Steampower

Steam Power avond met muzikale hoogstandjes

Veel bezoekers complimenteerden Blue Room Sessions met de keuze van deze avond en dat doet een mens goed

Steam Power stond zo’n twee jaar geleden op ons podium. Er was toen een redelijk aantal bezoekers, maar dit keer was de Clubzaal vrijwel uitverkocht. En de bezoekers kwamen niet voor niets; de dame en drie heren van Steam Power zorgden voor een bijzonder sfeervolle avond met muzikale hoogstandjes.

Steam Power

Steam Power
Fay Lovsky

Dat was ook niet helemaal onverwacht als je bedenkt wie er op het podium stonden. Allereerst Fay Lovsky (met zo’n naam moet je wel van skiën houden, zoals ze zelf zei). Fay speelt uiteraard basgitaar maar deed ook de intro van een nummer op zingende zaag. Voor het eerst speelde ze ook een paar songs op cello. Haar heldere stem klonk ook weer prima.

Steam Power
Joost van Es

Dan hebben we Joost van Es op viool. Joost is zonder meer virtuoos te noemen op dat instrument en hij heeft zijn kunsten dan ook al met heel veel artiesten uit binnen- en buitenland kunnen vertonen. Hij voelt zich erg thuis bij Steam Power, omdat daar volgens hem het plezier vanaf spat.

Laurens Joensen
Laurens Joensen

Laurens Joensen de gitarist heeft duidelijk restanten van een Zeeuws-Vlaams accent en dat spreekt mij wel aan, omdat mijn geboortegrond daar ook ligt. Laurens is een begenadigd gitarist en hij liet weer flink wat mooie loopjes horen à la Tony Rice op zijn akoestische Martin.

Janos Koolen
Janos Koolen

Helemaal rechts op het podium stond Janos Koolen. Janos speelt veel instrumenten, maar hij hield het dit keer bij mandoline, klarinet en banjo. Over zijn banjo werden wat grappen en grollen gemaakt door de andere bandleden in de stijl van: “Als je een banjo en een accordeon vanaf de tiende verdieping naar beneden gooit, welk instrument is er het eerst beneden? Antwoord: Who cares? Janos beheerst beide instrumenten overigens zeer goed.

Steampower
Laurens & Janos

Wat opviel is dat de vier bandleden allemaal vocale bijdragen leverden en erg mooie harmonies zongen. Laurens en Janos hadden in de corona-tijd ook niet stilgezeten en dat resulteerde in een aantal nieuwe nummers. Het concert werd afgesloten met een dubbele toegift en een staande ovatie. Veel bezoekers complimenteerden ons nog de keuze van deze avond en dat doet een mens goed.

Tekst: Ad van der Laan


Setlist Steam Power:
Kill You Dead/In The Ground, Old Friend. Lost Letters, Snow, Original Bad Bob, Zomaar, Common Ground*, Flowing Uphill*, Kaap de Goede Hoop, Granny*, Hobson’s Choice, Sideman Blues, Choices, Blue Fight, Sequoia*, Luna Blue*, Lifestyle, Driven by the Darkness*, Thirsty in the Rain*, Thorshavn*, Boerenschuur*, Who’s Bill?*

De nieuwe en/of niet op het album Steam Power uitgebrachte songs zijn aangegeven met een *.

Fotografie: Monique Nuijten
DJ: Wim Goud

Camilla Blue

Little Girl Blue Tour is spel tussen licht en donker

Camilla Blue is een getalenteerde wervelwind met altijd chaos in haar hoofd

Onder de naam Little Girl Blue Tour keert Camilla Blue weer terug bij Blue Room Sessions in de Clubzaal van de Verkadefabriek. Net als zoveel andere artiesten is zij meer dan ‘eager’ om op te gaan treden. Zelfs de korte pauze tussen de twee sets is haar teveel. Ze breekt die dan ook voortijdig af.

Little Girl Blue Tour

Little Girl Blue Tour
Little Girl Blue Tour

De eerste keer dat ik van Camilla Blue hoorde was tijdens een VPRO documentaire (Vrije geluiden) over Kytopia*, een muzieklaboratorium aan de Utrechtse Oudegracht en een initiatief van Kyteman, Colin Benders. Ze zat aan de piano en speelde Special Kind of Stupid. Het intro deed me in eerste instantie aan Cuby’s Window of my Eyes denken, maar al snel werd ik getroffen door haar spel en zang. Toen ik haar kort daarna zag optreden tijdens Jazz in Duketown op de Parade, was mijn interesse opnieuw gewekt. Ze moet toen rond de 20 jaar geweest zijn, maar zong als een geroutineerde oude ziel met een heel opvallend repertoire. En nog steeds luister ik met verbazing en vergeet vaak dat ze pas 27 is.

Nerveus 

Little Girl Blue Tour
Joyce wervelwind

Joyce Deijnen aka Camilla Blue stuitert voor aanvang van het concert door de zaal. Zij kan niet wachten om te beginnen. Het blauw van het Blue Room Sessions (BRS) logo op de gordijnen is vervangen voor het Little Girl Blue Tour logo. De show wordt af en toe vergezeld van bewegende animaties, alle uit de koker van deze veelzijdige artieste. In de uitverkochte zaal zijn zoals gewoonlijk een flink aantal fans en bekenden aanwezig. Dat houdt bij Joyce in; veel enthousiaste kussen en omhelzingen. Dan mag ze eindelijk naar het podium…

In een fraaie zwarte jurk neemt Joyce plaats achter de toetsen en zet toepasselijk in met Black Star, gevolgd door het vrolijke Talk about it, de vierde single van haar aanstaande tweede album Yellow. Het is de opvolger van Loose Sand, wat ze later in de tweede set ook speelt.

Deijnen switcht voortdurend van toetsen naar gitaar. Haar vertrouwde gitarist sinds jaren, Coos van de Klundert, speelt vaardig in op elke song. Nieuw zijn Daan van der Vorst, die uitstekend en vaak ingetogen drumt en Shaquille Pentury, die eveneens prima begeleidt op basgitaar. Levensgezel Melchior Huurdeman (bekend van Vrije geluiden) heeft zich discreet opgesteld en hanteert naast twee keyboards ook een airboard melodica. Ik word wederom verrast door het mooie Special Kind Of Stupid. Na When I Get Home en Umbrella is het pauze, die voortijdig wordt afgebroken door de lead zangeres, die in de kleedkamer al aangeeft het liefst meteen weer het podium op te gaan.

Deze diashow vereist JavaScript.

Tweede set
Alle songs zijn op een of andere manier ontstaan door gebeurtenissen uit Joyce’s leven. Zo kwam de inspiratie voor After Midnight door de stad Eindhoven waar ze een tijdje woonde. Aan Iceman ligt, zoals de titel doet vermoeden, een slechte relatie ten grondslag.

Dan volgt een ‘Satie-waardig’ intro op de piano. De song Unique draagt ze op aan Maarten door wie haar carrière een vlucht nam via Vrije Geluiden. Ondertussen draaien op de achtergrond de begeleidende filmbeelden die wat mij betreft ook onder de categorie Unique geschaard kunnen worden.

Chaos –  Little Girl Blue Tour

Little Girl Blue Tour
Little Girl Blue Tour – veelzijdig

“Het is altijd chaos in mijn hoofd” las ik ergens in een persbericht. Dat dat ook inspiratie oplevert blijkt uit het prachtige Quiet In My Head, met mooi gitaarspel van Van de Klundert.

Ondanks dat Joyce in een warm pleeggezin is opgegroeid richt ze een boodschap aan haar biologische vader. Omdat ze hem geen brief durft te schrijven verpakt ze het in een mooi liedje; Hullabaloo.
En dan is het tijd voor de laatste song Don’t Turn On The Light…geen toegift, maar gewoon als feit aangekondigd. Het is ook goed zo. Prachtig concert, groot applaus!

P.S. Nog meer chaos
Na afloop een toeloop van familie en bekenden, allen willen wat zeggen, iets geven of gewoon een handtekening op een CD. En daar tussendoor een van binnen naar buiten vliegende Joyce. Het heeft Monique en mij precies een uur en een kwartier gekost om de vijf bandleden en aanhang in de gang tegen de muur te plakken voor een groepsfoto van één minuut… en ook dat moment verloopt in complete chaos, maar wel gezellig.


Setlist: Black Star, Talk About It, Fire In The House, Time For new Memories (Blue 2018), Special Kind Of Stupid, When I Get Home, Umbrella,.
Tweede set: After Midnight, Iced Up, Unique, Quiet In My Head (Blue), MMM MMM, Loose Sand, Hullabaloo, Don’t Turn On The Lights (Blue)



Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

Tim Knol & The Blue Grass Boogiemen

Tim Knol & The Blue Grass Boogiemen in topvorm

Het beste wat Nederland qua authentieke bluegrass muziek te bieden heeft volgens de kenners van het genre

Het spetterende optreden van Tim Knol & The Blue Grass Boogiemen in februari 2020 was voor herhaling vatbaar. Daarom voor de tweede keer Tim Knol en de Utrechtse Blue Grass Boogiemen, Robert-Jan Kanis (zang-gitaar), Arnold Lasseur (zang-mandoline-viool), Aart Schroevers (zang-contrabas) en Bart van Strien (zang-banjo-mondharmonica), Deze super combinatie blijkt wederom goed voor een energiek en dynamisch optreden. En dubbel nog wel!

Tim Knol & The Blue Grass Boogiemen
Tim Knol
Tim Knol

Ik schreef vorig jaar al uitgebreid over dit topoptreden. Een kleine samenvatting: na meer dan 10 jaar aan de weg getimmerd te hebben o.a. als rockartiest en als singer-songwriter, vindt Tim Knol in 2019 dat het tijd wordt om ook Bluegrass toe te voegen en met wie kan dat beter dan met `het beste wat Nederland qua authentieke bluegrass muziek te bieden heeft’ The Blue Grass Boogiemen, een band die ruim dertig jaar bestaat en die hij al sinds zijn jeugd kent. Dit resulteert in een gezamenlijk en zeer succesvol project “Happy Hour”, een oorspronkelijke bluegrass album met veel exposure op o.a. radio en Spotify.

Eindelijk live

Tim Knol & The Blue Grass Boogiemen
Tim Knol & The Blue Grass Boogiemen

Na een periode van bijna anderhalf jaar is het gezelschap erg blij eindelijk weer eens live op een podium te staan. En meteen twee concerten achter elkaar, wat achteraf best inspannend blijkt. De vaart zit er continu in. Het is soms letterlijk een battle wie het snelst speelt. Zo ook het supersnelle Stars In Your Eyes waar ze alle vijf dicht op elkaar staan voor die ene microfoon in het midden.

Aart Schroevers staat te popelen om het ruim 70 jaar oude nummer, There Stands The Glass te zingen en dat doet hij goed en met de nodige pathos in zijn stem.

Aart Schroevers
Aart Schroevers

Ook aan actualiteit geen gebrek. Door een haat-liefde verhouding met social media kanalen als Twitter kom je op een pakkend nummer dat ik noteer als Crazy Warfare, ingegeven door de huidige boerenprotesten en types als Willem Engel.

Alle muzikanten zijn ongekend snel, virtuoos op hun instrumenten en in samenzang zeer harmonieus. Far From Me Now is zo’n nummer waar het allemaal heel mooi klinkt. Net als Tim’s nieuwe single…het door hem als ‘autorij-track’ getypeerde, Wandering Heart.

Idolen
Tijdens de avond komen weer vele muzikale helden voorbij: Bill Monroe, de grondlegger van de Blue Grass, uit Kentucky, Johnny Walker (Pick Me Up On The Way Down), Buzz Busby (Lost). Osman Brothers (Rocky Top), Ook een viertal songs van ‘King of Bluegrass’ Jimmy Martin (o.a. There Ain’t Nobody Gonna Miss Me When I’m Gone). John Prine (My Old Kentucky Home), Gram Parsons (A Song For You), Bob Dylan (You Ain’t Going Nowhere), Blaze Foley (If I Could Only Fly), Doug Kershaw (Diggy Liggy Lo en My Sallie Jo) met Lasseur op de viool.

Blue Room Sessions
Blue Room Sessions

Tim Knol en the Blue Grass Boogiemen leverden wederom met ongelooflijk veel plezier een topavond van Country, Cajun, Bluegrass en meer!


Setlist: in willekeurige volgorde i.v.m twee optredens : Sunny Side Of The Mountain, Happy hour, That Song About The Willow Garden, Far For Me Now, Lost ball in The Alley, High On A Mountain , Stars in Your Eyes, The Deep Dark Woods, Crying Shame, In Your Arms To Stay, Lost, Pick Me Up On The Way Down, Before The Sun Goes Down, Sally Jo, Diggy Liggy Lo, My Old Kentucky Home, If I Could Only Fly, There Stands The Glass, A Song For You, Miss Me When I’m Gone, You Ain’t Going Nowhere, Crazy Warfare




Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar
Met dank aan Blue Room Sessions

Bruut

BRUUT! ft. Anton Goudsmit serveren snelle surfjazz

Virtuoos gitaarspel vult Amsterdams kwartet feilloos aan in de Clubzaal van de Verkadefabriek op Jazz in Duketown 2021

BRUUT! is een Amsterdams jazz- kwartet, dat sinds 2011 actief is. Voor hun laatste plaat, Go Surfing, hebben zij hun al niet geringe krachten ook nog eens gebundeld met Boy Edgarprijs- winnaar, gitarist Anton Goudsmit. Hun optreden tijdens Jazz In Duketown staat geheel in het teken van deze laatste plaat.

Dit betekent dat bij het eerste nummer de toon gelijk gezet wordt. Jazz? Eerder snelle, pittige surf met begeleiding van saxofoon, Hammondorgel, drums en contrabas. Vlam, gelijk vol er in.

BRUUT! ft. Anton Goudsmit

Anton Goidsmit
Anton Goidsmit

Het tweede nummer is een soort Egyptian reggae achtig stuk. Maarten Hogenhuis heeft zijn altsax omgeruild voor een tenorsax. Warm diep en donker soleert hij tussen de gitaarklanken van Anton Goudsmit.
Het spelplezier is duidelijk bij alle vijf de heren van BRUUT!, en een feestje om naar te kijken.

BRUUT!
Folkert Oosterbeek

Dit plezier zal niet in de laatste plaats komen door de keuze in repertoire; ‘Jolene’ is een bekende country- klassieker, maar leent zich ook goed voor de surf’n’jazz- behandeling die ze hier ondergaat.
Een andere cover, hoewel minder ver van hun bed, is de Beach Boys- plaat ‘Surfer Girl’. In een uitvoering die bijna vraagt om een regenachtige zomeravond. Langzaam, warm en melancholiek, waarbij een hoofdrol is weggelegd voor een solerend Hammondorgel, onder de kundige vingers van Folkert Oosterbeek.

En zo gaat het een uur lang door. Deze mannen staan te spelen alsof het geen enkele moeite kost- hoewel, aan het eind van één van de laatste stukken, komen de laatste altsaxnoten welhaast uit de ténen van Maarten Hogenhuis.

Maarten Hogenhuis
Maarten Hogenhuis

Bescheiden maar enthousiast en bevlogen vervult de ritmesectie zijn taak; Felix Schlarman op drums en Thomas Rolff op contrabas. Een betrouwbaar, swingend fundament om nummers op te kunnen bouwen.
Meen ik nou in het laatste stuk ‘Poupée De Sir, Poupée De Son’ van France Gall te herkennen? Daar wil ik van af zijn, feit is wel dat ook hier weer een ‘classic’ kundig en lekker ver- jazzsurft wordt. En met een outro waar geen eind aan lijkt te komen, in de goede zin van het woord, neemt BRUUT! na een wervelend optreden afscheid van deze editie van Jazz in Duketown.

Deze diashow vereist JavaScript.


Coverfoto: ©Robert Arts
Screenshots BRUUT! en Anton Goudsmit – Jazz in Duketown 2021

BRUUT! op Youtube:

 

Conservatorium Talent Award 2020

Conservatorium Talent Award 2020 via livestream

Zes veelbelovende conservatoriumstudenten strijden om felbegeerde jazz aanmoedigingsprijs

Conservatorium Talent Award 2020 is zoals alle andere evenementen in dit corona-jaar anders dan anders. Door de RIVM-maatregelen mag slechts een beperkt aantal mensen toegelaten worden, Maar geen nood, de Talent Award is ook via livestream te bekijken vanuit de Clubzaal in de Verkadefabriek.

Conservatorium Talent Award 2020 (#CTA2020)

Conservatorium Talent Award 2020
Conservatorium Talent Award 2020

Behalve de totaal andere setting onderscheidt deze 2020-editie zich op een andere, leukere, manier van alle vorige awards. Van de zes kandidaten studeert de helft af op zang. Dat zijn Tijn Heijblom, Marit van der Lei en Manon Nijenhuis. 50 procent kans dus dat een zanger/zangeres met de award aan de haal gaat.

Opkomst kandidaten

  • Tijn Heijblom – zang
  • Paul van de Calseijde – saxofoon
  • Marit van der Lei – zang
  • Gijs Idema – gitaar
  • Dani Brands – piano
  • Manon Nijenhuis – zang

Deze review vindt geheel plaats via de livestream van Conservatorium Talent Award 2020, thuis achter het beeldscherm.

Tijn Heijblom

Deze diashow vereist JavaScript.

Tijn Heijblom is 23 jaar en studeert studeert aan Fontys Hogeschool voor de Kunsten in Tilburg waar hij ook woont. Tijn schrijft graag eigen muziek en speelt daarnaast ook synthesizer. De zanger bijt het spits af  van deze Conservatorium Talent Award 2020. Tijn zingt vijf nummers. Alle vijf eigen werk waaronder Last Appointment. Hij sluit af met Solitude. Na afloop volgt een kort interview met Hans Mantel, Daarin vertelt Tijn dat hij nu over zijn emoties durft te schrijven. Er zit geen vast patroon aan de manier hoe hij zijn songs schrijft. Hij noteert alles om het eventueel later te kunnen gebruiken. Zijn masters wil hij in Brussel voltooien.

Paul van de Calseijde

Deze diashow vereist JavaScript.

Paul van de Calseijde is 28 jaar en studeert Bachelor Jazz Saxophone aan Rotterdam Codarts University for the Arts. Hij woont in Utrecht. Paul is saxofonist bij de bands Trico, Filet au Fonque en Antares Flare. Voor deze Conservatorium Talent Award 2020 laat Paul zich begeleiden door APQ (Anna Tsombanis & Paul Van de Calseijde Quartet). Bijzonder is dat er een tweede tenorsaxofonist op het podium staat naast Paul die eveneens tenorsax speelt. In het korte interview met Hans Mantel legt Paul uit dat hij louter voor de sound heeft gekozen voor een tweede tenorsaxofoon. “Met zo’n sound zet je je handtekening,” merkt Hans Mantel op. Paul van de Calseijde brengt drie eigen nummers: Hush, Polder en Étude. Binnenkort verschijnt de nieuwe EP op Spotify.

Marit van der Lei

Deze diashow vereist JavaScript.

Marit van der Lei is 25 jaar en volgt nu een masteropleiding aan het Koninklijk Conservatorium van Den Haag. Marit is het meest geïnspireerd door de muziek van componist/trompettist Kenny Wheeler. Haar band de Marit Van der Lei Nextet begeleidt haar bij deze Conservatorium Talent Award 2020. Marit doet momenteel onderzoek naar de combinatie zang en blazers. Die interesse komt waarschijnlijk omdat zij al op haar veertiende in Big Bands heeft gezongen. Marit brengt vier nummers, allemaal eigen werk; I Will Never Go To The Sea, See, Start The End, Eh en Eventually I Will. Het eerste nummer zingt Marit zonder enige begeleiding. Met een vette galm op haar microfoon, dat weer wel.

Gijs Idema

Deze diashow vereist JavaScript.

Gijs Idema is 24 jaar en studeert gitaar aan het Conservatorium van Amsterdam. Gijs speelt vier nummers en begint met Shorts In The City, een ode aan de zomer. Het is eigen werk dat hij onlangs afmaakte. Het tweede nummer heet Mikado, naar het spel van de vallende stokjes. Daarna volgt Bro, Bro, Bro, geïnspireerd door Jakob Bro.
Zijn grote voorbeeld is bluesrock gitarist Jimi Hendrix, maar toch koos Gijs voor jazz na het horen van gitaargiganten zoals Wes Montgomery. Gijs komt met min of meer uitgeschreven versies waarop zijn bandleden hun interpretatie kunnen spuien. Met het Gijs Idema Trio bracht hij in 2018 het album Squares uit. Binnenkort komt er een nieuw album uit, Modus geheten. Volgens Gijs is ‘jazz eigenlijk de enige muziek die alle soorten genres is, mét improvisatie‘.

Dani Brands

Deze diashow vereist JavaScript.

Dani Brands is 29 jaar en studeert piano aan ArtEZ Hogeschool Zwolle. Dani is door zijn moeder beïnvloed die veel Cubaanse muziek draaide in zijn jeugd. Dani heeft niet zozeer piano idolen, hij zoekt het meer in de nummers die ze hebben geschreven en richt zich met zijn Latin band vooral op de Cubaanse ritmes en arrangementen.
In de jaren ’70 kwamen veel Cubaanse en Puerto Ricaanse muzikanten naar New York, waaruit de mengvorm salsa uit voortkwam. En nu, door Dani Brands, is er Latin uit Zwolle. Hij is de enige van zijn school die het genre speelt. Dani en zijn bandleden spelen vier nummers waarvan drie eigen werk. Spijtig dat er vanwege de RIVM-maatregelen niet gedanst mag worden, want het is werkelijk heel aanstekelijke muziek.

Manon Nijenhuis

Deze diashow vereist JavaScript.

Manon Nijenhuis is 22 jaar en studeert zang aan HKU Utrechts Conservatorium. Esperanza Spalding is één van Manons grote voorbeelden. Toch hoor je ook flarden van Joni Mitchell in haar werk. Manon zingt vier nummers van de EP Flowerpicking: Flowerpicking, Oenothera, Inside Outside en Take All.
Oenothera gaat over een bijzondere jeugdherinnering. Met haar oudtante ging ze naar een grote tuin vol bloemen. Het schemerde al en de meeste bloemen sloten zich, behalve de nachtbloem Oenothera die pas als het donker is, open gaat. Manon bezint zich welke kant ze op wil gaan. Improvisatie of toch popmuziek? Echter wel met onverwachte wendingen.

De prijzen van Conservatorium Talent Award 2020 zijn:

Conservatorium Talent Award 2020
Gijs Idema winnaar Conservatorium Talent Award 2020
    • Compositieprijs ter waarde van 1000 euro voor het nummer Mikado van Gijs Idema
    • Eervolle vermelding van zangeres Marit van der Lei die volgend jaar gaat optreden bij Jazz in Duketown 2021
    • Conservatorium Talent Award 2020 ter waarde van 5000 euro voor gitarist Gijs Idema

Screenshots: LIVE | Conservatorium Talent Award 2020 | Dagprogramma

De jury bestaat uit Aad van Nieuwkerk (VPRO), Rob Horsting (componist/arrangeur), Frank Bolder (music program manager bij LantarenVenster Rotterdam), Mischa Andriessen (journalist), Kim Hoorweg (vocaliste).
De jury let op instrument- en zangbeheersing, samenspel, compositie, onderscheidend vermogen (durf, out of the box) en performance.

Conservatorium Talent Award 2020
Hans Mantel

Na elk optreden worden de kandidaten kort geïnterviewd door radiopresentator Hans Mantel. Hans Mantel presenteert elke zondagavond van 21.00u tot 22.00u ‘Deep Jazz’ op Sublime, met de beste jazzplaten uit heden en verleden.

Dixie Rose

Dixie Rose verrast met indrukwekkend concert

Belgische band beheerst country, rootsy pop, Americana en blues tot in de fijnste haarvaten

De Belgische band Dixie Rose is (nog) niet zo bekend hier in den lande dus dat is altijd spannend. Maar tijdens de soundcheck blijkt al snel dat The Blue Room Sessions een zestal fantastisch spelende muzikanten op het podium heeft staan. Daarnaast zijn ze ook nog eens aardig en ongedwongen. Alle ingrediënten voor een goed concert.

Dixie Rose

Dixie Rose
Dixie Rose – The Blue Room Sessions

Dixie Rose bestaat uit zangeres Anniek Raedschelders, gitarist en geliefde Dag Luyten, Kevin Bloemen op gitaar, Toon Meuris op toetsen en accordeon, Nico Camps (drums) en Rico Hagemeijer (bassist). De verrassend goed zingende Raedschelders vertelt tussendoor over de achtergrond van de nummers die veelal zijn geschreven samen met Luyten. Een beetje googlen leert dat Anniek in het dagelijks leven ook nog grafisch ontwerper is.

Deze diashow vereist JavaScript.

Dixie Rose start met Small Town, refererend aan woonplaats Bree in Belgisch Limburg, gevolgd door Mr. Morgan, met mooi pianospel van Meuris. Good Man’s Misses heeft wat weg van Wayfaring Stranger. Opvallend goed hierbij klinkt de Bo-El gitaar van Bloemen, die naar eigen zeggen een metal-achtergrond heeft.
Aunt Mary Lou wordt weer ingeleid door een waargebeurd verhaal van Raedschelders’ tante die na haar vlucht naar Amsterdam via allerlei obstakels toch nog goed terecht kwam. Don’t you worry Babe, ontstond naar aanleiding van de scheiding van de vader van haar destijds driejarige dochter. Mooi nummer met op alle fronten weer prima begeleiding van band.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het duo schreef onlangs een song voor een collega. ‘Eigenlijk mag het niet’ maar wij hebben vanavond de primeur van hun éigen versie van Country Soul. Het klinkt veelbelovend. Dus ook zelf blijven spelen als je het mij vraagt, Dan een sereen nummer Once More, hun allereerste, met Raedschelders geconcentreerd spelend op een klein geel ‘pianootje’. Je kunt een speld horen vallen. Na de ingetogen ballad Lonely gaat de band over op twee fantastisch uitgevoerde covers; Flying Blind van Ilse de Lange en Why Not Me van The Judds. Mooi tweestemmig gezongen met Kevin Bloemen.

Dixie Rose
Anniek en Dag

Dat de moeder van Raedschelders ongeschonden uit een Corona coma kwam mag een wonder heten. Deze emotionele tijd is gelukkig achter de rug en resulteerde in een ontroerende song For Mom, die door Anniek, gezeten op de kruk, wordt gezongen en die enkele van onze gasten, hoorde ik achteraf, tot tranen toe roert.

Dixie Rose
Ad van der Laan – dobro

Dan wordt Ad van der Laan tijdelijk geïntroduceerd als zevende Dixie Rose bandlid. Hij bespeelt zeer verdienstelijk de dobro tijdens Wild Heart. We krijgen hierna nóg een primeur met het aanstekelijk klinkende Eyes Of Mary Jane, waarbij Monique en ik gelijktijdig een ‘Bad Moon Rising openbaring” krijgen. Na Wading The Water, met Meuris indrukwekkend op de accordeon, mag het publiek meezingen met Ladida, wat nog resteert uit het repertoire van het zojuist gestopte akoestische duo Dag Anniek.

Dixie Rose
Dixie Rose – Blue Room Sessions

Na een enthousiast applaus volgt de toegift die nog lang naklinkt ….Let The Music Play. En dat deden ze. En dát nog wel twee keer, want een half uurtje later begint de band weer energiek en even enthousiast aan het tweede optreden. Hulde.

Ik citeer Ad van der Laan na afloop … Het viel me 300% mee, wat een band!!


Foto’s van Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Setlist: Small Town, Good Man’s Misses, Aunt MaryLou, Don’t you worry Babe, Country Soul , Once More, Lonely, Flying Blind, Why Not Me, For Mom, Wild Heart, Eyes Of Mary Jane, Wading The Water, Ladida, Let The Music Play

Carter Sampson

Carter Sampson is de ongekroonde Queen of Oklahoma

Rondtrekken in een camper werkt inspirerend voor schrijven goede nummers

“Wat is ze goed” hoor ik van diverse kanten tijdens de pauze. En dat is niets teveel gezegd want Carter Sampson is vanavond op haar best. Dat blijkt al tijdens de soundcheck. Ze is voor de derde keer bij ons maar nooit eerder met haar vaste bandleden Jason Scott en Kyle Reid, die haar naadloos begeleiden. De clubzaal is met ruim 70 personen redelijk gevuld. Op ons verzoek laat ze haar gebruikelijke hoed achterwege en houdt ze haar rode bril op. Ze heeft er heel veel zegt ze, maar wij willen deze.

Carter Sampson

Carter Sampson
Carter Sampson

Met Wild Ride openen ze de eerste set. Een nieuw bandlid wordt geïntroduceerd, de elektronische drummer. Voordeel; hij ruikt beter en wordt niet dronken aldus Carter. Hierna wordt ingezet met Lucky. Ze refereert aan haar samenwerking met Zac Copeland, die resulteerde in een ‘sweet love song’ Hello Darlin’. Ze vertelt tussendoor over haar leven, haar vertrek van Oklahoma naar Arkansas, waar ze een achteraf tegenvallende bassist achterna reist en waarvan ze ‘homesick’ terugkeert. Dat is dan weer goed is voor een dijk van een song én een bijnaam, Queen Of Oklahoma. Zo zie je maar weer dat afzien vaak leidt tot een gunstig resultaat.

Lucky

Carter Sampson
Jason Scott

Peaches is een co-productie met Jason Scott. Trouwens het hele Lucky album is door beiden geproduceerd. Tijdens Anything Else To Do vertoont Reid een knap staaltje van zowel gitaar als pedal steel tegelijk. Tijdens dit nummer ook een indrukwekkend intermezzo met drie gitaren. Als laatste voor de pauze vertelt Sampson het legendarische verhaal van het bij elkaar inwonende trio Townes van Zandt, Guy Clark en zijn vrouw Susanna Clark, waarbij Guy het geflirt van zijn vrouw met de vaak beschonken Van Zandt zó zat is dat hij zich in zijn kamer opsluit en de deur dichtspijkert. Ten Penny Nail gaat daarover (“Got a ten dollar bottle to shut you out – Ten penny nail to shut me in”).

Tweede set

Carter Sampson
Kyle Reid

De tweede set begint met Tulsa, gevolgd door twee nummers van beide begeleiders. Eerst een nummer van Reid’s eigen band Kyle Reid and The Low Swingin’ Chariots. Daarna het vlotte When I’m Good And Ready van Jason Scott die overigens uitblinkt op gitaar en mandoline. Het vaak gecoverde Iko Iko gaat over de strijd tussen twee verschillende ‘New Orleans Indians’ tijdens de Mardi Gras parade. Stemmig ingeleid door Reid.

Carter Sampson
Carter Sampson trio

Voor Wilder Side, van het gelijknamig album bespeelt Scott de vleugel, die hij voor aanvang heeft zien staan en die zeker het podium op moet.

Sampson’s camper, waarmee zij 5 jaar lang rondtrok, komt ook ter sprake. De ‘Texas love song’ Highway Rider gaat over herinneringen aan leuke jongens, ontelbare overnachtingen op parkeerplaatsen en het schrijven van goede songs (omdat het nu eenmaal te koud was om iets anders te doen).

Carter Sampson houdt van het werk van Shel Silverstein. Jason Scott haalde haar over om het nogal pikante en o.a. door Dr. Hook en Emmylou Harris gecoverde nummer Queen Of The Silver Dollar, op te nemen. Die zelfde Silverstein schreef een favoriet kindervers van Sampson… Crowded Tub. “There are too many kids in this tub” zingt het publiek geamuseerd mee.

Carter Sampson
Carter Sampson trio in Blue Room sessions

Since I fell for You is te vinden op de TRIO EP (Continental Road Services). En ook Rattlesnake Kate mag dit keer niet ontbreken. Het waargebeurde epos over de moedige Katherine McHale Slaughterback uit Colorado, die tijdens een rit te paard 140 ratelslangen doodde en ook nog eens ongeschonden uit de strijd kwam. Ze was een duurzaam type want van de slangenhuiden maakte ze halskettingen, jurken, dansschoenen etc.

Als toegift het uitstekend vertolkte Moon River uit de film Breakfast at Tiffany’s (1961) destijds gezongen door Audrey Hepburn. Het applaus klinkt nog lang door voor drie artiesten waar het speelplezier van af spatte. Ook na afloop.


Setlist: Wild Ride (Lucky) Lucky, Hello Darling (Lucky) Gold, Queen Of Oklahoma (Mockinbird Sing), Anything Else To Do (Lucky) Peaches (Lucky),Ten Penny Nail (Lucky). Tweede set: Tulsa(Lucky), When I’m Good And Ready Jason Scott), Wilder Side (gelijknamig album uit 2016), Highway Rider (Wilder Side en Thirty Three), Queen of Silver Dollar (Lucky), Since I Fell For You (TRIO EP), Rattlesnake Kate (Lucky), Moon River Johnny Mercer / Henry Mancini)

Carter Sampson – vocals, tenor guitar, acoustic guitar,
Jason Scott – vocals, drums, acoustic guitar, mandolin, backing vocals
Kyle Reid – keys, electric guitar, pedal steel

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Conservatorium Talent Award

Saxofonist Mo van der Does wint Conservatorium Talent Award

Acht conservatoria sturen beste jazzstudenten naar prestigieuze muziekwedstrijd

Saxofonist Mo van der Does (22) wint de Conservatorium Talent Award 2019. Mo werd door het Conservatorium van Amsterdam naar Den Bosch gezonden om mee te dingen naar deze prestigieuze en felbegeerde muziekwedstrijd die in de Clubzaal van de Verkadefabriek wordt gehouden.

Conservatorium Talent Award
Mo van der Does

Mo van der Does
Het is maar de vraag of Mo de eerste paar minuten nadat Commissaris van de Koning van Noord-Brabant, Wim van de Donk, hem aanwijst als winnaar, beseft wat hem overkomt. Dat blijkt wel als ik meteen na de eerste fotoshoot hem enige vragen stel.

KLANKGAT: Eerste reactie, hoe voel jij je?
Mo van der Does: Eh, heel blij. Ja, ik ben heel blij verrast. Waanzinnig dat ik dit heb mogen winnen. Heel dankbaar naar de organisatie en de muzikanten. Iedereen heeft fantastisch gespeeld. Ja, heel dankbaar.

Je had het niet verwacht?
Nou, er zijn zoveel goede muzikanten hier vandaag. Je weet het nooit met zo’n competitie. Dus, vandaar.

Heb je een vermoeden waarom de jury voor jou heeft gekozen?
Niet per se anders dan dat ze in het juryrapport hebben gezegd. Dat ik me bezighoud met de traditie en daarbinnen misschien verder probeer te kijken.

Je gaat ook optreden in Jazz in Duketown.
Ja, zeker. Op de Markt

Misschien wel met Marcus Miller?
(lacht) Ik denk helaas niet met Marcus Miller. Maar wie weet, kom ik hem nog tegen.

Conservatorium Talent Award
Mo in de Clubzaal Verkaderfabriek

Vanaf zijn 14e heeft altsaxofonist Mo van der Does (1997) vier jaar de jong talent afdeling gevolgd aan het Conservatorium van Amsterdam, het Junior Jazz College genaamd, waarna hij werd toegelaten tot de bachelor jazzsaxofoon.

De vakjury kijkt naar aan aantal aspecten zoals instrumentbeheersing, samenspel en performance. Daarnaast is zij ook gevoelig of een student zich binnen de jazztraditie beweegt. Dat betekent niet dat de jury niet open staat voor nieuwe ontwikkelingen. Verre van dat. Er wordt ook gekeken of de winnaar de potentie heeft om in de nabije toekomst door te groeien naar een professionele musicus. “Die het helemaal gaat maken.”

Conservatorium Talent Award

Conservatorium Talent Award
Samenspel criterium jury

Het Conservatorium Talent Award telt dit jaar maar liefst acht deelnemers. Acht Nederlandse conservatoria hebben hun beste jazzstudenten naar deze muziekwedstrijd gestuurd. Alle muzikanten krijgen een half uur om hun kunnen aan het publiek en een vijfkoppige vakjury onder leiding van Aad van Nieuwkerk te tonen.

De winnaar van het Conservatorium Talent Award ontvangt een geldprijs van 5000 euro voor een talent-ondersteun(en)de activiteit. Bovendien speelt de winnaar op zaterdag 8 juni op het podium aan de Markt tijdens het openluchtfestival Jazz in Duketown dat deze muziekwedstrijd mede organiseert.

Pianist Daniël van der Duim (23) opent om 11.00 uur de 2019-editie van de Conservatorium Talent Award samen met twee begeleiders met wie Van der Duim het Dopplertrio vormt. Bossche jazz drummer Jens Meijer (23) sluit de ronde om 18.30 uur af.

Conservatorium Talent Award
Daniël van der Duim – piano

Speelschema Conservatorium Talent Award 2019

  • 11:05 uur Daniël van der Duim, Arnhem, piano
  • 12:00 uur Ante Medic, Utrecht, gitaar
  • 12:55 uur Daphne Horsten, Tilburg, zang
  • 13:50 uur Louise van den Heuvel, Maastricht, basgitaar
  • 14:45 uur Mo van der Does, Amsterdam, saxofoon
  • 15:40 uur Jurgen Scholtanus, Zwolle, trompet
  • 16:35 uur Simon Kalker, Den Haag, contrabas, elektrische bas
  • 17:30 uur Jens Meijer, Rotterdam, drums

Deze diashow vereist JavaScript.

Dieter van der Westen Band

Dieter van der Westen Band sfeervolle en enthousiaste show

Americana hoeft niet per se uit Amerika te komen

Ze zijn zichtbaar blij elkaar te zien de zes leden van de Dieter van der Westen Band. Doorgaans spelen zij in andere gezelschappen, maar vanavond zijn ze bij elkaar voor een sfeervolle en enthousiaste show. De voorheen oranje gekleurde zaal is voorzien van nieuw licht in blauwe tinten. De Blue Room is er klaar voor.

Dieter van der Westen Band
Dieter van der Westen Band

Dieter van der Westen Band
De band, dat zijn de broers Dieter (zang, gitaar) en Eric van der Westen op de contrabas, Gijs Anders van Straalen op drums, Mirte de Graaff op viool, Gare du Nord-lid Aron Raams op de elektrische gitaar en Joost Abbel op dobro en 5-string banjo.

Dieter van der Westen Band
Mirte de Graaff

De eerste set begint met Me And You van het gelijknamige nieuwe album. Dieter heeft een warme relaxte stem. De klassiek geschoolde De Graaff zet meteen de toon met haar virtuoze vioolspel. Come Come Come wordt voorafgegaan door een percussie hoogstandje van Van Straalen die vooraan op het podium gaat zitten. Bijna etherische – ijle –  klanken komen van een grote kruik en een soort klankschalen. Niet vreemd als je bedenkt dat hij drumt bij Yoga concerten. Eric van der Westen komt uit de jazzwereld en imponeert met zijn ‘zingend’ basgeluid wat beïnvloed lijkt door de legendarische Amerikaanse bassist Charlie Haden.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ontstaan uit sentiment en denkend aan oude vrienden volgt Driving Home. Kon een bekende Brit tenminste nog aanschuiven aan de kerstdis…ónze hoofdpersoon rijdt alléén naar huis onder ontspannen klanken van mondharmonica en viool. Mooi nummer met meerstemmige zang.

Sometimes is een ode aan Van der Westen’s droomvrouw en wordt voorafgegaan door een indrukwekkende gitaarsolo van Raams. For The Lost Ones is een rustig nummer van het vorige album Old Oak Tree uit 2016. Lay Me Down is dan weer een echt folky nummer, met name door Abbel’s banjo-klanken gecombineerd met mooie intervallen van De Graaff.

Dieter van der Westen Band
Dieter van der Westen

Van der Westen memoreert aan zijn jeugdvakanties in Italië waar hij bevriend raakt met Simon. Elk jaar treffen ze elkaar. Deze vriendschap eindigt als Simon op 26 jarige leeftijd overlijdt bij een auto ongeluk. Het gevoelige The Days Go By is aan hem opgedragen.

Tweede set

Dieter van der Westen Band
Dieter van der Westen Band

Yellow Green van het album Save My Memories uit 2008 is geïnspireerd door vele tractor ritten door de velden met broer Leon, die vanavond ook aanwezig is net als moeder Van der Westen. Speciaal voor haar Old Oak Tree van het gelijknamige album uit 2016. Het laatste nummer is Miss You More. Het applaus is ovationeel.

Tijdens de toegift klinkt een zeer enthousiaste uitvoering van de traditionele Amerikaanse folksong Jesse James. Het publiek staat op en klapt mee, de muzikanten spelen vrolijk in polonaise verder. Het is een mooie avond met stuk voor stuk topmuzikanten. Dat Americana niet per se uit Amerika hoeft te komen is hiermee bewezen.

Dieter van der Westen Band
Applaus van De Blue Room

Dieter van der Westen Band speelde achtereenvolgens: Me And You, Come Come Come, Driving Home, Sometimes, For The Lost Ones, Lay Me Down, The Days Go By, Strange World. Tweede set: Yellow Green, Stranger, Save My Memories, Old Oak Tree, Heart Of Mine, Miss You More, Jesse James.


fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

LABtrio

LABtrio brengt Usher en Bach naar Jazz Factory

Bijzonder optreden in sfeervolle Clubzaal van de Verkadefabriek

LABtrio zijn drie unieke muzikanten met sterke persoonlijkheden, begiftigd met een frisse en avontuurlijke benadering van muziek. Onder de noemer Jazz Factory programmeert de Verkadefabriek regelmatig bijzondere concerten in de altijd sfeervolle Clubzaal, en dat was afgelopen zondag niet anders. Het Belgische LABtrio zette een avontuurlijke show neer die je aandacht van begin tot eind vasthield. Invloeden van klassieke muziek, pop en elektronische muziek klonken door in de gelaagde jazz van het trio, wat het een bijzonder gelaagd geheel maakte.

LABtrio
Lander Gyselinck

Die verschillende invloeden zijn terug te voeren op de achtergronden van de bandleden. Drummer Lander Gyselinck, bassiste Anneleen Boehme en pianist Bram de Looze (nu weet je ook waar de naam LABtrio vandaan komt) spelen al twaalf jaar samen, maar hebben op hele verschillende plekken gestudeerd en gespeeld. Zo heeft Lander aan de New School for Jazz and Contemporary Music in New York gestudeerd, en heeft hij gebreakdancet. Ook drumt hij bij de experimentele jazzhiphopband STUFF. Als er tijdens het concert een stukje Usher voorbijkomt komt weet je wie er verantwoordelijk voor is. Lander: “Ik heb wel een zoetzemerig kantje, ja.”

LABtrio
Bram De Looze

Aan de andere kant (van het podium, maar ook qua stijl) zit pianist Bram, die de klassieke invloeden verzorgt, zoals bijvoorbeeld een eigen arrangement van het stuk Fugue van Bach. “Eigenlijk hebben we weinig aangepast, het zijn vooral accenten die we anders leggen,” aldus Bram. Toch voelt het tijdens het concert niet aan als zomaar een uitvoering van Bach, wat natuurlijk ook komt door de toevoeging van drums. Ten slotte hebben we Anneleen in het midden, die de twee uitersten naast haar probleemloos met haar bas aan elkaar lijmt. Naast LABtrio speelt en composeert ze ook voor kleinkunst en theater. Het maakt haar spel moeiteloos veelzijdig.

LABtrio
Anneleen Boehme

Het is mooi om te zien hoe die drie verschillende stijlen samensmelten tot iets compleet eigens, zeker als je bedenkt dat het trio in zijn twaalfjarig bestaan soms over verschillende landen verspreid zat. Anneleen: “Soms zien, of zelfs horen, we elkaar maanden niet, maar als we dan weer samenspelen is het altijd weer goed.” En dat was te zien in de Verkadefabriek. Klassieke pianomelodieën afgewisseld door grove drumbreaks, soundscape-achtige intro’s met bas en regentikjes op de drums en subtiele toetsenaccenten. Usher, Bach en Michael Sembello’s Maniac. Anneleen: “We hebben er zelfs over nagedacht om Britney Spears erin te doen. Hoe fouter hoe beter.”

Tekst: Jan Douwe Krist
Foto’s: Ronald Rijken