Tim Knol Bluegrass Boogiemen

Rootsmuziek Tim Knol & The Bluegrass Boogiemen

Het was weer een topavond met topmuzikanten in The Blue Room Sessions

Voor de tweede keer staat Tim Knol op ons podium. Deze keer zonder meuk van de kringloop maar in het illustere gezelschap van de Bluegrass Boogiemen. Dat zijn Robert-Jan Kanis (zang-gitaar), Arnold Lasseur (zang-mandoline-viool), Aart Schroevers (zang-contrabas) en Bart van Strien (zang-banjo-mondharmonica). Zij toeren ruim vijfentwintig jaar als “ambassadeurs van de Blue Grass” door Nederland, Europa en Amerika. Volgens de berichten die ik erop nasla zijn zij ‘het beste wat Nederland qua authentieke rootsmuziek te bieden heeft’.

Tim Knol & The Bluegrass Boogiemen

Tim Knol Bluegrass Boogiemen
Tim Knol & The Bluegrass Boogiemen

Liefde voor bluegrass
De zaal is vol, net als het podium. De sfeer is relaxed. Tim Knol vertelt geanimeerd over zijn jeugd. Op 8-jarige leeftijd zingt hij al tijdens de gitaarlessen van vader Ton nummers met titels als ‘Pain In My Heart’ en o ironie “My Drinkin’ Days Are Over ‘. Zijn eerste ontmoeting (en optreden) met de Bluegrass Boogiemen is lang geleden tijdens een rock ’n roll festival in Hoorn, nota bene in Het Kleine Café Aan De Haven (ja dat bestaat echt). Hij is dan 14 jaar.

Tim Knol Bluegrass Boogiemen
Arnold Lasseur

Het is op die plek dat hij verliefd wordt op bluegrass muziek. Twee jaar geleden wordt de samenwerking opgepakt wat resulteert in de Happy Hour Theatertoer en een gelijknamig studio album, geschreven met Arnold Lasseur.

Tijdens de show wordt met veel humor gerefereerd aan onderwerpen als drank, Frans Bauer, bewondering voor de Duitse schlagerzanger Heino en diens café vol gouden platen. Ook de jarenlange gang naar Oerol en de vrees voor de typische ‘Oerol hippie’ komt ter sprake. Tot hilariteit van het publiek belandt Tim Knol in een conversatie met twee fans op de eerste rij, die uitloopt in een aantal levendige details die zich afspelen in een notoir hotel op Terschelling.

Tim Knol
Tim Knol

Muzikale helden
Maar eigenlijk gaat deze avond vooral over muziek. Naast een aantal nummers van het nieuwe album ook nummers van de Stanley Brothers How Mountain Girl Can Love. Van Merle Haggard The Running Kind. Een aantal nummers van Hank Williams o.a. In Your Arms To Stay, en My Bucket’s Got A Hole In It. Van de te vroeg overleden Blaze Foley het mooie rustige If I Could Only Fly. En van Gram Parsons Song For You. Speaking of Parsons: de Bluegrass Boogieman wonnen naast diverse andere Awards al acht keer de Gram Parsons Award.

Tim Knol Bluegrass Boogiemen
Vlnr. Arnold Lasseur, Tim Knol, Aart Schroevers

Ook de naam van de veelvuldig geroemde ‘father of the Bluegrass’ Bill Monroe en die van Jimmy Martin vallen herhaaldelijk. Van deze laatste een wals, Ocean Of Diamonds en Before The Sun Goes Down en het door allen supersnel en uitstekend uitgevoerde Ain’t Nobody Gonna Miss Me When I’m Gone. Van Ola Belle Reed High On A Mountain, van Doug Kershaw’s My Sally-Jo. My Old Kentucky Home is van Stephen Foster en bewerkt door Randy Newman. Verder nog In Your Arms To Stay, en het supersnelle Stars in Your Eyes van Tim Knol en Arnold Lasseur

Tim Knol
Bart van Strien

Het laatste nummer is het supersnelle Crying Shame, met alweer hulde voor zang en spel. Groot applaus waarna drie nummers als toegift; Wheels van Gram Parsons en The Flying Burrito Brothers. Steve Earls’ Carrie Brown en de allerlaatste … Rollin’ My Sweet Baby’s Arms.

Tim Knol
Robert-Jan Kanis

Tim Knol brengt met de Bluegrass Boogiemen een goede mix van diverse muziekstijlen als bluegrass, cajun, country en Americana, waarbij ik het door hem mooi gezongen Far From Me Now  toch ook even genoemd wil hebben. Net als de titelsong van het Album Happy Hour en There Stands The Glass, het nummer met de snik, gezongen door bassist Aart Schroevers. Diggy Liggy Lo, de Louisiana Cajun song, wordt overigens subliem begeleid door o.a Van Strien op de mondharmonica en Lasseur op viool .

Tim Knol Bluegrass Boogiemen
Aart Schroevers

Van de setlist klopte achteraf geen moer. Ik heb getracht om in het moordend tempo van Tim Knol & The Bluegrass Boogiemen de meeste nummers te noteren en dat waren er nogal wat!
Maar, om met Ad van der Laan te spreken…het was een Topavond met Topmuzikanten !


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Rielemans

The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra

Blue Room Sessions is weer het toneel van een fantastische happening van fantastische muzikanten

Het is een berucht Belgisch familie orkest, althans volgens The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra. Deze allitererende naam lijkt te verwijzen naar een zeer bekende Belgische artiest. Maar deze muzikanten zijn echter minstens zo virtuoos.

The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra
Rielemans
The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra

De Rielemans familie bestaat uit de twee zangeressen Hermine (Kathleen Vandenhoudt), Josephine (Pascale Michiels) ook wel bekend als Billy & Bloomfish. De Gentse singersongwriter Bruno Deneckere (Joseph Rielemans) en zijn kompaan Nils De Caster (Eduard Rielemans) speelden ooit samen in de band Pink Flowers. Het vijfde lid van de familie is de uit Mexico afkomstige Luiz Marquéz (Gerardo Rielemans).

Rielemans
Luiz Marquéz

Op de site (zie link onderaan) staat het hele verhaal van “De meest intrigerende familie van deze tijd” beschreven, The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra.

Vol podium

The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra
overvol podium

Het overvolle podium oogt zeer indrukwekkend en staat vol met instrumenten. Viool, mandoline, diverse gitaren en, over intrigerend gesproken, twee Chinese snaarinstrumenten uit de omvangrijke collectie van Pascale Michielse. Daarnaast een hele rij saxofoons, blokfluit, een trompet en allerlei dingen die geluid produceren.

Rielemans
Bruno Deneckere

Who gave her Away is het eerste nummer. Gevolgd door songs over het leven met Life’s Too Short en Rest Of My Life. Ook een ‘schôôn vogelke’ mag niet ontbreken in hun repertoire, Sing Bluebird Sing. Over de begeleiding van de songs val ik niet steeds in herhaling…alle songs worden namelijk meesterlijk meerstemmig gezongen en begeleid.

Ook het laatste taboe, schertsend ‘seks met insecten’ genoemd, wordt bezongen in het nummer Butterfly. De eerste set bevat mooie nummers alsTime Of Day, wat uitnodigt tot dansen. Tenslotte wordt origineel afgesloten met Little Break. Een lied met een boodschap; bestel een drankje en koop gerust een CD.

Tweede set
Na de pauze nog een aantal goeie songs zoals het ‘jazzy’ Doin’ It Right. Het vrolijke Sentimental Blue en Who’s That Man, met Morricone-waardige mondharmonica spel is een mix van country en gospel. Het Spaanstalige Caravana wordt gezongen door Marquéz.

Tegen het einde van de show wordt het donker in de zaal. Hypnotiserende geluiden klinken tijdens Deeper Well. Met een hoofdrol voor Michiels die gepassioneerd haar Chinese instrument in het onheilspellende blauwe licht bespeelt.

Deze diashow vereist JavaScript.

Als toegift JJ Cale’s Tijuana. Tijdens de soundcheck al gehoord en bewonderd en gelukkig tóch nog gespeeld. Het allerlaatste nummer is er een van Deneckere zelf; Blue Sky over Nashville.

Ik zeg het nog één keer. Het hele orkest is muzikaal gezien briljant! Pascale Michiels; is het geen banjo of gitaar dan is het de xiaoruan of de gaiyinruan (de Chinese snaren). Kathleen Vandenhoudt; op de Gibson J-200 en de trompet. Deneckere met zijn karakteristieke stemgeluid en zijn spel op zowel elektrische als akoestische gitaar.

Multi-instrumentalist De Caster virtuoos op lapsteel, viool, mandoline en gitaar. En niet te vergeten Luiz Marquéz die overigens een opvallende rol speelt in dit markante gezelschapl. Kortom het was een fantastische happening.

Rielemans
Roots Rielemans

Nieuwsgierig naar het hele verhaal van de Rielemans Family? Lees er alles over op rielemans.be


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Setlist:
Who Gave Her Away, Life’s Too Short, Rest Of My Life, Sing Bluebird Sing, The Fire That Burns, Lowlands Clay, Butterfly, Time Of Day, Little Break. Tweede set: I’d Do It Again, Doin’ It Right, Talking Too Much, Sentimental Blue, Deep In Soul,Who’s That Man, Caravana, Some People Call It Poison, Deeper Well. Toegift Tijuana en Blue Sky Over Nashville

Edgelarks

Edgelarks over kleine natuurwonderen en wereldproblematiek

Muziek uit de Britse eilanden, India en het diepe zuiden van Amerika passeren de revue

Het muzikale duo Edgelarks, Hannah Martin en Philip Henry, is afkomstig uit de UK en trad al vaker bij ons op. Phillip Henry is een begenadigd slide-gitarist en mondharmonicaspeler. Ook speelt hij banjo, dobro, mondharmonica, de footstomp en de chaturangi gitaar.

Edgelarks
Edgelarks in Blue Room Sessions

Henry heeft zich rond 2008 bekwaamd in de muziek van de Britse eilanden en die van het diepe zuiden van Amerika, maar ook in de oorspronkelijke muziek uit India, wat hun ook wel als traditioneel folkduo bestempelt. De uit Devon afkomstige singer- songwriter Hannah Martin heeft een warme donkere stem. Zij speelt vanavond viool, banjo, shrutibox en gitaar.

Edgelarks

Hannah Martin
Hannah Martin

Edgelarks starten met Feather, het titelnummer van hun laatste gelijknamige laatste album. Deze song ontstond tijdens een wandeling door het mooie Dartmoor. Hannah Martin vond een veer, vroeg aan haar Facebook vrienden of iemand deze herkende en kreeg een record aan reacties terug. Signposts, gaat over een tweetal verkeerspalen die ze aantroffen ‘in the middle of nowhere’ tijdens een reis door het eindeloos grote Australië.

Philip Henry
Philip Henry

Als derde de sing-along Wander die toch echt niet makkelijk mee te zingen blijkt. Henry begint tijdens dit nummer met treingeluiden die in het daaropvolgende nummer Underground Railroad nog levensechter worden gespeeld met behulp van de mondharmonica, footstomp en viool. Hij gaat zo levensecht tekeer op zijn instrument dat hij zelfs even moet pauzeren (“I’m a bit under the weather”) waarna hij al beat-boxend pas echt losgaat.

De archeologische song, Where I Stand, is een mooi rustig nummer met banjo en slidegitaar over de Ogham Stones, waar de Ierse immigranten Enabarras ooit hun naam in kerfden.

Philip Henry
Philip Henry-chaturangi

Chaturangi

Edgelarks
Chaturangi

En dan is het tijd om de Indiase klassieke gitaar, de chaturangi, ten tonele te voeren. Dit instrument heeft 22 snaren waarvan een aantal wordt aangeduid als sympathieke snaren, een soort mini harp. Henry leerde het instrument bespelen tijdens zijn reizen door India in 2008. Als intro een prachtig geluid dat vaak is te horen in een Engelse serie over kolonialisten in India.

Het imponerende Last Broadcast gaat over het tragische relaas van de oorlogsverslaggeefster van de Sunday Times, Marie Colvin, die omkwam tijdens de slag om Homs in Syrië.

We zijn daarna toe aan een happy song over tevredenheid Wanting Nothing, met Martin op de banjo en Henry op slide gitaar. Er wordt mooi samen gezongen en heel mooi viool gespeeld op een nummer van Tim O’Brien Brother Wind.

Het door Hannah geschreven Oyster refereert aan een geliefd gedicht van Emily Dickinson. Phillip Henry bespeeld deze keer de banjo. Het gaat over the small miracles of nature. “Hope is the thing with feathers”. Met Hannah’s opmerking dat ze wel wat hoop kunnen gebruiken met een premier als Boris Johnson, krijgen ze de lachers op de hand.

Finale
Met Nailmakers’ Strike, over de staking in 1862, mag het publiek meezingen ” You’ve got to fight for your right”. Een van de laatste songs The Boy That Wouldn’t Hoe Corn begint ook weer rustig met een oriëntaals aandoend intro en wordt door Henry met enigszins hese maar mooie stem gezongen. Zij spelen tegen elkaar op in een soort battle met viool en dobro. Prachtig uitgevoerd en eindigend in een steeds sneller ritme. Dan verdwijnen ze even van het toneel, maar het publiek wil meer. De toegift is een lullaby van James Taylor Close Your Eyes.

Edgelarks
Edgelarks einde show

Naast alle beelden over onrust, Brexit-ellende, een onfortuinlijke journaliste, een favoriete dichteres en een dolle premier was er ook aandacht voor rust, tevredenheid, verre reizen, vogels, natuur, ellenlange stranden en oude stenen. Deze twee bevlogen artiesten namen ons deze avond mee in hun muzikale gepassioneerde wereld en…omdat ze nou eenmaal toch hier zijn, de volgende dag vroeg op, naar de Tilburgse markt. Kaas kopen voor de familie. Ja ook dát kan belangrijk zijn.

Deze diashow vereist JavaScript.


Setlist: Feather, Signposts, Wander, Underground Railroad, Where I Stand, Last Broadcast, Silbury Hill, Wanting Nothing, Brother Wind, Oyster, Nailmakers Strike, The Boy That Wouldn’t Hoe Corn, Close Your Eyes

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

CC Smugglers

CC Smugglers zetten overvolle BLVRD-tent naar hun hand

Muzikaal palet omvat folk, Americana, country, klezmer, blues en soul

De Engelse band CC Smugglers stonden aanvankelijk niet in de programmering vermeld. De Ierse band The Eskies zouden eigenlijk op deze zaterdagavond 3 augustus gaan optreden. Een reden voor deze wisseling werd niet door de organisatie van het theaterfestival Boulevard doorgegeven. Dat geeft niets want de CC Smugglers en vooral frontman Richie Prynne maakten er een dolle boel van. Het was mudvol in de BLVRD-theatertent. Er hing een lekkere, zwoele party-stemming.

CC Smugglers
CC Smugglers in BLVRD-tent

Bij binnenkomst was het dringen geblazen. Voor de ingang van de theatertent stonden veel mensen buiten. Waarschijnlijk vonden ze het daarbinnen in de tent te vol. En dat was dan ook het geval. Wat verder opviel was de aanwezigheid van veiligheidsmensen in uniform. Vorig jaar zag ik helemaal geen beveiligers rondlopen, in ieder geval niet in die standaardkleding. Ook opvallend was de mengelmoes aan generaties. Senioren, mid-vijftigers, -veertigers en -dertigers dansten en sprongen net zo dol rond als de jonkies van nog geen 20 jaar oud.

CC Smugglers
Richie Prynne

De band was al volop bezig en frontman Richie Prynne ging een gesprek aan met een blonde dame die pal bij het podium stond. Ik kon niet goed verstaan wat er gezegd werd, maar dat deed er weinig toe. Richie droeg het volgende nummer aan haar op. Het was een regelrechte klezmer, een van de vele genres die CC Smugglers in hun nummers gebruiken. Toen Richie opriep tot een moshpit, zocht ik snel een veilig heenkomen. Dat was mij te dol.

Debuutalbum CC Smugglers

CC Smugglers
Ryan Thomas

How High is de titel van het debuutalbum van CC Smugglers en uiteraard werd daar veel van gespeeld zoals het nummer Well Well Well. Er was wel wat rumoer rondom dat album dat door crowdfunding werd gefinancierd. Richie sprak er even over, maar ik kon hem nauwelijks verstaan. Ik heb sowieso altijd moeite om UK-English te verstaan, Amerikaans-Engels gaat mij beter af.

CC Smugglers
Iain McFarlane

Van het album deden ze onder meer How High, Dirty Money, Well Well Well, Grumpy en Gone So Long. In vergelijking met het live-gebeuren op deze zaterdagavond, mag je stellen dat de CC Smugglers pas live tot hun recht komen Op het album mis ik erg het energieke.

CC Smugglers
Sam Barret

Naast die typische Britse folk bevat het muzikale palet van CC Smugglers Americana, country, blues en soul. Al deze invloeden komen samen op het album dat hun live-geluid zo eerlijk mogelijk laat horen – een band met rauwe, energieke en krachtige live-performers met een hoofdrol voor de dynamische en komische frontman, Richie Prynne.

CC Smugglers
Richie Prynne
CC Smugglers bandleden

Mr Richie Prynne – Ld Vox, Rhythm Guitar, Harmonica & Banjo.
Mr Ryan Thomas – Vox, Lead Guitar, dobro & Banjo
Mr Sam Barret – Vox, Rhythm Guitar & Fiddle
Mr Dan Edwards – Vox, Double Bass
Mr Iain McFarlane – Vox, Drums, Percussion
Mr Tom Seals – Vox, Piano, Accordion

Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Subliem concert Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Seizoen 2018-2019 Blue Room Sessions traditioneel afgesloten

Een uitgebreide recensie is een herhaling van zetten want elke keer weer slaagt dit trio er in om iedereen in vervoering te brengen. Zoals alle vorige vijf keren was dit optreden weer zeer druk bezocht en werd het ook weer op sublieme wijze uitgevoerd. Vandaar een korte impressie van het laatste fenomenale optreden van dit seizoen; Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt.

Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt
Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Met covers van o.a. Dr. John (o.a. Ties That Bind en Such A Night), Bill Withers (Green Gras), Fats Domino (Before I Grow Too Old), Bob Dylan, The Band, Stanley Brothers, Allen Toussaint, Bobby Charles (Only A Fool), maar ook met eigen werk van Spanjers (The Road) van Van Dijsseldonk (Enchanted Rock) Planteijdt (Last Coat) zorgden zij voor een zeer geslaagde avond.  en mooie mix van covers en eigen werk

Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt
Bijna traditionele afsluiters

Conclusie; we hebben dit seizoen toepasselijk afgesloten met het nummer Life is A Carnival van The Band, gezongen door drie geweldige muzikanten die zowel als trio als in andere formaties niet meer zijn weg te denken van de Nederlandse podia.

Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt
Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Greep uit de uitgebreide setlist: Success, Green Gras, Grow Too Old, Enchanted Rock, Ties That Bind, Such A Night, Tonight I’ll Be, Man Smart, Woman Smarter, Only A Fool, Right Lane Shane, If I Lose, Last Coat, Pressing, Here Comes Lonelyness, So Swell, Suspense, Greatest Love, The Road, Life Is A Carnival.

Over Spanjers, Van Dijsseldonk & Planteijdt

Deze diashow vereist JavaScript.

  • Eric van Dijsseldonk (gitaar, mandoline en zang): Ooit frontman van Smalltown Rodeos en later als solo-artiest en bij o.a. Ricky Koole, JW Roy en Laura Vane
  • Roel Spanjers (piano, accordeon en zang): Allereerst zijn eigen band The Sunset Travellers en later bij Captain Gumbo, BJ Baartmans en vanaf 2003 bij Normaal. Ook is Roel een veelgevraagd studiomuzikant
  • Wouter Planteijdt (gitaar en zang: Zit al sinds 1980 in Sjako! (35 jaar!) en is een veelgevraagd sessie- en studiomuzikant

Het Blue Room Sessions Team wenst alle trouwe bezoekers een fijne, muzikale, zonnige zomer en hoopt iedereen weer te zien op 10 september met… Boris McCutcheon & The Saltlicks from The United States of America.

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar.

Hannah Aldridge

Gevarieerde avond Hannah Aldridge Blue Room Sessions

Met murder- en countrysongs bezweert Aldridge haar demonen

Hannah Aldridge, dochter van country legende Walt Aldridge, schuwt het ruigere werk niet en houdt haar roots toch in ere. Dat doet deze country zangeres in een gevarieerde en memorable avond in de Clubzaal van de Verkadefabriek bij Blue Room Sessions.

Hannah Aldridge

Hannah Aldridge
Hannah Aldridge

Hannah Aldridge is een begenadigd zangeres en gitariste. Eigenlijk houdt ze van murdersongs en bands van het ruigere gitaarwerk zoals Smashin’ Pumpkins, Nine Inch Nails en Chris Cornell’s Audioslave (van wie ze vanavond overigens ook een nummer zingt). Maar als dochter van gerenommeerd Muscle Shoals en Nashville producer Walt Aldridge, luisterde zij ook naar country songs.

Net als tijdens Roots in Heusden in 2018 wordt ze begeleid door Gustav Sjödin (Jetbone). Hannah Aldridge en Sjödin zijn goed op elkaar ingespeeld. Ondanks dat ze elkaar al een tijd niet zagen is een korte repetitie in de kleedkamer voldoende om de draad weer op te pakken.

Hannah Aldridge
Aldridge met Gustav Sjödin

Gevarieerde avond
Deze gevarieerde avond zit vol prachtige songs, soms rustig dan weer vlot en vol overgave gebracht. Haar album Razor Wire uit 2014 is grotendeels het gevolg van haar turbulente echtscheiding. Living on Lonely schreef ze met co-writer Andrew Combs. Ook een nummer van vader Walt Aldridge (+ James LeBlanc) Yankee Bank, mag vanavond niet ontbreken.

Dan volgt een fantastisch vertolkte cover Like A Stone van haar al eerder genoemde late great hero Chris Cornell. Gustav Sjödin brengt vervolgens een eigen Jetbone nummer Everybody Needs Somebody To Love. Voor de podcast-liefhebbers onder ons noemt Hannah Aldridge de populairste van dit moment; S(hit)-Town. De song, aangekondigd als The Poll, is hierop gebaseerd. Grote dorst van Gus leidt ertoe dat dit het einde is van de eerste set.

Hannah Aldridge
Gustav Sjödin

Tweede set
De tweede set start Hannah solo. Black and White is opgedragen aan en geïnspireerd door haar 11 jarig zoontje Jackson. Burn To Be Broken begint rustig maar eindigt een stuk ruiger en klinkt als een echte country song met een onvervalst Alabama accent. Aldridge vertelt geanimeerd over haar late start op een muziekschool en haar drang zo snel mogelijk gitaar te kunnen spelen. Ze ontmoet daar succesvolle mensen zoals The Secret Sisters en een slordig geklede jongen op flip flops met lang rood haar, waarvan ze zeker geen hoge pet op had. Zijn naam? Chris Stapleton. Zo zie je maar dat je niet altijd op je eerste indruk kunt afgaan.

Hannah Aldridge
Hannah Aldridge in Blue Room Sessions

In die tijd schreef ze een song Lonesome, een hartverscheurende ballad over verdeling, niet van spullen maar van herinneringen…. “You take the pictures from Morocco, I’ll take that postcard from L.A”. Deze song kwam terecht in een filmserie Hart of Dixie “en daar begon het mee” aldus Hannah Aldridge.

Met de vorig jaar overleden Randall Clay schreef zij Lie Like You Love Me, indrukwekkend en meteen raak met de zin “I miss you like morphine straight to my veins,”

Howlin’ Bones liegt er niet om net als Parchman, over een vrouw die haar gewelddadige man vermoordt en onterecht eindigt in ‘death row’. “Feel that needle burn when they send me home.” De snik in Hannah’s stem is echt…

Hannah Aldridge
Hannah Aldridge met gelegenheidskoor

Het voorlaatste nummer is Burning Down Birmingham. Een aantal mensen uit het publiek, inclusief staff, wordt tot achtergrondkoor gebombardeerd. Aldridge noemt Birmingham Alabama spottend haar favoriete stad want er gebeurt namelijk altijd wat. Ruzies, dronkaards, kotsend over straat, kapot gestoken autobanden…”There’s an old flame burning down Birmingham tonight”.

Met de toegift Don’t Be Afraid, dat begint als een slaapliedje, maar overgaat in een snel gitaarduel, lijkt Hannah Aldridge voorgoed haar demonen te hebben bezworen. Een geweldig einde van een grootse avond.


Foto’s: Wies Luijtelaar

Catherine MacLellan

Catherine MacLellan draagt oeuvre van haar vader uit

IJzersterke songs en loepzuivere vocalen in de Clubzaal van Blue Room Sessions

Catherine MacLellan oogt energiek voor aanvang van haar show in de Blue Room Sessions. Ze heeft er duidelijk veel zin in. Haar begeleider, Chris Gauthier. daarentegen zit aan de dubbele grogs. Hij is grieperig en dat is te zien aan zijn gezwollen ogen. Maar dankzij veel donkere rum en heet water met citroen slaat hij zich vanavond manmoedig door de achttien songs.

Catherine MacLellan
Chris Gauthier en Catherine MacLellan

De composities van Catherine MacLellan  zijn ijzersterk en ze zingt loepzuiver. Gauthier oogst bewondering door zijn ingenieuze melodielijnen op de Gretsch, al dan niet met slide. Catherine MacLellan gaat van start met The Raven’s Sun, titelsong van het gelijknamige album uit 2014. Van dit album volgen nog een aantal songs zoals Don’t Call Me Stranger, Tell me Luella, Beneath the Linden, Jack’s Song en Winter Spring.

Catherine MacLellan
Catherine MacLellan

Prince Edward Island
Catherine MacLellan is afkomstig van het rustige Prince Edward Island in het oosten van Canada en vertelt met veel warmte over de natuur en de bergen aldaar. Als teenager was zij een verlegen kind. Na een donkere periode toen haar vader, de iconische songwriter Gene MacLellan, in1995 zelfmoord pleegde ontdekte ze wat een groot artiest hij in werkelijkheid was. Jaren later draagt zij zijn oeuvre uit op diverse albums en via een uniek ‘nalatenschap project’ If It’s Alright With You: The Songs of Gene MacLellan uit 2017.

Catherine MacLellan
Blue Room Sessions

Er gaat een golf van herkenning door het publiek als zij een aantal nummers vertolkt van dit laatste album o.a. Put Your Hand In The Hand en, op verzoek, Snowbird, het bekendst geworden door de vertolking van Ann Murray.

Tweede set

Catherine MacLellan
Catherine MacLellan

Catherine MacLellan start solo met een song voor haar oma, Tell me Louella. Nadat Gauthier is teruggekeerd vertelt ze over de onfortuinlijke dood van twee vissers en de impact die dat had op een kleine bevolkingsgroep zoals die van haar eiland. Zij schreef hier uiteraard een song over. Voor haar huidige partner schreef ze een love song Sweet By By of Emmet’s song geheten (een achteraf opgeraapte setlist is niet altijd betrouwbaar). De laatste song is een cover van Joni Mitchel’s Big Yellow Taxi.

Catherine MacLellan
Chris Gauthier

Na een daverend applaus geeft het duo nog één toegift met een weergaloos spelende Gauthier op gitaar met Take A Break …en dat is precies wat ze doen.

Het was een bijzonder mooi en ingetogen concert van Catherine MacLellan, één van Canada’s meest geliefde singer-songwriters en haar perfect begeleidende sympathieke muzikale partner. Samen zorgden ze voor een indrukwekkende performance in de Clubzaal van de Verkadefabriek.


Foto’s” Wies Luijtelaar
Dank aan Blue Room Sessions

Papajahkur brengt debuut-EP uit

Ska met een beetje country: een originele, maar ook lastige combinatie

Papajahkur is de afgelopen jaren uitgegroeid tot een vaste waarde in het Bossche livecircuit. Er zijn weinig podia waar de lokale skarockband niet heeft gespeeld, en bij de afgelopen editie van de Bossche Band Battle schopten ze het tot de halve finale. Dat de band het live goed doet is niet verrassend, want de feestelijke skarock werkt ontzettend aanstekelijk. 23 november brachten ze hun eerste (naamloze) EP uit. Een goede eerste plaat, maar de potentie van hun liveshows wordt niet helemaal ingewisseld.

Papajahkur
Papajahkur – foto: Janne Timmermans

Op de swingende skanummers hoor je Papajahkur zoals je ze kent en het liefst hoort: uptempo, dansbaar en oprecht. Het countrynummer Country Girl valt tussen de ska een beetje uit de toon en overtuigt niet helemaal. Op een 12 minuten durende EP van vier nummers is dat jammer. Overigens hoeft Papajahkur de country niet helemaal links te laten liggen. Het meest interessante nummer is Between Jobs, waar een typisch skaritme gecombineerd wordt met een countrygitaartje. Dat werkt verrassend goed, en het is een combinatie die je niet vaak hoort. Morgen (11 december) verschijnt overigens de bijbehorende clip, dus check die zeker!

De combinatie van ska en country is een lastige, maar ook eentje met potentie, zo blijkt op de eerste EP van Papajahkur.

 

Foto’s: KLANKGAT (omslagfoto) en Janne Timmermans

Amanda Anne Platt & The Honeycutters echte countryband

Songs vanuit het hart van de Amerikaanse Midlands

Amanda Anne Platt & The Honeycutters traden op 25 september in de Clubzaal van de Verkadefabriek in het kader van de Blue Room Sessions. Het werd een onvervalste country avond: een zangeres met een heldere stem omringd door vakmuzikanten en songs die je raken.

Amanda Anne Platt & The Honeycutters

Amanda Anne Platt
Amanda Anne Platt & The Honeycutters

De band begint strak met drie uptempo country nummers met een heldere Amanda Platt en een straf ondersteunende Honeycutters. Want dat is wat de band speelt; het is een echte country-band met hier en daar een rauw randje tegen de country-rock aan. Of is het Americana in de beste zin van het woord?  Amanda heeft een mooie heldere stem en begeleidt zichzelf op gitaar. Ze schrijft haar eigen nummers en is het middelpunt van de band. Maar de echte gitarist is Matt Smith die haar voortreffelijk ondersteunt met pedalsteel en gitaar, in dit geval een heuse Stratocaster.

Amanda Anne Platt kan nummers zowel vanuit haar eigen perspectief schrijven als vanuit de ogen van een ander. Een goed bijvoorbeeld is dat van een vrouw die al 42 jaar getrouwd is met dezelfde man, die stervende is, en zij dat prachtig neerzet in Learning How To Love Him. Of – ook zo tragisch – over een vrouw die na verlies van man en baan, met haar kinderen terugkeert naar het stukje land van de familie in Indiana (Eden) en daar haar leven probeert op te pakken.

Deze diashow vereist JavaScript.

In het vierde nummer neemt Amanda Anne Platt wat gas terug met het prachtige nummer When Bitter Met Sweet, en met Eden vertelt ze over een alleenstaande moeder die probeert haar brood te verdienen voor haar familie in het hart van Indiana, waar de boerderijen op hol zijn geslagen en zij zich voortbeweegt op een manier die herinnert aan het beste van Mary Chapin Carpenter terwijl ze zingt ‘Alsjeblieft, laat me terug naar binnen de tuin. Ik zal niets eten dat van die verdomde boom is gevallen’. Dat is één van de leitmotieven van Amanda Anne Platt en haar band.
Veel songs gaan over de Amerikaanse Midlands waar zij en haar band veel door heen reizen, maar ook zingt Platt over de gevoelens van het hart, namelijk geliefden, rouw, ouder worden, seizoenen, weggaan en zowat de meeste andere emoties die we allemaal op een bepaald moment delen.

Tweede set

Amanda Anne Platt & The Honeycutters echte countryband
Amanda Anne Platt

De tweede set begon met een tweetal solo gezongen songs waaronder Holy One en Angoline. Deze nam Amanda Anne Platt solo live op bij vrienden omdat ze het geld voor een opnamestudio niet bezat en de vrienden moesten hard klappen op het eind zodat het leek of ze een live album aan het maken waren. Daarna nam ze ons mee naar haar favoriete seizoen, de herfst, met Summerchild die overgaat in de slow wals Telefonwires.
Daarna volgde het titelnummer van haar derde album en nog enkele nummers waar de melancholie vanaf druipt en geeft ze als slot en heel mooi, driestemmig nummer begeleid door haar bassist op gitaar.

Amanda Anne Platt & The Honeycutters echte countryband
Amanda geflankeerd door Kevin Williams en Rick Cooper

Als ultieme toegift zingt Amanda Anne Platt het legendarische Halleluia van Leonard Cohen van een heel goed gespeeld concert met een hechte basis en een vooral een niet al te veel opvallende Kevin Williams als pianist maar die toch alle gaatjes heel mooi invulde. Terugblikkend was het een heel goed concert en dat voor een goed gevulde maar zeker niet uitverkochte zaal. Wat jammer is, want Amanda Anne Platt & The Honeycutters verdienen dat zeker en de wegblijvers hebben hier zeker een goed optreden aan gemist.
Eind september vliegen Amanda Anne Platt en band terug naar de USA om daar aan een toernee te beginnen zoals in The Grey Eagle in Ashville in de staat North Carolina.

De band bestaat uit Amanda Anne Platt die zichzelf begeleidt op gitaar
Kevin Williams op piano/keys
Matt Smith op pedalsteel en stratocaster
Rick Cooper op bass
Evans Martin op drums


Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

Martha Fields

Martha Fields in The Blue Room Sessions

Texas Martha is puur Americana met Franse slag

Martha Fields aka Texas Martha is een Texaanse zangeres uit de country & bluegrass stal, geboren in de Appalachen die momenteel met een uitstekende band op tournee is in Europa. Ze begon al heel jong met het zingen van bluegrass en country (bij moeder op schoot) dus het zit wel een beetje in haar bloed. Ze leerde zich zelf gitaar te spelen en trad tijdens haar carrière onder andere op met Ricky Skaggs en Merle Travis.

Martha Fields
Martha Fields – ©Wies Luijtelaar

Martha Fields speelt niet alleen bluegrass en country maar ook een mix van folk, blues en rock ’n roll. Haar repertoire bestaat grotendeels uit eigen geschreven nummers en daar legt zij haar hart en ziel in. Ze zingt deze met een authentieke en gevoelige stem en is daarmee in staat je mee te nemen op een reis door het zuiden van de Verengde Staten.
Met verschillende prijzen reeds op haar naam, heeft ze al verscheidene tours door Europa achter de rug. Het concert op dinsdag 4 september in The Blue Room Sessions in de Clubzaal van de Verkadefabriek is inmiddels haar vierde optreden in Nederland waaronder o.a. Nijmegen en Schiedam. Haar discografie bestaat inmiddels uit drie CD’s genaamd Dancing Shadows, Southern White Lies en Long Way From Home.

Texas Martha & Band
Laten we eerst haar band voorstellen die volledig uit Fransen bestaat. Martha Fields woont momenteel voor het grootse gedeelte van het jaar in Bordeaux, Frankrijk. Je zou bijna kunnen spreken van The Bordeaux Blues of country met een Franse inslag. Dus, op dobro en mandoline Manu Bertrand; Urbain Lambert op elektrische gitaar en Serge Samyn op staande bas.

Deze diashow vereist JavaScript.

Voor een goedgevulde Clubzaal in de Verkade Fabriek opent Martha Fields met een paar nummers van haar laatste CD Dancing Shadows, o.a. Dancing Shadows, Demona en Johanna.
Martha Fields begeleidt zichzelf op gitaar, maar de echte gitaristen staan links en rechts van haar. Deze jongens begeleiden haar tijdens het concert op de dobro die hij bespeelt als een slide gitaar en elektrische gitaar in een mooie balans die het hele concert in balans houdt. De bassplayer is van het soort ‘He never says much, he play the bass’.

Martha wisselt haar concert af met country en bluegrass en ballads. Haar al jaren gevormde stem wisselt moeiteloos tussen deze genres en altijd ligt die verscholen snik op de loer, even haar stem verheffen in een bluegrass als Hardtime of in een mooie ballad als Johanna en die snik die trekt je naar binnen in de Appalachen in de Southern Country States.
Martha Fields zingt eigen geschreven repertoire maar had toch voor haar favoriet Janis Joplin een door haar geschreven nummer in petto, een door drank en leed gelardeerde What Good Can Drinkin Do maar mooi gebracht en weer gestut door de dobro en elektrische gitaar.

De eerste helft van het concert rond ze af met een ballad Where The Red Grass Grows en een heel fraai a capella gezongen Indian Song. En daarna een uptempo song Hilbilly Bop. Het publiek is tot dan toe weinig toeschietelijk in haar verzoeken om mee te klappen, misschien is dat de reden om een whiskey in één teug leeg te drinken.

Martha Fields in The Blue Room Sessions
Martha Fields & Band in The Blue Room Sessions – ©Wies Luijtelaar

Na de pauze vertelt Martha Fields over haar achtergrond die bepaald wordt door haar Cherokee voorouders van moeders kant en dat wordt bezongen in het vrolijke uptempo Maxine. Daarna laat ze zien over een groot repertoire te beschikken en dit goed ten uitvoer kan brengen. Ze neemt ze ons mee in de meeste facetten die ze beheerst. Eerst een early bluegrass nummer Southern White Lies en early countryblues Koko Me Baby en daarna een gospel What Are They Doing In Heaven en een boogiewoogie Born To Boogie en toch weer die gevoelige ballads om te eindigen in een Hillibilly song.

Als toegift na een verdiend applaus speelt Martha Fields en haar band de traditional When The Saints Go Marchin’ In die uitmondt in een polonaise vooropgegaan door Martha herself gevolgd door merendeels vrouwelijke toeschouwers en haar band. Eindelijk levert ook het publiek zijn bijdrage aan dit zeer geslaagde concert. Hulde aan Martha Fields & Band.


Foto’s: Wies Luijtelaar
Met dank aan The Blue Room Sessions