Jury, vakjury

Emotie, interactie en dynamiek vormen oordeel van vakjury

Haastige spoed eerste halve finale Bossche Band Battle in P79

Tim van Baalen, Anne van Damme en Nick van Uden vormen de driekoppige vakjury van de eerste halve finale van de Bossche Band Battle editie 2019. Plaats van handeling is de sfeervolle kelderzaal van Plein79 oftewel P79. De zaken waar deze vakjury zich op richt zijn emotie, interactie en dynamiek.

Bossche Band Battle Halve finale I

Deze slideshow vereist JavaScript.

P79 is sfeervol aangekleed voor het komende Halloween feest. Er heerst echter ook een gehaaste sfeer want de Battle moet rond 23.00 uur stoppen, want daarna is er een feest gepland. De muziekwedstrijd begint daarom een half uur eerder dan gepland. De zaal is nagenoeg leeg als Morning Dawn aan zijn act begint. De band speelt een mix van nieuwe en oude nummers zoals ze ook in de derde voorronde heeft gedaan. Het wordt drukker en aan het einde van hun show is er flink meer publiek in P79. Morning Dawn maakt een goede en sterke indruk.

Emotie, interactie en dynamiek
jury, P79, Bossche Band Battle
Rick van Osta – Animal Road

De tweede band die het strijdtoneel betreedt, is Animal Road. De vijf mannen maken er een aanstekelijke show van met vlot uitgevoerde rock die binnen de lijnen van het genre blijft. Daar waar je een riff verwacht daar komt-ie ook. En dat klinkt fijn.

Jury
De jury van deze halve finale van de Bossche Band Battle let ieder op een ander aspect. Tim van Baalen (MusiCare) gaat af op zijn gevoel: een band moet wat met hem doen. Wordt hij er blij van of misschien wel boos? Of erger, de band laat hem onverschillig. Tim reageert emotioneel, puur uit zichzelf. “Ik kan niet weten wat anderen voelen, ik weet alleen wat ik voel.”

Jury
Animal Road

Singer songwriter Anne van Damme let op de interactie. Wat doet een band met het publiek? Dat beperkt zich niet tot praten alleen met mensen in de zaal. Anne kijkt hoe mensen reageren op het spel, hoe ze reageren als een nummer hetzelfde ritme aanhoudt of dat er tempowisselingen zijn aangebracht en hoe mensen dáár weer op reageren. “Vaak kan je beter je wat inhouden om daarna weer uit te halen. Het effect is dan sterker.” Een ander onderdeel van die interactie is hoe bandleden samenspelen. Zijn ze een geheel of losse eilandjes?

Hocus Pocus
De derde band is For Scratch. De drie bandleden willen een andere naam voor de band en roepen middels Hugo Den Hartog, de vaste speaker van Bossche Band Battle, de hulp in van het publiek. Er volgen weinig echte reacties, slechts wat geroep. Zanger/gitarist Tijn van Geel wacht er niet op en begint flink aan zijn gitaar te scheuren, tot ieders genoegen. Keyboardspeler  Willem Korsten gooit er stevige jazzrock tegen aan. Drummer Julius Smit speelt vrijuit, onbelemmerde improvisaties knallen de zaal in.

P79
For Scratch

Derde jurylid Nick van Uden vindt dynamiek belangrijk, daar let hij in het bijzonder op. Maar ook hij nuanceert. Dynamiek is niet per se hard de volumeknop open draaien. Dynamiek zit ‘m ook in diversiteit en opbouw van het nummer. Komt een band overtuigend over, is de band echt?

Deze slideshow vereist JavaScript.

For Scratch eindigt met een gewaagde cover namelijk het beroemde Hocus Pocus van de symfonische rockband Focus. De hoge uithalen van Thijs van Leer in dat nummer zijn legendarisch. Tijn van Geel haalt het niet en de hoogste uithalen worden door zijn gitaar opgevangen c.q. vervangen. Zie video hieronder


Haastige spoed

P79, Bossche Band Battle
A Fool’s Errand

A Fool’s Errand is de laatste band van deze eerste halve finale van de Bossche Band Battle in P79. De Bossche band is een beetje het slachtoffer van de haastige spoed om de Battle voor 23.00 uur af te ronden. Dat gaat ten koste van de nodige zorgvuldigheid bij de soundcheck. Ook deze halve finalist gaat er meteen flink tegen aan en zet daarmee een van haar sterkste optredens neer. Ook de vaak zwakke zang van Sarah Cahuasqui is nu veel beter en weet zij het publiek mee te krijgen.

Niet unaniem
Na A Fool’s Errand trekt de jury zich terug om tot een beslissing te komen. Een jury is ook maar mensenwerk en het eerste wat Anne zegt na terugkeer in de zaal, is dat de ‘jury niet unaniem is in haar besluit’. Dat voert de spanning alleen maar op. Ervaren jurylid Tim van Baalen doet het voorwoord en laat de uitslagen over aan rookie Nick van Uden.

Nick draalt er niet lang om heen en komt meteen met de namen. For Scratch en Morning Dawn krijgen de ticket om door te gaan naar de finale.

Jury, vakjury
Door naar de finale

Punk avond in World Skate Center Den Bosch

Female frontend punk - hard puntig en kort geheel in de punk traditie & stijl

Voor deze punkavond in het World Skate Center op zaterdag 16 juni staan er drie bands op het affiche. De drie mannen van Teuk McGraig mogen de avond openen met hun stevige gitaarrrock. Deze Bossche band vindt zichzelf niet zozeer een punkband. Dat zei leadsinger Harm van Mil aka Teuk door de mic toen de band al een eind verder zat in zijn optreden. Dat is duidelijk te horen aan hun nummers die niet volgens het stramien van de punk – puntig en kort –  zijn opgebouwd. Teuk McGraig leunt meer tegen trashrock en dat is goed te merken aan het volume dat de zaal van WSC in buldert. Niet dat iemand dat trouwens erg vindt. Verre van dat. Wel bleef het publiek op gepaste afstand van de geluidsboxen.

Punk avond in World Skate Center Den Bosch - ©ronald_rijken
Teuk McGraig

He Said No
Na de masculiene rock van Teuk McGraig, was het podium helemaal voor de twee female frontend Punkbands. De eerste klanken van het uit Eindhoven Rockcity afkomstige He Said No waren al te horen toen ik de zaal binnenkwam. Ik hoefde me niet per se door de menigte naar voren te werken, want er was plek genoeg in de zaal, dus posteerde ik me voor het podium.

Daar zag ik een drummer in zijn blote bast, die de snelle vierkwartsmaat met flink wat geweld vooruit stuwde. De gitarist met flatcap en baardje werkte de nummers met drie akkoorden snel en behendig af. Dan de frêle zangeres, bij wie die vijfsnarige basgitaar wel erg groot leek, schreeuwde haar welgemeende, maar vaak onverstaanbare teksten de zaal in.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het meeste van hun repertoire klinkt precies zoals je van punkmuziek mag verwachten, hard, snel, kort en voornamelijk drie akkoorden. Daardoor was er weinig onderscheid te maken tussen de nummers. Ook het nummer wat aangekondigd wordt als liefdesliedje, klinkt exact hetzelfde als de voorgaande nummers en bleef ook keurig ruim onder de twee minuten. Of de cover Gay Bar  van Electric Six ook onder de noemer liefdesliedjes te scharen is waag ik te betwijfelen, maar je ziet wel dat het iets teweeg brengt in de zaal. Het publiek, dat best wel wat afstand houdt tijdens dit optreden, komt nu wat meer in beweging.

Het voorlaatste nummer heeft dan vervolgens ook wat meer diepgang met warempel iets wat op een gitaarsolo lijkt. Als dan als uitsmijter nog het nummer We Want Blood van dé punkhelden uit Eindhoven Peter Pan Speedrock gespeeld wordt is het publiek om. Maar dan is het alweer afgelopen. Hard, snel en kort, maar met een mooi slotakkoord.

March
Na een korte soundcheck is March er klaar voor. Althans, dat denken ze, want in het begin van de set hangt bij de gitarist rechts op het podium zijn gitaarriem los. De gitarist van He Said No rent het podium op om hem vast te maken. Maar er blijkt meer aan de hand. Terwijl het geluid gefikst wordt, speelt de band gewoon door. Tijdens het derde nummer Hendrik Lucifer wordt er nog wat gestemd, maar dan is de gitarist er klaar voor. Gelukkig speelt frontwoman Fleur van Zuilen met haar rauwe stem ook een aardig potje gitaar, maar met twee gitaren ontstaat er toch meer een muur van geluid. En dat is fijn. Niet in de laatste plaats ook door de retestrakke drummer die de boel laat doordenderen. Big Wave is een goed gekozen titel, want dit nummer doet me een beetje denken aan de surfmuziek uit de jaren zestig, maar dan harder en sneller.

Deze slideshow vereist JavaScript.

De sfeer zit er goed in. Fleur schuwt het contact met het publiek niet en krijgt de zaal goed mee. Daar zorgen de puntige punknummers ook wel voor. Bijna alle nummers die gespeeld worden vanavond zijn van hun in 2016 verschenen album Stay Put. Het laatste nummer van dat album heet In Vain en dat nummer valt op door een rustige driekwartsmaat in het begin, dan een heftig stuk en weer die rustige driekwartsmaat, waar de stem op een wat subtielere wijze ook goed tot zijn recht komt. Het nummer Sometimes, dat tegen het einde van het optreden gespeeld wordt, heeft een bijna Foo Fighters achtige break en ook de riffs doen me daar aan denken. Such A Drag is een lekkere afsluiter die lekker snel en hard begint, met in het midden een rustig basloopje dat over gaat in een bijna bluesy stuk dat mooi opgebouwd wordt met fraai soleerwerk van de gitarist om vervolgens weer op volle snelheid te eindigen. Op het hoogtepunt stoppen, dat doen ze goed. Gelukkig alleen voor deze avond, want de volgende show staat al gepland.

Wil je March binnenkort nog zien dan kan dat tijdens Jera On Air op zaterdag 30 juni

Foto’s: Ronald Rijken