David Luning

Verrassend optreden David Luning en Ben Dubin

Voor een betrekkelijk onbekend duo was de opkomst in Blue Room Sessions behoorlijk hoog

David Luning en Ben Dubin zijn relatief onbekend in Nederland. Maar het duo heeft niet te klagen over de opkomst in de Clubzaal van Blue Room Sessions. Ook de verkoop van de merchandise verloopt erg goed. Allemaal terecht, want Luning en Dubin zijn top muzikanten.

David Luning en Ben Dubin

David Luning
David Luning en Ben Dubin

Soms zie je een CD die je nieuwsgierig maakt. Dat was tijdens een van de Blue Room Sessions waar Sandra Zuidema van LDM Bookings de Merchandise-tafel rijkelijk had voorzien van albums van ‘haar’ artiesten. Restless van David Luning viel direct op, waarop zij zei “dat is een goeie”. Via haar nieuwsbrief beluisterde ik de samples en was erg gecharmeerd van zijn stem.

Ben Dubin
Ben Dubin

Omdat hij dat jaar met Ben Dubin op Ramblin’ Roots stond togen Ad, Monique en ik naar een veel te klein zaaltje en waren meteen verkocht. Nu, twee jaar later staat dit duo in een bijna uitverkochte Blue Room met een, kunnen we achteraf wel zeggen, indrukwekkend optreden.

Geweldige stem

David Luning
geweldige stem

David Luning (Forestville, California) heeft een geweldige stem die rijper klinkt dan zijn 32 jaar. De meeste nummers van vanavond, waaronder een aantal van het nog uit te brengen nieuwe album, schreef hij zelf. Volgens Rolling Stone is hij een “Rebellious troubadour”, die door het Americana virus werd aangestoken door John Prine en al optrad met grootheden als Tedeschi Trucks band, Chris Isaak en Robert Earl Keen.

In reviews en interviews wordt de man met de onvermijdelijke Fedora hoed vaak vergeleken met andere zangers waar ik het zelden mee eens ben. Luning klinkt vooral als Luning en de stem van zijn ‘longtime live bandmate’ Ben Dubin (37) uit Santa Rosa past daar perfect bij, zo blijkt onder meer tijdens Restless Wanderer.

David Luning
Luning klinkt als Luning

Ondanks dat het duo deze tour niet drinkt (vorige keer zaten ze bijna bij de AA in Utrecht) houden ze de stemming er goed in. Vooral als de zaal door Luning wordt geïnstrueerd om in vier partijen mee te zingen bij Just Drop On By. Later herhaalt hij dat nog eens met Dandelion. Give Me Back My Keyes gaat over een verkeerd ingeschatte en uit de hand gelopen ‘terrible date’, met een solo van Dubin op de contrabas.

Tweede set

Ben Dubin
David Luning en Ben Dubin

De tweede set start met een van mijn favoriete songs, het subtiel vertolkte Be Like Gold. Bij het nummer Let’s go to Las Vegas refereert David Luning aan de door hen bewonderde band Grand Canyon. Op de vraag “Kent iemand Lucifer?” komt weinig respons. In Hell I Am is echter de soundtrack van deze bekende Netflix serie.

David Luning
battle

Het mooi rustige Bed Of Roses staat in schril contrast met het laatste nummer, Ain’t life A Beautiful Thing. Een explosie van energie barst namelijk los op het podium, startend met een battle op de mondharmonica en later op gitaar en contrabas. Na een oorverdovend applaus volgt dan de toegift. Zonder microfoon en staand vooraan op het podium zingen zij tenslotte How Long.

David Luning & Ben Dubin, voor een betrekkelijk onbekend duo was de opkomst behoorlijk hoog. De merchandise liep ook goed want het laatste exemplaar van Restless werd voor mijn neus weggekaapt. Ach ja, het debuutalbum is ook mooi!


Setlist: Danger, Ain’t Easy, Almost, Just Drop on By, Restless Wanderer, Driftin’, Give Me Back My Keyes, Be Kind And Gentle, Bet It All On Black, Bad Idea. Tweede Set: Be Like Gold, Everyday, Royalty, In Hell I Am, Dandelion, Let’s Go To Las Vegas, Bed Of Roses, Ain’t life A Beautiful Thing, How Long.

Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Rielemans

The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra

Blue Room Sessions is weer het toneel van een fantastische happening van fantastische muzikanten

Het is een berucht Belgisch familie orkest, althans volgens The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra. Deze allitererende naam lijkt te verwijzen naar een zeer bekende Belgische artiest. Maar deze muzikanten zijn echter minstens zo virtuoos.

The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra
Rielemans
The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra

De Rielemans familie bestaat uit de twee zangeressen Hermine (Kathleen Vandenhoudt), Josephine (Pascale Michiels) ook wel bekend als Billy & Bloomfish. De Gentse singersongwriter Bruno Deneckere (Joseph Rielemans) en zijn kompaan Nils De Caster (Eduard Rielemans) speelden ooit samen in de band Pink Flowers. Het vijfde lid van de familie is de uit Mexico afkomstige Luiz Marquéz (Gerardo Rielemans).

Rielemans
Luiz Marquéz

Op de site (zie link onderaan) staat het hele verhaal van “De meest intrigerende familie van deze tijd” beschreven, The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra.

Vol podium

The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra
overvol podium

Het overvolle podium oogt zeer indrukwekkend en staat vol met instrumenten. Viool, mandoline, diverse gitaren en, over intrigerend gesproken, twee Chinese snaarinstrumenten uit de omvangrijke collectie van Pascale Michielse. Daarnaast een hele rij saxofoons, blokfluit, een trompet en allerlei dingen die geluid produceren.

Rielemans
Bruno Deneckere

Who gave her Away is het eerste nummer. Gevolgd door songs over het leven met Life’s Too Short en Rest Of My Life. Ook een ‘schôôn vogelke’ mag niet ontbreken in hun repertoire, Sing Bluebird Sing. Over de begeleiding van de songs val ik niet steeds in herhaling…alle songs worden namelijk meesterlijk meerstemmig gezongen en begeleid.

Ook het laatste taboe, schertsend ‘seks met insecten’ genoemd, wordt bezongen in het nummer Butterfly. De eerste set bevat mooie nummers alsTime Of Day, wat uitnodigt tot dansen. Tenslotte wordt origineel afgesloten met Little Break. Een lied met een boodschap; bestel een drankje en koop gerust een CD.

Tweede set
Na de pauze nog een aantal goeie songs zoals het ‘jazzy’ Doin’ It Right. Het vrolijke Sentimental Blue en Who’s That Man, met Morricone-waardige mondharmonica spel is een mix van country en gospel. Het Spaanstalige Caravana wordt gezongen door Marquéz.

Tegen het einde van de show wordt het donker in de zaal. Hypnotiserende geluiden klinken tijdens Deeper Well. Met een hoofdrol voor Michiels die gepassioneerd haar Chinese instrument in het onheilspellende blauwe licht bespeelt.

Deze diashow vereist JavaScript.

Als toegift JJ Cale’s Tijuana. Tijdens de soundcheck al gehoord en bewonderd en gelukkig tóch nog gespeeld. Het allerlaatste nummer is er een van Deneckere zelf; Blue Sky over Nashville.

Ik zeg het nog één keer. Het hele orkest is muzikaal gezien briljant! Pascale Michiels; is het geen banjo of gitaar dan is het de xiaoruan of de gaiyinruan (de Chinese snaren). Kathleen Vandenhoudt; op de Gibson J-200 en de trompet. Deneckere met zijn karakteristieke stemgeluid en zijn spel op zowel elektrische als akoestische gitaar.

Multi-instrumentalist De Caster virtuoos op lapsteel, viool, mandoline en gitaar. En niet te vergeten Luiz Marquéz die overigens een opvallende rol speelt in dit markante gezelschapl. Kortom het was een fantastische happening.

Rielemans
Roots Rielemans

Nieuwsgierig naar het hele verhaal van de Rielemans Family? Lees er alles over op rielemans.be


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Setlist:
Who Gave Her Away, Life’s Too Short, Rest Of My Life, Sing Bluebird Sing, The Fire That Burns, Lowlands Clay, Butterfly, Time Of Day, Little Break. Tweede set: I’d Do It Again, Doin’ It Right, Talking Too Much, Sentimental Blue, Deep In Soul,Who’s That Man, Caravana, Some People Call It Poison, Deeper Well. Toegift Tijuana en Blue Sky Over Nashville

Matthews Southern Comfort

Matthews Southern Comfort zingt meerstemmige life songs

Vier door de wol geverfde musici weven op ingenieuze wijze huidig repertoire met songs van destijds

Matthews Southern Comfort moest vorig jaar nog annuleren jaar want Iain Matthews was geveld door keelontsteking, maar vanavond staat hij er toch echt. Iain Matthews, sinds 1968 zanger en gitarist van Fairport Convention. Hij verliet de band en startte Matthews Southern Comfort samen met legendarische figuren als Dave Swarbrick en Dave Mattacks.

Matthews Southern Comfort
Iain Matthews

De 73 jarige Matthews woont inmiddels al 20 jaar in Nederland, trouwde met een Limburgse en kreeg met haar een dochter. Matthews Southern Comfort bestaat naast Matthews uit drie door de wol geverfde muzikanten/singer-songwriters; BJ Baartmans (snaren), Bart de Win (toetsen) en Eric Devries (gitaar). Het viertal zingt ook nog eens zeer verdienstelijk, wat veel meerstemmige mooi op elkaar afgestemde songs oplevert. Dit tot groot genoegen van de fans die voor een uitverkochte zaal zorgden.

Deze diashow vereist JavaScript.

Matthews Southern Comfort

Het eerste nummer is het rustige driestemmig gezongen Letting The Mad Dogs Lie, van het album Kind of New uit 2010 en These Days van hetzelfde album (destijds met Terri Binion)

The New Mine is de tourtitel en tevens de naam en titelsong van het nieuwe album. BJ speelt het intro op zijn St. Blues gitaar en De Win begeleidt op keyboards.

Van het tweede album Second Spring uit 1969 het nummer D’arcy Farrow (Steve Gillette), mooi tweestemmig gezongen met indrukwekkend tussenspel van Baartmans (slide) en De Win. Bits & Pieces, van het album Like A Radio uit 2017, wordt vet ingezet door Baartmans’ Fender Stratocaster. Lekker vintage klinkend door de samenzang van Devries en Matthews.

Matthews Southern Comfort
Matthews Southern Comfort

Dan een nieuwe song, The Hole, geschreven samen met Baartmans (BJ de muziek en Iain de tekst). In mijn notities lees ik Freebird van Lynyrd Skynyrd. Mijn muzikale bewustwording floreerde ergens tussen de late 60’s en early 70’s dus dan komt er vanavond nogal eens een associatie voorbij. Zoals Age Of Isolation, een co-productie met Devries, met een knipoog naar Joni Mitchell’s Woodstock en omgeven door Stardust. Met Baartmans op de Gretsch gitaar.

Voor de pauze de, volgens Matthews, “best love song in popmusic”, Terri Binion’s Perfect Love. Mooi intro, hoge meerstemmige zang met een vleugje Mike Oldfield en prachtig begeleid op gitaar, piano en mandoline.

Tweede Set

Matthews Southern Comfort
Blue Room Sessions

Tweede set
De tweede Matthews Southern Comfort set begint met wat genoteerd staat als Amigo, met De Win op een Hammond 44 Melodion. Het ziet er indrukwekkend uit en klinkt ook zo. Gevolgd door een Carole King song To Love van het derde MSC album Later That Same Year uit 1970. Het nummer is inmiddels omgezet van up tempo naar een ballad. Wat ik er weer zo mooi aan vind is het tijdsbeeld dat dit oproept. Stealers Wheel, Beatles en zelfs het psychedelische Stones nummer 2000 Lightyears From Home …dit alles vertegenwoordigd in één nummer met een fors einde op de Stratocaster.

Matthews Southern Comfort
Iain Matthews

Like A Radio, de titelsong van het album uit 2017, wordt door Matthews erg knap vertolkt. De Win speelt als een ware Ray Manzarek (Doors) op de keyboard.

Voor de eerste keer live vertolkt in the Blue room Sessions, de als Mythical Single aangekondigde song Feed It. Het klinkt aanstekelijk. Overgaand in het rustige Right As Rain, waarin De Win een indrukwekkende jazzy solopartij speelt. En van jazzy naar folky; een nummer van de te vroeg overleden Richard Farina Blood Red Roses, van het album Second Spring uit 1969. Ook weer schitterend driestemmig gezongen.

Matthews Southern Comfort
Matthews Southern Comfort

Nog een pakkende song van het aankomende album met de (letterlijk van de setlist overgenomen) titel Sacraficial. Fraai samenspel van drie gitaren waaronder de Fender van Baartmans. De diverse Matthews klinkt deze keer als ‘Waterboy’ Mike Scott.

Nummer 1 hit
Per toeval belandde het op een na laatste nummer Woodstock in Engeland op de eerste plaats. Na een drietal nummers te hebben gespeeld in de open studio van BBC Radio was er wat ‘needle drop time’ over. In plaats van vinyl speelden zij als vierde song Joni Mitchell’s nummer maar dan in hun eigen versie. Niet lang daarna stond de telefoon roodgloeiend en the rest is history.

Matthews Southern Comfort
Matthews Southern Comfort

Als toegift de ‘going home song’ Road to Ronderlin van het album Later That Same Year uit 1970. En dan is het toch echt het einde. Staande ovatie, luid applaus.
In mijn beleving is het Matthews Southern Comfort gelukt om het huidige repertoire op ingenieuze wijze te verweven met de songs van destijds.


Setlist Matthews Southern Comfort: Letting The Mad Dogs Lie, These Days, The New Mine, D’arcy Farrow, Bits And Pieces, The Hole, The Age Of Isolation, Perfect Love. 2e Set: Amigo, To Love, Like A Radio, Feed it, Right As Rain, Blood Red Roses, Sacraficial (i), Woodstock, Road to Ronderlin.

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Hidden XMas-DeLuxe

Hidden XMas-DeLuxe is weer dijk van een seizoensafsluiter

Canadese Suzanne Jarvie speciale gast-vocaliste Blue Room Sessions in kerstsfeer

Hidden XMas-DeLuxe (Hidden Agenda DeLuxe) heeft vanavond niet bezuinigd op de kerstverlichting. Na Carter Sampson, Danni Nicholls en Oh Susanna sluiten zij voor de vierde keer het seizoen traditioneel in Kerstsfeer af, met als buitenlandse gast-vocaliste de Canadese Suzanne Jarvie.

Hidden XMas-DeLuxe
Hidden XMas-DeLuxe met Suzanne Jarvie

Hidden XMas-DeLuxe bestaat uit een aantal gerenommeerde Nederlandse muzikanten die hun sporen in de Americana traditie ruimschoots verdiend hebben; BJ Baartmans (guitars & vocals), Eric DeVries (harmonica, acoustic guitar & vocals), Gerald van Beuningen (bass) en Sjoerd van Bommel (drums & vocals).

Deze diashow vereist JavaScript.

De zaal is overvol, DJ Leen moet zelfs naar achteren verkassen en de sfeer is als vanouds opperbest. Veel bekende gezichten als Van Bommel optreedt en ook weer een lange nazit.

Hidden XMas-DeLuxe

De band start zonder Suzanne met Girl With The Holiday Smile, oftewel een “pretty little whore” aldus DeVries. Tijdens Chris Rhea’s wereldhit komt de stemming er meteen in. Na X-mas In Washington verschijnt Suzanne Jarvie ten tonele met het country-achtige Before And After van haar album In the Clear.

Hidden XMas-DeLuxe
Suzanne Jarvie

Jarvie was advocaat, maar nadat haar oudste zoon in 2011 na een val in een zware coma belandt, ontdekt zij de kracht van muziek. Zij groeit uit tot toonaangevend artiest in het Canadese Americana genre. You Shall Not Pass gaat over deze angstige tijd. Bij Coming Around valt het woord “contemplatief” enkele malen dus tijd voor bezinning. Dit in het kader van de door Baartmans’ zo gehate Kerst en het copieuze dineren.

Hidden XMas-DeLuxe
Blue Room Sessions

Als laatste song voor de pauze Snowing On Raton van Townes Van Zandt. Ze verwijzen naar een video opname op YouTube. Terwijl zij zich in een luchtballon-mandje hoog boven land bevinden, trekt het leven van de mannen aan hun geestesoog voorbij.

Set 2
Na de pauze speelt  het door Devries geschreven X-mas Eve In Amsterdam. “Culmineren” doen ze bij Wee Hour Mood.

Hidden XMas-DeLuxe
Hidden XMas-DeLuxe

Hidden XMas-DeLuxeLyle Lovett’s Christmas Morning wordt mooi begeleid door Baartmans op slidegitaar. Van Bommel zingt en drumt op zijn eigen song Good Story; strak, subtiel en nooit teveel, zoals we van hem gewend zijn. En fijn om te weten…”there ain’t no Christmas trees in the Middle East”. Op en top Hidden XMas-DeLuxe.

Hidden XMas-DeLuxe
Hidden XMas-DeLuxe & Suzanne Jarvie

Jarvie verschijnt weer, zittend op een kruk klinkt harmonieus One It Finds, van haar laatste album In The Clear. Dan gaat Hidden XMas-DeLuxe over naar een onvermijdelijk nummer van The Band, X-mas Must Be Tonight. Als verrassende toegift klinkt de hit van Louis Armstrong What a Wonderful World, (auteursThiele/Weiss). Het valt ook deze keer weer op dat alle muzikanten geweldig op elkaar zijn ingespeeld.

Hidden XMas-DeLuxe is zonder meer een dijk van een seizoensafsluiter.


Video Hidden Agenda DeLuxe aka Hidden XMas-DeLuxe

Setlist Hidden XMas-DeLuxe: Girl With The Holiday Smile, Drivin’ Home, X-mas in Washington, Before And After, In The Clear, You Shall Not Pass, Coming Around, Saviours Sake, Snowing On Raton. Tweede set: X-mas in Amsterdam, Headless Rider, Point Blank, Hard Candy Christmas, Angels In The Snow, Saviours Sake, Wee Hour Mood, Christmas Morning, Good Story, One It Finds, The River, X-mas Must Be Tonight, What A Wonderful World.

Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

Edgelarks

Edgelarks over kleine natuurwonderen en wereldproblematiek

Muziek uit de Britse eilanden, India en het diepe zuiden van Amerika passeren de revue

Het muzikale duo Edgelarks, Hannah Martin en Philip Henry, is afkomstig uit de UK en trad al vaker bij ons op. Phillip Henry is een begenadigd slide-gitarist en mondharmonicaspeler. Ook speelt hij banjo, dobro, mondharmonica, de footstomp en de chaturangi gitaar.

Edgelarks
Edgelarks in Blue Room Sessions

Henry heeft zich rond 2008 bekwaamd in de muziek van de Britse eilanden en die van het diepe zuiden van Amerika, maar ook in de oorspronkelijke muziek uit India, wat hun ook wel als traditioneel folkduo bestempelt. De uit Devon afkomstige singer- songwriter Hannah Martin heeft een warme donkere stem. Zij speelt vanavond viool, banjo, shrutibox en gitaar.

Edgelarks

Hannah Martin
Hannah Martin

Edgelarks starten met Feather, het titelnummer van hun laatste gelijknamige laatste album. Deze song ontstond tijdens een wandeling door het mooie Dartmoor. Hannah Martin vond een veer, vroeg aan haar Facebook vrienden of iemand deze herkende en kreeg een record aan reacties terug. Signposts, gaat over een tweetal verkeerspalen die ze aantroffen ‘in the middle of nowhere’ tijdens een reis door het eindeloos grote Australië.

Philip Henry
Philip Henry

Als derde de sing-along Wander die toch echt niet makkelijk mee te zingen blijkt. Henry begint tijdens dit nummer met treingeluiden die in het daaropvolgende nummer Underground Railroad nog levensechter worden gespeeld met behulp van de mondharmonica, footstomp en viool. Hij gaat zo levensecht tekeer op zijn instrument dat hij zelfs even moet pauzeren (“I’m a bit under the weather”) waarna hij al beat-boxend pas echt losgaat.

De archeologische song, Where I Stand, is een mooi rustig nummer met banjo en slidegitaar over de Ogham Stones, waar de Ierse immigranten Enabarras ooit hun naam in kerfden.

Philip Henry
Philip Henry-chaturangi

Chaturangi

Edgelarks
Chaturangi

En dan is het tijd om de Indiase klassieke gitaar, de chaturangi, ten tonele te voeren. Dit instrument heeft 22 snaren waarvan een aantal wordt aangeduid als sympathieke snaren, een soort mini harp. Henry leerde het instrument bespelen tijdens zijn reizen door India in 2008. Als intro een prachtig geluid dat vaak is te horen in een Engelse serie over kolonialisten in India.

Het imponerende Last Broadcast gaat over het tragische relaas van de oorlogsverslaggeefster van de Sunday Times, Marie Colvin, die omkwam tijdens de slag om Homs in Syrië.

We zijn daarna toe aan een happy song over tevredenheid Wanting Nothing, met Martin op de banjo en Henry op slide gitaar. Er wordt mooi samen gezongen en heel mooi viool gespeeld op een nummer van Tim O’Brien Brother Wind.

Het door Hannah geschreven Oyster refereert aan een geliefd gedicht van Emily Dickinson. Phillip Henry bespeeld deze keer de banjo. Het gaat over the small miracles of nature. “Hope is the thing with feathers”. Met Hannah’s opmerking dat ze wel wat hoop kunnen gebruiken met een premier als Boris Johnson, krijgen ze de lachers op de hand.

Finale
Met Nailmakers’ Strike, over de staking in 1862, mag het publiek meezingen ” You’ve got to fight for your right”. Een van de laatste songs The Boy That Wouldn’t Hoe Corn begint ook weer rustig met een oriëntaals aandoend intro en wordt door Henry met enigszins hese maar mooie stem gezongen. Zij spelen tegen elkaar op in een soort battle met viool en dobro. Prachtig uitgevoerd en eindigend in een steeds sneller ritme. Dan verdwijnen ze even van het toneel, maar het publiek wil meer. De toegift is een lullaby van James Taylor Close Your Eyes.

Edgelarks
Edgelarks einde show

Naast alle beelden over onrust, Brexit-ellende, een onfortuinlijke journaliste, een favoriete dichteres en een dolle premier was er ook aandacht voor rust, tevredenheid, verre reizen, vogels, natuur, ellenlange stranden en oude stenen. Deze twee bevlogen artiesten namen ons deze avond mee in hun muzikale gepassioneerde wereld en…omdat ze nou eenmaal toch hier zijn, de volgende dag vroeg op, naar de Tilburgse markt. Kaas kopen voor de familie. Ja ook dát kan belangrijk zijn.

Deze diashow vereist JavaScript.


Setlist: Feather, Signposts, Wander, Underground Railroad, Where I Stand, Last Broadcast, Silbury Hill, Wanting Nothing, Brother Wind, Oyster, Nailmakers Strike, The Boy That Wouldn’t Hoe Corn, Close Your Eyes

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Carter Sampson

Carter Sampson is de ongekroonde Queen of Oklahoma

Rondtrekken in een camper werkt inspirerend voor schrijven goede nummers

“Wat is ze goed” hoor ik van diverse kanten tijdens de pauze. En dat is niets teveel gezegd want Carter Sampson is vanavond op haar best. Dat blijkt al tijdens de soundcheck. Ze is voor de derde keer bij ons maar nooit eerder met haar vaste bandleden Jason Scott en Kyle Reid, die haar naadloos begeleiden. De clubzaal is met ruim 70 personen redelijk gevuld. Op ons verzoek laat ze haar gebruikelijke hoed achterwege en houdt ze haar rode bril op. Ze heeft er heel veel zegt ze, maar wij willen deze.

Carter Sampson

Carter Sampson
Carter Sampson

Met Wild Ride openen ze de eerste set. Een nieuw bandlid wordt geïntroduceerd, de elektronische drummer. Voordeel; hij ruikt beter en wordt niet dronken aldus Carter. Hierna wordt ingezet met Lucky. Ze refereert aan haar samenwerking met Zac Copeland, die resulteerde in een ‘sweet love song’ Hello Darlin’. Ze vertelt tussendoor over haar leven, haar vertrek van Oklahoma naar Arkansas, waar ze een achteraf tegenvallende bassist achterna reist en waarvan ze ‘homesick’ terugkeert. Dat is dan weer goed is voor een dijk van een song én een bijnaam, Queen Of Oklahoma. Zo zie je maar weer dat afzien vaak leidt tot een gunstig resultaat.

Lucky

Carter Sampson
Jason Scott

Peaches is een co-productie met Jason Scott. Trouwens het hele Lucky album is door beiden geproduceerd. Tijdens Anything Else To Do vertoont Reid een knap staaltje van zowel gitaar als pedal steel tegelijk. Tijdens dit nummer ook een indrukwekkend intermezzo met drie gitaren. Als laatste voor de pauze vertelt Sampson het legendarische verhaal van het bij elkaar inwonende trio Townes van Zandt, Guy Clark en zijn vrouw Susanna Clark, waarbij Guy het geflirt van zijn vrouw met de vaak beschonken Van Zandt zó zat is dat hij zich in zijn kamer opsluit en de deur dichtspijkert. Ten Penny Nail gaat daarover (“Got a ten dollar bottle to shut you out – Ten penny nail to shut me in”).

Tweede set

Carter Sampson
Kyle Reid

De tweede set begint met Tulsa, gevolgd door twee nummers van beide begeleiders. Eerst een nummer van Reid’s eigen band Kyle Reid and The Low Swingin’ Chariots. Daarna het vlotte When I’m Good And Ready van Jason Scott die overigens uitblinkt op gitaar en mandoline. Het vaak gecoverde Iko Iko gaat over de strijd tussen twee verschillende ‘New Orleans Indians’ tijdens de Mardi Gras parade. Stemmig ingeleid door Reid.

Carter Sampson
Carter Sampson trio

Voor Wilder Side, van het gelijknamig album bespeelt Scott de vleugel, die hij voor aanvang heeft zien staan en die zeker het podium op moet.

Sampson’s camper, waarmee zij 5 jaar lang rondtrok, komt ook ter sprake. De ‘Texas love song’ Highway Rider gaat over herinneringen aan leuke jongens, ontelbare overnachtingen op parkeerplaatsen en het schrijven van goede songs (omdat het nu eenmaal te koud was om iets anders te doen).

Carter Sampson houdt van het werk van Shel Silverstein. Jason Scott haalde haar over om het nogal pikante en o.a. door Dr. Hook en Emmylou Harris gecoverde nummer Queen Of The Silver Dollar, op te nemen. Die zelfde Silverstein schreef een favoriet kindervers van Sampson… Crowded Tub. “There are too many kids in this tub” zingt het publiek geamuseerd mee.

Carter Sampson
Carter Sampson trio in Blue Room sessions

Since I fell for You is te vinden op de TRIO EP (Continental Road Services). En ook Rattlesnake Kate mag dit keer niet ontbreken. Het waargebeurde epos over de moedige Katherine McHale Slaughterback uit Colorado, die tijdens een rit te paard 140 ratelslangen doodde en ook nog eens ongeschonden uit de strijd kwam. Ze was een duurzaam type want van de slangenhuiden maakte ze halskettingen, jurken, dansschoenen etc.

Als toegift het uitstekend vertolkte Moon River uit de film Breakfast at Tiffany’s (1961) destijds gezongen door Audrey Hepburn. Het applaus klinkt nog lang door voor drie artiesten waar het speelplezier van af spatte. Ook na afloop.


Setlist: Wild Ride (Lucky) Lucky, Hello Darling (Lucky) Gold, Queen Of Oklahoma (Mockinbird Sing), Anything Else To Do (Lucky) Peaches (Lucky),Ten Penny Nail (Lucky). Tweede set: Tulsa(Lucky), When I’m Good And Ready Jason Scott), Wilder Side (gelijknamig album uit 2016), Highway Rider (Wilder Side en Thirty Three), Queen of Silver Dollar (Lucky), Since I Fell For You (TRIO EP), Rattlesnake Kate (Lucky), Moon River Johnny Mercer / Henry Mancini)

Carter Sampson – vocals, tenor guitar, acoustic guitar,
Jason Scott – vocals, drums, acoustic guitar, mandolin, backing vocals
Kyle Reid – keys, electric guitar, pedal steel

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Chris Smithers

Chris Smither is geestig en heeft een flinke kop met haar

Veelschrijver en gitaarvirtuoos die met de groten der aarde heeft gespeeld

Vanavond staat voor een overvolle zaal een simpele stoel op een groot podium met daarop de 75 jarige Chris Smither, een muzikant met een enorme staat van dienst. Hij is geboren in Miami maar verhuisde later naar New Orleans.

Chris Smither

Chris Smither
Chris Smither

Smither schreef een ontelbaar aantal nummers, maakte achttien albums onder eigen label en werkte samen met o.a. coryfeeën als Bonnie Rait, Diane Krall, Dixie Chicks, Emmy Lou Harris en John Mayall. Chris Smither is bijzonder trots op zijn laatste album Call me Lucky waarmee hij momenteel door België, Nederland en Duitsland toert.

Chris Smither
geestige verhalen

Chris Smither oogt kwiek en heeft een, wat ze in Brabant noemen, ‘flinke kop met haar’. Met zijn warme stem speelt hij al fingerpickend op zijn gitaar, zichzelf begeleidend met de ‘footstomp’, inmiddels zijn uniek muzikaal handelsmerk. Hij start met het vlotte Open Up van het album Leave The Light On uit 2006. Gevolgd door Don’t Call Me Stranger en Time Stands Still van het gelijknamige album uit 2009.

Smither is een geestig man. Dat blijkt ook uit zijn verhalen en teksten. Met Nobody Home (“I used to have a house and a spouse and now it’s her’s instead”) krijgt hij de lachers op zijn hand. Dat gebeurt hierna meerdere malen.

Bijvoorbeeld als hij vertelt over zijn radio interviews, waar hem steeds wordt gevraagd hoe hij toch al die nummers schrijft. Chris Smither weet het eigenlijk zelf niet en om de vragensteller af te wimpelen noemt hij het steevast dat het een ‘incoherent en onlogisch’ proces is. Hij zet welhaast klassiek gitaar spelend in met het fraaie Down To The Sound.

Ook veel hilariteit bij No Love Today, oftewel de Okra Song, over de groenteboer die ooit op inspirerende wijze zijn waren aanprees. Op Hawaii hoorde hij een klein jongetje zijn teksten zingen “I got ba-na-na, watermelon, peaches by the pound. sweet corn, mirleton, mo’ better than in town, I got okra, enough to choke ya”. “That’s my song”, zei Smither. Het kind geloofde er natuurlijk niets van.

Chris Smither
Chris Smither in Blue Room Sessions

Ook krijgt Chris Smither de lachers op zijn hand met het bluesy What It Might Have Been; “Als ik het zelf niet had geschreven zou ik denken dat het een klassieker was”. Het vrolijke Origin Of Species wordt ingeleid met een verontschuldiging richting Darwin en teksten als “Then came the flood. Go figure…Just like New Orleans only bigger”. Een heel fraai uitgevoerde cover in ‘minor key’ van Chuck Berry is Maybelline, te vinden op zijn laatste album.

Tweede set
Tijdens de Tweede set speelt Chris Smither nummers als Can’t Shake These Blues en Drive You Home Again en de titelsong van zijn laatste Album Call Me Lucky. Ook Dylan ontbreekt niet met een cover van het Blonde on Blonde album (1966) Visions Of Johanna. Mijn Duitse buurman fluistert me toe dat hij speciaal voor deze uitvoering van Smithers hierheen is gekomen.

Chris Smither
Goodbye & farewell

Bij Link Of Chain heb ik genoteerd ‘ingenieus gitaarspel, lijkend op Tony Joe White’. Op speciaal verzoek speelt Smither het mooie ingetogen I Am The Right en als laatste nummer Leave The Light On van het gelijknamige album. Als toegift een nummer van Blind Willie McTell Statesboro Blues. Dan vertrekt Chris Smither met een brede grijns…groot applaus, fijn publiek!


Chris Smither speelde:
Set 1:
Open Up, Don’t Call Me Stranger, Time Stands Still, Nobody Home, Down To The Sound, Train Home, What Might Have Been, Maybelline, 100 Dollar Valentine, Origin of Species

Set 2:
Can’t Shake These Blues, Drive You Home Again, Call Me Lucky, Visions Of Johanna, Link Of Chain, By The Numbers, Make Room For Me, I am The Ride, No Love Today (Okra song), Change Your Mind, Sittin’ on Top of the World, Leave The Light On. Toegift: Statesboro Blues

Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

Boris McCutcheon

Grote opkomst concert Boris McCutcheon / Hoth Brothers

Concertseizoen is ook voor Blue Room Sessions begonnen

Het eerste concert van dit seizoen kent meteen al een grote opkomst. Het is deze keer een combinatie van de Hoth Brothers (Boris McCutcheon en de boomlange Bard Edrington) en The Saltlicks, Brett Davis en drummer Jeff Berlin. Na een botbreuk en een enerverende verhuizing is McCutcheon eindelijk in Nederland, waar hij zegt zich thuis te voelen.

Boris McCutcheon / Hoth Brothers

Boris McCutcheon
Boris McCutcheon

Het eerste nummer Riverside Blues wordt ietwat aarzelend ingezet door Edrington, met McCutcheon op mandoline en hijzelf op de banjo (wat kan die man spelen!). Van de Mississippi gaan we over naar New Mexico met Dreamin’ And Workin’ van het Hoth Brothers album. Edrington verzint songs tijdens zijn noeste arbeid in de ‘landscaping business’. Hij vreest nog steeds voor zijn vingers tijdens het kappen en knippen van takken.

Deze diashow vereist JavaScript.

Voor aanvang van Slickhorn verschijnen drummer Jeff Berlin en gitarist Brett Davis ten tonele. Het nummer gaat over de gelijknamige canyon in Utah waar de cactus bloeit en waar met de familie wordt gedoken en geraft. Na Volcanic Wind volgt Española (laatste album As Old As Española), een eerbetoon aan wat ooit de oudste stad van Amerika was, maar die tegenwoordig is verpest door lelijke industrieën.

Boris McCutcheon
Bard Edrington

Golden Days is een nieuwe song met zang van McCutcheon welke ik als ‘omfloerst’ heb gekwalificeerd. Hierna vertelt McCutcheon zeer beeldend over Santa Fe waar verlaagde auto’s, met name 54 chevy’s (lowriders) rondrijden en waar op iedere hoek van de straat een drankwinkel staat. Daar bood McCutcheon ooit hulp aan een met autopech gestrande chagrijnige ‘chicano’ die na een paar biertjes ontdooide en hem uitnodigde voor een bezoek aan zijn nicht, ergens hoog op een berg. ‘Gringo’ Boris ging wijselijk niet in op dat verzoek maar vond haar telefoonnummer in zijn portefeuille wat resulteerde, weliswaar 20 jaar later, in het vlot gespeeld en strak gedrumde Angelina’s Farm.

Boris McCutcheon
‘Gringo’ Boris

Na Night Crash volgt Appleshine waar McCutcheon zijn verhuizing naar Dixon New Mexico beschrijft, waar hij met zijn familie een afgelegen huis betrok. Een vervallen boomgaard zorgt tegenwoordig voor een leuke hobby; cider en perenwijn.

Tweede set

Boris McCutcheon
Mexicana

De tweede set begint met Take Three Breaths over Bard’s reis door Mexico, gevolgd door een nummer Whiskey And A Woodstove van het Hoth Brothers album, fantastisch begeleid door Davis op de slide guitar én met goed banjo spel van Edrington. Het sfeervolle O The Birds Still Sing (even when they are starving) komt ook van het Hoth Brothers album. Tijdens Horses Are Made To Win hoor je de (skinny) horses als het ware meegalopperen door het samenspel van de drie heren op de voorste rij, eindigend met een fantastische roffel van Berlin, die overigens steeds uitstekend zit te drummen.

Boris McCutcheon
Edrington en Davis

De band ging ’s middags even wandelen in Den Bosch. Tijdens deze tocht werden ze verrast door het grote aantal esdoorns. Vandaar vanavond de song Harmless Yellow Leaves. Na Seeds & Candy van het Cactusman album, neemt McCutcheon ons mee naar de Utah desert met Davis deze keer op de banjo. Na wat gedoe over de juiste key volgen Santa Rosa Plums en Lowriders. McCutcheon schreef dit nummer toen hij onderweg was van Dixon New Mexico naar Santa Fe. Er is daar praktisch geen verkeer en af en toe een ‘white skunk’ met opgestoken staart. Dan kom je vanzelf op een mooi liedje, toch?

Boris McCutcheon
Bard Edrington

Edrington keert terug op het toneel met Trees of Heaven. Mooie intro en fijn samenspel met een opvallende rol voor de banjo. Na het nummer January stapt de band ineens op, ons in verwarring achterlatend, om vervolgens terug te keren voor de twee encores Flint Hill en Acequia (album Mother Dutch 2001) met Boris o.a. op de mondharmonica, eindigend met een opvallende drumsolo van de tot dan toe ingetogen spelende Berlin, die nu écht even los mag gaan. Conclusie; prima band, mooie songs en fantastisch spel. Helemaal niet slecht voor de aftrap naar een nieuw seizoen!!

Boris McCutcheon
Hoth Brothers

Setlist:
Riverside Blues, Dreamin’ And Workin’, Slickhorn,Volcanic Wind, Española, Branded, Golden Days, Angelina’s Farm, Night Crash, Appleshine. Tweede set: Take Three Breaths, Whiskey And A Woodstove, O The Birds Still Sing, Horses Are Made To Win, Harmless Yellow Leaves, Seeds & Candy, Santa Rosa Plums, Lowriders, Trees Of Heaven, January. Encore:Flint Hills en Acequia

Fotografie: Monique Nuijten en Wies van Luijtelaar

Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Subliem concert Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Seizoen 2018-2019 Blue Room Sessions traditioneel afgesloten

Een uitgebreide recensie is een herhaling van zetten want elke keer weer slaagt dit trio er in om iedereen in vervoering te brengen. Zoals alle vorige vijf keren was dit optreden weer zeer druk bezocht en werd het ook weer op sublieme wijze uitgevoerd. Vandaar een korte impressie van het laatste fenomenale optreden van dit seizoen; Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt.

Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt
Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Met covers van o.a. Dr. John (o.a. Ties That Bind en Such A Night), Bill Withers (Green Gras), Fats Domino (Before I Grow Too Old), Bob Dylan, The Band, Stanley Brothers, Allen Toussaint, Bobby Charles (Only A Fool), maar ook met eigen werk van Spanjers (The Road) van Van Dijsseldonk (Enchanted Rock) Planteijdt (Last Coat) zorgden zij voor een zeer geslaagde avond.  en mooie mix van covers en eigen werk

Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt
Bijna traditionele afsluiters

Conclusie; we hebben dit seizoen toepasselijk afgesloten met het nummer Life is A Carnival van The Band, gezongen door drie geweldige muzikanten die zowel als trio als in andere formaties niet meer zijn weg te denken van de Nederlandse podia.

Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt
Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Greep uit de uitgebreide setlist: Success, Green Gras, Grow Too Old, Enchanted Rock, Ties That Bind, Such A Night, Tonight I’ll Be, Man Smart, Woman Smarter, Only A Fool, Right Lane Shane, If I Lose, Last Coat, Pressing, Here Comes Lonelyness, So Swell, Suspense, Greatest Love, The Road, Life Is A Carnival.

Over Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Deze diashow vereist JavaScript.

  • Eric van Dijsseldonk (gitaar, mandoline en zang): Ooit frontman van Smalltown Rodeos en later als solo-artiest en bij o.a. Ricky Koole, JW Roy en Laura Vane
  • Roel Spanjers (piano, accordeon en zang): Allereerst zijn eigen band The Sunset Travellers en later bij Captain Gumbo, BJ Baartmans en vanaf 2003 bij Normaal. Ook is Roel een veelgevraagd studiomuzikant
  • Wouter Planteijdt (gitaar en zang: Zit al sinds 1980 in Sjako! (35 jaar!) en is een veelgevraagd sessie- en studiomuzikant

Het Blue Room Sessions Team wenst alle trouwe bezoekers een fijne, muzikale, zonnige zomer en hoopt iedereen weer te zien op 10 september met… Boris McCutcheon & The Saltlicks from The United States of America.

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar.

Good Lovelies

Weerzien met The Good Lovelies enthousiast onthaald

Veel plezier in het optreden ondanks intensieve Europese tour

Sinds 13 jaar en vijftien verschillende T-shirt versies zijn Caroline Brooks, Kerri Ough en Susan Passmore The Good Lovelies. Voor de Europese tour zijn tourmanager MJ Dandeneau op staande bas en Mark Mariash op drums een waardevolle toevoeging. De show wordt voorafgegaan door het echtpaar Keri en Devin Latimer, geen slechte keuze gezien de enthousiaste reacties van het publiek.

Good Lovelies
The Good Lovelies

The Good Lovelies

The Good Lovelies zijn voor de tweede keer bij de Blue Room Sessions. Ze ogen ontspannen en zijn blij met het mooie weer. De dag ervoor sprong Caroline Brooks zelfs in het kanaal om in haar ondergoed een rondje te zwemmen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het eerste nummer is Open Windows van het Burn The Plan album uit 2015 evenals Last Night. “When can I see you in the daylight” was de brandende vraag voor Caroline tijdens een periode van heavy dating. Geen vruchteloze exercitie want ze hield er haar huidige echtgenoot Colin aan over. Daylight staat op hun nieuwste album Shapeshifters. Dan komt het trio achter de microfoon vandaan en zingt a-capella The Heebee Jeebee Blues. Andrew Sisters ‘eat your heart out’.

Good Lovelies
Europese tour

I See Gold (Shapeshifters) staat ook op het nieuwe album en omdat het nu nogal koud is in Canada volgt een mooi uitgevoerde driestemmige cover van The Deep Dark Woods Winter Hours (album Live at Revolution 2012). Als laatste voor de pauze de (onvermijdelijke) sing a long Every Little Thing. Omdat ons publiek hier altijd enthousiast aan deelneemt doet het hen zichtbaar plezier.

Tweede set
Tijdens de tweede set vertelt Caroline over haar elfde huwelijksdag op 7 mei a.s. (ja, met die van het daten). Haar man heet ook nog eens Love met zijn achternaam en ze mist haar gezin, dus sentimentaliteit all over. Daarom het gevoelige The Doe, mooi ingeleid door de mooie hoge stem van Brooks. Susan Passmore heeft weer een mooi laag geluid en Kerri Ough past daar opvallend goed tussen.

Deze diashow vereist JavaScript.

When We Were Young (Shapeshifters), is een langzaam en sfeervol vierstemmig nummer (drummer Mariash zingt ook mee) met geen enkele wanklank en wordt opgevolgd door het vintage nummer Crabbuckit, met indrukwekkende bas solo van Dandeneau, die overigens ook goed met de strijkstok overweg kan.

Na het laatste nummer klinkt ‘huizenhoge’ roep om meer. En ze komen terug, uiteraard met hun, naar eigen zeggen, favoriete song, een geweldige uitvoering van Crosby Stills & Nash’s Helplessly Hoping (1968). De stemming stijgt ten top als Keri en Devin Latimer aantreden met de meezinger Lie Down. “hunker down dear, beneath the covers and close your eyes”.

Na zo’n intensieve tour zijn ze daar, denk ik, wel aan toe!

Good Lovelies
The Good Lovelies

Leaf Rapids
Het sympathieke echtpaar Keri (gitaar) en Devin (bas) Latimer zijn winnaars van de Juno Award met hun vorige groep Nathan o.a. voor het organiseren van het Trout Forrest Music Festival.

Leaf Rapids is vanavond een onverwachte bonus. Zij komen mee met The Good Lovelies en spelen geheel vrijblijvend een vijftal songs. Keri oogt vaag Japans, (haar overgrootmoeder kwam er vandaan). Barbershop Shears is een van die songs Het gaat over die grootmoeder, een immigrante die in haar kapperzaak een ‘lumber jack’ met een schaar stak, waarna hij alsnog beleefd de rekening kwam betalen. Tijdens het instrumentale Helen’s Waltz bedient ze de Theremin, een soort zingende zaag, maar dan met elektronische velden rond een magische doos met een antenne erop. Fay Lovsky is er speciaal voor naar Den Bosch gekomen.

Devin Latimer is het prototype van een bassist, rustig bescheiden spelend, nauwelijks zichtbaar achter de reeds opgestelde key boards van Kerri Ough. Ze hebben een pas verschenen album Citizen Alien. Het duo valt met hun prachtige liedjes nogal in de smaak. Wellicht zien we ze snel terug.


Foto’s: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten