WSC

Bossche Band Battle 2018 eerste voorronde hoog niveau

Papajahkur en Lokotov Mocktail gaan door naar halve finale

Dat belooft wat voor de komende twee voorrondes van Bossche Band Battle 2018 als de bands in de eerste voorronde al van zo’n hoog niveau zijn. Zaterdagavond 15 september traden in Muziekcafé Lohengrin de eerste vijf bands aan imet Papajahkur (zie foto boven) die het spits moest afbijten. De beslissing welke bands doorgaan, was in handen van een driekoppige jury. De twee bands die uit deze voorronde doorgaan, komen uit in een halve finale. Geen makkelijke opgave voor de jury met al die goede bands.

Bossche Band Battle 2018

De twee bands die doorgaan naar één van de halve finales, zijn Papajahkur en Lokotov Mocktail. Dat is een uitslag waarmee je kan leven en ook goed voor de diversiteit aan genres voor in de halve finales. Want behalve ska-reggaeband Papajahkur, waren de vier andere bands stevig ingebakken in het rock en hardrock genre. Elke band krijgt ongeveer 20 minuten en dat is goed voor 4 à 5 nummers.
Bossche Band Battle wordt georganiseerd door Frans de Visser en Luuk Bergervoet van Studio Cube. De hoofdprijs is het produceren van een nummer in een video-clip en daarmee een flinke duw in de rug in de muziekwereld. Een andere doelstelling is het op de kaart zetten van de Bossche muziekscene.

Bossche Band Battle 2018
Papajahkur

Papajahkur
Reggae-ska band Papajahkur uit Den Bosch is een vijfmansformatie en timmert al geruime tijd aan de weg. Het is wel een bijzondere reggae band want er is flink wat ruimte vrijgemaakt voor gitaarsolo’s. Dat zou te maken hebben met de punk achtergrond van zanger/frontman Jared Kroese en de inbreng van gitarist Hendrik Kadmaerubun. De band oogt totaal op elkaar ingespeeld en zoekt meteen contact op met het publiek. Het is vrolijke, dansbare muziek en professioneel uitgevoerd.

Rockford
In tegenstelling tot Papajahkur is het voor Rockford uit Vught/Breda de eerste keer dat ze live optreden. De drie leden komen van de uiteengevallen bands Cape, Whyne en The Exploding Shetland Ponies. Die onwennigheid is visueel merkbaar en helaas ook te horen in sommige nummers. Echter het nummer Whatever wordt zeer, zeer overtuigend neergezet. Wat een geweldig nummer. Rockford is een rockformatie om in de gaten te houden.

Bossche Band Battle
Rockford met Arthur (bas), Patrick (drums) en Niels (zang/vocals)

Lokotov Mocktail
Zanger/gitarist Dani Steevensz heeft een snik in zijn stem en als hij hoog uithaalt dan wordt je meegenomen of je wil of niet. Dit trio uit Rockcity Eindhoven geeft een sterk visitekaartje weg en het is niets voor niets dat deze psycho rockband – die veel stijlen in zich verenigt –  van de vakjury mag doorgaan naar de halve finale van de Bossche Band Battle.

Bossche Band Battle
Dani Steevensz (bas/zang), Tom Oggel (drums) en Daan van der Donk (gitaar)

Echo Empire
Rockband Echo Empire uit Den Bosch, Oss, Eindhoven bestaat uit vijf man met zanger Jerry Mike als een echte frontman. Hij is de focus van de band en trekt de aandacht van het publiek meteen naar zich toe. Dat gaat hem goed af, hoewel hij nu en dan wat onvast zingt. Net als bij Lokotov Mocktail is het duidelijk dat deze band niet alleen door rock is beïnvloed. Binnenkort brengt de band een EP uit waar ook het nummer You komt te staan. Deze band is zonder meer goed voor een wildcard.

Bossche Band Battle
Echo Empire – Jerry Mike, Dave Jacobs, Johnny Berendsen, Gérard van Oosteren , Bart van den Bogaard

Plus Thirty One
Dan als laatste de band Plus Thirty One uit Berghem en ook deze rockband weet de harten van de aanwezigen inclusief die van de redacteur van KLANKGAT te winnen. Helaas niet door maar al met al een heel goede indruk achtergelaten. Lekker stevige gitaarriffs uit het beste rockwood gesneden.

Bossche Band Battle
Plus Thirty One – Edwin van Eijk, Jeroen van Duijnhoven, Emiel Hermsen, Roald Werts

De tweede voorronde van Bossche Band Battle komt snel. Op zaterdag 29 september in de Azijnfabriek wedijveren weer vijf bands om door te gaan naar de halve finales.

Fotografie: Casper Menting

Zeven analoge werken van Daedelus bijna afgerond

Fascinatie Daedelus negentiende-eeuwse conflicten vervat in triptiek

Daedelus, de artiestennaam van Alfred Darlington, gaf dinsdagmiddag 11 september zijn presentatie in het Willem Twee concertzaal ter gelegenheid van de opening van de Willem Twee studio’s. Studio’s wier naam & faam aan het groeien zijn. Van heinde en verre weten die studio’s een enthousiaste, jonge electronica generatie aan te trekken door de aanwezigheid van analoge geluidssystemen waaronder een ARP2500. Systemen die in prima staat verkeren en bemand worden door een groep bevlogen mensen.

Daedelus liet op deze late matinee presentatie zeven werken ten gehore te brengen. De overeenkomst van al die zeven werken is dat ze geen van allen af zijn. De een is verder in de fase naar voltooiing dan de andere. In die zin hield Daedelus het klein aantal aanwezigen een mooie spiegel voor van wat zich afspeelt in de workshop sessies in de Willem Twee studio’s. Het zijn werken in voorbereiding – work in progress – die op het punt staan te worden afgerond.  Zelf zegt hij dat ze dichter bij die afronding zijn dan hij had gedacht. Er moet hier en daar nog verder doorontwikkeld worden.

Zeven analoge werken van Daedelus bijna afgerond
Daedelus in Willem Twee concertzaal

Daedelus is één van de gastdocenten die studenten in elektronische muziek en sounddesign, begeleidt. Als tegenprestatie kan hij als artist in residence gebruikmaken van de unieke synthesizers en oscillatoren voor zijn eigen werk zoals een album die over de Boerenoorlogen uit de 19e eeuw handelt.

Boerenoorlogen
Daedelus begon zijn presentatie met een werk dat de werktitel De Bittereinders draagt. Bittereinders waren vrijheidsstrijders die zich niet wilden neerleggen bij de overwinning van de Britten na de Tweede Boerenoorlog (1899-1901). Ik vroeg hem waarom hij zich zo verbonden voelt met die negentiende-eeuwse oorlogen.

‘Ik kreeg de kans om in Zuid-Afrika op te treden, in Johannesbrug en Kaapstad. Vooral in die steden leven mensen nog sterk in de schaduw van hun geschiedenis. Veel van het hedendaags geweld komt voort uit die historische conflicten. Die Boerenoorlogen hebben veel impact op de moderne oorlogsvoering [gebruik van concentratiekampen, red.] maar speciaal op het dagelijks leven in Zuid-Afrika. Ik voelde de scheiding in het land, in de talen die gesproken worden, het Afrikaans ten opzichte van het Engels, de conflicten. Ik wilde daar iets mee doen’.

Als het album over De Boerenoorlogen uitkomt – de verwachting is begin 2019 – dan vormt het het sluitstuk van een triptiek die over conflicten en oorlogen gaat uit de negentiende eeuw. Eerder bracht Daedelus de EP Righteous Fists of Harmony (2010) over de Boxer opstand in China en het album The Light Brigade (2014) over de Krimoorlog. De reden voor deze werken is de fascinatie van Daedelus voor conflicten uit de 19e eeuw. Daedelus lijkt sowieso uit die eeuw te stammen door zijn Victoriaanse kleding tijdens zijn optredens.

Zeven analoge werken van Daedelus bijna afgerond
Daedelus Victoriaans gekleed tijdens performances
Zeven analoge werken van Daedelus bijna afgerond

Daedelus presenteerde dinsdag 11 september zeven werkstukken. Hij sprak liever over ‘cases’ en was tijdens en na de presentatie in de concertzaal zelf verrast over het niveau en stadium die de werken inmiddels hebben bereikt. Alle nummers zijn gedeeltelijk ontstaan en/of verder bewerkt in de Willem Twee studio’s. Geen van de stukken die hij liet horen, droeg een werktitel met uitzondering van Bittereinders, het eerste nummer. Samen met het derde en zesde nummer komt Bittereinders in het te verschijnen album over de Boerenoorlogen. In deze twee nummers zijn Afrikaanse vocalen verwerkt. De andere nummers varieerden van downtempo met pulserende geluiden tot upbeat met flink wat aanzwellend geruis. Het tweede nummer was lekker jazzy met een zekere Lee Thompson aan de trompet.
Na afloop van de presentatie had ik een kort gesprek met Alfred Darlington aka Daedelus.

KLANKGAT: Wat is de aantrekkingskracht om hier in de Willem Twee studio’s te werken?
Daedelus: Het is allemaal erg nieuw, dus ik kan niet zeggen hoe het zich ontwikkelt, wat het gaat worden. Ik spreek nu voor mijzelf. Als je aan die zware knoppen draait dan voel je dat het oud is, historisch. En dan bedoel ik niet alleen de apparatuur maar ook het geluid. Je voelt letterlijk het geluid in je lichaam als je ermee werkt. Nogmaals het zijn niet alleen de apparaten maar de gehele interface, het gewicht van de kabels, de tandwielen en dat die kabels je een beetje wegduwen. Het is een fysieke beleving.

Zeven analoge werken van Daedelus bijna afgerond
Daedelus licht zijn werken – cases – toe

Marcel Wierckx die ik gisteren sprak, had het over ‘happy accidents’.
Ja, daar is zeker wat van waar. Je kunt een hele middag aan iets werken, denken dat jij het perfect in orde hebt, dan op de opnameknop drukt om te merken dat het eigenlijk allang goed zit. Het is het jagen op ongrijpbare geesten die nog leven maar ook dood zijn.


Daedelus gaf zaterdagavond 15 september een magistrale performance weg in Willem Twee poppodium tijdens de Grand Finale ter gelegenheid van de opening van de Willem Twee studio’s

Marcel Wierckx presenteert in Willem Twee concertzaal

Interessante onbetrouwbaarheid van analoge systemen

Marcel Wierckx geboren in Winnipeg, Canada, woont al jaren in Nederland. Hij studeerde compositie aan de Desautels Faculty of Music van de University of Manitoba in Winnipeg en vervolgde zijn muziekstudie aan de Schulich School of Music of McGill University in Montreal. Hij is multimedia artist/docent compositie aan het conservatorium van Amsterdam.

Willem Twee studio’s
Marcel Wierckx was maandag 10 september in Den Bosch ter gelegenheid van de opening van de Willem Twee studio’s. Hij gaf workshops in de ochtend en ’s middags om 16.00 uur een presentatie van een uur in de concertzaal. Hij liet drie stukken horen én zien. Zijn opleiding en achtergrond is het maken van software kunst, software muziek in zijn geval. Hij maakte ook de stap naar het maken van video’s  en installaties bij zijn composities.
Realtime live performances zijn de handelsmerk van Marcel Wierckx. De eerst twee stukken waren deze keer echter voorgeprogrammeerd, alleen het derde en laatste werk was wel weer realtime live. Het eerste werk was een audio-video van traag bewegende, immens grote planten of bloemen op muziek die qua tempo in de pas liep op de beelden.

Drumloop
Boeiender was het tweede – voorgeprogrammeerde – stuk waar geen visuals werden vertoond, alleen muziek en geluid. Wierckx had hier een korte drumloop van twee seconden voor gebruikt en schreef een klein algoritme dat keek waar alle interessante geluiden zaten die in die loop waren besloten.
“Ik pakte een stukje van die drumloop en op basis van het fragment dat speelde, maakte het algoritme een beslissing wat het volgende fragment zou zijn om te zorgen dat het niet continu hetzelfde zou zijn. Er zat een random variatie in. De bedoeling was dat het een echte drummer moest nabootsen maar dingen doet die een echte drummer niet zou doen. Eigen beslissingen maken, een beetje free jazz maar met beslissingen die niet rationeel zijn.”

Ruis
Het derde werk was dus wel realtime live. Zowel het zien als het horen waren even belangrijk. Marcel Wierckx was een algoritme aan het besturen dat tegelijkertijd audio en video genereerde. Het werd ter plekke gespeeld en bij elk optreden is het weer anders. Ruis – noise – was het uitgangspunt van het stuk, in beeld en geluid. Het stuk bestaat eigenlijk uit piepkleine  stukjes ruis die Wiercks rijdens zijn performance bewerkt.

Ik sprak na afloop met Marcel Wierckx en natuurlijk hadden we het over de analoge Willem Twee studio’s.

Marcel Wierckx houdt van de interessante onbetrouwbaarheid van analoge systemen
Marcel Wierckx in Willem Twee concertzaal

KLANKGAT: Wat vindt u van de analoge studio’s hier op de bovenverdieping?
Marcel Wierckx: Die zijn waanzinnig. Het is alsof je in een museum loopt, maar een museum waar je aan alles mag aankomen. En dat is heel bijzonder.

En maakt u ook gebruik van analoge apparatuur of werkt u alleen digitaal?
Mijn opleiding, mijn achtergrond is software kunst, software muziek moet ik zeggen. Ik heb niet heel veel opleiding gehad in analoge studio’s. Dat komt omdat op het moment dat ik in Canada muziek studeerde, je op computers niet alleen kon componeren maar je kon er ook live als instrument mee optreden. Componeren met computers en muziekinstrumenten maken met computers en daarom ging ik helemaal de computerkant in. Maar vandaag heb ik een workshop gedaan samen met Hans Kulk in de studio en ik ben weer bezig om te kijken wat die analoge systemen mij kunnen bieden wat ik nu digitaal niet kan bereiken.

Verschillen in geluid, warmte?
Absoluut, het is niet te vergelijken. En ook een bepaalde graad van onbetrouwbaarheid, een aangename mate van onbetrouwbaarheid. Daar houd ik van. Het is een beetje ironisch, ik probeer dat te benaderen met mijn algoritmes en digitale systemen, terwijl dat al in het analoge zit. Maar het is toch anders.

Onbetrouwbaarder?
Ja, maar wel interessant onbetrouwbaar. Computers zijn onbetrouwbaar op een totaal oninteressante manier. Als ze niet werken dan werken ze gewoon niet. Maar met analoge apparatuur kan je wel die ‘happy accidents’ bereiken.

Martha Fields

Martha Fields in The Blue Room Sessions

Texas Martha is puur Americana met Franse slag

Martha Fields aka Texas Martha is een Texaanse zangeres uit de country & bluegrass stal, geboren in de Appalachen die momenteel met een uitstekende band op tournee is in Europa. Ze begon al heel jong met het zingen van bluegrass en country (bij moeder op schoot) dus het zit wel een beetje in haar bloed. Ze leerde zich zelf gitaar te spelen en trad tijdens haar carrière onder andere op met Ricky Skaggs en Merle Travis.

Martha Fields
Martha Fields – ©Wies Luijtelaar

Martha Fields speelt niet alleen bluegrass en country maar ook een mix van folk, blues en rock ’n roll. Haar repertoire bestaat grotendeels uit eigen geschreven nummers en daar legt zij haar hart en ziel in. Ze zingt deze met een authentieke en gevoelige stem en is daarmee in staat je mee te nemen op een reis door het zuiden van de Verengde Staten.
Met verschillende prijzen reeds op haar naam, heeft ze al verscheidene tours door Europa achter de rug. Het concert op dinsdag 4 september in The Blue Room Sessions in de Clubzaal van de Verkadefabriek is inmiddels haar vierde optreden in Nederland waaronder o.a. Nijmegen en Schiedam. Haar discografie bestaat inmiddels uit drie CD’s genaamd Dancing Shadows, Southern White Lies en Long Way From Home.

Texas Martha & Band
Laten we eerst haar band voorstellen die volledig uit Fransen bestaat. Martha Fields woont momenteel voor het grootse gedeelte van het jaar in Bordeaux, Frankrijk. Je zou bijna kunnen spreken van The Bordeaux Blues of country met een Franse inslag. Dus, op dobro en mandoline Manu Bertrand; Urbain Lambert op elektrische gitaar en Serge Samyn op staande bas.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Voor een goedgevulde Clubzaal in de Verkade Fabriek opent Martha Fields met een paar nummers van haar laatste CD Dancing Shadows, o.a. Dancing Shadows, Demona en Johanna.
Martha Fields begeleidt zichzelf op gitaar, maar de echte gitaristen staan links en rechts van haar. Deze jongens begeleiden haar tijdens het concert op de dobro die hij bespeelt als een slide gitaar en elektrische gitaar in een mooie balans die het hele concert in balans houdt. De bassplayer is van het soort ‘He never says much, he play the bass’.

Martha wisselt haar concert af met country en bluegrass en ballads. Haar al jaren gevormde stem wisselt moeiteloos tussen deze genres en altijd ligt die verscholen snik op de loer, even haar stem verheffen in een bluegrass als Hardtime of in een mooie ballad als Johanna en die snik die trekt je naar binnen in de Appalachen in de Southern Country States.
Martha Fields zingt eigen geschreven repertoire maar had toch voor haar favoriet Janis Joplin een door haar geschreven nummer in petto, een door drank en leed gelardeerde What Good Can Drinkin Do maar mooi gebracht en weer gestut door de dobro en elektrische gitaar.

De eerste helft van het concert rond ze af met een ballad Where The Red Grass Grows en een heel fraai a capella gezongen Indian Song. En daarna een uptempo song Hilbilly Bop. Het publiek is tot dan toe weinig toeschietelijk in haar verzoeken om mee te klappen, misschien is dat de reden om een whiskey in één teug leeg te drinken.

Martha Fields in The Blue Room Sessions
Martha Fields & Band in The Blue Room Sessions – ©Wies Luijtelaar

Na de pauze vertelt Martha Fields over haar achtergrond die bepaald wordt door haar Cherokee voorouders van moeders kant en dat wordt bezongen in het vrolijke uptempo Maxine. Daarna laat ze zien over een groot repertoire te beschikken en dit goed ten uitvoer kan brengen. Ze neemt ze ons mee in de meeste facetten die ze beheerst. Eerst een early bluegrass nummer Southern White Lies en early countryblues Koko Me Baby en daarna een gospel What Are They Doing In Heaven en een boogiewoogie Born To Boogie en toch weer die gevoelige ballads om te eindigen in een Hillibilly song.

Als toegift na een verdiend applaus speelt Martha Fields en haar band de traditional When The Saints Go Marchin’ In die uitmondt in een polonaise vooropgegaan door Martha herself gevolgd door merendeels vrouwelijke toeschouwers en haar band. Eindelijk levert ook het publiek zijn bijdrage aan dit zeer geslaagde concert. Hulde aan Martha Fields & Band.


Foto’s: Wies Luijtelaar
Met dank aan The Blue Room Sessions

The Kik Hertaalt is een spel van humor en taal

Covers van hits naar nederbeat blijven zo dicht mogelijk bij het origineel

The Kik stond zaterdagavond 11 augustus op het podium in de theatertent op de Parade tijdens het Boulevard Festival in Den Bosch. Het publiek kon genieten van bekende popnummers, maar dan net even anders.
The Kik Hertaalt’ is een show van de Haagse mannen waarbij zij van Engelstalige hits een eigen Nederlandse versie spelen. Het zijn geen letterlijke vertalingen, maar vaak wel goed gevonden teksten die aansluiten op wat de originele artiest overbrengt.

Het bekende I’ll Be There For You is Ik Sta Klaar Voor Jou geworden, waarmee de show wordt geopend. Hiermee wordt meteen een vrolijke sfeer neergezet dat goed ontvangen wordt door het publiek. De heren zijn classy gekleed, zoals ze ook gekleed zijn tijdens hun optredens met hun eigen werk.
Frontman Dave von Raven verzorgt de praatjes goed tussen de nummers door. Hij vertelt dat het leerzaam is om een soort van in het hoofd te kruipen van de originele artiest en dichter bij andermans teksten te komen.

Deze slideshow vereist JavaScript.

De sfeer wordt wat intiemer tijdens het nummer Schuilen Bij Jou dat een hertaling is van In Your Arms van Chef’Special. Vervolgens keert de humoristische toon van de show weer terug als Dave over een samenwerking met Jan Smit vertelt. “We hebben gevraagd of Jan ook kwam, ja, wij mogen Jan zeggen, maar een paar duizend euro vond hij toch te weinig voor die drie minuten, dus ehh.. ja dan zing jij het maar toch?”, zegt Dave lachend tegen Paul de toetsenist.
In het volgende nummer zit een lekkere gitarsolo, waar de focus in de mix helaas niet echt goed op komt te liggen. Zelf vond ik dat jammer, omdat ik weet dat deze mannen goed gitaarwerk in huis hebben.

Het humoristische blijft toch de aandacht trekken, bijvoorbeeld door een leuk geplaatste tekst over secondlove.nl tijdens de versie van The Kik van Losing My Religion van R.E.M. Ik kan niet echt goed plaatsen wat ik precies in me op moet nemen, omdat ik soms bezig ben uit te zoeken welk nummer ik hoor, dan ben ik in mijn hoofd bezig met hoe de originele tekst gaat, en dan word ik weer door een leuke tekst gepakt. Het is een show waarbij ik niet echt goed weet waar ik op moet focussen, maar dat maakt het juist een andere show dan anders.

Dave vraagt of er nog verzoekjes zijn vanuit de zaal en er wordt het een en ander geroepen. “Wie heeft Hey aangevraagd,” vraagt hij. Er wordt een hand opgestoken. “Ah die mevrouw daar!.. oh dat is een man.. sorry! Haha nee grapje, dat doen we altijd hoor.” Vervolgens wordt het nummer Simone gespeeld, dat een origineel nummer is van The Kik. Uiteindelijk sluiten ze af met Verliefd Op Een Plaatje dat ook een eigen nummer is.

The Kik Hertaalt is een spel van humor en taal
Duet van Dave en Arjan

De show kent veel humor, is vermakelijk en bevat leuke teksten. Voor de muziekliefhebber heeft The Kik naar mijn mening meer in huis dan dat in deze show naar voren komt. De show is uniek en is op een theaterfestival als de Boulevard dan ook zeer goed op zijn plaats.

Leden band
Arjan Spies – gitaar en zang
Dave von Raven – gitaar en zang
Marcel Groenewegen – bas
Ries Doms – drums
Paul Zoontjens – toetsen en zang

Foto’s: Casper Menting

Instrumentals van The Akulas surfen door BLVRD-theatertent

Surf sound en gitaarwerk rechtstreeks uit Back to the Sixties

De viermansformatie The Akulas is duidelijk beïnvloed door de instrumentele bands en de surf sound uit het begin van de jaren zestig, nog vóór de komst van The Beatles en Rolling Stones. Het zijn allemaal snelle en korte nummers die niet langer duren dan 3 minuten. En zo hoort dat ook. Elk nummer wordt door het publiek in de BLVRD-theatertent met overduidelijk enthousiasme onthaald.

Catchy instrumental surf

Elk nummer is catchy, zelfs de wat langzamere en als gitarist en frontman Ruben Haerens weer licks uit zijn Fendergitaar tovert, wordt dat begroet met luid gejuich. Het is weer volle bak in de theatertent van Theaterfestival Boulevard. De surfsound van The Akulas is niet van het hardcore type à la Dick Dale – de koning van de surf gitaar – maar stamt duidelijk af van de Europese tak zoals The Shadows en The Dakotas. Wezenskenmerk van de surf is het totaal ontbreken van zang en de zeer dominante rol van de gitaar. De microfoons op het podium dienen louter en alleen om het publiek even te danken voor het applaus of om wat informatie te geven over het volgend nummer.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Als Ruben en Willem het ritme sterk opvoeren, Benjamin Verschaeve donkere klanken produceert uit de keyboards en zodoende toch een ‘Dick Dale’ atmosfeer en sound ontstaat, reageert het publiek laaiend enthousiast en gaan de vuisten van de mannen omhoog en gillen de vrouwen nog harder. Ruben voert als een echte performer een show op om het publiek nog verder op te zwepen. En dat lukt hem.

De band speelt nummers van het album Rustines maar Ruben vertelt dat de band momenteel bezig is met het opnemen van een nieuw album. Het Bossche publiek krijgt dus ook veel nieuw werk te horen. Van Rustines wordt alles gespeeld: het langzame L’amour chaud (Warme liefde) en de up tempo nummers The Mafista (goede titel!), The Searchers (titel geïnspireerd door een western klassieker?) en Le sang du soleil.

De Franse titels duiden dat The Akulas [wat haaien in het Russisch betekent, red.] hun roots hebben in de Europese tak van het surf-gitaar genre. Ook de inzet van een orgel is natuurlijk een vreemde eend in de bijt voor deze stroming die puur gericht is op de gitaar. Maar zo strikt nemen deze Vlamingen het nou ook weer niet. Muziek is geen dogma en zeker niet de rock van The Akulas.

Instrumentals van The Akulas surfen door BLVRD-theatertent
The Akulas in BLVRD-theatertent

The Akulas zijn:
Udo – Gretsch drums
Willem – Framus Star bass gedreven door een Fender Bassman 100
Benjamin – Nord orgel
Ruben – Fender Jaguar & Jazzmaster aangedreven door een Fender Dual Showman Reverb en een Fender Reverb Tank

West-Afrikaanse dance en soft-techno beats uit Brussel

One man show van Témé Tan is zeer onderhoudend en lichtvoetig

West-Afrikaanse dance en soft-techno beats uit Brussel van Témé Tan
Podium Témé Tan BLVRD-theatertent

Op het nog verlaten en donkere  podium in de BLVRD-theatertent staan twee à drie MIDI-controllers of samplers, een petieterig toetsenbordje en een minigitaar op een standaard die net zo groot is als het speelgoed gitaartje van mijn jongste van 4 jaar. Daarachter hangen vijf lange doeken waar – naar straks blijkt – een VJ animaties op projecteert. Ik ben nogal verrast door wat ik zie op het podium. In het programmaboekje van Theaterfestival Boulevard staat het concert van Témé Tan, de artiestennaam van Tanguy Haesevoets, omschreven als African soul met hip hop. Het gangbare verwachtingspatroon is dan een instrumentaria met veel percussie en een forse bezetting aan muzikanten. Niets van dat al dus.

West-Afrikaanse dance en soft-techno beats uit Brussel van Témé Tan
Témé Tan aan de MIDI-controllers

Had ik me beter kunnen voorbereiden – ik werd inderhaast ingeseind om voor KLANKGAT dit concert te bekijken –  dan was ik te weten gekomen dat Témé Tan immer solo optreedt. Van de andere kant laat ik me graag verrassen en sta open voor het onbekende. Surprise me, babe. En dat doet hij door een sublieme opkomst in combinatie met een effectieve lichtshow. Wat direct bij Témé opvalt, is zijn fris gezicht en vrolijke krullenbol. Zijn uiterlijk lijkt zich voort en door te zetten in zijn muziek: lichtvoetig bijna dartel, ritmisch en melodieus. West-Afrikaanse sound met Europese dance en soft-techno beats, een melting pot vervat in één persoon. En Franse hip hop die ik altijd aangenaam en melodieuzer vind klinken dan Engelstalige rap.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het openingsnummer zet in op dansbaarheid die de rode draad is van het gehele concert. Témé vraagt aan zijn publiek om de beroemde Nederlandse halve maan, de lege halve cirkel bij het podium, te vullen. Dat lukt en hij schudt de handen van een aantal mensen, maakt zelfs een praatje met sommige gasten. Erg toegankelijk en geen kapsones. De toon is gezet en het belooft een leuke avond te worden. Dat positief gevoel krijg je meteen.

Témé Tan komt uit Brussel en zingt voornamelijk in het Frans. Hij groeide op in Kinshasa, Congo. Als zoveel Brusselaren is hij tweetalig en spreekt ons tijdens zijn praatjes in het Nederlands toe. Met een Waals accentje uiteraard, très charmant. Een nummer dat hij in Brazilië heeft opgenomen, zingt hij in het Portugees. Ook dat nummer is dansbaar en vrolijk, hoewel ik moet gissen wat Témé zingt, want mijn Portugese woordenschat is op één hand te tellen.

West-Afrikaanse dance en soft-techno beats uit Brussel van Témé Tan
Témé Tan in de BLVRD-theatertent

Het lied Tatou Kité brengt de zaal in een nog hogere fase en Témé moedigt aan om mee te zingen. Hij springt nog even in de zaal en danst mee met een groepje mensen. Het publiek vindt het allemaal fantastisch en sommigen zingen zelfs mee. De avond is voornamelijk gevuld met nummers van zijn debuut album Témé Tan zoals Améthys en het heel West-Afrikaanse Ça Va Pas La Tête? Ik geef me over, maak mijn hoofd leeg en ga dansen. Je moet wel, want dat is zijn doel: mensen laten dansen.  En als Témé in de toegift nog een keer Tatou Kité speelt dan juich ik mee. Buiten hoor ik de eerste donderslag van het onweer dat komen gaat en een einde maakt aan de hittegolf.


Steffen_Morrison

Spetterende soul show van Steffen Morrison & Band of Brothers

New soul in old school traditie met ballads, gospel en full swing

Theaterfestival Boulevard 2018 heeft meer oog voor muziek dan de vorige edities van zeker de laatste 10 à 15 jaar. De muziek programmering van deze editie ziet er ook goed gevarieerd uit met voor iedereen wat wils. Zaterdag 4 augustus was het soul – new soul zelfs – en wat voor soul. Soul van Nederlandse bodem uitgevoerd door zanger/performer Steffen Morrison uit Amsterdam.
Sommigen kennen Steffen wellicht nog van The Voice of Holland waar hij in 2013 tijdens een ‘blind audition’ alle vier de stoelen liet omdraaien. Steffen is dat stadium ontgroeid en maakt nu onvoorwaardelijke soul in samenwerking met producent Tjeerd Oosterhuis, de broer van.

Soul show in old school traditie

Het is warm, heel warm in de BLVRD-theatertent op het festivalplein van Theaterfestival Boulevard en het is zowat afgeladen vol. Nederland zucht onder een ongekende hete zomer maar vanavond heeft iedereen in de tent daar lak aan. De temperatuur past bij een soul show.
75 minuten hebben Steffen Morrison en zijn Band of brothers tot hun beschikking gekregen van de organisatie en die tijd pakken ze volledig aan. Het begint al goed. De band komt eerst op en gelukkig is de soundcheck al eerder gedaan. De stemming komt er meteen in. De band speelt als opening de intro van het dit jaar uitgebrachte Takin’ Me Higher en de toetsenist kondigt Steffen Morrison aan.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Een dynamische opkomst van Steffen die net als alle andere bandleden een hoofddeksel draagt (de drummer heeft bijvoorbeeld een padvindershoed op van een hopman). Steffen grijpt meteen naar de mic die op een standaard staat en groet zijn publiek (de eerste keer een optreden in Den Bosch?). Ook het gebruik van die standaard tijdens het optreden past bij de traditie van een soul show. Veel herkenning en een nieuwe sound gegrondvest op gerijpte soul.  Met het tweede nummer Movin’ On  wordt het echt duidelijk dat we hier te maken hebben met een exponent van de New Soul stroming.

Na deze twee up tempo nummers is het tijd voor een slow, de gospelballad Love Walks All Over You die net als trouwens alle andere nummers flink wordt uitgesponnen. Het dancehall nummer Old Enough To Know Better glijdt slick & smooth binnen, een mix van soul en beetje glamour disco. We Can Have It All is een regelrechte gospel en ideaal voor lovebirds die innig willen gaan slowen. Steffen roept het publiek om een geliefde te omhelzen en vast te houden. Het is niets voor niets dat hij eind december gaat optreden op Sint Jan Black Gospel Night in Gouda.

All For You, Little Bit Longer, Wonderful One en Art Of Being Human volgen na de ballad en de show nadert zijn ogenschijnlijke einde als plots de intro van de soul klassieker Hard To Handle van Otis Redding klinkt. Als de tent een dak had dan zou die eraf zijn gesprongen.

Deze slideshow vereist JavaScript.

De goed opgebouwde show met Morrison als perfecte showman/frontman en up tempo nummers afgewisseld door ballads bereikt verschillende hoogtepunten zoals de gitarist die tijdens een geweldige solo op de grond gaat liggen en uit zijn gitaar de lekkerste licks haalt. Ook van het publiek verlangt Morrison dat het meedoet – ‘We are here all together’. Het publiek eet intussen al lang uit zijn hand. Morrison springt in het publiek en de bassist tapt woest met zijn duim op de snaren om het helemaal gekker te maken.

Na de Otis Redding cover speelt de band nog Stuck On The Moon en Do It All Again. De toegift was de slow Just Another Man. Na afloop sprak Morrison nog even na met sommige mensen uit het publiek. Ik vroeg hem waar het nummer Art Of Being Human over gaat. “Ik wil met dit nummer benadrukken dat mensen meer gemeen hebben dan dat ze verschillen. Ik heb afgedaan met al het negatieve.”

Zaterdag 1 september treedt Steffen Morrison weer op in Den Bosch. Dan op een ander festival, het Soul Live Festival aan de Pettelaarse Schans.  Steffen Morrison heeft tot nu toe twee albums gemaakt. Het recente Movin’ On en Revealed uit 2011.

Opera op de Parade: Un Ballo in Maschera, Verdi

Het gevecht tussen de verlangens van het hart en de heersende moraal.

Aankomst.
Lopend vanaf het NS station naar de Parade was de avondsfeer al  prima te horen; het carillon van de Sint Jan speelde vrolijke dansmuziek uit diverse opera’s. Op de Parade was het gezellig en gemoedelijk druk. De eerste toehoorders waren er al voor het middaguur om een plaatsje te bemachtigen. Dat lukt je als organisatie alleen maar als je een lange reeks successen hebt geboekt. Ik maakte de laatste van de vele voorbereidingen mee, muzikanten die zich zorgen maakten over de stemming van de instrumenten met deze hitte, cameraploegen die de laatste instructies doornamen, de geluidstechnici die de laatste fijnafregelingen uitvoerden.

Inleiding
Natuurlijk werd er een dankwoord uitgesproken naar de sponsors die dit spektakel mogelijk maakten, en burgemeester Jack Mikkers prees de stad en de uitvoerenden en organisatie voor al het werk dat ze hadden verricht en het publiek voor hun aandacht en gemoedelijkheid. Een paar musici gaven aan hoe geweldig het was om te kunnen spelen in een omgeving en bij een uitvoering waar zo enorm veel mensen het uiterste voor hadden gedaan, en waar zo’n warme belangstelling voor was.

Opera op de Parade: Un Ballo in Maschera, Verdi
De koning heeft een conversatie met zijn beste vriend

De uitvoering
En zo klonken de openingstonen van ‘Het gemaskerde bal’ van Verdi. Evenals vorig jaar was de geluidskwaliteit prachtig, geen geringe prestatie op dit plein. Het klonk groots, en toch intiem en dichtbij met de diverse secties van het orkest goed te onderscheiden en altijd met een aangenaam volume. Okay, toegegeven, soms kraakte er een microfoon. Maar toch: hulde aan de geluidstechnici.

En dan waren er ook de prachtig uitgevoerde kostuums en een heel slim draaibaar gedeelte van het podium dat diverse locaties kon uitbeelden (de balzaal van de koning, de hut van een zigeunerin die de toekomst voorspelde).

Een van de kenmerken van deze opera van Verdi is dat de muziek zo enorm goed aansluit bij de emoties die in het stuk opduiken. En emoties zijn er genoeg, de hopeloze liefde van een koning voor de vrouw van zijn beste vriend, de misverstanden die daaruit voortvloeien. De lokroep van het hart dat in gevecht is met wat de personages als de juiste moraal ervaren. De haat, de trots en gekrenktheid. Maar je wordt ook hier en daar op het verkeerde been gezet, de koning lijkt alom geliefd, maar heeft ook zijn schaduwzijden waarmee hij bittere vijanden heeft gekweekt. Verdi heeft het heel slim zo opgezet dat je de vijanden van de koning eerst verwijt dat ze dat zijn, omdat hij immers zo geliefd is bij het volk. Maar je leert ze beter begrijpen als je weet wat hij hen heeft aangedaan. Het onvermijdelijke einde is  dat de koning wordt vermoord, maar zijn moordenaars vergeeft om vervolgens op te lossen in een fel wit licht.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het orkest speelde met verve, en bewoog briljant mee met de emoties van het publiek als dat (en dat gebeurde nogal vaak) tussendoor applaudiseerde voor een mooie vertolking van een rol of scene. Die scenes waren trouwens heel goed te volgen door de lichtkrant boven het podium waarop de vertaling van hetgeen gezongen werd zichtbaar was.

Deze manier van opera bij de mensen brengen is een heel mooi initiatief, waarvan ik hoop dat hij nog lang mag doorgaan.

Opera Zuid, philharmonie zuidnederland, Theater aan de Parade, alle vrijwilligers, het was weer groots, dank jullie wel.

En beste lezers, aarzel vooral niet om een filmpje van deze opera te bekijken, en als u er dit keer niet bij was dat volgend jaar wel te doen.

Fotografie: Jane Duursma

Punk avond in World Skate Center Den Bosch

Female frontend punk - hard puntig en kort geheel in de punk traditie & stijl

Voor deze punkavond in het World Skate Center op zaterdag 16 juni staan er drie bands op het affiche. De drie mannen van Teuk McGraig mogen de avond openen met hun stevige gitaarrrock. Deze Bossche band vindt zichzelf niet zozeer een punkband. Dat zei leadsinger Harm van Mil aka Teuk door de mic toen de band al een eind verder zat in zijn optreden. Dat is duidelijk te horen aan hun nummers die niet volgens het stramien van de punk – puntig en kort –  zijn opgebouwd. Teuk McGraig leunt meer tegen trashrock en dat is goed te merken aan het volume dat de zaal van WSC in buldert. Niet dat iemand dat trouwens erg vindt. Verre van dat. Wel bleef het publiek op gepaste afstand van de geluidsboxen.

Punk avond in World Skate Center Den Bosch - ©ronald_rijken
Teuk McGraig

He Said No
Na de masculiene rock van Teuk McGraig, was het podium helemaal voor de twee female frontend Punkbands. De eerste klanken van het uit Eindhoven Rockcity afkomstige He Said No waren al te horen toen ik de zaal binnenkwam. Ik hoefde me niet per se door de menigte naar voren te werken, want er was plek genoeg in de zaal, dus posteerde ik me voor het podium.

Daar zag ik een drummer in zijn blote bast, die de snelle vierkwartsmaat met flink wat geweld vooruit stuwde. De gitarist met flatcap en baardje werkte de nummers met drie akkoorden snel en behendig af. Dan de frêle zangeres, bij wie die vijfsnarige basgitaar wel erg groot leek, schreeuwde haar welgemeende, maar vaak onverstaanbare teksten de zaal in.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het meeste van hun repertoire klinkt precies zoals je van punkmuziek mag verwachten, hard, snel, kort en voornamelijk drie akkoorden. Daardoor was er weinig onderscheid te maken tussen de nummers. Ook het nummer wat aangekondigd wordt als liefdesliedje, klinkt exact hetzelfde als de voorgaande nummers en bleef ook keurig ruim onder de twee minuten. Of de cover Gay Bar  van Electric Six ook onder de noemer liefdesliedjes te scharen is waag ik te betwijfelen, maar je ziet wel dat het iets teweeg brengt in de zaal. Het publiek, dat best wel wat afstand houdt tijdens dit optreden, komt nu wat meer in beweging.

Het voorlaatste nummer heeft dan vervolgens ook wat meer diepgang met warempel iets wat op een gitaarsolo lijkt. Als dan als uitsmijter nog het nummer We Want Blood van dé punkhelden uit Eindhoven Peter Pan Speedrock gespeeld wordt is het publiek om. Maar dan is het alweer afgelopen. Hard, snel en kort, maar met een mooi slotakkoord.

March
Na een korte soundcheck is March er klaar voor. Althans, dat denken ze, want in het begin van de set hangt bij de gitarist rechts op het podium zijn gitaarriem los. De gitarist van He Said No rent het podium op om hem vast te maken. Maar er blijkt meer aan de hand. Terwijl het geluid gefikst wordt, speelt de band gewoon door. Tijdens het derde nummer Hendrik Lucifer wordt er nog wat gestemd, maar dan is de gitarist er klaar voor. Gelukkig speelt frontwoman Fleur van Zuilen met haar rauwe stem ook een aardig potje gitaar, maar met twee gitaren ontstaat er toch meer een muur van geluid. En dat is fijn. Niet in de laatste plaats ook door de retestrakke drummer die de boel laat doordenderen. Big Wave is een goed gekozen titel, want dit nummer doet me een beetje denken aan de surfmuziek uit de jaren zestig, maar dan harder en sneller.

Deze slideshow vereist JavaScript.

De sfeer zit er goed in. Fleur schuwt het contact met het publiek niet en krijgt de zaal goed mee. Daar zorgen de puntige punknummers ook wel voor. Bijna alle nummers die gespeeld worden vanavond zijn van hun in 2016 verschenen album Stay Put. Het laatste nummer van dat album heet In Vain en dat nummer valt op door een rustige driekwartsmaat in het begin, dan een heftig stuk en weer die rustige driekwartsmaat, waar de stem op een wat subtielere wijze ook goed tot zijn recht komt. Het nummer Sometimes, dat tegen het einde van het optreden gespeeld wordt, heeft een bijna Foo Fighters achtige break en ook de riffs doen me daar aan denken. Such A Drag is een lekkere afsluiter die lekker snel en hard begint, met in het midden een rustig basloopje dat over gaat in een bijna bluesy stuk dat mooi opgebouwd wordt met fraai soleerwerk van de gitarist om vervolgens weer op volle snelheid te eindigen. Op het hoogtepunt stoppen, dat doen ze goed. Gelukkig alleen voor deze avond, want de volgende show staat al gepland.

Wil je March binnenkort nog zien dan kan dat tijdens Jera On Air op zaterdag 30 juni

Foto’s: Ronald Rijken