Dripping Trees

De langverwachte release van debuutalbum Fuel Of Mankind

Dynamische verschillen, onconventionele structuren en onbeantwoorde vragen van Dripping Trees

Het debuutalbum Fuel Of Mankind van de band Dripping Trees maakt inmiddels al een goede twee maanden deel uit van mijn platencollectie. Op 10 juli was het dan ein-de-lijk zover: de album release show in Willem Twee poppodium. Het is een vrij existentieel conceptalbum met een fijne overvloed aan emoties, vragen, onbegrip, woede, noise en welgemeend emotionele zang, opgenomen met een live gevoel. Precies zoals ik het hebben wil.

Dripping Trees album release show

Stef van der Wielen
Stef van der Wielen

De muziek komt voor mij niet sterk in de buurt van één genre, dat vind ik fijn. Laten we het houden op alternatieve garage art rock. Met een gevoel van punk. De overkoepelende stijlthema’s die de nummers met elkaar verbinden zijn de steeds terugkerende heftige dynamische verschillen en de onconventionele songstructuren. Waar je eerst volledig in beslag bent genomen van een zacht, meer spoken word stuk met dromerig gitaargetokkel, word je in een handomdraai overdonderd door absurd harde, bijna woedende rockpassages. Het toont aan hoe innig de bandleden van Dripping Trees op elkaar ingespeeld zijn en verlegt de nadruk van de intense emotionele uitbarstingen van noise naar de theatrale, verhalende lyrics die inwerken op het voorstellingsvermogen. Voor de beelddenkers onder ons.

Fuel Of Mankind
Dripping Trees – podium opstelling

Wat meteen opvalt is de podium opstelling. De normaalgesproken vier-koppige band heeft twee violisten geworven voor dit optreden en drummer Stijn Luijk heeft zijn drumstel strategisch aan de rechterzijde van het podium geplaatst. De nummers worden thematisch aan elkaar gelijmd door interludes, gesproken door een kunstmatige stem. Dit vormt een fijn contrast tussen onmenselijkheid en authentieke muziek.
Er worden veel partijen geloopt, vooral de baspartijen hebben gedurende de show mijn hart gestolen. Al had ik, naast de aanwezige zang en drums, de gitaren en bas liever wat harder gehad. Wonder boven wonder trapt Stijn niet door zijn kickdrum heen.

Fuel Of Mankind
Stijn Luijk

Over dat drumstel gesproken. Ik ben zelden zo verliefd geweest op een drumsound. Stijn is deze avond bijna gestegen van mijn op een na, naar mijn lievelingsdrummer. Het scheelde niet veel. Je kan op een snaredrum slaan, en je kan écht op een snaredrum slaan. Het klinkt hard, en warm, en vol, en kapot, en doods, doortastend en straf. Zelfs als hij op een gegeven moment met brushes begint te spelen haakt de sound niet af. Zoals hij drumt zingt hij ook, met volle overtuiging en evenveel diepe lagen in zijn stem als in de lyrics. Al wil ik na een paar nummers wel dat hij wat vaker zijn ogen opent tijdens het zingen. Ik wil toch wat meer aangekeken worden. Tijdens de seks wissel je dat ook gewoon af, als je teveel opgaat in je eigen wereld mis je de connectie met je publiek.

Fuel Of Mankind
Koen Ruijs

Over afwisselen gesproken, Koen Ruijs en Stijn wisselen de lead vocals af. Ook Koen zingt vertellend, elk woord is te verstaan en hij heeft een fijne rust over zich heen. Gitarist en toetsenist Stef van der Wielen schreeuwt sommige stukken mee. Als een van de bandleden niet zingt, draagt de band alsnog de emotie van de nummers uit, ze staan er echt. Met overtuiging en een serieuze gloed en zonder aangeleerde performance trucs. Al zien Lydia Stiger en Lucien Renette, de violisten, er tijdens het niet-spelen toch wat onwennig uit.

Op de dynamisch hardere stukken staat de viool te zacht in de mix, op de zachtere stukken inclusief viool voegt het warme overkoepelende geluid veel toe. Ze gaan er tijdens het spelen helemaal in op. Geluidsman Richard Janssen wijst me er na afloop op dat dat te wijten valt aan het risico op feedback, het was geen onwil. Hierna zet hij WAP van Cardi B op om het goed te maken. Vergeven en vergeten.

Stijlkeuze Dripping Trees

Stef van der Wielen en Koen krijgen extra punten voor hun stijlkeuze. Ze dragen beide een zwarte broek met wit overhemd. Het staat goed bij hun gitaren. Stijn en Stef Leijten hebben genoeg hun best gedaan om ook te verschijnen in een overhemd, maar hun overhemden hebben nét wat minder overtuigingskracht. Ze missen nét dat beetje flair om hun outfit over de dunne lijn van ‘kleding’ tot ‘artiesten look’ te trekken. Over artiesten looks gesproken, na een paar nummers mis ik een rock uitstraling. Het zou meewerken aan de zeggingskracht als er meer bewogen, gelopen en gesloopt zou worden. Zo klinkt de muziek namelijk wel.

Stef Leijten
Stef Leijten

Dripping Trees speelt lange intro’s en nummers duren soms wel rond de 6 minuten. Ze trekken zich niets aan van de wetenschap dat je de aandacht van een luisteraar moet trekken binnen 4 seconden in het Spotify tijdperk. Zo maken ze nummers die over 20 jaar nog steeds hun kwaliteit behouden. De nummers zijn intelligent en klinken volwassen. Ze doen denken aan Nick Cave in het jaar 2000, even overdacht en slim.

Fuel Of Mankind – Spotify

Aan het einde bedanken ze en binnen 1 seconde zijn ze in de coulisse verdwenen. ‘Ze konden toch nog applaus in ontvangst nemen’, klinkt er vanuit het publiek. Het is even angstvallig stil, verwarring alom. Na een tijdje komen ze terug om nog twee nummers te spelen, verrassing. Ik geloof dat we ‘we want more’ hadden moeten roepen. Ongemakkelijk. De twee nieuwe nummers, waarvan ik de eerste, Sea Of Ants, de hemel op aarde vond, komen ze dan eindelijk arm in arm vooraan het podium staan. Dripping Trees neemt het applaus in ontvangst. De cirkel is rond.

Waarom klappen ze zelf mee? En waarom wordt er meteen na het aflopen een veel te vrolijk pingel muziekje afgespeeld? Velen vragen blijven voor altijd onbeantwoord. Evenals de existentiële vragen gesteld op de LP.

We hebben meer van dit soort eerlijke bands nodig. Of juist niet, want Dripping Trees bestaat.

Dripping Trees

Sterk debuutalbum Fuel of Mankind van Dripping Trees

Deze Osse band laat explosieve gitaarklanken in perfect evenwicht komen met aangrijpende teksten

De post-punk band Dripping Trees bracht aan het begin van het lenteseizoen het debuutalbum Fuel of Mankind uit. De vierkoppige formatie uit Oss bracht hiervoor pas vijf verschillende singles uit, maar verwent ons nu met een album van ruim vijftig minuten lang.

Dripping Trees – Fuel of Mankind
Fuel of Mankind
Fuel of Mankind

Het album Fuel of Mankind gaat van start met het nummer Orange Clouds’. De eerste klanken van het aangrijpende gitaar en interessante stemgeluid klinken. Je wordt langzamerhand meegenomen in de wereld van Dripping Trees, waarin de opbouw een interessante rollercoaster is.

Op het moment dat de gitaren en de drums door je boxen klinken, op flink goed volume, kan het niet anders dan dat je meegesleurd wordt in de muziek.

We luisteren verder en komen uit bij het derde nummer op de plaat, genaamd ‘Alba’. Het wordt langzamerhand duidelijk dat de jongens van Dripping Trees niet bang zijn voor een muzikale uitdaging. De afwisselingen tussen bijna fluisterende zang naar welklinkende instrumentale uitbarstingen houden de gekluisterd bij de boxen. De grijpende teksten, waarin de jongens zich volledig blootgeven aan de duisternis van het leven, worden versterkt door het muzikale talent.

De nummers worden afgewisseld met ambient tussenstukken. ‘I Am a Symbol’‘We’ve Invented This’, ‘For an All-seeing Eye’, ‘Monstrous Waves Collide’ en ‘To Spread Our Own Imagination’ zorgen hierdoor dus ook voor een extra dimensie in het album. De spoken word toegevoegd aan een selectie van deze tussenstukken, zorgen ervoor dat je volledig wordt opgezogen in de duistere realiteit die de band schetst.

Muzikale uitdaging
Ik kom uiteindelijk aan bij het nummer ‘Sink’. Het knallende gitaar wordt achterwegen gelaten en de rust wordt ten oren gebracht. De stem van de zanger raakt me, de pijn in de vocals is tot in de kern te voelen. De instrumentale sound is magnifiek uitgevoerd. Een combinatie in geluiden die zorgen voor een fantastisch resultaat.

 

Wanneer ik aan het einde van Fuel of Mankind ben gekomen, ben ik verkocht. De leden van Dripping Trees hebben mij bijna een uur lang op reis genomen door merkwaardige gedachtegangen en aantrekkelijke explosieve gitaarriffs.

 


Dripping Trees
Dripping Trees – foto: Indy van Oss
Koen Ruijs – Vocals/Guitar
Stef Leijten – Bass
Stef van der Wielen – Guitar/Keys
Stijn Luijk – Vocals/Drums

 

Dripping Trees

Eerste single Pulpa van Dripping Trees fraai visitekaartje

Gebruikt de tandarts wel het juiste hamertje en heb ik nou gaatjes of niet?

De band Dripping Trees bracht vrijdag 13 maart haar eerste single Pulpa uit. De bedoeling was ook een promotietour te houden langs Tilburg, Eindhoven en Oss. Dat is geannuleerd vanwege de corona crisis en de daarop volgende lock down van horeca en podia.

Dripping Trees – Pulpa

Dripping Trees - Pulpa
Dripping Trees – Pulpa

Uit de resten van Mexican Surf is Dripping Trees ontstaan. Een Oss’ kwartet, bestaande uit Koen Ruijs, Stijn Luijk, Stef van der Wielen en Stef Leijten. Hun eerste single, Pulpa, is sinds 13 maart beluisterbaar op Spotify.

Vervreemdend
De plaat trapt af met een lekkere stevige gitaarriff, die me gelijk pakt. Vlak erna versterken de drums de groove. Gelijk vanaf het begin lekker op stoom. Je zou bijna automatisch een brullende of schreeuwende zang hier bij verwachten. De zang van Dripping Trees heeft iets vervreemdends. Het schurkt tegen het valse aan, iets wat me aan David Yow van Scratch Acid/ The Jesus Lizard doet denken.

Tandarts

Pulpa
Koen Ruijs

Pulpa beschrijft een bezoekje aan de tandarts: ‘Laying in the chair, blinding is the light, waiting in despair, muscles feeling tight.’ Het klamme zweet staat me al in de handpalmen… Maar meer nog gaat het over de machtsverhouding tussen genoemde tandarts en cliënt. Móet ik wel echt weer een fotootje laten maken? Heb ik wel echt een gaatje? En blind in vertrouwen ga je weer in de stoel liggen.

Maar de rest van de band schreeuwt, net als je onderbewustzijn: ‘Why’re you searching for the hammer?’ Uiteindelijk blijken al je vermoedens waarheid. De angstige vraag van de zanger, versterkt door de band, ‘Are you using the right hammer?!’ blijkt alleen beantwoord te kunnen worden met ‘You ain’t using the right hammer!’

Deze diashow vereist JavaScript.

Knap hoe Dripping Trees het ongemak van een tandartsbezoek in iets meer dan twee minuten duidelijk en tastbaar maken. Ik heb ze afgelopen editie van Rauwkost niet zien spelen, maar ik hoop ze in de toekomst nog eens tegen te komen op een podium hier in de buurt.

En aan hen, en aan jullie allemaal wil ik, in deze bizarre periode, nog de wens meegeven ‘blijf gezond en pas op elkaar’.


Vogelvlucht Rauwkost

Een festival in vogelvlucht van Rauwkost 2020 vrijdag

Van de moshpit bij new kid rapper Joost Klein tot de Balkan beat van in nepbont getooide Ooostblok mannen

Rauwkost vrijdag in vogelvlucht

Deze diashow vereist JavaScript.

Met zoveel diversiteit en interessante optredens is het soms vliegen van hot naar her voor deze Klankgat recensent. Zo sta je nog bij de veelbelovende rapper Joost te kijken in de grote zaal van Willem Twee Poppodium, een uitgebreide recensie is hier te lezen en het andere moment drink je een, speciaal voor de gelegenheid gebrouwen, Rauwkots biertje bij De Bossche Brouwers in Café De Vaart. Een prima Amber bier trouwens, dat uit fles, maar ook van de tap te krijgen is.

Rauwkost
Mercury in Retrograde

Hier speelt een hele jonge band, die misschien wel aan hun eerste betaalde optreden bezig is, Mercury In Retrograde. Je kunt zien dat ze een beetje gespannen zijn, maar de Southern rock die ze laten horen klinkt op zich prima, al is het wel veel in hetzelfde midtempo. Pas de laatste twee nummers hebben iets meer pit.

Deze diashow vereist JavaScript.

Er moet nog even omgebouwd worden voordat de volgende band hier begint, dus is er nog even tijd om een paar stukjes elders mee te pakken. Vuist bij de Skatehal bijvoorbeeld, een project dat is geïnitieerd in samenwerking met Dukebox, een Bosch platform voor de urban scene. Sluit een stel rappers en producers een weekend op, afgezonderd van de rest van de wereld en laat je creativiteit de vrije loop. Het resultaat is een album en een videoclip. Vandaag mogen ze dat live ten gehore brengen. In de korte tijd dat ik er ben, zie ik twee MC’s enorm hun best doen op de minimale beats van de producer achter de knoppen.

Rauwkost
Silent Disco – ©Super Formosa Photography

Nog even naar de Silent Disco bij Van Aken waar je bij de ingang een koptelefoon aangereikt krijgt. Als je die niet op zet, dan is het toch een vreemde gewaarwording, want dan zie je een groep jongeren bij elkaar die allemaal uit de maat lijken te dansen en het enige wat je hoort is het schuifelen van hun schoenen op het beton. Leuker is het derhalve dan ook als je dat ding wél op zet en naar gelang je stemming, je eigen dansmuziek uitkiest. Er is keuze uit drie kanalen die elk een andere kleur hebben, die dan weer te zien is op je koptelefoon. Op die manier kun je als je wilt dus tóch samen in de maat dansen.

Rauwkost
Dripping Trees

Bij De Bossche Brouwers is Dripping Trees bij aankomst inmiddels begonnen. De shoegaze sound van deze vier muzikanten wordt gecombineerd met fluisterzachte passages die afgewisseld worden met explosieve stukken die soms aan Nirvana doen denken. Naast zanger gitarist Koen neemt ook drummer Stijn veel zangpartijen voor zijn rekening met zijn donkere stem. De creatieve muziek zit vol met spannende breaks, soms freaky geluidjes en noisy feedback en in het laatste nummer een subtiele versnelling. Interessante muziek en boeiend tot de laatste noot.

Rauwkost
Hypochristmutreefuzz

Dan op naar de sensatie van het festival. De Belgische band met de bijna onuitspreekbare naam Hypochristmutreefuzz, die letterlijk ín de Skatehal staat de spelen, waar het aardig fris is. Ook van deze show is een uitgebreidere recensie te lezen.

Rauwkost 2020
Het Gezelschap

In het warmere deel van de Skatehal staat dan Het Gezelschap op het punt van beginnen, maar niet voordat we naar met zijn allen naar buiten worden gedirigeerd vanwege een brandalarm. Na niet al te lange tijd, mag iedereen de zaal weer in en bleek het dus loos alarm. Het gezelschap is wel een bijzonder en bont gezelschap. Er zijn twee MC’s/vocalisten, namelijk Diggy Rast, voorheen van de Dordtse hiphopformatie Brandwerk en Jordy Dijkshoorn die we kennen van De Likt. Deon van Ooijen met zijn snorretje en strikje achter de knoppen en Juno Rissema zit als een dichtende Bluesbrother op een barkruk aan de zijkant van het podium met een blik bier in zijn handen. Poëzie gecombineerd met hip hop. Verrassende combinatie, maar het werkt. Maar toch vooral door die uptempo beats en die twee rappers die lekker dansend hun teksten en energie de zaal in sturen, waar het publiek ook lekker los gaat.

Willem Twee poppodium – Rauwkost

 

Rauwkost
Foxlane

In de goed gevulde kleine zaal van Willem Twee Poppodium is het nu de beurt aan Foxlane uit Nijmegen. Afgelopen jaar waren ze de meest geboekte Popronde act en waren ook al eens bij DWDD te gast, dus dat schept wel verwachtingen. De indierock met een (post)punk sausje valt goed bij de aanwezigen. Lekkere uptempo en dansbare muziek, waar hardere stukken inclusief  geschreeuw van de zanger, afgewisseld worden met rustigere passages.

Rauwkost 2020
Foxlane

Er staan twee keyboards op het podium waarvan de gitarist er op één tussendoor voornamelijk akkoorden speelt en de frontman neemt de speelse en soms zelfs hypnotiserende riedeltjes voor zijn rekening op de andere. De band speelt lekker strak, maar de composities zijn wel veelal in hetzelfde tempo. Dan kun je kritisch zijn en zeggen dat de nummers dan op elkaar gaan lijken, maar op deze manier houden ze wel de energie vast. Zanger Guus is de meest beweeglijke van het stel en maakt goed gebruik van de beperkte ruimte op het podium. Het publiek geniet zichtbaar, al blijven wilde moshpits uit. Misschien zijn de bezoekers inmiddels een beetje moe.

Rauwkost
Ooostblok

Ook voor deze recensent was het een lange dag en is het tijd om naar huis te gaan. Maar hé, daar klinkt nog gezellige Balkan feestmuziek uit de grote zaal, dus ga ik toch maar eens even een kijkje nemen. Als ik me niet vergis zijn dat de mannen van Ooostblok die nog aan het spelen zijn. Dus dáár zijn al die dansende mensen heen. Er gebeurt van alles hier in de zaal, waar dit feestje blijkbaar aan de grande finale bezig is. Mensen met takken en halve planten op de dansvloer, dansende mannen op het podium met kleding die zo uit de Anatevka garderobe zou kunnen komen en zie ik daar een moeder met kind op het podium? Dat zal toch niet echt…? Hoe gezellig het hier nog is, nu is het echt tijd om te gaan. Morgen weer een dag.


Foto’s: Wies Luijtelaar, Monique Nuijten, Ronald Rijken, Casper Menting @shootsxmenting en Jaap Joris van Super Formosa Photography

Rauwkost 2020

Rauwkost 2020 festival biedt rijk geschakeerde variatie

Festival met het rauwe randje loopt langzaam maar zeker warm om geheid op stoom te raken

Noël Josemans, initiator en kartrekker van Rauwkost 2020 en voorgaande edities, opende vrijdagmiddag 24 januari het festival met het rauwe randje. Dat gebeurde in de expositieruimte van Willem Twee kunstruimte. Met deze officiële opening op deze locatie willen Josemans en Rauwkost 2020 de innige wisselwerking van muziek en beeldende kunst benadrukken.

Deze diashow vereist JavaScript.

Tijdens zijn slotwoorden dreunden beneden op de begane grond al de drums, bas en gitaren van de eerste band door naar de andere verdiepingen. Spelfout beet het spits af van Rauwkost 2020 en had ondanks het vroege tijdstip niet te klagen over belangstelling, Integendeel, de Kleine Zaal stond vol en de reacties waren enthousiast. Zanger/frontman Johan van Bommel was in vorm en wist een technische storing van de basgitaar handig weg te praten. Zangeres en toetseniste Dominique Aberkrom verkeerde in dezelfde vorm als Johan.

Rauwkost 2020

Er zijn wat verschillen met Rauwkost 2020 en de voorgaande edities. De vorige edities duurden één dag (met een nachtje erbij). Deze editie duurt twee dagen met ook een nachtje erbij namelijk tot zondagochtend in de vroegste uurtjes. Het aanbod is ook stukken groter en als je het programma even goed leest ook stukken gevarieerder, diverser. Rauw dat wel, soms erg rauw en af en toe beschaafd rauw.

Deze diashow vereist JavaScript.

Van dat laatste heeft rapper Joost weinig tot geen last tot blijdschap van zijn vele fans die flink staan moshen in de Grote Zaal van Willem Twee. Hier geen Nederlandse halve maan bij het podium maar gelijk volle bak. Joost heeft ogenschijnlijk een hele goede bui en krijgt zijn jonge fans flink aan het dansen met de aanstekelijke muziek van de twee dj’s en zijn licht provocerende teksten. Lekker, man.

Rauwkost 2020
Caseys Call

Na Joost weer snel terug naar de Kleine Zaal waar indie band Casey’s Call op het punt staat los te barsten. Na afloop van het concert zegt zanger Chris Berendsen erg fijn om op Rauwkost 2020 te mogen spelen. Chris vindt het sowieso leuk om in Willem Twee te komen spelen. Lees hier het interview met KLANKGAT.

Performance Rauwkost 2020
Tussendoor gebeurt ook een en ander in de Kunstruimte van Willem Twee. Drie performance artiesten geven een verfijnde en gestileerde act weg met bijpassende kleding.

Deze diashow vereist JavaScript.

Tramkade Rauwkost 2020
Op de Tramkade gebeurt ook een en ander op deze eerste dag van Rauwkost 2020, hoewel de programmering wat bescheiden achterblijft bij die van Willem Twee poppodium. Dat wordt op de tweede dag met gemak goedgemaakt.

Rauwkost 2020
Dripping Trees

Bij de Bossche Brouwers prijkt de vierkoppige formatie Dripping Trees fier op het programma. Een band die gemakshalve vergeleken kan worden met Follakzoid, maar dan dan doe je beiden tekort. De vocals worden om en om gezongen door gitarist Koen Ruijs en drummer Stijn Luijk. Uitstekende band die perfect past in het plaatje van Rauwkost 2020.

Hypo
Hypochristmutreefuzz aka Hypo komt uit België en dat merk je meteen. Speciaal voor Rauwkost 2020 wordt het skate eiland van World Skate Center omgetoverd tot een 360 graden podium met surround geluid en het publiek eromheen in een kring. Dat laatste valt wel mee, want het merendeel van het publiek staat gewoon aan één kant van de ramp. Uitgebreid verslag is te lezen op de review van collega Johan Kramer.

Willem Twee & Clit City

Deze diashow vereist JavaScript.

Terug naar Willem Twee waar nog een aantal bands komen spelen zoals Voidfare, Naft, Ooostblok, Foxlane. Kalash en Nikov komen om onbekende redenen niet opdagen.

Deze diashow vereist JavaScript.

In de krochten van het Willem Twee gebouw heeft Clittenband de sfeer helemaal naar zich toegetrokken en er een complete Sin City of Lust van gemaakt. Zaterdag begint het totaalprogramma Clit City. Vanavond krijgen bezoekers alvast wat pittige amuses voorgeschoteld.


Foto’s: Wies Luijtelaar, Monique Nuijten en Ronald Rijken