Texas Martha

Fijn meedeinen met Texas Martha en haar vrienden

Gepassioneerde Texaanse muziek zorgt voor goede sfeer ondanks de versoberde omstandigheden

Als Martha Fields, aka Texas Martha, met haar band optreedt kijken wij daar altijd naar uit. Warme, gezellige mensen die we intussen als vrienden beschouwen. In 2018 was ze bij The Blue Room Sessions met haar volledige band, maar vanavond met de mannen waar ze al vijf jaar mee optreedt, Manu Bertrand “Frankrijks beste dobro-banjo- en mandolinespeler” en Urbain Lambert, gitarist op Gretch en Fender.

Texas Martha

Texas Martha
Martha Fields aka Texas Martha, Manu Bertrand en Urbain Lambert

De helft van het jaar woont Martha Fields in Frankrijk, maar haar roots liggen in Texas of eigenlijk meer nog in het Appalachengebied van Kentucky en West-Virginia. Haar songs zijn vanavond weer doorspekt met verhalen over haar Cherokee voorouders.

Deze diashow vereist JavaScript.

Texas Marha en haar twee vrienden vangen aan met Paris To Austin van het veelzijdige album Dancing Shadows dat ze ‘straight from the heart’ schreef in 2018. Ze gooit er vanavond zelfs wat Bossche termen doorheen. Na de mooi driestemmig gezongen bluegrass ‘feminist song’ Fare Thee Well Blues refereert Martha vervolgens aan haar familie met een ‘song for peace’ getiteld Demona, de naam van haar nicht wier echtgenoot Hale sneuvelde in Normandie.

Texas Martha
Blue Room Sessions

Met haar moeder schreef Martha Fields Hard Times (album Southern White Lies 2016) een vlotte Hillbilly song. Van Honky Tonk over naar een cover van een andere Texaanse, Janis Joplin, het dorstige What Good Can Drinking Do. “Gimme Whiskey, gimme Bourbon, gimme Gin….is wel wat lastig nu de bar gesloten is.

Het sfeervolle Where The Red Grass Grows gaat over Cherokees die in de 18e eeuw gedwongen moesten verhuizen naar een reservaat in Oklahoma en waarvan de helft het niet overleefde. Doodstil is de zaal als een ‘Cherokee prayer’ volgt waarbij alle drie plechtig zingen, de armen gekruist over de borst.

De song, met een mooie snik in de stem, over ‘avant-garde lady’ Johanna was de eerste die Martha schreef in Bordeaux, de streek waar ze gedeeltelijk woont. Tijdens de lockdown mocht men in Frankrijk niet verder dan 1 kilometer rond huis. Dit resulteerde in een aantal nummers waaronder dit, gerealiseerd via Zoom. Het heet In My Garden en heeft een wat ik noem een ‘Tony Joe White-waardig’ intro. In juni verschijnt een nieuw album.

Manu Bertrand & Urbain Lambert
Texas Martha – Manu Bertrand – Urbain Lambert

The first ever recorded Chicago Blues Kokomo wordt ingezet met een uitstekende Lambert op de Fender en eveneens prima Dobro werk van Bertrand.

Zangtalenten
Martha’s eerste zangtalenten (en die heeft ze ruimschoots) ontstonden in de kerk, dus gospel mag vanavond ook niet ontbreken. Het is fijn meedeinen in What Are They Doing In Heaven (there now).

Blue Room Sessions
gospel

Wat verder opvalt is het mooi uitgevoerde Dead End, wat me doet denken aan de folk and gospel song Wayfaring Stranger, wat in het tweede concert, wat toch weer anders was dan het eerste, alsnog wordt gespeeld. Beide songs met een virtuoze solo op Fender en Dobro. Het late publiek lijkt ook iets enthousiaster. Het allerlaatste nummer wordt dan ook meegezongen dan wel wordt er meebewogen op de stoel. Ik meen een oudje van Jimmy Reed You’ve Got Me Running/What You Want Me To Do te herkennen (gokje want de setlist is na het eerste optreden gestolen) waarna een voorzichtige staande ovatie volgt.

Martha Fields
Martha Fields in Blue Room Sessions

Ondanks de versoberde omstandigheden in tijden van C waren onze gasten verrast door de sfeervolle opstelling van de zaal en uiteraard ook door een gepassioneerde Martha Fields die de country, rock, blues en bluegrass op de haar zo kenmerkende manier voor ons heeft vertolkt.


Setlist Texas Martha (niet noodzakelijk in deze volgorde): Austen to Paris, Said and Done, Hard Times, Demona, What Good Can Drinking Do, Where The Red Grass Grows, Hillbilly Bop, Born To Boogie, Headed South, We Missed A Turn, Fare Thee Well Blues, Dead End, Johanna, In My Garden, Lonesome Road Blues, Kokomo, What Are They Doing In Heaven, You’ve got me Running, Wayfaring Stranger

Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Edgelarks

Edgelarks over kleine natuurwonderen en wereldproblematiek

Muziek uit de Britse eilanden, India en het diepe zuiden van Amerika passeren de revue

Het muzikale duo Edgelarks, Hannah Martin en Philip Henry, is afkomstig uit de UK en trad al vaker bij ons op. Phillip Henry is een begenadigd slide-gitarist en mondharmonicaspeler. Ook speelt hij banjo, dobro, mondharmonica, de footstomp en de chaturangi gitaar.

Edgelarks
Edgelarks in Blue Room Sessions

Henry heeft zich rond 2008 bekwaamd in de muziek van de Britse eilanden en die van het diepe zuiden van Amerika, maar ook in de oorspronkelijke muziek uit India, wat hun ook wel als traditioneel folkduo bestempelt. De uit Devon afkomstige singer- songwriter Hannah Martin heeft een warme donkere stem. Zij speelt vanavond viool, banjo, shrutibox en gitaar.

Edgelarks

Hannah Martin
Hannah Martin

Edgelarks starten met Feather, het titelnummer van hun laatste gelijknamige laatste album. Deze song ontstond tijdens een wandeling door het mooie Dartmoor. Hannah Martin vond een veer, vroeg aan haar Facebook vrienden of iemand deze herkende en kreeg een record aan reacties terug. Signposts, gaat over een tweetal verkeerspalen die ze aantroffen ‘in the middle of nowhere’ tijdens een reis door het eindeloos grote Australië.

Philip Henry
Philip Henry

Als derde de sing-along Wander die toch echt niet makkelijk mee te zingen blijkt. Henry begint tijdens dit nummer met treingeluiden die in het daaropvolgende nummer Underground Railroad nog levensechter worden gespeeld met behulp van de mondharmonica, footstomp en viool. Hij gaat zo levensecht tekeer op zijn instrument dat hij zelfs even moet pauzeren (“I’m a bit under the weather”) waarna hij al beat-boxend pas echt losgaat.

De archeologische song, Where I Stand, is een mooi rustig nummer met banjo en slidegitaar over de Ogham Stones, waar de Ierse immigranten Enabarras ooit hun naam in kerfden.

Philip Henry
Philip Henry-chaturangi

Chaturangi

Edgelarks
Chaturangi

En dan is het tijd om de Indiase klassieke gitaar, de chaturangi, ten tonele te voeren. Dit instrument heeft 22 snaren waarvan een aantal wordt aangeduid als sympathieke snaren, een soort mini harp. Henry leerde het instrument bespelen tijdens zijn reizen door India in 2008. Als intro een prachtig geluid dat vaak is te horen in een Engelse serie over kolonialisten in India.

Het imponerende Last Broadcast gaat over het tragische relaas van de oorlogsverslaggeefster van de Sunday Times, Marie Colvin, die omkwam tijdens de slag om Homs in Syrië.

We zijn daarna toe aan een happy song over tevredenheid Wanting Nothing, met Martin op de banjo en Henry op slide gitaar. Er wordt mooi samen gezongen en heel mooi viool gespeeld op een nummer van Tim O’Brien Brother Wind.

Het door Hannah geschreven Oyster refereert aan een geliefd gedicht van Emily Dickinson. Phillip Henry bespeeld deze keer de banjo. Het gaat over the small miracles of nature. “Hope is the thing with feathers”. Met Hannah’s opmerking dat ze wel wat hoop kunnen gebruiken met een premier als Boris Johnson, krijgen ze de lachers op de hand.

Finale
Met Nailmakers’ Strike, over de staking in 1862, mag het publiek meezingen ” You’ve got to fight for your right”. Een van de laatste songs The Boy That Wouldn’t Hoe Corn begint ook weer rustig met een oriëntaals aandoend intro en wordt door Henry met enigszins hese maar mooie stem gezongen. Zij spelen tegen elkaar op in een soort battle met viool en dobro. Prachtig uitgevoerd en eindigend in een steeds sneller ritme. Dan verdwijnen ze even van het toneel, maar het publiek wil meer. De toegift is een lullaby van James Taylor Close Your Eyes.

Edgelarks
Edgelarks einde show

Naast alle beelden over onrust, Brexit-ellende, een onfortuinlijke journaliste, een favoriete dichteres en een dolle premier was er ook aandacht voor rust, tevredenheid, verre reizen, vogels, natuur, ellenlange stranden en oude stenen. Deze twee bevlogen artiesten namen ons deze avond mee in hun muzikale gepassioneerde wereld en…omdat ze nou eenmaal toch hier zijn, de volgende dag vroeg op, naar de Tilburgse markt. Kaas kopen voor de familie. Ja ook dát kan belangrijk zijn.

Deze diashow vereist JavaScript.


Setlist: Feather, Signposts, Wander, Underground Railroad, Where I Stand, Last Broadcast, Silbury Hill, Wanting Nothing, Brother Wind, Oyster, Nailmakers Strike, The Boy That Wouldn’t Hoe Corn, Close Your Eyes

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

CC Smugglers

CC Smugglers zetten overvolle BLVRD-tent naar hun hand

Muzikaal palet omvat folk, Americana, country, klezmer, blues en soul

De Engelse band CC Smugglers stonden aanvankelijk niet in de programmering vermeld. De Ierse band The Eskies zouden eigenlijk op deze zaterdagavond 3 augustus gaan optreden. Een reden voor deze wisseling werd niet door de organisatie van het theaterfestival Boulevard doorgegeven. Dat geeft niets want de CC Smugglers en vooral frontman Richie Prynne maakten er een dolle boel van. Het was mudvol in de BLVRD-theatertent. Er hing een lekkere, zwoele party-stemming.

CC Smugglers
CC Smugglers in BLVRD-tent

Bij binnenkomst was het dringen geblazen. Voor de ingang van de theatertent stonden veel mensen buiten. Waarschijnlijk vonden ze het daarbinnen in de tent te vol. En dat was dan ook het geval. Wat verder opviel was de aanwezigheid van veiligheidsmensen in uniform. Vorig jaar zag ik helemaal geen beveiligers rondlopen, in ieder geval niet in die standaardkleding. Ook opvallend was de mengelmoes aan generaties. Senioren, mid-vijftigers, -veertigers en -dertigers dansten en sprongen net zo dol rond als de jonkies van nog geen 20 jaar oud.

CC Smugglers
Richie Prynne

De band was al volop bezig en frontman Richie Prynne ging een gesprek aan met een blonde dame die pal bij het podium stond. Ik kon niet goed verstaan wat er gezegd werd, maar dat deed er weinig toe. Richie droeg het volgende nummer aan haar op. Het was een regelrechte klezmer, een van de vele genres die CC Smugglers in hun nummers gebruiken. Toen Richie opriep tot een moshpit, zocht ik snel een veilig heenkomen. Dat was mij te dol.

Debuutalbum CC Smugglers

CC Smugglers
Ryan Thomas

How High is de titel van het debuutalbum van CC Smugglers en uiteraard werd daar veel van gespeeld zoals het nummer Well Well Well. Er was wel wat rumoer rondom dat album dat door crowdfunding werd gefinancierd. Richie sprak er even over, maar ik kon hem nauwelijks verstaan. Ik heb sowieso altijd moeite om UK-English te verstaan, Amerikaans-Engels gaat mij beter af.

CC Smugglers
Iain McFarlane

Van het album deden ze onder meer How High, Dirty Money, Well Well Well, Grumpy en Gone So Long. In vergelijking met het live-gebeuren op deze zaterdagavond, mag je stellen dat de CC Smugglers pas live tot hun recht komen Op het album mis ik erg het energieke.

CC Smugglers
Sam Barret

Naast die typische Britse folk bevat het muzikale palet van CC Smugglers Americana, country, blues en soul. Al deze invloeden komen samen op het album dat hun live-geluid zo eerlijk mogelijk laat horen – een band met rauwe, energieke en krachtige live-performers met een hoofdrol voor de dynamische en komische frontman, Richie Prynne.

CC Smugglers
Richie Prynne
CC Smugglers bandleden

Mr Richie Prynne – Ld Vox, Rhythm Guitar, Harmonica & Banjo.
Mr Ryan Thomas – Vox, Lead Guitar, dobro & Banjo
Mr Sam Barret – Vox, Rhythm Guitar & Fiddle
Mr Dan Edwards – Vox, Double Bass
Mr Iain McFarlane – Vox, Drums, Percussion
Mr Tom Seals – Vox, Piano, Accordion

Noord-Amerikaanse traditionals waaien over de oceaan

Kleine juweeltjes van The Burying Ground

Muziek Op Donderdag sloot op 31 mei het seizoen 2017-2018 af met The Burying Ground uit Vancouver, Canada. Het is de eerste keer dat deze band op tournee is in Europa. Het optreden in de foyer van Willem Twee Concertzaal is meteen de eerste uit die tournee en kan je met recht spreken van een Bossche primeur. De band manoeuvreert rondom klassieke Noord-Amerikaanse genres zoals countryblues, oude jazz, ragtime en folk.

Traditionals

Op deze broeierige avond – zwoel is het woord – vormen de lichtvoetige klanken van The Burying Ground de perfecte uitkomst voor de binnentemperatuur. Het is alsof een frisse bries over de oceaan waait. Hoe lichtvoetig ook, de teksten gaan echter vaak over de duistere kanten van het leven. Dat kan haast niet anders want veel nummers die deze Canadezen spelen, zijn traditionals waar de duivel, drank en andere menselijke ellende vaak de boventoon voeren. Het eigen werk tracht die sfeer na te bootsen. Met succes trouwens.

Geen van de instrumenten zijn elektrisch versterkt. We hebben hier te maken met een groep muzikanten die zoveel mogelijk de begintijden van de Noord-Amerikaanse muziek volgt en daarom kiest voor akoestische instrumenten, kiest voor de tijd dat muziek werd gespeeld in boerenschuren met gitaar, viool en washboards.

Noord-Amerikaanse traditionals waaien over de oceaan - @ronald_rijken
Devora en Woody

De band begint met Wear You Of My Mind, een instrumentaal nummer en brengt het publiek al meteen in de juiste stemming. De avond gaat een rondleiding worden in ‘Canadian-Americana’ in de meest ruime zin van het woord. Een reis in tijd, ruimte en muziekstromingen. Iedereen lijkt zin te hebben in zo’n reis. In het tweede nummer word je aangenaam verrast door de donkere en hese stem van Woody Forster die zingt over Milwaukee Blues. Naast verrassing is zijn stem ook een herkenning, een bevestiging dat zijn stem, dat timbre hoort bij deze muziek.

Woody Forster en Devora Laye, oprichters en kernleden van de band, houden regelmatig een praatje óf over waar het volgend nummer over gaat en wanneer het is geschreven óf met iemand uit het publiek. Zo wordt de rondleiding inhoudelijk toegelicht met feiten en data en word je meer bewust van de weidsheid en de uitgestrektheid van het land waaruit de muziek geput wordt. Ook soms letterlijk. Devora is naar de Mississippi-staat Louisiana in de Verenigde Staten gegaan om daar haar washboard te maken.

Het zijn over het algemeen korte nummers die de band speelt, verdeeld over twee sets. De gemiddelde duur is hooguit 3 minuten en die kleine juweeltjes staan bijna allemaal op de albums Big City Blues (2015) en The Burying Ground (2017) en de EP Country Blues & Rags uit 2017. De muziek doet denken aan de juke-joints en jazz-hallen van de jaren 1920 en ’30. De band beweegt moeiteloos tussen dansmuziek, de melancholie van countryblues en de energie van ragtime en jazz.

Op enkele nummers neemt Devora Laye de lead-vocal voor haar rekening en is de sound van de band bijna teer te noemen. Vooral als Bonnie Northgraves zachtjes in haar microfoon meezingt en Devora haar washboard even heeft ingeruild voor een zingende zaag, vult de weemoed de kleine foyer. Het wordt echter nooit muziek voor muurbloempjes. Dat bewijzen de twee laatste en stevige nummers Wild Woman Blues en Big City Blues.

Deze diashow vereist JavaScript.

Europese toernee
Na Nederland gaat de toernee door naar België en Duitsland met onder meer een paar optredens in Berlijn. De Europese tour wordt vervolgd in Ierland en eindigt op The BAND Festival in Dunfanaghy County. Donegal, Noord-Ierland. De band toert met vier personen door Europa. Dat zijn:

Woody Forster – gitaar, zang
Devora Laye – washboard, zingende zaag, kazoo, zang
Joseph Lubsinky-Mast – contrabas
Bonnie Northgraves – pocket trumpet, zang

The Burying Ground zet de traditie van de Noord-Amerikaanse countryblues en folk voort en schrijft en speelt eigen werk geheel in die traditie. Dat doet de band op zeer knappe wijze en geeft op die manier een historische inkijk hoe die muziek ooit moet hebben geklonken in schuren, salons en dancehalls.