LooD

Twee uitverkochte shows voor LooD op zondagmiddag

Heavy Hangout programmering met louter stevige gitaarbands Willem Twee Poppodium is groot succes

LooD is onderdeel van de Heavy Hangout programmering bij Willem Twee Poppodium, met louter stevige gitaarbands. “En bijna alle shows zijn uitverkocht en daar ben ik best trots op!” zegt programmeur Rob van der Ham als ik hem kort voor de show even spreek.

LooD tweemaal uitverkocht

LooD
LooD

Tweemaal op één dag Willem Twee Poppodium uitverkopen, welke band zou daar niet voor tekenen? Dat het voor twee keer 30 personen is, mag de pret niet drukken. En dat de bar niet open mag, is ook jammer, “Maar we gaan voor de muziek en dat is het belangrijkste!”, aldus Rob.

Breaking Mirrors
Heavy Hangout – LooD

Deze zondagmiddag (en avond) 18 oktober staat LooD op het programma. Deze mannen hebben hun sporen al verdiend in andere bands zoals Astrosonic, Red Vultures en The 1.90’s. LooD draait inmiddels ook al een tijdje mee, maar niet in deze samenstelling. Sinds de vorige drummer Paul Jansen een tijdje terug zijn stokken aan de wilgen hing, moest de band op zoek naar een nieuwe drummer. Die is dus gevonden in de hoedanigheid van Jarno van Osch, onder andere bekend van de band Vals Licht.

Breaking Mirrors

Het publiek wordt bij deze Heavy Hangout editie al meteen getrakteerd op nieuw werk. Twee van de eerste drie nummers zijn van de onlangs verschenen nieuwe EP Breaking Mirrors, waarop overigens nog het drumwerk van Paul te horen is. Ook de rest van de EP passeert de revue vanmiddag.

Groove metal Heavy Hangout

Groove metal
Eugene Dappers

Het klinkt in eerste instantie als vanouds, lekker log, stevige groove metal zoals de mannen het zelf noemen. Het speelplezier is duidelijk zichtbaar, al blijft het natuurlijk het beetje onnatuurlijk met dertig zittende mensen in de zaal. En soms zelfs een beetje ongemakkelijk volgens de band zelf. “We kunnen nu zelfs ieders gezicht zien als we de zaal in kijken.” Tijdens de nummers is er vooral veel interactie tussen de beweeglijke gitarist/zanger Eugene Dappers en de rest van de band, die trouwens ook niet onverdienstelijk zingt, met zijn wat rauwere stem.

Erik de Vocht is natuurlijk de leadzanger met zijn heldere stem en zijn, naar eigen zeggen, al dan niet met een knipoog, goede teksten. Dan is het wel jammer dat niet alles even goed verstaanbaar is. Maar zingen kan ie wel, die Erik. Hij laat een paar fraaie lange uithalen horen, die flink de hoogte in gaan. En in de instrumentale stukken soleert hij er vrolijk op los met zijn gitaar.

Heavy Hangout
Erik de Vocht

Kippenvel moment
Halverwege deze Heavy Hangout set is er even een moment voor een serieuzere noot. Goede vriend van de band en zanger van Rattlesnake Shake Jan Loeffen is begin dit jaar overleden. Deze tragische gebeurtenis was de inspiratie voor Song For The Lost en dit nummer wordt dan ook aan hem opgedragen. En dat voel je. Het is een kippenvel moment. “Doesn’t make sense now you’re gone”, zingt Eugene. Het is ook meteen het muzikale hoogtepunt waar alle bandleden hun hele ziel en zaligheid in lijken te leggen. Dit nummer is ook het moment, waarin duidelijk wordt hoe goed die nieuwe drummer eigenlijk is, met zijn creatieve breaks.

Heavy Hangout
Fallen From Grace

De afsluiter is er ook één van hun nieuwe EP en heet Fallen From Grace, een lang uitgesponnen nummer met een rustig intro, waarna de spanningsboog opbouwt en het steeds steviger wordt. Er is een mooie variatie van rustige passages met hardere stukken. Een passend einde aan dit eerste optreden van vandaag en het tweede hoogtepunt van deze show, met de mooie slotzin “Someone’s got to go”. Maar LooD niet, want die is here to stay, In ieder geval vandaag, want er staat nog een tweede Heavy Hangout show op het programma voor vandaag.

Anvil

The story of Anvil gewoon live in Willem Twee poppodium

Je heerlijk opwarmen met metal en niks anders dan metal op zondagmiddag concerten

We Are Anvil from Canada and We Play F**king Heavy Metal and we like it, de legendarische opener van Lips. Met support van HARSH en DJ Michelfromhell gaan we terug in de tijd.

Anvil

Anvil
Anvil – Lips

In verband met het inmiddels beruchte virus is support act Ramayan niet in staat af te reizen naar Den Bosch en zal DJ Michelfromhell de bezoekers vanaf 15:00 opwarmen met Metal en niks anders dan Metal en doet dat met verve. Rond de klok van 16:00 is het de beurt aan de andere support act uit Parijs genaamd HARSH. Het valt mij op dat het al behoorlijk druk is in Willem Twee poppodium en het publiek bestaat vooral uit oude lichting metalheads. Die komen echt voor Anvil.

HARSH

Anvil
HARSH

Er lopen wel wat jongeren rond en wellicht komen die voor de jongens van HARSH, want die zijn ook alle begin twintig. Als je de muziek hoort, zou je dat niet zeggen want die komt regelrecht uit de tachtiger jaren, met spandex broek en lange haren. Het is best een leuke opwarmer die doet denken aan Mötley Crüe en Skid Row. Eigenzinnigheid is wel ver te zoeken, maar het publiek reageert goed op de band en deze krijgt dan ook keurig applaus uit de zaal. Enig smetje is de cover Born To Be Wild van Steppenwolf, want dat voegt niks toe en de band kan dan ook beter eigen werk promoten zoals ze eerder deden met een nieuw nummer.

Pauze

Anvil
Lips tussen het publiek

Na een korte pauze is het zover, Anvil betreedt het podium en start gelijk met de opener van hun album Metal on Metal (een klassieker in zijn soort) namelijk March of the Crabs. Lips (Steve Kudlow) springt direct het publiek in en dat eet dan ook vanaf het begin uit zijn hand. Na deze opener gaat Anvil verder met 666. Het plezier spat er van af en Lips meldt dat hij zijn verjaardag aan het vieren is omdat hij om twaalf uur de leeftijd van 64 bereikt.

Anvil
Chris Robertson

Dan komt een oudje langs van het debuut album Hard’n’Heavy, Oh Baby, welke gevolgd wordt door Legal at Last van het gelijknamige nieuwe album (nummer 18!). Na Nebreska vertelt Lips dat het allemaal begon met Elvis de pelvis (zijn woorden) en Chuck Berry en zet Anvil Bad Ass Rock ’n Roll in, gevolgd door Wind Assasin van Forged in Fire.

Lemmy

Anvil
Lips over Lemmy

Lips vertelt dat hij in 1983 in een hotelkamer met Lemmy (Motörhead) verbleef en daarna pas begreep waarom het album No sleep ‘til Hammersmith van Motörhead zo genoemd is. Hun manager kwam namelijk de kamer binnen en riep ‘jullie moeten naar de gig’, waarop Lemmy zei: “Nu al?” Bleek dat ze al 48 uur op de kamer waren met alle beruchte versnaperingen binnen handbereik. Het publiek kwam niet meer bij en het is even alsof we bij een stand up comedian show zijn. Free as the Wind wordt dan ook aan Lemmy opgedragen.

Na On Fire en Thirteen begint men met knaller van format Mothra van Metal on Metal inclusief de beroemde vibrator solo van Lips. Bitch in the Box, Swing Thing ( inclusief drum solo van Rob Reiner). I Am Alive en afsluiter Metal on Metal worden nog gespeeld en dan is het over….. Nee natuurlijk niet!
Het publiek scandeert Anvil, Anvil, Anvil en komt terug voor twee toegiften, namelijk Forced in Fire en Running. Bij laatstgenoemde zijn Lips en Chris ook daadwerkelijk een ren wedstrijd aan het voeren op het podium, welke hilarisch is. Anvil kwam zag en overwon dat is duidelijk. Het publiek ging uit zijn dak.

Lips is de vriendelijkheid zelve (sprekend zoals in de film The story of Anvil) en loopt constant met een glimlach op het gezicht rond. Geweldig om te zien. En natuurlijk is het soms op het randje, loopt een drumbreak wat minder strak, maar wat zal het. We hebben het hier wel over f**ing Anvil! The best metal band of all time!


Anvil:
Lips (Steve Kudlow)– Vocals, guitar
Rob Reiner- Drums
Chris Robertson – bass, backing vocals

HARSH:
Albert Arnold- vocals, guitar
Severin- guitar backing vocals
Julien- bass
Leo- drums, backing vocals

Dj MichelFromHell:
Michel Steenbekkers

No Metal In This Battle

No Metal In This Battle speelt de sterren van hun hemel

Instrumentaal kwartet trotseert strak, stevig en dansbaar de kou

Petje af voor de heren van No Metal In This Battle. Zij hebben de reis vanuit Luxemburg gemaakt, om in de onverwarmde skatehal van het World Skate Center hun ding te doen.

No Metal In This Battle

No Metal In This Battle
No Metal In This Battle

De opstelling is verrassend : het vierkante platform waar anders skaters overheen vliegen, is omgeturnd tot een podium. Op elke hoek staat een speaker, en het publiek kan de band rondom bekijken. Theoretisch dan, want veel publiek is er nog niet. Ik gok dat ‘we’ met een man of vier zijn. De sporadische skater niet meegeteld, die af en toe vanaf zijn board de band een half oog en -oor gunt. Wellicht dat het tijdstip hier debet aan is.

Ongelijk

No Metal In This Battle
Skatehal – No Metal In This Battle

Maar zoals wel vaker, de thuisblijvers hebben ongelijk. Ondanks (of misschien genoopt door?) de kou speelt No Metal In This Battle. vol enthousiasme. Instrumentale nummers, die over het algemeen van begin tot eind blijven boeien. De opstelling van drums, bas, twee gitaren en keyboard biedt genoeg variatie.

Geen standaard

Deze diashow vereist JavaScript.

Ondanks het standaard rock-instrumentarium is de muziek van deze band allesbehalve standaard. Elk nummer heeft iets swingends, iets dansbaars in zich. De ritmes zijn complexer dan in standaard rock, de gitaar en bas geven een Afrikaans tintje en de keyboard geeft het geheel een dance-achtige sfeer. Aan het eind van het tweede nummer laat iedereen zijn instrument liggen en schaart zich om de drumkit. Het doet wat geforceerd aan, maar deze percussie-apotheose is raak en goed gevonden.

Deze diashow vereist JavaScript.

Duidelijk is te zien en te horen dat de mannen van No Metal In This Battle al langer samen spelen. Hoewel… zo af en toe gaat er een intro de mist in, maar in deze ongedwongen setting valt niemand daar over. De bandleden zelf al helemaal niet. Ze hebben het zichtbaar naar hun zin.

No Metal In This Battle
No Metal In This Battle – Skatehal

Hun set is ook precies lang genoeg. Tegen het eind ligt wat herhaling op de loer, terwijl de drummer ook niet helemaal maatvast meer is. Toch de schuld van de kou? Tijd dus voor een goede afsluiter. In dit laatste nummer wordt nog een keer goed uitgepakt. De gitarist mag nog lekker freaken met zijn effectenpedalen, terwijl de set wordt afgesloten in een Underworld-achtige dansbaarheid.


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Live Aids, Superaids

Live Aids 3: Superaids metal-punk-rock heavy kerstfeest

Het begint een traditie te worden om je kerstvakantie in WSC Skatepark te beginnen

Live Aids editie 3 staat zaterdag 21 december op de planning en de locatie van deze heel andere manier van Kerstmis vieren is weer World Skate Center in De Kop van ’t Zand. De volledige naam van deze derde editie luidt Live Aids 3: Superaids. Elf bands nemen deel aan dit rock-punk-metal kerstfeestje, dat vanaf 13.30 uur begint en zo rond middernacht eindigt.

Superaids
Splinterbomb ©KLANKGAT

Super tof initiatief in WSC Skatepark, Live Aids nummer 3: Superaids dat alweer behoorlijk is gevuld en helemaal in sfeer aangekleed met kerstbomen kampvuur en lichtjes. Een mooi contrast met de heavy bands die er spelen maar dat is ook zoals het hoort.

Line-up Live Aids 3: Superaids

Deze diashow vereist JavaScript.

Elf bands die het traditionele kerstfeest op een plezierige manier op de hak nemen. Live Aids begon in 2017 onder de naam Woodkots Live Aids. Tennie Einnet en Daniël van Vugt zijn vanaf het prille begin de kartrekkers van het hele gebeuren. Bossche bands zijn goed vertegenwoordigd in de Live Aids Superaids line-up met onder andere Hierrr Pak Aan, Jezus Sanseveria, Opgetiefd en Splinterbomb.

Tommy Queer music, Jetblack vette rock ’n roll, Hierrr Pak Aan

Live Aids
Tommy Queer music ©KLANKGAT

Singer songwriter Tommy Queer beet het spits af. Het is niet druk in de Skatehal, maar dat deert deze solist weinig. Hij speelt onverstoorbaar door en maakt regelmatig een praatje met het publiek. Het is de bedoeling dat elke artiest/band bij Live Aids een lied zingt met het vaste thema Kerstmis erin. Tommy covert een nummer van Nico Haak. “Die is dood,” roept iemand uit het publiek. “Is-ie dood?,” roept Tommy gespeeld verbaasd. “Eigen schuld, dan had-ie maar niet op sinaasappelkistjes achter de piano moeten spelen.”

Jetblack vette rock ’n roll

Live Aids
Peter Kuif – Jetblack ©KLANKGAT

Na dit relatief rustig begin van Live Aids 3: Superaids – eerdere edities begonnen van meet af aan met steviger werk – treedt Jet Black aan. Vette rock ’n roll staat achter de naam van deze tweemansband en zanger/gitarist Peter Kuif en drummer Bert Bleek maken dat waar. Hun aandeel in de kerstsfeer is een cover van Lonely This Christmas van Mud. Publiek zingt gezellig mee.

Hierrr Pak Aan

Superaids
Rob van der Ham – Hierrr Pak Aan ©KLANKGAT

Deze band beleefde in de huidige samenstelling zijn première in het Duketown Rebel festival 2018. Was het toen nog een beetje zoeken naar elkaar, nu hier bij Live Aids treedt een zelfbewuste band op met een zeer dynamische frontman, de onvermoeibare Rob van der Ham. Deze nederpunk band speelt een kort en fel kerstliedje, Kerstmis In Den Bosch.

Voortzetting middag- en avond programma

Live Aids
Bullhammers

Na Hierrr Pak Aan is het de beurt aan Bullhammers met wat zij zelf Working Class Rock ’n Roll noemen. Vette rock, dat zeker. Dan treedt weer een solist aan, namelijk Tim Herrebrugh aka Dead Cat Stimpy, een garage rock ’n roll one-man show. Na een eetpauze beklimt Jezus Sanseveria zo rond 19.00 uur het rijk versierde podium. Deze band kan met recht dé houseband van Live Aids genoemd worden.

Deze diashow vereist JavaScript.

De volgende band is de enige female frontend band van Superaids, Wet Boys. Ze maken garage-punk of zoals ze zelf zeggen, Hot Noise. Na deze hete herrie zorgt Team Wasted voor de nodige hardcore punk van en met halfnaakte mannen. Is Live Aids omgedoopt tot een Ladies Night? Nou, verre van. Daar zorgt deze band wel voor. De Bossche punkband Opgetiefd houdt die lijn vast en dendert zo hun aandeel aan Live Aids vol.

Deze diashow vereist JavaScript.

Splinterbomb trashed Super Aids

Bossche band knalt op Live Aids 3: Superaids en stelt de nieuwe bassist voor.

Live Aids
Splinterbomb ©KLANKGAT

Omstreeks 22:45 trapt Splinterbomb af met Dying Time en wat schets mijn verbazing? Is Michel (beter bekend wellicht van Cirrha Niva en behoorlijk actief in de heavy scene van Den Bosch) de nieuwe bassist of is er iets anders gaande? Later meer.

Splinterbomb speelt vanaf het begin rete strak. Het vele spelen en repeteren werpt duidelijk zijn vruchten af. Original Sin, Incineration volgen en bij Nuclear Warfare wordt duidelijk dat Michel alleen de eerst vier nummers speelt, want nu is het tijd voor de echte nieuwe bassist, namelijk Stef Wouters (ex Objector). Grappig om te zien dat Stef een totaal andere stijl en bas heeft dan Michel maar het er erg goed vanaf brengt.

Live Aids 3: Superaids
Splinterbomb ©KLANKGAT

Volgens mij hebben deze vier mannen zich de afgelopen tijd opgesloten in het repetitie hok, want de takken vliegen van de kerstbomen tijdens Free Your Mind (met toespraak van Hein). Vervolgens voegt Michel zich weer bij het viertal en speelt de band met twee bassisten de cover van Sepultura Refuse/resist. Wat een feest is dat, super herkenbaar en mega vet natuurlijk met al dat bas geweld, de ideale bas tandem. Deze cover past perfect bij SplinterBomb die Thrash met Death metal vocalen mixt tot een eigen sound.

Live Aids
Twee bassisten ©KLANKGAT

Jordy is in vorm op de drums en Hein is een geweldige riff master die met zijn licks meer variatie geeft aan het geheel. Variatie die ik mis in de zang van Michel. Zijn grunt is zwaar en waar hij op de laatste EP Rage to rise wel de nodige afwisseling liet horen, mis ik dat vanavond. Als hij het voor elkaar krijgt om live ook meer met dynamiek en variatie te gaan grunten, weet ik zeker dat er nog meer moois voor Splinterbomb in het verschiet ligt. Afsluiten doet Splinterbomb met de kraker All Against All, lekker headbangen yeah!!!!

Superaids
Revölvo

De echte afsluiter van deze Live Aids 3: Superaids is aan Revölvo uit Breda. Deze speedrock/hardrock/metal band zorgt voor een welkome en stevige mix van Motörhead, Anthrax en wat van Iron Maiden. Een geweldige cocktail.

Tot volgend jaar.


Redactie KLANKGAT: Edwin Raaijmakers en Ronald Rijken

Met dank aan Narinder de Klein van Raw Photo Fix voor de foto’s
Line-up Live Aids 3: Superaids

  • Tommy Queer music
  • Jetblack -vette rock ’n roll
  • Hierrr Pak Aan
  • Bullhammers
  • Dead Cat Stimpy
  • Jezus Sanseveria
  • Wet Boys
  • Team Wasted
  • Opgetiefd
  • Splinterbomb
  • Revölvo
Scarlet Stories

Scarlet Stories release party debuutalbum Necrologies

Noctambulist mag het publiek alvast wakker schudden

Op donderdag 19 september is het zover, de release party in Willem Twee Poppodium van het debuut album Necrologies van de Tilburgse band Scarlet Stories, ooit opgericht door Lisette van den Berg en gitarist Bram te Kamp. inmiddels timmeren ze al enkele jaren aan de weg en hebben naast eigen shows, ook in het voorprogramma gestaan van onder andere muzikale grootheden zoals Klone en Danny Cavanagh van Anathema. Op deze speciale avond worden ze vergezeld door de Black Metal geweldenaren van Noctambulist.

Noctambulist

Scarlet Stories
Noctambulist – ©KLANKGAT

Stipt om 20.00 uur wordt de avond keihard geopend door Noctambulist, wat vrij vertaald slaapwandelaar betekent. Nou, mocht je nog een beetje slaperig zijn,dan ben je bij het eerste nummer al wel wakker geschud. Met drie gitaristen en een bassist met 5 snaren kun je ook een aardige geluidsmuur produceren samen met de drummer die de met zijn double base bijna een aardbeving veroorzaakt. Dan hebben we nog J.D. Kaye, één van de gitaristen die de lead vocals voor zijn rekening neemt met zijn krachtige brul en regelmatig vocaal ondersteund wordt door bassist Sam. Die stemmen blenden mooi samen. De Atmospheric Post-Black Metal zoals de mannen het zelf noemen is soms traag, bruut hard en log met dan weer een versnelling, maar er zitten ook fluisterzachte passages in. Jammer dat er altijd mensen zijn in het publiek zijn die toch lekker door blijven kletsen.

Scarlet Stories
Black Metal – ©KLANKGAT

Het laatste nummer van de set is er één met veel verschillende stukken, hard en snel met tempowisselingen en een rustig, bijna dromerig middenstuk, maar in slaap sukkelen is er zéker niet bij, want voordat je het weet ben je weer bij de les voor de laatste eindsprint, waar nog alle registers opengetrokken worden. Ze eindigen in stijl met hun gitaren tegen de speakers aan, zodat er een snerpend feedback geluid ontstaat. Noctambulist staat als een huis, met een rotsvast fundament.

Scarlet Stories

Scarlet Stories
Scarlet Stories

Vanavond draait het natuurlijk om Scarlet Stories, die onder andere met behulp van een crowdfunding actie via het platform Voordekunst dit album en een videoclip heeft kunnen maken. Necrologies is de titel van het debuutalbum en is eerbetoon aan alle mensen en dieren die hebben geleden of zijn gestorven door de hebzucht van anderen.

Scarlet Stories
Lisette van den Berg

Om hun crowdfunding actie te promoten hebben ze hun single Vingt Mille Lieues Sous Les Mers opgenomen, vernoemd naar het bekende boek van Jules Verne, 20000 mijlen onder de zee. Dit nummer wordt natuurlijk ook live ten gehore gebracht deze avond. Het is een nummer van ruim elf minuten waar van alles inzit met verschillende tempowisselingen en vooral een mooi dramatisch slotstuk.Net zoals op het album, wordt er begonnen met Prologue: Scarlet Stories. Een kort gedicht, gevolgd door subtiel gitaarspel en een loepzuiver vocaal klankenpalet zonder tekst, wat door merg en been gaat. De muziek van Scarlet Stories zit in de hoek van progressieve rock/metal, gekenmerkt door rustige sprookjesachtige stukken met verhalende teksten die Lisette met haar krachtige loepzuivere stem de zaal in tovert, afgewisseld met met stevige en complexe composities.

Tussen de nummers door neemt Lisette regelmatig de tijd om het publiek toe te spreken. In het Engels voornamelijk. Dat doet ze omdat ze weet dat er ook veel buitenlandse aanwezigen zijn. Het zorgt er helaas wel voor dat de magie daardoor af en toe wordt verbroken, al is het ook wel begrijpelijk dat ze wil uitleggen hoe een en ander tot stand is gekomen. Ook vertelt ze dat ze erg blij is dat violiste Sophie Ansems, met haar transparante viool met groene en blauwe lichtjes erin, voortaan een vast bandlid is. Sophie verzorgt ook samen met gitariste Carmen de achtergrondzang.

Scarlet Stories
Lisette en violiste Sophie Ansems

Van het drieluik, The Gallows Part I, II en III , is part II eigenlijk het enige complete nummer. Part I en III zou je kunnen beschouwen als intro en outro. In Blood and Limbs and Gore and Clay is lekker slepend, met een rustig middenstuk. Dust in en Craving zijn geheel rustige nummers. Mooi om te zien is hoe de muzikanten elk op hun manier de muziek beleven met zichtbare intensiteit, zoals bij het wat stevigere Nostalgia In A Closed Mind. Als het hele album de revue is gepasseerd, dan wordt er nog één laatste nummer gespeeld wat niet op het album staat.

Scarlet Stories
Scarlet Stories – Necrologies

Maar daarna is de avond nog niet ten einde, Lisette bedankt nog enkele mensen die belangrijk waren bij de totstandkoming van dit album, waaronder producer Joost van den Broek, die uiteraard ook in de zaal is en ze vraagt iedereen om nog even te blijven want als afsluiting van de avond heeft Scarlet Stories nog een verrassing voor ons in petto, namelijk de presentatie van hun nieuwste videoclip In Blood and Limbs and Gore and Clay, die te zien is op het grote scherm achter op het podium.

Scarlet Stories
Willem Twee poppodium – ©KLANKGAT

Het nieuwe album is natuurlijk te koop bij de merch stand en als je een praatje wil maken met één van de bandleden dan kan dat ook. En daar is ook terecht veel animo voor, want wie weet betekent dit wel hun doorbraak en spelen ze binnenkort in grotere zalen, wellicht ook in het buitenland.

Scarlet Stories
Progressieve rock/metal

Op zaterdag 5 oktober speelt Scarlet Stories op ProgPower Europe, een internationaal festival in Baarlo.


Fotografie: Leon Vonk Photography
Coverfoto Scarlet Stories: Leon Vonk Photography

Scarlet Stories
Leon Vonk Photography

Foto’s van ©KLANKGAT staan vermeld.

Helmet

Helmet doet Den Bosch aan in rits van 30 Europese steden

Dertig songs als staalkaart van dertig jaar eigenzinnigheid

Wonderlijk is het wel, dat Willem Twee poppodium als enige zaal in Nederland de ‘30x30x30-tour’ van Helmet in huis haalt. Dertig jaar Helmet, samengevat in dertig songs, gespeeld in dertig steden.
Zondagmiddag 15 september. In tegenstelling tot wat vaak bij ‘hardere’ concerten gebeurt, wordt de tijd tot het aantreden van de band gevuld met relaxte jazz.

Toch nog even dat lome zondaggevoel vasthouden. Voor zolang als het duurt…

Helmet

Deze diashow vereist JavaScript.

Helmet doet niet aan een voorprogramma. Je komt voor Helmet, je krijgt Helmet. Onversneden, zonder adempauze, zonder gelul tussen de nummers.
De band begint met spelen, in het begin nog wat zoekend maar niet langer dan één nummer. Dan klinkt al snel de bekende chemie tussen de volle, lang naklinkende bastonen, de helder ratelende drums en de stalen gitaarpartijen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Helmet heeft zich hiermee al lang geleden een plek veroverd op die grote kaart die ‘metal’ heet. Maar ‘metal’ is een te beperkt begrip om Helmets muziek te omschrijven. Het is bruut, hard, maar met erg veel inventieve ‘breaks’, maatwisselingen en akkoordenwisselingen. Zo word je het ene moment verrast en het volgende op het verkeerde been gezet. Helmet houdt je wel bij de les.

Deze diashow vereist JavaScript.

Duidelijk is te horen dat Page Hamilton, zanger en lead-gitarist (en enig origineel lid in deze incarnatie van Helmet) precies weet wat hij wil met zijn band. Spijtig wel, dat de jaren zijn stembanden niet ontzien hebben. De rafelranden die nu zijn zangpartijen begeleiden, geven het een wat geforceerd effect.

Maar verder is het vooral luisteren en genieten. De bescheiden hit Unsung wordt met gejuich begroet, evenals Just Another Victim, geschreven voor de soundtrack van de film Judgement Night. Origineel aangevuld met rhymes van House of Pain, live speelt Helmet de korte versie.

Vreemde eendjes

Deze diashow vereist JavaScript.

Als vreemde eendjes in de bijt mogen wel worden genoemd een countrytrack, een jazzintermezzo en een cover van Björks Army Of Me. Een nummer wat wonderwel past bij de stijl van Helmet.

Helmet
Page Hamilton

30x30x30-tour van Helmet

Dertig nummers achter elkaar, zonder pauze of gelul, vergen wel wat van zowel publiek als muzikanten. Dat de band dan toch nog terug komt na een korte pauze en toch begint te lullen, dikke duim omhoog. Na een toegift van twee nummers is de koek echt op. Wat een genot om deze band weer eens live gezien te hebben, wat een vakmannen en gedreven muzikanten.


Fotografie: Sandra Leijtens-Pennings

For I Am King

Paaspop 2019 For I Am King lijkt onschuldig

Metalgigant-in-spé net een team mariniers

De Thunder Alley mag dan bijna het kleinste podium zijn van Paaspop, maar er komen dit jaar enkele groepen voorbij die alles in zich hebben een grote te worden. Zo ook For I Am King.

For I Am King

For I Am King
For I Am King foto: Coen van Tartwijk

Nadat de bandleden één voor één opkomen weten de aanwezigen die hen niet kennen even niet wat ze mogen verwachten. Zangeres Alma lijkt het publiek te willen bezweren met haar moves als ze haar microfoon opzoekt. Het oogt dan nog allemaal onschuldig met haar prachtige looks en haar outfit, maar dat is snel voorbij als de eerste gitaren worden aangeslagen en zij haar mond opendoet.

Mariniers

For I Am King
Alma Alizadeh

De band is net een team mariniers wat maar één opdracht heeft, geen gevangen nemen. Ze zetten gelijk hard in en halen alles uit de kast om het publiek te overrompelen met Brulboei Alma als boegbeeld die als een ware kamp-commandant bevelen uitschreeuwt en iedereen opzweept tot dichterbij komen en meedoen.

Helaas voor hen is niet iedereen even overtuigd en houden sommigen het voor gezien, maar voor degenen die zijn gebleven, ontpopt zich een steengoede Metal show. Er komt ook steeds meer interactie, iets wat de band heel goed doet. De welgemeende high fives missen hun uitwerking niet en het komt zowaar tot een moshpit.

Haren vliegen rond net als het bier. De groep speelt niet lang, maar genoeg om de mensen tegenover zich voor ze te winnen. En dat mag ook wel, ze hebben er hard genoeg voor gewerkt. Als ze deze energie en overgave blijven volhouden, kun je erop rekenen dat dit een ware metalgigant in spé is.

Lemniscate

Lemniscate als vanouds hard en zelfverzekerd

Oneindige herrie in de krochten van Willem Twee

Lemniscate uit Vught gaat al een tijdje mee en ik heb ze al een paar keer mogen meemaken hier in Den Bosch (bij Het Warm Onthaal, bijvoorbeeld) en op andere locaties buiten de stad. Ze blijven me telkens verrassen en dat vind ik zeer opmerkelijk voor een doorgewinterde concertaddict als ik. Het zijn vier jonge gasten, maar het is alsof zij al jaren draaien in het circuit. In feite is dat ook zo, want de band stamt toch al weer uit 2014. Maar de bandleden zijn nog jong, bijna allen onder de twintig.

Lemniscate
Lemniscate in de oefenruimtes van Willem Twee **

Het is nog vroeg, pas half zeven. Eigenlijk te vroeg voor een band als Lemniscate. Maar zo staan ze geprogrammeerd op het Rauwkostfestival. Niets aan te doen. Voordat ik afdaal naar de kelders van Willem Twee, doe ik wel mijn oordopjes in. Vorig jaar was ik die vergeten en dat kwam me duur te staan. Ik had dagenlang last van een hoge toon in mijn oren. Ik houd van herrie maar niet ten koste van mijn gehoor. De ruimtes beneden zijn erg klein en laag. Het geluid komt dan ook harder aan.

De band was al begonnen en ik wist dat de trouwe Lemniscate aanhang  de krappe ruimte al had ingenomen. Ik bleef even staan op de trap en hoorde de gierende gitaren, de beukende drums en de rauwe stem van Dylan Harmsen even aan. “Klinkt goed, hè?,” riep een man met een volle, donkere baard mij toe, toen ik beneden stond. Ja, dat zeker. Het klinkt goed. Als vanouds.

Lemniscate
Lemniscate

Tjokvolle moshpit
Het was vol, tjokvol, in die kleine ruimte en de stemming zat er goed in. De band had er duidelijk zin in en het publiek reageerde erg enthousiast. Een moshpit kon en mocht niet ontbreken. Harde riffs konden rekenen op gejuich. De band kreeg veertig minuten de tijd en greep die met alle handen aan. Een toegift zat er niet in – strakke programmering – hoe luid de fans ook riepen. Next please.


** foto is van Jaap Joris van Super Formosa Photography

Bandleden Lemniscate:
Dylan Harmsen(18): Bass and vocals
Dalton Harmsen(18): Rhythm guitar
Sjim van der Schans(17) Lead guitar and backing vocals
Julien Vermeer(20): Drums

Lemniscate
logo Lemniscate

Lemniscate of Lemniscaat staat voor oneindigheid, vandaar ook het symbool van dat lusje – -onder de naam van het logo van de band. Hier is over nagedacht.

Live Aids 2

Grandioos succes editie Live Aids 2

Kerstviering in het teken van metal, punk, grindcore en bier, veel bier

Live Aids 2: wat twee jaar geleden begon als een grap van de Bossche band Jezus Sanseveria om Kerstmis heel anders te vieren, neemt serieuze vormen aan om een jaarlijks terugkerend metal/punk/rock kerstfestijn te worden. Lees dit artikel van Live Aids 2 dat door gastredacteur Daniël van Vugt is geschreven.

Live Aids 2
Kerstversiering maar dan anders op Live Aids 2

Het is inmiddels bijna een week geleden, maar ook deze tweede editie van Live Aids was een grandioos succes. Ben je een rocker, punker of hou je meer van metal of grindcore, het was op zaterdag 22 december allemaal te vinden in de WSC Skatehal. Niet alleen was alles volledig aangepast aan het kerstthema, de do-it-yourself mentaliteit van Woodkots straalde nog meer door de aanwezigheid van een zelfgebouwde arcadekast en een glühweinkraam. Uiteraard was het verplicht dat elke band minimaal één kerstnummer speelde.. Vanaf het begin tot het einde waren er elf bands te zien, één act meer dan vorig jaar.

Live Aids 2

Maar laten we het evenement Live Aids 2 even samenvatten:

Live Aids 2
The Garbage Bags

Al vanaf dat de eerste band, Jezus Sanseveria, om 13.30 letterlijk de sterren uit de hemel speelde, was het publiek al lekker gemotiveerd om er een mooie dag van te maken. De show eindigde met een vroegtijdig nieuwjaar en de kop was eraf. Tijdens de tweede act worden we verrast door een lekker stukje rock’n roll en rockabilly van Jetblack Fifty Six. Deze Nijmegenaren knalden met nummers, gitaarmoves en een uitstraling die zeer vergelijkbaar zijn met die van the Stray Cats! Daarna krijgen we F.I.S.T., inmiddels al een bekende naam onder de punkers in de regio. Zij zorgen voor ongeveer 40 minuten aan brute gitaarriffs, felle drums en scherpe vocalen, waardoor het publiek al lekker los komt.
Complaint is de volgende band. Deze Bossche/Tilburgse band heeft met z’n hardcore Oi sound een prachtig concept te pakken, en dat vind het publiek ook. Het gaat al lekker los tijdens deze show. We hebben tot nu toe een lekker kerstfeestje, maar we zijn nog niet eens aan de avond begonnen.

Net na etenstijd wordt de volgende band aangekondigd met de naam Th’ Woodchip Barrels. De onvervalste klanken van ragtime en delta blues zorgen ervoor dat het publiek lekker kan dansen en genieten van het begin van de avond. Daarna zijn The Garbage Bags aan de beurt, de enige internationale band van de avond. Deze Belgen hebben met hun psychobilly en vuilniszakken het pand stevig laten schudden. Misschien ook leuk om te weten dat Jens de Waele, bekend van o.a. Fifty Foot Combo hierbij de contrabas bespeelde.

Deze diashow vereist JavaScript.

Live Aids 2 gaat verder met de grindcore van Bluewaffle Sauerkraut. Met Banana’s in Pyjama’s op het scherm in de achtergrond knorden en grunten de frontman dwars door het publiek, zoals het bij grindcore betaamd. Het is wel even goed luisteren als je zoekt naar enige betekenis in de teksten, maar de echte diepzinnigheid van deze band komt toch echt uit de onderbuik van deze actieve frontman. Ook niet onbekend zijn de heren van Persistense, die daarop volgen met een breed repertoire aan death- en trash metal nummers. Het gaat er weer lekker aan toe vooraan bij het podium en alle metalheads kunnen met opgeheven hoofd terug kijken naar deze lekkere, energieke show! The Smelly Cats zijn als volgende band aan de beurt. Deze driekoppige punkrockband verfrist even je geheugen met hoe het nou eigenlijk moet gaan tijdens een punkshow. Met covers van onder andere the Ramones en the Misfits krijgen ze het publiek flink aan het dansen en zingen.

Lelijkste kersttrui Live Aids 2
Dan komen we bij de prijsuitreiking van de meest lelijke kersttrui. Deze is gewonnen door Robbie van Geel, vanwege zijn prachtige met kerstpapier versierde doos die hij rond zijn bovenlijf hing. Veel lelijker kon inderdaad niet en won oprecht de eerste prijs, een T-shirt van Live Aids 2.

Live Aids 2
KAF

Dan betreedt de één-na-laatste band van Live Aids 2, het Kwakels Actie Front (KAF) de stage. Net als vorig jaar hebben ze hun meesterwerk Kerstklokje laten horen, wat goed ontvangen wordt door het publiek. Iedereen is al lekker aangeschoten en er wordt weer flink losgegaan vooraan in de moshpit.

Live Aids 2
Dead Beats

De laatste band van Live Aids 2 zijn The Deadbeats. Als Motörhead een kleiner broertje zou hebben, zou deze naam erg geschikt zijn. Deze Deadbeats knallen met hun rock’n roll dwars door de zaal en het is feest ten top. Nummers als Stick To Your Guns, R.A.M.O.N.E.S. en Hate & Whiskey worden onder luid gejuich ontvangen en inmiddels is er nog maar weinig over van het eerst zo glorieus en voluptueus aanwezige kerstversiering op en rond het podium. Op z’n tijd zag je zelfs een kerstboom vliegen.

Het publiek heeft genoten, maar hoeft nog niet naar huis want er volgt nog een verrassing. Er was na alle optredens namelijk nog een sing-a-long afterparty met de Ken Lee Airband, waarvan ook optimaal gebruik gemaakt werd door het aanwezige, inmiddels flink aangeschoten publiek.

Al met al was het een prachtig kerstfeest Live Aids 2 voor de liefhebbers van het hardere werk in de muziek. We zijn er volgend jaar weer graag bij.


Tekst van gastredacteur Daniël van Vugt
Fotografie: RAW Photofix en Daphne van Groesen

Irrelevator

Irrelevator stuurt eerste plaat de wereld in

Bosch trio maakt boeiende Music For The Insignificant

Sinds een kleine maand staat Music For The Insignificant online, de debuutplaat van de instrumentale band Irrelevator. Deze nieuwe Bossche band bestaat uit oudgediende muzikanten die alle drie hun sporen al verdiend hebben. Ze stonden januari jongstleden al op het podium tijdens een avond On The House, nog voor één van hun nummers wereldkundig was gemaakt.

Irrelevator
Irrelevator live On The House

Irrelevator

De eerste single van Irrelevator, Repeat After Me, zag vlak daarna het levenslicht en is het beluisteren én bekijken meer dan waard. Strak drum-, gitaar- en basspel aangevuld met rake samples begeleiden licht vervreemdende beelden uit een mythisch zwart-wit verleden- een goede combinatie van geluid en beeld, door de band zelf ingespeeld en opgenomen in één van de repetitieruimtes van de W2. Vervolgens hebben ze de nummers zelf afgemixt en gemonteerd. Een knap staaltje huisvlijt en een goed voorbeeld van de doe-het-zelf-gedachte waar eind vorige eeuw de punk mee begonnen is.

Artwork

Irrelevator
Hoes Music For The Insignificant

Ook het artwork komt uit eigen keuken en is prima in orde maar dat kan niet anders gezien de grafische achtergrond van de bassist. Kort hierop volgde hun tweede single, Epic Flaws Of The Mind en nu is daar Music For The Insignificant, hun eerste ‘volle’ plaat die sinds een maand online te beluisteren en te downloaden is.
De drie heren van Irrelevator zijn geen nieuwkomers in de muziek. Paul drumde jaren geleden onder andere bij Crowbar, een Bosch hardcore trio, Ab heeft als componist, arrangeur en gitarist een aantal muziektheaterstukken gemaakt, waarbij hij geholpen werd door Jan Hein op bas.

Welk hoekje
Dat dit ze geen windeieren legt blijkt duidelijk bij het beluisteren van ‘Music…’. Strakke drums, mooie volle baspartijen aangevuld met lekkere gitaarlicks danwel -riffs. Als kersje op de tompoes weet Irrelevator de ene keer een glimlach, een andere keer verwondering te wekken met hun keuze van samples. Maar in welk hoekje valt hun muziek? Een klein rondje refenties doen? NoMeansNo, Victims Family, een vleugje Residents? Metal? Mathcore? Jazz? Hardcore? Punk?
Irrelevator speelt instrumentale nummers. Dynamisch. Stevig. De ene keer hoekig, een andere keer redelijk recht toe, recht aan rockend. Maar altijd gevarieerd, met knappe breaks om je aandacht bij de les te houden. En steevast strak. De thema’s van de nummers worden bepaald door de gebruikte samples.

Humor

Irrelevator
Irrelevator live

Dat Irrelevator humor hoog in het vaandel heeft blijkt uit titels als God Lives In My Fishtank en Squeeze My Tompoucy. Repeat After Me, Round Pyramid en It All Started With The Mexicans tonen een maatschappelijke betrokkenheid. Dat Irrelevator toch een beetje op afstand blijft komt wellicht juist door het instrumentale van hun muziek. Het jezelf identificeren met een vocalist(e), met een eigen stem en dictie is er niet bij. Ook het cleane gitaargeluid houdt mij wat op afstand. Het had voor mij wat vetter aangezet mogen zijn. Maar aan de andere kant, over smaak valt eindeloos te twisten.
Ook de beperkte technische mogelijkheden van de basale apparatuur in een repetitiehol laten wel wat te wensen over natuurlijk. Hopelijk is er in de toekomst meer mogelijk op dit vlak.

Nog een bewijs dat Irrelevator in is voor een geintje: bij de ‘lancering’ van ‘Music…’ was het mogelijk om mee te doen aan een loterij. Je kon hierbij een plectrum van de bassist winnen. Dat het hier een volkomen random plectrum betrof omdat hij zelf nooit zo’n plastic plaatje gebruikt, mocht de pret niet drukken.
De drie heren van Irrelevator hebben een fraaie eerste stap gezet, Music For The Insignificant is hoorbaar met veel plezier ingespeeld.


Zaterdag 16 februari heb je de kans om Irrelevator live te zien. Ze spelen dan als voorprogramma van Tangled Horns in Brouwcafé De Vaart.

Irrelevator:
Paul van de Koevering, drums
Ab van de Meerendonk, gitaar
Jan Hein Arens, bas

Foto’s van Facebookpagina Irrelevator