Waaier aan muziekgenres Record Store Day 2018

Maestro’s Recordcafé ft. MOOON

Record Store Day 2018 is de dag waar menig muziek- en vinylliefhebber reikhalzend naar uitkijkt. Veel releases komen op deze internationale feestdag van de platenzaak uit. Wat kleinschalig begon in 2008, groeide uit tot een wereldwijde feestdag, gevierd door zowel fans, artiesten alsmede de platenindustrie. In 2010 deed een aantal platenzaken in Nederland voor het eerst mee. Nu kent het feest een landelijke dekking. Record Store Day wordt op de derde zaterdag van april gehouden.

Den Bosch mag zich verheugen in drie heuse platenzaken; twee aan het Hinthamereinde – De Langspeelplaat en The Record Hustler – en één aan de Hinthamerstraat, Maestro’s Recordcafé. Deze zaak organiseert drie optredens op 21 april, de derde zaterdag van de maand. De optredens zijn van MOOON, Lukas Batteau en Eddy & the Ethiopians, drie bands die zeer verschillen in genre en stijl maar dat is wel zo leuk op deze Dag van de Platenzaak.

MOOON

MOOON | Timo van Lierop - ©ronaldrijken
MOOON | Timo van Lierop – ©ronaldrijken

Deze band uit Aarle-Rixtel – pal boven Helmond – begint flink naam & faam te krijgen: een uitnodiging om op het Noorderslag festival in Groningen te spelen en op 19 april j.l. zat het trio in het voorprogramma van niemand minder dan Noel Gallagher in AFAS, Amsterdam. In 2017 bracht MOOON het album MOOON’S Brew uit dat zeer lovende kritieken kreeg.
Ondanks het tijdstip – de band begon om 11.00 uur – is er van vermoeidheid geen sprake. Integendeel, de band heeft er zin in en de fans ook. Op hun Facebook pagina afficheert de band zich als ‘garage/blues with a little taste of surf and psychedelics’. Daar is geen woord van gelogen.

De associaties met bands uit de jaren ’50, ’60 en ’70 schieten voorbij. De intro van het nummer Shark Zone van het album MOOON’S Brew bijvoorbeeld doet onmiddellijk denken aan de Amerikaanse instrumentele band The Ventures uit de fifties en het lange nummer Alcohol aan de psychedelische beginjaren van The Steve Miller Band. Verder hoor je in de andere nummers flarden van The Who, de onmiskenbaar grote invloed van The Beatles en citaten van The Ramones en Jonathan Richman in het nummer Where Money Goes.

MOOON Record Store Day
Tom de Jong, bass & vocals

Bassist Tom de Jong: “Wij zijn echt meer mid-sixties tot eind ’70. Q65, The Outsiders ook wel veel, The Kinks.”
De drie jonge muzikanten struinden veel door de platencollectie van hun ouders en voegden daar hun eigen inbreng aan toe.
Gitarist Timo van Lierop: “Mijn eigen inbreng is toch wel Rory Gallagher. Blues en zo dat vond onze pap niet zo vet, maar ik wel.”
Tom: “Ik begon garage en zo te ontdekken. De anderen vonden dat eerst niet kloppen maar ze zijn nu helemaal om.”
Drummer Gijs de Jong: “De San Francisco scene inspireert mij heel veel, Jefferson Airplane, Grateful Dead.”

Gijs de Jong, drums & vocals
Gijs de Jong, drums & vocals

Zomaar klakkeloos nabootsen van die bands uit lang vervlogen tijden zit niet in de aard van deze band en dat vindt zijn weerslag in het nieuwe album.
Tom/Timo/Gijs: “Met het tweede album willen we harmonieën met zang bereiken. Meer dan op de eerste plaat. Op de tweede plaat komen er ook nieuwe instrumenten bij zoals sitar en akoestische gitaren. Aankomende zondag gaan we in ieder geval onze nieuwe single opnemen.”

Geen release van MOOON op Record Store Day 2018 zelf maar eerder een post-release van een band met een veelbelovende toekomst.

Navarone 10 jaar in Willem Twee poppodium

Support act van Robin Borneman

Aangekomen bij een uitverkochte show van Navarone, zie ik een lange rij trouwe fans, die ook het voorprogramma niet willen missen. Opvallend is hoe snel de rij ging, en hoe gevuld de zaal was bij binnenkomst.

Robin Borneman (solo)

Robin Borneman support act
Robin Borneman

Het publiek wordt opgewarmd door Robin Borneman, die normaal ook vaak met band speelt, maar nu solo. Dat hij in zijn eentje een optreden kan dragen is wel duidelijk. Hij heeft een grote stem waarmee hij samen met het begeleidende gitaarspel de nummers over weet te brengen. Een rustig opbouwend nummer, dat toch een rock body heeft, sluit hij af met de zin ‘The future will tell’.

Onder luid applaus wordt het nummer ontvangen. Het geluid van zijn solo optreden zou ik omschrijven als langzame countryrock. Opmerkelijk is een a capella cover van een steenoud Iers lied dat uit een tijd komt toen er nog geen wapens waren, vertelt Robin. Het optreden wordt sterk afgesloten met een nummer dat hij samen met Merijn van Haren, de zanger van Navarone, speelt maar nu ook op gitaar.

Navarone

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het publiek klapt meteen mee als Navarone de show begint met het nummer Loud & Clear. Vervolgens rockt de band meteen verder tijdens het nummer Showtime, waarin zanger Merijn geweldige uithalen laat horen. Ook hoor je de gitaren lekker door het nummer heen gillen, door het spel van Kees Lewiszong en Roman Huijbreghs.

De show van Navarone staat als een huis. Los van de muziek is de presentatie ook van grote klasse. Door de extra podium lichten die de band zelf meeneemt, ontstaat er een toepasselijke grimmige sfeer. De lampen worden vanaf onder op het gezicht van Merijn gericht, en door de lichten van achter het podium zie je soms alleen de silhouetten van vijf rockende gasten.
Ook valt me op dat oordoppen helemaal niet nodig zijn. Veel bands houden er geen rekening mee dat veel mensen geen oordoppen meenemen, maar Navarone in dit geval wel. Zo kan het hele publiek van goede rock genieten zonder de hele nacht met een piep in je oren te zitten.

Het nummer Smash and Grab It wordt luidkeels meegezongen door het publiek. Verder klinken alle nummers lekker, en blijft het een stevige rock sound, waar een nummer soms iets meer pyschedelische invloeden lijkt te hebben en soms pop. De gitaareffecten worden hier ook zorgvuldig bij uitgekozen om de gewenste sfeer te creëren. Ook voegen de backing vocals van de gitaristen veel toe in één bepaald nummer.

De band is echt goed op elkaar ingespeeld. Iedereen lijkt precies te weten wanneer wat gaat gebeuren. Ook komen zangmelodieën in nummers vaak nog een keer terug als lead-gitaar melodie, wat voor het oor erg fijn is. Er wordt een nieuw nummer voor het eerst live gespeeld in volledig uitversterkte opstelling. Dit nummer kent sick gitaarwerk en het wordt opnieuw duidelijk hoe groot het stembereik van Merijn is.

De band neemt even de ruimte om een praatje te houden. Merijn vertelt over hoe het 10-jarig bestaan eigenlijk is begonnen. In de repetitieruimte bij Willem Twee poppodium was de eerste keer dat gitarist Ramon meedeed, vanaf toen zijn ze eigenlijk gaan tellen.

Daarna begint een nummer met een hele rustige emotionele solo, gespeeld door Kees. Hiermee wordt het volgende nummer ingeleid en het publiek applaudisseert luid. The sky is turning grey is een terugkomende zin, die goed bij de sfeer van het nummer past. Dit wordt opgevolgd door misschien wel de beste gitaarsolo van de avond.

Op de vraag ‘zullen we een cover doen?’ reageert het publiek enthousiast. De cover is Helter Skelter van de Beatles. Deze wordt heerlijk uitgevoerd, elk bandlid laat hierin zijn specialiteit goed horen. Vooral Merijns zang springt er lekker uit in dit nummer. Ook schreeuwde hij ‘I’ve got blisters on my fingers!’ zoals dat ook helemaal aan het eind van de versie van de Beatles de horen is.

Daarna krijgt Merijn het publiek ook goed mee met de zin ‘I feel that I’m beginning to wonder’ wat hij om en om met het publiek zingt. Hij maakt het geluid en de sfeer heel klein en intiem, om zo vervolgens weer langzaam op te bouwen met volume naar een climax om met zijn allen los te gaan. De eerste single van Navarone ooit wordt gespeeld, voorzien van een funky solo op bas.

Er wordt met het nummer Lonely Nights afgesloten, waarbij het publiek ook met enthousiasme meezingt. Het optreden is echt voorbij als de band na hun show samen een buiging maakt naar het publiek.

Kees Lewiszong
Kees Lewiszong

Woorden van gitarist Kees
Achteraf spreek ik gitarist Kees Lewiszong om even over de show te praten en over de band. Ik vraag hem wat voor hem het leukste aan dit optreden is, waarop hij antwoordt dat hij het heel gaaf vindt dat de show uitverkocht is, dat hij blij is om te zien dat er zoveel hechte fans zijn die ook echt alle nummers kennen en kunnen meezingen en de platen ook hebben. Hij zegt dat je kan merken dat het publiek echt muziekliefhebbers zijn.

Ik was benieuwd hoe ze tot de keuze zijn gekomen om Helter Skelter te spelen. Kees vertelt dat Merijn ook bij ‘The Analogues’ speelt, een Beatles tribute band. Daarmee speelt Merijn veel in theaters waarbij hij dat nummer ook doet. ‘Luister zo goed mogelijk, en let op zoveel mogelijk. Je hoeft niet eens per se technisch enorm goed te zijn om een goede gitarist te zijn. Een goede gitarist worden zit in je geluid, je vingers, je effecten, je versterker en je gitaar. Zorg dat je niet zomaar een akkoord speelt, maar dat het akkoord dat je speelt gewoon écht perfect is hoe je hem wil hebben klinken’ Is zijn antwoord op mijn vraag om één gouden tip te geven over gitaarspelen.

Foto’s: Jane Duursma

Brickyard Steengoede rock

Gave mix van covers en eigen werk

De klok heit 2005. In october van dat jaar komen een viertal muzikanten bij elkaar in een oude steenfabriek. De bedoeling: een stevig rock repertoire in elkaar draaien. Gezien de directe omgeving was een naam voor de band gauw gevonden. Brickyard, bestaande uit vijf bandleden, was geboren. En zij lieten er geen gras over groeien.

First bricks
Ik meen in 2006 al wordt hun eerste album in eigen beheer uitgebracht. Dit debuutalbum wordt zeer positief ontvangen door verschillende binnenlandse en buitenlandse radiostations en veelvuldig gedraaid.

The echo of my soul
In 2008 verschijnt de maxisingle The echo of my soul. Ook deze single wordt goed ontvangen en krijgt weer bij een groot aantal binnen-en buitenlandse stations airplay.
Door deze single ontstaat er contact tussen Brickyard en Marista Records Company. Een platencontract werd aangeboden en in 2009 zag het album Hey you met 10 nieuwe, eigen nummers het licht en werd in zowel Nederland als België uitgebracht. Ook dit album krijgt veel goede recensies bij de vakpers. Van dit album worden twee nummers getrokken, te weten “Ballad of the sea” en “All alone”, en als single in respectievelijk 2009 en 2010, uitgebracht. In 2011 gevolgd door weer een single: “Be right or wrong”.

Brickyard steengoede rock met gave mix van covers en eigen werk
Brickyard in Muziekcafé Het Warm Onthaal

Stilte voor de storm

Dan is het even stil rond de band. Edoch…het bloed kruipt….en middels wat audities, ontstaat pakweg een goed jaar geleden de huidige samenstelling van Brickyard, te weten: Chantal Bello, leadzang: Ruud Maalderink, elektrisch gitaar/backing vocals: Rinus de Lang, basgitaar/backing vocals: Kfir Quist, drums/backing vocals En de bommen gaan weer los!

Een Rock onthaal in Muziekcafé ‘Het Warm Onthaal’
De binnenkomer was Ain’t It Heavy van Melissa Etheridge en dat ging er meteen heavy aan toe. Gevolgd door Home Feeling van Julian Sas, ook geen onbekende denk ik dan maar, en een eigen nummer Echo Of My Soul. Daarna onder meer Can’t get enough of your love, All Right Now, I want you to want me .

En eigenlijk ging het de hele middag en een flink deel van de avond zo door…overbekende en zeer goed gebrachte rock- oldtimers verweven met puntgave eigen nummers waar de toehoorders al dansend en soms wat tè luidruchtig, in ieder geval behoorlijk enthousiast op reageerden.

Opvallend goed
Wat meteen opvalt is de zuivere, warme en soms ietwat rauwe stem van leadzangeres Chantal ondersteund door de zeker zo zuivere backing vocals van de heren muzikanten. Voor een laat maar zeggen ‘female fronted’ band vind ik dat zelf een bijzonder belangrijk aspect. Bassist Rinus en drummer Kfir leggen een strakke basis zodat Ruud in nagenoeg alle vrijheid over zijn gitaarhals kan fietsen en daarbij de gekste effecten tevoorschijn tovert. Als je dan ook nog met zo’n wervelend repertoire tevoorschijn komt dan heb je als band echt iets heel moois te bieden.

Brickyard….steengoed.

Info: http://www.brickyard.nu

Geen grenzen voor Boundless Festival

Afwijkend eendaags postrock festival

Afgelopen zondag, op 8 april vond de eerste editie van ‘Boundless’ festival plaats in Willem Twee poppodium. In zowel de grote als kleine zaal waren verschillende post-rock bands te aanschouwen. Hierbij kwamen alle bands van Belgische bodem in de grote zaal, waar in de kleine zaal Nederlandse bands geprogrammeerd stonden, waaronder de Bossche band Morning Dawn, die het festival opende.

Morning Dawn

Geen grenzen voor Boundless Festival
Geen grenzen voor Boundless Festival

Het eerste nummer dat gespeeld werd klonk als een soort theme song dat me deed denken aan rock en old skool skate tijden. De stem van zanger en gitarist Dennis klonk erg nineties. In volle formatie, met nog twee gitaristen, een bassist en een drummer, speelde Morning Dawn veel op hoog tempo, waarbij ze het geluid lieten variëren van groot naar klein en gitarist Sytze rustige tussenstukken speelde. Door de herkenbare opbouw en thema’s waar de teksten over gingen, was de band goed te volgen.

Last Of Us

Geen grenzen voor Boundless Festival
Geen grenzen voor Boundless Festival

Daarna speelde Last Of Us in de grote zaal, een band bestaande uit een drummer, bassist, en twee gitaristen. Hun muziek is instrumentaal, en allesbehalve alledaags. De band begon met de ruggen naar het publiek, waarbij ze naar een soort film keken die op een doek achter het podium geprojecteerd werd. De variatie in de set bestond uit het lang gebruik maken van de gitaareffecten die je krijgt, als je je gitaar flink laat uitklinken terwijl je hem voor je versterker houdt. Ook speelde er even een dame op viool mee en een jongen die kwam grunten.

Over de organisator
Patrick van den Broek, organisator en programmeur van het Boundless festival, werkt bij Willem Twee als stagemanager op vrijwilligersbasis. Deze eerste editie heeft hij zelf van de grond getild, waarbij hij graag het ‘onbegrensde’ de kans wil geven om van zich te laten horen. Hiervoor haalde hij zijn inspiratie uit het Belgische ‘Dunk’ festival, waar hij als post-rock liefhebber graag komt. Veel poppodia programmeren wel eens post-rock, maar dan vaak met een headliner en gast-act samen op een avond. Bij Boundless kon je deze editie kon je al zes bands aanschouwen, maar Patrick heeft de ambitie om daar een groter aantal van te kunnen maken in de toekomst.

Geen grenzen voor Boundless Festival
Geen grenzen voor Boundless Festival

Opmerkelijk instrumentaal

Vanuit België nam de band Mantis een doek van podiumbreedte mee, waarop psychedelische visuals te zien waren van cartooneske lichamen en hoofden die uit elkaar werden gespleten. Deze versterkten hun instrumentale muziek. Opmerkelijk was dat een overgroot deel van de muziek op het festival instrumentaal was. Hier week een zingende bassiste met haar band vanaf, alhoewel de zang niet goed was te verstaan door de instrumenten, wat misschien wel de bedoeling kon zijn.

Dat louter instrumentale ging ook op voor de Belgische post-metal band All We Expected (Izegem/Lendelede) en de post-rockband An Ocean Of Storms uit Tilburg.

Het ééndaagse festival is afwijkend en uniek in zijn soort wat het ook zo leuk maakt. Voor de post-rock liefhebber is er genoeg te horen aan instrumenten, maar ook zeker genoeg te zien aan grenzeloze visuals.

Foto’s: Aya Dupont & Jasper Toeli van het Willem Twee poppodium team

Iggy Pop: Unieke explosieve afsluiter op Paaspop 2018

Godfather of Punk nog steeds op eenzame hoogte

De spanning was gedurende het festival al drie dagen te snijden en de verwachtingen waren hoog, want niemand minder dan Iggy Pop zou komen als headliner van Paaspop 2018.

Iggy Pop, is dat nog van deze tijd vroegen sommigen zich af? Jawel: Iggy is alive & kicking. Hij bracht 2 jaar geleden een album uit dat zeer goed ontvangen werd en zelfs genomineerd was voor een Grammy. Het album werd gevolgd door een uitgebreide tour en daarnaast speelde hij ook nog in een serie films.

Iggy Pop speciaal naar Paaspop

Maar vandaag had hij iets anders aan zijn hoofd, namelijk een optreden op Paaspop. En dat was uniek want meestal als iemand van dat kaliber geboekt wordt voor een concert of festival is dat onderdeel van een tour. Niet dit keer. Hij toert momenteel niet. Iggy Pop kwam speciaal voor Paaspop naar Nederland. Naar Schijndel nog wel, of all places.
En alsof het zijn laatste optreden was werd het een explosie van rock en punk die alle verwachtingen overtrof en waarin alles klopte en bleek dat Schijndel juist dé plek is voor Iggy Pop.

En het publiek had er zin in want iedereen kent de Godfather van de Punk en wilde erbij zijn. Opvallend was de diversiteit van het publiek te merken voor het concert. Zo stond ik zelf al uren te wachten op de eerste rij en leerde de mensen om mij heen kennen. Men leek van iedere leeftijd vertegenwoordigd met naast mij nog wel een van de meest bijzondere bezoekers; een man uit Duitsland met zijn twee kinderen van 8 en 10 jaar. Toen ik hem vroeg of ze ook fan waren zei hij dat juist zijn kinderen Iggy Pop zo graag wilde zien, dat hij voor dit concert hier naartoe was gereden. En zo stroomde de tent vol en had iedereen zijn verhaal om hier te komen totdat het moment ineens daar was.

Apollo-tent
Iggy Pop in de Apollo tent
Iggy Pop in de Apollo tent

Om 21:45 uur exact stormde Iggy Pop het podium op en de stampvolle gigantische Apollo-tent ontplofte. Hij opende met I Wanna Be Your Dog van het eerste album van zijn oerpunkband The Stooges. Het was hun eerste hit en waar je zou vermoeden dat de song over de liefde gaat, gaat het daadwerkelijk over hoe de kunst zich tot de toeschouwer zou moeten verhouden; namelijk als een hond, loyaal naar zijn baasje. Zo stelde Iggy zich op die avond, naar zijn publiek, die hij steevast ‘you fuckers’ noemde, gaf hij alles wat hij in zich had. In opdracht van de kunsten. Direct, tijdens het eerste nummer, liep hij ook richting publiek om contact te zoeken en op te snuiven wat voor vlees deze tent in de kuip had.

Na de opener volgde Gimme Danger, tevens van The Stooges, en zette hij zijn twee grootste hits in: The Passenger en Lust for Life. Waar iedere act of band na een paar sterke openingsnummers een tandje terug doet geeft Iggy Pop juist gas en geeft hij vervolgens zijn grootste hits weg. Dus niet als toegift maar juist om de toon te zetten voor wat nog gaat komen. Hij heeft er plezier in, dat zie je aan alles.
Hij rent continue over het podium, zingend, schreeuwend, spuwend, smijtend met water. Alles gooit hij eruit om ieder nummer, iedere zin, ieder woord kracht bij te zetten. Om de achterste mensen in de bomvolle tent te raken met de meest oerkrachtige muziek die alleen hij kan produceren. Het is ruig, het is vies, het is obsessed met sex en de dood, maar je voelt in alles door wat hij hier neerzet, dat je leeft. En daar gaat het om bij een concert van Iggy Pop: Lust for Life.

Iedere song komt binnen en lijkt als een wals de tent binnen te stormen. Na Lust for Life krijgen we het stevige Skull Ring, gevolgd door I’m Sick of You, een energieke Stooges song die de tand des tijds overleefd heeft en die hij op zijn typische verbale manier tot uitdrukking brengt. Het tempo bleef ongekend hoog en aan alles kon je voelen dat dit een unieke avond aan het worden was. Zo’n ‘nu of nooit concert’ waar inmiddels iedereen zich van besefte dat hij of zij er onderdeel van was.

Wat een concert uniek kan maken is als alles klopt, zoals de keuze van de songs en de intentie waarmee deze wordt geleverd. Als die aankomt bij het publiek kan er een chemie ontstaan waarin een collectieve intensiteit voelbaar is. Juist die interactie, die vonk was zondagavond aanwezig. Door de waardering voor Iggy Pop die voelbaar was bij het publiek en hij, die deze waardering in ontvangst nam met een overgave waarin hij zich met iedere song zich meer leek te geven.

De unieke momenten liepen in elkaar over: Na I’m sick of you vroeg hij of de lichten aan konden zodat hij het publiek kon zien en om ze te bedanken voor ‘showing up’. Daarna introduceerde hij de volgende song:

I never got my license to live
They won’t give it up?
So I stand at the world’s edge
I’m trying to break in
Oh, I know it’s not for me?
And the sight of it all?
Makes me sad and ill?
That’s when I want- Some Weird Sin

En zette dus direct Some Weird Sin in wat werd gevolgd door een verrassing; Repo Man, een nummer van de gelijknamige soundtrack en film uit ’84. Hierna zocht hij de interactie met het publiek weer op met twee bekende van de Stooges: Search & Destroy en TV Eye.

Niet routineus
Iggy Pop in de Apollo tent
Iggy Pop had er zin

Wat opviel was ook de manier waarop hij de nummers droeg. Voor een artiest die al 50 jaar op de planken staat was routine niet te bespeuren. In tegendeel wat me opviel was hoe intens hij de nummers zelf beleefde terwijl hij ze zong. En het beste voorbeeld hiervan volgde in de song: Mass Production. Zo mooi en theatraal bracht hij dit nummer, en omdat ik dichtbij stond zag ik op een gegeven moment het rood in zijn ogen waarmee de intentie en de emoties van zijn overgave voelbaar was.

Wat hierop volgde was nog een hoogtepunt. Een eerbetoon aan de man waar hij zijn carrière en misschien wel leven (zoals hij zelf vaak zegt in interviews) aan te danken heeft: David Bowie. Die hem vooral in de beginjaren op sleeptouw nam, zelfs naar Duitsland. Van The Jean Genie maakte hij een stevige versie die luidkeels werd meegezongen door het publiek.

Het was een mooie afsluiter en de band verliet het podium. Terwijl Iggy zwaaide merkte hij dat het vuur in de zaal nog niet gedoofd kon worden en hij riep de band terug om af te sluiten met zijn ‘Real Wild Child’. Wat een slot, van een dik uur lang de meest explosieve en intense punkrock muziek die er ooit gemaakt is en opnieuw beleefd werd alsof het net ontstaan was.

Het was een uniek concert van een van de laatst overlevende van de rock ’n roll. In de gedaante van Iggy Pop die meer energie had dan wie dan ook in de tent. En waar kon dit ruige, smerige maar bloedmooie optreden beter plaatsvinden dan op een regenachtige paaszondag in de muzikale modderpoel van Schijndel.

Was er dan niets aan te merken op dit concert?
Nee, deze keer niet.
Wie erbij was, was erbij.

—————————————

Iggy Pop- Zondag 1 april 2018
Paaspop 2018 – Schijndel

Setlist:

I Wanna Be Your Dog
Gimme Danger
The Passenger
Lust for Life
Skull Ring
I’m Sick of You
Some Weird Sin
Repo Man
Search and Destroy
T.V. Eye
Mass Production
The Jean Genie
Real Wild Child (Wild One)

Foto’s: Stefan van Boxtel

Geslaagd feestje Broken Brass Ensemble Willem Twee poppodium

New Orleansjazz uit Friesland

De achtkoppige blazersband Broken Brass Ensemble deed afgelopen vrijdag de W2 aan als onderdeel van zijn jubileumtour. “Een hele wereldreis van Friesland, via Groningen, naar Utrecht en nu Den Bosch” wordt het tijdens het optreden grappend nog genoemd. Toch zit er wel een kern van waarheid in: de Friese band speelde op eerdere tours door heel Europa.

Broken Brass New Orleansjazz

Ondanks dat ze op hun wereldreis ongetwijfeld voor vollere zalen hebben gestaan, begint het concert ontzettend energiek. De muziek van Broken Brass Ensemble laat zich nog het best omschrijven als een eigentijdse versie van New Orleansjazz. Soms neigt het meer naar de funk, soms maken de complexe ritmes het erg jazzy, maar altijd staan de blazers centraal in de typische big bandsound.

Daarmee doet de band zijn naam eer aan: vijf blazers vormen samen het front van de band, en nemen afwisselend ook het contact met het publiek en bij enkele nummers de zang op zich. Iets meer op de achtergrond vormen een drummer, percussionist en trombonist de ruggengraat van de band.

De big bandsound is aanstekelijk, maar het duurt even voordat het publiek erin komt. Misschien omdat in de eerste nummers het tempo al behoorlijk hoog ligt, waardoor het soms moeilijk bij te houden is. De muziek zit gelaagd in elkaar en er gebeurt veel op het podium. Als je even niet oplet raak je de draad snel kwijt.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Na de eerste paar nummers gaat het tempo iets omlaag en krijgt het publiek de smaak steeds meer te pakken. De band heeft dan ook een aanstekelijke energie en het plezier straalt er vanaf. Door het optreden heen krijgt bijna elk bandlid de ruimte voor een solo, en blijkt de percussionist nog te kunnen rappen ook. Het is bijna jammer dat hij dit maar één keer doet.

Geslaagd feestje Broken Brass Ensemble Willem Twee poppodium
Geslaagd feestje Broken Brass Ensemble

De vijf blazers praten de nummers vrolijk en met gevoel voor theater aan elkaar. Hoogtepunt wat dat betreft is als de saxofonist overlijdt en een nummer later weer tot leven komt. De show bouwt na deze herrijzenis toe naar een spetterend einde. Eigen nummers Got the Funk en Cuzco worden heerlijk funky en meeslepend gespeeld, maar de climax volgt met twee bekende covers die in de zaal worden gespeeld. Tijdens de bijna honderdjarige klassieker I’ll Fly Away loopt de band het publiek in, waarna nog een cover van Triftshop van Macklemore wordt ingezet. Als de band, nog steeds blazend, richting de merchandisestand loopt en het optreden toch echt is afgelopen, is het moeilijk om niet met een brede glimlach de zaal te verlaten.

Foto’s: Ronald Rijken en Sandra Leijtens Photography
Met dank aan de organisatie van Willem Twee poppodium

Funky jazz & afrobeat Groova Palooza

Een nummer loopt nooit zoals het de avond daarvoor klonk

Het is de vijfmansformatie Groova Palooza uit Utrecht die donderdagavond 5 april te gast is bij Muziek Op Donderdag dat onveranderlijk in de foyer van de Concertzaal plaatsvindt. Noël Josemans organiseert deze avonden die telkens weten te verrassen door de afwisselende programmering.

De ene keer is het een countryrock band, dan weer een melancholische singer songwriter of in het geval van Groova Palooza een regelrechte jazzy & funky band met Afrikaanse beats. Elke donderdag les je in de foyer van de Concertzaal je muzikale dorst met telkens andere drankjes.

Afrobeat

De band zet meteen de toon voor de avond door met het nummer Black Cat/Piranha te openen. Het is een stevig funky-jazz nummer en door het gebruik van een Yamaha Motif X S8 keyboard door bandlid Roel Hazendonk doet Groova Palooza mij denken aan jazzmusicus George Duke. Duke speelt ook op een Yamaha Motif keyboard in de S-serie. Maar waar bij Duke de keyboard het centrale instrument vormt, zijn dat bij Groova Palooza toch echt meer de gitaren.

Een aantal nummers begint ook met een klassieke funky riff waar de liefhebber zo verzot op is. Gitarist Eric Brugmans gaat daar gelukkig kwistig mee om, geruggesteund door de onverbiddelijke baslijnen van Dennis Hemstra die op zijn beurt weer let op het ritme van drummer Eliando Hatumena die pas sinds kort lid is van de band. Percussionist Door Raeymaekers maakt de ritmische selectie compleet en heeft een groot aandeel in de afrosound van Groova Palooza.

Na het openingsnummer volgen Bridgeman en Perro Ferrero. Dat laatste nummer staat ook op hun Alpaca Party EP en heeft daar door het gebruik van saxofoon en ander koperwerk sterke muzikale connecties met de sound van de legendarische Fela Kuti, grondlegger van de afrobeat. Sax en koper zijn echter niet meegenomen voor dit optreden maar het nummer blijft desondanks recht overeind dankzij de drums en percussie.

Vocoder/talkbox
Groova Palooza - ©ronald_rijken
Groova Palooza in de foyer van Willem Twee concertzaal

Het vierde nummer van de setlist is de grootste verrassing van de avond. Het is een cover van de hit Can’t Hide Love van Earth, Wind & Fire die soul, funk, jazz- en discomuziek maakt met prominente rollen voor percussie, blazers, kalimba, bas en zang. Groova Palooza voegt daar een vocorder/talkbox aan toe in het enige nummer van hun optreden met Eric Brugmans als zanger. Door de vocorder/talkbox klinkt een stem metaalachtig.

Vooral in de jaren ’70 en ’80 werd flink gebruikgemaakt van deze synthesizer stemvervorming methode. Disco-funkband Zapp met More Bounce To The Ounce of zanger Peter Frampton met Show Me The Way werden er beroemd door. Eric Brugmans’ versie van Can’t Hide Love is in ieder geval een aansporing om thuis het origineel weer eens te draaien.

Jazz is improvisatie

Na deze weergaloze cover speelt de band onder meer Alpaca Party van de gelijknamige EP. De band sluit de eerste sessie af met een improvisatie waar Eric het voortouw neemt en de band leidt naar een ongelooflijk knap uitgevoerd muzikaal avontuur. De improv begint rustig – Eric heeft zin in een relaxed nummer – en bevat alle elementen die Groova Palooza, Groova Palooza maken met als hoogtepunt een waanzinnige solo van percussionist Door Raeynaekers.

KLANKGAT: Is jazz improvisatie?
Eric Brugmans: Ik weet dat mensen die meespelen, reageren op de dingen die ik speel. Ik ken Dennis al een paar jaar en weet dat als ik iets inzet dat hij ermee aan de slag gaat en daardoor weer met nieuwe ideeën komt.

De percussionist ging op een gegeven moment los.
Eric Brugmans: Dat is het mooie van improvisatie. Kijk, niemand weet in het begin waar het naar toe gaat. Het ligt ook een beetje aan de sfeer en ik had zin in een rustig nummer. Als je zoiets inzet, weet ik dat ik iedereen iets voorschotel en dan moet je zelf ook je oren openzetten en luisteren naar wat de rest gaat inbrengen. Ik hoor de solo van Door en geef hem alle ruimte om te spelen. Daar kwam iets super moois uit voort.

Improviseren jullie veel tijdens optredens?
Dennis Hemstra: Het mooie aan muziek is juist het improviseren. Muziek is eigenlijk een gesprek dat je met elkaar voert. Dus iemand zegt wat en je reageert erop, je luistert en geeft ruimte. Dat is één van de leukste dingen aan muziek. En eigenlijk loopt een nummer nooit zoals het een avond daarvoor klonk. Er is altijd veel ruimte voor improvisatie.

Na de pauze kwam de band er helaas niet aan toe om de geplande setlist volledig te spelen vanwege tijdsgebrek. Het jongste lid van de band, drummer Eliando, moest weg om de laatste trein naar Rotterdam te halen. Er werd besloten om alleen nog een kort stukje te spelen dat waarschijnlijk weer helemaal was geïmproviseerd.

Rappende MC’s zwepen DnB heads en ravers op

Basshaven#2 houdt wel van een fissa

<Paaspop? Doe mij maar Basshaven#02 !!

Basshaven#02 Sektor & Subsequent, Trasky, Djah, Mekkes
Op zaterdag 31 maart werden de deuren van het World Skate Center geopend voor een goed avondje Drum & Bass (DnB). Na een succesvolle eerste editie was het weer tijd voor een nieuw feest van Basshaven.

Ondanks dat Paaspop een aantal kilometers verderop in volle gang was, trok Basshaven volle zalen. Dnb heads en ravers wisten wel waar ze een feestje zouden bouwen. Om 21:00 werden de deuren geopend en een half uur later stond het al goed vol.

Met een nieuwe line-up (dj’s Trasky, Djah en Mekkes) wist Basshaven haar gasten te verrassen met onder andere een B2B (back 2 back) sessie van Sektor & Subsequent, Djah en vlammende MC’s. Met een opbouw die van Liquid naar Neuro ging werd de zaal steeds meer turned up.

Met keiharde drops en rappende MC’s werd het publiek op de juiste manier goed opgezweept. Dit was allemaal ten goede voor de sfeer in de zaal. Want hoewel het erg warm was door al die dansende mensen, was de sfeer in de zaal erg fijn en gemoedelijk(?).

Deze slideshow vereist JavaScript.

 

Next edition
Al met al was het een mooi feestje en wanneer de volgende editie daar is, raad ik je zeker aan de sfeer te komen proeven, lekker uit je dak gaan en dansen op DnB.

Meer foto’s op Instagram: #klankgatdenbosch

Foto’s: Casper Menting en Ellen van Lent
Met dank aan de organisatie van Basshaven

Koudijs schudt op zijn grondvesten

LooD zware gitaarriffs en de jams van Rrrags

Onder de noemer “Koudijs Rocks” stonden hier op zaterdag 24 maart twee rockbands met Osse roots op de planken. En ondanks het feit dat beide bands nog niet zo lang bestaan, hebben ze toch al een aardige aanhang weten te mobiliseren, grotendeels uit Oss. Dat is dan weer niet zo vreemd, want in beide bands zitten ervaren muzikanten die hun sporen al verdiend hebben in diverse andere bands. Zo bestaat Rrrags uit leden van onder andere Bliksem, The Devil’s Blood en Astrosoniq. LooD heeft muzikanten in de gelederen die in een vorig leven gespeeld hebben in Zeus, Rattlesnake Shake, Goom en ook Astrosoniq.

Rrrags ontspoort heerlijk
Rrrags mag de avond openen. Dat doen ze zonder aankondiging. Een instrumentale jam, zo lijkt het, is hun eerste wapenfeit. Er staan drie microfoons klaar, dus ben ik benieuwd wie de lead vocals voor zijn rekening gaat nemen. In het tweede nummer wordt duidelijk dat het de drummer is die zingt. Nou ben ik meestal niet zo van de zingende drummers omdat door al die activiteiten de zang een beetje bijzaak lijkt. Maar man, man, wat een prachtige stem heeft deze vent. En loepzuiver!

De muziek, die naar mijn mening het best is te omschrijven als Southern Rock met veel jaren zeventig invloeden, bevat veel instrumentale, jam-achtige passages, waarbij de drummer en gitarist een mooie interactie hebben. Met als absoluut hoogtepunt halverwege de set als de break van een nummer op een heerlijke manier ontspoort en je meezuigt in het virtuoze samenspel van de mannen. Naast de drummer die veelvuldig gebruik maakt van alle bekkens en trommels van zijn drumstel, valt de vingervlugge gitarist op met zijn mooie Gibson, die ook een paar nummers meezingt. Rechts op het podium staat de coole langharige bassist strak te spelen. Niks wijst erop dat deze mannen pas sinds september samen zijn.

Bottleneck
Na een stuk of zeven eigen nummers spelen ze als laatste een cover. Hoor ik daar Just Got Paid van Joe Bonamassa? (Het blijkt het nummer Into The Sun te zijn van Grand Funk Railroad, volgens de informatie van Rob Martin van Rrrags, waarvoor dank). Opvallend moment tijdens dit nummer is dat de gitarist de microfoonstandaard als bottleneck gebruikt.
Het debuutalbum is inmiddels klaar voor de persing en als ze in dit tempo doorgaan dan kan een tweede album niet lang uitblijven. Maar het is in ieder geval een live sensatie, dus ga ze zien als je de kans krijgt, in het Stroomhuis in Eindhoven bijvoorbeeld op 13 april, of tijdens het Roadburn Festival in Tilburg op 19 april.

LooD zware gitaarriffs
Dan is het tijd voor de stevig groovende gitaarrock van LooD. “We are the undertaker” klinkt het en dan weten de fans in de zaal genoeg. Het nummer Nightcrawlers is ingezet door de zangers/gitaristen Erik en Eugene, waarbij de zang van Erik, die de meeste nummers schrijft, het meest karakteristiek is.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Tijdreis
Dan volgt het nummer Alienation van de EP Not Even Close, waarbij ik weer even het gevoel heb terug in de jaren negentig te zijn bij een concert van Alice In Chains, als ik mijn ogen dicht zou doen. En dat zit hem dan in de samenzang, de zware gitaarriffs, de bas met distortion en de stuwende drums.
Burn The Past is een lekker uptempo nummer met metalriffs die tijdens de break even terugzakt in tempo om er daarna weer vol in te knallen. De band geniet zichtbaar. Vooral gitarist Eugene springt en zwaait wild met zijn lange haren in het rond.

Human
Alle zeven nummers van de twee EP’s die op Spotify staan, worden gespeeld vanavond. Dat is nog niet zoveel eigen werk dus, vandaar dat een cover in de set ook niet vreemd is. Het is wel een opmerkelijke keuze, Human van Rag ’n Bone Man. Maar als je er dan op deze manier je eigen rockversie van maakt, blijkt het een goede keuze te zijn geweest. Het publiek reageert er goed op en zingt lekker mee. Niet alleen bij deze cover trouwens, het publiek lijkt hun eigen werk ook goed te kennen, want er wordt veel meegezongen.

Slepend refrein
Met Renegade en Riding The Universe wordt de set dan afgesloten. In het slepende refrein van het laatste nummer worden de gitaren net even wat dikker aangezet en komen de stemmen mooi samen. En weer waan ik me in het decennium waar de hoogtijdagen van de gitaarrock zich afspeelden. En dat is niet erg, dat smaakt juist naar meer. Dus kom maar op met wat nieuw werk, dat ongetwijfeld op de plank ligt en dan ben ik een volgende keer er weer bij. Voor degene die ze op korte termijn nog willen zien, kan dat in ieder geval op 10 mei in café Lollipop in Oss. Verder speelt LooD ook op Streetrock, 8 juli in Bakel.

Foto’s: Casper Menting

FAQ Festival 2018 sluit af met acid-techno

Beklemming, humor en superieure speelsheid wisselen elkaar af

De derde avond van het FAQ Festival 2018 sluit zaterdag 24 maart af in de Grote en Kleine Zaal van het Willem Twee poppodium. De apparatuur van de dj’s in de Grote Zaal staat niet op het podium, maar is pal daaronder in de zaal op tafels geplaatst. Letterlijk laagdrempelig en gelijkvloers om zo de benaderbaarheid van de artiesten te onderstrepen.

In de Grote Zaal staan twee schermen op het podium waarop beelden te zien zijn die de sets visueel begeleiden. Ook het licht is aangepast aan dit evenement. Uiteindelijk mondt de avond uit in een nachtelijk techno dance event als je het schema van de line-up even goed bekijkt.

Schema line-up FAQ Festival Poppodium

Grote Zaal
20.00-20.30 Nimble Philip
20.30-21.15 Damien Dubrovnik
21.15-21.30 Nimble Philip
21.30-22.15 Gelbart
22.15-22.30 Nimble Philip
22.30-23.30 Daedelus
23.30-00.30 Ross From Friends
00.30-02.30 I-F
02.30-03.30 Unit Moebius

Kleine Zaal
21.00-22.00 Rotibabi & Will Oirson
22.00-22.45 Arvid & Marie
22.45-23.00 Rotibabi & Will Oirson
23.00-23.45 Julian Edwardes
23.45-00.00 Rotibabi & Will Oirson
00.00-00.45 Tempodooloo
00.45-01.00 Rotibabi & Will Oirson
01.00-03.00 Spatial Collective & Iris Rijskamp

Nimble Philip

Nimble Philip FAQ festival 2018 - ©ronald_rijken
Nimble Philip

Nimble Philip opent de avond. Het is nog vroeg, 20.00 uur en alleen de Grote Zaal is op dit tijdstip open. In de Kleine Zaal zijn medewerkers nog druk bezig met wat hen bezig houdt. Nimble betekent lenig, vlug, rap en dat is niet meteen te zien als je deze dj aan het werk ziet en wat hij draait. Voortkabbelende ambient en geluidseffecten vullen de zaal. Het wachten is op de sonische act van het Deense duo Damien Dubrovnik.

Damien Dubrovnik

Damien Dubrovnik FAQ festival 2018 - ©ronald_rijken
Vlnr: Loke Rahbek en Christian Stadsgaard

Het duo Damien Dubrovnik bestaat uit Loke Rahbek en Christian Stadsgaard en verhalen over hun onrustbarende act hebben inmiddels ook Den Bosch bereikt. Als je de twee mannen echter zo op het eerste gezicht ziet dan lijkt er weinig aan de hand. Twee blonde mannen in helder witte overhemden staan achter een keyboard en synthesizer geluid te manipuleren. Op het grote scherm achter hen verschijnen beelden in zwart-wit van allerlei insecten. Insecten die door hun uiterlijk toch al veel lijken op het galactisch monster uit de sf-film Alien, zeker nu ze groot op het scherm verschijnen.

De uitvoeringen van Damien Dubrovnik zijn op vloerniveau met het publiek los om zich heen. Benaderbaar, zo lijkt het, behalve dan als Loke Rahbek achter de dj-tafel vandaan komt om achter twee microfoons te beginnen aan zijn performance waar menig metalband jaloers op zou zijn. Onverstaanbare woorden, donker, hees brullend, grommend en schreeuwend in staccato. Rahbek lijkt wel een sjamaan wiens geest door een demon in bezit is genomen. Ondertussen verwekt Stadsgaard de ene sonische orkaan na de andere. De zwarte en beklemmende energie die loskomt, houdt het publiek geboeid. Niemand die zich verroert. Pas als Rahbek een kleine buiging maakt, is die ban gebroken.

Gelbart

Gelbart FAQ festival 2018 - ©ronald_rijken
Gelbart

Na een intermezzo van Nimble Philip komt iemand compleet anders in de persoon van Adi Gelbart uit Berlijn, kunstenaar, dj en ‘mad professor’. In zijn video Vermin stelt hij dat de mensheid afkomstig is uit groenten, de ui bijvoorbeeld, die door buitenaardse wezens miljoenen jaren geleden op Aarde zijn geplant. Vreemdsoortige en fantasie wezens duiken op in zijn werk.

Gelbart maakt relatief korte stukken terwijl de meeste andere artiesten op deze FAQ- driedaagse een lange set maken die hun hele optreden beslaat. Dat past ook bij de luchtigheid van zijn persoon: hij is humoristisch en lekker maf. Met zijn muziek is het net zo gesteld. Hij springt vlot van genre naar genre. Het kost hem allemaal geen moeite en hij geniet zichtbaar van de vele reacties uit het publiek. Daarnaast is hij een hele goede musicus. Gelbart is de perfecte sidekick die dit festival nodig heeft.

Daedelus

Daedelus FAQ festival 2018 - ©ronald_rijken
Daedelus

Ook na Gelbart verzorgt Nimble Philip het intermezzo, terwijl de wereldberoemde Daedelus uit Los Angeles achter de dj-tafel verschijnt, de man waar velen reikhalzend naar toe hebben gekeken. Daedelus aka Alfred Darlington of Weisberg-Roberts is gewend in wereldsteden op te treden en in bekende locaties zoals The Boiler Room in New York en Londen. En nu – of all places – in Den Bosch in het Poppodium van Willem Twee.

Daedelus is binnengehaald door de organisatie van het FAQ Festival dankzij de unieke analoge studio van het Concertzaal. Als eerste artist-in-residence kan hij daar werken aan een nieuw album dat handelt over de Boerenoorlogen in Zuid-Afrika [vrijheidsoorlogen tussen de Boeren en de Britten, red]. Dat album komt in het najaar van 2018 uit en is de afsluiting van een drieluik. Daedelus vindt het werken met die oude analoge Philips synthesizer ‘amazing’.

Daedelus als vanouds gekleed in een negentiende eeuwse outfit van een Engelse dandy is een klanktovenaar die met superieur gemak een set van een uur kan spelen die geen enkel moment verveelt. Zijn grip op het toegestroomde publiek is verbazingwekkend. Zachtjes meedeinen met het hoofd op de beat en soms een pasje, maar het is meer gespannen toekijken hoe deze grootmeester het klaarspeelt.

Het plezier spat er vanaf en lokt enthousiaste kreten uit. Daedelus beweegt zich ook typisch met heel snelle en afgemeten bewegingen, bijna robotachtig. De set is in veel delen opgebouwd en soms wens je dat hij die delen verder uitspint en ombuigt naar een dansbare track. Dat is echter aan de dj’s die na hem staan geprogrammeerd.

Electro

Meteen na het fenomenale optreden van Daedelus neemt dj Ross From Friends de zaal mee in zijn sound die de springplank vormt naar de opzwepende electro en italo-disco van dj I-F (Ferenc E. van der Sluijs) uit Den Haag en als afsluiting de acid-techno van Unit Moebius eveneens uit Den Haag.

In de Kleine Zaal sluiten Spatial Collective en dj Iris Rijskamp deze negende editie af die meelift met de omschakeling naar de zomertijd.