Hans Theesink

Hans Theessink is een mondiaal blues fenomeen

Blue Room Sessions was weer getuige van indrukwekkend optreden van twee talentvolle muzikanten.

Behalve wereldwijd muzikaal blues fenomeen is Hans Theessink een goede verteller van anekdotes. Hij staat ook altijd garant voor een memorabele avond met veel bekende en ook nieuwe nummers.

Hans Theessink

Deze diashow vereist JavaScript.

Dat het druk zou worden was van tevoren bekend. Hans Theessink heeft vele fans. De keren dat hij in Nederland toert (zijn woonplaats is Wenen) speelt hij doorgaans voor volle zalen. Dat was ook zo toen hij in april 2019 bij ons optrad en dat zorgt ook nu weer voor een uitverkochte zaal. Hij wordt begeleid door mondharmonica-virtuoos Gait Klein Kromhof (o.a. Champagne Charlie).

Theessink is een begenadigd liedjesschrijver die met zijn warme donkere bariton stem en indrukwekkend (slide)gitaarspel, afgewisseld met de twaalfsnaar gitaar en resonator, garant staat voor een memorabele avond met veel bekende en ook nieuwe nummers waaronder een aantal meezingers, die de zaal in hoger sferen brengt. Daarnaast is hij een goed verteller van anekdotes. Dat kan ook niet anders als je sinds de 60’s actief de wereld bereist en overal optreedt.

Hans Theessink
Gait Klein Kromhof en Hans Theessink

Het eerste nummer is een blues klassieker, o.a. vertolkt door Big Bill Broonzy Key To The Highway, refererend aan The Green Mill, een jazzclub in Chicago waar Al Capone ooit de deuren in de gaten hield in geval hij moest vluchten. Onderweg naar de begrafenis van deze Bill schreef Hans Theessink in het vliegtuig naar Chicago Big Bill’s Guitar.

Wishing Well komt van het soloalbum uit 2013. Hierna volgt de sinds 1858 vaak vertolkte klassieker Wayfaring Stranger, ook van dat album net als Take Your Picture. Deze song is ontstaan nadat een dame tijdens een optreden steeds maar foto’s van hem nam (hopelijk geen hint richting Monique en mij).

Hans Theessink
Take Your Picture

Naar aanleiding van zijn onlangs gevierde 74e verjaardag verscheen een dubbelalbum Pay Day, opgenomen met Bluesman Big Daddy Wilson en opgedragen aan de zo door Theessink bewonderde Terry Evans, die hij in ’92 ontmoet en met wie hij een paar albums maakte. Helaas overleed Evans waardoor een gezamenlijk verjaardagsoptreden niet door kon gaan. Ter nagedachtenis aan hem Vicksburg Is My Home.

Pauze
In de pauze een drukbevolkte meet en greet bij de CD-tafel, waarna de tweede set aanvangt.

Virus Blues uit 2020 is geschreven na een noodgedwongen vertrek, midden in een pauze tijdens een optreden in Denemarken, vanwege corona. Meezingen met Payday van het gelijknamige album uit 2021 en officieel van Missisippi John Hurt, is vermakelijk temeer daar een aantal vrouwen achter mij voluit de tweede stem meezongen. Ik vermoed dat het dezelfde twee sopranen zijn die in 2019 ook al furore maakten.

Er wordt overigens veel meegezongen, ook op Old Man Trouble, Slow Train en op Vintage Red Wine, dat hij schreef voor zijn vrouw. Ook de Rolling Stones ontbreken niet, met een eigen versie van Sympathy For The Devil. Een staande ovatie volgt op Slow Train.

Na de toegift, Cab Calloway’s Saint James Infirmery (door Theessink ontdekt op een LP van de Dutch Swing College Band), klinkt een zeer luid applaus. Het publiek, waaronder een grote schare fans, was wederom getuige van een zeer indrukwekkend optreden van twee talentvolle muzikanten.

 


Setlist: Key To The Highway, Big Bill’s Guitar, Wishing Well, Wayfaring Stranger, 61 Highway, Take Your Picture, Vicksburg Is My Home, Virus Blues, Creole Belle, Payday, Sliding Delta, Prison Blues, Old Man Trouble, Vintage Red Wine, Slow Train, Sympathy For the Devil, Saint James Infirmery.

Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Philip Kroonenberg

Philip Kroonenberg herbeleeft Freelance band

Wat meer tijd leidt tot mooie dingen en dat mondt uit in een lang optreden en dito toegift

Singer-songwriter psychotherapeut en rasverteller Philip Kroonenberg (zang, gitaar, ukelele en mondharmonica) staat vanavond op ons podium samen met Aad van Pijlen, die op een hele bijzondere basgitaar, een Fender Telecaster uit 1967, speelt. Omdat het instrument soms kuren vertoont heeft hij een reserve Fender Precisionbass meegenomen, die hij overigens niet hoeft te gebruiken. Aan de rechterzijde, de trots van Den Bosch, de onvolprezen veelzijdige strak- en als het nodig is ook zeer ingetogen drummer Sjoerd van Bommel, die ook nog kan zingen.

Philip Kroonenberg

Philip Kroonenberg
Vlnr: Philip Kroonenberg, Aad van Pijlen en Sjoerd van Bommel

Philip Kroonenberg en de zijnen starten met Natural Causes van het album Grounded uit 1998. Bij Bed Of Roses wordt gerefereerd aan de Freelance band waar de drie elkaar destijds voor het eerst ontmoetten en wat door Kroonenberg wordt beschreven als ‘liefde op het eerste gezicht”. Jazz’n My Legs doet qua intro denken aan Johnny Guitar Watson, waarbij Kroonenberg naast gitaar ook een mooie partij op de mondharmonica speelt.

Streets is een van de dertien nummers van het album Some More Time die zijn ontstaan in de periode dat Philip’s vrouw, journaliste Jellie Brouwer, ernstig ziek was en hij uren in angst doorbracht in de onpersoonlijke wachtkamer van het ziekenhuis. Gelukkig gaat het inmiddels weer goed met haar. Het Caribisch klinkende Some More Time van het gelijknamige album geeft de opluchting weer na een urenlang durende maar succesvolle operatie.

Dan een “liedje van Aad”, Still Up In The Morning van de Freelance Band. Een song over lente, kwinkelerende vogels, waarbij Sjoerd van Bommel naast opvallend drumspel ook nog de rol van de vogel op zich neemt en er vrolijk op los fluit. In de laatste song voor de pauze het vlotte Time and Again, voorafgegaan met wat gepraat over de vrouwen van hun dromen en hoe lang ze al bij elkaar zijn (Aad wint met 43 jaar).

Deze diashow vereist JavaScript.

Een van de nummers wordt voorafgegaan door een anekdote over ene Judith, een niet al te gemakkelijke vrouw waarbij Philip Kroonenberg geen kans maakte en de titel van de song omdoopte tot Louisiana. Tijdens het Latin klinkend Candy Man speelt Kroonenberg op de ukelele. Wat later volgt is een ‘battle’ met enerzijds Kroonenberg die lustig op de achter-en voorzijde van het instrument trommelt en Van Bommel die reageert met zijn energieke drumspel. Aad staat er intussen ontspannen bij en laat de heren hun gang gaan. Het publiek reageert enthousiast met luid applaus.

Lange toegift
a een toch al lang optreden weet het trio niet van ophouden met een viertal nummers als toegift. Na de laatste keiharde klanken van Party Zone krijgen de heren een staande ovatie, maar dan zijn ze het podium al afgesprongen.

Prachtig gespeeld, gezongen, gebasst en gedrumd!


Setlist Philip Kroonenberg: Natural Causes, Bed Of Roses, Jazz In My Legs, Streets, More hard Times, Lonesome Poetry, Still Up In The Morning, Spirot and The Gut, Dressed To Kill, Time And Again,Tweede set: Some More Time, Gotta Move, Louisiana, Give It To You, Chosen, Travelling Of Making Overtime, War, Candy Man, Yellow Light, Shake well. Toegift: , Midnight Express, When People Die, You And Him And A Dog Named Me, Party Zone

Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Stephanie Struijk

Persoonlijke verhalen in liedjes Stéphanie Struijk

Verlangen, weemoed en optimisme verwerkt in veel songs van het nieuwste album Fijn Zo

Stéphanie Struijk stond vroeger bekend als Stevie Ann, maar zij timmert nu alweer een paar jaar aan de weg met haar Nederlandstalig repertoire.  Zij schrijft persoonlijke verhaaltjes in liedjes. Met haar nieuwe album Fijn zo slaat ze weer een nieuw hoofdstuk open in het Nederlands.

Stéphanie Struijk

Stéphanie Struijk
Stéphanie Struijk – Blue Room Sessions

Soms zijn een langdurig verblijf in en een paar roadtrips door de USA nodig om tot het besef te komen dat Nederlandstalig componeren en zingen toch net iets meer je ding is dan dat in het Engels te doen. Stéphanie Struijk, vroeger tijdens haar Engelstalige carrière hier bekend als Stevie Ann, timmert nu alweer een paar jaar met succes aan de weg met haar Nederlandstalig repertoire. Daniël Lohues leverde zijn bijdrage bij een aantal composities.

Deze diashow vereist JavaScript.

Dinsdag 22 maart stond Stéphanie op het podium Van Blue Room Sessions in de Clubzaal van de Verkadefabriek met twee begeleiders: bassist Reyer Zwart en gitarist annex mandoline speler Bernard Gepken. Het repertoire bestond voor een flink deel uit nummers van het nieuwste album Fijn zo, zoals het gelijknamige openingsnummer.

Wat opvalt zijn de zuivere, melodieuze stem van Stéphanie en de prima gitaartechniek op haar vintage Gibson J-45. Daarnaast neemt ze ook regelmatig plaats achter de vleugel en laat horen dat ze dat instrument ook goed beheerst.

Stephanie Struijk
Stephanie Struijk achter de vleugel

In haar songs klinkt vaak verlangen en weemoed zoals in Dichterbij kon haast niet, waarin ze haar jeugd in het Limburgse Roggel bezingt. Een mooie ballad die ze zingt is Matta Montana waarin juist weer het verlangen doorklinkt van plaatsen in de USA. Zo klinkt het verlangen naar Los Angeles door in Sunset Sarah.

Wat opvalt aan de songs van Stéphanie is dat nodeloos ingewikkelde structuren vermeden worden. Je merkt duidelijk Americana-invloeden en een hoog gehalte aan 3 Chords and the Truth. Liedjes met een duidelijke structuur, maar toch steeds spannend.

Het publiek was tot aan het eind enthousiast en deed mee met de sing-a-long Later Wel. De na lang applaus afgedwongen toegift Als De Liefde Maar Blijft Winnen brengt de optimistische boodschap dat het wellicht allemaal nog goedkomt. Het was een prachtige muziekavond met achteraf veel positieve feedback van bezoekers.


Tekst: Ad van der Laan
Foto’s: Monique Nuijten

Eric Devries

Mooie avond met Song & Dance Man Eric Devries

Eindelijk weer als vanouds volle bak bij Blue Room Sessions met fijne Americana en Bluegrass

Eric Devries heeft een nieuwe band en wat voor een. Hoewel hij al een aantal keren in wisselende maar altijd succesvolle samenstelling bij ons optrad, maakten we onlangs kennis met zijn nieuwste project. Dit gebeurde tijdens Roots in Heusden. Het viertal maakte een dermate grote indruk op ons team dat programmeur Ad van der Laan vanavond erg blij is de band te presenteren in de Clubzaal van de Verkadefabriek.

Eric Devries
Eric Devries
Eric Devries – Song & Dance Man

Op het podium staan Eric Devries (zang, gitaar, mondharmonica en Appalachian Dulcimer), Janos Koolen (banjo, mandoline, gitaar en klarinet) en Lucas Beukers (bas). De heren hebben hun sporen ruimschoots verdiend in de Nederlandse muziekscene. In plaats van vaste violist Joost van Es neemt Kim de Beer zijn rol vanavond met verve over.

Deze diashow vereist JavaScript.

Over het nieuwe album Song & Dance Man zag ik al een reeks lovende recensies in binnen- en buitenland voorbijkomen. Devries heeft in deze samenstelling hoge ogen gegooid bij de liefhebbers van het Americana en Bluegrass genre. Van dit nieuwe album speelt hij vanavond een aantal songs, afgewisseld met wat ouder werk en enkele covers.

De band start met de eerste vier nummers van het nieuwe album te beginnen bij Little White Lies en Jericho Walls waarbij violiste Kim de Beer tijdens de intro opvalt. Tijdens Ballad Of A Song & Dance Man spelen De Beer en Koolen mooi samen op viool en mandoline. Soften The Grounds gaat over depressie (het blijft trouwens niet het enige nummer met dit onderwerp). Van het album Close To Home spelen ze de titelsong.

Tijdens Don’t Let Me Be komt de depressie toch weer even om de hoek kijken. Eric Devries wijst ons voorafgaand aan dit nummer nog op wat reviews van het (Engelse?) journaille met teksten als ‘prachtige meanderende gitaarpartijen’, waarop het rustige Matters Of Love volgt met tweede stem van Kim die naast Eric ook over een goed stemgeluid beschikt zoals later ook blijkt tijdens But For The Grace.

Tweede set
Eric Devries
Eric Devries – Appalachian Dulcimer

In de tweede set wordt gememoreerd aan Gilbert O’Sullivan met Nothing Rhymed. Het gevoelige Hello In There is van de aan Covid overleden John Prine en This I’d Do is een cover van de eveneens overleden Greg Trooper met Devries op de Appalachian Mountain Dulcimer.

16 songs in twee dagen
Niet zonder trots vermeldt Devries dat bij de totstandkoming van Song & Dance Man in twee dagen tijd 16 liedjes zijn geschreven waarvan er 12 het album, geproduceerd door Janos Koolen, bereikten. Ik kan er veel over zeggen maar stuk voor stuk klinken alle songs fantastisch. De band blinkt uit door het warme stemgeluid van voorman Eric Devries en zijn instrumentale kwaliteiten op gitaar, mondharmonica en op zijn Appalachian Dulcimer. Ook de bas van Beukers is opvallend goed. De viool van De Beer en de meerdere instrumenten van Koolen maken op mij grote indruk en duiken diverse keren met uitroeptekens op in mijn notities.

Toegift

EricDevriesband
Blue Room Sessions

Liefst twee nummers als toegift; de sfeervolle afsluiter Sunday Eve In Amsterdam met de warme klanken van Janos Koolen op klarinet. Daarna een stampende Blue grass met het “van Matthews gestolen” Mare, take me Home. En dat doen onze gasten na een fantastische avond.


Setlist: Little White Lies, Jericho Walls, Ballad Of A Song And Dance Man, Soften The Ground, Close to Home, Matters Of Love, Don’t Let Me Be, Time Is All, Memories of you, Tweede set: But For The Grace, Different Stations, Anything But What I Am, Hello in There, Nothing Rhymed, All I Know How to Do, Another Round, This I’d Do, Songwriters Blues, Sunday Eve In Amsterdam, Mare,Take Me Home

Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Sean Taylor

Sean Taylor toont zich een meervoudige solist

Begenadigd verteller met een groot politiek engagement laaft zich graag aan het Texaanse

Sean Taylor (Kilburn 1983) kwam vanochtend aan vanuit het, naar eigen zeggen, nog enigszins betaalbare West London. Deze talentvolle artiest bracht onlangs zijn twaalfde album uit met de titel The Beat Goes On. Zijn muziek klinkt als blues, soul, folk, country en soms wat jazzy want ooit speelde hij met Sonny Rollins. Hij is voor vier concerten in Nederland en als eerste is hij vanavond in de Blue Room Sessions. In 2014 en in 2018 stond hij ook al in onze clubzaal. Net als toen heeft hij er ook nu weer ontzettend veel zin in.

Sean Taylor

Sean Taylor
Sean Taylor multi solist

Organisator/programmeur Ad van der Laan geeft tijdens de aankondiging aan slechts zelden een singer-songwriter zonder band te programmeren. Sean Taylor is zo’n uitzondering. Met één enkele (Gibson J45) gitaar in de hand laat hij vanavond zien wat hij daar allemaal mee kan doen. Het is alsof er tegelijkertijd een bas- slag- en sologitaar klinkt. Daarnaast speelt hij ook nog zeer verdienstelijk piano en begeleidt zich op de mondharmonica.

Met zijn warme ietwat hese stem, die mij bij vlagen doet denken aan Ray Lamontagne, start hij de show met The Only Addiction is Love van het gelijknamige album uit 2015. Ook de huidige spoken word trend is hem niet vreemd. Al rappend vertolkt hij op het zo typische ritme de ‘Brexit Blues’ met This is England, zijn single over de bittere nasmaak die het referendum hen naliet. “A rhythmic journey through the underbelly of English life” las ik in een review uit Liverpool.

The Beat Goes On
Sean Taylor
Sean Taylor – begenadigd verhalenverteller

Sean Taylor staat bekend als politiek geëngageerd en is tevens een begenadigd verteller. Wegens de vroege sluiting is dat nu iets minder dan andere keren, maar toch valt er voor mij genoeg te noteren. Hij creëert veel van zijn albums in Austin Texas, vandaar de vlotte Texas Boogie. Na Perfect Candlelight van het album Live in London (2020) begeeft hij zich achter de piano voor de titelsong van zijn nieuwste album The Beat Goes On. Over de laatste track op dit album The Heart Of The Ocean deed hij volgens eigen zeggen 15 jaar maar het resultaat mag er zijn. Met indrukwekkend pianospel geeft hij het kabbelende geluid van de golven prachtig weer.

Speelde hij van zijn 7e tot zijn16e jaar voetbal…na drie dagen Glastonbury was dat anders. Hij hing zijn voetbalschoenen aan de wilgen en vond zijn nieuwe bestemming in de muziek. In het laatste nummer voor de pauze klinkt een eigen, totaal andere, versie van You’ll Never Walk Alone.

Tweede set

De tweede set begint Sean Taylor met een ‘sad song’ Heaven en gaat over een vriendin met een fatale verslaving, gevolgd door Let Kindness Be Your Guide (ik dacht even dat hij inzette met Rosie van Claw Boys Claw). Ook de grote dichter Robert Frost wordt aangehaald voorafgaand aan het nummer Be My Love In The Rain, een track van het nieuwe album.

Deze diashow vereist JavaScript.

Taylor’s eerste (en enige?) bruiloftsconcert resulteerde al snel in de scheiding van het bezongen echtpaar vandaar het toepasselijke nummer She’s Gone. Met de gevoelige titelsong A Path Into Blue van het gelijknamige album (2019) is het concert bijna ten einde. Maar niet nadat een hij een ‘medley’ aankondigt, die start met een indrukwekkend klassiek aandoend intro en overgaand op Dylan’s Al Along The Watchtower. Goed voor een knallend einde!

Echt iedereen is na afloop razend enthousiast over deze veelzijdige artiest in een simpel zwart t-shirt…én met een bak talent!


Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Steampower

Steam Power avond met muzikale hoogstandjes

Veel bezoekers complimenteerden Blue Room Sessions met de keuze van deze avond en dat doet een mens goed

Steam Power stond zo’n twee jaar geleden op ons podium. Er was toen een redelijk aantal bezoekers, maar dit keer was de Clubzaal vrijwel uitverkocht. En de bezoekers kwamen niet voor niets; de dame en drie heren van Steam Power zorgden voor een bijzonder sfeervolle avond met muzikale hoogstandjes.

Steam Power

Steam Power
Fay Lovsky

Dat was ook niet helemaal onverwacht als je bedenkt wie er op het podium stonden. Allereerst Fay Lovsky (met zo’n naam moet je wel van skiën houden, zoals ze zelf zei). Fay speelt uiteraard basgitaar maar deed ook de intro van een nummer op zingende zaag. Voor het eerst speelde ze ook een paar songs op cello. Haar heldere stem klonk ook weer prima.

Steam Power
Joost van Es

Dan hebben we Joost van Es op viool. Joost is zonder meer virtuoos te noemen op dat instrument en hij heeft zijn kunsten dan ook al met heel veel artiesten uit binnen- en buitenland kunnen vertonen. Hij voelt zich erg thuis bij Steam Power, omdat daar volgens hem het plezier vanaf spat.

Laurens Joensen
Laurens Joensen

Laurens Joensen de gitarist heeft duidelijk restanten van een Zeeuws-Vlaams accent en dat spreekt mij wel aan, omdat mijn geboortegrond daar ook ligt. Laurens is een begenadigd gitarist en hij liet weer flink wat mooie loopjes horen à la Tony Rice op zijn akoestische Martin.

Janos Koolen
Janos Koolen

Helemaal rechts op het podium stond Janos Koolen. Janos speelt veel instrumenten, maar hij hield het dit keer bij mandoline, klarinet en banjo. Over zijn banjo werden wat grappen en grollen gemaakt door de andere bandleden in de stijl van: “Als je een banjo en een accordeon vanaf de tiende verdieping naar beneden gooit, welk instrument is er het eerst beneden? Antwoord: Who cares? Janos beheerst beide instrumenten overigens zeer goed.

Steampower
Laurens & Janos

Wat opviel is dat de vier bandleden allemaal vocale bijdragen leverden en erg mooie harmonies zongen. Laurens en Janos hadden in de corona-tijd ook niet stilgezeten en dat resulteerde in een aantal nieuwe nummers. Het concert werd afgesloten met een dubbele toegift en een staande ovatie. Veel bezoekers complimenteerden ons nog de keuze van deze avond en dat doet een mens goed.

Tekst: Ad van der Laan


Setlist Steam Power:
Kill You Dead/In The Ground, Old Friend. Lost Letters, Snow, Original Bad Bob, Zomaar, Common Ground*, Flowing Uphill*, Kaap de Goede Hoop, Granny*, Hobson’s Choice, Sideman Blues, Choices, Blue Fight, Sequoia*, Luna Blue*, Lifestyle, Driven by the Darkness*, Thirsty in the Rain*, Thorshavn*, Boerenschuur*, Who’s Bill?*

De nieuwe en/of niet op het album Steam Power uitgebrachte songs zijn aangegeven met een *.

Fotografie: Monique Nuijten
DJ: Wim Goud

Camilla Blue

Little Girl Blue Tour is spel tussen licht en donker

Camilla Blue is een getalenteerde wervelwind met altijd chaos in haar hoofd

Onder de naam Little Girl Blue Tour keert Camilla Blue weer terug bij Blue Room Sessions in de Clubzaal van de Verkadefabriek. Net als zoveel andere artiesten is zij meer dan ‘eager’ om op te gaan treden. Zelfs de korte pauze tussen de twee sets is haar teveel. Ze breekt die dan ook voortijdig af.

Little Girl Blue Tour

Little Girl Blue Tour
Little Girl Blue Tour

De eerste keer dat ik van Camilla Blue hoorde was tijdens een VPRO documentaire (Vrije geluiden) over Kytopia*, een muzieklaboratorium aan de Utrechtse Oudegracht en een initiatief van Kyteman, Colin Benders. Ze zat aan de piano en speelde Special Kind of Stupid. Het intro deed me in eerste instantie aan Cuby’s Window of my Eyes denken, maar al snel werd ik getroffen door haar spel en zang. Toen ik haar kort daarna zag optreden tijdens Jazz in Duketown op de Parade, was mijn interesse opnieuw gewekt. Ze moet toen rond de 20 jaar geweest zijn, maar zong als een geroutineerde oude ziel met een heel opvallend repertoire. En nog steeds luister ik met verbazing en vergeet vaak dat ze pas 27 is.

Nerveus 

Little Girl Blue Tour
Joyce wervelwind

Joyce Deijnen aka Camilla Blue stuitert voor aanvang van het concert door de zaal. Zij kan niet wachten om te beginnen. Het blauw van het Blue Room Sessions (BRS) logo op de gordijnen is vervangen voor het Little Girl Blue Tour logo. De show wordt af en toe vergezeld van bewegende animaties, alle uit de koker van deze veelzijdige artieste. In de uitverkochte zaal zijn zoals gewoonlijk een flink aantal fans en bekenden aanwezig. Dat houdt bij Joyce in; veel enthousiaste kussen en omhelzingen. Dan mag ze eindelijk naar het podium…

In een fraaie zwarte jurk neemt Joyce plaats achter de toetsen en zet toepasselijk in met Black Star, gevolgd door het vrolijke Talk about it, de vierde single van haar aanstaande tweede album Yellow. Het is de opvolger van Loose Sand, wat ze later in de tweede set ook speelt.

Deijnen switcht voortdurend van toetsen naar gitaar. Haar vertrouwde gitarist sinds jaren, Coos van de Klundert, speelt vaardig in op elke song. Nieuw zijn Daan van der Vorst, die uitstekend en vaak ingetogen drumt en Shaquille Pentury, die eveneens prima begeleidt op basgitaar. Levensgezel Melchior Huurdeman (bekend van Vrije geluiden) heeft zich discreet opgesteld en hanteert naast twee keyboards ook een airboard melodica. Ik word wederom verrast door het mooie Special Kind Of Stupid. Na When I Get Home en Umbrella is het pauze, die voortijdig wordt afgebroken door de lead zangeres, die in de kleedkamer al aangeeft het liefst meteen weer het podium op te gaan.

Deze diashow vereist JavaScript.

Tweede set
Alle songs zijn op een of andere manier ontstaan door gebeurtenissen uit Joyce’s leven. Zo kwam de inspiratie voor After Midnight door de stad Eindhoven waar ze een tijdje woonde. Aan Iceman ligt, zoals de titel doet vermoeden, een slechte relatie ten grondslag.

Dan volgt een ‘Satie-waardig’ intro op de piano. De song Unique draagt ze op aan Maarten door wie haar carrière een vlucht nam via Vrije Geluiden. Ondertussen draaien op de achtergrond de begeleidende filmbeelden die wat mij betreft ook onder de categorie Unique geschaard kunnen worden.

Chaos –  Little Girl Blue Tour

Little Girl Blue Tour
Little Girl Blue Tour – veelzijdig

“Het is altijd chaos in mijn hoofd” las ik ergens in een persbericht. Dat dat ook inspiratie oplevert blijkt uit het prachtige Quiet In My Head, met mooi gitaarspel van Van de Klundert.

Ondanks dat Joyce in een warm pleeggezin is opgegroeid richt ze een boodschap aan haar biologische vader. Omdat ze hem geen brief durft te schrijven verpakt ze het in een mooi liedje; Hullabaloo.
En dan is het tijd voor de laatste song Don’t Turn On The Light…geen toegift, maar gewoon als feit aangekondigd. Het is ook goed zo. Prachtig concert, groot applaus!

P.S. Nog meer chaos
Na afloop een toeloop van familie en bekenden, allen willen wat zeggen, iets geven of gewoon een handtekening op een CD. En daar tussendoor een van binnen naar buiten vliegende Joyce. Het heeft Monique en mij precies een uur en een kwartier gekost om de vijf bandleden en aanhang in de gang tegen de muur te plakken voor een groepsfoto van één minuut… en ook dat moment verloopt in complete chaos, maar wel gezellig.


Setlist: Black Star, Talk About It, Fire In The House, Time For new Memories (Blue 2018), Special Kind Of Stupid, When I Get Home, Umbrella,.
Tweede set: After Midnight, Iced Up, Unique, Quiet In My Head (Blue), MMM MMM, Loose Sand, Hullabaloo, Don’t Turn On The Lights (Blue)



Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

Tim Knol & The Blue Grass Boogiemen

Tim Knol & The Blue Grass Boogiemen in topvorm

Het beste wat Nederland qua authentieke bluegrass muziek te bieden heeft volgens de kenners van het genre

Het spetterende optreden van Tim Knol & The Blue Grass Boogiemen in februari 2020 was voor herhaling vatbaar. Daarom voor de tweede keer Tim Knol en de Utrechtse Blue Grass Boogiemen, Robert-Jan Kanis (zang-gitaar), Arnold Lasseur (zang-mandoline-viool), Aart Schroevers (zang-contrabas) en Bart van Strien (zang-banjo-mondharmonica), Deze super combinatie blijkt wederom goed voor een energiek en dynamisch optreden. En dubbel nog wel!

Tim Knol & The Blue Grass Boogiemen
Tim Knol
Tim Knol

Ik schreef vorig jaar al uitgebreid over dit topoptreden. Een kleine samenvatting: na meer dan 10 jaar aan de weg getimmerd te hebben o.a. als rockartiest en als singer-songwriter, vindt Tim Knol in 2019 dat het tijd wordt om ook Bluegrass toe te voegen en met wie kan dat beter dan met `het beste wat Nederland qua authentieke bluegrass muziek te bieden heeft’ The Blue Grass Boogiemen, een band die ruim dertig jaar bestaat en die hij al sinds zijn jeugd kent. Dit resulteert in een gezamenlijk en zeer succesvol project “Happy Hour”, een oorspronkelijke bluegrass album met veel exposure op o.a. radio en Spotify.

Eindelijk live

Tim Knol & The Blue Grass Boogiemen
Tim Knol & The Blue Grass Boogiemen

Na een periode van bijna anderhalf jaar is het gezelschap erg blij eindelijk weer eens live op een podium te staan. En meteen twee concerten achter elkaar, wat achteraf best inspannend blijkt. De vaart zit er continu in. Het is soms letterlijk een battle wie het snelst speelt. Zo ook het supersnelle Stars In Your Eyes waar ze alle vijf dicht op elkaar staan voor die ene microfoon in het midden.

Aart Schroevers staat te popelen om het ruim 70 jaar oude nummer, There Stands The Glass te zingen en dat doet hij goed en met de nodige pathos in zijn stem.

Aart Schroevers
Aart Schroevers

Ook aan actualiteit geen gebrek. Door een haat-liefde verhouding met social media kanalen als Twitter kom je op een pakkend nummer dat ik noteer als Crazy Warfare, ingegeven door de huidige boerenprotesten en types als Willem Engel.

Alle muzikanten zijn ongekend snel, virtuoos op hun instrumenten en in samenzang zeer harmonieus. Far From Me Now is zo’n nummer waar het allemaal heel mooi klinkt. Net als Tim’s nieuwe single…het door hem als ‘autorij-track’ getypeerde, Wandering Heart.

Idolen
Tijdens de avond komen weer vele muzikale helden voorbij: Bill Monroe, de grondlegger van de Blue Grass, uit Kentucky, Johnny Walker (Pick Me Up On The Way Down), Buzz Busby (Lost). Osman Brothers (Rocky Top), Ook een viertal songs van ‘King of Bluegrass’ Jimmy Martin (o.a. There Ain’t Nobody Gonna Miss Me When I’m Gone). John Prine (My Old Kentucky Home), Gram Parsons (A Song For You), Bob Dylan (You Ain’t Going Nowhere), Blaze Foley (If I Could Only Fly), Doug Kershaw (Diggy Liggy Lo en My Sallie Jo) met Lasseur op de viool.

Blue Room Sessions
Blue Room Sessions

Tim Knol en the Blue Grass Boogiemen leverden wederom met ongelooflijk veel plezier een topavond van Country, Cajun, Bluegrass en meer!


Setlist: in willekeurige volgorde i.v.m twee optredens : Sunny Side Of The Mountain, Happy hour, That Song About The Willow Garden, Far For Me Now, Lost ball in The Alley, High On A Mountain , Stars in Your Eyes, The Deep Dark Woods, Crying Shame, In Your Arms To Stay, Lost, Pick Me Up On The Way Down, Before The Sun Goes Down, Sally Jo, Diggy Liggy Lo, My Old Kentucky Home, If I Could Only Fly, There Stands The Glass, A Song For You, Miss Me When I’m Gone, You Ain’t Going Nowhere, Crazy Warfare




Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar
Met dank aan Blue Room Sessions

Bruut

BRUUT! ft. Anton Goudsmit serveren snelle surfjazz

Virtuoos gitaarspel vult Amsterdams kwartet feilloos aan in de Clubzaal van de Verkadefabriek op Jazz in Duketown 2021

BRUUT! is een Amsterdams jazz- kwartet, dat sinds 2011 actief is. Voor hun laatste plaat, Go Surfing, hebben zij hun al niet geringe krachten ook nog eens gebundeld met Boy Edgarprijs- winnaar, gitarist Anton Goudsmit. Hun optreden tijdens Jazz In Duketown staat geheel in het teken van deze laatste plaat.

Dit betekent dat bij het eerste nummer de toon gelijk gezet wordt. Jazz? Eerder snelle, pittige surf met begeleiding van saxofoon, Hammondorgel, drums en contrabas. Vlam, gelijk vol er in.

BRUUT! ft. Anton Goudsmit

Anton Goidsmit
Anton Goidsmit

Het tweede nummer is een soort Egyptian reggae achtig stuk. Maarten Hogenhuis heeft zijn altsax omgeruild voor een tenorsax. Warm diep en donker soleert hij tussen de gitaarklanken van Anton Goudsmit.
Het spelplezier is duidelijk bij alle vijf de heren van BRUUT!, en een feestje om naar te kijken.

BRUUT!
Folkert Oosterbeek

Dit plezier zal niet in de laatste plaats komen door de keuze in repertoire; ‘Jolene’ is een bekende country- klassieker, maar leent zich ook goed voor de surf’n’jazz- behandeling die ze hier ondergaat.
Een andere cover, hoewel minder ver van hun bed, is de Beach Boys- plaat ‘Surfer Girl’. In een uitvoering die bijna vraagt om een regenachtige zomeravond. Langzaam, warm en melancholiek, waarbij een hoofdrol is weggelegd voor een solerend Hammondorgel, onder de kundige vingers van Folkert Oosterbeek.

En zo gaat het een uur lang door. Deze mannen staan te spelen alsof het geen enkele moeite kost- hoewel, aan het eind van één van de laatste stukken, komen de laatste altsaxnoten welhaast uit de ténen van Maarten Hogenhuis.

Maarten Hogenhuis
Maarten Hogenhuis

Bescheiden maar enthousiast en bevlogen vervult de ritmesectie zijn taak; Felix Schlarman op drums en Thomas Rolff op contrabas. Een betrouwbaar, swingend fundament om nummers op te kunnen bouwen.
Meen ik nou in het laatste stuk ‘Poupée De Sir, Poupée De Son’ van France Gall te herkennen? Daar wil ik van af zijn, feit is wel dat ook hier weer een ‘classic’ kundig en lekker ver- jazzsurft wordt. En met een outro waar geen eind aan lijkt te komen, in de goede zin van het woord, neemt BRUUT! na een wervelend optreden afscheid van deze editie van Jazz in Duketown.

Deze diashow vereist JavaScript.


Coverfoto: ©Robert Arts
Screenshots BRUUT! en Anton Goudsmit – Jazz in Duketown 2021

BRUUT! op Youtube:

 

Conservatorium Talent Award 2020

Conservatorium Talent Award 2020 via livestream

Zes veelbelovende conservatoriumstudenten strijden om felbegeerde jazz aanmoedigingsprijs

Conservatorium Talent Award 2020 is zoals alle andere evenementen in dit corona-jaar anders dan anders. Door de RIVM-maatregelen mag slechts een beperkt aantal mensen toegelaten worden, Maar geen nood, de Talent Award is ook via livestream te bekijken vanuit de Clubzaal in de Verkadefabriek.

Conservatorium Talent Award 2020 (#CTA2020)

Conservatorium Talent Award 2020
Conservatorium Talent Award 2020

Behalve de totaal andere setting onderscheidt deze 2020-editie zich op een andere, leukere, manier van alle vorige awards. Van de zes kandidaten studeert de helft af op zang. Dat zijn Tijn Heijblom, Marit van der Lei en Manon Nijenhuis. 50 procent kans dus dat een zanger/zangeres met de award aan de haal gaat.

Opkomst kandidaten

  • Tijn Heijblom – zang
  • Paul van de Calseijde – saxofoon
  • Marit van der Lei – zang
  • Gijs Idema – gitaar
  • Dani Brands – piano
  • Manon Nijenhuis – zang

Deze review vindt geheel plaats via de livestream van Conservatorium Talent Award 2020, thuis achter het beeldscherm.

Tijn Heijblom

Deze diashow vereist JavaScript.

Tijn Heijblom is 23 jaar en studeert studeert aan Fontys Hogeschool voor de Kunsten in Tilburg waar hij ook woont. Tijn schrijft graag eigen muziek en speelt daarnaast ook synthesizer. De zanger bijt het spits af  van deze Conservatorium Talent Award 2020. Tijn zingt vijf nummers. Alle vijf eigen werk waaronder Last Appointment. Hij sluit af met Solitude. Na afloop volgt een kort interview met Hans Mantel, Daarin vertelt Tijn dat hij nu over zijn emoties durft te schrijven. Er zit geen vast patroon aan de manier hoe hij zijn songs schrijft. Hij noteert alles om het eventueel later te kunnen gebruiken. Zijn masters wil hij in Brussel voltooien.

Paul van de Calseijde

Deze diashow vereist JavaScript.

Paul van de Calseijde is 28 jaar en studeert Bachelor Jazz Saxophone aan Rotterdam Codarts University for the Arts. Hij woont in Utrecht. Paul is saxofonist bij de bands Trico, Filet au Fonque en Antares Flare. Voor deze Conservatorium Talent Award 2020 laat Paul zich begeleiden door APQ (Anna Tsombanis & Paul Van de Calseijde Quartet). Bijzonder is dat er een tweede tenorsaxofonist op het podium staat naast Paul die eveneens tenorsax speelt. In het korte interview met Hans Mantel legt Paul uit dat hij louter voor de sound heeft gekozen voor een tweede tenorsaxofoon. “Met zo’n sound zet je je handtekening,” merkt Hans Mantel op. Paul van de Calseijde brengt drie eigen nummers: Hush, Polder en Étude. Binnenkort verschijnt de nieuwe EP op Spotify.

Marit van der Lei

Deze diashow vereist JavaScript.

Marit van der Lei is 25 jaar en volgt nu een masteropleiding aan het Koninklijk Conservatorium van Den Haag. Marit is het meest geïnspireerd door de muziek van componist/trompettist Kenny Wheeler. Haar band de Marit Van der Lei Nextet begeleidt haar bij deze Conservatorium Talent Award 2020. Marit doet momenteel onderzoek naar de combinatie zang en blazers. Die interesse komt waarschijnlijk omdat zij al op haar veertiende in Big Bands heeft gezongen. Marit brengt vier nummers, allemaal eigen werk; I Will Never Go To The Sea, See, Start The End, Eh en Eventually I Will. Het eerste nummer zingt Marit zonder enige begeleiding. Met een vette galm op haar microfoon, dat weer wel.

Gijs Idema

Deze diashow vereist JavaScript.

Gijs Idema is 24 jaar en studeert gitaar aan het Conservatorium van Amsterdam. Gijs speelt vier nummers en begint met Shorts In The City, een ode aan de zomer. Het is eigen werk dat hij onlangs afmaakte. Het tweede nummer heet Mikado, naar het spel van de vallende stokjes. Daarna volgt Bro, Bro, Bro, geïnspireerd door Jakob Bro.
Zijn grote voorbeeld is bluesrock gitarist Jimi Hendrix, maar toch koos Gijs voor jazz na het horen van gitaargiganten zoals Wes Montgomery. Gijs komt met min of meer uitgeschreven versies waarop zijn bandleden hun interpretatie kunnen spuien. Met het Gijs Idema Trio bracht hij in 2018 het album Squares uit. Binnenkort komt er een nieuw album uit, Modus geheten. Volgens Gijs is ‘jazz eigenlijk de enige muziek die alle soorten genres is, mét improvisatie‘.

Dani Brands

Deze diashow vereist JavaScript.

Dani Brands is 29 jaar en studeert piano aan ArtEZ Hogeschool Zwolle. Dani is door zijn moeder beïnvloed die veel Cubaanse muziek draaide in zijn jeugd. Dani heeft niet zozeer piano idolen, hij zoekt het meer in de nummers die ze hebben geschreven en richt zich met zijn Latin band vooral op de Cubaanse ritmes en arrangementen.
In de jaren ’70 kwamen veel Cubaanse en Puerto Ricaanse muzikanten naar New York, waaruit de mengvorm salsa uit voortkwam. En nu, door Dani Brands, is er Latin uit Zwolle. Hij is de enige van zijn school die het genre speelt. Dani en zijn bandleden spelen vier nummers waarvan drie eigen werk. Spijtig dat er vanwege de RIVM-maatregelen niet gedanst mag worden, want het is werkelijk heel aanstekelijke muziek.

Manon Nijenhuis

Deze diashow vereist JavaScript.

Manon Nijenhuis is 22 jaar en studeert zang aan HKU Utrechts Conservatorium. Esperanza Spalding is één van Manons grote voorbeelden. Toch hoor je ook flarden van Joni Mitchell in haar werk. Manon zingt vier nummers van de EP Flowerpicking: Flowerpicking, Oenothera, Inside Outside en Take All.
Oenothera gaat over een bijzondere jeugdherinnering. Met haar oudtante ging ze naar een grote tuin vol bloemen. Het schemerde al en de meeste bloemen sloten zich, behalve de nachtbloem Oenothera die pas als het donker is, open gaat. Manon bezint zich welke kant ze op wil gaan. Improvisatie of toch popmuziek? Echter wel met onverwachte wendingen.

De prijzen van Conservatorium Talent Award 2020 zijn:

Conservatorium Talent Award 2020
Gijs Idema winnaar Conservatorium Talent Award 2020
    • Compositieprijs ter waarde van 1000 euro voor het nummer Mikado van Gijs Idema
    • Eervolle vermelding van zangeres Marit van der Lei die volgend jaar gaat optreden bij Jazz in Duketown 2021
    • Conservatorium Talent Award 2020 ter waarde van 5000 euro voor gitarist Gijs Idema

Screenshots: LIVE | Conservatorium Talent Award 2020 | Dagprogramma

De jury bestaat uit Aad van Nieuwkerk (VPRO), Rob Horsting (componist/arrangeur), Frank Bolder (music program manager bij LantarenVenster Rotterdam), Mischa Andriessen (journalist), Kim Hoorweg (vocaliste).
De jury let op instrument- en zangbeheersing, samenspel, compositie, onderscheidend vermogen (durf, out of the box) en performance.

Conservatorium Talent Award 2020
Hans Mantel

Na elk optreden worden de kandidaten kort geïnterviewd door radiopresentator Hans Mantel. Hans Mantel presenteert elke zondagavond van 21.00u tot 22.00u ‘Deep Jazz’ op Sublime, met de beste jazzplaten uit heden en verleden.