Dan Tuffy

Dan Tuffy is simpel en functioneel net als J. J. Cale

Australische songwriter, storyteller en producer treedt op in de bijzondere juli maand bij Blue Room Sessions

Dan Tuffy is een Australische songwriter, storyteller en producer die al ruim 20 jaar in Nederland woont. Tuffy staat gepland in de maand juli, normaliter de maand dat de binnenpodia heur deuren sluit, maar we leven nu in tijden van corona. Alles gaat anders, dus ook voor Blue Room Sessions (BRS). Met  het optreden van onder meer Dan Tuffy en zijn trio doet BRS zijn belofte gestand.

Dan Tuffy

Dan Tuffy
Dan Tuffy

In het laatste persbericht van BRS was sprake dat er in de maand juli eventueel een aantal concerten gepland zouden kunnen staan. Nou, dat is nu het geval met het Dan Tuffy Trio. Dan Tuffy wordt begeleid door Stefan Wolfs op gitaar en pedal-steel. Stefan is ook regelmatig op het podium te zien met de steeds populairder wordende Judy Blank. Judy is ook te zien op BRS op 6 oktober.

Madelief van Vlijmen zal Dan Tuffy 5 juli begeleiden op contrabas. Madelief heeft een speelstijl de te omschrijven is als een “cool, jazzy groove”. Kortom, er valt flink wat leuks te beleven in de Clubzaal van de Verkadefabriek.

Dan Tuffy
Dan Tuffy Trio

Uit een eerder verschenen persbericht van BRS: In juli kunnen eventueel nog concerten worden gepland. Als er in juli bijvoorbeeld maximaal 50 mensen in de zaal mogen, dan zouden enkele extra concerten in die maand mogelijk zijn. Normaal gesproken organiseren we in juli geen concerten, maar dit jaar zullen veel van onze bezoekers hun vakantie thuis doorbrengen. We denken dan een twee keer achtereen op dezelfde avond hetzelfde concert laten uitvoeren met ongeveer 40 bezoekers per set.

Voor tickets moet je even de website van BRS of Facebook in de gaten houden. Langzaam maar zeker komen podia uit de corona-coma. De zomer komt eraan, Voorzichtigheid is geboden, corona loert overal maar zoals de band Spelfout zegt: “Corona kan ons niet slopen.”


Screenshots: Dan Tuffy yn Noardewyn Live #omropfryslan en Songs from Dan The Dying Rider 1080p

Bossche muziekscene

De nieuwe moraal van de Bossche muziekscene

Verkadefabriek gaat coronaproof open en Blue Room Sessions presenteert agenda 2020-2021

De versoepeling van de lockdown wordt ook in Den Bosch voelbaar en zichtbaar. De Bossche muziekscene en cultuurwereld maakt zich op voor het nieuwe normaal, die van de anderhalve meter afstand. De Verkadefabriek gaat weer open en The Blue Room Sessions presenteert haar agenda voor het nieuwe seizoen 2020-2021.

Verkadefabriek
“13 Maart moesten we de deuren van de sluiten, maar op 1 juni gaan diezelfde deuren gelukkig weer open. ‘Vergroot je wereld’ staat er op die deuren, en dat gaan we weer doen. We beginnen klein om hopelijk steeds verder te openen, ” zei Verkadefabriek directeur Jan van der Putten (zie coverfoto). Van der Putten prijst zichzelf en de Verkadefabriek gelukkig dat het binnen zo ruim is bemeten en een groot terras heeft. Er kan weer gegeten worden na 1 juni, met die anderhalve meter afstand altijd in gedachten.

Bossche muziekscene
15 jaar Verkadefbriek – Wilfried de Jong en Jan van der Putten

De Verkadefabriek begint eerst met het vertonen van films. Met minder publiek per zaal, maar wel met meer vertoningen. “Met onze huisgezelschappen zoeken we naar mogelijkheden om kleinere voorstellingen toch aan je te laten zien. Buiten of in de grote zaal met minder mensen, allemaal Coronaproof, zegt Van der Putten. Muziekconcerten komen later aan bod.

Blue Room Sessions

Deze diashow vereist JavaScript.

“Op 3 maart hadden we ons laatste live-concert met Lynne Hanson. Daarna gooide het Covid-19 virus helaas roet in het eten en moesten we de daaropvolgende concerten afzeggen. Dat betekent dat we een aantal fantastische artiesten moesten missen, zoals JW Roy, Birds of Chicago en Frazey Ford.” Aan het woord is Ad van der Laan, organisator en programmeur van Blue Room Sessions (BRS), dat door Paul Smits, icoon van de Bossche muziekscene, is opgericht.

In de maand juni staan twee concerten gepland maar die gaan niet door. Dan zouden in juli eventueel nog concerten kunnen worden gepland. “Als er in juli bijvoorbeeld maximaal 50 mensen in de zaal mogen, dan zouden enkele extra concerten in die maand mogelijk zijn. Normaal gesproken organiseren we in juli geen concerten, maar dit jaar zullen veel van onze bezoekers hun vakantie thuis doorbrengen. We denken dan een twee keer achtereen op dezelfde avond hetzelfde concert laten uitvoeren met ongeveer 40 bezoekers per set. We zullen dan, gezien de reisbeperkingen moeten putten uit het reservoir van Nederlandse artiesten, maar gelukkig is daar op dit moment voldoende kwaliteit te halen.

Bossche muziekscene
Camilla Blue

Seizoen 2020-2021

  • 8 september Matt Harlan
  • 22 september Camilla Blue
  • 6 oktober Judy Blank
  • 20 oktober Anya Hinkle & Tellico
  • 3 november Bai Kamara Jr.
  • 17 november Uitgesteld concert JW Roy
  • 1 december Cousin Hatfield
  • 15 december Ad VanderVeen trio
  • 5 januari The Lasses
19 januari Diana Jones
  • 2 februari Mark Olson & Ingunn Ringvold
  • 23 februari Dayna Kurtz & Robert Mache
  • 9 maart Hannah Aldridge
  • 23 maart Martyn Joseph
6 april Christima Martin & Dale Murray
  • 20 april Hans Theessink & Gait Klein Kromhof
  • 11 mei Leaf Rapids
  • 25 mei Jellyman’s Daughter
  • 8 juni Nog niet ingevuld
  • 22 juni UItgesteld concert Henhouse Prowlers

Studio’s Toonzaal

muziekscene
Achim Zepezaue – FAQ festival 2018

Het FAQ festival moest ook worden geannuleerd. De organisatie overweegt het festival over te hevelen naar de maand november, midden in de slipstream van het November Music festival.

Maar er is nog meer zoals twee nieuwe releases die tot stand zijn gekomen in de Willem Twee studio’s. en die tevens verkrijgbaar zijn op vinyl. Limited editions dus.

Het zijn:
-Melody as Truth (Jonny Nash & Suzanne Kraft): ‘A heart so white’. Dit album is geheel opgenomen in de Willem Twee toonzaal en studios.

-Andrea Taeggi (Berlijn) werkte vorig voorjaar in studio 2 met de Arp 2500 aan zijn live optreden tijdens Moers Jazz Festival, en heeft de ritmisch complexe studio opnames vastgelegd op:
Mycorrhiza‘.

Het nieuwe normaal of nog beter de nieuwe moraal van de Bossche muziekscene laat zien dat die scene springlevend is en alles doet om weer als vanouds tegenaan te gaan. Met de kennis en het realisme van nu. De Bossche muziekscene is robuust.

Bert van de Kamp

Bert van de Kamp: “Het was gewoon een mooie vent”

Een verwoed popliefhebber die vragen stelde aan de artiesten namens de fans en daarover sprekende verhalen kon noteren

De éminence grise van de Nederlandse popjournalistiek is niet meer. Bert van de Kamp is donderdag 9 april op 73-jarige leeftijd overleden. Hij schreef ruim 30 jaar voor muziekblad OOR en een aantal van zijn interviews is legendarisch. Aan het woord is Maarten van Hooft, één van de oprichters van de Enige Echte Bossche Popquiz. Bert van de Kamp is jarenlang jurylid geweest van die popquiz.

Herinneringen aan Bert van de Kamp

Bert van de Kamp
Bert van de Kamp – jurylid Bossche Popquiz

Het Brabants Dagblad en natuurlijk muziekblad OOR besteden veel aandacht aan deze verwoed popliefhebber die decennia lang de Nederlandse fans dichter bij hun idolen heeft gebracht. Zo omschreef Bert zichzelf ook, als ‘een postillon d’amour tussen de fans en de artiesten, die vragen stelde namens de fans‘. KLANKGAT is vooral benieuwd wie Bert van de Kamp is in de persoonlijke sfeer en vroeg Maarten van Hooft of hij wat persoonlijke dingen over Bert kon vertellen.

Bert
Maarten van Hooft

KLANKGAT: Weet jij eigenlijk waarom Bert naar Den Bosch verhuisde?
Maarten van Hooft: Euh, nee. Dat is een goeie. Hij is in Rotterdam geboren, heeft in Boxtel gewoond en een tijdje in Londen. Eind jaren ’80 is hij in Den Bosch komen wonen. Zijn zwager woonde hier, dat zou ook de reden kunnen zijn.

Wanneer leerde jij Bert kennen?
Dat was in 1993. Ik las de OOR al jaren en kreeg in ’93 iets met zijn nichtje. Vanaf toen werd het ome Bert. Het hele huis stond vol met platen, video’s en boeken, want Bert was ook een groot liefhebber van literatuur. Ik vond het wel stoer, toen hij een keer voor mijn verjaardag moest afzeggen. Hij belde me en zei: “Sorry, ik moet David Bowie interviewen.”

Kende je hem van de Willem Twee periode?
Ja, Bert zat in het bestuur van de Willem Twee. W2 zoals het toen heette. Hij leerde daar Paul Smits kennen. Bert zat 18 jaar in het bestuur van Willem Twee. Hij gaf tips welke bands Willem Twee het beste kon binnenhalen. De band Dead Moon bood zelf aan om voor de 25ste verjaardag van zijn huwelijk te spelen. Toen Bert zich uit het bestuur terugtrok, heb ik hem opgevolgd. Hij en Paul Smits zijn de Blue Room Sessions begonnen (Bert van de Kamp was een echte Americana fan, red.).

Bert zat in de jury van de Enige Echte Bossche Popquiz. Hoe ging dat?
In 1995 heb ik samen met DJ Kuif in 1995 de Bossche popquiz opgestart. Dat was eerst in Plein 79. Bert deed mee, maar begon zich te ergeren aan de kleine foutjes die Kuif en ik maakten. Als je dan een popquiz opzet dan mogen daar geen fouten in gemaakt worden. Ik vroeg Bert om juryvoorzitter te worden.

Bert van de Kamp
De enige echte Bossche PopQuiz – 2016

Hem werd gevraagd of hij vragen wilde aanleveren. Bert kwam met volkszangers aanzetten waarvan niemand ooit gehoord had zoals een zekere Terry Reid. Die werd door Jimmy Page gevraagd om bij Led Zeppelin te komen zingen. Werd uiteindelijk Robert Plant. Bert zei: “Dat weet toch iedereen?”  Na de popquiz kwamen mensen vragen hoe het zat. Niemand wist het antwoord. Bert kon kwaad worden als mensen de feiten niet kenden.

Hoe bereidden jullie die quiz voor?
Nou, daarvoor werd er vier à zes keer vergaderd bij Bert en Invy. Dat waren legendarische avonden tot 03.00 uur ’s nachts met kratten bier. De dag daarna moest je wel gewoon werken, hè. We organiseerden elk jaar ook de zogenaamde LP Top-10 avonden. Er werden wel 50 platen besproken en je moest met een echt stevig onderbouwd verhaal komen waarom je die LP’s zo goed vond. Dat hebben we tien jaar gedaan. Dat deden we met vijf man. Bert kwam altijd helemaal voorbereid aan. Iedereen nam tien elpees mee. Bert was de laatste jaren aan het kwakkelen en deed niet meer mee. Die LP Top-10 avonden doen we nog steeds.

Bert van de Kamp
Bert van de Kamp jurylid popquiz

Heb je meer anekdotes?
Wat ik ook erg leuk vond, waren die heftige punkbands die ’s avonds op het podium hun act deden en bij Bert en Invy logeerden toen zij in Londen woonden. Bij het ontbijt vroegen ze beleefd of ze tosti’s konden krijgen. Of die ene keer dat we bij het eerste Crossing Border festival Peter Hamill (van Van Der Graaf Generator, red), Marc Smits en Pere Ubu tegenkwamen. Pere Ubu was een grote fan van de filmserie Rocky en vroeg aan Bert wat hij van Rocky II vond. Bert had geen idee waar hij het over had. Ik had Rocky II pas gezien en hielp hem uit de nood. Pere Ubu en ik bespraken de film uit den treure. Na afloop nam Bert mij even apart en bedankte me voor de assistentie.

Bert had problemen met zijn gezondheid.
Die ene keer dat hij van Bono de uitnodiging kreeg om naar U2 in de Ziggodome te komen, sloeg Bert het aanbod af. Hij voelde zich te zwak. De band regelde toen een taxi om Bert en Invy op te halen. Vooraan werden twee stoelen vrijgehouden en na afloop van het concert werden zij weer naar Den Bosch teruggebracht.
In de Gelredome heeft Bono een heel verhaal gehouden over Bert en een nummer aan hem opgedragen. Hier zijn nog geluidsfragmenten van. Bert is altijd bezig geweest met mensen. Met muzikaal opvoeden zoals hij dat noemde. Hij heeft les gegeven op de HKU en Enschede in popgeschiedenis. “Het was gewoon een mooie vent.”

David Luning

Verrassend optreden David Luning en Ben Dubin

Voor een betrekkelijk onbekend duo was de opkomst in Blue Room Sessions behoorlijk hoog

David Luning en Ben Dubin zijn relatief onbekend in Nederland. Maar het duo heeft niet te klagen over de opkomst in de Clubzaal van Blue Room Sessions. Ook de verkoop van de merchandise verloopt erg goed. Allemaal terecht, want Luning en Dubin zijn top muzikanten.

David Luning en Ben Dubin

David Luning
David Luning en Ben Dubin

Soms zie je een CD die je nieuwsgierig maakt. Dat was tijdens een van de Blue Room Sessions waar Sandra Zuidema van LDM Bookings de Merchandise-tafel rijkelijk had voorzien van albums van ‘haar’ artiesten. Restless van David Luning viel direct op, waarop zij zei “dat is een goeie”. Via haar nieuwsbrief beluisterde ik de samples en was erg gecharmeerd van zijn stem.

Ben Dubin
Ben Dubin

Omdat hij dat jaar met Ben Dubin op Ramblin’ Roots stond togen Ad, Monique en ik naar een veel te klein zaaltje en waren meteen verkocht. Nu, twee jaar later staat dit duo in een bijna uitverkochte Blue Room met een, kunnen we achteraf wel zeggen, indrukwekkend optreden.

Geweldige stem

David Luning
geweldige stem

David Luning (Forestville, California) heeft een geweldige stem die rijper klinkt dan zijn 32 jaar. De meeste nummers van vanavond, waaronder een aantal van het nog uit te brengen nieuwe album, schreef hij zelf. Volgens Rolling Stone is hij een “Rebellious troubadour”, die door het Americana virus werd aangestoken door John Prine en al optrad met grootheden als Tedeschi Trucks band, Chris Isaak en Robert Earl Keen.

In reviews en interviews wordt de man met de onvermijdelijke Fedora hoed vaak vergeleken met andere zangers waar ik het zelden mee eens ben. Luning klinkt vooral als Luning en de stem van zijn ‘longtime live bandmate’ Ben Dubin (37) uit Santa Rosa past daar perfect bij, zo blijkt onder meer tijdens Restless Wanderer.

David Luning
Luning klinkt als Luning

Ondanks dat het duo deze tour niet drinkt (vorige keer zaten ze bijna bij de AA in Utrecht) houden ze de stemming er goed in. Vooral als de zaal door Luning wordt geïnstrueerd om in vier partijen mee te zingen bij Just Drop On By. Later herhaalt hij dat nog eens met Dandelion. Give Me Back My Keyes gaat over een verkeerd ingeschatte en uit de hand gelopen ‘terrible date’, met een solo van Dubin op de contrabas.

Tweede set

Ben Dubin
David Luning en Ben Dubin

De tweede set start met een van mijn favoriete songs, het subtiel vertolkte Be Like Gold. Bij het nummer Let’s go to Las Vegas refereert David Luning aan de door hen bewonderde band Grand Canyon. Op de vraag “Kent iemand Lucifer?” komt weinig respons. In Hell I Am is echter de soundtrack van deze bekende Netflix serie.

David Luning
battle

Het mooi rustige Bed Of Roses staat in schril contrast met het laatste nummer, Ain’t life A Beautiful Thing. Een explosie van energie barst namelijk los op het podium, startend met een battle op de mondharmonica en later op gitaar en contrabas. Na een oorverdovend applaus volgt dan de toegift. Zonder microfoon en staand vooraan op het podium zingen zij tenslotte How Long.

David Luning & Ben Dubin, voor een betrekkelijk onbekend duo was de opkomst behoorlijk hoog. De merchandise liep ook goed want het laatste exemplaar van Restless werd voor mijn neus weggekaapt. Ach ja, het debuutalbum is ook mooi!


Setlist: Danger, Ain’t Easy, Almost, Just Drop on By, Restless Wanderer, Driftin’, Give Me Back My Keyes, Be Kind And Gentle, Bet It All On Black, Bad Idea. Tweede Set: Be Like Gold, Everyday, Royalty, In Hell I Am, Dandelion, Let’s Go To Las Vegas, Bed Of Roses, Ain’t life A Beautiful Thing, How Long.

Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Rielemans

The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra

Blue Room Sessions is weer het toneel van een fantastische happening van fantastische muzikanten

Het is een berucht Belgisch familie orkest, althans volgens The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra. Deze allitererende naam lijkt te verwijzen naar een zeer bekende Belgische artiest. Maar deze muzikanten zijn echter minstens zo virtuoos.

The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra
Rielemans
The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra

De Rielemans familie bestaat uit de twee zangeressen Hermine (Kathleen Vandenhoudt), Josephine (Pascale Michiels) ook wel bekend als Billy & Bloomfish. De Gentse singersongwriter Bruno Deneckere (Joseph Rielemans) en zijn kompaan Nils De Caster (Eduard Rielemans) speelden ooit samen in de band Pink Flowers. Het vijfde lid van de familie is de uit Mexico afkomstige Luiz Marquéz (Gerardo Rielemans).

Rielemans
Luiz Marquéz

Op de site (zie link onderaan) staat het hele verhaal van “De meest intrigerende familie van deze tijd” beschreven, The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra.

Vol podium

The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra
overvol podium

Het overvolle podium oogt zeer indrukwekkend en staat vol met instrumenten. Viool, mandoline, diverse gitaren en, over intrigerend gesproken, twee Chinese snaarinstrumenten uit de omvangrijke collectie van Pascale Michielse. Daarnaast een hele rij saxofoons, blokfluit, een trompet en allerlei dingen die geluid produceren.

Rielemans
Bruno Deneckere

Who gave her Away is het eerste nummer. Gevolgd door songs over het leven met Life’s Too Short en Rest Of My Life. Ook een ‘schôôn vogelke’ mag niet ontbreken in hun repertoire, Sing Bluebird Sing. Over de begeleiding van de songs val ik niet steeds in herhaling…alle songs worden namelijk meesterlijk meerstemmig gezongen en begeleid.

Ook het laatste taboe, schertsend ‘seks met insecten’ genoemd, wordt bezongen in het nummer Butterfly. De eerste set bevat mooie nummers alsTime Of Day, wat uitnodigt tot dansen. Tenslotte wordt origineel afgesloten met Little Break. Een lied met een boodschap; bestel een drankje en koop gerust een CD.

Tweede set
Na de pauze nog een aantal goeie songs zoals het ‘jazzy’ Doin’ It Right. Het vrolijke Sentimental Blue en Who’s That Man, met Morricone-waardige mondharmonica spel is een mix van country en gospel. Het Spaanstalige Caravana wordt gezongen door Marquéz.

Tegen het einde van de show wordt het donker in de zaal. Hypnotiserende geluiden klinken tijdens Deeper Well. Met een hoofdrol voor Michiels die gepassioneerd haar Chinese instrument in het onheilspellende blauwe licht bespeelt.

Deze diashow vereist JavaScript.

Als toegift JJ Cale’s Tijuana. Tijdens de soundcheck al gehoord en bewonderd en gelukkig tóch nog gespeeld. Het allerlaatste nummer is er een van Deneckere zelf; Blue Sky over Nashville.

Ik zeg het nog één keer. Het hele orkest is muzikaal gezien briljant! Pascale Michiels; is het geen banjo of gitaar dan is het de xiaoruan of de gaiyinruan (de Chinese snaren). Kathleen Vandenhoudt; op de Gibson J-200 en de trompet. Deneckere met zijn karakteristieke stemgeluid en zijn spel op zowel elektrische als akoestische gitaar.

Multi-instrumentalist De Caster virtuoos op lapsteel, viool, mandoline en gitaar. En niet te vergeten Luiz Marquéz die overigens een opvallende rol speelt in dit markante gezelschapl. Kortom het was een fantastische happening.

Rielemans
Roots Rielemans

Nieuwsgierig naar het hele verhaal van de Rielemans Family? Lees er alles over op rielemans.be


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Setlist:
Who Gave Her Away, Life’s Too Short, Rest Of My Life, Sing Bluebird Sing, The Fire That Burns, Lowlands Clay, Butterfly, Time Of Day, Little Break. Tweede set: I’d Do It Again, Doin’ It Right, Talking Too Much, Sentimental Blue, Deep In Soul,Who’s That Man, Caravana, Some People Call It Poison, Deeper Well. Toegift Tijuana en Blue Sky Over Nashville

Matthews Southern Comfort

Matthews Southern Comfort zingt meerstemmige life songs

Vier door de wol geverfde musici weven op ingenieuze wijze huidig repertoire met songs van destijds

Matthews Southern Comfort moest vorig jaar nog annuleren jaar want Iain Matthews was geveld door keelontsteking, maar vanavond staat hij er toch echt. Iain Matthews, sinds 1968 zanger en gitarist van Fairport Convention. Hij verliet de band en startte Matthews Southern Comfort samen met legendarische figuren als Dave Swarbrick en Dave Mattacks.

Matthews Southern Comfort
Iain Matthews

De 73 jarige Matthews woont inmiddels al 20 jaar in Nederland, trouwde met een Limburgse en kreeg met haar een dochter. Matthews Southern Comfort bestaat naast Matthews uit drie door de wol geverfde muzikanten/singer-songwriters; BJ Baartmans (snaren), Bart de Win (toetsen) en Eric Devries (gitaar). Het viertal zingt ook nog eens zeer verdienstelijk, wat veel meerstemmige mooi op elkaar afgestemde songs oplevert. Dit tot groot genoegen van de fans die voor een uitverkochte zaal zorgden.

Deze diashow vereist JavaScript.

Matthews Southern Comfort

Het eerste nummer is het rustige driestemmig gezongen Letting The Mad Dogs Lie, van het album Kind of New uit 2010 en These Days van hetzelfde album (destijds met Terri Binion)

The New Mine is de tourtitel en tevens de naam en titelsong van het nieuwe album. BJ speelt het intro op zijn St. Blues gitaar en De Win begeleidt op keyboards.

Van het tweede album Second Spring uit 1969 het nummer D’arcy Farrow (Steve Gillette), mooi tweestemmig gezongen met indrukwekkend tussenspel van Baartmans (slide) en De Win. Bits & Pieces, van het album Like A Radio uit 2017, wordt vet ingezet door Baartmans’ Fender Stratocaster. Lekker vintage klinkend door de samenzang van Devries en Matthews.

Matthews Southern Comfort
Matthews Southern Comfort

Dan een nieuwe song, The Hole, geschreven samen met Baartmans (BJ de muziek en Iain de tekst). In mijn notities lees ik Freebird van Lynyrd Skynyrd. Mijn muzikale bewustwording floreerde ergens tussen de late 60’s en early 70’s dus dan komt er vanavond nogal eens een associatie voorbij. Zoals Age Of Isolation, een co-productie met Devries, met een knipoog naar Joni Mitchell’s Woodstock en omgeven door Stardust. Met Baartmans op de Gretsch gitaar.

Voor de pauze de, volgens Matthews, “best love song in popmusic”, Terri Binion’s Perfect Love. Mooi intro, hoge meerstemmige zang met een vleugje Mike Oldfield en prachtig begeleid op gitaar, piano en mandoline.

Tweede Set

Matthews Southern Comfort
Blue Room Sessions

Tweede set
De tweede Matthews Southern Comfort set begint met wat genoteerd staat als Amigo, met De Win op een Hammond 44 Melodion. Het ziet er indrukwekkend uit en klinkt ook zo. Gevolgd door een Carole King song To Love van het derde MSC album Later That Same Year uit 1970. Het nummer is inmiddels omgezet van up tempo naar een ballad. Wat ik er weer zo mooi aan vind is het tijdsbeeld dat dit oproept. Stealers Wheel, Beatles en zelfs het psychedelische Stones nummer 2000 Lightyears From Home …dit alles vertegenwoordigd in één nummer met een fors einde op de Stratocaster.

Matthews Southern Comfort
Iain Matthews

Like A Radio, de titelsong van het album uit 2017, wordt door Matthews erg knap vertolkt. De Win speelt als een ware Ray Manzarek (Doors) op de keyboard.

Voor de eerste keer live vertolkt in the Blue room Sessions, de als Mythical Single aangekondigde song Feed It. Het klinkt aanstekelijk. Overgaand in het rustige Right As Rain, waarin De Win een indrukwekkende jazzy solopartij speelt. En van jazzy naar folky; een nummer van de te vroeg overleden Richard Farina Blood Red Roses, van het album Second Spring uit 1969. Ook weer schitterend driestemmig gezongen.

Matthews Southern Comfort
Matthews Southern Comfort

Nog een pakkende song van het aankomende album met de (letterlijk van de setlist overgenomen) titel Sacraficial. Fraai samenspel van drie gitaren waaronder de Fender van Baartmans. De diverse Matthews klinkt deze keer als ‘Waterboy’ Mike Scott.

Nummer 1 hit
Per toeval belandde het op een na laatste nummer Woodstock in Engeland op de eerste plaats. Na een drietal nummers te hebben gespeeld in de open studio van BBC Radio was er wat ‘needle drop time’ over. In plaats van vinyl speelden zij als vierde song Joni Mitchell’s nummer maar dan in hun eigen versie. Niet lang daarna stond de telefoon roodgloeiend en the rest is history.

Matthews Southern Comfort
Matthews Southern Comfort

Als toegift de ‘going home song’ Road to Ronderlin van het album Later That Same Year uit 1970. En dan is het toch echt het einde. Staande ovatie, luid applaus.
In mijn beleving is het Matthews Southern Comfort gelukt om het huidige repertoire op ingenieuze wijze te verweven met de songs van destijds.


Setlist Matthews Southern Comfort: Letting The Mad Dogs Lie, These Days, The New Mine, D’arcy Farrow, Bits And Pieces, The Hole, The Age Of Isolation, Perfect Love. 2e Set: Amigo, To Love, Like A Radio, Feed it, Right As Rain, Blood Red Roses, Sacraficial (i), Woodstock, Road to Ronderlin.

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Hidden XMas-DeLuxe

Hidden XMas-DeLuxe is weer dijk van een seizoensafsluiter

Canadese Suzanne Jarvie speciale gast-vocaliste Blue Room Sessions in kerstsfeer

Hidden XMas-DeLuxe (Hidden Agenda DeLuxe) heeft vanavond niet bezuinigd op de kerstverlichting. Na Carter Sampson, Danni Nicholls en Oh Susanna sluiten zij voor de vierde keer het seizoen traditioneel in Kerstsfeer af, met als buitenlandse gast-vocaliste de Canadese Suzanne Jarvie.

Hidden XMas-DeLuxe
Hidden XMas-DeLuxe met Suzanne Jarvie

Hidden XMas-DeLuxe bestaat uit een aantal gerenommeerde Nederlandse muzikanten die hun sporen in de Americana traditie ruimschoots verdiend hebben; BJ Baartmans (guitars & vocals), Eric DeVries (harmonica, acoustic guitar & vocals), Gerald van Beuningen (bass) en Sjoerd van Bommel (drums & vocals).

Deze diashow vereist JavaScript.

De zaal is overvol, DJ Leen moet zelfs naar achteren verkassen en de sfeer is als vanouds opperbest. Veel bekende gezichten als Van Bommel optreedt en ook weer een lange nazit.

Hidden XMas-DeLuxe

De band start zonder Suzanne met Girl With The Holiday Smile, oftewel een “pretty little whore” aldus DeVries. Tijdens Chris Rhea’s wereldhit komt de stemming er meteen in. Na X-mas In Washington verschijnt Suzanne Jarvie ten tonele met het country-achtige Before And After van haar album In the Clear.

Hidden XMas-DeLuxe
Suzanne Jarvie

Jarvie was advocaat, maar nadat haar oudste zoon in 2011 na een val in een zware coma belandt, ontdekt zij de kracht van muziek. Zij groeit uit tot toonaangevend artiest in het Canadese Americana genre. You Shall Not Pass gaat over deze angstige tijd. Bij Coming Around valt het woord “contemplatief” enkele malen dus tijd voor bezinning. Dit in het kader van de door Baartmans’ zo gehate Kerst en het copieuze dineren.

Hidden XMas-DeLuxe
Blue Room Sessions

Als laatste song voor de pauze Snowing On Raton van Townes Van Zandt. Ze verwijzen naar een video opname op YouTube. Terwijl zij zich in een luchtballon-mandje hoog boven land bevinden, trekt het leven van de mannen aan hun geestesoog voorbij.

Set 2
Na de pauze speelt  het door Devries geschreven X-mas Eve In Amsterdam. “Culmineren” doen ze bij Wee Hour Mood.

Hidden XMas-DeLuxe
Hidden XMas-DeLuxe

Hidden XMas-DeLuxeLyle Lovett’s Christmas Morning wordt mooi begeleid door Baartmans op slidegitaar. Van Bommel zingt en drumt op zijn eigen song Good Story; strak, subtiel en nooit teveel, zoals we van hem gewend zijn. En fijn om te weten…”there ain’t no Christmas trees in the Middle East”. Op en top Hidden XMas-DeLuxe.

Hidden XMas-DeLuxe
Hidden XMas-DeLuxe & Suzanne Jarvie

Jarvie verschijnt weer, zittend op een kruk klinkt harmonieus One It Finds, van haar laatste album In The Clear. Dan gaat Hidden XMas-DeLuxe over naar een onvermijdelijk nummer van The Band, X-mas Must Be Tonight. Als verrassende toegift klinkt de hit van Louis Armstrong What a Wonderful World, (auteursThiele/Weiss). Het valt ook deze keer weer op dat alle muzikanten geweldig op elkaar zijn ingespeeld.

Hidden XMas-DeLuxe is zonder meer een dijk van een seizoensafsluiter.


Video Hidden Agenda DeLuxe aka Hidden XMas-DeLuxe

Setlist Hidden XMas-DeLuxe: Girl With The Holiday Smile, Drivin’ Home, X-mas in Washington, Before And After, In The Clear, You Shall Not Pass, Coming Around, Saviours Sake, Snowing On Raton. Tweede set: X-mas in Amsterdam, Headless Rider, Point Blank, Hard Candy Christmas, Angels In The Snow, Saviours Sake, Wee Hour Mood, Christmas Morning, Good Story, One It Finds, The River, X-mas Must Be Tonight, What A Wonderful World.

Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

Edgelarks

Edgelarks over kleine natuurwonderen en wereldproblematiek

Muziek uit de Britse eilanden, India en het diepe zuiden van Amerika passeren de revue

Het muzikale duo Edgelarks, Hannah Martin en Philip Henry, is afkomstig uit de UK en trad al vaker bij ons op. Phillip Henry is een begenadigd slide-gitarist en mondharmonicaspeler. Ook speelt hij banjo, dobro, mondharmonica, de footstomp en de chaturangi gitaar.

Edgelarks
Edgelarks in Blue Room Sessions

Henry heeft zich rond 2008 bekwaamd in de muziek van de Britse eilanden en die van het diepe zuiden van Amerika, maar ook in de oorspronkelijke muziek uit India, wat hun ook wel als traditioneel folkduo bestempelt. De uit Devon afkomstige singer- songwriter Hannah Martin heeft een warme donkere stem. Zij speelt vanavond viool, banjo, shrutibox en gitaar.

Edgelarks

Hannah Martin
Hannah Martin

Edgelarks starten met Feather, het titelnummer van hun laatste gelijknamige laatste album. Deze song ontstond tijdens een wandeling door het mooie Dartmoor. Hannah Martin vond een veer, vroeg aan haar Facebook vrienden of iemand deze herkende en kreeg een record aan reacties terug. Signposts, gaat over een tweetal verkeerspalen die ze aantroffen ‘in the middle of nowhere’ tijdens een reis door het eindeloos grote Australië.

Philip Henry
Philip Henry

Als derde de sing-along Wander die toch echt niet makkelijk mee te zingen blijkt. Henry begint tijdens dit nummer met treingeluiden die in het daaropvolgende nummer Underground Railroad nog levensechter worden gespeeld met behulp van de mondharmonica, footstomp en viool. Hij gaat zo levensecht tekeer op zijn instrument dat hij zelfs even moet pauzeren (“I’m a bit under the weather”) waarna hij al beat-boxend pas echt losgaat.

De archeologische song, Where I Stand, is een mooi rustig nummer met banjo en slidegitaar over de Ogham Stones, waar de Ierse immigranten Enabarras ooit hun naam in kerfden.

Philip Henry
Philip Henry-chaturangi

Chaturangi

Edgelarks
Chaturangi

En dan is het tijd om de Indiase klassieke gitaar, de chaturangi, ten tonele te voeren. Dit instrument heeft 22 snaren waarvan een aantal wordt aangeduid als sympathieke snaren, een soort mini harp. Henry leerde het instrument bespelen tijdens zijn reizen door India in 2008. Als intro een prachtig geluid dat vaak is te horen in een Engelse serie over kolonialisten in India.

Het imponerende Last Broadcast gaat over het tragische relaas van de oorlogsverslaggeefster van de Sunday Times, Marie Colvin, die omkwam tijdens de slag om Homs in Syrië.

We zijn daarna toe aan een happy song over tevredenheid Wanting Nothing, met Martin op de banjo en Henry op slide gitaar. Er wordt mooi samen gezongen en heel mooi viool gespeeld op een nummer van Tim O’Brien Brother Wind.

Het door Hannah geschreven Oyster refereert aan een geliefd gedicht van Emily Dickinson. Phillip Henry bespeeld deze keer de banjo. Het gaat over the small miracles of nature. “Hope is the thing with feathers”. Met Hannah’s opmerking dat ze wel wat hoop kunnen gebruiken met een premier als Boris Johnson, krijgen ze de lachers op de hand.

Finale
Met Nailmakers’ Strike, over de staking in 1862, mag het publiek meezingen ” You’ve got to fight for your right”. Een van de laatste songs The Boy That Wouldn’t Hoe Corn begint ook weer rustig met een oriëntaals aandoend intro en wordt door Henry met enigszins hese maar mooie stem gezongen. Zij spelen tegen elkaar op in een soort battle met viool en dobro. Prachtig uitgevoerd en eindigend in een steeds sneller ritme. Dan verdwijnen ze even van het toneel, maar het publiek wil meer. De toegift is een lullaby van James Taylor Close Your Eyes.

Edgelarks
Edgelarks einde show

Naast alle beelden over onrust, Brexit-ellende, een onfortuinlijke journaliste, een favoriete dichteres en een dolle premier was er ook aandacht voor rust, tevredenheid, verre reizen, vogels, natuur, ellenlange stranden en oude stenen. Deze twee bevlogen artiesten namen ons deze avond mee in hun muzikale gepassioneerde wereld en…omdat ze nou eenmaal toch hier zijn, de volgende dag vroeg op, naar de Tilburgse markt. Kaas kopen voor de familie. Ja ook dát kan belangrijk zijn.

Deze diashow vereist JavaScript.


Setlist: Feather, Signposts, Wander, Underground Railroad, Where I Stand, Last Broadcast, Silbury Hill, Wanting Nothing, Brother Wind, Oyster, Nailmakers Strike, The Boy That Wouldn’t Hoe Corn, Close Your Eyes

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Carter Sampson

Carter Sampson is de ongekroonde Queen of Oklahoma

Rondtrekken in een camper werkt inspirerend voor schrijven goede nummers

“Wat is ze goed” hoor ik van diverse kanten tijdens de pauze. En dat is niets teveel gezegd want Carter Sampson is vanavond op haar best. Dat blijkt al tijdens de soundcheck. Ze is voor de derde keer bij ons maar nooit eerder met haar vaste bandleden Jason Scott en Kyle Reid, die haar naadloos begeleiden. De clubzaal is met ruim 70 personen redelijk gevuld. Op ons verzoek laat ze haar gebruikelijke hoed achterwege en houdt ze haar rode bril op. Ze heeft er heel veel zegt ze, maar wij willen deze.

Carter Sampson

Carter Sampson
Carter Sampson

Met Wild Ride openen ze de eerste set. Een nieuw bandlid wordt geïntroduceerd, de elektronische drummer. Voordeel; hij ruikt beter en wordt niet dronken aldus Carter. Hierna wordt ingezet met Lucky. Ze refereert aan haar samenwerking met Zac Copeland, die resulteerde in een ‘sweet love song’ Hello Darlin’. Ze vertelt tussendoor over haar leven, haar vertrek van Oklahoma naar Arkansas, waar ze een achteraf tegenvallende bassist achterna reist en waarvan ze ‘homesick’ terugkeert. Dat is dan weer goed is voor een dijk van een song én een bijnaam, Queen Of Oklahoma. Zo zie je maar weer dat afzien vaak leidt tot een gunstig resultaat.

Lucky

Carter Sampson
Jason Scott

Peaches is een co-productie met Jason Scott. Trouwens het hele Lucky album is door beiden geproduceerd. Tijdens Anything Else To Do vertoont Reid een knap staaltje van zowel gitaar als pedal steel tegelijk. Tijdens dit nummer ook een indrukwekkend intermezzo met drie gitaren. Als laatste voor de pauze vertelt Sampson het legendarische verhaal van het bij elkaar inwonende trio Townes van Zandt, Guy Clark en zijn vrouw Susanna Clark, waarbij Guy het geflirt van zijn vrouw met de vaak beschonken Van Zandt zó zat is dat hij zich in zijn kamer opsluit en de deur dichtspijkert. Ten Penny Nail gaat daarover (“Got a ten dollar bottle to shut you out – Ten penny nail to shut me in”).

Tweede set

Carter Sampson
Kyle Reid

De tweede set begint met Tulsa, gevolgd door twee nummers van beide begeleiders. Eerst een nummer van Reid’s eigen band Kyle Reid and The Low Swingin’ Chariots. Daarna het vlotte When I’m Good And Ready van Jason Scott die overigens uitblinkt op gitaar en mandoline. Het vaak gecoverde Iko Iko gaat over de strijd tussen twee verschillende ‘New Orleans Indians’ tijdens de Mardi Gras parade. Stemmig ingeleid door Reid.

Carter Sampson
Carter Sampson trio

Voor Wilder Side, van het gelijknamig album bespeelt Scott de vleugel, die hij voor aanvang heeft zien staan en die zeker het podium op moet.

Sampson’s camper, waarmee zij 5 jaar lang rondtrok, komt ook ter sprake. De ‘Texas love song’ Highway Rider gaat over herinneringen aan leuke jongens, ontelbare overnachtingen op parkeerplaatsen en het schrijven van goede songs (omdat het nu eenmaal te koud was om iets anders te doen).

Carter Sampson houdt van het werk van Shel Silverstein. Jason Scott haalde haar over om het nogal pikante en o.a. door Dr. Hook en Emmylou Harris gecoverde nummer Queen Of The Silver Dollar, op te nemen. Die zelfde Silverstein schreef een favoriet kindervers van Sampson… Crowded Tub. “There are too many kids in this tub” zingt het publiek geamuseerd mee.

Carter Sampson
Carter Sampson trio in Blue Room sessions

Since I fell for You is te vinden op de TRIO EP (Continental Road Services). En ook Rattlesnake Kate mag dit keer niet ontbreken. Het waargebeurde epos over de moedige Katherine McHale Slaughterback uit Colorado, die tijdens een rit te paard 140 ratelslangen doodde en ook nog eens ongeschonden uit de strijd kwam. Ze was een duurzaam type want van de slangenhuiden maakte ze halskettingen, jurken, dansschoenen etc.

Als toegift het uitstekend vertolkte Moon River uit de film Breakfast at Tiffany’s (1961) destijds gezongen door Audrey Hepburn. Het applaus klinkt nog lang door voor drie artiesten waar het speelplezier van af spatte. Ook na afloop.


Setlist: Wild Ride (Lucky) Lucky, Hello Darling (Lucky) Gold, Queen Of Oklahoma (Mockinbird Sing), Anything Else To Do (Lucky) Peaches (Lucky),Ten Penny Nail (Lucky). Tweede set: Tulsa(Lucky), When I’m Good And Ready Jason Scott), Wilder Side (gelijknamig album uit 2016), Highway Rider (Wilder Side en Thirty Three), Queen of Silver Dollar (Lucky), Since I Fell For You (TRIO EP), Rattlesnake Kate (Lucky), Moon River Johnny Mercer / Henry Mancini)

Carter Sampson – vocals, tenor guitar, acoustic guitar,
Jason Scott – vocals, drums, acoustic guitar, mandolin, backing vocals
Kyle Reid – keys, electric guitar, pedal steel

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Chris Smithers

Chris Smither is geestig en heeft een flinke kop met haar

Veelschrijver en gitaarvirtuoos die met de groten der aarde heeft gespeeld

Vanavond staat voor een overvolle zaal een simpele stoel op een groot podium met daarop de 75 jarige Chris Smither, een muzikant met een enorme staat van dienst. Hij is geboren in Miami maar verhuisde later naar New Orleans.

Chris Smither

Chris Smither
Chris Smither

Smither schreef een ontelbaar aantal nummers, maakte achttien albums onder eigen label en werkte samen met o.a. coryfeeën als Bonnie Rait, Diane Krall, Dixie Chicks, Emmy Lou Harris en John Mayall. Chris Smither is bijzonder trots op zijn laatste album Call me Lucky waarmee hij momenteel door België, Nederland en Duitsland toert.

Chris Smither
geestige verhalen

Chris Smither oogt kwiek en heeft een, wat ze in Brabant noemen, ‘flinke kop met haar’. Met zijn warme stem speelt hij al fingerpickend op zijn gitaar, zichzelf begeleidend met de ‘footstomp’, inmiddels zijn uniek muzikaal handelsmerk. Hij start met het vlotte Open Up van het album Leave The Light On uit 2006. Gevolgd door Don’t Call Me Stranger en Time Stands Still van het gelijknamige album uit 2009.

Smither is een geestig man. Dat blijkt ook uit zijn verhalen en teksten. Met Nobody Home (“I used to have a house and a spouse and now it’s her’s instead”) krijgt hij de lachers op zijn hand. Dat gebeurt hierna meerdere malen.

Bijvoorbeeld als hij vertelt over zijn radio interviews, waar hem steeds wordt gevraagd hoe hij toch al die nummers schrijft. Chris Smither weet het eigenlijk zelf niet en om de vragensteller af te wimpelen noemt hij het steevast dat het een ‘incoherent en onlogisch’ proces is. Hij zet welhaast klassiek gitaar spelend in met het fraaie Down To The Sound.

Ook veel hilariteit bij No Love Today, oftewel de Okra Song, over de groenteboer die ooit op inspirerende wijze zijn waren aanprees. Op Hawaii hoorde hij een klein jongetje zijn teksten zingen “I got ba-na-na, watermelon, peaches by the pound. sweet corn, mirleton, mo’ better than in town, I got okra, enough to choke ya”. “That’s my song”, zei Smither. Het kind geloofde er natuurlijk niets van.

Chris Smither
Chris Smither in Blue Room Sessions

Ook krijgt Chris Smither de lachers op zijn hand met het bluesy What It Might Have Been; “Als ik het zelf niet had geschreven zou ik denken dat het een klassieker was”. Het vrolijke Origin Of Species wordt ingeleid met een verontschuldiging richting Darwin en teksten als “Then came the flood. Go figure…Just like New Orleans only bigger”. Een heel fraai uitgevoerde cover in ‘minor key’ van Chuck Berry is Maybelline, te vinden op zijn laatste album.

Tweede set
Tijdens de Tweede set speelt Chris Smither nummers als Can’t Shake These Blues en Drive You Home Again en de titelsong van zijn laatste Album Call Me Lucky. Ook Dylan ontbreekt niet met een cover van het Blonde on Blonde album (1966) Visions Of Johanna. Mijn Duitse buurman fluistert me toe dat hij speciaal voor deze uitvoering van Smithers hierheen is gekomen.

Chris Smither
Goodbye & farewell

Bij Link Of Chain heb ik genoteerd ‘ingenieus gitaarspel, lijkend op Tony Joe White’. Op speciaal verzoek speelt Smither het mooie ingetogen I Am The Right en als laatste nummer Leave The Light On van het gelijknamige album. Als toegift een nummer van Blind Willie McTell Statesboro Blues. Dan vertrekt Chris Smither met een brede grijns…groot applaus, fijn publiek!


Chris Smither speelde:
Set 1:
Open Up, Don’t Call Me Stranger, Time Stands Still, Nobody Home, Down To The Sound, Train Home, What Might Have Been, Maybelline, 100 Dollar Valentine, Origin of Species

Set 2:
Can’t Shake These Blues, Drive You Home Again, Call Me Lucky, Visions Of Johanna, Link Of Chain, By The Numbers, Make Room For Me, I am The Ride, No Love Today (Okra song), Change Your Mind, Sittin’ on Top of the World, Leave The Light On. Toegift: Statesboro Blues

Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten