Sonny Ragg

Grote ambities in het nog prille bestaan van Sonny Ragg

KLANKGAT interviewt Sven en Quint over deze funky Rock'n Roll machine

In de kelder van de Papenhulst in Den Bosch spreek ik zanger gitarist Sven Myren en toetsenist Quint Vullings over de huidige stand van zaken van Sonny Ragg. Deze ambitieuze funky Rock ’n Roll band timmert goed aan de weg in hun relatieve korte bestaan. Gitarist Jeroen Straatman, drummer Mark van Reusel en laatste nieuwe aanwinst, bassist Dylan van de Grift zijn er vanavond niet bij.

KLANKGAT: Waar komt jullie bandnaam Sonny Ragg eigenlijk vandaan:

Sonny Ragg
Sven Myren

Sven: Sonny is afgeleid van mijn naam Sven en Ragg van mijn Noorse doopnaam Ragnar, ik ben namelijk half Noors. Ons logo is ontworpen door Silas, een vriend van me van Studio Mals en is geïnspireerd op Noorse Runen schriften. Er staat dus Sonny Ragg in dit geschrift.

Kennen jullie elkaar al lang, Quint?

Quint: Sven en ik kennen elkaar nog relatief kort, sinds eind vorig jaar, via Miriam van Popei in Eindhoven die een programma online marketing organiseerde, waar Sven was en haar vroeg of ze misschien een toetsenist kende met Hammond geluid. Sven wist dat Miriam veel muzikanten kende en bracht Sven en mij met elkaar in contact. Sven: Sinds Quint erbij is, is de sound veel volwassener geworden. Het was precies wat we nodig hadden. Voordat Quint erbij was, had Sjeng een tijdje meegespeeld, maar die had een iets andere stijl van spelen en ander geluid. Wij wilden wat harder spelen en hij wilde meer de jazz kant op, dus zijn we uiteindelijk goed uit elkaar gegaan.

Muziek schrijven, doen jullie dat samen? Of schrijf jij voornamelijk de muziek Sven?

Sven  Ik zal het zo zeggen, ik heb de start gemaakt, samen met mijn vriend Luuk Bergervoet van Studio Cube en hij organiseert ook de Bossche Band Battle. Samen met hem heb ik in de studio gezeten voor de eerste drie nummers. Hij heeft ook meegedacht over wat wel of niet werkt. Daarna ben ik heel veel nummers gaan schrijven en dat zijn de basis ideeën geworden die we als band hebben uitgewerkt en binnenkort gaan fine tunen in de studio.

Sonny Ragg
Quint Vullings

Quint: Het was fijn dat, toen ik erbij kwam, van alle nummers de partijen al waren uitgeschreven door Sven op de computer, dus had ik een goede basis om mee aan de slag te gaan. Sven: Maar als we de nummers nu live spelen zijn ze compleet anders dan hoe ik ze ooit had bedacht, want iedereen heeft de volledige vrijheid om zijn eigen invulling eraan te geven. Bovendien zijn het allemaal talentvolle muzikanten, dus door hun inbreng worden de nummers alleen maar beter.

Zijn jullie op dit moment nog bezig met nieuw werk?

Sven: Op dit moment zijn we veel aan het spelen en dus ook vooral veel aan het repeteren. Quint: Maar binnenkort gaan we er wel weer met zijn allen voor zitten en dan gaan we serieus bezig met nieuw materiaal.

Sonny Ragg heeft dit jaar inderdaad al veel gespeeld, ik noem een Muziekboulevard in Oss, Bevrijdingsfestival, de Theater Boulevard in Den Bosch en natuurlijk festival Landjuweel op Ruigoord, hoe kom je daar terecht?

Sven: Dat heb ik geregeld via mailcontact. Eerst heb ik via Facebook Ruigoord benaderd, want ik wist dat Landjuweel een geweldig festival was. En het was dan ook één van onze vetste gigs dit jaar.

Deze diashow vereist JavaScript.

Dat zal wel inderdaad, ik heb de beelden langs zien komen op de socials en dat zag er erg goed uit. En is iedereen daar dan welkom als bezoeker? Het is tenslotte een kunstenaarsdorp en soort van community voor zover ik weet.

Sven: Ja hoor, Landjuweel is gewoon een festival waar je tickets voor kunt kopen en die huren dus het terrein van Ruigoord als locatie. Het was geweldig! We hebben daar voor honderden mensen gespeeld. Dat is wel bijzonder, zéker gezien de korte tijd die we in deze bezetting bij elkaar zijn. Er zijn namelijk wel wat bezettingswisselingen geweest in ons prille bestaan. En dan toch veel vette optredens gehad. Quint: Mijn eerste optreden was tijdens Bevrijdingsfestival, hahaha.

Één van de eerste optredens van Sonny Ragg was in Plein 79, daar had mijn collega Ronald (Rijken, van KLANKGAT) nog een recensie over geschreven, Maar daar was jij dus niet bij Quint.

Sonny Ragg
Sonny Ragg in P79-©KLANKGAT

Quint: Nee, inderdaad. Sven: Er is veel veranderd sinds dat optreden, naast de vele wisselingen zijn we ook heel erg gegroeid en hebben we nu een sound die staat. Het is het snel gegaan wat dat betreft. Quint: Ik heb in verschillende bands gezeten, maar dit is wel de band waar ik me het meest vrij in voel. Ik durf nu ook gewoon te experimenteren tijdens live shows.

Sonny Ragg heeft nu drie nummers op Spotify staan, zag ik. Die klinken erg professioneel. En binnenkort een single presentatie bij De Bossche Brouwers. Is dat één van die drie nummers, die als single wordt uitgebracht?

Sven: Ja dat is Free. Dat nummer wordt opnieuw uitgebracht, want Quint heeft zijn partijen die er nog niet op stonden nu ook ingespeeld. Dat geldt ook voor Jeroen, de huidige gitarist en ik heb ook wat nieuwe zangpartijen toegevoegd. Dus de eerste drie nummers op Spotify waren een soort van demo’s, die wel goed opgenomen waren overigens, maar dit wordt dus de single met de band zoals we nu zijn, in de huidige bezetting.

Sonny Ragg
Dylan van de Grift

En jullie zijn ook bezig met opnames voor een videoclip, maar die kon ik niet vinden. Is die nog niet klaar? Of wordt die ook gepresenteerd tijdens de single release party? Is dat hetzelfde nummer misschien?

Sven: Ja dat is ook van het nummer Free inderdaad. Die spelen we dan natuurlijk live, maar het is wel een cool om die clip dan ook even aan te zetten. Quint en Jeroen hebben daarin de hoofdrol. Die clip is gemaakt door Tim Ewalds, een vriend van Sjeng, onze oude toetsenist en zit op de filmacademie in Gent. Na een avondje biertjes drinken samen kwamen we op het idee voor deze clip en daar wordt momenteel de laatste hand aan gelegd.

Er staan nog enkele optredens van Sonny Ragg gepland. Zijn er verder nog plannen voor de toekomst? De Popronde misschien? Dat kan voor veel bands een springplank zijn.

Sven: Popronde is zéker een optie, maar kwam voor dit jaar net iets te vroeg. We hadden onze clip nog niet klaar bijvoorbeeld en nog te weinig nummers opgenomen. En volgend jaar hebben we weer een jaar extra ervaring opgedaan. Quint: De boeker van mijn andere band Sheverine is jurylid van De Popronde in Eindhoven en die gaf ons wat tips en het advies om nog een jaar te wachten. Die zei ook dat het belangrijk is dat je het goed doet op social media en dus een buzz creëert rondom je band.

Deze diashow vereist JavaScript.

Sven: En verder hebben we in de planning om veel muziek op te gaan nemen, bij verschillende studio’s, zodat we een paar goede singles hebben en een EP. En het vetst zou het wel zijn als we echt een elpee kunnen opnemen, vinyl dus. Bovendien hebben we veel live registraties en een videoclip, dus dan is het moment daar om stappen te maken en serieus genomen te worden. We willen gewoon lekker veel spelen en dan het liefst headline shows, waar mensen echt voor ons komen. Dus daar gaan we keihard aan werken.

Sonny Ragg is binnenkort nog live te zien op hun Single Release Party bij De Bossche Brouwers in Den Bosch op zaterdag 9 november en op zaterdag 23 november in het Muziekcafé in Helmond.


Foto’s: Wies van Luijtelaar en Johan Kramer

Bandleden Sonny Ragg

Sven Myren – Zang, gitaar
Jeroen Straatman – Gitaar
Dylan van de Grift – Bass
Quint Vullings – Hammond Toetsen
Mark van Reusel – Drums

Richard Bona

Richard Bona tovert beats en ballads uit zijn basgitaar

Funky jazzrock met West-Afrkaanse highlife van een rasentertainer

Richard Bona uit Kameroen is de tweede basgitarist van wereldfaam die op deze bassisten-editie van Jazz in Duketown optreedt. Vrijdag opende Marcus Miller op de Markt dit openlucht jazzfestival met een weergaloze show. Bona zet een andere act op die net zo magistraal en speels is.

Richard Bona
Richard Bona Group

Richard Bona, de entertainer

Het is druk op de Parade. De zitplaatsen van de tribune zijn bijna allemaal bezet en voor het podium is het ook ramvol. De organisatie heeft voorzien dat het druk gaat worden en heeft daarom de zitplaatsen vóór het podium weggehaald. Een slimme zet want de muziek van Richard Bona is ritmisch en dansbaar.

Richard Bona
Richard Bona

Bona opent met het nummer Please Don’t Stop van het album Tiki uit 2006. Het nummer wordt daar door John Legend gezongen. Live, nu hier in Den Bosch, zingt Bona zelf en niet onverdienstelijk, goed zelfs. Het nummer is behoorlijk opgepimpt en klinkt nu zoals een Al Jarreau dat graag zou zingen.

Souplesse

Richard Bona
Richard Bona Group: Dennis Hernandez

Het is een erg classy-jazzy begin en Richard Bona voelt zich zichtbaar erg op zijn gemak. Hij beweegt losjes, vraagt of mensen mee willen klappen en praat veel met het publiek. De sfeer is erg ontspannen, heel ‘laid back’. Maar laten we niet vergeten dat we hier te maken met een uitmuntende bassist. Bona speelt met een natuurlijke souplesse die heerlijk is om naar te kijken en te luisteren.

Highlife

Richard Bona
Richard Bona Group: Ciro Manna

Als native van Kameroen verwerkt Bona die typisch lichtvoetige sound van West-Afrikaanse highlife in zijn nummers. Die lichte klanken komen in feite voornamelijk van de gitarist. Het kunnen vaak lang uitgesponnen nummers zijn met zoals gezegd een hoofdrol voor de gitaar. Bona houdt het relatief kort.

jaco Pastorius ballad

Richard Bona
Ballad Jaco Pastorius

Net als alle hedendaagse bassisten is ook Richard Bona schatplichtig aan de legendarische bassist Jaco Pastorius die lid is geweest van de jazzrock formatie Weather Report. Bona leidt de hommage aan Pastorius  mondeling in en begint vervolgens aan een indrukwekkende ballad met subtiele en zwaar aangezette baslijnen. Geheel in lijn hoe Pastorius het zou doen. Het publiek luistert ademloos toe.

Als de laatste basnoten wegglijden, start een aarzelend applaus dat aanzwelt en de gehele Parade vult. De entertainer die Bona óók is, geeft meteen een andere wending aan de show. “Do you like to rock?!”, yelt hij in de mic. Het publiek schreeuwt het uit. Het is tijd om te gaan dansen.

Richard Bona Group
Drums Ludwig Afonso
Keyboard Mica Lecoq
Trumpet Dennis Hernandez
Guitar Ciro Manna
Bass Vocal Richard Bona

Eric Vloeimans

Dichterlijke mellow fusionjazz Eric Vloeimans en Gatecrash

Jazz in Duketown 2019 geeft trompettist groot podium

Eric Vloeimans
Eric Vloeimans en Gatecrash | foto: Wim Roelsma

Eric Vloeimans en zijn band Gatecrash spelen tijdens Jazz in Duketown op de Parade waar hard wordt gewerkt om het gebruiksvriendelijk te maken voor het publiek. Pal daarvoor was de Parade nog het absolute domein van de gehandicapte sporters van het WK Handboogschieten. Vlonders worden weggehaald en vervangen door stoelen. Dat zet de toon: dit wordt een echt luister-concert. Helaas wordt het echter geen fluisterconcert.

Eric Vloeimans
Begenadigd trompettist | foto: Arnold Bertens

Eric Vloeimans

Eric Vloeimans is kind aan huis in Den Bosch. Geboren in Huizen, Noord-Holland en wonend in Rotterdam zijn de muzikale roots van Vloeimans toch geklonken in Den Bosch, in de Muzerije, “de muziekschool waar ik trompet spelen heb geleerd,” zei hij in een interview van wat jaartjes geleden. ‘s-Hertogenbosch is nog steeds in zijn hart.

En dat is wederzijds, want er komt veel volk naar de Parade om ‘hun’ beroemde jazztrompettist met zijn band Gatecrash te aanschouwen. “Het is altijd leuk om in Den Bosch op te treden. Mijn vader zit zelfs vanavond in het publiek,” roept Eric om na wat nummers te hebben gespeeld. Het kan niet meer stuk deze avond. Over hoe je goodwill kweekt en onderhoudt, hoef je Eric niets meer te vertellen.

Het concert en de wind
Gelukkig is de stormachtige wind gaan liggen. Niet alleen fijn voor de gevoelstemperatuur maar ook gunstig voor de muziek van dit optreden. De zachte tonen in het spel van Eric Vloeimans zouden dan gewoon vervliegen en niet gehoord worden. Helaas is er ook nu weer sprake van de zogenaamde ‘Dutch Disease’. Mensen die hardop menen te kunnen praten door een concert heen. Dat soort mensen beschouwt muziek als een soort achtergrond, een letterlijk muzikaal behang. Ga dan gewoon naar de kroeg, denk je dan.

Spiritueel en mellow

Gatecrash
Gatecrash | foto: Wim Roelsma

Fluisterzachte tonen blaast Eric Vloeimans uit zijn instrument en dat vergt een aandachtig gehoor. “Nogal spiritueel,” becommentarieert mijn zeventienjarige neef. En dat is het misschien ook. Ik omschrijf dit spel van Vloeimans en Gatecrash eerder als mellow, zacht en verfijnd. Wel vind ik dat deze muziek eigenlijk beter tot zijn recht komt in een zaal dan op zo’n groot openlucht festival wat Jazz in Duketown nu eenmaal is. En zeker hier op de Parade.

Gatecrash
Jeroen van Vliet | foto: Wim Roelsma

Voor powerjazz moet je niet bij Eric Vloeimans zijn. Wie het nieuwe album Levanter kent, weet wat hem/haar te wachten staat. Het spel van Vloeimans is ook nooit dominant. De trompet is weliswaar zijn uitgangspunt maar zal nooit de andere muzikanten van Gatecrash overstemmen. Eric werkt al vele jaren samen met toetsenist Jeroen van Vliet die in zijn spel zorgdraagt voor de soundscapes én de langzaam opgebouwde funk en rock grooves.

Eric Vloeimans
Eric Vloeimans | foto: Angelique Lemmens

Er wordt oud en nieuw materiaal gespeeld. Wat mij bijblijft is een nummer dat Vloeimans heeft geschreven voor een Syrische vriend, die uit zijn vaderland vluchtte vanwege de oorlog en niet meer kon terugkeren. Die vriend is uiteindelijk toch teruggekeerd en toen is dat nummer ontstaan. Helemaal Eric Vloeimans ten voeten uit.


Coverfoto: Angelique Lemmens

Gastredacteur: Mathijs van Tongeren

Wardrobe

Wardrobe kan moeiteloos tussen genres schakelen

Lichtvoetige pop-rock-soul-electronica uit Vlaanderen met zomerhit potenties

De Vlaamse band Wardrobe uit Antwerpen heeft een Nederlandse platenlabel en toert de laatste tijd meer door Nederland dan in België. Het is een promotietour voor het nieuwe album Giving Up A Ghost. Op 9 mei streek Wardrobe neer in Den Bosch bij Muziek Op Donderdag (Willem Twee concertzaal).

Wardrobe
Wardrobe Muziek Op Donderdag

Johan Verckist
Songschrijver en muzikant Johan Verckist wilde samen met Wardrobe voor het nieuwe album Giving Up a Ghost een pittigere, gelaagde sound creëren. Dansbare pop. En dat is gelukt. Bijzonder goed zelfs. De band schroomt daarbij niet zonnige hits te schrijven die intelligent zijn opgebouwd. Het catchy funk nummer Live Forever is een goed voorbeeld waarin je zelfs ingrediënten hoort van Prince. Live Forever wordt binnenkort op single uitgebracht. Draaien, die hap!

Wardrobe
Johan Verckist

Bijna alle nummers van het nieuwe album komen deze avond aan bod. Stond bij het debuutalbum Crawling spontaniteit nog voorop, bij Giving Up a Ghost schraagde en sleepte Johan Verckist samen met producer Bart Vincent zijn nummers totdat elk detail, elk geluidje staat waar het behoort te staan.

Wardrobe
Jonas Vankrunkelsven

Door de losse act van Wardrobe, de plagerige gesprekken tussen de bandleden onderling en de interactie met het publiek, word je al snel op het verkeerde been gebracht. Zó, die jongens nemen het licht op. Schijn bedriegt. Die lichtvoetigheid kan alleen tot stand komen, als iedere bandlid precies weet wat-ie moet doen om de gewenste sound en beat te realiseren.

Wardrobe
Dries Debie

Zowat elk nummer begint met een elektronische soundscape die dan weer wel dan weer niet in het verdere verloop van het nummer wordt doorgezet. Een mooi voorbeeld is Limerence, een new wave nummer dat eindigt in een lange elektronische trip met uitgesponnen gitaarwerk. Limerence staat op het album Crawling.

Wardrobe
Arne Leurentop

Wardrobe maakt grote indruk door het ogenschijnlijk gemak en spelplezier en Nederland kan zich gelukkig prijzen dat er veel boekingen staan gepland. De band sluit met het soulnummer Come Back & Stay van Jack Lee, dat een grote hit werd in de versie van Paul Young


Bandleden Wardrobe:
Johan Verckist
Dries Debie
Jonas Vankrunkelsven
Arne Leurentop

Sonny Ragg

Van rock, funk en blues maakt Sonny Ragg eigen toverdrank 

Licht wisselvallig optreden in thuishaven Den Bosch

Sonny Ragg is duidelijk beïnvloed door muziek uit de 80’s en vooral door His Royal Badness. Op de setlist staan zo’n dertien à veertien nummers. Een flink aantal is goed, andere erg sterk maar sommige nummers hadden beter achter kunnen blijven in de repetitieruimte.

Sonny Ragg
Sonny Ragg zaterdag 2 februari in P79

Fans
De toegang van het concert is gratis, een presentje van P79 aan de Bosschenaren, waarvoor lof. Toch is het niet tjokvol in de zaal op deze eerste zaterdag van februari. Dat verwacht je eigenlijk als een Bossche band zoals Sonny Ragg een thuisconcert weggeeft. Afijn, het wordt lekker druk en veel mensen kennen elkaar gezien de vele blije begroetingen en kusjes op de wangen. De echte fans van Sonny Ragg in P79 dragen een zwart T-shirt met het logo van de band. Frontman Sven Myren prijst hen daarvoor.

Sonny Ragg
Jeroen Straatman

Na het korte welkomstwoord van Sven met de opmerking dat het lang geleden is dat Sonny Ragg in P79 heeft gespeeld, stoomt de band direct door naar You Give Me Something met meteen daarop Power To You en New Funk. Leadgitarist Jeroen Straatman (gitarist geweest bij die andere, fijne Bossche band Straight from the Fridge) laat dan zien wat hij allemaal vermag op de gitaar. In het laatste deel van de show laat hij nog meer zien.

Sonny Ragg
het betere gitaarwerk

Dan komen er nummers langs die minder goed zijn doordacht, minder goed uitgesponnen. Verder bijwerken en -schaven in de repetitieruimte is het advies aan Sonny Ragg. Turn The Love brengt gelukkig weer veel goeds, een nummer dat sterk doet denken aan Living Colour en Prince/TAFKAP uit de 90’s. Datzelfde bonkige ritme met stevig gitaarwerk en onderkoelde vocalen met flinke, grommende uithalen. Helaas komen er dan weer nummers die minder zijn in ritme, opbouw en melodie. Jammer. Songs met mogelijke potentie maar te vroeg naar buiten gebracht.

Deze diashow vereist JavaScript.

Met Not Your Medicine gaat het weer opwaarts  en houdt Sonny Ragg de aandacht van het publiek tot het einde toe vast. Er wordt zelfs stevig gejived (jive dans) pal voor het podium. De andere muzikanten komen in dit laatste gedeelte ook wat meer voor het voetlicht. Jeroen Straatman geeft een paar indrukwekkende solo’s weg, solo’s die je niet licht vergeet. Bij Get Up komt het publiek goed los en als daarna Free – ook op single uitgebracht – wordt ingezet, is de avond echt geslaagd. Met Got No Passes sluit Sonny Ragg het concert af.

Sonny Ragg
Sven Myren

Sonny Ragg maakt een wonderlijke mix van rock, funk en blues. Vaak werkt die toverdrank en is-ie aanstekelijk én dansbaar. De wat langzamere nummers komen minder goed uit de verf. Al met al een goed concert met nummers die nog een tijdje in je hoofd blijven hangen..


Bandleden Sonny Ragg
Jeroen Straatman – lead guitar
Sven Myren – guitar, vocals
Sjeng Muermans – keyboards
Bob Donkers – bass
Mark van Reusel – drums

Pure funk bij The Jig op Jazz in Duketown

De groove stopt nooit bij deze Mokumse band

De naam doet misschien anders vermoeden, maar op Jazz in Duketown waren ook genoeg genres buiten de jazz te beluisteren. Vaak met invloeden van die jazz, maar er was ook onvervalste funk vrijdagavond op De Parade bij The Jig. De groove start in het eerste nummer in en houdt niet op tot de band ruim anderhalf uur later van het podium stapt.

Het is een groove die doet denken aan bands als The Meters en The JB’s: swingende ritmes, geweldige bas- en gitaarsolo’s, omlijnd door de blazers en toetsen. The Jig begint instrumentaal, maar krijgt halverwege gezelschap van “special guest Mr. Ruben”, een zanger die vaker met de band heeft samengewerkt. Zijn scherpe stem vult de funk goed aan.

Deze diashow vereist JavaScript.

“Houden jullie van gitaarmuziek?” vraagt saxofonist Koen Schouten met Amsterdamse tongval aan het begin van het vierde nummer. Na instemmend gejuich van het publiek vervolgt hij: “Nou, dat komt goed uit, we hebben een specialist in gitaarmuziek, hij heeft zijn gitaar bij zich: Martijn Smit!” Deze beantwoordt zijn introductie met een funky gitaarlijntje. “Jezus wat goed,” reageert Schouten. “Dan heb ik nog een vraag voor jullie. Houden jullie van drums?” Enfin, zo wordt de hele 7-koppige band voorgesteld. Het laat heel goed zien hoe gelaagd de muziek van The Jig is. Elk instrument draagt bij aan de groove.

Een groove die het moeilijk maakt om stil te blijven staan, ook al is anderhalf uur lang om te dansen. De funk sleept je de avond wel door, de nacht in.

Foto’s: Ronald Rijken

Kerkplein is waar je moet zijn

Spannende programmering Jazz in Duketown

Al een aantal jaren weet de muziekliefhebber die zich graag laat verrassen waar zij/hij moet zijn tijdens Jazz in Duketown: het Kerkplein. Was het vroeger echt een doorgang tussen de Parade en de Markt, nu tref je daar een podium aan die alle dagen van het vierdaags festival de meest spannende programmering kent.

Funk en rap op het Kerkplein

Het Kerkplein, daar moet je zijn voor de vernieuwende jazz, waar musici jazz mixen met andere stijlen, cross-overs en andersoortige experimenten. Het podium is gericht naar de hervormde kerk toe en krijgt daardoor een intieme sfeer. Door de trappen naar de ingang van de kerk lijkt het plein met podium op een halve amfitheater. De grote boom rechts van het podium maakt het plaatje compleet.
Je voelt je daar senang. Vooral als de band lekker funky bezig is zoals vorig jaar toen de hippe boys van Black Flower uit Brussel/Gent op een heel warme vrijdagavond de Bosschenaren – mij trouwens ook –  aan het dansen kreeg op hun ‘Contemporary Booty Shakin’ Groovedelique Ethiopique Musiq’. De band die vóór Black Flower optrad, was de meer macho hiphop band De Nachtdienst uit Amsterdam en hun aanstekelijke rap plaveide de weg voor de Belgische band. De geur van weed was alom en droeg bij aan de high-spirit van deze locatie. Ik zelf kan niet zo goed tegen die geur.

Kerkplein is waar je moet zijn - ©ronald_rijken
Black Flower uit Brussel/Gent editie 2017
Programmering 2018

Het is altijd een beetje tricky om festivals op hun edities te beoordelen. Er spelen altijd factoren mee die je niet in de hand hebt als organisatie. Het weer en de temperatuur bijvoorbeeld. Het zal dit jaar lang niet zo warm worden als vorig jaar toen de weersomstandigheden ideaal waren. Maar wat je wel kan doen als evenement organisatie, is de programmering en die ziet er verrekte veelbelovend uit. Veel funk (is dat weer hip & hot of zo?). Hieronder, zomaar een greep van wat zich zoal aandient op het Kerkplein.

Deze diashow vereist JavaScript.

Op vrijdagavond is er jazz anno 2018 van Greyheads. Hiphop en elektronische beats gaan in de blender met R&B en jazz bij deze zevenkoppige Rotterdamse band. Na de Greyheads schuift het Rembrandt Frerichs trio ft. de Franse saxofonist Sylvain Rifflet aan. French jazz met hoekige riffs en opzwepende ritmes en zang. Wat-wil-je-nog-meer?

De zaterdag biedt nog meer om vrolijk van te worden met om te beginnen Evil Empire Orchestra uit België. De omschrijving doet je watertanden. Een wilde en ongetemde mix van psychedelische rock, soul jazz en garage funk met frontvrouw Kimberly Dhondt (voorheen Hooverphonic). En wederom uit België, treedt na het Slechte Rijk Orkest het mysterieuze BLOW Trio aan. Wie de drie muzikanten zijn, komen we waarschijnlijk nooit te weten want ze hebben witte maskers op. Wat ze echter niet kunnen maskeren is hun muziek: een dampende mix maakt van dance en jazz.

Dan de zondag, de dag dat het gezin meer aan zijn trekken komt. In de middag speelt het Michiel Stekelenburg Trio, hedendaagse jazz met een stevige dosis rock, waarbij hammondorgel en gitaar elkaar afwisselen en aanvullen, versterkt door het solide drumwerk van toch wel een van de betere drummers van dit moment. Later op deze zondag de psychedelische fusion van Son Swagga met Van spiritual jazz en Afro, tot funk en videogame muziek. Als dit geen cross over is. Als uitsmijter van deze dag komt nog Red Snapper uit de UK met regelrechte funky jazz.

Kerkplein is waar je moet zijn - ©ronald_rijken
Kerkplein publiek

Op maandag Tweede Pinksterdag komen onder meer The Nordanians, een samenwerking tussen violist Oene van Geel, gitarist Mark Tuinstra en tabla speler Niti Ranjan Biswas. Goede, oude tijden uit de hippy jaren ’60 lijken te herleven maar nu met een kleurrijk spectrum van Indiase ragas, Amerikaanse jazzfunk en Europese kamermuziek. Hoe breed wil je het hebben?

De verschillende openlucht locaties van Jazz in Duketown krijgen ieder zo een eigen gezicht en dito programmering. Grofweg is de Parade gereserveerd voor bigbands en celebs. Het relatief nieuwe podium op de Markt is bestemd voor de echt serieuze jazz met dit jaar John Scofield en James Carter als ultieme coryfeeën. Her en der in de Bossche binnenstad (Uijlenburg) staan kleinere podia opgesteld. Maar het zijn de aparte sfeer en de gedurfde programmering op het Kerkplein die maken dat dat dé plek is waar je moet zijn.

Warme sound van Eddy & the Ethiopians

Record Store Day 2018

Record Store Day 2018 is de dag waar menig muziek- en vinylliefhebber reikhalzend naar uitkijkt. Veel releases komen op deze internationale feestdag van de platenzaak uit. Wat kleinschalig begon in 2008, groeide uit tot een wereldwijde feestdag, gevierd door zowel fans, artiesten alsmede de platenindustrie. In 2010 deed een aantal platenzaken in Nederland voor het eerst mee. Nu kent het feest een landelijke dekking. Record Store Day wordt op de derde zaterdag van april gehouden.

Den Bosch mag zich verheugen in drie heuse platenzaken; twee aan het Hinthamereinde – De Langspeelplaat en The Record Hustler – en één aan de Hinthamerstraat, Maestro’s Recordcafé. Deze zaak organiseert drie optredens op 21 april, de derde zaterdag van de maand. De optredens zijn van MOOON, Lukas Batteau en Eddy & the Ethiopians, drie bands die zeer verschillen in genre en stijl maar dat is wel zo leuk op deze Dag van de Platenzaak.

Eddy & the Ethiopians

Edward (Eddy) Capel is de sturende en stuwende kracht achter Eddy & the Ethiopians. De band maakt een mix van Ethiopische en West-Afrikaanse muziek, funk en hiphop grooves met jazzimprovisaties. En dat klopt helemaal ook als niet de gehele band komt opdagen. De nieuwe muzikant uit Eritrea meldde zich ziek. Hij speelt op een krar, een vijf- of zessnarige komvormige harp. Het is altijd het uitgangspunt van Edward Capel geweest om niet-Westerse instrumenten aan de band toe te voegen en zo de gewenste sound te bereiken.

De band is volledig op elkaar ingespeeld en als er dan wordt geïmproviseerd dan merk je dat niet eens, zo natuurlijk en professioneel klinkt het allemaal. Temeer omdat het een prachtige dag is in april met zomerse temperaturen, heeft het publiek wel zin in deze warme en aanstekelijke muziek. Met op sax Edward Capel, op percussie Kenrick Gunther, op keyboards Bart van Dongen, Laurence Bilger op dwarsfluit, John Maasakkers op drums en Jan Vanderlest op bass.

Deze diashow vereist JavaScript.

KLANKGAT: Vertel eens wat over dat nieuwe album waar je het tijdens het optreden over had?
Edward Capel: Eind vorig jaar stopten de gitarist en de Ethiopische muzikant die mesenko [een enkelsnarige gebogen luit, red.] speelt. Wij gingen op zoek naar nieuwe muzikanten en ik heb een jongen uit Eritrea gevonden die op een krar speelt. Met hem zijn we nu een heel nieuw repertoire aan het opbouwen en zijn we met Eddy & the Ethiopians een repertoire aan het spelen, geïnspireerd op Eritrese muziek. De band vindt het belangrijk om Westerse en niet-Westerse instrumenten met elkaar te combineren.

En dat nieuw repertoire komt dan op dat nieuwe album?
In januari hadden we het openingsconcert van de gemeente Eindhoven in het Muziekcentrum en toen was het ook de eerste keer dat we speelden met Bereket, die Eritrese muzikant, en dat is zo goed bevallen dat we toen besloten door te gaan in deze nieuwe setting om een geheel nieuw repertoire te maken.
We spelen al twee jaar hetzelfde en dat is wel aan verversing toe. In januari zijn we er al mee bezig en ik ben van plan om vóór de zomer een demo in de studio te maken van het nieuwe werk en dan kijken we of we voor het eind van het jaar een nieuwe plaat of cd hebben.

Schrijf jij de meeste nummers?
Ja, ik componeer het meeste. Ik vraag aan Bereket wel eens wat omdat de sound duidelijk een inspiratie moet hebben uit Eritrea en Ethiopië. Ik informeer bij hem met vragen als ‘Wat voor beats gebruiken jullie’? Of vraag ik hem iets te zingen en op krar te spelen en dat op te nemen zodat ik dat kan arrangeren en de band het vervolgens kan spelen. Op het nieuwe album zal op ongeveer een derde van de nummers gezongen worden. Vandaag spelen we voor de eerste keer het nieuwe materiaal om te kijken hoe dat valt met publiek erbij. En het is een mooie gelegenheid om dat nieuw werk uit het repetitiehok te trekken. Het is goed om het live uit te proberen. Je moet jezelf toch eens voor de leeuwen gooien, nietwaar?

Soundcloud
Facebook

Geslaagd feestje Broken Brass Ensemble Willem Twee poppodium

New Orleansjazz uit Friesland

De achtkoppige blazersband Broken Brass Ensemble deed afgelopen vrijdag de W2 aan als onderdeel van zijn jubileumtour. “Een hele wereldreis van Friesland, via Groningen, naar Utrecht en nu Den Bosch” wordt het tijdens het optreden grappend nog genoemd. Toch zit er wel een kern van waarheid in: de Friese band speelde op eerdere tours door heel Europa.

Broken Brass New Orleansjazz

Ondanks dat ze op hun wereldreis ongetwijfeld voor vollere zalen hebben gestaan, begint het concert ontzettend energiek. De muziek van Broken Brass Ensemble laat zich nog het best omschrijven als een eigentijdse versie van New Orleansjazz. Soms neigt het meer naar de funk, soms maken de complexe ritmes het erg jazzy, maar altijd staan de blazers centraal in de typische big bandsound.

Daarmee doet de band zijn naam eer aan: vijf blazers vormen samen het front van de band, en nemen afwisselend ook het contact met het publiek en bij enkele nummers de zang op zich. Iets meer op de achtergrond vormen een drummer, percussionist en trombonist de ruggengraat van de band.

De big bandsound is aanstekelijk, maar het duurt even voordat het publiek erin komt. Misschien omdat in de eerste nummers het tempo al behoorlijk hoog ligt, waardoor het soms moeilijk bij te houden is. De muziek zit gelaagd in elkaar en er gebeurt veel op het podium. Als je even niet oplet raak je de draad snel kwijt.

Deze diashow vereist JavaScript.

Na de eerste paar nummers gaat het tempo iets omlaag en krijgt het publiek de smaak steeds meer te pakken. De band heeft dan ook een aanstekelijke energie en het plezier straalt er vanaf. Door het optreden heen krijgt bijna elk bandlid de ruimte voor een solo, en blijkt de percussionist nog te kunnen rappen ook. Het is bijna jammer dat hij dit maar één keer doet.

Geslaagd feestje Broken Brass Ensemble Willem Twee poppodium
Geslaagd feestje Broken Brass Ensemble

De vijf blazers praten de nummers vrolijk en met gevoel voor theater aan elkaar. Hoogtepunt wat dat betreft is als de saxofonist overlijdt en een nummer later weer tot leven komt. De show bouwt na deze herrijzenis toe naar een spetterend einde. Eigen nummers Got the Funk en Cuzco worden heerlijk funky en meeslepend gespeeld, maar de climax volgt met twee bekende covers die in de zaal worden gespeeld. Tijdens de bijna honderdjarige klassieker I’ll Fly Away loopt de band het publiek in, waarna nog een cover van Triftshop van Macklemore wordt ingezet. Als de band, nog steeds blazend, richting de merchandisestand loopt en het optreden toch echt is afgelopen, is het moeilijk om niet met een brede glimlach de zaal te verlaten.

Foto’s: Ronald Rijken en Sandra Leijtens Photography
Met dank aan de organisatie van Willem Twee poppodium

Funky jazz & afrobeat Groova Palooza

Een nummer loopt nooit zoals het de avond daarvoor klonk

Het is de vijfmansformatie Groova Palooza uit Utrecht die donderdagavond 5 april te gast is bij Muziek Op Donderdag dat onveranderlijk in de foyer van de Concertzaal plaatsvindt. Noël Josemans organiseert deze avonden die telkens weten te verrassen door de afwisselende programmering.

De ene keer is het een countryrock band, dan weer een melancholische singer songwriter of in het geval van Groova Palooza een regelrechte jazzy & funky band met Afrikaanse beats. Elke donderdag les je in de foyer van de Concertzaal je muzikale dorst met telkens andere drankjes.

Afrobeat

De band zet meteen de toon voor de avond door met het nummer Black Cat/Piranha te openen. Het is een stevig funky-jazz nummer en door het gebruik van een Yamaha Motif X S8 keyboard door bandlid Roel Hazendonk doet Groova Palooza mij denken aan jazzmusicus George Duke. Duke speelt ook op een Yamaha Motif keyboard in de S-serie. Maar waar bij Duke de keyboard het centrale instrument vormt, zijn dat bij Groova Palooza toch echt meer de gitaren.

Een aantal nummers begint ook met een klassieke funky riff waar de liefhebber zo verzot op is. Gitarist Eric Brugmans gaat daar gelukkig kwistig mee om, geruggesteund door de onverbiddelijke baslijnen van Dennis Hemstra die op zijn beurt weer let op het ritme van drummer Eliando Hatumena die pas sinds kort lid is van de band. Percussionist Door Raeymaekers maakt de ritmische selectie compleet en heeft een groot aandeel in de afrosound van Groova Palooza.

Na het openingsnummer volgen Bridgeman en Perro Ferrero. Dat laatste nummer staat ook op hun Alpaca Party EP en heeft daar door het gebruik van saxofoon en ander koperwerk sterke muzikale connecties met de sound van de legendarische Fela Kuti, grondlegger van de afrobeat. Sax en koper zijn echter niet meegenomen voor dit optreden maar het nummer blijft desondanks recht overeind dankzij de drums en percussie.

Vocoder/talkbox
Groova Palooza - ©ronald_rijken
Groova Palooza in de foyer van Willem Twee concertzaal

Het vierde nummer van de setlist is de grootste verrassing van de avond. Het is een cover van de hit Can’t Hide Love van Earth, Wind & Fire die soul, funk, jazz- en discomuziek maakt met prominente rollen voor percussie, blazers, kalimba, bas en zang. Groova Palooza voegt daar een vocorder/talkbox aan toe in het enige nummer van hun optreden met Eric Brugmans als zanger. Door de vocorder/talkbox klinkt een stem metaalachtig.

Vooral in de jaren ’70 en ’80 werd flink gebruikgemaakt van deze synthesizer stemvervorming methode. Disco-funkband Zapp met More Bounce To The Ounce of zanger Peter Frampton met Show Me The Way werden er beroemd door. Eric Brugmans’ versie van Can’t Hide Love is in ieder geval een aansporing om thuis het origineel weer eens te draaien.

Jazz is improvisatie

Na deze weergaloze cover speelt de band onder meer Alpaca Party van de gelijknamige EP. De band sluit de eerste sessie af met een improvisatie waar Eric het voortouw neemt en de band leidt naar een ongelooflijk knap uitgevoerd muzikaal avontuur. De improv begint rustig – Eric heeft zin in een relaxed nummer – en bevat alle elementen die Groova Palooza, Groova Palooza maken met als hoogtepunt een waanzinnige solo van percussionist Door Raeynaekers.

KLANKGAT: Is jazz improvisatie?
Eric Brugmans: Ik weet dat mensen die meespelen, reageren op de dingen die ik speel. Ik ken Dennis al een paar jaar en weet dat als ik iets inzet dat hij ermee aan de slag gaat en daardoor weer met nieuwe ideeën komt.

De percussionist ging op een gegeven moment los.
Eric Brugmans: Dat is het mooie van improvisatie. Kijk, niemand weet in het begin waar het naar toe gaat. Het ligt ook een beetje aan de sfeer en ik had zin in een rustig nummer. Als je zoiets inzet, weet ik dat ik iedereen iets voorschotel en dan moet je zelf ook je oren openzetten en luisteren naar wat de rest gaat inbrengen. Ik hoor de solo van Door en geef hem alle ruimte om te spelen. Daar kwam iets super moois uit voort.

Improviseren jullie veel tijdens optredens?
Dennis Hemstra: Het mooie aan muziek is juist het improviseren. Muziek is eigenlijk een gesprek dat je met elkaar voert. Dus iemand zegt wat en je reageert erop, je luistert en geeft ruimte. Dat is één van de leukste dingen aan muziek. En eigenlijk loopt een nummer nooit zoals het een avond daarvoor klonk. Er is altijd veel ruimte voor improvisatie.

Na de pauze kwam de band er helaas niet aan toe om de geplande setlist volledig te spelen vanwege tijdsgebrek. Het jongste lid van de band, drummer Eliando, moest weg om de laatste trein naar Rotterdam te halen. Er werd besloten om alleen nog een kort stukje te spelen dat waarschijnlijk weer helemaal was geïmproviseerd.