The Howlin' galmt door Popronde Den Bosch

The Howlin’ galmt door Popronde Den Bosch

Aardse powersoul van een rockband

De soundcheck van The Howlin’ in de Muzerije duurt kort. De band heeft gelukkig niet veel tijd nodig. De akoestiek in de zaal is matig tot soms slecht. Er zingt een galm rond die van alle kanten maar vooral vanaf het plafond recht op je afkomt. Dat stoort mij bij het slotnummer van de groep Dandelion. Ik kan dat nummer nog net meepikken. The Howlin’ staat bij Popronde Den Bosch na Dandelion geprogrammeerd en is de band waar ik voor kom.

Deze diashow vereist JavaScript.

Alternative & hip hop
The Howlin’ uit Amsterdam bestaat eigenlijk uit zes leden, maar deze avond traden alleen Joel Gaerthe (vocal), Nick Kroes (gitaar), Bill Mookhoek (bas) en Isai Reiziger op de drums aan. Een duidelijke reden voor de afwezigheid van Tess Gaerthe (backing vocal) en Joel Dieleman op de toetsen werd niet gegeven door frontman Joel Gaerthe.

Sommige leden van de band komen uit de hip hop scene. De anderen zweren bij Alternative. Hoe het ook zij, toen ik de eerste noten van de band hoorde tijdens de soundcheck, wist ik het meteen. Soul, het is soul maar dan soul van de harde school, rocksoul, powersoul. Soul waar je het heel warm van krijgt.

De podiumact van Joel Gaerthe
De band zet meteen sterk aan met Joel Gaerthe als een echte entertainer die de aandacht opeist met zijn raspende stem en zijn opmerkelijke podiumact.

The Howlin' galmt door Popronde Den Bosch - ©ronaldrijken
Joel Gaerthe

Die act ziet er als volgt uit. Joel haalt met zijn linkerhand de microfoon van de standaard en begint aan een stapvoets loopje. Hij zingt rechtop met zijn hoofd wat gebogen. Joel stopt na enige stappen, draait zich om en loopt schuifelend met gebogen bovenlichaam terug naar de microfoonstandaard. Hij pakt de standaard vast met zijn rechterhand en blijft daar staan met zijn bovenlichaam nog steeds gebogen.
Vervolgens loopt hij in die kenmerkende tred weer rechtop in de andere richting maar nu met de microfoon in zijn rechterhand. Weer zingt hij met gebogen hoofd of opgericht en herhaalt zijn act maar dan in spiegelbeeld.

Terwijl ik naar de band luister, pijnig ik mijn hersencellen af waar ik deze podiumact al eens eerder heb gezien. Was het bij James Brown, the Godfather of Soul, of een andere icoon uit de gouden jaren van de soul? Maar Brown stortte zich neer op het podium en dat doet Joel niet. Ik kom er niet helemaal uit en besluit het maar te laten wat het is: een act van Joel Gaerthe.

The Howlin' galmt door Popronde Den Bosch - ©ronaldrijken
Ballads & rocksoul

Ballads en rocksoul
De band speelt nummers van de EP This Road uit 2016. Maar het geluid van de band klinkt live wezenlijk anders dan op hun albums. Meer rock, aardser, mannelijk. Op de EP zijn de backing vocals te horen van Tess Gaerthe en de keyboard van Joel Dieleman. En die geven de sound een lichtere toets, meer mellow alternative.  Zonder hen is de band agressiever en dat heeft zeker invloed op het spel en de toon.

Vooral door het slagwerk van drummer Isai Reiziger deze avond. Hij slaat zwaar aan met een strakke beat die telkens net even wat langer aanhoudt door de nagalm akoestiek in de zaal van de Muzerije – dat is dan weer mooi meegenomenl. Beat en sound worden daardoor versterkt en dat werkt in het voordeel van de band. Het was heel hoorbaar in de rustigere nummers en dat geeft de ballads net die extra lading. Vooral als gitarist Nick Kroes weer eens uithaalt met zijn solo’s.

Ballads vind ik vaak storend bij optredens want die halen de ’schwung’ er uit. Maar deze keer is er geen gevaar van inkakken bij het publiek. Het gaat te ver om te zeggen dat The Howlin’ beter af is zonder keyboards en backing vocals, maar Joel is musicus genoeg om deze optie ook te overwegen. Soul met een traditionele rock bezetting: bas, gitaar, drums en zang. Het werkt.

Het publiek heeft in ieder geval geen moeite met het ontbreken van die twee bandleden. Het reageert enthousiast en een flink deel danst op de snellere nummers die de band vooral pas aan het eind speelt. En dat is weer jammer.

Camp High Gain in Plein 79 Popronde 2017

Punkrockband Camp High Gain geeft meteen vol gas

Showtime
Het is al half negen geweest als we de klanken horen van Cypres Hill met I Wanna Get High. Dat blijkt het startsein te zijn voor het optreden. De mannen betreden het podium.

Het Plein is al aardig volgestroomd met belangstellenden voor de punkrockband Camp High Gain, waarvan er een aantal al goed bekend zijn met de muziek van deze heren.
Het zijn door de wol geverfde muzikanten die hun sporen verdiend hebben in onder andere de legendarische Bossche Punkband Undeclinable Ambuscade, zanger / gitarist Helmer en drummer Jorg, die ook niet onverdienstelijk tweede stem zingt. Gangmaker en bassist Koen Fu speelde in een vorig leven bij Beef en Gotcha.

Vol gas!

Met No Dead Ends wordt afgetrapt en het is gelijk vol gas! Punkrock zoals het bedoeld is, hard, snel en kort, net onder de 2 minuten.
De tweede stem van drummer Jorg is zeker een toegevoegde waarde waardoor de zang net iets meer body krijgt. De stem van leadzanger en gitarist doet me af en toe denken aan Dexter Holland van The Offspring.

Deze diashow vereist JavaScript.

Outro’s
Opvallend zijn de outro’s na een aantal nummers, mede doordat ze door Helmer zelf handmatig aangezet worden via een I-pod of telefoon die op de versterker ligt. Soms horen ze er ook gewoon bij, bij Modern Day Slavery bijvoorbeeld, zoals het ook op het album te horen is. Maar Für Elise van Beethoven als outro zag ik even niet aankomen.

Koen Fu
Goed gemutste bassist Koen schreeuwt af en toe wat de zaal in, zonder microfoon, want die wilde hij niet, dus is het niet allemaal te verstaan. Ach die microfoon zou hem ook alleen maar in de weg staan, want hij zwiert voortdurend met zijn bas alle kanten op. Hij staat zichtbaar te genieten als hij voor zijn verjaardag toegezongen wordt door het publiek.

Het voorlaatste nummer Never Restrain begint relatief rustig en doet me denken aan The Foo Fighters maar knalt er dan weer keihard in. Na het uptempo middenstuk eindigt het weer in het melodieuze halftempo van het begin. Daardoor vind ik dit het meest dynamische nummer van de set. Het optreden wordt in stijl afgesloten met The Alternative, hard, snel en kort!

Camp High Gain in Plein 79 Popronde 2017
Camp High Gain geeft vol gas

Punkrock leeft!
Fans van Undeclinable Ambuscade zullen Camp High Gain ook zeker kunnen waarderen. Maar waar in de Willem Twee wel een flinke moshpit ontstond bleef die hier uit. Terwijl de band zich flink in het zweet werkt en hun muziek er zich wel degelijk voor leent. Misschien heeft er nog te weinig bier gevloeid op dit vroege tijdstip. Maar één ding is zeker, punkrock is nog lang niet dood. Nog niet een beetje.

Was je er niet bij? Dan heb je wat gemist, maar acht en twintig oktober krijg je een herkansing tijdens het Duketown Rebel Fest bij Willem Twee in Den Bosch.

Clint Eastbird dikke EP release in Plein 79

EP Everything in This Neighbourhood

Clint Eastbird release EP ‘Everything In This Neighbourhood’ in Plein, Den Bosch. Genre: Indiepop, Alternatief
Plein 79 stond zaterdag 23 september echt helemaal vol. De band kwam op en er was meteen veel gejuich. Met een dromerige arpeggio op gitaar werd een sfeer geschept. De band bestaat uit een drummer, bassist, gitarist, toetsenist en zanger/frontman Djurre van Dijck. Er stond een gitaar voor hem klaar. Er was nog geen zang in het nummer, maar je zag Djurre opgaan in de muziek. Daarin merkte je gemeendheid en dat zie ik graag terug in muziek.

Muzikaal sterk
Gedurende de eerste nummers valt het me meteen op dat de drummer, Liam Gruijters, onwijs goed is. De drumstijl bevat erg veel fills, variërend van korte supersnelle sneaky tikjes met veel hi-hats tot luidere fills en opbouw met de tonnen, alles continu strak. ‘Thanks jullie zijn nu al fucking master.. nu wij nog.’ Zegt Djurre door de microfoon na een enthousiast applaus te hebben ontvangen.

Clint Eastbird dikke EP release in Plein 79
EP release in Plein 79

Djurre pakt zijn gitaar en neemt de akkoorden over, waardoor de gitarist een lekkere solo kan spelen. De drummer werkt ondertussen aan een opbouw waarin de gitaar meegaat. Het wordt steeds verder opgebouwd en krijgt een soort psychedelische vibe, terwijl het tempo versnelt en met een goeie eindknal komt het nummer ten einde. Het publiek is hier duidelijk enthousiast over, te merken aan het luide applaus en gejuich. Terecht want muzikaal is de band duidelijk sterk.

Stage death
Omstemmen kan wel eens voor een zogenaamde ‘stage death’ zorgen, waarbij een band door een te lange stilte de aandacht van het publiek verliest. Dit wordt goed voorkomen doordat de toetsenist sfeer blijft behouden door rustig wat noten te spelen. Dit getuigt van veel ervaring in optredens en goed voorbereid zijn. Er wordt een kort praatje gehouden, waaruit blijkt dat er hard is toegewerkt naar dit moment.
Tijdens het nummer Long Ago valt het me op hoe strak de gitaar gebruikt wordt. Arpeggio’s in verschillende grepen vullen een groot deel van het nummer. De afwezigheid van de gitaar in delen van het nummer, versterken de momenten met gitaar. Ook tijdens andere nummers weet de gitarist precies wanneer hij welk geluid wil hebben en welke manier van aanslaan hij daarbij gebruikt.

Djurre vertelt dat het volgende nummer Come On hem dierbaar is, waardoor de aandacht van het publiek weer wat intensiever is en enthousiast reageert. Het nummer ‘This Times’ deed me door de zang denken aan een sixties sound, maar de instrumenten gaven er een hedendaagse twist aan. Er volgt een psychedelische, elektronische opbouw en Djurre beweegt op zijn eigen manier over het podium. Het is een interessante twist die aandacht vasthoudt.

Clint Eastbird dikke EP release in Plein 79
Frontman Djurre van Dijck

Toegift
Als hij het podium af springt en zich met vaart door het publiek wurmt, wordt deze aandacht versterkt. Hij verlaat de zaal door een deur achter het podium en de band maakt er een eind aan en verlaat ook de zaal. De zaal joelt om een toegift met de klassieke ‘we want more’. Onder geapplaudisseer komt de band terug. Iedereen wordt bedankt door Djurre, in het bijzonder de mensen die aan de EP hebben meegewerkt.

De laatste twee nummers zijn in mijn ogen de meest feestelijke. Na het eerste nummer volgde weer een vette psychedelische opbouw die overliep in het laatste nummer Ships. Hierbij merkte je dat alle laatste energie eruit werd gegooid, vooral in de expressie van de zang. Gaaf eind.

In de zaal hangt veel liefde, respect en bewondering. Veel mensen gaan langs de merchandise, waar de kersverse EP te koop is, voor elk bedrag dat de fan ervoor wil geven. De bandleden mengen zich tussen het publiek en signeren de EP’s. Ik ben zeer verrast door niet alleen het muzikale niveau van de band, maar ook de professionele aanpak. Het is zeker niet de laatste keer dat ik ze live gezien heb. Van Clint Eastbird ga je nog meer horen.

Foto’s: Aya Dupont

Hijos del Monte

Aanstekelijke cumbia van Hijos del Monte

Dansbare spirituele muziek uit de Andes

De aanstekelijke cumbia van de Argentijnse groep Hijos del Monte wekte veel enthousiasme op bij het danslustig deel van het publiek in de Willem Twee Concertzaal.
Het betekende meteen de opening van het nieuwe seizoen van Muziek Op Donderdag (MOD). Programmeur Noël Josemans gaf in zijn openingswoord aan dat ook dit seizoen veel wereldmuziek in de koker zit.

Hijos del Monte

Hijos del Monte
Hijos del Monte

Op dit moment toert Hijos del Monte door Europa. De groep brengt een bijzondere mix van de typisch Argentijnse dansstijlen milonga en tango met spirituele muziek uit Peru. Die muziek werd al ver vóór de komst van de Spaanse Conquistadores (veroveraars) gespeeld.

Om de muziek van Hijos del Monte te typeren als ‘cumbia’ doet eigenlijk weinig recht aan wat deze Zuid-Amerikanen in hun mars hebben. De dansstijl cumbia wordt veel beoefend in Nederland, is derhalve een publiekstrekker en wordt dus gemakshalve gebruikt.

Tango is een dansstijl die nagenoeg bekend is onder een groot publiek. U kent het wel: een man en een vrouw dansen innig verstrengeld waarbij de man op dominante wijze de dans bepaalt, als een echte Latijnse macho zo wie wil. Milonga is eerder een dansstijl met een sneller ritme die net als de tango eind negentiende eeuw werd ontwikkeld.

Deze diashow vereist JavaScript.

Dansbare spirituele muziek
Wat Hijos del Monte zo uniek maakt, is dat zij het ritme van de tango en nog meer die van de milonga mixen met de aloude spirituele muziek uit Peru en dat tot een dansbaar geheel hebben gesmeed. Vooral in de langere nummers wordt dat duidelijk. De gitaar speelt daarin een hoofdrol en voert het publiek mee naar hogere regionen. De percussie, bas en ritmegitaar houden het ritme erin. Het deed mij sterk denken aan de muziek van West-Afrikaanse bands zoals die van King Sunny Adé.

Bossche inbreng

Hijos del Monte
Evelyne Montens

Er was deze avond ook een Bossche inbreng in de persoon van Evelyne Montens, tango zangeres. Zij kent één van de bandleden en die vroeg of zij wilde zingen in de Toonzaal. De nummers die zij zong, kende ze al maar dan in de tango-versie.
Met de band repeteerde Evelyne die nummers in de middag om de milonga- annex cumbia-versie eigen te maken. Haar uitvoering deed zij met zo’n gemak en souplesse dat het leek of zij al jaren mee toerde met de band. Evelyne is sinds 2015 voor zichzelf begonnen met Polyglotte, een taalschool in Den Bosch.


Betekenis Hijos del Monte: hijos betekent nakomelingen; monte kan gebergte betekenen of bos. Monte is ook een stadsdeel van Buenos Aires, hoofdstad van Argentinië. Op de Argentijnse televisie draait een populaire soapserie met als titel Hijos del Monte.

Dampende swamp blues BlueSox viert hoogtij

Onbekommerd spel plezier in Muziekcafé Het Warm Onthaal

De swamp blues van BlueSox, die werkt want de band weet het publiek telkens weer enthousiast te maken en vaak zelf op te zwepen.
De korte nummers dragen daar ook zeker aan bij. Zondagmiddag 10 september trad de band aan in Muziekcafé het Warm Onthaal in de Sint Jacobstraat en opende op die manier zijn nieuwe seizoen.

BlueSox bewerkt traditionals

Tijdens de soundcheck sprak ik even met gitarist en zanger Cor Paridaans. Ik vroeg hem of op deze middag naast covers ook eigen nummers worden gespeeld.
Het antwoord van Cor was ferm: ‘Je kunt die nummers eigenlijk geen covers meer noemen. Het zijn heel oude traditionals die wij bewerkt hebben. Het heeft geen zin om die nummers klakkeloos na te spelen. En BlueSox heeft ze al erg lang op het repertoire staan‘.
Die nummers heeft de band zich zo eigen gemaakt dat je in het geval van BlueSox inderdaad niet kan spreken van covers. De band speelt daarnaast ook eigen nummers.

Deze diashow vereist JavaScript.

Bandleden
Cor Paridaans, vocals & leadguitar
Ruurd van der Vegt, harmonica & vocals
Hans Aarts, drums
Peter Zerner, bass

Swampy nummers in drie sets
De soundcheck was klaar. Aan de bar en aan een paar tafels zaten de klanten af te wachten op de dingen die onvermijdelijk zouden komen: een energiek optreden van op elkaar ingespeelde musici.

Het werd drukker in de kroeg en in gesprekken met sommige gasten, werd allengs duidelijk dat het Warm Onthaal het gat vult dat de sluiting van De Rode Pimpernel achterliet. “Vroeger ging ik vaak naar De Rode Pimpernel. Nu ga ik hier naar toe,” zei een nieuwkomer. “Volgens mij heb ik BlueSox daar ook zien optreden.”

Dampende swamp blues BlueSox viert hoogtij
BlueSox met Ruurd van der Vegt

BlueSox liep naar het kleine, gelijkvloerse podium bij het raam. Hans ging zitten achter het drumstel, Peter pakte zijn basgitaar, Cor stemde zijn gitaar en Ruurd stond wat afzijdig aan de kant met zijn mondharmonica. En toen begon het.

Na de intro zong Cor het openingsnummer Down And Out en speelde Ruurd op de mondharmonica. Het was fabuleus, een heerlijk mengsel van rock, blues en swamp waarbij de harmonica een hoofdrol opeiste. De nummers waren lekker kort. Dat is hét handelsmerk van BlueSox. Korte nummers, stevig aangezet ritme en hup, op naar het volgend nummer en dat ging de hele show door.

Die show telde zo’n 26 nummers verdeeld over drie sets. De eerste set was korter dan de volgende twee. Ik had de band nog nooit horen spelen maar was meteen om. En vooral Ruurd van der Vegt met zijn harmonica maakte een onuitwisbare indruk op me.

Dampende swamp blues BlueSox viert hoogtij
Cor Paridaans – gitaar/zang

Hip Shaking Harry
Uiteraard werd het nummer Hip Shaking Harry gespeeld. Een eigen nummer van BlueSox dat gaat over een zekere Harry die helemaal uit zijn dak ging tijdens een concert van BlueSox. Bij gebrek aan een leuke danspartner nam Harry genoegen met een barkruk. Walking The Dog – ooit gecovered door The Stones – volgde meteen daarop.

Een concert van BlueSox staat garant voor onbekommerd plezier. Dat las ik al op vele reviews op het web. Dat zag ik aan de gezichten van de gasten van het Warm Onthaal. Het was een waar hoogtij mis van de blues: de dampende swamp versie welteverstaan.

Deliria ingetogen rock met een vleugje gothic metal

Muziekcafé Het Warm Onthaal biedt open podium

Deliria is niet wat je ervan zou verwachten. Deliria, sommigen kennen het misschien als krachtig blond Belgisch biertje, maar die vergelijking gaat alvast niet op. Deze band komt niet uit België, maar uit Schijndel. Blond is de zangeres zéker niet, maar warm rood. En de term “krachtig” is op de muziek ook niet echt van toepassing, ook al staat Deliria te boek als progressieve rock metalband.

Deliria rocks on

Klokslag 16.00 op zondag 3 september zijn de eerste klanken te horen van Deliria in Muziekcafé Het Warm Onthaal. Zonder aankondiging zetten ze het eerste nummer in, terwijl er nog maar weinig publiek binnen is in dit uiterst sympathieke en gezellige cafe. Ik dacht eerst nog aan een soundcheck, maar ze gingen gelijk door met de Muse cover Supermassive Black Hole.

Bij het derde nummer stelt de band zich voor. Deliria dus. Gevolgd door het nummer State of Delirium. Zou daar de bandnaam vandaan komen? Dit nummer viel op door het rustige intermezzo met, verrassend, een stukje mondharmonica.

Ingetogen
Dan hangt de zangeres de akoestische gitaar om en begint ingetogen te zingen. Dit past haar goed. Als je naar de zangeres kijkt, met haar gitzwarte jurk en ladder in haar panty zou je verwachten dat er wat meer gothic invloeden te horen zouden zijn, van bijvoorbeeld After Forever, Delain of Evanescense. Van die laatste band spelen ze Bring Me To Life. Dit genre ligt Jeske, de zangeres, met haar hoge stem wel. Toetsenist Giel neemt hier de tweede stem voor zijn rekening. Maar hij is geen Paul McCoy en mist hier de rauwheid in zijn stem.

Met A Beginning wordt de eerste set afgesloten. Met de lage tonen waar de zang mee begint heeft Jeske wat moeite. Het is een catchy nummer wat een beetje doet denken aan Paramore met tempowisselingen en een opvallende stilte halverwege. Hoort dit zo? Ach ze kijken elkaar aan en Deliria gaat door.

Deliria ingetogen rock met een vleugje gothic metal
Deliria in Muziekcafé Het Warm Onthaal

Deliria Gothic feel
Na de pauze begint Deliria met een stevige driekwartsmaat waarbij Jeske gelijk de hoogte in gaat. Daardoor krijgt het nummer iets meer een gothic feel, maar geen metal. Het tempo zakt terug en gaat geleidelijk over in het volgende nummer waarbij Jeske iets gaat voordragen uit een boek. Is het de bijbel? Een stukje poëzie is waarschijnlijker. En dan? Een schreeuw van Nicky, de gitarist en dan gaat het tempo omhoog. Maar het blijft toch een beetje lief allemaal en ingetogen.

De grote wisseltruc zoals Deliria het zelf noemt, vindt plaats bij de Linkin Park cover Breaking The Habit. Zangeres wordt bassiste, bassist speelt gitaar en gitarist doet dappere poging om Chester na te doen. En dat valt niet mee natuurlijk. Daarmee leg je de lat erg hoog voor jezelf. Ook bij het eigen nummer Unfortunate is Nicky de leadvocalist. De bassist leent dan zijn bas uit aan Giel en dan zijn de bekende klanken van A Forest van The Cure te horen. Alleen wel een tandje sneller dan het origineel.

Ook bij het laatste nummer Timeless Miracle mag de bassist alleen maar toekijken. Hij ziet dan dat gitarist Nicky er aan het eind van het nummer flink op los soleert met zijn finger tapping techniek. Dat ziet er goed uit en klinkt ook lekker. En dan opeens is het klaar.

Trijntje Oosterhuis

Dutch Concert Big Band ft. Trijntje Oosterhuis

Recensie van de afsluiter van Jazz in Duketown 2017

Lekkere Jazz met teugen soul om bij weg te dromen van de Dutch Concert Big Band gecombineerd met de loepzuivere stem van Trijntje Oosterhuis met het vertrouwde hese randje. Een afsluiter waarvan je hoopt dat er nooit een einde aan komt. Het voelt als een geoliede machine. Ieder stukje van de puzzel klopt.

Trijntje Oosterhuis

Trijntje Oosterhuis
Trijntje Oosterhuis

Op de Parade kun je deze Tweede Pinksterdag over de hoofden lopen. Je zou denken dat iedereen elkaars warmte zoekt aangezien de hitte van de afgelopen dagen plaatsgemaakt heeft voor bewolking, maar niets is minder waar! De afsluiter van Jazz in Duketown staat namelijk op het punt te beginnen: niemand minder dan Trijntje Oosterhuis, samen met de Dutch Concert Big Band o.l.v. Kevin van den Elzen (oprichter, drummer én dirigent, red.)

Deze diashow vereist JavaScript.

Vroege vogels krijgen een voorproefje in de vorm van een soundcheck, waarna Trijntje van het podium loopt met de belofte “zo terug te zijn”. Eerst is het de beurt aan de Dutch Concert Big Band, welke twee arrangementen speelt zonder de zangeres waaronder een van Bob Mintzer (‘Sing a simple song’ welke is gebaseerd op Sly & The Family Stone, red.) Beiden relaxte Jazznummers met flinke contrabas- en blazerspartijen, waarmee het publiek al aardig opgewarmd wordt.

Opeens klinken de klanken van Burt Bacharah’s Do you know the way to San José, waarna Trijntje het podium betreedt. De Dutch Concert Big Band alleen klonk al fantastisch, maar met de toevoeging van Trijntje wordt een nieuwe dimensie gegeven aan het genre Big Band. De mate van opvoering is haast niet te onderscheiden van de opname zoals deze te vinden is op ‘The look of love’, het album van Trijntje Oosterhuis uit 2006.

Ze vervolgen met We’ve only just begun, geschreven door Benjamin Herman (New Cool Collective, red.) waarna Beautiful morning van John Clayton wordt gespeeld. Van die laatste componist zullen we vanavond meerdere nummers horen. Zowel Trijntje Oosterhuis als de Dutch Concert Big Band halen namelijk veel inspiratie uit zijn muziek.

Voor de geliefden

Trijntje Oosterhuis
Dutch Concert Big Band

Na veel uptempo nummers is het tussendoor ook tijd voor wat rustigers. “Voor de geliefden onder ons”, zegt Trijntje waarna I wish you Love over de Parade begint te klinken. Je voelt dat het nummer impact heeft op het publiek. Na afloop is Trijntje zelf ook zichtbaar geëmotioneerd, vooral door het feit dat ze het heerlijk vindt om met een bezetting als de Dutch Concert Big Band op te mogen treden.

Tijdens het Laren Jazz Festival is Trijntje Oosterhuis de Dutch Concert Big Band tegen het lijf gelopen. Ze hebben direct een klik en spreken af om vaker samen te komen, het repertoire verder uit te breiden en uiteindelijk ook samen op te treden. Vandaag op Jazz in Duketown is de eerste keer dat ze samen spelen, echter is daar niks van te merken. De chemie is top, welke zich mede door de gedeelde passie voor muziek uit in een fantastisch optreden.

Stevie Wonder

Trijntje Oosterhuis
Trijntje Oosterhuis

Dat Trijntje Oosterhuis een groot bewonderaar is van Stevie Wonder mag na dit optreden zeker geen geheim meer zijn, aangezien er meerdere nummers van Stevie gespeeld worden. Naast losse nummers is voor de gelegenheid ook een heuse medley in elkaar gezet bestaande uit My cherie amour, You are the sunshine of my life en Isn’t she lovely. Ondertussen begint – alsof het zo heeft moeten zijn – ook de zon weer lekker te schijnen. Het plaatje is compleet.

Trijntje Oosterhuis
Ademloos luisteren naar Trijntje Oosterhuis

Met een snelle blik op de klok zien we dat het bijna 6 uur is, en het optreden zijn einde nadert. Trijntje roept de hele band naar voren voor een applaus waarna de toegift wordt gespeeld in de vorm van het Caribisch klinkende Last Saturday Night. Daarna is het dan toch écht voorbij. Terwijl het publiek “we want more!” roept verlaten zowel Trijntje Oosterhuis als de Dutch Concert Big Band het podium en wordt Jazz in Duketown afgesloten. Wát een spektakel is het afgelopen anderhalf uur geweest!


Foto’s: Sonny Gillissen

Joshua Redman virtuose subtiele bop meestersaxofonist

Recensie en interview van Joshua Redman

Joshua Redman (1969) behoort tot één van de belangrijkste vertegenwoordigers van de moderne jazz. De Joshua Redman Trio was een topattractie van Jazz in Duketown 2017.
Zijn stijl wordt ook wel neo-bop genoemd dat voorkomt uit de bebop met de jong overleden saxofonist Charlie Parker als grote exponent. Tegelijkertijd hoor je ook de grote jazz traditie in het werk van Joshua Redman.

Onverwachte dingen
Redman vindt spelen op openlucht festivals erg leuk, ondanks dat er volgens hem altijd onverwachte dingen kunnen gebeuren. Het enige onverwachte tijdens dit optreden was het weg dwarrelen van Redmans bladmuziek door een windvlaag. Redman speelde stoïcijns door, terwijl zijn bassist de bladeren opraapte en terugzette op de muziekstandaard.
Het trio speelde zelfverzekerd verder. Een soundcheck vonden deze Amerikanen trouwens ook niet nodig. Er werd meteen gespeeld op het moment dat het drietal het podium op de Bossche Markt betrad.

Het openingsnummer was het aloude Mack The Knife dat zeer energiek werd gespeeld tot aan de laatste blaasstoot. Daarna zochten Redman & co het meer in rustiger vaarwateren met soms hier en daar wat plaagstoten. Het was bebop of neo-bop maar dan subtiel gespeeld. Ik raakte de concentratie na een tijdje kwijt en keek om me heen wat ik beschouw als een slecht teken. Ik verveelde me.

Deze diashow vereist JavaScript.

Focus
Uit de gezichten van veel mensen las ik af dat ik misschien de enige was die zijn concentratie niet kon vasthouden. De focus op de muziek was groot en algemeen, maar ik kreeg het gevoel dat Redman nogal op de automatische piloot speelde. Gelukkig maakte het laatste nummer een einde aan deze sombere gedachten. Dat einde, dat was fenomenaal.

Redman blies hard en zacht door zijn saxofoon. Scherpe en donkere tonen snerpten en basten over de Bossche Markt en toen drums en bas inzetten, was ik er weer helemaal bij. Het was een weldadige cocktail van funk, jazz en bebop waar zelfs een James Bond van zou gaan dansen. De toegift bracht het publiek helemaal in extase.

Kort interview
Joshua Redman gaf na afloop slechts een kort interview af van vijf minuten. Hij begon te zeggen dat hij zeer ingenomen was met het publiek in Den Bosch.

Joshua Redman
Joshua Redman

“Ik vond de aandacht van het publiek erg hoog. Dat stelde mij en de band in staat om ons spel heel subtiel neer te zetten. De reikwijdte van ons geluid werd daardoor optimaal gehaald. De focus van het publiek gaf ons energie. We vertrokken vanochtend heel vroeg vanuit een voorstad van Berlijn. Ik was een beetje moe, toen we hier aan het optreden begonnen. Maar die is nu helemaal weg.”

“De rol van de saxofoon in de geschiedenis van de jazz is erg groot. De saxofoon is een zeer krachtig en dominant instrument. Binnen de instrumentele jazz is de saxofoon het meest vocale instrument.” Joshua Redman refereerde hierbij aan een vergissing van de speaker die hem aankondigde als één van de belangrijkste zangers van de moderne jazz.

“Ik speel op een vintage saxofoon uit 1948. De saxofoon die ik van mijn overleden vader [Dewey Redman, red.] heb geërfd, laat ik thuis.”

“Ik leef van mijn optredens en ben blij en dankbaar dat ik zo vaak word uitgenodigd. Eigenlijk maakt het mij niet zoveel uit waar ik speel. Ik houd van spelen op openlucht festivals, maar speel net zo lief in kleine en intieme clubs of elegante concertzalen. Het is mijn broodwinning.”

Joshua Redman trad op met zijn vaste begeleiders: bassist Reuben Rogers en drummer Gregory Hutchinson. Met het Joshua Redman Trio sloot Jazz in Duketown 2017 het jazzfestival op de Markt af. Op de Parade was het definitieve sluitconcert met Trijntje Oosterhuis al begonnen.


UPDATE: Joshua Redman bracht in juni 2018 het nieuwe album Still Dreaming uit in samenwerking met drummer Brian Blade, bassist Scott Colley en trompettist Ron Miles. Still Dreaming is geïnspireerd door de band Old and New Dreams, waarvan de vader van Joshua Redman, Dewey Redman, een integraal onderdeel was.

Al Di Meola

Gitarist Al Di Meola kiest akoestisch op Europese tour

Ontboezemingen van een rasechte Beatles fan

Gitarist Al Di Meola (1954) vond het prettig om op de Markt op te treden tijdens Jazz in Duketown. Hij houdt ervan om buiten te spelen.
Wel had hij wat last van het geluid van de andere podia in de binnenstad. “Het publiek ervaart een optreden toch anders dan wij die op het podium staan.” Di Meola speelde onder meer twee nummers van The Beatles; While My Guitar Gently Weeps van George Harrison en Because van Lennon/McCartney.

Al Di Meola akoestisch vs elektrisch

Al Di Meola
Al Di Meola

Al Di Meola is volop actief, zowel in de studio als op het internationaal podium. Een nieuw album staat op stapel. Hij speelde een paar nummers daaruit tijdens zijn optreden waaronder één dat is opgedragen aan zijn dochtertje.

Op 4 juni heeft Al Di Meola een optreden in Napels in Teatro San Carlo. Na een korte stop in Zuid-Italië om familie te bezoeken toert hij verder door Letland, Duitsland en Roemenië. Van 23 tot en met 25 juni speelt Di Meola in jazzclub The Iridium in New York bij het NYC Special Acoustic Duet Performance.

“Dat akoestisch optreden in The Iridium is nogal uitzonderlijk. Als mijn naam valt in Amerika dan wordt het woord ‘electric’ in één adem genoemd. Dat is niet het geval in Europa waar het publiek meegroeide met mijn muzikale ontwikkeling als jazzgitarist vanaf de jaren ’70. ”

“Elektrisch optreden houdt een groot risico voor mij in gezien mijn gehoorproblemen. Dat is één van de redenen dat ik voor het akoestisch spel heb gekozen. Het Europese jazzpubliek begrijpt dat en gaat daar in mee. Ik zou om die reden alleen al wel jarenlang door Europa kunnen toeren.”

Deze diashow vereist JavaScript.

The Beatles en The Abbey Road Studio
Al Di Meola bewonderde twee bands: Return to Forever van Chick Corea én al vanaf zijn jeugd, The Beatles. Het lukte hem op negentienjarige leeftijd toe te treden tot de band van Chick Corea.

“Gitarist zijn bij Return to Forever was toen het hoogst haalbare. Ik droomde van die positie – it was the number one chair – en die droom kwam uit.
Ik denk dat ik net 20 was en met de band namen we in de Record Plant Studio in New York de eerste takes voor het album Where Have I Known You Before op, toen ik in de kamer ernaast John Lennon zag staan.”

“Hij stond daar. Zomaar! Ik werd weer een klein, bang kind en durfde niet naar hem toe te gaan. Terwijl ik toch met zijn tienjarige zoon Julian heb staan pingpongen bovenin de studio. Maar Paul [McCartney. red.] die heb ik wel ontmoet.”

Al Di Meola
Al Di Meola interview

Tribute Beatles album
In 2013 bracht Al Di Meola het album All Your Life – A Tribute To The Beatles uit. Het album werd opgenomen in de Abbey Road studio van The Beatles. Al Di Meola wilde de unieke sound van de beroemde studio laten doorklinken in de tribute album.

“De Abbey Road studio is waarschijnlijk de beste studio in de wereld. Elke dag dat ik daar aan het werk was , liep ik wat verbijsterd rond. Daar stond bijvoorbeeld nog de piano die gebruikt werd voor Obladi-Oblada en Lady Madonna.”

“Ik laste na de opnames een pauze in en keerde terug naar de States. Ik dacht, ik kan het album afmaken in New York of in mijn eigen studio in Jersey. Ik wilde er rustig de tijd voor nemen en besloot een huis in The Hamptons [dorpsgemeenschap bekend door de vele beroemdheden, red.] voor vier dagen te huren om aan de eindopnames te kunnen werken. Ik wilde altijd al een huis huren in The Hamptons.”

“Dat ging nogal moeilijk maar uiteindelijk lukte het. De eigenaar van het huis belde mij op en hij zei dat mijn buurman een beroemde rockster was. Ik dacht, misschien Bon Jovi of zoiets. Maar hij zei dat het Paul McCartney was. Mijn mond viel open. Toen ik ernaar toe reed, stond Paul daar met zijn vrouw en een paar vrienden bij de oprit. En zo ontmoette ik Paul McCartney.”

Op Jazz in Duketown trad Al Di Meola op met zijn vaste begeleiders, gitarist Peo Alfonsi en percussionist/drummer Peter Kaszas.


Het tweede album Elegant Gypsie (1977) van Al Di Meola was toentertijd zijn meest populaire en succesvolste elpee toen de platenmarkt op het hoogtepunt stond. In het interview met KLANKGAT wees Al Di Meola maar weer eens op de funeste gevolgen van streaming diensten zoals Spotify op de muziek en op hen die professioneel van muziek willen leven. Al Di Meola woont een half uur rijden van downtown New York City. Hij komt er vaak of met de bus of met de metro om de sfeer in The Village weer op te snuiven, een ijsje te eten of om naar Central Park Zoo te gaan.
Het nieuwste album OPUS van  Al Di Meola is nu verkrijgbaar.

BRUUT!

De heerlijk groovende en swingende surf jazz van BRUUT!

Recensie van BRUUT! op Jazz in Duketown 2017

De topmuzikanten van BRUUT! uit Amsterdam stonden vrijdagavond tijdens Jazz in Duketown op de Markt in Den Bosch.

BRUUT!

Het plein is aardig gevuld als de heren om 23.00 het podium betreden. Ze beginnen hun set met een aantal rustige nummers die in een jazzy nachtclub niet zouden misstaan.

BRUUT!
BRUUT!

Het publiek kan hun aandacht er niet echt bij houden en kletst rustig verder. Sommigen zelfs met hun rug naar het podium.
Na het derde nummer is een deel van het publiek helaas al weer verdwenen. Dat is jammer. Voor de band, maar ook voor de mensen die dus de rest van het optreden missen. Want als de mannen van BRUUT! even gas geven dan blijkt waartoe ze in staat zijn.

Groovende en swingende surf jazz.

BRUUT!
 surf jazz van BRUUT!

Met Maarten op sax die de show steelt met zijn virtuoze spel. Niet te vergeten excelleert de solide ritmesectie met Thomas op contrabas en Felix op drums . Maar de echte surfsound wordt gecreëerd door Folkert met zijn Hammond orgel. Dat hoor je vooral in een nummer als Baha van het nieuwe album Superjazz. Daarmee kregen ze een deel van het publiek wel aan het dansen.

Tegen het eind van de set toont Maarten trots hun nieuwe album aan het publiek. Nu nog in beperkte oplage beschikbaar op stijlvol oranje vinyl. De aanwezigen die wel tot het einde blijven worden getrakteerd op twee geweldige uitsmijters waarbij je niet stil kunt blijven staan.

BRUUT!
Hammond forever

Dan wordt nogmaals bevestigd waar BRUUT! toe in staat is. Elkaar en het publiek muzikaal opzwepen met hun sublieme solo’s en stuwende, groovende ritmes, allemaal gelardeerd met die Hammond orgel. Wart een sound is dat toch. Hammond Forever.

Superjazz, niet alleen de titel van hun nieuwe album, maar ook een nieuwe stroming in de jazz, waar deze mannen alleenheerser van zijn. Top optreden.

Review Esquire
is it jazz? Surf? Rock? It doesn’t matter. Just enjoy it!
As Joshua Redman once said about BRUUT!: “Tightly woven tunes with a free, open spirit. Fun wild party vibe. Serious cats!”


BRUUT!

Maarten Hogenhuis – Sax
Folkert Oosterbeek – Hammond
Thomas Rolff – Bass
Felix Schlarmann – Drums