Woodkots

Woodkots: kerstliedjes met grunt en moshpit

Bangers en beukers vieren hun Kerst in World Skate Center

Woodkots presents Live Aids was om een kerstfeest neer te zetten dat net iets anders is dan anders. Iets wat nog nooit is vertoond in Den Bosch tijdens de Kerstdagen. Daar is Woodkots Live Aids zeker in geslaagd.

Woodkots Live Aids

Woodkots: kerstliedjes met grunt en moshpit
Woodkots Live Aids

Verplicht kerstnummer
De hal van het World Skate Center was voor de gelegenheid van Woodkots in kerstsfeer gedompeld. Vooral aan het podium was veel aandacht besteed. Het was een heuse kerststal geworden en vooral het rieten dak boven het podium was een rake vondst. Daar hield dan ook alle gelijkenis mee op. De bands die optraden, gaven de indruk weinig op te hebben met het hele kerstgedoe. Dat gold trouwens voor het hele event.
Er was één eis die de organisatie stelde: elke band moest minimaal één kerstnummer spelen. Die voorwaarde kwam van initiatiefnemer Daniël Vugt van de band Jezus Sanseveria die vorig jaar voor de grap een videoclip maakte van een kerstnummer. Dat werd een enorme hit. Toen Daniël dit jaar bands uitnodigde of zij mee wilden doen aan Live Aids, waren zij maar al te bereid om zijn conditie in te willigen.

Deze diashow vereist JavaScript.

The Devil’s 3rd
The Devil’s 3rd was de vierde groep die op Live Aids aantrad. Deze trash/heavymetal band bestaat uit drie man: op de drums, Jeffrey Rolink, lead guitars/backing vocals, Bart Geisen en lead vocals, Frans Wijnen.

De band uit Tilburg ging los en werd hartstochtelijk aangemoedigd door echte trouwe fans die de ruimte vlak voor het podium opvulden. Er werden veel grapjes gemaakt en het publiek deed luidkeels mee. De band is bekend van zijn zogenaamde ‘shoutalongs’ met het publiek. Het was al met al een vermakelijk festijn. Vooral toen Frans Wijnen vroeg of het T-shirtje van de gitarist uit moest. De grunt was niet van de lucht en een moshpit [mensen die tegen elkaar aan springen of beuken, red.] kon ook niet uitblijven. Het kerstliedje van deze band ging bijna als vanzelfsprekend over Satan.

F.I.S.T.

Woodkots
F.I.S.T. @ Woodkots Live Aids

Deze bekende Bossche hardcore punkband bestaat uit vier man waaronder bassist Tennie Lanslots die ook in de non-profit organisatie Woodkots zit. F.I.S.T. staat voor Freedom Is Seldom True. Frontman John met felgroene hanekam leidde een vrolijk publiek met een vriendelijke stem alle uptempo liedjes door en ook hier kwam het tot een moshpit. Het kerstaandeel van F.I.S.T. was een cover van Fuck Christmas van de Amerikaanse punkband Fear uit Los Angeles.

De eerste indruk was: ruig, zwarte leren jassen met spikes, wilde haren en bier. Wat echter opviel aan Woodkots Live Aids was de vriendelijke en vrolijke stemming. Iedereen hield rekening met elkaar. Het bewijst eens temeer dat je een boek niet moet beoordelen op zijn kaft. En het leverde meteen ook het bewijs dat je het Kerstfeest heel anders kan vieren. Woodkots is een leuk feestje maar niet voor de teerhartigen onder ons bedoeld.


Woodkots Live Aids was een idee van Daniël Vugt en werd uitgevoerd in samenwerking met non-profitorganisatie Woodkots.
Fotografie: Jane Duursma – website: Made By jane

The Visual melancholische muziek van een Amsterdamse band

De stem van Anna van Rij dwingt je tot intens luisteren

The Visual maakt muziek waar je echt naar moet luisteren. De stem van zangeres Anna van Rij dwingt je, verleidt je, een heel optreden lang. Het spel van Timon Persoon (keyboards) en Jochem van Rooijen (drums) omkaderen haar vocalen met strakke arrangementen die de intensiteit van haar stem nog verder opvoeren.

Muziek Op Donderdag
Muziek Op Donderdag in Willem Twee concertzaal claimt mensen te verrassen met acts die actueel zijn en een kijkje geven in de wereldkeuken van de muziek. De ervaring leert dat daar geen woord van is gelogen. Er kómen bijzondere artiesten spelen in de foyer van deze voormalige synagoge. Zo ook donderdag 21 december met The Visual, een Amsterdamse band die melancholische muziek komt brengen.

The Visual melancholische muziek van een Amsterdamse band
Anna van Rij

Bij de soundcheck kreeg je een voorproefje wat deze avond zou gaan brengen. Anna stond met haar gitaar in haar eentje voor de microfoon te zingen en of je wilde of niet, je bleef ernaar luisteren en hield op met de dingen waar je mee bezig was zoals foto’s uploaden naar Facebook of een app sturen naar je moeder. Het was jammer dat ze abrupt stopte want je wilde dat ze liever door bleef zingen. Geen soundcheck meer? Dan maar door spelen.

Melancholie is het handelsmerk van The Visual, althans als je de website moet geloven. Dat is zonder meer het geval, want in elk nummer zit die melancholie er duimendik bovenop. Maar zo nu en dan steekt er een strak georchestreerde orkaan op als Jochem de drums roert en Timo voodoo geluiden uit de keyboards tovert.
De kalme beek van de melancholie is veranderd in een bulderende waterval vol woede waarbij de zang van Anna de nodige kracht aan toevoegt en er zelfs bovenuit steekt. Het volume gaat nog verder omhoog en bereikt bijna een hoogtepunt maar het komt niet tot een climax, een verlossing. Want net zo plots is het tumult voorbij en zingt Anna zacht en weemoedig naar het einde van het lied waarbij ze de snaren van haar elektrische gitaar lichtelijk streelt.

The Visual melancholische muziek van een Amsterdamse band
The Visual

The Doors
Heel in de verte hoor je een ijle echo van Jim Morrison, de legendarische frontman van de net zo legendarische band, The Doors. Ik maakte na afloop van het concert daar een opmerking over. Op de momenten van verstilling na het bulderen van de geluidswaterval had Anna zomaar teksten kunnen aanhalen uit de gedichten van Morrison.
“Dat vind ik geen vreemde gedachte. The Doors hebben mij erg geïnspireerd. Toen ik studeerde op het conservatorium in Amsterdam coverde ik met een band de muziek van The Doors. De lyrics uit ‘The Celebration Of The Lizard’ spreken mij erg aan.”

The Visual is niet een band die op zoek is naar snel succes. Daar zijn de nummers die de band schrijft ook niet naar. Het zit ook niet in de aard van de band. Zoals eerder gezegd is melancholie het handelsmerk van deze band en die wordt op eerlijke en effectieve wijze vertolkt door Anna. Toch bekruipt mij het gevoel dat je niet tot in levensdagen deze muziek vol hartepijn en stille woede kan blijven uitdragen. Je loopt het risico een karikatuur te worden en dat zou zonde zijn van een zangeres als Anna van Rij.

The Visual presenteerde 15 december de release van de EP Translation in de Melkweg in Amsterdam.

Lamarziendan is de bonte avond waar iedereen van droomt!

Een speeltuin voor performers, een cadeau voor het publiek

Wanneer wordt gesproken over een “Bonte avond” dan kan iedereen zich daar een voorstelling van maken. Wellicht komen herinneringen boven drijven van een mislukte poging om een dansshow à la Beyonce weg te geven in de aula van je middelbare school of misschien roept het plaatsvervangende schaamte op voor die ene collega die het toch beter bij playbacken had kunnen houden. Hoe je het ook wendt of keert, een bonte avond betekent voor vrijwel iedereen hetzelfde; een avond vol vermakelijke acts. Lamarziendan is niets minder, en vooral veel meer dan dat. Het is de bonte avond waar iedereen van droomt, met fenomenale acts en oprecht applaus.

Lamarziendan is de bonte avond waar iedereen van droomt!
De Ideale Editie van Lamarziendan

De Ideale Editie
Op dinsdag 19 december vond bij van Aken in het Werkwarenhuis alweer de 7e editie van Lamarziendan plaats, ditmaal gelabeld “De Ideale editie!”
Presentatoren Jordy Sanchez en Max Joey van den Hout vormen het komische duo dat de avond aan elkaar praat. Vlot en gevat kletsen ze, ondersteund door de muzikale improvisaties van huisband Pippi Belli, de overgangen tussen de optredens op interactieve wijze vol waardoor je als publiek van begin tot einde betrokken blijft.

“3, 2, 1… Lamarziendan!”
De verscheidenheid aan disciplines die de revue passeren zorgt dat er voor ieder wat wils is. De eerste die de vloer betreedt is Floor Bazelmans, die laat zien precies te snappen hoe ze een kwetsbaar verhaal melodieus over kan dragen op haar luisteraars. Met de woorden “Dit is een meezinger en daar houd iedereen wel van” leidt ze een briljant nummer in waarin ze op pakkende wijze de spot drijft met “Hoe alles af hangt van dingen”.
Dan is het de beurt aan Arnoud Rigter, een dichter die van wal steekt met een boodschap over roken om te laten zien dat je ademt, onomkeerbaar geciviliseerd zijn en of glimlachen tegen blinden eigenlijk wel zin heeft. Na een humoristische opsomming van gedichten die het publiek moet missen, vult een collectieve bulderlach het Werkwarenhuis aan de Tramkade.
De komische toon is gezet en wordt vervolgens verder doorgevoerd als presentator Jordy Sanchez uit zijn rol van gastheer stapt en in de rol van cabaratier de derde act van de avond vormt waarin hij in een interactieve sketch wordt onderheven aan dertien proeven om de titel ‘perfecte mens’ te bemachtigen.

Lamarziendan is de bonte avond waar iedereen van droomt!
Lilyamee Eva

Na een korte break opent Lilyamee Eva het tweede deel van de avond. Volledig in stijl, van haar jaren ’40 jurk tot aan haar jaren ’50 haarcoupe en compleet met roterende vintage microfoon neemt ze het publiek mee terug in de tijd. Met haar warme stemgeluid tovert ze van Aken om in een oud jazzcafe en werpt ze, helemaal in character, speelse blikken richting het publiek terwijl ze met haar heupen mee wiegt op de klanken die gebracht worden door de huisband.
Stan Ligtenberg en zijn acteurs nemen na Lamarziendan Live (een interactief onderdeel waarbij mensen uit het publiek laten zien wat ze kunnen), de theaterdiscipline voor hun rekening. Terwijl de acteurs tandenpoetsend in pyjama en wankelend van de ene op de andere been zichzelf aankledend de vloer overnemen improviseert Pippi Belli passende muzikale ondersteuning.
Choreograaf Josse Vessies verrijkt de avond met een modern dans waaraan de vraag “Hoe voelt lichamelijke communicatie?” ten grondslag ligt. Samen met zijn danspartner neemt hij de toeschouwers mee in een fascinerende lichamelijke verhaalvertelling en houden zij met de toenemende intensiteit van de bewegingen de aandacht van de kijkers gevangen.

Na deze traktatie van kunstzinnige uitingen en artistieke talenten is het feest nog niet ten einde. Huis-DJ Erik Snoek draait uiteenlopende plaatjes waarbij het publiek zelf nog even met de voetjes van de vloer kan voor de avond afgesloten wordt en de lichten uitgaan.

Lamarziendan is de bonte avond waar iedereen van droomt!
De Ideale Editie

Vermakelijke acts met een boodschap voor thuis
Het is de avond vol vermakelijke acts, de bonte avond op professioneel niveau waarbij lachen de boventoon voert, maar waar kunst kunst niet zou zijn als het je niet met een boodschap naar huis liet gaan. Lamarziendan is een ware speeltuin voor performers en werkelijk een cadeau voor een ieder die de kunsten een warm hart toedraagt. Een absolute aanrader om bij te wonen!

Bands halve finale Bossche Band Battle gaan er vol in

Finale in Willem Twee poppodium lonkt

P79 is op zaterdag 16 december gevuld met publiek voor de halve finale van de muziekprijs Bossche Band Battle 2017. Uit de vorige halve finale zijn A Fool’s Errand en White Elephant door. Op 29 december gaan zij het in Willem Twee poppodium opnemen tegen de twee bands die vanavond door zullen gaan. Welke bands dat zullen zijn? We gaan het meemaken.

Clint Eastbird
Clint Eastbird, bestaande uit vijf jongemannen uit Den Bosch, begint te spelen. Het eerste nummer Let Go is een rustige en dromerige opener van de avond. Toch krijgt dit nummer een rauw energiek randje als de zanger grote spongen maakt op het podium precies op de muziek. Ook gebruikt hij effectpedalen voor de zang, waardoor de sfeer net iets versterkt wordt. De mannen denken goed na over opbouw, wat in het volgende nummer aan de backing-vocals van de gitarist en het volume van de band te merken is. Het daaropvolgende nummer begint met een emotionele intro op keys, waarna de bas komt. Het drumritme vrolijkt de boel wat op en er komt een wending in het nummer.
De opbouw naar de hardere stukken kent een nieuwe elektronische sound. ‘The first time we started smoking, coughing and laughing out loud.’ Is een zin uit het volgende nummer die me aanspreekt. Het nummer gaat over opgroeien. Het volgende nummer is rustig, en bevat een hele volwassen gitaarsolo, die rustig begint, maar met de nodige tijd opbouwt naar in mijn ogen de meest spetterende solo van de avond. Na een psychedelische overgang is het laatste nummer aangebroken, waarbij de zanger tijdens een instrumentaal stuk door het publiek rent.

Bands halve finale Bossche Band Battle gaan er vol in - ©aya dupont
Clint Eastbird

Goddammit Mike:@
De formatie bestaat uit een drummer, een gitarist, een bassist en een frontvrouw met gitaar. In het eerste nummer valt de bas me op. Het is een net iets zwaardere sound, maar wat er gespeeld wordt is eigenlijk vrij rustig. Dit geeft een leuke sound. De band bij elkaar klinkt ook lekker. Ik zou het als indiepop/indierock omschrijven. De korte zinnen ‘Buy it’ en ‘Sell it’ vormen een fijne kern van het nummer. De frontdame speelt op een mooi Jaguar model in het wit, waarop ze strak speelt tijdens het zingen. Ook is ze goed in het interactie opzoeken met haar bandleden. De drummer voegt harmonie toe aan de nummers wanneer hij de muziek van backing vocals voorziet.
Een nummer begint met a capella zang, erg vet. De drummer maakt vooral gebruik van het ijzerwerk van zijn drumstel om een creatieve sound te krijgen. De zware sound van de bas blijft nog steeds rustig als de gitarist een fijne solo speelt. Het nummer dat volgt heeft een catchy zanglijn die erg poppy is, misschien niet enorm creatief, maar in de houding op het podium en het stemgebruik is veel meer zekerheid te merken, wat het fijn maakt om naar te luisteren en kijken. Ook is er goed op elkaar ingespeeld zodat het basloopje even naar voren komt, terwijl de rest stilvalt en daarna weer in de maat verder gaat. Er wordt afgesloten met het nummer ‘Insecurities’ dat de zangeres geschreven heeft na de aanslagen in Parijs.

Bands halve finale Bossche Band Battle gaan er vol in - ©aya dupont
Goddammit Mike:@

PARAMATMAN
Paramatman is een duo dat bestaat uit een drummer en een gitarist/zanger. Eerder zag ik ze in Podium Azijnfabriek, waar ze terecht doorgingen naar de halve finale. Wat me tijdens het eerste nummer meteen opvalt, is het grote contrast tussen rustige stukken en de hardere stukken. De frontman haalt een zware rocksound uit zijn stijlvolle Telecaster model gitaar, die prima matcht bij de nette pakken waarin de twee heren optreden. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld, te merken aan de korte stiltes die ze laten vallen, waarna ze weer vol overtuiging verder rocken.
De eerste paar nummers zijn veelal hetzelfde tempo en sound, maar het blijft interessant door het gepaste gitaarwerk en de drumfills. Hierna volgt het geniale ‘Godless Creature’ dat bestaat uit één toon op gitaar, zang, en één tik op een tom van de drums. De zaal is muisstil terwijl het duo opbouwt en het publiek in spanning laat afwachten. Twee maal wordt het publiek op een mooie manier voor de gek gehouden. Ook bevat dit nummer een krachtige drumsolo, die de kracht van het duo nog eens bevestigt. Bij het laatste nummer worden er flink wat gitaareffecten uit de kast getrokken waarmee een sterk optreden wordt afgesloten.

Bands halve finale Bossche Band Battle gaan er vol in - ©aya dupont
PARAMATMAN

Instant Matter
De band is met een wildcard doorgegaan en komt net terug van een optreden in Breda, waar ze in het voorprogramma van Orange Skylinestonden. Ze openen met een nummer waarbij de drums kosmisch klinken, wat erg goed bij de psychedelische gitaarsolo past, waarbij gebruikt wordt gemaakt van herhalende licks op verschillende hoogtes op de gitaar. Het tweede nummer ‘Slow Down’ is een meeslepend nummer waar een goede boodschap in zit vind ik. De zinnen ‘Why don’t we slow down, being part of it all’, ‘I can let it all go’ en ‘All I want is something tue’ passen mooi bij de sfeer van de muziek en de bewegingen die de zangeres op het podium maakt. Het valt me op dat de band heel erg hun eigen ding doet en in hun dromerige muziek zitten.
Vrede en rust zijn woorden die ik goed vind passen bij het totaalplaatje dat ik aanschouw. Het nummer ‘Fly’ begint met een intro op bas, die even de rol van lead gitaar op zich neemt, wat creatief is en bij de sound past. Die sound gaat wat meer richting funk en rock in dit nummer, wat een goede afwisseling is op het dromerige. Het is muziek waar je goed op kan chillen bedacht ik me. Het laatste nummer is wat feestelijker en heeft ook wel wat rock en funk invloeden. Via een instrumentale opbouw wordt er toegewerkt na een mooie eindslag en het optreden is voorbij.

Bands halve finale Bossche Band Battle gaan er vol in - ©aya dupont
Instant Matter

Uitslag
De jury heeft het moeilijk gehad, maar Paramatman en Instant Matter zijn door naar de finale, die op 29 december plaatsvindt in het Willem Twee Poppodium. Daar zullen deze bands het opnemen tegen White Elephant en A Fool’s Errand. Dit betekent niet dat Clint Eastbird en Goddammit Mike bands zijn die tekortschieten. Het was een zeer vermakelijke avond vol energie en goeie muziek. Alle bands mogen trots zijn op het werk dat ze hebben neergezet. Het niveau en de creativiteit ligt erg hoog, waardoor de finale nog spannender belooft te worden.

Bands halve finale Bossche Band Battle gaan er vol in
PARAMATMAN en Instant Matter gaan door naar de finale

Foto’s: Aya Dupont

Muziek verbindt alles voor Songhoy Blues

Verschillende culturen komen samen bij Malinese band

Songhoy Blues verwerkt de tragiek van de burgeroorlog in thuisland Mali in een opzwepende mix van woestijnblues en alternatieve rock. Op 11 december verscheen de clip van het nummer ‘Sahara’, met een gastbijdrage van Iggy Pop. We spraken zanger Aliou Touré backstage in Tivoli Vredenburg te Utrecht nadat ze daar optraden.

Songhoy Blues kent een heftigere ontstaansgeschiedenis dan de gemiddelde band. De vier leden van de band komen uit verschillende plekken in Mali, maar ze waren gedwongen te vluchten, zo vertelt Touré. “Jihadisten namen de macht over in het noorden en ze verboden alle culturele uitingen. Geen muziek, bars, clubs, voetbal en andere sporten. Dit was heel moeilijk voor mensen in Mali. Jonge mensen hadden het zwaar zonder muziek en sport. Daarom vertrokken veel mensen, zoals wij, naar het zuiden.”

In de Malinese hoofdstad Bamako ontmoetten de huidige bandleden elkaar en ze besloten samen te jammen. Dat sloeg aan bij bezoekers van hun jamsessies: “We dachten: jongens, misschien wordt dit wel iets. Dat is hoe Songhoy Blues is ontstaan. We begonnen teksten te schrijven en probeerden iets positiefs te maken van de slechte situatie waar we in zaten.”

Songhoy Blues probeert met muziek niet alleen zijn eigen situatie te verbeteren, ze hopen ook iets te kunnen betekenen voor andere Malinezen. Touré: “Muziek werd verbannen vanuit een religieus motief. Alles wat niet binnen de islamitische filosofie paste werd aangevallen. In Songhoy Blues zitten leden met verschillende religies en culturen en we komen uit verschillende plekken in Mali. Muziek brengt ons samen. We willen een voorbeeld zijn voor jonge mensen in Mali: verschillende achtergronden kunnen heel goed samengaan.”

Deze diashow vereist JavaScript.

Op de vraag of hij zelf religieus is geeft Touré geen eenduidig antwoord: “Ik geloof in iets spiritueels. Ik geloof in vrede. Ik geloof in liefde en geluk. Dat is een geloof dat iedereen heeft, of je nou christen, boeddhist, rastafari, moslim of wat dan ook bent. Daar zit geen verschil in.” Deze universele waarden vindt hij ook in muziek: het maakt mensen blij en brengt liefde en vrede. Daarom vindt hij het raar dat muziek en religie niet samen zouden gaan: “Ik zou heel graag willen vragen waarom muziek in het noorden verbannen werd, maar die kans heb ik nooit gekregen.”

Voordat het verboden werd speelde Malinese muziek een grote rol in het leven van de leden van Songhoy Blues. Gitarist Garba Touré (overigens geen familie van zanger Aliou Touré) is de zoon van een bandlid van Ali Farka Touré, die bekendstaat als de grootste muzikant uit Mali en de grondlegger van de Maliblues. De invloeden van deze Maliblues hoor je duidelijk terug in de muziek van Songhoy Blues, maar wel in een hele eigentijdse stijl. Aliou Touré: “Met de komst van internet is Mali geen jungle meer. We hebben ook Spotify, iTunes, Facebook, YouTube, alles. Dus we kunnen overal naar luisteren en dat mixen met de muziek waar we mee opgroeiden.” Hij noemt Jimi Hendrix, B.B. King, Eric Clapton, The Foo Fighters, Bob Marley en Kendrick Lamar als voorbeelden van inspirerende westerse artiesten.

Muziek verbindt alles voor Songhoy Blues
Aliou Touré

Op Songhoy Blues’ nieuwe album ‘Résistance’ blijft het niet alleen bij inspiratie, er staan samenwerkingen met de punklegende Iggy Pop en grimeartiest Elf Kid op. Alhoewel, samenwerking: de band heeft Iggy Pop nooit ontmoet. Het management van Songhoy Blues stelde voor om het nummer ‘Sahara’ naar Iggy Pop op te sturen zodat hij er vocalen voor op kon nemen. Tot Tourés verbazing deed hij dat: “We konden ons niet voorstellen dat hij er de tijd voor zou hebben. We hebben nog nooit met iemand als hij samengewerkt. Andersom heeft hij nog nooit met een jonge Afrikaanse band samengewerkt. We vonden het allebei geweldig.”

Interview: Jan Douwe Krist en Johan van Bommel
Foto via Facebook van Songhoy Blues
Screenshots: Songhoy Blues’ performance Songlines Music Awards winners’ concert op London’s Barbican, 3 oktober 2016

White Elephant en A Fool's Errand door naar finale Bossche Band Battle

White Elephant en A Fool’s Errand door naar finale Bossche Band Battle

Terechte winnaars met de sterkste stage performance

Het World Skate Center aan de Buitendijk in Den Bosch werd zaterdag 2 december gevuld met vier bands, die allen terecht in de halve finale van de Bossche Band Battle staan. Het podium staat klaar, inclusief rookmachine en stagelights in allerlei kleuren. Het belooft een vermakelijke avond te worden, want het spant erom welke twee bands er doorgaan naar de finale, die op 29 december plaatsvindt in het Willem Twee Poppodium.

Delusionals
Een synthesizer, een drumstel en een gitaar zijn de instrumenten die klaarstaan om bespeeld te worden door de drie dames van Delusionals. Alle drie zijn ze voorzien van een zangmicrofoon. Het eerste nummer zet een dromerige sfeer neer, waarbij de drumster erg creatief is in het gebruik van bass kicks.
Tijdens het tweede nummer schakelt ze over op het elektronische deel van haar drumkit, wat ook voor een creatieve sound zorgde in combinatie met de psychedelische klanken van de gitariste. De dames zijn goed op elkaar ingespeeld, want plots stopt het nummer op een strakke manier. Met erg veel snelle tikjes op de hi-hat blijft de muziek verrassend, ook al bleef het tempo veel hetzelfde. De laatste twee nummers zijn op lager tempo en erg persoonlijk, dit komt echt binnen als de zangeres afsluit met een lange uithaal liggend op de grond.

White Elephant en A Fool's Errand door naar finale Bossche Band Battle - ©aya dupont
Delusionals

White Elephant
De band bestaande uit een drummer, bassist en twee gitaristen, waarbij frontman Vincent ook zang doet, staat na een zorgvuldige soundcheck klaar om te spelen. Tijdens de instrumentale opbouw zingt de drummer mee, dit voegt veel toe. De band weet het publiek op een natuurlijke manier naar voren te vragen, waardoor de sfeer intiemer wordt en het optreden interessanter.
Het tweede nummer Save It heeft een leuke hoge gitaarmelodie die af en toe door het nummer heen danst. Na een stevige uithaal beweegt de band energiek op het podium, waardoor er een aanstekelijke energie ontstaat. Ook klapt het publiek het ritme mee en wordt het nummer afgesloten met een nette gitaarsolo. Een langzamer nummer wordt neuriënd ingeleid, waarna een nummer volgt dat zo onder een skatefilm zou passen. Ook stelt White Elephant als enige band de bandleden voor.

White Elephant en A Fool's Errand door naar finale Bossche Band Battle - ©aya dupont
White Elephant sterke act

Johnny Jester
De Tilburgse band Johnny Jester is aan de beurt. Een grijskleurige Gretch gitaar trekt mijn aandacht, echt een mooi ding. Net als in het Koudijskafé bevatten de eerste twee nummers een lange ‘Ooooh’ uithaal die een Kensington-achtige sound creëert. Persoonlijk mis ik de creativiteit, maar dat kan een smaakkwestie zijn. Een melodische gitaar vult het slow tempo nummer dat volgt.
Daarna kwam er weer nummer met een ‘Ooooh’ uithaal waarbij ik mijn aandacht verloor. Daarna werd mijn aandacht terggepakt door een stevige instrumentale rock-achtige opbouw die vet was. Er is zeker energie waar te nemen op het podium door de moves van de mannen, terwijl een hoge gitaarmelodie het laatste nummer opleukt.

White Elephant en A Fool's Errand door naar finale Bossche Band Battle - ©aya dupont
Johnny Jester

A Fool’s Errand
De vier mannen spelen instrumentaal, maar toch is het verhalend door de praatjes tussendoor van de bassist. Zo gaat het eerste nummer over een kleine Bossche jongen met grote problemen in een grote wereld, kondigt de bassist aan, die de leiding heeft in de band. De podiumenergie spat er vanaf, het is een plaatje dat klopt. Verrassend komt deze band uit de hoek, door gebruik van een sustainer, een apparaatje dat de gitarist gebruikt om zijn snaren mee aan te slaan, waardoor te tonen heel lang doorklinken. Ook pakt de bassist er een trompet bij waarmee er weer een nieuwe sound is.

White Elephant en A Fool's Errand door naar finale Bossche Band Battle - ©aya dupont
A Fool’s Errand

Ontknoping
White Elephant en A Fool’s Errand mogen het nog een keer tegen elkaar op nemen in de finale. De terechte winnaars hadden in mijn ogen de sterkste stage performance wat echt zorgde voor een vermakelijke avond. Ook het niveau van de andere bands was zeker hoog, en zij zijn ook de moeite waard om in de gaten te houden.

foto’s: Aya Dupont

Licht in de duisternis voor New wave

Magische momenten en af en toe een rauw randje

Op donderdagavond 30 november leek het even begin jaren tachtig in de kleine zaal van Willem Twee Poppodium.
Twee eigentijdse New Wave bands, Always The Sun uit Tilburg en het Deense The Foreign Resort, blazen dit genre nieuw leven in.

Always The Sun
Ooit was er een liedje van The Stranglers met dezelfde titel als de bandnaam van de band die de avond mag openen. Always The Sun stond een aantal jaren geleden ook wel bekend als Jacky Checker. Maar nu met alleen een andere bassist in de gelederen treden ze onder deze naam op. Het eerste nummer heeft een heel lang intro. De zanger laat dan ook nog even op zich wachten. Als hij dan na een minuut of twee het podium betreedt is een lange schreeuw zijn eerste wapenfeit.

Van de duivel bezeten
Dat Joy Division een grote inspiratie is geweest dat lijkt me duidelijk. Het nummer Coming Home lijkt bijvoorbeeld nogal veel op Atmosphere van die legendarische band. Maar niet alleen muzikaal is er gelijkenis, ook de ongecontroleerde bewegingen van Ian Curtis zijn te herkennen bij de zanger die af en toe wel van de duivel bezeten lijkt. Zelfs de afwezige blik in zijn ogen is er, behalve als er één van de vele camera’s in zijn buurt komt, want daar heeft hij wel oog voor.

Magische momenten
Muzikaal is het allemaal dik in orde, met onder andere de toetseniste die subtiel de tweede stem verzorgd en de drummer die met een extra drumcomputer de drums net iets droger laat klinken waardoor de muziek nog meer het new wave gevoel krijgt. Het mooiste nummer is wat mij betreft Easy Way In, Easy Way Out, met een lekker meeschreeuw refrein.
Tussen de nummers door moet de gitaar een paar keer even worden gestemd. Daardoor wordt de magie jammer genoeg regelmatig verstoord. Maar die magische momenten, die zijn er ook. Regelmatig.

Deze diashow vereist JavaScript.

The Foreign Resort
Dit Deense drietal opent hun show met het swingende Breaking Apart. Dat ze maar met zijn drieën zijn zou je trouwens niet zeggen, want ze produceren een vol geluid.
De nadruk ligt vanavond enigszins op hun laatste album New Frontiers, maar het tweede nummer wat ze spelen, Suburban Depression is van hun EP The American Dream. Als derde spelen ze dan hun nieuwste nummer, She’s Lost. Maar dit nummer vind ik wat aan de brave kant en een beetje saai, waar de titel in het refrein eindeloos herhaald wordt. Gelukkig komt hierna al snel Skyline Decay en vooral Flushed, het nummer wat toch wat mij betreft wel het lekkerste in het gehoor ligt met een pakkend refrein maar met een gruizig en hysterisch einde wat voor mij nog wel wat langer door mag gaan.

Huilerige zang
Soms klinkt de muziek van The Foreign Resort alsof Robert Smith van The Cure op visite komt bij The Chameleons, zoals bij het nummer Alone. De wat huilerige zang van Mikkel, zoals dus ook Robert Smith dat doet, komt ook goed tot uitdrukking bij titeltrack New Frontiers.

The Foreign Resort - ©jane duursma
The Foreign Resort

Discussie
De zanger/gitarist met zwarte nagellak wisselt regelmatig van instrument met de bassist. Of is de zanger nou voornamelijk bassist? Er is zelfs even discussie onderling over de volgorde van de setlist zodat er niet nóg een keer van instrument gewisseld hoeft te worden. Gelukkig blijft de drummer gewoon zitten. Maar goed dat er over de perfecte afsluiter Dark White geen discussie is. Weer zo’n heerlijk gruizig uptempo nummer waar de bas en drums schier oneindig doordenderen en uiteindelijk eindigt in overstuurd gepiep en gekraak.

Een geslaagde combinatie met deze twee bands vanavond. Degenen die het gemist hebben kunnen The Foreign Resort en Always The Sun 18 januari nog zien in Muziekcafé Extase in Tilburg.

Foto’s: Jane Duursma

met melancholieke songs over vriendschap, liefde, eenzaamheid, twijfel en hoop

Liseth Horsten artieste pur sang

Akoestische verrassing met melancholieke songs over vriendschap, liefde, eenzaamheid, twijfel en hoop

Carrière in een notendop
Liseth begon eind jaren negentig met het schrijven van liedjes op haar akoestische gitaar. Er volgden daarna onder andere een aantal omzwervingen in diverse muzikale projecten. Na haar studie aan de Rockacademie in Tilburg bouwde ze haar beroepspraktijk als muziekdocent en uitvoerend muzikant op. Daardoor bleef haar eigen repertoire echter min of meer op de plank liggen. Dat voelde niet goed. Het verlangen om daarmee weer aan de slag te gaan groeide.

Amerika
In 2014 kreeg zij de mogelijkheid een handvol van haar nieuwe liedjes in Californië op te nemen met zanger/gitarist Michael Roe en bassist Mark Harmon, twee van haar eigen helden. Resultaat hiervan was de ep Kites and Traffic Lights, een sfeervolle schijf met melancholieke songs over vriendschap, liefde, eenzaamheid, twijfel en hoop die in juni 2015 officieel werd uitgebracht.

Liseth Horsten artieste pur sang
Liseth Horsten

Gouden formatie
Terug in Nederland begon Liseth haar repertoire live uit te voeren met haar nieuwe band Liseth & The Lost and Found, met gitarist/zanger Eric van Dijsseldonk en bassist Lucas Beukers. Twee uit het oog verloren maar weer tegengekomen muzikanten. Het bleek een gouden formatie. Zowel in trio- als duo verband en ook solistisch staat Liseth haar ‘vrouwtje’. In Muziekcafé Het Warm Onthaal gaf zij een soloconcert. Met haar zuivere, warme en wat doorleefde stem en uitstekend gitaarwerk waaronder een prachtig tokkelnummer speelde ze bijzonder mooie eigen composities en gewaagde covers van onder meer Gram Parsons, Steven Stills, Bonnie Raitt en Neil Young.

Mijn indruk
De manier waarop Liseth zich inleeft in haar composities, tijdens een optreden als het ware ìn haar nummers kruipt en die op een unieke manier weet vorm te geven heeft op mij diepe indruk gemaakt. Het getuigt van bijzondere klasse en het is voor mij dan ook een raadsel dat deze artieste geen grotere bekendheid geniet.
Want dat verdient ze. Echt.

Agenda
2017
do 14 dec
Liseth solo + andere artiest (onbekend)
‘Notenkrakers’ muzikale talkshow, Paradox Tilburg, gratis entree

2018
do 11 jan
Liseth solo
Americana covers Vakantiebeurs Jaarbeurs Utrecht, Amerika paviljoen

vr 26 jan
Liseth & The Lost and Found
Huiskamerconcert Stichting Kunstprojecten. Meer info volgt.

Afwisselend eerste Open Podium ’t Opkikkertje

Singer songwriters uit Den Bosch

Den Bosch herbergt veel singer songwriters. Nu er steeds meer (kleine) podia komen in de stad, kunnen zij vaker optreden voor eigen publiek. Eetcafé ’t Opkikkertje aan de Markt stelt bijna iedere vrijdag een podium open voor solisten en bands.

Open Podium ’t Opkikkertje
Anne van Damme zat op een barkruk in een hoek van eetcafé ’t Opkikkertje met gitaar en microfoon, de standaarduitrusting van een singer songwriter. Het café was lekker gevuld. Aan de linkerkant stond uitgaanspubliek aan staande tafels en aan de andere kant van het kleine pand zat een groep vriendinnen. Op het feeëriek verlichte terras waren enige tafels bezet. De aanloop voor deze openingsavond van het open Podium Opkikkertje was veelbelovend.

Eigen nummers en één guilty pleasure
Anne begon rond 22.00 uur aan haar set en aan haar was het welbekende spits afbijten van dit nieuwe podium in de Bossche binnenstad. Zij zong voornamelijk eigen nummers zoals dat een singer songwriter betaamt. Van Damme studeerde vorig jaar af aan de Rock Academy van Tilburg met singer songwriter als hoofdvak en showact als tweede.?

Haar enige uitstapje van deze avond was een cover van het nummer Baby One More Time van good ol’ Britney Spears [tegenwoordig zeer succesvol met haar shows in Las Vegas, red.]. Op uitdrukkelijk verzoek van Anne mocht er hard meegezongen worden. Daar werd dan ook gehoor aan gegeven. Vol verve werd de yell ‘Oh, baby, baby’ in de zaak gescandeerd. “Dat nummer is mijn guilty pleasure en van vele anderen, denk ik. Het wordt altijd leuk opgepakt.”

Afwisselend eerste Open Podium 't Opkikkertje - ©ronaldrijken
Anne van Damme

Afwisseling
Anne heeft een mooie stijl en een prettige stem om naar te luisteren. Een absolute voorwaarde in haar genre want je stem en een gitaar zijn de enige ‘wapens’ waarmee je het podium betreedt. En in een klein pand zoals ’t Opkikkertje staan en zitten de mensen heel dichtbij. “Ik hou van afwisseling. De ene keer in een klein café zoals deze en dan weer in een grote zaal met goed geluid en mooie belichting. Vanavond is één van de weinige shows die ik momenteel doe. Ik ben aan het schrijven. Volgend jaar komt nieuw werk uit. Op EP en Spotify.” Anne sloot haar set af met het liefdeslied My Hearth waar dit jaar een videoclip van is gemaakt.

Afwisselend eerste Open Podium 't Opkikkertje - ©ronaldrijken
Neill Heron

Entertainer Neill Heron
Je hebt singer songwriters in vele vormen en maten. Neill Heron artiestennaam van Niels Hereijgers is van een geheel ander kaliber dan Anne van Damme. Bij Anne staat haar muziek boven alles, Neill is meer een uitbundige entertainer, een rasartiest. Bij hem is de act net zo belangrijk als de muziek. Hij converseerde net zoveel met de mensen in ’t Opkikkertje als Anne maar het leek of hij de mensen al jaren kende. Er ontstond een leuk vraag- en antwoordspel.

Neill riep ook regelmatig of iemand een verzoeknummer wilde horen. Dat kwam hem een beetje duur te staan, want in de vriendinnengroep zat een fan van het Zweedse ABBA. Zij wilde hun nummer Super Trouper (1980) horen. Neill leek verrast en ging er aanvankelijk niet op in.
Maar hij rekende niet op de kracht van internet en smartphones. Een jongen uit het publiek had de lyrics van dat bewuste ABBA-nummer opgezocht en Neill moest er aan geloven. Lezend vanaf het scherm van het mobiel voldeed hij aan het verzoek wat leidde tot grote hilariteit. De cover I Will Always Love You van Whitney Houston leverde dezelfde reactie op.

Neill heeft een krachtige stem wat past bij zijn extraverte aard en act. Als frontman van een band zou hij geen slecht figuur slaan. Hij is binnenkort te zien in de tv-show The Voice of Holland op RTL4.

Al met al was het een geslaagde opening van dit nieuwe podium met twee artiesten die zo verschillend zijn in hun muziekkeuzes en act. Door hen bij elkaar te plaatsen werd het een aangenaam avondvullend programma.

Komodo-frontman Gino Bombrini begint altijd met een beat

Onverwachte sound levert plaatcontract op

Het is nooit stil in het hoofd van Gino Bombrini, frontman van de eclectische band Komodo: “Ik luister naar alle muziek en absorbeer om weer nieuwe muziek te maken.”

Platencontract
Komodo heeft een platencontract binnengehaald bij Sony Music. Dat heeft de band te danken aan zijn professionele aanpak en natuurlijk zijn muziek met een unieke en onverwachte sound. Daar zit veel in. Van surfrock, 60’s pop, woestijnblues, hip hop, rumba en Indiase raga, staat op hun Facebook pagina. “We hebben echt mazzel met dit contract, echt geluk,” zei Gino Bombrini vóór het optreden in Den Bosch.

Komodo speelde donderdag 23 november in foyer van de Willem Twee concertzaal. Volgens Gino is zo’n podium de perfecte omgeving om te spelen. De band bestaat pas kort en heeft nog de sterke behoefte om dicht bij elkaar te zijn om zo de directe energie van elkaar te voelen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Bengali Crown
De eerste klanken van het openingsnummer Bengali Crown zetten de toon van de avond direct neer. De gitaarlijnen tussen gitarist Tommy Ebben en Gino Bombrini op zijn bouzouki vloeiden ineen, beelden van U2 met Bono stegen meteen op. Komodo zou zomaar een supportact kunnen zijn van die Ierse rockband die niet vrij is van Keltische invloeden.?
Gino Bombrini: “De akkoorden en lange lijnen die wij gebruiken, die hoor je ook bij U2. Wij zoeken andere lijnen, andere soorten tonen en als je die achter elkaar zet, krijg je een bijzondere sfeer.”

Samenwerking
Tommy Ebben (Knalland) en Gino Bombrini (SKIP&DIE) maakten een afspraak dat Tommy naar Heerlen zou afreizen. Gino heeft daar een studio en na een nacht doorhalen hadden ze Bengali Crown geschreven, een nummer waar beiden achter stonden. Bengali Crown wordt in januari 2018 als single uitgebracht. Op een later tijdstip volgt het album. De samenwerking bleek vruchtbaar want er volgden nog meer nummers.

“Onze nummers ontstaan allemaal uit een drum groove. Thuis, in de studio, begin ik met een drum groove te spelen en daarop wordt het nummer gebouwd. Ik zet mijn drumstel op en ga gewoon een drumbeat spelen. Ik begin altijd met een beat. Soms heeft Tommy een gitaarlijn en daar verzin ik een drumbeat bij. Eerst zet ik een hele drumpartij op, geïnspireerd op die gitaarlijn en daarna neem ik het op met de computer. We gaan ermee knutselen en halen er allemaal dingen bij. Als het nummer klaar is, roepen we de andere bandleden op om te repeteren.”

Deze diashow vereist JavaScript.

In de band speelt de jongere broer van Gino, Massimo. Hij doet de percussie en speelt sound samples af die live niet uit de gitaren gehaald kunnen worden. Jody van Rooijen zit aan de drums en Judith Renkema geeft de baslijnen aan. Judith heeft gespeeld met vele artiesten waaronder de Brabantse bluesgigant J.W. Roy.

De muziek van Komodo is niet makkelijk te vatten en elke omschrijving daarom nutteloos en zinloos. Het was het aanwezige publiek in Willem Twee allemaal worst want het kwam voor een leuke uitgaansavond en om te dansen op live muziek. Komodo speelde enkele rustige nummers maar het merendeel was goed dansbaar. Bengali Crown was ook het slotnummer. Het repertoire van Komodo is nog klein en daarom werd het nummer waar alles mee begon, nogmaals gespeeld in een wat langere versie met improvisaties.