Blue China

Nieuwe band Blue China presenteert debuut plaat

Een theatraal en muzikaal sterk optreden van een band met wat bekende Bossche gezichten

Afgelopen zondag speelde de nieuwe vijfkoppige band Blue China hun debuut optreden. De experimentele muziek is haar eigen pad nog aan het uitzoeken, maar goed op weg, dat zijn ze zeker. 

Blue China onwennig

In Eindhoven werd een intiem optreden georganiseerd, waar uitsluitend een klein groepje familie en vrienden bij aanwezig konden zijn. De settig was fijn, maar ook nog lichtelijk onwennig. Wellicht omdat de band even goed benieuwd was naar wat er hen te wachten stond, als het publiek. Voor beiden was het immers de eerste keer.

China Blue
Leadzanger Daniël Damen Foto- Amber IJpelaar

Waar duidelijk te merken was dat de bezoekers in tijden geen concert meer hadden gehad en de biertjes gedronken werden, was de band wat strenger. Door het feit dat er gelijk een live opname werd gemaakt, werden er wat huishoudelijke regels aan de dag toegevoegd. Geen geklap tijdens de nummers door en de drankjes vooraf al open maken. Het was allemaal een beetje onwennig aan het begin. Maar op het moment dat leadzanger Daniël Damen zijn eerste klanken door de ruimte liet klinken, was het allemaal oké.

‘Het album van Blue China is live, voor een publiek opgenomen, om een sfeer te bewerkstelligen die tegenwoordig nog weinig te horen is. Miles Davis nam Kind of Blue ook op in een paar korte sessies, waarbij iedereen in dezelfde ruimte was. De neiging binnen hedendaagse muziek om alles steriel en strak te maken past niet bij het door verhaal en beleving gedreven werk dat Blue China probeert te maken,’ legt de band uit.

 

China Blue
Marvik van Dijk Foto-Amber IJpelaar

Maar wat is Blue China nu eigenlijk?

‘Blue China is een ervaring. De band kwam tot stand door de behoefte om muziek te maken die gedreven was door verhalen, die zich over de lengte van een album konden afspelen. Muziek die draait om een ervaring die de luisteraar meekrijgt. Een product dat met aandacht beleefd kan worden, in de chaotische waas van het moderne leven,’ legt de leadzanger Daniël Damen uit. ‘Daarnaast verwijst de naam naar een citaat van de Ierse schrijver Oscar Wilde: I find it harder and harder every day to live up to my blue china. Het gaat erom dat ironie en schoonheid samenkomen. Porselein is een zeer moeilijk materiaal om te bewerken, dat eeuwen lang buiten bereik van het grootste deel van de wereld lag.’
[china betekent in het engels porselein, red.]


Theatrale kracht

Fabian Voskuil
Fabian Voskuil Foto-Amber IJpelaar

De eerste nummers, genaamd The King, Everything is True en Dreaming of Sleep, worden gespeeld. Het is te voelen dat de jongens van Blue China een fijne wisselwerking hebben en tot in de kern op gaan in de muziek. Vooral Damen maakt een theatrale, maar interessante indruk. Zijn gezichtsuitdrukkingen en bewegingen brengen de boodschap nog sterker over.

 

Eigen smaak 

De muziek is wellicht even wennen. Een eigen sound schijnt sterk door in het optreden. ‘De band maakt eclectisch werk, uiteenlopend van zachte akoestische gitaarnummers tot pulserende industrieel klinkende ritmes. De diversiteit wordt gedreven door een behoefte de wereld te weerspiegelen, niet enkel een element te bekijken maar alles in zijn volledigheid te kunnen omvatten,’ legt Damen nader uit. ‘Hoewel alles aan Blue China zijn oorsprong vindt in continentaal Europa, met verwijzingen naar de cabaret traditie van artiesten als Jacques Brel en Charles Aznavour, is er een interactie met de geluiden en tonaliteit uit vele andere tradities.’

Er wordt dan ook gebruik gemaakt van alles wat de jongens in de ruimte om zich heen hebben staan. De scherpe klanken van het elektrische gitaar van Voskuil, de doffe klanken van het cajón van Hintum, het interessante melodica van Van Dijk en de zuivere trompet van Van der Ven maken onder andere het geheel. Een combinatie van alle smaken komt dan ook voorbij.

Blue China
Blue China

Aangrijpende emoties

De jongens sluiten het optreden af met het gelijknamige nummer Blue China en The Wasteland. Vooral dit laatste nummer zorgt ervoor dat het publiek in de zaal aangegrepen wordt. Terwijl Damen een sterk stuk zang perfomed, klinken er oerkreten vanuit de achtergrond. Deze kreten komen vanuit de tenen van de bandleden. De emoties zijn echt, en deze vullen de ruimte.

Alwin en Daniël
Blue China tijdens het nummer The Wasteland Foto-Amber IJpelaar

Na afloop van het concert lijken de bandleden van Blue China opgelucht. Ze kijken elkaar glimlachend, en vooral tevreden aan. ‘Dit was de beste set die we tot nu toe hebben gespeeld met z’n allen’, hoor ik een van de bandleden trots opperen.

Voor oprichter Daniël Damen is het in ieder geval duidelijk, een toekomst met deze band ziet hij voor zich. ‘De beleving, het totaal concept, is vanaf 11 november 2021 voor iedereen te horen. Op deze dag zal namelijk het digitaal album uitkomen. Eén maand later, komt overigens ook een volledige concert registratie van de opnames op het internet te staan.’ Voor allen die er niet bij waren, maar wel nieuwsgierig zijn geworden, dan ook zeker iets om in de gaten te houden.

 

 

 

 


Bandleden Blue China:

Daniel Damen – zang, gitaar en drummachine

Alwin van der Ven – trompet en basgitaar

Marvik van Dijk – keyboard en melodica

Nick Hintum – gitaar en cajón

Fabian Voskuil – gitaar en basgitaar

Marcus Miller eert overleden schoonmoeder en Miles Davis

Bassisten zetten letterlijk de toon in Jazz in Duketown editie 2019

Bassist Marcus Miller opent deze 2019 editie van Jazz in Duketown op de Markt (7 juni) waar alles anders is neergezet dan afgelopen jaren. Het podium is verplaatst en de zitplaatsen zijn niet opgesteld. Wat is gebleven is de opening van dit openlucht jazzfestival met een grote naam uit de jazzwereld.

Marcus Miller
Marcus Miller onderweg naar podium Markt

Dit jaar dus bassist Marcus Miller. Editie 2019 is gewijd aan de bas en de bassisten. Dat is ook het geval bij andere jazzfestivals zoals het festival Red Light Jazz in Amsterdam (7-9 juni) en het tweede Double Bass Festival in Rotterdam (8-9 juni). Naast Miller zijn zondag Richard Bona (Kameroen) en op maandag Jimmy Haslip (US) ook van de partij in Den Bosch.

Marcus Miller is niet ‘laid back’

Marcus Miller
Marcus Miller

Dat Marcus Miller veel nummers speelt uit zijn laatste album Laid Back (2018), mag geen verrassing zijn. Hij opent met het krachtige en funky nummer 7-T’s – Trombone Shorty. Beter kan je niet beginnen en ontspannen of relaxed (de letterlijke vertaling van laid back) is deze opening zeker niet. Ook op de daarop volgende nummers is er van ‘ontspanning’ geen sprake. In het nummer Untamed – Peculiar 3 wisselt Miller van bas om nog vetter en dieper te gaan plukken aan de bassnaren.

Marcus Miller
Plucking & picking

Het is strakke jazzfunk wat de klok slaat. Zelfs het rustige nummer Sublimity – Bunny’s Dream van het Laid Back album is verre van relaxed te noemen. Het is een prachtige en gedragen ode aan zijn overleden schoonmoeder met weergaloze solo’s op bas en saxofoon, die veel applaus ontlokken.

Drukker

Marcus Miller
Markt Den Bosch

Het is drukker op de Markt op deze frisse en winderige openingsavond van Jazz in Duketown 2019 dan voorafgaande jaren. Marcus Miller is met Al Di Meola (editie 2017) werkelijk een fenomeen op zich. Hij speelde en toerde met jazzlegende Miles Davis en schreef het nummer Tutu van het gelijknamige album voor Davis. Tutu was ook het sluitnummer van dit magistraal concert en een eerbetoon aan de man met de trompet.

Marcus Miller
Marcus Miller & band

Het sterk gemengde publiek genoot zichtbaar. Het is en blijft ongelofelijk dat dit meerdaags jazzfestival artiesten zoals Marcus Miller gratis kan aanbieden. Laten we Jazz in Duketown koesteren.

John Scofield overziet een volle Markt

En wisselt van country, blues tot avant-garde

John Scofield (Dayton, Ohio, 1951) wisselt op zijn gitaar net zo vlot van stijl als een kameleon van kleur. Hij draait daar zijn hand niet voor om. Dezelfde vingers die avant-garde jazz spelen, gaan net zo vlot over de snaren bij een honkytonk nummer. Onnavolgbaar en eigenlijk alleen weggelegd als je in de Verenigde Staten bent geboren. Het zit dan gewoon in je. Zaterdagavond 19 mei kwam jazz-minnend Nederland aan zijn trekken.

Jazz in Duketown strikt weer een grote naam

John Scofield overziet een volle Markt - ©ronald_rijken
John Scofield met band

Het is de organisatie van Jazz in Duketown in 2018 wederom gelukt om een grote jazzcoryfee binnen te halen. Vorig jaar de legendarische gitarist Al Di Meola en nu de net zo befaamde John Scofield. Scofield werkte onder meer met drummer Billy Cobham die een paar edities geleden ook op dit openlucht festival aantrad. De lijst met namen met wie Scofield allemaal speelde, is zonder meer duizelingwekkend te noemen: Charles Mingus, Herbie Hancock, Chick Corea, Joe Henderson, Pat Metheny, Gerry Mulligan, McCoy Tyner, Jim Hall en Chet Baker. Daarnaast was hij drie jaar de vaste gitarist van Miles Davis geweest. In zijn kielzog staan deze jazzgiganten als schimmen – velen zijn niet meer onder ons – ook op het grote podium op de Markt.

Lange nummers
De presentators van Jazz in Duketown loofden de grote opkomst voor John Scofield en hielden het gelukkig erg kort. Het enige wat bleef hangen was dat Scofield veel zou gaan spelen van zijn laatste album Country for Old Men. ‘Sommige covers op dat album zullen u wel bekend in de oren klinken’ waarna de Amerikaan werd uitgenodigd om aan te treden.
John Scofield komt als eerste op, gevolgd door Gerald Clayton (piano, Hammond), Bill Stewart(drums) en Vicente Archer (contrabas). Scofield verwelkomt het publiek en stelt zijn begeleiders voor. De rijzige grijsaard herhaalt dat veel zal worden gespeeld uit het laatste album.
Het openingsnummer is een mengelmoes van stijlen. Jazz, blues en country vloeien moeiteloos in elkaar op. Voor de Hammond orgel is een solo vrijgemaakt en je ziet Scofield zichtbaar genieten van het spel van Gerald Clayton. Het is een erg lang nummer dat daarmee de toon zet van dit anderhalf uur durend concert. In totaal worden slechts zes nummers gespeeld. Zelfs een cover van I Am So Lonesome I Could Cry van countryzanger Hank Williams moet er aan geloven en wordt flink uitgesponnen.

John Scofield overziet een volle Markt - ©ronald_rijken
John Scofield

Het publiek luistert zeer geconcentreerd en applaudisseert met gepast volume na een gitaarsolo van de meester en wat uitbundiger met gefluit na solo’s van zijn begeleiders. Het toont het grote respect dat de mensen hebben voor deze man die zo’n grote rol speelt in de hedendaagse jazz. Scofield heerst over zijn podium en kijkt zijn publiek recht in het gezicht met een stalen uitdrukking in zijn ogen. Het is bijna intimiderend die blik, maar als hij een klein kind in het publiek ontwaart dat danst, moedigt hij het aan door breed te lachen.

Scofields tourmanager meldt dat John zich niet zo lekker voelt en daarom afziet van een persinterview na afloop van het concert. Dat is niet te merken aan zijn gitaarspel dat vooral in de prachtige ballad I’m Sleeping In een grote hoogte bereikt als hij een lange solo inzet. Het is echt een weergaloze lullabye. Ook de wat kille wind die over de Markt waait, heeft nagenoeg geen invloed op zijn spel. Scofield maakt tussen de nummers door graag een praatje en vertelt dat hij vaak in Europa toert en noemt Nederland (The Netherlands) met name. Hij vindt Jazz in Duketown een geweldig event, maar vermijdt wijselijk om de naam van de stad te noemen want onuitsprekelijk voor een Amerikaanse tong.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het optreden eindigt met New Walzo dat ook op het laatste album staat. De voltallige band staat op en neemt het lange applaus in ontvangst. Scofield stelt hen nog een keer één voor één voor en weg is hij. Er zit geen toegift bij want dat laat het strakke schema van Jazz in Duketown ook niet toe. In een mum van tijd is de mensenmassa opgelost, maar aan de gezichten is te zien dat mensen genoten hebben van dit concert. Of zoals de presentator al zei aan het begin: “Het zal moeilijk worden om dit te overtreffen.”