Recensies | KLANKGAT

mrt, 2026

Het Tom Ford Trio geeft intiem concert in W2
Brits trio speelt louter fonkelnieuwe nog niet opgenomen jazzmuziek

In het kader van PULS (het nieuwe jazzconcept van de W2) staat het Britse Tom Ford Trio in de kleine zaal. Binnen PULS is er ruimte voor cross-overs en internationaal talent. Tom Ford vinkt beide vakjes aan.

Voor het evenement werd goed reclame gemaakt op sociale media, maar het verkocht helaas niet uit. Het publiek lijkt grotendeels te bestaan uit vaste W2-bezoekers die nieuwsgierig zijn naar wat Tom Ford te bieden heeft.

Tom Ford Trio

Op het podium zien we King David Ike-Elechi (drums), Daisy George (basgitaar) en Tom Ford (gitaar). Je voelt aan alles dat het geschoolde, ervaren muzikanten zijn. Deze avond is de laatste in hun tour, waarin ze vooral het noorden van Europa hebben aangedaan.

Ze spelen enkel nieuwe muziek die nog niet is opgenomen. Dat geeft het optreden iets exclusiefs. De nummers die ze spelen verwijzen vaak naar zaken uit het leven van de bandleden. Zo verwijst The Troups naar de honden van Ford en was Friend Club de naam van zijn vriendengroep.

Ook is er Arabica Robusta (koffie) en een nummer dat over de stad Newcastle gaat. Wanneer ze goed en wel begonnen zijn is er een versterker “literally burning.” Het publiek ziet daar echter niets van, de versterker wordt razendsnel vervangen en niemand is van zijn stuk gebracht.

Wat vooral opvalt, zijn de inventieve gitaarmelodieën van Ford. Die melodieën klinken alsof ze zo in een succesvolle pop- of alternatieve hit zouden kunnen belanden. Dat is logisch als je weet dat Tom Ford ook veel samenwerkt met grote artiesten in verschillende genres (o.a. hiphop, indie en elektronica).

Wie afgaat op de muziek die hij op Spotify heeft staan, kan daarom wel eens bedrogen uitkomen. Dit optreden is namelijk echt een jazzconcert. Niet zo gek, want Tom Ford studeerde jazzcompositie aan het Berklee College of Music. Tegelijkertijd zijn uitstapjes naar andere genres zeker aanwezig.

De avond wordt afgesloten door resident DJ’s van Doogan Records. Een mooi gecureerde avond, die nog meer fans verdient.

mrt, 2026

Chiel Nugter brengt nummer Aforisme II uit
Een nieuwe blik op een stuk uit 1972 als een warme deken met een vleugje mystiek

In februari bracht de Bossche muzikant Chiel Nugter zijn interpretatie van Aforisme II uit, naar het origineel van Simeon ten Holt. “Een stuk dat voelde als een warme deken,” aldus Nugter.

Chiel Nugter is een componist en gitarist uit Den Bosch. Eerder schreven we al over zijn operette Spirit Of The Times en zijn album Tijdsgeest. De muziek van Nugter wordt omschreven als neoklassiek of romantisch. Wat echter vooral opvalt, is dat zijn inspiratie uit diverse hoeken komt: van gevonden muziek (of muzikanten) tot distopische AI-situaties en zijn eigen stad. Deze muzikant gaat ontvankelijk door het leven.

Aforisme II

Dat gold zeker ook bij het ontstaan van dit nieuwe project. Chiel Nugter vertelt ons over het moment dat hij het stuk ontdekte: in de bibliotheek van Gent stuitte hij op de bladmuziek van Aforisme II (1972). “Ik was benieuwd, zette mijn koptelefoon op en luisterde en las mee met dit mooie stuk muziek.”

De uitvoering waarnaar Nugter luisterde, was van pianist Jeroen van Veen. Het stuk bleef in zijn gedachten rondzingen en uiteindelijk heeft hij, samen met een gitaarstudent, het stuk uitgeschreven voor twee gitaren. Nugter nam contact op met uitgeverij Donemus om zo toestemming te krijgen van de familie voor het uitbrengen van zijn interpretatie.

Het nummer voelt zacht aan en heeft geen echte uitspattingen of climaxen. Er lijkt juist een bepaald herhalend ritme in te zitten dat je een beetje in een trance brengt en waardoor het nummer ook opvallend geschikt is om op repeat te luisteren.

Tegelijkertijd blijft het boeien door subtiele, goed getimede veranderingen. De klanken van de gitaren brengen je op de een of andere manier naar een andere tijd, al is niet precies duidelijk welke. Het zorgt er in ieder geval voor dat je een beetje loskomt van het hier en nu. Een warme deken met een vleugje mystiek dus.

mrt, 2026

Dayna Kurtz en Robert Maché spelen eerste album
Herleving van Postcards from Downtown met boeiende verhalen en doorleefde songs

Het concert van Dayna Kurtz en Robert Maché is populair en al lang van tevoren uitverkocht. In de Clubzaal van Blue Room Sessions (BRS) een flink aantal fans. Het duo kondigt aan hun eerste album Postcards From Downtown chronologisch te vertolken.

Dayna Kurtz en Robert Maché

Robert Mache

Dayna Kurtz

Ter ere van het 25 jarig bestaan is dit album opnieuw gemixt en belooft nog mooier te klinken dan voorheen. Vooral op vinyl klinkt het fantastisch aldus Dayna en Robert. Dayna heeft een krachtige mooie stem en is een groot verteller en neemt de tijd om van alle omstandigheden rond elk nummer uitvoerig te vertellen.

Met humor schetst zij haar dating verleden en neemt hierbij geen blad voor de mond. Dayna Kurtz droomt nogal levendig blijkt. Dan ontstaan de mooiste songs. Zo ook Fred Astaire, in het ritme van een wals. Het gaat over een jongeman die eigenlijk geen song verdient, teveel drinkt en ’s nachts voor haar danst als de beroemde filmheld.

De chemie tussen hun stemmen en samenspel is fantastisch. Robert Maché sluit naadloos aan op elk nummer. Dayna speelt diverse gitaren en soms met slide zoals bij Somebody Leave A Light On, geschreven met Jeff Buckley voor ogen. Op het nieuw gemixte album is bewust 1 minuut aan verloren gewaande zang van Richie Havens toegevoegd.

In Postcards From Downtown wordt haar vroegere roerige, hippe leven in de Lower East Side geschetst net als in Miss Liberty, een conversatie met vriendin. De een valt op drummers en stand-up comedians en de ander ‘a slutty Statue of Liberty’. Gebaseerd op waarheid zo te horen. Mooi stevig nummer met Robert op elektrische gitaar.

De blauwe Gretsch gitaar, geleend van BRS-teamlid Arnold, wordt bestempeld als ‘fucking gorgeous’. Het nummer Last Good Taste schetst een relatie die zich afspeelt tussen Colorado en New York. Deze affaire had Dayna Kurtz willen bestendigen. Het liep echter stuk op de grote afstand. Wel weer goed voor een mooie maar trieste song. “You know you got me in my place – You got me at the right time”. Dayna met de slide en Robert met een goeie solo op elektrische gitaar.

tweede set

Voor Monroe, speelt Dayna Kurtz op banjo. Voor Paterson is ze geïnspireerd door het beroemde gedicht van Allen Ginsberg, ingeleid met een schets van haar vroegere ‘pastiche’ wijk, die je kunt kennen uit de Soprano’s. Fraaie song en een virtuoze Mache op de mandoline.

Als ze na de zoveelste teleurstelling in de harde door mannen gedomineerde muziekwereld en zonder label, het bijltje erbij neer wil leggen krijgt ze een doorbraak in Nederland en komt uiteindelijk in rustiger vaarwater. Het laatste nummer van het album Satisfied geeft een goed beeld van de stemming waarin het is geschreven. Prachtige tekst.

Er volgen drie verzoeknummers van de in de zaal aanwezige ‘patreon’s’. Invocation, het indrukwekkende Reconsider Me en Venezuela. Bijzonder concert!

Setlist: Fred Astaire, Love Gets in The Way, Somebody Leave A Light On, Postcards From Downtown, Miss Liberty, Last good taste, Monroe, Paterson, Just Like Jack, Satisfied, Invocation, Reconsider Me, Venezuela

Fotografie: Wies Luijtelaar

feb, 2026

Eric Andersen na jarenlange stilte weer in publiciteit
Legendarische Amerikaanse artiest trekt nog steeds volle zalen

Vanavond staat een wel heel speciale artiest, Eric Andersen, op het podium van Blue Room Sessions. Hij komt uit de USA, maar woont alweer lang met zijn vrouw Inge in het Nederlandse Ede. Zij begeleidt hem met zang. De Italiaans Paolo Ercoli volgt hen naadloos op dobro en mandoline.

Eric Andersen

Inge Andersen

Paolo Ercoli

Programmeur Ad van der Laan is duidelijk onder de indruk en geeft hem een langere introductie dan normaal: “Eric maakte in de 60’s deel uit van de scene in Greenwich Village in New York City. Toen Eric Andersen de Dylan film “A Complete Unknown” zag, vond hij het wel vermakelijk maar wel erg ver van de realiteit in die dagen. Hij noemt het een “versuikerd extract van de werkelijkheid”, waarin de zeggingskracht van Dylan onvoldoende aan bod komt

covers

Zoals gezegd, Eric Andersen floreerde in de folkscene tussen artiesten als Bob Dylan, Joan Baez en vele anderen in die periode. Dylan coverde in 1970 Eric’s song Thirsty Boots. Dat kwam op zijn album Another Selfportrait uit.

oeuvre

Al met al bracht Eric Andersen een enorm aantal albums uit en de songs die hij schreef zijn nauwelijks te tellen. Eén ervan Come to my Bedside my Darling kent iedereen, maar dat komt waarschijnlijk vooral door ene Egbert Douwe (Rob Out) die er een hit mee had onder de titel ”Kom uit de bedstee mijn liefste”.

nieuw album

Eric kwam afgelopen jaar na een stilte van meer dan 20 jaar weer in de publiciteit met het uitbrengen van zijn dubbelalbum Dance of Love and Death. Dat leverde wereldwijd veel publiciteit op en leidde ook tot een grote tour door Noord Amerika en andere landen. Na februari staan alweer optredens in de USA, Italië en Japan op het programma.

Over naar het optreden van vanavond; Eric is een begenadigd verteller. Tussen de nummers door praat hij met plezier over zijn ontmoeting met Inge en over de artiesten die hij in zijn loopbaan tegenkwam. Een gedicht van Rimbaud inspireerde hem voor het schrijven van Seasons In Crime (Crime Scenes).

Mooi moment als Paul Zoontjes (o.a. The Kik) plaats neemt achter de piano tijdens Broken Bone Blues en Blue River. Er klinkt een beetje Randy Newman in door. Ook hulde voor Paolo Ercoli met zijn indrukwekkend dobrospel.

Het hierboven al genoemde Thirsty Boots kan niet achterblijven. Het laatste nummer heeft de toepasselijke titel Close the Door Lightly When You Go. Wat volgt is een staande ovatie.

Setlist: Foghorn, Violets Of Dawn, Inevitable, Troubled Angel, Seasons In Crime (Crime Scenes), Baby I’m Lonesome (met Rick Danko en Jonas Fjeld,) Dusty Box Car Wall, Belgian Bar, Salt On Your Skin, Broken Bone Blues, Blue River, Thirsty Boots, Close the Door Lightly When You Go.

Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

feb, 2026

Bruno Deneckere & band lang van tevoren uitverkocht
Uitstekende Belgische liveband maakt indruk met een gloednieuw album

Als Bruno Deneckere, in welke hoedanigheid dan ook, bij Blue Room Sessions speelt zorgt dat lang van tevoren voor een uitverkocht concert. De man met de onderkoelde humor is deze keer in gezelschap van drie andere grote namen uit Vlaanderen; Kathleen Vandenhout, Carlo Van Belleghem en Marcus Weymaere.

Bruno Deneckere

Kathleen Vandenhout

Carlo Van Belleghem

Marcus Weymaere

Met een mix van blues, country en Americana staat hier een solide band van formaat op ons podium. Zij spelen vanavond zowel songs van hun vorige succesvolle album Sharing The Blues en een aantal gloednieuwe van de opvolger Sharing The Blues Volume 2. Bruno Deneckere en Kathleen Vandenhout schreven ieder een helft van dit fraaie nieuwe album.

Hun zang en gitaarspel (zij op Gibson en hij op Fender) is harmonisch erg goed op elkaar afgestemd. Beiden lijken zo uit Amerika te zijn overgekomen. Bedenk daarbij een stevig leidende drummer en een voortreffelijke, af en toe solerende, funky bassist (o.a. bijThis Wildwood’s On Fire) en dan heb je wat op je podium staan.

Bruno Deneckere & band start met het eerste nummer van het vorige album, So In Love With You. Nieuw zijn o.a. Shut Up, het als anti-fascistisch aangekondigde The Silence Of Tears en de 1e single Cellophane. In I Count Them All klinkt de soul van Otis Redding door, mooi tweestemmig gezongen.

Dan een uitvoering van How Broken Can A Heart Be, mooi gezongen door Kathleen met Bruno op de mondharmonica. Het een na het andere fraaie nummer komt voorbij zoals het ‘Tex Mex’ aandoende Drifting. Doodstil is het bij het laatste nummer Sharing The Blues.

Uiteraard volgt een toegift met een dampende uitvoering van Deep Dark Soothing Blue en als allerlaatste het nieuwe Parting Glass. Wat een mooie avond weer van onze getalenteerde zuiderburen.

Setlist: So In Love With You, Reach for My Arms, Get It Right, The Silence Of Tears, Somewhere Down the Line, The Blues, Shut up, Cellophane, Drifting. Tweede Set: Come On Blues, Epic, I Count Them All, Moonlight (Bruno/ Kathleen), Now My Lighthouse is Gone, How Broken Can A Heart Be, Sunday Tears, This Wildwood’s On Fire, Sharing the Blues. Toegift: Deep Dark Soothing Blue, Parting Glass

Fotografie: Wies Luijtelaar

feb, 2026

Reijseger Fraanje Sylla betoveren de Toonzaal
De programmering van PULS jazz bereikt met dit event een haast niet te overtreffen hoogtepunt

Bijna elk nummer van het trio Reijseger Fraanje Sylla begint of zacht of subtiel of sober om ten slotte uit te monden in een rijk geluidsbeeld. En of je het nou jazz, wereldmuziek of klassiek noemt dat maakt eigenlijk niet veel uit. Elk nummer voert je mee. Zij die de Toonzaal kennen met zijn fenomenale akoestiek en intieme setting, weten dat die synergie in deze voormalige synagoge nog sterker binnenkomt.

Met dank aan PULS, de nieuwe jazzreeks van de Verkadefabriek en Willem Twee Toonzaal/Poppodium, die dit illuster trio opnam in zijn programma.

Reijseger Fraanje Sylla

Reijseger Fraanje Sylla is een veelgeprezen Nederlands improvisatietrio bestaande uit Ernst Reijseger (cello), Harmen Fraanje (piano) en de Senegalese muzikant Mola Sylla (zang, m’bira, xalam). Sinds hun eerste concert in 2008 heeft de groep een uniek geluid ontwikkeld dat jazz, klassieke muziek en West-Afrikaanse tradities naadloos met elkaar verbindt.

De muziek van Reijseger Fraanje Sylla wordt vaak omschreven als “kamermuziek voor de toekomst”: verfijnd en intiem, maar met een rauwe, bezwerende energie. Het spel van Fraanje doet mij sterk denken aan die van de Amerikaanse pianist Vijay Iyer. De experimentele jazzkant van Reijseger Fraanje Sylla komt vooral voort uit de sterke wortels die Ernst Reijseger en Harmen Fraanje hebben in de Nederlandse improvisatie-scene.

Ernst Reijseger

Harmen Fraanje

Mola Sylla

Wat hen zo uniek maakt in de jazzwereld, is dat er geen sprake is van een “begeleider” en een “solist”. Door de jaren heen zijn ze organisch vergroeid, samengesmolten. De cello-techniek van Reijseger is befaamd. Dat instrument is soms een zaag of een basgitaar en dan weer een percussie. De instrumenten van Sylla – m’bira (duimpiano) en de xalam – vormen een prachtig contrast met de Westerse vleugel van Fraanje

De drie mannen gebruiken composities vaak losjes als vertrekpunt. Hun live optredens worden gekenmerkt door “instant composing”, waarbij een onverwachte celloklank of een ritmische tik op de piano de hele richting van het stuk kan veranderen. Daarnaast neemt Sylla de rol in van sjamaan als hij met belletjes door de zaal loopt, luidkeels zingend het publiek bezweert en betovert.

Reijseger Fraanje Sylla zijn live een wonder om te zien en te horen. Een staande ovatie is dan ook zowat hun geboorterecht.

Ernst Reijseger: Cello
Harmen Fraanje: Piano
Mola Sylla: Zang, Xalam, M’bira

PULS is de nieuwe jazzreeks

PULS is de nieuwe jazzreeks van de Verkadefabriek en Willem Twee Toonzaal/Poppodium. Drie locaties, een breed programma: van intieme pianotrio’s en filmvertoningen met live-muziek, tot energieke jazz/elektronica en spannende nieuwe geluiden. Gevestigde namen, jong talent en internationale artiesten passeren de revue, met volop ruimte voor cross-overs en experiment.

jan, 2026

Leif de Leeuw en Sem Jansen brengen The guitar museum
Twee topmuzikanten met een geweldige chemie en fijne interactie met het publiek

Leif de Leeuw en Sem Jansen zijn momenteel druk met hun theatertournee. De show heeft als titel ‘The guitar museum’ en ze brengen hiervoor hun mooiste antieke en vintage exemplaren mee. Het is een imposant gezicht. Een vol podium met van links naar rechts 16 instrumenten met elk een historie die ze graag delen met het publiek. Het wordt een avond vol verhalen met eigen songs o.a. Uncle Sem, My Father’s Mother van Sem Jansen en Fool For Love geschreven door beiden.

Leif de Leeuw en Sem Jansen

Leif de Leeuw

Sem Jansen

Het duo speelt ook covers van hun helden zoals Willin’ van Lowell George, Black Crow van Joni Mitchell, What Do You Want The Girl To Do van Allen Toussaint. Verder zijn beiden enorm fan van de Allman Brothers van wie ze Midnight Rider spelen.

Leif de Leeuw vertelt over zijn passie voor Hawaï. Hij ging er zelfs heen waarna een Hawaïaans instrumentaal stuk volgt waarbij Sem Jansen de ukelele hanteert en Leif het kleine lapsteel gitaartje bekend geworden door de Hawaïan sound van Jerry Byrd.

Ik ga ze niet allemaal noemen maar wat opviel waren onder meer een 1917 Amerikaanse Harpgitaar, bespeeld door Sem tijdens You’ll Never Leave Harlan Alive van Darrell Scott. En de ‘Coodercaster’, gekopieerd naar het gelijknamige exemplaar van Ry Cooder. Opvallend goed gitaarspel op twee Gibsons tijdens het laatste nummer River Take Me. Het duo sluit altijd af met dezelfde song, Willy Nelson’s You Were Allways On My Mind.

We waren getuige van een sterke en uitverkochte show. Om te spreken met Blueroom teamlid Walter; “het was erg genieten. Topmuzikanten met een geweldige chemie en daarnaast ook nog eens zeer prettige jongens met een leuke interactie met het publiek. De aanstaande Allman Brothers Tour is nu al een aanrader! “

Eerste set: Last Thing On My Mind, Uncle Sem, What Do You Want The Girl To Do, Frozen Man, Hawai, You’ll Never Leave Harlan Alive, Black Crow. Tweede set: Mainstreet, Midnight Rider, Blue Sky, My Fathers Mother, Willin’, Fool For Love, River Take Me, You Were Allways On My Mind.

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

jan, 2026

Elektronische muziek Hans Kulk & Ernst Bonis in Toonzaal
Ingebed in een caleidoscopische kathedraal van klanken

Vrijdag 16 januari werden stukken van Hans Kulk en Ernst Bonis ten gehore gebracht in de Toonzaal. Zij hebben zich met hun composities laten beïnvloeden door Jaap Vink, een van de coryfeeën van de begintijd van elektronische muziek in Nederland. Omdat deze muziek enorm lastig te beschrijven is loont het de moeite om op Youtube te zoeken naar tracks van Jaap Vink, Hans Kulk en Ernst Bonis.

Hans Kulk en Ernst Bonis

Waar normaal de belangstelling voor deze muziek vrij gering is (totaal onverdiend) liep de Toonzaal nu vol met oud-studenten van Bonis en Kulk, alsmede ex-collega’s. Daardoor werd het ook een heel gezellige en interessante reünie waar velen elkaar begroetten en vroegen hoe het er mee ging; en er werden allerlei verhalen en ideeën uitgewisseld.

Nadat de zaal volgelopen was, begon het concert. Bij een concert als dit staat er niemand op het podium, maar staan er vier speakers rondom en zit er iemand achter een mix console, achterin in de zaal. Met een zeer zachte verlichting kan je je dan helemaal overgeven aan het volgen van de klanken.

In dit geval hoor je iets wat weinig tot geen ritmiek of melodie heeft. Klanken drijven voorbij in de lucht, en evolueren, veranderen van hoog naar laag en van klankkleur en plaats in een langzaam tempo die je (doe je ogen maar dicht) een gevoel van ruimtelijkheid geven, zonder dat er direct iets wordt verklankt.

Een half uur verstrijkt zonder dat je dat in de gaten hebt en zelfs de stilte krijgt een muzikale (en ruimtelijke) betekenis. De stukken voor de pauze hadden allemaal iets contemplatief en de langzame evolutie werkte zoals altijd bewustzijn verruimend. In de pauze vonden overal drukke uitwisselingen plaats tussen de bezoekers.

Het stuk na de pauze van Ernst Bonis had een ander karakter. Gemaakt met een Nord Modular maakte hij bij uitstek gebruik van de technieken die Jaap Vink ooit op analoge apparatuur had ontwikkeld: middels bewerkte feedback (via reverb, multipliers, filters wordt het uitgangssignaal weer ’teruggestopt’ in de begingenerator) ontstaan soms waanzinnig mooie en dan weer bizarre klanken.

Het begin kan je het beste omschrijven als een zich ontwikkelende vrouwenstem die als een vogel door de ruimte fladderde. Daarin kwamen nu wel scherpe ritmes terug en allerlei vaak ietwat agressievere maar nog steeds aangename klanken. Te snel ging het voorbij.

In tegenstelling tot EDM en andere noise optredens die vaak plaats vinden was de belangstelling zeer groot te noemen en meer van deze muziekvorm zou zeker in de programmering passen.

Overigens was Ernst Bonis zelf te ziek om het concert bij te wonen. René Uijlenhoet nam de honneurs voor hem waar. Om Ernst sterkte te wensen werd er vanaf het podium nog een foto genomen, terwijl het publiek hem een welgemeend beterschap toewuifde. Een sympathiek gebaar.

jan, 2026

Eric van Dijsseldonk met een band die er wezen mag
Succesvol eerste concert van muzikaal jaar 2026 met nieuwe songs en oude helden

Ondanks de barre weersomstandigheden heeft een grote groep bezoekers het gevaarlijke wegdek getrotseerd om te zien hoe songwriter en gitarist Eric van Dijsseldonk het eerste concert van 2026 inluidt. Dat doet hij met een band die er wezen mag. Erik Harbers op basgitaar en contrabas, Stefan Wolfs op pedal steel en gitaar en Rob Wijtman op drums. Er is een nieuw album Half Time, grotendeels door Eric zelf geschreven. Het is een mix tussen pop en roots. Hiervan spelen ze vanavond een flink aantal nummers.

Stefan Wolfs

Erik Harbers

Rob Wijtman

Eric van Dijsseldonk

De oorspronkelijk uit Veldhoven afkomstige Eric van Dijsseldonk (nu Nijmegen) heeft zijn sporen al dik 20 jaar verdiend in zowel Nederlands- als Engelstalige projecten. Hij heeft een fijne aangename stem en begeleidt zichzelf voortreffelijk op zowel akoestische als elektrische gitaar o.a. een Martin, een Jazzmaster en een Telecaster.

Erik Harbers’ basspel is ritmisch en goed getimed net als de drums van Wijtman. Stefan Wolfs is een ingetogen muzikant. Hij maakt indruk op de weemoedig klinkende pedal steel. Zijn gitaarspel is subtiel met precies de juiste noten, niet te veel en met af en toe een opvallende solo zoals op Stronger Than It Was. Eric schreef al vele love songs maar nooit voor zijn eigen vrouw. Dit nummer is voor haar.

Dit optreden staat in het teken van het nieuwe album maar gaat ook over muzikale helden. Vandaar een aantal covers zoals Waterfall van Wendy & Lisa. Of Big Star’s Thirteen met mooie meerstemmige zang. De gevarieerde songs van Half Time gaan van een ballad naar vlot en popachtig, met pakkende melodieën en teksten. Everybody’s Busy doet aan de Beatles denken. Het echoënde psychedelische gitaargeluid van Wolfs draagt daar zeker aan bij.

Het voor de allereerste keer gespeelde Maybe Not Today heeft ook die Engelse (late)60’s sound met een vleugje Oasis. Tijdens So Many Songs staat Eric van Dijsseldonk alleen op het podium en klinkt als Bob Dylan. Dan is het tijd voor de laatste held met een mooie uitvoering van Nick Lowe’s Peace Love & Understanding uitgeleid door sfeervolle pedal steel klanken.

Goede start van een muzikaal jaar!

Eerste set: Enchanted Rock (33 1/3), Do You Feel, Best Kept Secret, Charlie’s Coming Home, Lullaby In B (33 1/3) , Bright & Blue, Look At The Stars, Waterfall, Keep Walking. Tweede set: Thirteen, A Piece Of You (33 1/3), Stronger Than it Was, Bound To Break, Maybe Not Today, Everybody’s Busy, Blackberry, Half Time, So Many Songs, Peace Love & Understanding

Tekst: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar

dec, 2025

Gezellige boel bij Hidden Xmas Deluxe en Marisa Yeaman
Goede afsluiter van een succesvol en ook dit keer weer uitverkocht seizoen

De Australische singer-songwriter Marisa Yeaman is de vrouwelijke gast bij het traditioneel kerstconcert van Hidden Xmas Deluxe. Voor de negende keer weten deze mannen, dat zijn gitarist BJ Baartmans, drummer Sjoerd van Bommel en bassist Gerald van Beuningen, te verrassen met een opvallend goede vrouwelijke gast die bekend staat om haar krachtige, soulvolle stemgeluid.

Hidden Xmas Deluxe ft.Marisa Yeaman

Na drie albums onder eigen beheer te hebben geproduceerd nam Marisa Yeaman haar vierde album tot volle tevredenheid op in BJ’ Baartmans’ studio Wild Verband. Traditiegetrouw wordt tijdens de kerstshows van Blue Room Sessions (BRS) een reeks bekende covers gespeeld zoals Armstrong’s What A Wonderful World, Driving Home for Xmas van Chris Rea of Chocolate Jesus van Tom Waits en nog veel meer. Daarnaast ging de band aan de slag met hun eigen repertoire en dat van Marisa Yeaman, met een mooie mix tot gevolg.

Sjoerd van Bommel

BJ Baartmans

Gerald van Beuningen

Het is als vanouds weer een gezellige boel op het podium van BRS. Overal lichtjes en Van Bommel met zijn attributen tot hilariteit van het publiek en Baartmans met zijn goed klinkende gitaren (vooral de handgemaakte Les Paul). Soms afgewisseld met een iets serieuzere boodschap over ‘humanity’ van Marisa Yeaman. Er wordt als vanouds prima gespeeld, gezongen en geëntertaind. Kortom een hele goede afsluiter van een succesvol en ook dit keer weer uitverkocht seizoen.

Na een groot applaus volgt nog de toegift, een fraaie uitvoering van Better Home Soon van Crowded House maar voordat ze dat doen is het nog even druk is bij de merchandise. Geweldige afsluiter van het jaar.

Wee How The Grinch, Sensitive, Love Is The Gold, It’s A Long Road (Yeaman), Snowflakes, Chocolate Jesus, Clean Up, Right & Wrongs, Driving home For Xmas, (C. Rea) Hold on To Me, Empires Built, Weather The Storm (Yeaman), Satisfy My Soul, Xmas Must Be Tonite Baartmans) , Gumtrees, Good Story, The Distance (Yeaman), Jesus on The Mainline (traditional), What A Wonderful World, Better Home Soon (Crowded House)

Fotografie: Wies Luijtelaar