Born Stuyven

Openlucht optreden Born Stuyven boeit vanaf begin

Aandachtig publiek laaft zich aan akoestische muziek op een zwoele Bossche Zomeravond in Picknickpark Zuid

De setting is perfect en de omstandigheden waar hij in komt te spelen, vindt Bosschenaar Born Stuyven ideaal.  Een deel van het Zuiderpark is vanwege De Bossche Zomer omgedoopt tot Picknickpark Zuid. Een plek om lekker te genieten op een warme en daardoor zwoele zomeravond. Op deze zaterdagavond van 8 augustus treedt Born Stuyven, frontman van Thunderin’ Hearts, op. Born speelt zonder de band en begeleidt zichzelf op een akoestische gitaar.

Born Stuyven

Born Stuyven
Born Stuyven – Picknickpark Zuid

Voor aanvang vertelt Born dat hij er geen echt concert van wil maken. ‘Het moet gewoon een gezellige muzieksessie worden van eigen liedjes en wat covers, hier op de leukste plek van De Bossche Zomer’. En zo gaat het dan ook. Born moedigt mensen aan om gewoon met elkaar te blijven praten, lekker wat te drinken. Hij wil er overduidelijk geen luisterconcert van maken.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het eerste nummer heet Halleluja, een eigen nummer en niet een cover van het beroemde lied van Leonard Cohen. Het tweede lied Needless to say uit 2005 is een mooie ballad en Borns stem komt op dreef. Het derde nummer, een slaapliedje, heeft Born 19 jaar geleden voor zijn oudste zoon – die nu 19 is –  geschreven. Het werkte en zo bleef Born het liedje ook voor zijn andere kinderen zingen.

Naast een goede performer is Born Stuyven zeer onderhoudend, een echte causeur. Zelf vindt-ie dat-ie teveel praat. Gezien de reacties uit het publiek valt dat reuze mee. Het vierde nummer heet Dive en gaat over het koesteren van een hele lange relatie, waarin je moet blijven investeren. Intussen valt het op dat er weinig wordt gepraat. De zogenaamde ‘Dutch Disease’ – het irritant, hard praten tijdens een concert – blijft weg. Born maakt er een opmerking over. “Wat zijn jullie stil, dank jullie wel” en gaat verder met Hang on to the Dream en een cover van Sweet Dreams (Are Made Of This) van The Eurthmics. Hierna een zeer overtuigende cover van Paper and Fire van John Mellencamp.

Born Stuyven
Born Stuyven

Dan een nummer die over de huidige president van Amerika gaat, Donald J. getiteld. De teksten zijn door een Amerikaanse vriendin geschreven en Born zette die lyrics om in een lied. Een zeer actueel lied in het licht van de komende verkiezingen in november en natuurlijk de huidige corona crisis en de aanpak daarvan in de U.S.A. Deze Trump-bashing situeert de maatschappelijke visie van deze Bossche zanger. Als laatste nummer van de eerste set, zingt Born een cover van Tougher than the rest van die andere Amerikaanse icoon, Bruce, The Boss, Springsteen.

De tweede set is geen herhaling van zetten. Born Stuyven komt nog sterker over en begint met een cover van Steve Earls Come Back Woody Guthrie. Earl smeekt Guthrie om terug te keren op aarde, het gaat niet goed met de wereld. De perfecte aansluiting is Don’t Think Twice van Bob Dylan. Born eert deze twee giganten uit de folk en country muziek. Als de begintonen van Brown Eyed Girl van Van – The Man – Morrison klinken, klinken enthousiaste reacties.

Born Stuyven
De Bossche Zomer in het Zuiderpark

Na al deze covers sluit de zanger dit intieme optreden in de zwoele Bossche zomeravond af met het eigen nummer Still Here waarin hij op heel natuurlijke wijze een medley van You Can’t Always Get What You Want van The Stones en Take A Walk On The Wild Side van Lou Reed verweeft.

Het is inmiddels al donker geworden. In het Zuiderpark schijnen overal vrolijke lichtjes en is het zachte geroezemoes van parkbezoekers te horen. Met ‘Dit is het mensen’ sluit Born Stuyven deze zeer geslaagde akoestische set af.

Fenix

Nieuwe single van Niek Lathouwers heet Fenix

Vooral in deze moeilijke tijden moet je oog blijven houden voor de loop der dingen, voor de natuur en vogels

De nieuwe single van Niek Lathouwers is online en draagt de titel Fenix. De fenix of feniks in het Nederlands is een vogelachtig fabeldier uit de Griekse mythologie. Het is het dier dat uit zijn eigen as herrijst. Niek Lathouwers geeft met zijn nieuwe single daar zijn eigen draai aan, in deze tijden van corona.

Niek Lathouwers

Niek Lathouwers
Niek Lathouwers

Niek Lathouwers is een geboren Bosschenaar en woont nu in Utrecht. Hij studeerde aan het Koning Willem I College in Den Bosch richting Artiest. Aan de Hogeschool van de Kunsten in Utrecht studeerde hij af als docent Theatermaker. En als mentor van jonge dansers en muzikanten staat hij bekend. Niek werkt regelmatig samen met Dukebox, het productiehuis voor urban & hiphop in Den Bosch.
Ter gelegenheid van het vijftienjarig jubileum van de Verkadefabriek in oktober 2019 kwam Dukebox aan met de dansvoorstelling wYzer die onder auspiciën stond van Niek Lathouwers. Niek wilde in die voorstelling het thema de dilemma’s waarin millennials verkeren, naar voren brengen.

Fenix

Fenix
Fenix
Niek Lathouwers
spoken word / rap

Niek Lathouwers balanceert in zijn werk tussen poëzie, spoken word, rap en zang. Hij past deze verschillende disciplines soms toe in één nummer en die nummers op hun beurt kunnen variëren van jazz, funk, pop of regelrechte urban hip hop. In zijn nieuwe single Fenix houdt Niek het op rap. Fenix is echter geen hip hop nummer. Het zweeft tussen pop en funky jazz. De intro is lekker catchy vooral als de beat invalt en het funky gitaarwerk je verder meeneemt. Een goede en korte intro is het halve werk. Daarna troont Niek je mee in zijn verhaal over vogels, de natuur en de fenix die herrijst.

Niek kwam zelf aan met een toelichting over de inhoud van zijn nieuwe single:
Biggie Smalls kon zich nooit voorstellen dat hij ooit over vogels zou rappen. Ik wel, want de natuur kan prachtig zijn. Zeker in deze klotetijd moet je soms het mooie in de loop der dingen blijven zien. Daar gaat dit nummer over, je je aan de cirkel des levens kunnen onderwerpen’. Daar is geen speld tussen te krijgen. Luister zelf maar.

Musici Fenix: Sebastiaan Bax, piano partijen & andere invullingen, Danique Carmen Kivit en Luuk ten Hoor voor de (backing)vocals, en een geleende beat van Mischa Porte, die tijdens corona elke dag drumpatronen voor vrij gebruik online heeft gezet.


Over Niek Lathouwers:

Niek Lathouwers stond eerder met andere bands al op Oerol, Carré, De Parade, en speelde samen met Lebbis, George & Eran producties. Momenteel is hij bezig met nieuw solowerk, dat laveert tussen Bob Dylan, Jacques Brel, Mos Def.

Guy Verlinde

Akoestische blues Trio Guy Verlinde in Blue Room Sessions

Van zompige moerasblues uit de Mississippi-delta tot en met Chicago folk blues en meer blues varianten.

Guy Verlinde was al eens eerder met Ina Forsman in The Blue Room Sessions, maar nog niet in de samenstelling van vanavond. En wat een talent zit er op het podium. Met Nils De Caster (viool, mandoline en lapsteel) en Olivier Vander Bauwede (mondharmonica) is dit een gezegende combinatie die het publiek vanaf het eerste moment weet te boeien.

Trio Guy Verlinde

Guy Verlinde Trio
Guy Verlinde Trio

De titelsong van het laatste verrassende album van Guy Verlinde, All Is Forgiven wordt meteen fraai ingezet met gitaar, lapsteel en harmonica. Got To Let Go is het advies van Verlinde aan zijn in een scheidingsprocedure belande broer en die zich noodgedwongen moet wenden tot de nieuwe spelregels van het daten.

Guy Verlinde
Guy Verlinde

Verlinde woont in Gent maar zijn muzikale herinneringen gaan terug tot 1965, waar hij via de vinyl platenbak in het jeugdhuis van het west-vlaamse Aartrijke de muziek ontdekt. Vader Verlinde liet hem gelukkig zijn gang gaan blijkt uit het vlotte Play Your Blues.

Guy Verlinde
Nils De Caster

Na Heaven Inside My Head vertelt Verlinde over de vrijwillige dood van een goede vriendin, wat bij hem als een mokerslag aankwam. Deze gebeurtenis resulteerde in het aandoenlijke Dance through The Night. Met indrukwekkend intro van Vander Bauwede op de mondharmonica en de emotionele lapsteelklanken van De Caster. Prachtig gezongen voor een muisstil publiek.

Guy Verlinde
Olivier Vander Bauwede

Een “covertje” van Dylan, Blind Willy McTell is het lied dat zich volgens Verlinde vanzelf aankondigde toen Verlinde eens op inspiratie zat te wachten. Associaties van Texas en Ry Cooder klinken via Verlinde’s Resonator gitaar. Subtiel begeleid door viool en harmonica. Gevolgd door het traditionele We Shall Not Be Moved, wat zowat iedereen mee kan zingen.

Tweede set
Guy Verlinde
Guy Verlinde

De tweede set van het Trio Guy Verlinde vangt aan met I Won’t be Fooled Again, voorafgegaan door een intro van Verlinde over het eigenzinnige België, waar hij les geeft als docent. Sinds kort is hij zelfs in het bezit van een TV.

Het aangrijpende Sollitude & Grace gaat over de ernstig dementerende moeder van Guy Verlinde die in een verpleeghuis verblijft en hem niet eens meer herkent. Verlinde heeft zichtbaar moeite met deze song en gaat over op het vlot gespeelde instrumentale, in 2.25 min. geschreven Tiny’s Parlour Rag.

Guy Verlinde
Guy Verlinde

Natuurlijke Belgische Blues is op Roots geïnspireerd en gaat over pijn, onrecht en verdriet en is daarom een Aartrijkse bluesmuzikant niet vreemd, aldus Verlinde. Zijn ‘boerengat’ blijft altijd Sacred Ground. “Texas, met de stem van Barry Hay” lees ik in mijn notities.

Verlinde
The Blue Room Sessions

Yzer, gaat over de gelijknamige rivier, “een beek met grootheidswaanzin”, want ooit gooide zij bij hoogtij haar sluizen open om vervolgens het Duitse leger tegen te houden.

In het ook weer traditioneel klinkende bluesy A whole Lot of Lovin’ wordt, lijkt het wel, ‘gepraat’ met de mondharmonica. En om in de liefdesstemming te blijven volgt het nummer Pursuit Of Happiness (Mighty Gator’s) maar dan in een nieuw jasje. Met virtuoze vioolsolo van De Caster die hier vooral klinkt als zichzelf maar ook een beetje als de beroemde Jean Luc Ponti.

Guy Verlinde
Guy Verlinde

Met Reckonin’ Blues komt ACDC nog even om de hoek kijken. Thunderstruck, gevolgd door een ‘battle’ met zowel Verlinde als Vander Bauwede stampvoetend op de mondharmonica. Het publiek is laaiend enthousiast, dus komen ze nog terug met een “klein nieuw liedje” over zijn vader, die voor zijn vrouw blijft zorgen, maar die ook een nieuwe liefde vond. En met het hoofd op de borsten van zijn jonge 73-jarige geliefde verzucht…. I’m Your Man.

Prachtig slot van een geweldig concert van het Trio Guy Verlinde.


Eerste set: All Is Forgiven, Gotta Let Go, Play Your Blues, Heaven Inside My head, Dance through The Night, Blind Willy McTell, I Shall Not be moved, Don’t tell me that,  Tweede set: Won’t Be Fooled Again, Sollitude & Grace, Tiny’s Parlour Rag, Sacred Ground, Yzer, Pursuit Of Happiness, Reckonin’ Blues. Toegift: I’m your Man

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Guy Davis

Guy Davis vertolker van akoestische ‘voetstampende’ blues

Rasverteller haalt inspiratie uit The Deep South, moonshine songs en de Eastwing van het Witte Huis

Guy Davis groeide op in New York City. Hoewel zijn vooruitstrevende familie niets had met tradities, ontstond zijn passie voor de blues via de verhalen van zijn grootouders in het diepe zuiden van de VS.

Guy Davis
Guy Davis

Naast leraar, acteur en schrijver is hij daardoor al ruim 20 jaar de vertolker van akoestische ‘voetstampende’ blues. Hij blijkt een rasverteller want elk nummer wordt geanimeerd ingeleid en vaak te mooi om niet op te schrijven. Hoe later de avond hoe smeuïger het wordt en zeker deze avond in The Blue Room Sessions.

Guy Davis

Guy Davis
espresso

Davis start met de vraag om een kopje espresso dat hij nadrukkelijk leegdrinkt. Dan pakt hij zijn vintage Kalamazoo gitaar en begint met Howlin’ Wolf’s Spoonful, gevolgd door een sing along Taking Just A Little Bit Of Time. Hierbij wordt zeer melodisch gefingerpicked en gefootstomped.

Het als Zydeco klinkende Limetown (2003) wordt begeleid op de mondharmonica, waarvan de houder schertsend wordt aangeduid als de buitenbeugel voor de overbeet van zijn zuster. Got Your Letter In My Pocket is nog niet uitgebracht en onlangs in de studio opgenomen. Het gaat over een overspelige vrouw die een kind van haar minnaar krijgt, waarna deze wordt geconfronteerd met de wettige echtgenoot.

Guy Davis
Zydeco

Met de mooi diep klinkende 12-snarige gitaar zet hij in met een nummer van Reverend Robert Wilkins.That’s No Way To Get Along gaat over een gevallen vrouw, of zoals Davis dat noemt, een “low down woman”.

De Clawhammer style is een speelstijl van de slaven. Davis demonstreert dit met zijn banjo in Shaky Pudding. Het mooie bluesy Watch Over Me schreef hij als slaapliedje voor zijn zoontje, die het al snel zelf ging zingen. De laatste songs voor de break zijn ‘moonshine songs’ aldus Davis. Het traditionele Come And Get You gaat over illegale whiskey, omkoping en blackmail.

Guy Davis
Clawhammer style

Kokomo Kidd van het gelijknamige album uit 2015 wordt gebracht als een sappige metafoor voor de schaduwregering van de USA; de zijdeur in de Eastwing van het Witte Huis in Washington DC, waar rond 1800 en tot op de dag van vandaag niet alleen kolen, maar ook drank, drugs en ander onoorbaars wordt binnengeleid. “They needed a bagman who looked like a ragman”; Kokomo Kidd is eigenlijk nooit weggeweest.

Tweede set

Guy Davis
Sonny Terry traditie

De tweede set begint met een harmonica-song in de Sonny Terry traditie. Met Goin’ Down Slow, een langzame blues, blaast Davis wel een minuut lang in één adem op zijn mondharmonica. Het publiek applaudisseert luid. Voordat hij aanvangt met het volgende nummer Give In Kind, wordt het tweede espressootje wederom nadrukkelijk uitgedronken.

My Eyes Keep Me In Trouble wordt aangekondigd als een sexgerelateerde Muddy Waters song en gaat over bronstige mannen die kusjes rechts en links uitdelen aan ‘pretty women’. Wellicht met een gerust hart door Waters neergepend in een nog #metoo-loos tijdperk.

Om in de sfeer te blijven volgt een Dylan song, het gevoelig met harmonica en 12-snarige gitaar uitgevoerde Just Like A Woman. De daaropvolgende Muddy Waters song Keep Me Satisfied, is ook niet direct vrouwvriendelijk maar wordt daarentegen uitstekend vertolkt op de banjo.

Davis vertelt over Sugar Belly

Het publiek luistert ademloos naar de ‘story-song’ over de onfortuinlijke Texaanse halfbloed Sugar Belly. Doodgeboren verklaard en als ongewenst maar beeldschoon meisje opgroeiend in een weeshuis wordt ‘the prettigst girl ever seen’ uitgebuit door een stoelschommelende Grandma. Sugar Belly belandt in de prostitutie, alwaar een jaloerse klant haar wurgt, waarna zij haar mooie groene ogen voor eeuwig sluit.

Guy Davis
Saturday Blues

Met vibrato in zijn stem speelt Davis de Saturday Blues van Ishan Bracey (Canned Heat Blues – The Legendary 1928 Memphis Sessions). Daarna het emotionele I Wish I hadn’t Stayed Away So Long, dat verwijst naar Kerstmis 2014, toen Davis’ moeder stierf (en trouwens ook Pete Seeger). Toen de telefoon ging was Davis te ver van huis om tijdig daar te zijn. Met bijna klassiek aandoend gitaarspel zingt Davis zijn song vol overgave. Terwijl het publiek meezingt weet hij zelfs een aantal bezoekers tot tranen toe te roeren.

Guy Davis
Trump op de hak nemen

De toegift is een sing along van Pete Seeger en Lee Hays Kisses Sweeter Than Wine (the Weavers). In de door mij als It Was You genoteerde song wordt, what’s new, Trump nog eens flink op de hak genomen. Dan eindigt Davis met Lay Lady Lay, een klassieker van Dylan.


Eerste set: Spoonful, Taking Just A Little Bit Of Time, Limetown. Got Your Letter In My Pocket, That’s No Way To Get Along, Shaky Pudding, Come And Get You, Kokomo Kidd Tweede set: Goin’ Down Slow, Give In Kind, My Eyes Keep Me In Trouble, Just Like A Woman, Keep Me Satisfied, Sugar Belly, Saturday Blues, I Wish I hadn’t Stayed Away So Long, Kisses Sweeter Than Wine, It WasYou, Lay Lady Lay

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Caverns

Magistrale bluesrock vertolkingen van The Caverns

Muziekcafé Lohengrin programmeert iedere maand een fijne bluesband

Bluesband The Caverns bestaat al meer dan 50 jaar (!). In 1963 kwamen vijf schoolvrienden op het idee een bandje te gaan vormen. Dit was het begin van de Utrechtse band The Caverns die bekend werd in Duitsland, België en zelfs Engeland.

Caverns
The Caverns met zanger Ad Korver

Vele optredens volgden met artiesten zoals Shocking Blue (Venus), Q 65 en Dave Berry. The Caverns traden regelmatig op in het circus van Toni Boltini waar ook de zangers Rob de Nijs en Johny Lion optraden.

De naam The Caverns komt van kelders, omdat zij heel veel speelden in de kelders aan de grachten van de stad Utrecht waar de band vandaan komt. Ook de legendarische CAVERN Club in Liverpool waar de Beatles werden ontdekt, werkte inspirerend op die vijf schoolvrienden.

Blues vaste prik in muziekcafé Lohengrin

Caverns
Bram de Cocq

Goede wijn behoeft geen krans  en dat gezegde gaat zeker op voor The Caverns. Ook bij deze band zoals bij de Bossche Destination Bluesband zijn het geen zielloze covers die ze op de setlist voor deze zondagmiddag voor het Bossche publiek in petto hebben. Hun repertoire bestaat uit nummers van John Mayall, Peter Green (Fleetwood Mac) Van Morrison (Them) Spencer Davis Group en The Rolling Stones.

Shakin’ All Over

Caverns
Ton Temming

The Caverns begonnen hun eerste set met de klassieker You Don’t Love Me van Willy Cobbs en beter kan je eigenlijk niet starten. Een andere all-time-favorite is het nummer Long Grey Mare van de toenmalige bluesformatie Fleetwood Mac met de fabuleuze gitarist Peter Green. Ook de Amerikaanse folk komt voor op de setlist in de cover It’s All Over Now Baby Blue van Bob Dylan.

Maar de koude rillingen kreeg je van het nummer Shakin’ All Over van Frederick Heath, ofwel Johnny Kidd van de Britse rockband Johnny Kidd and the Pirates. Wat een geweldige interpretatie gaven The Caverns weg. De eerste set werd afgesloten met de rock klassieker Baby Please Don’t Go van de Ierse band Them.

Caverns
Theo Elbersen

Helaas moest ik daarna weg. Elders in de stad was mijn aanwezigheid vereist voor een ander concert. Dat ging met een bezwaard hart want buiten hoorde ik het begin van de bluesballad Need Your Love So Bad  van de oorspronkelijke Fleetwood Mac.


The Caverns

Ad Korver – zang
Bram de Cocq – mondharp
Ton Temming – basgitaar
Theo Elbersen – slagwerk

Gastspelers zijn:
Rob Staat gitaar
Jos van den Hoven gitaar/saxofoon
Diedrik Rebbel gitaar
Hanneke Kolkman saxofoon