Richard Bona

Richard Bona tovert beats en ballads uit zijn basgitaar

Funky jazzrock met West-Afrkaanse highlife van een rasentertainer

Richard Bona uit Kameroen is de tweede basgitarist van wereldfaam die op deze bassisten-editie van Jazz in Duketown optreedt. Vrijdag opende Marcus Miller op de Markt dit openlucht jazzfestival met een weergaloze show. Bona zet een andere act op die net zo magistraal en speels is.

Richard Bona
Richard Bona Group

Richard Bona, de entertainer

Het is druk op de Parade. De zitplaatsen van de tribune zijn bijna allemaal bezet en voor het podium is het ook ramvol. De organisatie heeft voorzien dat het druk gaat worden en heeft daarom de zitplaatsen vóór het podium weggehaald. Een slimme zet want de muziek van Richard Bona is ritmisch en dansbaar.

Richard Bona
Richard Bona

Bona opent met het nummer Please Don’t Stop van het album Tiki uit 2006. Het nummer wordt daar door John Legend gezongen. Live, nu hier in Den Bosch, zingt Bona zelf en niet onverdienstelijk, goed zelfs. Het nummer is behoorlijk opgepimpt en klinkt nu zoals een Al Jarreau dat graag zou zingen.

Souplesse

Richard Bona
Richard Bona Group: Dennis Hernandez

Het is een erg classy-jazzy begin en Richard Bona voelt zich zichtbaar erg op zijn gemak. Hij beweegt losjes, vraagt of mensen mee willen klappen en praat veel met het publiek. De sfeer is erg ontspannen, heel ‘laid back’. Maar laten we niet vergeten dat we hier te maken met een uitmuntende bassist. Bona speelt met een natuurlijke souplesse die heerlijk is om naar te kijken en te luisteren.

Highlife

Richard Bona
Richard Bona Group: Ciro Manna

Als native van Kameroen verwerkt Bona die typisch lichtvoetige sound van West-Afrikaanse highlife in zijn nummers. Die lichte klanken komen in feite voornamelijk van de gitarist. Het kunnen vaak lang uitgesponnen nummers zijn met zoals gezegd een hoofdrol voor de gitaar. Bona houdt het relatief kort.

jaco Pastorius ballad

Richard Bona
Ballad Jaco Pastorius

Net als alle hedendaagse bassisten is ook Richard Bona schatplichtig aan de legendarische bassist Jaco Pastorius die lid is geweest van de jazzrock formatie Weather Report. Bona leidt de hommage aan Pastorius  mondeling in en begint vervolgens aan een indrukwekkende ballad met subtiele en zwaar aangezette baslijnen. Geheel in lijn hoe Pastorius het zou doen. Het publiek luistert ademloos toe.

Als de laatste basnoten wegglijden, start een aarzelend applaus dat aanzwelt en de gehele Parade vult. De entertainer die Bona óók is, geeft meteen een andere wending aan de show. “Do you like to rock?!”, yelt hij in de mic. Het publiek schreeuwt het uit. Het is tijd om te gaan dansen.

Richard Bona Group
Drums Ludwig Afonso
Keyboard Mica Lecoq
Trumpet Dennis Hernandez
Guitar Ciro Manna
Bass Vocal Richard Bona

Eric Vloeimans

Dichterlijke mellow fusionjazz Eric Vloeimans en Gatecrash

Jazz in Duketown 2019 geeft trompettist groot podium

Eric Vloeimans
Eric Vloeimans en Gatecrash | foto: Wim Roelsma

Eric Vloeimans en zijn band Gatecrash spelen tijdens Jazz in Duketown op de Parade waar hard wordt gewerkt om het gebruiksvriendelijk te maken voor het publiek. Pal daarvoor was de Parade nog het absolute domein van de gehandicapte sporters van het WK Handboogschieten. Vlonders worden weggehaald en vervangen door stoelen. Dat zet de toon: dit wordt een echt luister-concert. Helaas wordt het echter geen fluisterconcert.

Eric Vloeimans
Begenadigd trompettist | foto: Arnold Bertens

Eric Vloeimans

Eric Vloeimans is kind aan huis in Den Bosch. Geboren in Huizen, Noord-Holland en wonend in Rotterdam zijn de muzikale roots van Vloeimans toch geklonken in Den Bosch, in de Muzerije, “de muziekschool waar ik trompet spelen heb geleerd,” zei hij in een interview van wat jaartjes geleden. ‘s-Hertogenbosch is nog steeds in zijn hart.

En dat is wederzijds, want er komt veel volk naar de Parade om ‘hun’ beroemde jazztrompettist met zijn band Gatecrash te aanschouwen. “Het is altijd leuk om in Den Bosch op te treden. Mijn vader zit zelfs vanavond in het publiek,” roept Eric om na wat nummers te hebben gespeeld. Het kan niet meer stuk deze avond. Over hoe je goodwill kweekt en onderhoudt, hoef je Eric niets meer te vertellen.

Het concert en de wind
Gelukkig is de stormachtige wind gaan liggen. Niet alleen fijn voor de gevoelstemperatuur maar ook gunstig voor de muziek van dit optreden. De zachte tonen in het spel van Eric Vloeimans zouden dan gewoon vervliegen en niet gehoord worden. Helaas is er ook nu weer sprake van de zogenaamde ‘Dutch Disease’. Mensen die hardop menen te kunnen praten door een concert heen. Dat soort mensen beschouwt muziek als een soort achtergrond, een letterlijk muzikaal behang. Ga dan gewoon naar de kroeg, denk je dan.

Spiritueel en mellow

Gatecrash
Gatecrash | foto: Wim Roelsma

Fluisterzachte tonen blaast Eric Vloeimans uit zijn instrument en dat vergt een aandachtig gehoor. “Nogal spiritueel,” becommentarieert mijn zeventienjarige neef. En dat is het misschien ook. Ik omschrijf dit spel van Vloeimans en Gatecrash eerder als mellow, zacht en verfijnd. Wel vind ik dat deze muziek eigenlijk beter tot zijn recht komt in een zaal dan op zo’n groot openlucht festival wat Jazz in Duketown nu eenmaal is. En zeker hier op de Parade.

Gatecrash
Jeroen van Vliet | foto: Wim Roelsma

Voor powerjazz moet je niet bij Eric Vloeimans zijn. Wie het nieuwe album Levanter kent, weet wat hem/haar te wachten staat. Het spel van Vloeimans is ook nooit dominant. De trompet is weliswaar zijn uitgangspunt maar zal nooit de andere muzikanten van Gatecrash overstemmen. Eric werkt al vele jaren samen met toetsenist Jeroen van Vliet die in zijn spel zorgdraagt voor de soundscapes én de langzaam opgebouwde funk en rock grooves.

Eric Vloeimans
Eric Vloeimans | foto: Angelique Lemmens

Er wordt oud en nieuw materiaal gespeeld. Wat mij bijblijft is een nummer dat Vloeimans heeft geschreven voor een Syrische vriend, die uit zijn vaderland vluchtte vanwege de oorlog en niet meer kon terugkeren. Die vriend is uiteindelijk toch teruggekeerd en toen is dat nummer ontstaan. Helemaal Eric Vloeimans ten voeten uit.


Coverfoto: Angelique Lemmens

Gastredacteur: Mathijs van Tongeren

JazzAcademy

JazzAcademy is de ideale opstap naar het conservatorium

Binnenkomen als guppie en uitstromen als eerstejaars student

JazzAcademy is zeven jaar geleden opgezet door de Bossche trompettist Jeroen Doomernik vanuit de stichting Jazzwerkplaats. Veel jonge muzikanten krijgen  in de JazzAcademy de kans om zich verder te ontwikkelen. Een aantal heeft hierdoor de stap gemaakt naar het conservatorium.

JazzAcademy
JazzAcademy

Op het plein van het Noordbrabants Museum speelden acht aankomende jazzmuzikanten op de zaterdagmiddag van Jazz In Duketown. Een van hen is gitarist Rik Janske. KLANKGAT sprak met hem na afloop van het concert.

JazzAcademy
Rik Janske

KLANKGAT: Je hebt net, samen met zeven andere muzikanten, een concert afgegeven. Is dat de afsluiting van een opleiding?
Rik Janske: Nee, het is niet een opleiding. JazzAcademy is een groep jongeren die bij elkaar komt om te musiceren onder leiding van Jeroen Doomernik. Jeroen heeft dat initiatief genomen. Je leert er ontzettend veel. Het is net zo nuttig als school maar het is niet officieel.

Ben je dit jaar begonnen?
Nee, ik heb vorig jaar ook al meegedaan. Toen kwam ik er als guppie in en nu ga ik volgend jaar naar het conservatorium van Utrecht. Zo kom ik er dus uitgerold.

Zie je dat vaker dat mensen die deelnemen aan de JazzAcademy naar het conservatorium gaan?
Ja, best wel vaak. Best wel grote namen komen ervan. Dat zijn allemaal drummers uit Rotterdam. En dan heb je nog een pianist uit Amsterdam. Ja, het grootste deel stroomt door naar het conservatorium.

ik zag je spelen op de gitaar. Wordt dat jouw instrument?
Jazeker.Ik heb wel met andere instrumenten gespeeld maar de gitaar is altijd blijven hangen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het concert dat de acht jonge muzikanten op het museumplein hebben gegeven is het resultaat van een jaar lang met elkaar spelen. Ze hebben meer nummers gedaan op de JazzAcademy, maar wat ze vandaag hebben gespeeld, was wel het beste wat ze neer konden zetten met z’n allen.

JazzAcademy
Kees van Schijndel

Zijn het covers of zijn het eigen nummers?
Nou, voor de verandering hebben we ook een eigen nummer gespeeld. The Golden Mexx, een nummer van mij en de bassist, Kees (van Schijndel, bassist bij de band KETJAP, red.). Dat was volgens mij het derde nummer dat we speelden. De rest zijn allemaal covers, van Freddy Hubbard, Roy Hargrove, Billy Cobham, en eh dat was het eigenlijk wel denk ik.

Vind je het fijn om in zo’n groot gezelschap te spelen?
Ja, eigenlijk wel. Het is een hele fijne manier van jazz maken. Het is een beetje poppy, ‘groovend’. Het is niet zo standaard, met allemaal jazz standards en zo. Het is erg leuk.

Rik Janske is al aangenomen op het conservatorium van Utrecht voor het komend studiejaar 2019-2020.

Brass Rave Unit

Aanstekelijke fissa instrumental Brass Rave Unit

Lekker los gaan op de muziek van deze Amsterdamse feestband

De band Brass Rave Unit staat niet op de Jazz in Duketown tijdstabel vermeld. Toch staat er al een flink pak mensen op het Kerkplein en de trappen van de Grote Kerk op deze feestband uit Amsterdam te wachten. Veel mensen weten dus dat deze band vrijdagavond komt spelen. De wind is intussen in kracht toegenomen en voelt kil aan. Ik ril.
Ik sla de biertjes af die kennissen en vrienden aanbieden. Ik heb nu meer zin in warme thee en baal dat ik te dun ben aangekleed. Gelukkig zie ik de vaste speaker van het festival het podium op gaan. Het gaat beginnen.

Brass Rave Unit
Brass Rave Unit

Alvorens Brass Rave Unit af te roepen, vertelt de speaker dat vanwege bezuinigingen hij de enige omroeper is. Hij maakt gebruik van een ‘geheim gangenstelsel’ om overal op tijd te komen (=grapje 😁). Hij roept daarom iedereen op gul euro’s in de collectebussen te stoppen die sommige vrijwilligers bij zich hebben. Ik zie een paar vrijwilligers staan, maar ook zij staan te wachten op deze fissa band. Iedereen heeft zin om lekker los te gaan, lijkt het.

Brass Rave Unit
Ko Zandvliet

“Een band waar het onmogelijk is om stil te blijven staan,” beweert de speaker. “Brass Rave Unit is een band met twee toeters en trommel!” Drie jonge mannen stuiven het podium op en de drummer roert de kleine trommel. De trompettist en saxofonist blazen spanning opwekkende klanken uit en ik zie de hoofden van de mensen al licht mee wiegen op het nu nog ingehouden doch dreigend ritme.

Brass Rave Unit
Dirk Zandvliet

Dan roert Ko Zandvliet de grote trom en gaat het los en zie je mensen – me included – bewegen. De speaker heeft gelijk: het is onmogelijk om stil te blijven staan als deze feestband op stoom raakt. Als het eerste nummer is afgelopen, heb ik het al minder koud. Dat belooft wat, want de drummer begint meteen bij het tweede nummer zonder mededogen te slaan op die grote oorlogstrommel. Het is een mix van jazz, afrobeat en klezmer. Vooral door de trompettist krijg je het gevoel in een sjoel beland te zijn.

Brass Rave Unit
Bo Floor

Brass Rave Unit is dè ideale band waarmee deze eerste avond van de 2019-editie maar kan afsluiten. “Right on,” zou Marcus Miller zeggen.


Brass Rave Unit:
Baritonsax: Dirk Zandvliet
Trompet: Bo Floor
Drums: Ko Zandvliet

Marcus Miller eert overleden schoonmoeder en Miles Davis

Bassisten zetten letterlijk de toon in Jazz in Duketown editie 2019

Bassist Marcus Miller opent deze 2019 editie van Jazz in Duketown op de Markt (7 juni) waar alles anders is neergezet dan afgelopen jaren. Het podium is verplaatst en de zitplaatsen zijn niet opgesteld. Wat is gebleven is de opening van dit openlucht jazzfestival met een grote naam uit de jazzwereld.

Marcus Miller
Marcus Miller onderweg naar podium Markt

Dit jaar dus bassist Marcus Miller. Editie 2019 is gewijd aan de bas en de bassisten. Dat is ook het geval bij andere jazzfestivals zoals het festival Red Light Jazz in Amsterdam (7-9 juni) en het tweede Double Bass Festival in Rotterdam (8-9 juni). Naast Miller zijn zondag Richard Bona (Kameroen) en op maandag Jimmy Haslip (US) ook van de partij in Den Bosch.

Marcus Miller is niet ‘laid back’

Marcus Miller
Marcus Miller

Dat Marcus Miller veel nummers speelt uit zijn laatste album Laid Back (2018), mag geen verrassing zijn. Hij opent met het krachtige en funky nummer 7-T’s – Trombone Shorty. Beter kan je niet beginnen en ontspannen of relaxed (de letterlijke vertaling van laid back) is deze opening zeker niet. Ook op de daarop volgende nummers is er van ‘ontspanning’ geen sprake. In het nummer Untamed – Peculiar 3 wisselt Miller van bas om nog vetter en dieper te gaan plukken aan de bassnaren.

Marcus Miller
Plucking & picking

Het is strakke jazzfunk wat de klok slaat. Zelfs het rustige nummer Sublimity – Bunny’s Dream van het Laid Back album is verre van relaxed te noemen. Het is een prachtige en gedragen ode aan zijn overleden schoonmoeder met weergaloze solo’s op bas en saxofoon, die veel applaus ontlokken.

Drukker

Marcus Miller
Markt Den Bosch

Het is drukker op de Markt op deze frisse en winderige openingsavond van Jazz in Duketown 2019 dan voorafgaande jaren. Marcus Miller is met Al Di Meola (editie 2017) werkelijk een fenomeen op zich. Hij speelde en toerde met jazzlegende Miles Davis en schreef het nummer Tutu van het gelijknamige album voor Davis. Tutu was ook het sluitnummer van dit magistraal concert en een eerbetoon aan de man met de trompet.

Marcus Miller
Marcus Miller & band

Het sterk gemengde publiek genoot zichtbaar. Het is en blijft ongelofelijk dat dit meerdaags jazzfestival artiesten zoals Marcus Miller gratis kan aanbieden. Laten we Jazz in Duketown koesteren.

Conservatorium Talent Award

Saxofonist Mo van der Does wint Conservatorium Talent Award

Acht conservatoria sturen beste jazzstudenten naar prestigieuze muziekwedstrijd

Saxofonist Mo van der Does (22) wint de Conservatorium Talent Award 2019. Mo werd door het Conservatorium van Amsterdam naar Den Bosch gezonden om mee te dingen naar deze prestigieuze en felbegeerde muziekwedstrijd die in de Clubzaal van de Verkadefabriek wordt gehouden.

Conservatorium Talent Award
Mo van der Does

Mo van der Does
Het is maar de vraag of Mo de eerste paar minuten nadat Commissaris van de Koning van Noord-Brabant, Wim van de Donk, hem aanwijst als winnaar, beseft wat hem overkomt. Dat blijkt wel als ik meteen na de eerste fotoshoot hem enige vragen stel.

KLANKGAT: Eerste reactie, hoe voel jij je?
Mo van der Does: Eh, heel blij. Ja, ik ben heel blij verrast. Waanzinnig dat ik dit heb mogen winnen. Heel dankbaar naar de organisatie en de muzikanten. Iedereen heeft fantastisch gespeeld. Ja, heel dankbaar.

Je had het niet verwacht?
Nou, er zijn zoveel goede muzikanten hier vandaag. Je weet het nooit met zo’n competitie. Dus, vandaar.

Heb je een vermoeden waarom de jury voor jou heeft gekozen?
Niet per se anders dan dat ze in het juryrapport hebben gezegd. Dat ik me bezighoud met de traditie en daarbinnen misschien verder probeer te kijken.

Je gaat ook optreden in Jazz in Duketown.
Ja, zeker. Op de Markt

Misschien wel met Marcus Miller?
(lacht) Ik denk helaas niet met Marcus Miller. Maar wie weet, kom ik hem nog tegen.

Conservatorium Talent Award
Mo in de Clubzaal Verkaderfabriek

Vanaf zijn 14e heeft altsaxofonist Mo van der Does (1997) vier jaar de jong talent afdeling gevolgd aan het Conservatorium van Amsterdam, het Junior Jazz College genaamd, waarna hij werd toegelaten tot de bachelor jazzsaxofoon.

De vakjury kijkt naar aan aantal aspecten zoals instrumentbeheersing, samenspel en performance. Daarnaast is zij ook gevoelig of een student zich binnen de jazztraditie beweegt. Dat betekent niet dat de jury niet open staat voor nieuwe ontwikkelingen. Verre van dat. Er wordt ook gekeken of de winnaar de potentie heeft om in de nabije toekomst door te groeien naar een professionele musicus. “Die het helemaal gaat maken.”

Conservatorium Talent Award

Conservatorium Talent Award
Samenspel criterium jury

Het Conservatorium Talent Award telt dit jaar maar liefst acht deelnemers. Acht Nederlandse conservatoria hebben hun beste jazzstudenten naar deze muziekwedstrijd gestuurd. Alle muzikanten krijgen een half uur om hun kunnen aan het publiek en een vijfkoppige vakjury onder leiding van Aad van Nieuwkerk te tonen.

De winnaar van het Conservatorium Talent Award ontvangt een geldprijs van 5000 euro voor een talent-ondersteun(en)de activiteit. Bovendien speelt de winnaar op zaterdag 8 juni op het podium aan de Markt tijdens het openluchtfestival Jazz in Duketown dat deze muziekwedstrijd mede organiseert.

Pianist Daniël van der Duim (23) opent om 11.00 uur de 2019-editie van de Conservatorium Talent Award samen met twee begeleiders met wie Van der Duim het Dopplertrio vormt. Bossche jazz drummer Jens Meijer (23) sluit de ronde om 18.30 uur af.

Conservatorium Talent Award
Daniël van der Duim – piano

Speelschema Conservatorium Talent Award 2019

  • 11:05 uur Daniël van der Duim, Arnhem, piano
  • 12:00 uur Ante Medic, Utrecht, gitaar
  • 12:55 uur Daphne Horsten, Tilburg, zang
  • 13:50 uur Louise van den Heuvel, Maastricht, basgitaar
  • 14:45 uur Mo van der Does, Amsterdam, saxofoon
  • 15:40 uur Jurgen Scholtanus, Zwolle, trompet
  • 16:35 uur Simon Kalker, Den Haag, contrabas, elektrische bas
  • 17:30 uur Jens Meijer, Rotterdam, drums

Deze diashow vereist JavaScript.

Sanne Rambags

Sanne Rambags staat model voor wat goed is komt snel

Improvisatietalent mocht haar eigen bezetting samenstellen

Wat goed is komt snel en die uitdrukking gaat helemaal op voor jazz zangeres Sanne Rambags uit Tilburg die de Conservatorium Talent Award (CTA) 2017 won. De CTA is een event dat een podium biedt aan opstormende jazzmuzikanten. De winnaar krijgt naast een prijs ter waarde van 5000 euro een podium aangeboden bij het jazzfestival Jazz in Duketown in Den Bosch. Sanne Rambags staat dit jaar twee dagen geprogrammeerd tijdens het prestigieuze muziekfestival November Music dat ook in Den Bosch plaatsvindt. Het gaat snel met Sanne.

Sanne Rambags improvisatie talent

Sanne Rambags
Sanne Rambags winnaar CTA 2017

Ik kende Sanne Rambags van het album Under The Surface (2017) dat ze opnam met drummer Joost Lijbaart en gitarist Bram Stadhouders en was benieuwd hoe zij live zou overkomen. Ik werd niet teleurgesteld.  Zij trad als laatste op en ging aan de haal met de Award door haar fluwelen en heldere stem. Zij pakte mij en de jury helemaal in met die stem van haar. De jury oordeelde dat zij als zangeres ‘een intuïtief gevoel heeft met de instrumentalisten’.
Sanne past als jazzzangeres geheel in een Europees kader. Geen Ella Fitzgerald of Billie Holiday voor haar, maar Scandinavische of Albanese zangeressen zoals Mari Boine die jazz mixt met traditionele jolk van de Sami. En nu staat ze twee dagen bij November Music en alweer in de Verkadefabriek waar ook het CTA plaatsvindt.

Sanne Rambags
Sanne Rambags zingt zich in de prijzen

Gelijkwaardig
Sanne Rambags wil zich als zangeres niet op de voorgrond plaatsen. “De rollen in een bezetting zijn helemaal gelijkwaardig. Ik wil helemaal één zijn en versmelten met al die geluiden. Zingen is het allerfijnste wat er is. De stem staat het dichtste bij het hart. Zo kan ik mijn hart naar buiten brengen.”
En nu staat ze twee dagen bij November Music en alweer in de Verkadefabriek waar ook het CTA plaatsvindt. Sanne  heeft zich omringd met een bezetting die zij van de organisatie van November Music zelf mocht samenstellen. Hoe fijn moet dat zijn geweest. Dat zijn de Syrische saxofonist Basel Rajoub, de Noorse violist Håkon Aase en haar makkers pianist Jeroen van Vliet en drummer Joost Lijbaart.

The Frieze Of Life

Sanne Rambags
Sanne Rambags – improvisatie vermogen

De werken van de Noorse schilder Edvard Munch hebben Sanne Rambags geïnspireerd tot het maken van het werk The Frieze Of Life waarin zij de improvisatie jazz van de Nordic Sound vermengt met de klanken uit de Arabische wereld. Sanne treedt 8 en 9 november op in de Verkadefabriek. Het wordt een weerzien met deze sympathieke zangeres waar ik me erg op verheug.


Sanne studeerde in 2017 af aan het Fontys Conservatorium Tilburg.
Foto’s: Wim Roelsma en Ronald Rijken

James Carter Elektrik Outlet heeft Jazz in Duketown veel te vertellen

Onverwachts, gelaagd en vooral ontzettend goed

Muziek is een gesprek, was de boodschap van de workshop die James Carter zondagmiddag op De Markt gaf. Die avond was hij zelf aan het woord, met zijn formatie Elektrik Outlet. Het werd een gesprek van hoog niveau.

James Carter Elektrik Outlet heeft Jazz in Duketown veel te vertellen - ©ronald_rijken
James Carter Elektrik Outlet

James Carter begint na opkomst met een uitgebreide introductie van zichzelf, zijn bandleden en de setlist. Hij is een imposante man, groot en met een charismatische uitstraling. Desondanks praat hij na deze introductie niet veel meer en laat hij vooral zijn saxofoon en klarinet spreken. Hij wordt bijgestaan door Gerard Gibbs op toetsen, Ralphe Armstrong op basgitaar en Alex White op drums. Stuk voor stuk zijn het meesterlijke muzikanten die hun instrument tot in de puntjes beheersen.

Zo weet Carter het voor elkaar te krijgen zijn saxofoon soms te laten klinken als een funky basgitaar, om even later te fluisteren door zijn klarinet. Ook de non-verbale communicatie in dit muzikale gesprek is indrukwekkend. Carter speelt met de afstand tussen microfoon en instrument en deint mee op elke noot, alsof hij de lucht uit zijn tenen moet pompen.

Samen met de Elektrik Outlet maakt het een fascinerend geheel. Als je even opgaat in het spel van Carter kan je zo missen dat de drummer een tempowisseling heeft ingezet die de muziek weer een andere kant opneemt. Zo blijft het hele concert onvoorspelbaar, de muziek rolt subtiel in elkaar over en alle muzikanten weten ongelooflijk veel uit hun instrument te halen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Een uitzondering op de gelaagde, instrumentale en experimentele jazz waar het concert grotendeels uit bestaat is het nummer Blue Mashed Potatoes van bassist Ralphe Armstrong. Een bluesnummer waarin Armstrong laat zien niet alleen de bas te beheersen, maar ook een hele goede zanger te zijn. Waar de “blue mashed potatoes” op slaan? Op het gerecht wat een afzichtelijke vrouw altijd voor haar man kookte, waarna hij haar plotseling niet zo afzichtelijk meer vond. Het geheime, blauwe, ingrediënt bleek namelijk viagra te zijn…

Na dit bluesy uitstapje tussen anderhalf uur aan spetterende jazz door is het bijna ongemerkt 1 uur ’s nachts geworden, en is het concert helaas ten einde. Tijdens een goed gesprek vliegt de tijd. Ondanks het late tijdstip komt de band toch nog terug voor een toegift van ruim een kwartier. James Carter Elektrik Outlet was toch nog niet uitgepraat.

 

Foto’s: Ronald Rijken

 

Pure funk bij The Jig op Jazz in Duketown

De groove stopt nooit bij deze Mokumse band

De naam doet misschien anders vermoeden, maar op Jazz in Duketown waren ook genoeg genres buiten de jazz te beluisteren. Vaak met invloeden van die jazz, maar er was ook onvervalste funk vrijdagavond op De Parade bij The Jig. De groove start in het eerste nummer in en houdt niet op tot de band ruim anderhalf uur later van het podium stapt.

Het is een groove die doet denken aan bands als The Meters en The JB’s: swingende ritmes, geweldige bas- en gitaarsolo’s, omlijnd door de blazers en toetsen. The Jig begint instrumentaal, maar krijgt halverwege gezelschap van “special guest Mr. Ruben”, een zanger die vaker met de band heeft samengewerkt. Zijn scherpe stem vult de funk goed aan.

Deze diashow vereist JavaScript.

“Houden jullie van gitaarmuziek?” vraagt saxofonist Koen Schouten met Amsterdamse tongval aan het begin van het vierde nummer. Na instemmend gejuich van het publiek vervolgt hij: “Nou, dat komt goed uit, we hebben een specialist in gitaarmuziek, hij heeft zijn gitaar bij zich: Martijn Smit!” Deze beantwoordt zijn introductie met een funky gitaarlijntje. “Jezus wat goed,” reageert Schouten. “Dan heb ik nog een vraag voor jullie. Houden jullie van drums?” Enfin, zo wordt de hele 7-koppige band voorgesteld. Het laat heel goed zien hoe gelaagd de muziek van The Jig is. Elk instrument draagt bij aan de groove.

Een groove die het moeilijk maakt om stil te blijven staan, ook al is anderhalf uur lang om te dansen. De funk sleept je de avond wel door, de nacht in.

Foto’s: Ronald Rijken

Clip release STRESS! van Spelfout

Eerste single en videoclip van Bossche band

De Bossche band Spelfout heeft haar eerste clip en single ter wereld gebracht. De titel luidt STRESS! een aandoening waar veel mensen tegenwoordig last van hebben. Een feest van herkenning? Ik ga niet teveel verklappen over de inhoud. Je moet zelf maar luisteren en kijken. Of zoals de band het zelf omschrijft:
Yes yes hier is ie dan!! Trein gemist? Druk op werk? Examenstress? Check dan deze STRESS video. Deel hem met je matties, want dan kan je een tas winnen waar er maar één van is.

Film & edit: Jane Duursma
Opnemen, mixen en masteren: Jarno Doggen

Vrijdagavond 18 mei trad Spelfout in Openpodium ’t Opkikkertje aan de Markt van Den Bosch. In de stad was intussen het grote openlucht jazzfestival Jazz in Duketown losgebarsten. Het nummer STRESS! werd natuurlijk ook gespeeld en frontman Johan van Bommel gaf een zeer overtuigende performance af.

Leden band

Zang/Gitaar – Johan van Bommel
Gitaar/Backing vocals – Yannick van Duuren
Basgitaar/Toetsen/Backing vocals – Aya Dupont
Drums – Jonah Kuiters