Inge van Calkar

Interview met de Witte Dame, Inge van Calkar

Show in Willem Twee poppodium met een knipoog naar de Amerikaanse showbusiness

Terwijl heel Nederland in de ban lijkt te zijn van de Grand Prix in Zandvoort vs. unMUTEus zouden we bijna vergeten wat er allemaal nog wel kan. Zo raast er naast de snelle wagens nog een andere attractie door ons land; THE MAGICAL ROLLERCOASTER LIVE EXPERIENCE SHOW met in de hoofdrol de Groningse zangeres Inge van Calkar.

Inge van Calkar

Inge van Calkar
Inge van Calkar – selfie

Mocht dit geen belletje bij je doen rinkelen, dan doe je er goed aan haar eens op te zoeken. En niet alleen om haar looks. De “Witte Dame” zoals ze liefkozend wordt genoemd vanwege haar podium verschijning, is geen onbekende in muziekland.

Begin deze eeuw richtte ze met nota bene Sanne Hans hun eerste band Ysis op en timmerde ze later solo aan de weg. Ze haalde zelfs nationale tv met haar deelname aan Beste singer-songwriter van Nederland in 2013 en tekende een jaar later bij Beats Surrender Music (onder Phil Tilli van Moke). Ondertussen heeft ze haar fijne en breekbare gitaarsongs verruild voor een groter elektronisch geluid. Een stap die haar duidelijk geen windeieren heeft gelegd als in 2019 haar single Touchdown het schopt tot Radio 2 Topsong.

Persoonlijk leerde ik haar kennen als support van Gare du Nord in 2018, toen ze het publiek soms omverblies met haar aanstekelijke mix van uptempo dansbeats met af en toe een scherpe gitaar. Het contrast met de jazzband kon toen niet groter, maar indruk maakte Inge en haar band wel.

Inmiddels zijn we drie jaar verder en bracht ze haar laatste EP Full Color uit, waar op ze haar sound van electropop vermengd met indie verder ontwikkelde. Door het fijne harmonieuze spel van synthesizerklanken en dansbare ritmes in haar liedjes die bedekt worden door haar speelse en soepele stem leverde ze hiermee een prachtplaat. Als je daarbij haar sexy en verleidelijke podium performance optelt is het terecht dat ze nu de bijnaam geniet als de “Kylie Minoque” van Nederland.

Op zaterdag 18 september keert ze terug naar het Willem Twee Poppodium en namens KLANKGAT mocht ik haar van tevoren interviewen.

Inge van Calkar
Inge van Calkar – electropop ©Jan Lenting

KLANKGAT: Dag Inge, leuk dat je weer naar Den Bosch komt voor een optreden. Hoe voel je je nu?
Inge van Calkar: Als ik eerlijk ben; brak, maar zéér tevreden. Ik ben helemaal gaar van het weekend. Vrijdag had ik een bruiloft in Groningen en de zaterdag en zondag moesten we optreden in Leiden en Sittard. Druk dus, maar het was waanzinnig gaaf.
Dit weekend was namelijk erg belangrijk voor ons, want het waren de eersten in de rij clubshows. Tijdens deze tour pakken we volledig uit met een deels geregisseerde show van zo’n 70 minuten en er gebeurt van alles. Er zijn visuals, danseressen, lichtgevende jurken, maar de grote vraag blijft toch: vind het publiek het wel wat? En die waren dolenthousiast. Dansend in hun stoelen en allemaal hele fijne en blije reacties daarna, super.

Inge van Calkar
THE MAGICAL ROLLERCOASTER LIVE EXPERIENCE SHOW – ©Jan Lenting

Dat hebben jullie dan groots aangepakt. Maken jullie er echt een musical of een opera van?
Nee niets van dat, maar we maken wel gebruik van veel theaterelementen. Dat doen we niet alle nummers, want er moet wel ruimte blijven voor spontaniteit. Al voeren de showonderdelen wel de boventoon, blijven er toch nummers vrij en dan kan de band ook lekker los gaan en zien we wel waar het eindigt.
Het blijft natuurlijk een echte Popshow. Het is ook net als je een kaartje koopt voor de grotere artiesten als Dua Lipa of Beyoncé. Het zou dan heel gek zijn als die niets doen. Wij wilden dat nu ook. Net dat extra’s brengen.

Nou, het klinkt steeds spannender. We waren al zo benieuwd. Was er voor jullie een speciale aanleiding om het zo neer te willen zetten?
Dat had het meest met corona te maken. Corona overkwam ons, net als iedereen, en daarmee ook alle maatregelen en ook de stempel die het drukte op onze optredens. We hebben er toen enkele gedaan, maar die mochten alleen met restricties. Zo was er enkel zitpubliek van maximaal 100 man. En we merkten aan onszelf ook dat we dat veel minder leuk vonden. Niet alleen voor ons, maar ook de bezoekers zelf waren er ongemakkelijk onder. Een concert is ook veel fijner als je je eigen ding kan doen. Lekker dansen of aan de bar hangen of zelfs kletsen.
Toen bedachten wij, als het publiek dan niet naar ons kan, dan komen wij tijdens het spelen wel naar hen! Dat bracht ons uiteindelijk ertoe om een grote catwalk te bouwen aan het podium waardoor we alsnog tussen de mensen staan. En vandaar uit zijn we verder gaan creëren tot wat nu THE MAGICAL ROLLERCOASTER LIVE EXPERIENCE SHOW is geworden.

Wat leuk om te horen. Corona maakt dus creatief. Heb je persoonlijk zelf ook iets gehaald uit die tijd?
Jazeker, ik heb alle seizoenen van Friends gebinged op Netflix. Dat waren er maar liefst 10 van 24 afleveringen elk (gniffelend).
Nou, dat was wel mijn intentie. Ik dacht aan het begin; laat ik vooral iets positiefs uit deze tijd halen. Of het nou leren produceren was of mezelf ontwikkelen als muzikant, maar het is er niet echt van gekomen. Dat had ermee te maken dat er op den duur geen vooruitzicht bleek te zijn en ik had verder geen inspiratie om nummers te gaan schrijven. Het duurde ook lang voordat het gevoel terug kwam. Er hing een corona laagje over alles en andere thema’s leken overbodig. ik wilde dan ook niet over corona schrijven. Toen er wat meer perspectief kwam, ging het ook weer goed. Zo heb ik destijds een single uitgebracht genaamd “I wont let you down”. Die deed niet veel op de radio, maar we hebben er zelf een videoclip bij geknutseld en dat was heel leuk om te doen. Samen met de band is alles ook zelf gefilmd, gemonteerd en uitgevoerd met onze eigen ideeën. Zo kon ik toch op een bepaalde manier mijn Netflix-binge-avonturen daarin verwerken en dat komt zelfs terug in de show die we gaan doen. Ik kan je vast verklappen dat je dat wel leuk gaat vinden als Friends fan.

Willem Twee poppodium
show met een knipoog – ©Jan Lenting

Daar kijken we dan zeker naar uit, We zijn erbij in de Willem Twee. Kun je je de vorige keer daar ook herinneren als support van Gare du Nord?
Jazeker, we hebben een erg fijne tournee gedaan met Gare du Nord. Echt heel veel aan gehad. We zijn nota bene door al die zalen opnieuw geboekt als headliner. Het was wel gek, want destijds hadden we weinig met hen als artiest zelf. Qua muziek lagen we ver uit elkaar en enige dat we gemeen hadden was dezelfde boeker. Er waren genoeg positieve reacties, maar we maakte ook andere dingen mee, tot mensen die zelfs scheldend wegliepen. In Middelburg was er toen een man die boven iedereen uitkwam met: “Dit heeft toch niks met jazz te maken”. Een komische anekdote, maar wel één die aangeeft hoe vreemd de combinatie was.
Nu is dat natuurlijk heel anders, nu we zelf de hoofdact zijn. Voor ons een hele nieuwe ervaring. We worden anders welkom geheten, je merkt dat het publiek echt voor jou komt. Dat is toch een andere vibe dan als je support bent. We genieten er met volle teugen van.

La Dama Bianca
La Dama Bianca of De Wiite Dame – ©Jan Lenting

Wat fijn dat gevoel. Je straalt er echt bij als je dat verteld. De laatste vraag dan, waarom moeten onze lezers naar jullie toe op 18 september in Den Bosch?
Omdat het geweldig gaat worden. Het is een optreden dat we zowel in een stadion kunnen uitvoeren als in een intieme setting. Het wordt geen hele gelikte show, zoals die van Dua Lipa of Beyoncé, maar wel eentje met knipoog naar de Amerikaanse showbusiness. Het is wel echt een popconcert zoals je die kent van de grote sterren maar dan eerder een soort Do It Yourself versie.

En ja, we hebben er heel hard aan gewerkt en we willen dat delen met zoveel mogelijk mensen. We gaan ook echt voor die Rollercoaster Experience. Er gebeurt van alles en voor je gevoel gaat dat heel snel en we willen dat de aanwezigen op het eind het gevoel hebben dat ze uit een achtbaan zijn gestapt en er het liefst weer zo snel mogelijk in willen.

De respons die we krijgen is ook erg goed. Ik heb werkelijk nooit zoveel cd’s en platen verkocht na afloop als dit weekend. Ook veel handtekeningen uitgedeeld en mensen die met je op de foto willen. Dat geeft een grote kick en dat brengen we dan weer extra op het podium. Dus kom vooral kijken, wij zorgen wel voor de kriebels.


Coverfoto: Jan Lenting


Namens Inge van Calkar mag KLANKGAT  twee kaarten weggeven onder onze lezers. Als je kans wil maken reageer onder dit bericht met de naam van degene die je mee wilt nemen. Winnaars krijgen via PB bericht.
Inge van Calkar – Willem Twee Poppodium
Zaterdag 18 september 2021
Support: Juncker
Zaal open: 20:00u Start: 20:30
Entree: € 10 (incl fee)
Tickets: https://willem-twee.stager.nl/web/tickets/395453
Website: https://www.willem-twee.nl/event/inge-van-calkar-2/
Facebook-event: https://www.facebook.com/events/222358295561557

SAN FRANCISCO

SAN FRANCISCO is nooit in San Francisco geweest

Donkere intense schoonheid vervat in tien wonderlijke nummers

Franc Thomas Timmerman van de band SAN FRANCISCO is geen kind van hippie-ouders. Hij is ook nog nooit in San Francisco geweest, ooit het epicentrum van de ‘love generation’. De hippies van toen zouden zijn muziek zeker waarderen, zo open van geest waren ze wel. De muziek van SAN FRANCISCO is verre van mainstream en vraagt de nodige moeite en aandacht van het publiek. Als je je er aan overgeeft, volgt het zwelgen in deze melancholische muziek als vanzelf.

SAN FRANCISCO
SAN FRANCISCO in Willem Twee concertzaal

Franc Thomas Timmerman, naar eigen zeggen beter onbekend als SAN FRANCISCO, is bassist bij Blaudzun en Lenya. In oktober 2018 kwam de elpee Ghosts of San Francisco uit waar ook violiste Anne Bakker en Coen Kaldeway op basklarinet aan meewerkten. Deze avond bij Muziek op Donderdag in Willem Twee concertzaal, bijna pal na carnaval, begeleiden zij hun frontman.

SAN FRANCISCO
Anne Bakker en Coen Kaldeway

Minimale bezetting
Het is een wat uitgeklede bezetting van SAN FRANCISCO die vanavond optreedt. De drummer, bassist en gitarist zijn thuis gebleven. Timmerman speelt gitaar en doet de zang, Anne Bakker begeleidt hem op viool en alt-viool. Het is voor Kaldeway met zijn basklarinet de eerste keer dat hij als bandlid live optreedt.

De foyer van Willem Twee concertzaal is de perfecte setting voor deze minimale bezetting. De basklarinet is een hoogst ongebruikelijk instrument in live optredens van rockbands. Maar hier, vanavond, samen met de violen van Bakker bereiken de nummers van SAN FRANCISCO een hoge intensiteit, geschraagd door de diepe en volle klanken uit de basklarinet.

SAN FRANCISCO
Ghosts of San Francisco

SAN FRANCISCO speelt tien nummers waarvan een aantal van de nieuwe elpee. Het enige nummer dat niet door Timmerman is geschreven, is de cover van Majesty. Majesty is van de Noorse band Madrugada, van hun plaat Grit. Het eerste nummer is Millions & Millions van de elpee Ghosts of San Francisco.  Een wat je noemt ‘gedragen’ lied vol weemoed. Het zet wat je noemt meteen de toon. Daarna volgen het rocky nummer Old Friend, St. Lovers Sigh, Drink My Tears en Release Me. Dat laatste nummer is bijna een vrolijke popsong en sluit de eerste set van de avond af.

SAN FRANCISCO
F.T. Timmerman solo

Solo
Na de pauze speelt Timmerman solo  en vertolkt het nummer Opened Once. Hier zou misschien een akoestische gitaar beter hebben gepast dan die elektrische die Timmerman mee heeft genomen. Na I Know Too Much volgt de cover van Majesty, een nummer waar Timmerman bijna een moord voor had willen plegen. Het is inderdaad een prachtig nummer, maar het mooiste lied van de avond is voor het allerlaatst bewaard, het slotnummer Ivory waar Timmerman een zeer sterk en zuiver vocaal neerzet, magistraal begeleid door viool en basklarinet.

SAN FRANCISCO
Ivory

A Girl Who Cried Wolf

The Girl Who Cried Wolf duistere diamant

Donkere en gevoelige indierock / triphop uit België

The Girl Who Cried Wolf speelt trip-rock gehuld in duisternis, muziek die zowel ademt als verstikt. Liederen gehuld in een hedendaagse melancholie. Dat is de ‘core target’ van The Girl Who Cried Wolf. De band komt uit Antwerpen/Mechelen (België). Vrijdag 2 november speelden deze multi-instrumentalisten On The House in Willem Twee poppodium.

The Girl Who Cried Wolf

Een dromerige indie avond staat vrijdagavond 2 november klaar. De Antwerpse band The Who Cried Wolf belooft een magische show te worden volgens Willem Twee. En dat blijkt dan ook zo te zijn.

Deze diashow vereist JavaScript.

Bandleden The Girl Who Cried Wolf
Heleen Destuyver: Vocals
Samir Boureghda: Guitar
Michael-John Joosen: Drums/Vocals
Sofie Sweygers: Cello/Keys
Casper Heijstee: Bass

The Girl Who Cried Wolf
Sofie Sweygers

De band schuwt het experiment niet en de meeste bandleden zijn multi-instrumentalist wat ook zorgt voor de nodige dynamiek op het podium. Duistere indierock, trip-rock en hypnotische doompop zijn zo een paar trefwoorden die te binnen schieten. De muziek kreeg door de jaren heen meer zwaarte, met invloeden van zeer uiteenlopende bands zoals Chelsea Wolfe, Portishead, Chelsea Wolfe, Wovenhand, Fever Ray, Swans, PJ Harvey.

De band is een ruwe diamant, die na wat polijstwerk heel mooi kan gaan schitteren. Dat is ook nu al goed te horen. De sound anno 2018 scheelt hemelsbreed van die uit pakweg 2014. Vol en volwassen, maar immer duister en uniek. De opkomst van deze avond in Den Bosch was goed, een lekker gevulde zaal met nog voldoende bewegingsruimte.

The Girl Who Cried Wolf
Michael-John Joosen

The Girl Who Cried Wolf is een vijfkoppige Belgische band met een voorliefde voor donkere, melancholische muziek. De sound wordt het beste omschreven als hypnotische doompop, trip-rock en duistere indie. Met A(R)MOR komt The Girl Who Cried Wolf naar buiten als tweede album, na een goed onthaald debuutalbum RUINS (2015), twee EP’s en enkele singles. De nieuwe single Running is net uit en de release datum van het nieuwe album is op 30 november.

The Girl Who Cried Wolf werkt sinds 2014 aan een ijzersterke live-reputatie met onder andere support shows voor Blonde Redhead, Lee Ranaldo (Sonic Youth), Emma Ruth Rundle en Esben And The Witch.

Support act werd verzorgd door Delusionals met Madelon Bruinhof, zang en keys en Danielle Bruinhof, zang en gitaar.

The girl Who Cried Wolf
Delusionals

Fotografie: Marcel Bruinshoofd

Clint Eastbird dikke EP release in Plein 79

EP Everything in This Neighbourhood

Clint Eastbird release EP ‘Everything In This Neighbourhood’ in Plein, Den Bosch. Genre: Indiepop, Alternatief
Plein 79 stond zaterdag 23 september echt helemaal vol. De band kwam op en er was meteen veel gejuich. Met een dromerige arpeggio op gitaar werd een sfeer geschept. De band bestaat uit een drummer, bassist, gitarist, toetsenist en zanger/frontman Djurre van Dijck. Er stond een gitaar voor hem klaar. Er was nog geen zang in het nummer, maar je zag Djurre opgaan in de muziek. Daarin merkte je gemeendheid en dat zie ik graag terug in muziek.

Muzikaal sterk
Gedurende de eerste nummers valt het me meteen op dat de drummer, Liam Gruijters, onwijs goed is. De drumstijl bevat erg veel fills, variërend van korte supersnelle sneaky tikjes met veel hi-hats tot luidere fills en opbouw met de tonnen, alles continu strak. ‘Thanks jullie zijn nu al fucking master.. nu wij nog.’ Zegt Djurre door de microfoon na een enthousiast applaus te hebben ontvangen.

Clint Eastbird dikke EP release in Plein 79
EP release in Plein 79

Djurre pakt zijn gitaar en neemt de akkoorden over, waardoor de gitarist een lekkere solo kan spelen. De drummer werkt ondertussen aan een opbouw waarin de gitaar meegaat. Het wordt steeds verder opgebouwd en krijgt een soort psychedelische vibe, terwijl het tempo versnelt en met een goeie eindknal komt het nummer ten einde. Het publiek is hier duidelijk enthousiast over, te merken aan het luide applaus en gejuich. Terecht want muzikaal is de band duidelijk sterk.

Stage death
Omstemmen kan wel eens voor een zogenaamde ‘stage death’ zorgen, waarbij een band door een te lange stilte de aandacht van het publiek verliest. Dit wordt goed voorkomen doordat de toetsenist sfeer blijft behouden door rustig wat noten te spelen. Dit getuigt van veel ervaring in optredens en goed voorbereid zijn. Er wordt een kort praatje gehouden, waaruit blijkt dat er hard is toegewerkt naar dit moment.
Tijdens het nummer Long Ago valt het me op hoe strak de gitaar gebruikt wordt. Arpeggio’s in verschillende grepen vullen een groot deel van het nummer. De afwezigheid van de gitaar in delen van het nummer, versterken de momenten met gitaar. Ook tijdens andere nummers weet de gitarist precies wanneer hij welk geluid wil hebben en welke manier van aanslaan hij daarbij gebruikt.

Djurre vertelt dat het volgende nummer Come On hem dierbaar is, waardoor de aandacht van het publiek weer wat intensiever is en enthousiast reageert. Het nummer ‘This Times’ deed me door de zang denken aan een sixties sound, maar de instrumenten gaven er een hedendaagse twist aan. Er volgt een psychedelische, elektronische opbouw en Djurre beweegt op zijn eigen manier over het podium. Het is een interessante twist die aandacht vasthoudt.

Clint Eastbird dikke EP release in Plein 79
Frontman Djurre van Dijck

Toegift
Als hij het podium af springt en zich met vaart door het publiek wurmt, wordt deze aandacht versterkt. Hij verlaat de zaal door een deur achter het podium en de band maakt er een eind aan en verlaat ook de zaal. De zaal joelt om een toegift met de klassieke ‘we want more’. Onder geapplaudisseer komt de band terug. Iedereen wordt bedankt door Djurre, in het bijzonder de mensen die aan de EP hebben meegewerkt.

De laatste twee nummers zijn in mijn ogen de meest feestelijke. Na het eerste nummer volgde weer een vette psychedelische opbouw die overliep in het laatste nummer Ships. Hierbij merkte je dat alle laatste energie eruit werd gegooid, vooral in de expressie van de zang. Gaaf eind.

In de zaal hangt veel liefde, respect en bewondering. Veel mensen gaan langs de merchandise, waar de kersverse EP te koop is, voor elk bedrag dat de fan ervoor wil geven. De bandleden mengen zich tussen het publiek en signeren de EP’s. Ik ben zeer verrast door niet alleen het muzikale niveau van de band, maar ook de professionele aanpak. Het is zeker niet de laatste keer dat ik ze live gezien heb. Van Clint Eastbird ga je nog meer horen.

Foto’s: Aya Dupont

Instant Matter

Instant Matter sferische pop om bij weg te dromen

Interview met Lonneke Dort, Peter van Oudheusden en Erik Dera van Instant Matter

Instant Matter, een nieuwe Bossche band verzorgde zondag 7 mei een optreden in Maestro’s Recordcafé. Elk weekend vinden in die platenzaak met horeca zogenaamde In Store Optredens plaats. Met twee sets tussen 14:00 en 17:00 probeerden ze het publiek mee te krijgen met hun sferische indiepop.

Instant Matter begon in december 2016 en bestaat uit zangeres Lonneke Dort, gitarist Vic Van den Heuvel, bassist Peter van Oudheusden en drummer Erik Dera. Begin 2017 werden ze tweede bij de Bossche Band Battle en ze hebben al twee singles en een videoclip op naam.

Instant Matter
Lonneke Dort, zangeres Instant Matter

Na het optreden was er tijd voor een biertje en natuurlijk ook voor een interview met Instant Matter. Eerst alleen met Lonneke, maar later werden ook Peter en Erik erbij gehaald.

KLANKGAT: Aller eerst, is er iets waar je ontevreden over bent, iets dat niet goed ging dit optreden?

Lonneke Dort: Uhm… Nee! Nee helemaal niet, het was een leuk optreden. Een hele mooie locatie ook.

Hoelang zijn jullie als band bij elkaar?
We kwamen in 2016 bij elkaar om twee nummers te schrijven en op te nemen. Maar dat was echt bedoeld als een soort los project. Pas vanaf december 2016 zijn we als band begonnen. Toen traden we ook voor het eerst op.

Hoe kennen jullie elkaar en hoe zijn jullie bij elkaar gekomen?
Peter van Oudheusden: Erik en ik kenden elkaar al, omdat we al eerder samen in een band hebben gespeeld. We zochten een zangeres maar wisten zo gauw niemand, terwijl ik Lonneke ook al kende. Op een gegeven moment zaten we op de bank en hadden we het erover, en iemand zei: ‘Oh, maar jij zingt toch ook?’ Waarom we daar niet eerder aan hadden gedacht weten we niet, maar toen werd Lonneke dus de nieuwe zangeres.

Instant Matte
Instant Matter Lonneke

In welk genre plaatsten jullie je muziek?
Bolvormige pop! We noemen het zelf meestal sferische pop, maar we kwamen er achter dat sferisch eigenlijk helemaal geen woord is. Het zou hetzelfde betekenen als bolvormig, maar de muziek van Instant Matter is natuurlijk helemaal niet bolvormig. Het is ook een beetje alternatief met indie invloeden. Muziek om lekker in weg te dromen in ieder geval.

Hoe schrijven jullie nummers?
Peter komt meestal met een idee of een tekst, en als het meezit ook al een structuur voor een nummer. Dit neemt hij thuis op en met z’n allen wordt er gekeken waar het heen gaat. Dat proces verloopt heel organisch en fijn. Iedereen denkt na over zijn eigen partijen, maar zeker ook over die van anderen.

Komt het dan ook weleens voor dat iemand iets helemaal niks vindt?
Ja! Ja zeker. Je kan niet alles dat iemand doet goed vinden, en dat moet je natuurlijk ook gewoon kunnen zeggen. Anders zou er iets mis zijn met de samenwerking.

Jullie hebben nu twee singles uitgebracht. Wordt er ook naar een debuutalbum toegewerkt of is dat nog ver weg?
We hebben nu acht eigen nummers, en het lijkt ons natuurlijk vet om daar een album van de maken, ja.

Instant Matter
Instant Matter

Bij een van jullie twee singles hebben jullie een videoclip gemaakt, hoe was dat?
Lonneke: Koud! Heel koud. Het was in de winter en ik moest heel lang in het water staan. Uiteindelijk is dat bijna niet te zien in de clip, dus het was niet eens echt nodig.

Wat zijn verder doelen die jullie als band hebben?
Onze doelen? Ja… Ik denk dat we vooral mensen willen betrekken en willen laten horen wat we doen. En ook gewoon lekker spelen, en daarmee stappen zetten.