zonneklep en T-shirt met hondenkop erop, begint met een traag nummer met een redelijk simpel drumritme. Gitarist Raphael heeft een effect op zijn twaalfsnarige gitaar ingesteld, waardoor hij klinkt als een geluid uit het Atari computerspel Space Invaders. Maar simpel is hun spel allerminst en het experiment wordt niet geschuwd. Zo wordt er regelmatig van maatsoort gewisseld en de gitarist blaast tijdens het spelen op zijn snaren en gebruikt zijn mond als klankgat lijkt het, waardoor hij een heel bijzonder geluid creëert.

Knalpot
Gerri Jäger

Psychedelische jam
Knalpot wekt af en toe de illusie aan een psychedelische jam bezig te zijn, allebei in hun eigen wereld. De drummer die quasi lui de gitaarlijn volgt en het doet lijken alsof hij zich inhoudt zodat ie nog nét binnen de maat drumt. Je zou hem bijna aan willen duwen bij wijze van spreken. De nummers variëren van dromerig langzaam tot uptempo rocknummers. Het zijn vaak repeterende ritmes waar je helemaal ingezogen kunt worden als je je eraan toegeeft, die steeds verder uitgebouwd worden met allerlei drum fills om tot een hoogtepunt te komen. Een fijne ervaring.

De eerstvolgende gelegenheid om Knalpot te zien is vrijdag 5 april in concertzaal OCCII in Amsterdam Zuid. Zou ik zeker even heen gaan als je in de buurt bent.


Foto’s: Johan Kramer en screenshots video KNALPOT – EFFE ZITTE

elektronica festival FAQ 2019

Elektronica festival FAQ 2019 opent met drie invalshoeken

Kees Tazelaar, Drew McDowall en Allesandro Cortini

Het elektronica festival FAQ 2019 werd donderdag 21 maart geopend met een middaglezing van Kees Tazelaar, hoofd van het instituut Sonologie van het Koninklijk Conservatorium Den Haag. In de avond bracht Tazelaar vier stukken ten gehore en werd dit elektronisch muziekfestival daadwerkelijk geopend. Na Tazelaar traden de Schot Drew McDowall en de Italiaan Allesandro Cortini op. Drie musici met elk een andere invalshoek op elektronische muziek en daardoor verschillende klanktonen en -kleuren.

elektronica festival FAQ
Kees Tazelaar

Kees Tazelaar
Kees Tazelaar (1962) is de echte classicus van het drietal dat in Willem Twee concertzaal deze elektronica festival FAQ opent. Analoge noise domineert het eerste van de vier stukken die Tazelaar liet horen. De profundis, het vierde stuk, is een zeer elegante en harmonieuze compositie. Graag verwijs ik naar de recensie van mijn collega Erwin Engelsma die al eerder over het optreden van Tazelaar heeft geschreven.

Drew McDowall

elektronica festival FAQ
Drew McDowall in Willem Twee concertzaal

Drew McDowall (1961) pakt het heel anders aan en toch begint hij eveneens klassiek. Het is één langgerekt stuk met een opkomend laag sonoor geluid dat culmineert in dreigende hoogten en dan weer neerdaalt. Die curven laag, diep en hoog in volume herhalen zich in het stuk. De somberheid en de duistere dreiging blijven permanent aanwezig. Punk en rock hebben deze Schot gevormd die zich in latere jaren voegde bij de Britse avantgarde groep Coil en Psychic TV.

Op sommige momenten verwacht je dat het stuk explodeert in een heftige dance beat. Het ontbreken van zo’n escape uit deze dreiging – een verlossende doorbraak – draagt een zware last op de aandacht en het gemoed van het publiek. Na verloop van tijd verlaat een flink aantal mensen dan ook de zaal. Er stijgt weliswaar applaus op als het stuk wegebt maar net zo goed een zucht van verlichting.

Allesandro Cortini

elektronica festival FAQ
Allesandro Cortini

Bij de Italiaan Allesandro Cortini (1976) is het allemaal speelser en lichter van toon. Cortini speelde keyboard bij de Amerikaanse rockband Nine Inch Nails en deed de elektronische productie van het nummer Birds of Prey van popzangeres Christina Aguilera.

elektronica festival FAQ
lode canzone in Italia

Cortini krijgt dezelfde tijd toegemeten als Tazelaar en McDowall. Zijn compositie voor elektronica festival FAQ heeft hij in zeven stukken gedeeld. Het is een elektronisch loflied aan het Italië van de jaren ’50, ’60 en ’70. Cortini illustreert zijn stuk met onscherp beeldmateriaal, gefilmd – zo lijkt het – met een 10mm camera en één van de eerste video camera’s.

Een gelukkiger Italië is te zien. Onbezorgde families op het strand, een kleine jongen comfortabel en warm gekleed in de strenge winter van Noord-Italië, een boottocht naar Capri, stijlvol geklede Italianen op het perron van het centraal station van Rome, een Venetië dat nog niet wordt geteisterd door horden toeristen. Het is een prachtig verhaal en een mooie afsluiting van de eerste dag van het elektronica festival FAQ 2019.