Hierrr Pak Aan opent Duketown Rebel festival

Sociaal engagement met een flinke dosis rebelsheid

Onder het motto ‘METAL/HARDROCK/PUNK IS NOT DEAD in Den Bosch!’ opent de band Hierrr Pak Aan zaterdag 27 oktober klokslag 18.00 uur het Duketown Rebel festival in de Kleine Zaal van Willem Twee popodium. Het publiek beleeft ook een soort van première, want het is de eerste keer dat Hierrr Pak Aan optreedt met Rob van der Ham als zanger.

Hierrr Pak Aan

Deze slideshow vereist JavaScript.

Hierrr Pak Aan zijn: Jelle Bakker op gitaar, zang Rob van der Ham, drums Toni van Petten en op basgitaar Hans Beilefeld. De band omschrijft zichzelf als Nederpunkrock, rauw, direct en confronterend. Maar dan wel met een sociale bevlogenheid die niet bij de grenzen van Nederland stopt.

Hierrr Pak Aan
Rob frontman – © Wies Luijtelaar

Doop
Hierrr Pak Aan heeft zelf ook een kleine première in de vorm van een nieuw podium in de Kleine Zaal van Willem Twee. Die is nu schuins diagonaal omgebouwd zodat muzikanten, publiek én fotografen eindelijk niet meer tegen die ijzeren fabriekspaal hoeven aan te kijken, verkondigt Rob van der Ham. Er is nu beter zicht en dat is echt geen moment te laat. Rob stoot vóórdat de set begint, per ongeluk een glas bier om. Let wel, het was geen champagne. Het schuimend vocht druipt van het podium af en dat roept meteen hilarische reacties uit het publiek op: ‘Het is nu ook gedoopt’!

Keb Schijt
Een van de nummers die Hierrr Pak Aan speelt heet Keb Schijt. Die titel tekent deze band die zichzelf aan de rauwe zijlijnen van de samenleving ziet. ‘Keb schijt aan de wet’, schreeuwt Rob de Kleine Zaal in en meteen schiet het nummer  I Fought The Law van Sonny Curtis van The Crickets (†Buddy Holly) door mijn hoofd. Dat nummer werd in 1966 gecoverd door The Bobby Fuller Four en werd een massieve hit. In 1979 deed The Clash het nog ‘ns dunnetjes over. Ook een magistrale cover overigens. Het nummer begint zo: ‘I fought the law and the law won’. De tragiek van een rebel, zogezegd. Keb Schijt is een fel nummer en zoals het betaamt voor een punkband, lekker kort zoals alle andere nummers.

 

Hierrr Pak Aan
Hierrr Pak Aan – © Monique Nuijten

Boten die verdrinken
Het nummer Boten Die Verdrinken gaat over de mensen die verdrinken op hun zeetocht naar Europa. Rob zei vooraf dat wij dat op televisie zien maar er niets aan doen, aan die duizenden die verdrinken. Ook dat is Hierrr Pak Aan: rebels zonder de ogen te sluiten. Het is lang geleden dat ik zo’n dergelijke betrokkenheid heb gehoord bij een band. Andere nummers die uit het gloednieuwe repertoire komen, zijn Hooligan Papa’s en het lijflied Hierrr Pak Aan.

Na dertig minuten is de band klaar met de set. Alle vier zijn door de wol geverfde muzikanten die erg veel lol hebben aan deze band met nu een echte zanger/frontman in de persoon van Rob van der Ham. Meer info op Facebook.


Rob van der Ham is programmeur bij Willem Twee poppodium, onder meer van On The House avonden en ook weer van deze vijfde editie van Duketown Rebel festival.

Pieta Brown

Pieta Brown komt uit een muzikaal nest én uit Iowa

Een Americana Session die maar blijft voortkabbelen

Pieta Brown en Lucie Thorn traden dinsdag 23 oktober op in de Blue Room Sessions met een gastoptreden van Howe Gelb. Het repertoire van Pieta Brown kan het beste omschreven worden als Americana met een volslagen eigen stijl.

Howe Gelb support act
Howe Gelb opent de avond. Hij speelt een drietal nummers op een tamelijke matte manier wat mij verbaast van deze bekende singer songwriter. Na het derde nummer waar hij de piano en de gitaar tegelijk wil bespelen – wat nogal ongemakkelijk uitpakt – sluit hij zíjn aandeel voor deze avond af.

Pieta Brown
Pieta Brown and Lucie Thorne

Pieta Brown and Lucie Thorne

Na de teleurstellende performance van Howe Gelb betreden Pieta Brown en haar Australische vriendin Lucie Thorne het podium. Brown komt uit een muzikaal nest, gelegen ergens in Iowa wat ze ons ook regelmatig laat weten. Haar vader – Greg Brown –  en moeder zijn allebei muzikanten zijn. Een vader vooral die haar al van jongs af aan op de piano muzikaal bijvijlt.

Muzikaal nest

Deze slideshow vereist JavaScript.

Pieta Brown is een niet geheel onverdienstelijke verschijning met een ietwat fragiele stem. Zijn het misschien zenuwen die haar parten spelen? Dat lijkt me onwaarschijnlijk, want als ik haar trackrecord doorlees dan heeft ze toch een achtenswaardige staat van dienst met niet de minsten. Namen zoals Mark Knopfler, John Prine, Brandi Carlile, Richard Thompson en Calexico komen voorbij.

De opening is wat voorzichtig, maar helaas, het kabbelt maar voort. Er is weinig dynamiek en de teksten zijn niet altijd goed verstaanbaar. Ook haar gitaarspel is niet wat ik ervan verwacht. Lucie Thorne probeert op gitaar er nog wat van te maken, maar ook zij kan mij niet overtuigen. Ergens halverwege het concert doet Thorne de meezinger Don’t Wanna Go Home dat over een motorcycle en Mark Knopfler gaat. Dat is wel zo’n beetje het hoogtepunt van de avond.

Pieta Brown
Sessie Pieta Brown met Howe Gelb

De naam Tom Petty valt op een gegeven moment en daarop volgt een cover van zijn grote hit Falling, met een geheel eigen interpretatie. Op het laatst wordt Howe Gelb erbij gehaald voor een paar nummers met z’n drieën samen.

De zaal is uitverkocht en het publiek reageert heel enthousiast na afloop van deze Blue Room Session. Ik kan dat enthousiasme echter niet delen. Het zou zomaar kunnen dat ik deze keer iets heb gemist. Dat zou zomaar eens kunnen.


Fotografie: Monique Nuijten

Het is een kunst hoeveel kunst Lamarziendan biedt

Bingoën Bij Katrien in De Nostalgische Editie

Dat Lamarziendan is uitgegroeid tot een succesvol terugkerend evenement, blijkt opnieuw bij binnenkomst bij Bij Katrien. De zaal is nog niet open, maar met het inkleuren van een grote Lamarziendan kleurplaat en met gesprekken met elkaar voeren onder het genot van een drankje vermaakt de opkomst zich al prima. Een dj voorziet het publiek van nostalgische muziek, toegepast op De Nostalgische Editie.

Lamarziendan
Veel publiek elfde editie Lamarziendan

Het publiek mag de zaal binnen na iets te lang wachten, maar wordt ontvangen onder een muzikaal welkom van de Lamarziendan improvisatieband. Er ligt een warm jazzy geluid waarbij vooral de toetsenist fijne melodieën speelt waarvan je in een vrolijke stemming komt. Presentator Jordy Sanchez  legt aan de mensen die er voor het eerst zijn uit wat Lamarziendan inhoudt: een avond vol met diverse acts, van alle niveaus en alle podiumkunsten.

Clittenband

Lamarziendan
Clittenband

Na even zoeken naar geluid, begint Clittenband met spelen. De avond wordt op een leuke manier geopend met een kort liedje over lama’s en alpaca’s. De dromerige liedjes die door het vrouwelijk trio gespeeld worden, zijn voornamelijk gevuld met woordgrappen over seks en zuivere uithalen. De set is op een manier vormgegeven zodat het in zijn geheel een doorlopend verhaal is, waarbij Thierry Baudet gevraagd wordt de liefde te bedrijven met de zangeres. Sterke punten zijn hoe de band met achtergrondzang omgaat en hoe er in balans gespeeld wordt. Ook grote complimenten naar de geluidstechnici. De nummers zelf lijken qua geluid en tempo veel op elkaar. Daarin zou iets meer dynamiek geen kwaad kunnen doen.

Nostalgische editie

Lamarziendan
Bingo avond Bij Katrien met Pim Kromhout (pruik) en Jordy Sanchez

Vervolgens wordt duidelijk waarom deze Lamarziendan de nostalgische editie heet. Er wordt met behulp van een pruik een oud typetje gespeeld, die gaat bingoën met het publiek. Dit wordt muzikaal ondersteund door huisband, Pipi Belli. Het publiek doet mee met de bingo, met de kaartjes die aan de deur zijn gekregen. Het publiek wordt verrast door deze plotse happening. De gekte wordt voortgezet als het tempo door de band wordt opgevoerd en de nummers ook sneller genoemd worden. Het publiek moet er in mee wat voor een leuke interactie zorgt. Het zit vermakelijk in elkaar en de zangeres van de band weet ook op hoog tempo mooi te blijven zingen.

Bernadette en Jeroen

Lamarziendan
Bernadette en Jeroen dansen de sol

Bernadette en Jeroen, een duo dat erg kundig is in de Cubaanse dans de sol, laat hun kunsten aan het publiek zien onder het genot van zomerse muziek waarbij je de stranden met palmbomen al voor je ziet.

Maury van Loon

Lamarziendan
Maury van Loon

Na de pauze is Maury van Loon aan de beurt om het publiek te vermaken. Met haar piano, synthesizers en visuals op een groot tv scherm, neemt ze de toeschouwer mee in haar wereld. Ondanks dat de muziek instrumentaal is, is het zeker niet saai. In haar spel is een sterke aanwezigheid van gevoel en emotie. Doordat er geen tekst is, is het hele muziekstuk vrij voor interpretatie. De hele zaal is muisstil terwijl de muziek maar door blijft gaan. Langzaam en zorgvuldig wordt er aan de hand van loops opgebouwd. Elk nieuw geluid is een precies toereikende toevoeging om naar een mooi eind te werken. Maury nam deel aan de tweede voorronde van de Bossche Band Battle.

Opvolgend is de publieksronde, ook wel Lamarziendan Live genoemd. Hierbij mogen mensen uit het publiek iets komen laten zien of horen. Ik besloot zelf om wat rap uit te proberen onder de begeleiding van funky instrumentalen van de band, waarbij ook een gitarist was aangesloten die zeer kundig was in lead improvisatie.

Lot Dankers

Lamarziendan
Lot Dankers – acrobaat

Na de tweede pauze begint Lot Dankers met een acrobatische act waarbij ze in een circus tissue klimt. De band voorziet de show van mysterieuze muziek waarbij het niet makkelijk is om te raden welke instrumenten je hoort. De contrabas wordt dan ook als een strijkinstrument bespeeld. Lot weet monden open te laten vallen op momenten dat het lijkt alsof ze valt, maar ondertussen alles onder controle heeft. Het publiek klap en juicht tijdens de sierlijke poses hoog in het doek.

Vlerk en Zijlstra

Lamarziendan
Vlerk en Zijlstra – hilarische act

Nadat de heer Freek Schuyl op een erg leuke manier zijn poëzie ten horen heeft laten brengen aan het publiek, met een goede dosis vermakelijke droogheid, zijn Vlerk en Zijlstra aan de beurt.
Dit is een duo dat zich echte cabaretiers mogen noemen. De voorstelling gaat over de angst om door de mand te vallen. De angst dat mensen weten dat je niks kan. Zo wordt op een erg leuke expressieve manier Brigitte Kaandorp nagedaan, die hun dan belachelijk zou maken op het Leidse Cabaretfestival. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld, wat te zien is aan dat ze steeds half wel half niet door elkaar heen praten, wat bij de show hoort.

Lamarziendan
Vlerk en Zijlstra

Meerdere malen is het moeilijk om niet hardop te lachen. Het gaat van de hak op de tak en heeft voor iedereen wel wat leuks. Erg sterk was een ellelange opsomming van prijzen die de winnaar van ‘homo universalis’ zou winnen. Het liefst wist ik ze allemaal nog, maar kaarten voor Arnold Schwarzenegger On Ice liet me persoonlijk erg lachen. Verder werden heel veel ‘normale’ banen belachelijk gemaakt in erg leuke sketch inclusief Duits accent.

Tobias Bader

Lamarziendan
Tobias Bader

Als laatst speelt Tobias Bader zijn Beatles-stijl muziek, al zegt hij zelf meer Stones fan te zijn. Met een versterkte akoestische gitaar begint hij met een nummer genaamd You Are The One I Wanna Hold. Ook hier is weer te merken dat de improvisatie band erg goed weet wat ze aan het doen zijn.  Tijdens de afsluiting van Lamarziendan worden door de presentatoren Jordy Sanchez en Pim Kromhout alle betrokkenen bedankt.

Elfde editie Lamarziendan

Lamarziendan
Jordy Sanchez – gastheer van Lamarziendan

Deze elfde editie van Lamarziendan is zeer geslaagd. Opnieuw is het gelukt om mensen allerlei kunstvormen te bieden in één avond waarbij je als publiek op een unieke manier kennismaakt met kunst en cultuur. De veelzijdigheid van zo’n avond maakt het van begin tot eind leuk. Lachen, beleven, ervaren, voelen en meemaken gebeurt de volgende editie gegarandeerd weer. Zeker een aanrader als je een keer iets leuks wil doen!


Fotografie door Jaap Joris Vens van Super Formosa Photography
Jaap Joris is fotograaf van Lamarziendan vanaf het eerste uur
www.superformosa.nl

Clittenband

Clittenband en Terradown door naar halve finale

Hardrock en metal overheersten in voorronde 3 Bossche Band Battle

De Nederlandstalige Clittenband uit Den Bosch en metalband Terradown uit Breda zijn door naar de halve finale van de Bossche Band Battle. In deze derde en laatste voorronde kampten zes bands om die halve finale. Deze voorronde was hoofdzakelijk een rock/metal gebeuren met uitzondering van Clittenband. Alle bands werden bezet door mannen behalve Clittenband die uit drie vrouwen bestaat.

Pop Goes The Weasel – rock

Clittenband
Pop Goes The Weasel

Een Bossche rocktrio dat al heel lang samen muziek maakt en dat merk je aan alles: puntige rock die zeer vakkundig wordt neergezet. Alleen rijst de vraag op wat deze door de wol geverfde mannen te zoeken hebben bij deze muziekwedstrijd die toch meer bedoeld is om bands in hun ontwikkeling te ondersteunen. Pop Goes The Weasel maakt heel aantrekkelijke rock en in de beschikbare tijd (20 minuten per band) leveren ze een heel goede indruk af.

Spiritbox – Indie alternative rock

Clittenband
Spiritbox

Met een Spiritbox schijn je geesten aan te kunnen roepen. Die mogelijkheid lijkt deze band uit Breda het publiek in Koudijs Kafé aan te reiken, duistere muziek vult de toch al spaarzaam verlichte ruimte van het café. Helaas is het Engels van de zanger onder de maat en dat wringt. Dat is jammer, want de nummers hebben veel potentie en dekken de donkere lading die de band zo graag wil neerzetten. De gitarist is trouwens erg goed op dreef.

Clittenband – Nederlandstalig

Clittenband
Clittenband Remo’s Demo

Nu geheel iets anders dan op deze, door rockmannen gedomineerde, Battle-avond want de drie vrouwen van Clittenband uit Den Bosch treden aan. Dat zijn de zusjes Dupont, met Noortje zang/gitaar en Aya aan de bas. Hannah Schuur doet de drums. Clittenband bracht onlangs de EP Lavendelavendel uit met onder andere Deed en Remo’s Demo  die door Noortje Dupont met de nodige flair worden geïntroduceerdDe stem van de zangeres klinkt live voller en krachtiger dan op EP. Dat maakt dat de teksten goed verstaanbaar zijn en dat is waar het om draait bij Clittenband: de tekst. De arrangementen zijn nogal ‘wiegend’ van aard en zouden iets meer power mogen hebben. Lof voor de uiterlijke verzorging van de show.

Morning Dawn – alternatieve rock

Clittenband
Morning Dawn Dennis Sluijter

Morning Dawn komt ook uit Den Bosch. Het eerste nummer Time Machine stamt uit hun begintijd en heeft de band al lang niet meer gespeeld. Het werd weer eens tijd, dachten ze temeer omdat ze nu aan de Bossche Band Battle meedoen. De band is erg energiek. Dat spat in hun performance er gewoon uit. Mooie hoekige bewegingen die doen denken aan de punk van weleer. De nummers staan als een huis, Deze band is klaar voor een grote sprong voorwaarts.

Lavatory Lazy – grunge rock

Clittenband
Lavatory Lazy

Bands die Lavatory Lazy sterk hebben beïnvloed zijn onmiskenbaar Pearl Jam, Foo Fighters en Silverchair. Dat is niet erg, alleen schurkte de zanger zich bij het derde nummer wel erg dicht tegen Eddie Vedder aan. De sound van de band is lekker robuust, de bassist stuurt de band onopvallend aan en de gitaarsolo’s en riffs doen de rest. Lavatory Lazy pakt na een break van elf jaar de draad weer op, wat een goede zaak is voor de Nederlandse rockscene.

TerraDown – metal

Clittenband
TerraDown gruntende vocalen van Nick Brouwer

Luuk Bergervoet van Studio Cube waarschuwde al voor deze band uit Breda maar toch kwam deze metalband als een mokerslag op ons neer. TerraDown is zeker de hardste band van deze Bossche Band Battle editie 2018. Scheurende gitaren, bonkige baspartijen en daverende drums met daarover heen de gruntende vocalen van Nick Brouwer. Die sleuren je mee of je wil of niet. Het derde nummer krijgt een verraderlijke intro, want het lijkt alsof de band een country song inzet. Vergeet het maar. TerraDown doet niet aan country maar beukt met metal, hele snelle en hele harde metal.


De Bossche Band Battle is opgericht om de Bossche muziekscene op de kaart te zetten. Daarnaast biedt de Battle een springplank voor de winnaars naar een professionele carrière middels opname, videoclip, optreden en contacten (jury, programmeurs, muzikanten). Leeftijd speelt hierbij geen rol. Sterker nog, hoe meer onderling contact hoe meer iedereen van elkaar kan leren.

Foto’s van Casper Menting en Ronald Rijken

Sean Taylor

Sean Taylor is naast muzikant ook verteller

Ierse singer songwriter uit Londen trekt alle registers open

Sean Taylor is een Engelse singer songwriter uit Kilburn, London en schrijft bijna al zijn uitgebrachte songs zelf en begeleidt zich daarbij op gitaar en piano of soms op mondharmonica. Dat deed hij dan ook bij Blue Room Sessions in de Verkadefabriek op dinsdag 9 oktober.
Taylor opent het optreden met een bluesy Heartbreak Hotel op gitaar en dit doet hij toch wel heel opvallend, want toen ik ‘s middags op Spotify luisterde naar zijn muziek om te horen wat ik kon verwachten, vermoedde ik een zware avond. Zo kwam het echt over. Dat vermoeden was na het eerste nummer compleet verdwenen. Sean Taylor bespeelt zijn gitaar als een AK 47, heel luid en snel, hij zuigt je mee in zijn spel en zang.

De verteller Sean Taylor

Deze slideshow vereist JavaScript.

Sean Taylor is ook een verteller dus vertelt hij over Austin, Texas en over zijn helden Steve Ray Vaughn, Townes van Zandt en Lightnin’ Hopkins waar hij veel inspiratie uit haalt en vertaalt dat in zijn derde nummer Texas Boogie. Het vierde en vijfde nummer zijn van zijn nieuw uit te brengen CD. En hij brengt toch wat uit: dit is alweer het negende, waarin Sean Taylor in het eerste nummer Donald Trump op de hak neemt met Little Donnie het gaat over de kleine handjes van The Donald en waar hij die allemaal laat wapperen.

In het zesde nummer vertelt hij over zijn Ierse roots in Kilburn London, County Kilburn zoals ze het daar noemen naar de vele Ieren die daar wonen. Hij zingt over het cafe Billy Mulligan en begeleidt zich op piano. Het is een nummer over heimwee en hartzeer een beetje een emo nummertje, hij speelt niet alleen snel hij schakelt ook snel, het volgende nummer is een boogiewoogie op de piano Put On Your High Heel Sneekers.

Daarna verhaalt hij over zijn reizen door Europa, hij doet vijftien optredens in drie maanden en vier landen en belandt daardoor in het zuiden van Italië in een klein dorpje waar niemand Engels spreekt. Dan breekt hij één van zijn nagels en dat is als fingerpickin’ gitarist heel vervelend, maar hij slaagt erin het halve dorp te mobiliseren om zijn nagel gefixt te krijgen. Sean Taylor sluit de eerste set van de avond met een nummer van Skip James

Sean Taylor
Sean Taylor

Na de pauze opent Sean Taylor met gitaar en mondharmonica het lied Call nr. 49 over de ellende met drugs en drank. Daarna beurt hij ons weer op met The Optimist Blues – lives goes on you gotta be strong – even een cover er tussendoor Own My Soul To The Company Store van de oude Tennessee Ernie Ford. In zijn vrije tijd blijkt Taylor ook TV te kijken en wel naar de X-factor en schrijft daar een bijtend nummer over The Cruelty Of Man. De titel zegt genoeg.

Sean Taylor speelt ook op festivals en een van z’n laatste was er een waar van alles speelde folk/blues/rock/americana/hardcore/house/rave. Sean moest heel laat optreden – rond een uur of 2 s’ nachts – en alle aanwezigen waren onder invloed van allerlei pillen en andere opbeurende middelen. Hij gaf nu in een paar minuten een nummer ten beste dat door de zaal golfde. Fenomenaal. Hij zei dat hij op dat festival dat nummer 3 uur aan een stuk speelde als een soort rave.
Om ons weer een beetje tot rust te brengen zijn nummers zes – Other Side Of Hope – en zeven love songs waarin Sean Taylor het heeft over kittens en vrouwen. Dat laatste nummer bevestigt wat ik al een beetje aanvoel. Hier lijkt hij op Niels Lofgren als je een vergelijking wil maken, met die ietwat schuurpapier-achtige stem en die specifieke gitaar.

Sean Taylor
Sean Taylor uit Kilburn London, County Kilburn

In 2002 heeft Sean Taylor opgetreden op Glastonbury en zag daar Richie Havens [beroemd geworden door het legendarische festival Woodstock, red.] waar hij erg vol van was. Die man gaf hem energie en magic. Hij speelt dan ook Freedom, de snelste uitvoering die ik ooit heb gehoord met een ongelooflijke energie en zijn stem neigt ook een beetje naar Richie havens.
Gelukkig heeft Sean Taylor de leeftijd dat ie het cassettebandje nog heeft meegemaakt en vertelt hij over het gepiel met tape en potlood zodat alles weer strak in de cassette zit. Daar maakt hij dan weer een knap jazzy nummertje over. Daarna bezingt ie zijn eigen lot in Troubadour gevolgd door een door Lightnin’ Hopkins geïnspireerde blues over Black Hats, Black Shades en Diamond Teeth. Als laatste geeft Sean Taylor een medley van o.a .Ray Charles.
Zo tussendoor vertelt hij ons ook dat hij pas op 14-jarige leeftijd met gitaarlessen begon van een leraar die hem de basis leerde. Zijn tweede leraar was een oude punkgitarist. Toen viel alles op zijn plaats: dat geweldige gitaarspel dat had Sean Taylor van een ouwe punkgitarist. Prachtig toch.

De zaal was slechts half gevuld. De thuisblijvers hebben weer iets enerverends gemist.


Foto’s: Monique Nuijten

Mr. Weazley

Popronde bij Van Aken: Starrlight & Mr. Weazley

'90s hiphop en afrobeat in sfeervolle setting

Starrlight en Mr. Weazley extra intiem
Waar mijn collega’s heel Den Bosch door zijn gestruind om de Popronde te verslaan ben ik, eigenlijk bij toeval, vooral bij Van Aken in het Werkwarenhuis blijven hangen. Dat beviel goed: de relaxte setting (een kleed in plaats van een verhoogd podium, geflankeerd door planten en onder een kroonluchter) maakte de optredens van Starrlight en Mr. Weazley extra intiem.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Starrlight

“De raarste plek waar ik ooit heb opgetreden,” zo omschreef Starrlight Van Aken zelfs. Het leek haar verder niet te deren, ze maakte van het gelijkvloerse podium gebruik om het publiek af en toe in te lopen en daar verder te rappen. Voor liefhebbers van hiphop uit de jaren ’90 is haar muziek een verademing in het door rap gedomineerde hiphoplandschap. Belangrijkste is dat ze ontzettend goed kan rappen, fel, op hoog tempo en met een licht Caribische invloed. Denk aan een vrouwelijke Busta Rhymes.

Voor de liefhebbers van het genre dus een heerlijke show, maar op de vroege avond waren zij in Van Aken toch in de minderheid. De meeste bezoekers leken er vooral voor de gezelligheid en uit nieuwsgierigheid te zijn, en voor hen is het optreden misschien toch wat te eentonig. Toch zijn juist deze bezoekers een interessante graadmeter: als er iets onverwachts gebeurt leven ze opeens op. Zoals bij het nummer Authentically Awesome, met een stevige gitaar in de beat, of Heartache, waar het tempo juist even omlaag gaat met een stemmig pianosample. Ik schaar mezelf toch meer onder de hiphopliefhebbers dan onder de “nieuwsgierigen”, maar ook ik vond dit twee hoogtepunten van de show. Met wat meer van dit soort onderscheidende nummers zou Starrlight een hele welkome aanvulling zijn op de Nederlandse hiphopscene. Raptechnisch kan ze zich in ieder geval al meten met de besten.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Mr. Weazley

Waar Starrlight nog een concert in huiskamersetting gaf, was Van Aken een paar uur later veranderd in een Cubaanse nachtclub. Goed, het was een stuk drukker, en later op de avond bovendien, maar die transformatie lag toch vooral aan Mr. Weazley. Het voelt bijna te cliché om de muziek als zonnig te omschrijven, maar goed, dat deed Mr. Weazley tijdens het optreden zelf ook. Dus: Mr. Weazley klinkt als een mozaïek van al het muzikale moois dat de zon ons geschonken heeft. Reggae, afrobeat, een beetje soul en meer invloeden van rond de evenaar. Het maakt een fantastisch dansbaar geheel.

Mr. Weazley
Mr. Weazley in Van Aken

Als bands als Jungly By Night en Altin Gün Nederland plat krijgen met hun verre-van-Nederlandse muziek, dan moet Mr. Weazley dat ook kunnen. De bandleden spelen je stuk voor stuk van je sokken, en het plezier spat er vanaf. Een betere afsluiting had de Popronde in Van Aken niet kunnen wensen: één groot feest, en dan moest de afterparty nog beginnen. Die overigens ook erg de moeite waard was. En zo kan je de hele avond op één plek blijven bij de Popronde zonder je een moment te vervelen. Dankzij Starrlight en Mr. Weazley.

 

Foto’s Starrlight door Jane Duursma, foto’s Mr. Weazley door Ronald Rijken

De lekkerste snoepjes van de Popronde

Wegdromen, rocken en dansen

Dat de Popronde een broedplaats is voor nieuw talent is inmiddels wel een feit, gezien het grote aantal bands dat is doorgebroken de laatste jaren en die hun eerste podiumervaring hebben opgedaan tijdens de Popronde. Dat tijdens deze editie van vrijdag 5 oktober in Den Bosch ook bands te zien zijn die volgend jaar op een aanzienlijk groter podium zullen staan, is zeer waarschijnlijk. Met de Popronde voel voel ik me vaak als een kind in snoepwinkel. Van tevoren kies ik een paar nieuwe smaken uit en dan is het maar afwachten of het ook aan de verwachtingen voldoet als je ze eindelijk gaat proeven.

Faradays

Het eerste snoepje waar ik me aan waag is Faradays, die vanavond als trio zal aantreden in plaats van met zijn vijven zoals ze gewoonlijk te zien zijn. Het decor is  de intieme setting van het Mariapaviljoen, tenminste als je niet naar boven kijkt, alwaar het lelijke systeemplafond te zien is. Maar wie wil er nu naar boven kijken als je een zangeres als Karindra Perrier voor je neus hebt staan, die hoewel ze de kleinste van het stel is, de grootste blikvanger van de band is. Karindra, die in het dagelijks leven natuurkundig wetenschapper is in de nanofotonica legde me na afloop van het concert uit dat de bandnaam Faradays komt van de Britse natuurkundige Michael Faraday en dat Faradays natuurlijk ook gewoon een hele coole bandnaam is. De zwoele synthpop die de band maakt heeft soms een 80’s sound met allerlei lekkere bliepjes en andere geluiden van de man achter de synths Erik, maar neigt ook een beetje naar trip hop, mede dankzij de drumcomputer van Thomas en de diepe bass. Karindra heeft een eigen stijl van dansen, met de heupbewegingen van een buikdanseres en haar haren wild achterover zwierend. Ze voorziet zelf haar stem met wat extra effecten. Halverwege de set spelen ze hun eerste single real, die zéker hitpotentie heeft en airplay verdient. Als laatste nummer wordt Promise gespeeld. Ook al zo’n lekker in het gehoor liggend liedje die bij de betere muziekzenders te horen zou moeten zijn. Ik verwacht dat we van Faradays nog veel meer gaan horen.

Deze slideshow vereist JavaScript.

 

Love Couple

Het volgende Popronde smaakje is de electro punkband Love Couple in De Palm, alwaar het ruim voor het optreden al dringen is om binnen te komen. Is Love Couple al zo populair of is de Palm gewoon the place to be? Het is natuurlijk ook niet een hele grote kroeg en dat betekent voor de bassist met zijn bass synthesizer, dat hij genoegen moet nemen met een plekje naast het podium. Op het podium zien we dan de drummer, die naast dat ie lekker stevig drumt ook nog regelmatig meezingt, een gitarist rechts op het podium met zijn gierende gitaargeluid en de zangeres die ook de toetsen speelt. Het is niet echt vernieuwende muziek en doet me denken aan bands uit het verleden als The Breeders en Sonic Youth maar dat is dus helemaal geen schande. In het puntige punkpopliedje Find Martin zit een lekker aanstekelijk synth riedeltje en ook in de single Chinatown zit er zo’n lekker synth deuntje. Aan het einde van de set gaat het keyboard van het podium en ontstaat er iets meer ruimte voor zangeres Renée om te dansen. Ook de bassist kan dan het podium op. Renée klimt ook nog even op de bar tijdens een van de laatste nummers. Love Couple straalt plezier en energie uit en we gaan hier ook vast meer van horen en zien.

Deze slideshow vereist JavaScript.

 

Malvae

Dan een klein tussendoortje in het drukke schema van de Popronde, maar een act die ik zéker even wil meepakken. Malvae speelt bij de Kinky Kappers en ik ben erg blij dat ik hier een stukje van mee kan maken. Als ik binnenkom is de show al bezig met Jim achter de knoppen en Esther op zang. En een show ís het, want het lijkt alsof ik me in een soort mini nachtclub bevind, compleet met een fraaie lichtshow, hypnotiserende visuals op de achterwand en 2 kleine rookmachientjes. Er wordt door het aanwezige hippe publiek lekker gedanst op de langzame maar diepe bass beats, met de creatieve samples van geluidjes die hij verzamelt tijdens zijn reizen over de hele wereld. Dan verlaat Esther het podium en gaat Jim alleen verder, maar het blijft boeien. Tussendoor maakt hij nog veelvuldig gebruik van de drumcomputer en zingt zelf ook nog. Je raakt bijna in trance van die creatieve ritmes die mij soms aan Flume doen denken. Dan moet ik helaas weer door naar het volgende optreden. De volgende keer wil ik het helemaal meemaken. Internationale kwaliteit als je het mij vraagt.

Deze slideshow vereist JavaScript.

 

Kita Menari

Als laatste ga ik proeven van Kita Menari in de foyer van Willem Twee Concertzaal. Het wordt een bijna privé optreden, want druk is het zeker niet. Maar dat mag de pret niet drukken, want de mannen bouwen gewoon een feestje. De muziek is erg dansbaar, maar dat kan ook bijna niet anders, want Kita menari betekent wij dansen in het Maleis. De soms gedempte akkoorden van de gitarist klinken ook wel een beetje oosters. De aanstekelijke nummers doen soms ook denken aan de swingende muziek van Two Door Cinema Club. Het selecte gezelschap dat hier aanwezig is krijgt zelfs een primeur voorgeschoteld. Het nummer All Just A Dream wordt voor het eerst live gespeeld voor publiek. Bij het nummer Feel It All wordt gevraagd mee te zingen met het zinnetje I know you won’t let go en je mag zelf kiezen of je de hoge of de lage toon meezingt. De zanger zelf schakelt erg gemakkelijk tussen borst-en kopstem. In het laatste nummer is er nog ruimte voor een heuse gitaarsolo. De nummers van Kita Menari liggen lekker in het gehoor en ik hoop dat ze een volgende keer voor wat meer publiek spelen want dat verdient deze band.

Deze slideshow vereist JavaScript.

 

Voor degenen die deze bands binnenkort nog in de buurt willen zien kun je volgende week zaterdag 13 oktober tijdens de Popronde in Oss terecht bij café ’t Libre voor Faradays en Love Couple. Kita Menari speelt op de Popronde in Tilburg bij café Bolle op vrijdag 12 oktober. Malvae komt niet op korte termijn in de buurt, maar als je ze wil zien, dan zul je naar Amsterdam moeten afreizen, waar ze op zaterdag 13 oktober in de Melkweg spelen.


Foto’s: Jane Duursma en Ronald Rijken

Popronde

Popronde heeft weer voor iedereen wat wils

Een rondreizend muzikaal ratjetoe trekt langs Nederlandse steden dus ook naar Den Bosch

Popronde 2018 hield de Bossche horeca weer eens een avond in haar ban. Het weer zat ook mee. De fijne temperatuur leidde er weer toe dat mensen eerder geneigd waren ook naar andere podia en uitgaansgelegenheden te gaan die ze normaliter niet zouden bezoeken. Verscheidenheid, diversiteit en rondreizen in je eigen stad zijn de voornaamste doelstellingen van Popronde.

KLANKGAT doet Popronde Den Bosch

Van de 47 bands in Popronde Den Bosch die vrijdagavond 5 oktober optraden, worden de volgende bands in dit artikel kort doorgelicht: Orphax, Donkey Kung Fu, Dan Hair & The Extensions, O, Kutjes, Filthy Felons en Switch Bones. Er komen nog andere recensies die onder meer Faradays, LOVE COUPLEMalvae en Mr. Weazly bespreken.

Orphax – ambient, drone, noise
Sietse van Erve – Orphax – zit op het podium van Willem Twee concertzaal en spreekt het klein aantal aanwezigen toe. Hij gaat Circles speleneen werk dat zeer variabel in tijdsduur kan zijn. Het kan drie minuten tot wel acht uur (!) duren. Een zacht sonoor geluid zwelt aan, veranderingen zijn langgerekt en komen bijna onmerkbaar binnen. De concertzaal neemt steevast elektronische muziek tijdens Popronde waar. Zij is de hoedster van dit genre.

Popronde
Orphax – Sietse van Erve

Donkey Kung Fu – garagepunk
Heel wat anders is, zeg maar van een andere planeet, de muzikale opvatting van deze Amsterdamse band die in café De Rooie Haan de boel naar zijn hand zette. De plee voor vrouwen was tijdens hun optreden onbereikbaar. Hard, snoeihard, kort en krachtig. Donkey Kung Fu zou de ideale sparringpartner zijn voor The Foo Fighters. Hoe geweldig zou dat zijn! Nummers zonder genade. Het was kicken.

Popronde
Donkey Kung Fu Popronde 2018

Dan Hair & The Extensons – indie, singer songwriter
Wat verderop, in Zoë’s Irishpub, is de sfeer weer geheel anders. Toegankelijke muziek, melodieus en teksten die gaan over levensvragen. Dan Hair wordt kundig begeleid door The Extensions. Zo singer songwriting is het gelukkig niet. Geen man alleen op een krukje met een gitaar en een petje op, maar gewoon een lekkere band met prettig in het gehoor liggende liedjes. Effe bijkomen want ook dat is Popronde. Wil je wat anders dan kijk je in het programmaboekje. Keuze genoeg.

Popronde
Dan Hair & The Extensions

O, Kutjes – pikante electropop
De roem van de twee dames van O, Kutjes is hen vooruit gesneld. Mensen staan buiten bij café ’t Bonte Palet, zo druk is het. Een bijna carnavaleske sfeer hangt in het café en dat heeft te maken met de aanstekelijk schunnige disco/electropop van deze twee dames in schooluniform (deed Britney Spears dat ook niet eens op haar clip Oh, baby, baby?). Popronde weet de Bossche ziel op de juiste manier te raken door O, Kutjes mee te nemen in haar rondreizend festival.

Popronde
O, Kutjes in ’t Bonte Palet

Filthy Felons – hardcore/metalcore
Van de binnenstad naar de Tramkade, die andere hoofdlocatie van Popronde Den Bosch. Filthy Felons treedt op in World Skate Center, thuishaven van de punk-, hard-, trash- en metalrock in Den Bosch. Niet meteen mijn ‘cup of tea’ maar de energie van deze vijfkoppige harde rockband uit Utrecht is aanstekelijk. Headbangers met lang haar staan vooraan. Nummers met titel als Weakness Is A Magnet en Out Come The Vultures spreken boekdelen. Zanger Mark Mulders zweept zowel band als publiek op als een ware leeuwentemmer.

Popronde
Filthy Felons met frontman Mark Mulders

Switch Bones – alternatieve rock
De bandleden van Switch Bones deden hun ervaring op bij Undeclinable Ambuscade. Nou, dan weet je het wel. De Bossche Brouwers aan de Vaart doen volop mee aan Popronde Den Bosch. Ook zij programmeren de wat stevigere muziek. De tent was afgeladen vol, echter hier geen headbangers maar meer luisteraars. Goed verzorgd gitaarwerk, verstilde rockintro’s en daarna krachtig aanzetten.

Popronde
Switch Bones Popronde Den Bosch

Afterparty Popronde
In de Grote Zaal van Willem Twee poppodium werd de afterparty van deze 2018 editie van Popronde in Den Bosch gehouden. De energieke gastheren waren BANGANAGANGBANGERS.

Alternator stoner/desertrock met hart en ziel

Nieuwe Bossche band kent geen plankenkoorts

Rockband Alternator uit Den Bosch trad donderdag 4 oktober voor de eerste keer op en wel in World Skate Center (WSC), maar van plankenkoorts leek geen sprake. Integendeel, de vijf mannen waren goed op elkaar ingespeeld en zagen er zelfverzekerd uit.  Van haperingen in hun show was geen sprake, de bandleden wisten elkaar goed te vinden. Alternator rocks.

Alternator: het gaat goed met de Bossche muziekscene

Alternator bestaat uit:

  • Eelco Hendriks – gitaar
  • Mark van Noort – zang
  • Maarten Jansen – drums
  • Lennart Odijk – gitaar
  • Stijn de Wijs – bas
Alternator
Alternator in WSC

De band werd zo’n anderhalf jaar geleden opgericht door Mark en Eelco en kreeg in 2018 de naam Alternator. Bands als Kyuss, QOTSA, Pink Floyd, Truckfighters, Alice in Chains, Led Zeppelin zijn hun inspiratiebronnen. Het optreden duurde drie kwartier, genoeg om een indruk te krijgen van de geweldige potentie van deze nieuwe band. Het is wederom een teken dat het goed gaat met de Bossche muziekscene,

KLANGAT: Niet een beetje nerveus geweest voor zo’n eerste optreden?
Mark van Noort: Nee, ik was niet nerveus maar voelde wel een gezonde spanning. Dat hoort erbij vooral bij zo’n eerste show. Ik had het naar mijn zin.

Omschrijf de band want hij is nieuw.
De band Alternator is door Eelco Hendriks en mij gestart. Met z’n tweeën schrijven we al een aantal jaren muziek. Op een gegeven moment hadden we genoeg materiaal en zochten we er een band bij. Binnen anderhalf jaar voltrok zich dat proces. En nu we eindelijk een band hebben, vonden we dat we de repetitieruimte uit moesten en dit hier vanavond is het resultaat daarvan.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Jullie hebben anderhalf jaar gerepeteerd?
Nou ja, we waren een band aan het vormen. Eerst kwam de drummer erbij, toen kwam de andere gitarist, Lennart Odijk is dat. En uiteindelijk vonden we gelukkig ook nog een bassist want dat was het moeilijkste van alles. Dat is Stijn de Wijs en die zit er pas een half jaartje bij. Toen konden we ook meer vooruit gaan denken aan shows en opnames.

Jij en Eelco schrijven hoofdzakelijk de nummers?
In eerste instantie wel. Nu is Alternator een volwaardige band en schrijven we allemaal mee. De nummers die we vanavond speelden, op een nummer na, die hebben Eelco en ik geschreven.

Ik vind Alternator een stevige, mannelijke sound hebben mét gevoel voor melodie.
Zeker, zeker. Dat vind ik ook heel belangrijk. Wij zitten ergens tussen Pink Floyd en Queens Of The Stone Age. We hebben soundscape-achtige stukjes, veelal de intro’s. Dan de nummers verder zijn nogal stevig en die zou je kunnen omschrijven als Stoner- of Desertrock, als je het in een hokje wil zetten. Ik vind zelf dat Alternator moeilijk te plaatsen is in een specifiek hokje, maar dat is het waar het op neerkomt, waar wij tussenin schipperen.


Alternator is op Soundcloud te beluisteren.

Tweede ronde Bossche Band Battle in Azijnfabriek

De beste band van de avond moet hopen op een wildcard

De Azijnfabriek is zaterdagavond 29 september het decor voor de tweede ronde van De Bossche Band Battle opgezet door Luuk Bergervoet en Frans de Visser, producers van Studio Cube.
Voordat de avond begint is er al een afvaller. Myllie & The Tunes moeten verstek laten gaan in verband met ziekte van de zangeres. En er is nog een wijziging in het programma van vanavond. Het optreden van Lavatory Lazy is verplaatst naar zaterdag 13 oktober in Café Koudijs op Tramkade. Maar hiervoor is een vervanger gevonden, namelijk Fall∼.
Zo’n bandwedstrijd is altijd appels met peren vergelijken en dat is ook vanavond het geval.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Holsaby
De 5 jonge mannen van Holsaby uit Oss mogen het spits van deze voorronde van de Bossche Band Battle afbijten. Met hun vrolijke synthesizerpop proberen ze de mensen uit de zaal mee te krijgen. Aan de oproep om een paar stappen dichterbij te zetten geeft het publiek gewillig gehoor. De muziek doet, misschien door het Korg keyboard, soms wat denken aan de jaren ’80 van Duran Duran, maar ook aan de springerige poprock van Franz Ferdinand, vooral de staccato stukken in de nummers. Het einde van het eerste liedje eindigt in een meerstemmig a capella koor van alle bandleden. In het derde nummer gaat het tempo omlaag. In dit rustige nummer zit ook een stuk waarin gefloten wordt. Fluiten in een liedje, ik heb het nooit begrepen. In het vierde nummer wordt het tempo weer opgeschroefd en is er nog tijd voor een kleine solo van alle bandleden voordat het er alweer op zit.

Bossche Band Battle
Fall~

Fall∼
Maury van Loon met artiestennaam Fall∼ werd afgelopen donderdag gevraagd of ze mee wilde doen met de Bossche Band Battle. Daar zei ze gelukkig geen nee tegen. Fall∼ is alleen met haar twee keyboards op het podium en maakt instrumentale, dromerige, soms hypnotiserende, filmische muziek. De eerste tonen die ze inzette deden me denken aan Tubular Bells van Mike Oldfield. De naam Fall∼ is goed gekozen, want deze sfeervolle klanken doen het goed dit jaargetijde, de herfst. Ze zit lekker in haar eigen wereldje en gaat helemaal op in haar muziek. Soms zie je haar meetellen op de maat of driftig tussen de nummers aan allerlei knopjes draaien of drukken. Met haar blote voeten bedient ze de pedalen op de grond waarmee ze heerlijke bastonen de zaal in stuurt. Helaas bereikt ze niet iedereen in de zaal, want ook hier in de Azijnfabriek heerst The Dutch Disease.

Deze slideshow vereist JavaScript.

An Adverse Copy
Twee mannen op gitaar en bas, met een vrouwelijke drummer. Allen in het zwart gekleed. Je kunt zien dat de bandleden al de nodige podiumervaring hebben opgedaan en zoeken elkaar op het podium dan ook regelmatig op. Ze hebben er zichtbaar plezier in. De invloeden van een als band Triggerfinger zijn merkbaar, maar om de blues nog wat meer te laten rocken mag het geheel wat mij betreft nog wat rauwer. Ook horen we Loek Maas af en toe met een kopstem de hoogte in gaan. Mede dankzij de drummer wordt het een swingend geheel met haar opzwepende drum riffs. En dan, altijd spannend, wordt er opgeroepen tot een sing-a-long. Maar er waren gelukkig toch best wel wat mensen die meededen. Al deden ze later in het nummer waar dat stuk terugkwam niet meer mee.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Nocturnal Waters
Wave Rock is behalve een fraaie rotsformatie in Australië in de vorm van een golf, wat mij betreft ook een nieuw muziekgenre. Nocturnal Waters rockt er zo nu en dan stevig op los, maar doet ook vaak denken aan het betere New Wave werk uit de jaren tachtig van bijvoorbeeld Siouxsie And The Banshees. Het is verstandig geweest om deze band als laatste te programmeren, want de bandnaam doet vermoeden dat ze ’s nachts op hun best zijn. Je ziet zangeres Amanda ook steeds meer los komen gedurende het optreden.

Bijzonder ook aan Nocturnal Waters is ook dat er twee bassisten in spelen. Daardoor krijgt het geheel nog meer die wave sound. Bassist Jarno Doggen bespeelt tijdens een nummer een kleine keyboard, maar het klaarzetten van dat apparaat neemt best veel tijd in beslag waardoor het tempo er een beetje uitgehaald wordt. Zangeres Amanda is niet altijd goed te horen en daardoor zijn de meeste teksten aan me voorbij gegaan. Haar klank past wel mooi in het geheel, maar mag in volume misschien iets hoger. Maar deze band is een groeibriljant met veel potentie en originele composities. Als het aan mij had gelegen was deze band zeker doorgegaan. Maar de jury beslist helaas anders en nu is het hopen op één van de twee wildcards.


Lees ook het interview dat KLANKGAT had met Nocturnal Waters’ zangeres Amanda Winnemuller
Holsaby en An Adverse Copy zien we terug in de halve finale 27 oktober in World Skate Center of 10 november in P79.
Foto’s: Casper Menting www.filmingdesigner.nl