Wonk Unit

Bayline en Wonk Unit zetten reeks punk gigs voort

Conventionele emo als opener van de avond, frisse oorspronkelijke punk als hoofdmoot

Met Bayline en Wonk Unit in de Bossche Brouwers Aan De Vaart zet het café woensdag 20 juli de reeks punk sets van afgelopen weken voort. Intussen ontstaat er een soort van verbinding onder de klanten die elkaar al wekenlang tegenkomen op deze spot aan de Tramkade want allen punk liefhebbers.

Wonk Unit

Wonk Unit
Alex Wonk – Wonk Unit

Het nadeel van een recensie is, dat het een optreden behandelt wat al achter de rug is. Eigenlijk zou zo’n stuk tekst op moeten kunnen roepen om vooral naar een band of optreden toe te gaan, gebaseerd op eerdere ervaringen- een precensie zeg maar. Mocht zoiets bestaan hebben, ik had via KLANKGAT iedereen die van frisse, verrassende punk houdt, opgeroepen om naar Wonk Unit te gaan kijken. Zoals gezegd, gebaseerd op eerdere ervaringen. Ik heb de band twee keer eerder zien spelen in het Bossche, dus ik wist wat ik kon verwachten, maar dat mijn verwachtingen zo overtroffen zouden worden had ik niet durven dromen.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Wonk Unit is een zeskoppige band uit Londen. Begonnen rond 2006 is de band de spreekbuis van Alex Wonk, de zanger, componist en tekstschrijver. In de loop der jaren kent de band verschillende bezettingen, de huidige bestaat uit twee gitaristen, A.J. en Jude, de bassist Pwosion, drummer Max en toetseniste en zangeres Vez (Véronique Hawksworth). Leuk, zo’n rijtje feiten, maar het gaat om de muziek. Het is moeilijk om goed te kunnen zeggen wat Wonk Unit nu zo bijzonder maakt. De band heeft veel plezier in het spelen van de nummers van frontman Alex, ze hebben onderling veel lol, er heerst een vrolijke maar professionele sfeer op het podium. Meneer Wonk zelf is een expressieve voorganger, met zijn typische maniertjes en bewegingen.

Wonk Unit
een eigen niche

Muzikaal valt het onder het kopje punk, maar Wonk Unit heeft daarin een eigen niche gecreëerd waar ruimte is voor dikke knipogen (Nan), of voor het totaal niet punky klinkende Raise My Glas, gezongen door Vez. Wat opvalt is de warme, menselijke, en daardoor herkenbare aanpak van de verschillende onderwerpen, wat werkt op de lachspieren (Horses), of recht je donder in gaat (Strength).

Beschouw dit stuk dan ook maar als een precensie- hou Wonk Unit in de gaten, en ga ze zien als ze in de buurt spelen. Je zult er geen spijt van krijgen.

Bayline
Bayline
Bayline

De opener van deze avond heet Bayline, een beginnende band van vijf jongens sterk. Dat dit hun tweede optreden is strookt niet helemaal met de krachttoer die ze hier neerzetten. Hun strakke gedisciplineerde manier van spelen klinkt als die van een band die al langer op de planken staat.

Bayline
Bayline – Bossche Brouwers

Bayline levert een redelijk herkenbare variant van emo-punk. Alleen het op één na laatste nummer gaat echt los, en klinkt als de hardcore waarmee ze zichzelf afficheren. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst; in hun korte bestaan heeft Bayline nog niet echt een eigen smoel kunnen opbouwen, maar als ze dat eenmaal gevonden hebben gaan ze nog veel mooie avonturen beleven.


Wonk Unit op Spotify:

Rats and Daggers

Generatie punk Rats and Daggers en Bambi Choclate FC

Verschillende muziekstromingen op donderdagen bij Bossche Brouwers

Met Rats and Daggers en Bambi Choclate FC halen de Bossche Brouwers twee punkbands binnen die minstens twee generaties verschillen. Behalve leeftijd is dat duidelijk hoorbaar in hun songs. Waar je kan spreken van punk 2.0 (en misschien wel 3.0) bij Rats en Daggers, is Bambi Choclate FC een echte exponent van de eerste punk golf uit de jaren ’70, punk op zijn puurst. Er zijn ook veel overeenkomsten. Ze spelen allebei hard, snel, vuig en ruig.

Rats and Daggers
Rats and Daggers
Rats and Daggers – Imara, Sander en Camilo

De band van Imara Speek is niet geheel ongeschonden uit corona gekomen. Rats and Daggers heeft een behoorlijke persoonswisseling ondergaan. Bassiste/zangeres Nienke van Duuren en drummer Ray Kornet stopten om zich aan andere zaken te kunnen wijden. Daarvoor in de plaats kwamen drummer Sander Koene en bassist Camilo Ulloa.

Deze slideshow vereist JavaScript.

De band wil een nieuwe EP maken. Imara vraagt het publiek hun T-shirts te kopen om zo de kosten te kunnen betalen. Tot nu toe zijn er drie singles uitgebracht, Vampires, Pulp Video en She Wolf in 2021.

De band opent de set met Monophobia. Wat meteen opvalt, is de gitaarbehandeling van Imara Speek. Het is niet het bekende ramwerk, er zit duidelijk melodie in, soms space vaker rocky. Sander en Camilo stuwen en onderstutten de energie van hun frontwoman. Er is niks aan de hand met haar stembereik.

De laatste single She Wolf is een ijzersterk nummer en als die lijn wordt doorgezet dan is het echt uitkijken naar die nieuwe EP.

 

Bambi Choclate FC
Bambi Choclate FC
Michel Geelen

Michel Geelen en William van Houtum spelen zowel in Bambi Choclate FC als Death Star Discotheque. Die laatste band trad nog begin mei op bij de Bossche Brouwers en lieten een hele goed indruk achter: ‘niet lullen maar poetsen’. Ook toen was er een support band , Room 17, van een duidelijk jongere generatie. Het verschil tussen Bambi Choclate FC en Death Star Discotheque? Michel vertelde zelf dat Death Star Discotheque postpunk is en Bambi de real punk maakt.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het kan aan mij liggen maar een echt verschil kan ik niet maken tussen die twee bands. Energiek, snel, geen flauwekulletjes, hard. De set is snel voorbij zoals het hoort bij punk.

Woohoo
Woohoo-oo-oo-oo

Michel is een ware frontman. Er is een grappige toegift. Michel roept het publiek op het podium op te komen om mee te doen aan de Woohoo-oo-oo-oo song van de Japanse band The 5.6.7.8’s (uit Kill Bill van Quentin Tarantino).

Bij de Bossche Brouwers lijken de donderdagen bestemd voor verschillende muziekstromingen en thema’s. De ene keer punk zoals nu en dan is er het ska thema Easy Skankin’.

 

Out of Step

Tweede dag Out Of Step boordevol punk, art en skate

Tweedaags festival op de Tramkade maakt ook op de zaterdag stevige indruk

Met een brede cocktail van punkbands, skateboarden en navenante kunst zet het tweedaagse Bossche festival Out Of Step zich goed op de kaart. Initiatiefnemers Helmer Lathouwers en Casper Herselman kunnen terugkijken op een geslaagde editie, die beide dagen op een goede toeloop van toeschouwers mocht rekenen. Het eerste verslag van vrijdag 13 mei kan je hier lezen.

Dit artikel is geschreven door gastschrijver Pascal Vugts.

Tweede dag Out Of Step
Out of Step
Winner is Jelle – ©Sjors van Gils Fotografie

De zon scheen lekker op de Tramkade, plaats van handeling van het Out of Step festival. Pal voor het nog te openen nieuwe World Skate Center trapte ’s middags een demo en skateboardcontest het festival af. Deelnemers streden bij een wedstrijd in een tijdelijke miniramp voor prijs voor de beste truc, met een hoofdprijs van € 100, gewonnen door Jelle. Speciaal voor de gelegenheid waren daar buiten ook de grote kunstletters TRAMKADE weer op hun oude plek geplaatst.

TRAMKADE
TRAMKADE – ©Sjors van Gils Fotografie

Ondertussen werd er nog meer geskate in galerie Ruby Soho. Binnen is speciaal voor het festival hier een kleine miniramp opgesteld, waar skaters tussen de zeefdrukken en kunstige decks aan de muur hun ding konden doen. Hier was werk verzameld van kunstenaars uit binnen- en buitenland.

Out of Step
Rolling Japanese – ©Sjors van Gils Fotografie

En over bijzondere objecten gesproken: de coole Japanse scooterbakken bij Rolling Japanese mochten er ook zijn. Een parel van jewelste, gewoon permanent verstopt op de Tramkade. (Check ze gerust, ze zitten links van ZEE/ZAND).

De toffe vibe hier kreeg een perfecte muzikale douw van Erik van Haaren, de songwriter/gitarist/troubadour des bier en levens die je wellicht eerder tegenkwam als NT Erik of Erikinamillion. De oud-zanger van bands als Undeclinables en One In A Million bracht op zijn akoestische gitaar een prettig zwik grassroots songs met een dikke folk saus en gestripte versies van punkrock classics. De perfecte soundtrack voor de middagzon met een koud pilsje.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Bands, bands, bands
Natuurlijk barstte het deze tweede Out of Step dag van de bands. Dat begon ’s middags al in Brouwcafé de Vaart, waar Sun-O-Bathers de aanwezige zonaanbidders trakteerden op onvervalste Friese skatepunk met een onvervalste ninetees California vibe. Nog lekkerder werd het met de mannen van Tusky, die ondanks het voor het gevoel rare tijdstijd (het liep inmiddels tegen zessen) een dikke set neerzette in een inmiddels goed gevuld Brouwcafé. Of dit een van de beste, meest energieke livebands van Nederland is? Wij durven er gerust ons skateboard voor in het vuur te steken.

Willem Twee – Out of Step
Out of Step
Bongloard – ©Rob Rouleaux

Tijdens de avond speelden de bands vandaag allemaal in poppodium Willem Twee. Terwijl het avondeten nog moest zakken waren het de mannen van het Tilburgse Bongloard die in de Grote Zaal mochten aftrappen. Het beloofde een avond waarin de bezoekers zich weer eens ouderwets konden laten gaan. Mede dankzij de puike programmering van Out of Step, die met de line-up voor vandaag opnieuw laat zien dat het snapt hoe je een vuig punkrockfeest bouwt.

Out of Step
Burlers – ©Rob Rouleaux

Na Burlers (hard!) in de Kleine Zaal claimde de Vlamingen van Rotzak het hoofdpodium. Stevige noise punk, waarbij de zanger dankzij zijn 10 meter lange witte mic-snoer regelmatig het moshende publiek in springt. Dat zijn bloesje er zonder kleerscheuren van afkomt mag een wonder heten.

Rotzak
Rotzak – ©Rob Rouleaux

In de Kleine Zaal weten ook The Shivvies het publiek tot een feestje te overtuigen. De mannen uit Rotterdam foefelen de ene na de andere song uit hun hoed, die doen denken aan Ramones en oude Green Day. Toffe guys met prettige songs zonder al te veel opsmuk, oprecht gebracht naar een dankbare meute.

The Shivvies
The Shivvies – ©Rob Rouleaux

Ploegendienst knalt er vervolgens in de grote zaal hard op los. De band onder leiding van rockster, artiest, stijlicoon en zanger Ray Fuego spuugt de ene na de ander harde track uit en zet
het publiek aan tot het een dolle meute wordt. Niemand in de zaal die geen lekkere grijns op de smoel heeft.

Out of Step
Ploegendienst – ©Rob Rouleaux

Daarna is het shirt uit, bier vol en knallen met de Wodan Boys. De Kleine Zaal barst uit zijn voegen bij deze patsers. Iedere band met een witte Flying V gitaar is sowieso de bom, maar Wodan Boys maakt het waar. Veel man op een klein podium en knallen maar. Vindt ook het publiek, dat over elkaar heen duikt, stagedived en vanuit de paal naast het podium de sfeer opzweept.

Wodan Boys
Wodan Boys – ©Rob Rouleaux

Backfire mag de dag in de Willem Twee afsluiten. De Limburgse hardcoreveteranen hebben geen enkele moeite om een solide, stevige show neer te zetten. Waarbij ze mogen rekenen op een flinke schare die-hard fans, die geregeld zelf de lyrics in de mic van zanger Patrick Coenen mogen spugen. Dikke ouderwetse gezelligheid, die lang werd gemist maar op Out Of Step weer helemaal tot zijn recht komt.

Out of Step
Backfire spugen in de mic – ©Rob Rouleaux

Afterparty
Voor wie nog niet naar bed wilde, had Out of Step nog een toetje in petto. Op de afterparty in Brouwcafé de Vaart dromden de die-hards (en ja, dat waren er nog behoorlijk wat) bijeen om nog een keer te duwen, te trekken en te brallen bij de laatste band van het festival. Het sympathieke Drunktank zette een gepolijste set neer, vol tempo en gelikte een-tweetjes tussen de gitaren. Kudos ook voor de drummer, die zo strak speelde dat er geen speld tussen te krijgen viel.

Moshpit Duh
Moshpit Duh – ©Rob Rouleaux

Met Out Of Step heeft Den Bosch er weer een te gek, fatsoenlijk festival bij. Hopelijk volgend jaar in een uitgebreidere editie, met nóg meer skateboarden, bijzondere kunst en acts die het daglicht wél kunnen verdragen. Wij staan vooraan!


Tekst Out of Step: Pascal Vugts
Fotografie: Sjors van Gils en Rob Rouleaux
Coverfoto: Sjors van Gils

Out of Step

Nieuw festival Out Of Step eerste avond goed bezocht

De Bossche Tramkade twee dagen gekleurd door skate en punk met fantastische openingsavond

Het nieuwe festival Out Of Step op de Tramkade in Den Bosch is een mix van art, skate en punk. Zeg maar ingrediënten die op de Tramkade rijkelijk voorzien zijn van ideale locaties. Out of Step is een initiatief van Helmer Lathouwers (o.a. Camp High Gain) en Casper Herselman van Attak graphic design.

Out Of Step

Out of Step
Out of Step – ©Out of Step

Je hebt wel eens zo van die dingen. Staat er een mooi festival op de agenda, twee dagen punk, art en skate, onder de noemer Out Of Step, blijkt dat je zelf alleen de vrijdagavond kan.
Op papier had de zaterdag de ‘betere’ bands; Tusky, Ploegendienst en zo wat meer namen, aangevuld met kunst en skate, verdeeld over de Tramkade.

De vrijdag was er ‘alleen maar’ in Brouwcafé de Vaart iets te doen, en dan nog ‘alleen maar’ bandjes… het ‘alleen maar’ blijkt een fantastische openingsavond op te leveren voor Out Of Step. Wat een bands, wat een sfeer, wat een avond!

CF98
Out of Step
CF 98 – ©CF98

Opener is het Poolse CF98, drie jonge gasten en dito zangeres, die rijkelijk tappen uit het vaatje wat een band als NOFX rijkelijk gevuld heeft. Niet beperkt door enige terughoudendheid door de enigszins lege zaal, spelen ze een strakke set skatepunk, afgewisseld door wat langzamere, ‘anthem’ achtige nummers. De gitarist wekt de indruk dat-ie het hele stuk vanuit Polen die ochtend achter het stuur van de tourbus heeft gezeten, de rest van de band oogt wat energieker. De zangeres, goed bij stem, springt en huppelt over het podium en praat de nummers aan elkaar. De bassist vult mooi in, de drummer tikt alles knap vol, met ruimte voor innovatieve en knappe breaks. En ondanks zijn licht uitgestreken uitstraling, is de gitarist er echt wel bij, scherp en to the point. Een toffe opener van een toffe avond.

Skroetbalg

Er zijn van die woorden die lang in je hoofd blijven ronddobberen, woorden die een gevoel oproepen waar je niet zo veel mee kan. ‘Aalscholver’ doet dat bij mij, en ‘aardappelmoeheid’. Sinds vrijdag kan ik ‘skroetbalg’ aan het rijtje toevoegen. Het betekent ‘opschepper’ in Drenths dialect, en het is ook de naam van de tweede band op Out Of Step.

Skroetbalg doet niet aan nuance. Vanaf tel één gaat het gas er op. Dikke vette recht-toe, recht-aan rock ‘n’ roll in de hoge versnelling, met dikke zwarte rookpluimen als bewijs van een vette afstelling. Mocht iemand beweren dat de vier mannen van Skroetbalg de buitenechtelijke kinderen zouden zijn, als gevolg van een Drenthse vakantie van Motörhead, ik had het voor waar aangenomen. Vol volume en enthousiasme bezingen ze de geneugten van bier, hun provincie en zo nog wat. Het dialect maakt het wat moeilijk te volgen, maar dat ponypark Slagharen kut is, komt duidelijk over. Dikke pret met deze mannen.

Skroetbalg
Skroetbalg – ©Skroetbalg
March

March mag het stof opvegen wat Skroetbalg achter heeft gelaten. De vierkoppige band uit Breda, twee dames en twee heren, maakt ouderwetse punk. Ginne klets, gewoon spelen, vol energie. De zangeres heeft een goede schreeuw die perfect past bij de muziek. Helaas is March in mijn beleving de minste van de bands die ik vanavond ga zien. Het geluid blijft hangen in de hoge tonen, wat nog eens versterkt werd door de harde schelle bekkens van de drummer. Toch de set uitgekeken, want wat overblijft is een band die hard z’n best staat te doen, met veel plezier en overgave.

Insanity Alert
Out of Step
Insanity Alert – ©Insanity Alert

Wat van ver komt is lekker, zegt men. Nu is Oostenrijk niet heel ver van hier, maar ver genoeg om hun chocolade, en belangrijker, één van hun bands érg lekker te maken (in hoeverre dit trouwens waar is? De zanger blijkt, na afloop, in ieder geval een rechtgeaarde Rotterdammer, met wie het goed ouwehoeren is bij de merchstand).

Maar Oostenrijks of niet, Insanity Alert komt, ziet, overwint, en geeft ook nog even een trap na. Wat een geweldige partij ouderwetse thrashmetal krijgen we om onze oren hier! Strak, snel, de zang, de breaks, alles klopt hier. De moshpit voor het podium laat zien dat het publiek het hier mee eens is. Wat een heerlijke bak energie nemen deze mannen mee. Na een set van een drie kwartier nemen zij dan ook dik verdiend het dankbaar gejuich van het publiek in ontvangst. Wat een afsluiter!

Bij deze applaus voor de bands die ik deze avond in de Vaart heb gezien, en applaus voor Out Of Step, dat een energiek en sympathiek festival neer heeft gezet. Ik ben erg benieuwd wat de ervaringen van de zaterdag zijn, laat alsjeblieft een reactie achter.

Socks;SportsSocks

Verrassend en gevarieerd optreden Socks;SportsSocks

Indie ambient en punk maar dan zonder moshpit bij Van Aken in het Werkwarenhuis

Bij Van Aken in het Werkwarenhuis staan, deze editie van Popronde Den Bosch, twee bands op het programma, Socks;SportsSocks uit Rotterdam en later op de avond eigenzinnige, Nederlandstalige hiphop van Dada uit Eindhoven.

Socks;SportsSocks

Socks;SportsSocks
Socks;SportsSocks – lange soundcheck

Op het affiche staat aanvang 19.50 uur en de belangstellenden druppelen vlak van tevoren binnen, waardoor de zaal inmiddels aardig is gevuld. Maar Socks;SportsSocks  heeft blijkbaar niet zo’n haast en is nog volop aan het soundchecken. Tussendoor roept zanger/frontman Djurre van Dijck nog met een vrolijke grijns op zijn gezicht: “Hee mensen, geen anderhalve meter!”

Deze slideshow vereist JavaScript.

Inderdaad, dat is na het tonen van je corona app vanavond niet per se nodig. En dat zal voor de meesten de eerste keer zijn na een hele lange tijd. Inmiddels wordt het geduld van de aanwezigen wel op de proef gesteld, want uiteindelijk is het ruim na achten voordat het eerste nummer wordt ingezet.

Indie – Ambient – Punk – no moshpit
De heren noemen de muziek die ze maken, Indie – Ambient – Punk. En dat klopt allemaal, al had je dat punk gedeelte niet meteen verwacht in het begin. Daar hoorde ik eerder inspiratie van bands als Arcade Fire, met de wat huilerige stem van de zanger, en ook The War On Drugs is niet ver weg. Langzamerhand komt er wat meer venijn in het spel en ook in de zang.

Maar halverwege de set wordt single Hipster Blues #4 ten gehore gebracht en dat is, zeker in het begin, wel erg rustig. Zo rustig zelfs, dat er zelfs een paar mensen de zaal uit lopen. Of misschien moeten ze wel naar de volgende act van hun schema. Maar dan hebben ze toch wel wat gemist.

Djurre van Dijck
Djurre van Dijck

Eerst, schijnbaar uit het niets, een oerschreeuw van de zanger, waarna het dus echt wél richting punk gaat, met gierende gitaren, harde drums en een zanger die onverwacht de hele zaal door rent en zijn T-shirt uittrekt. Een moshpit zit er nu nog even niet in, al zou die zanger daar wel in voor zijn waarschijnlijk. Het nummer It’s Not My Problem / Or? begint vervolgens vrij chaotisch, waarna het overgaat in een soort van dronkemans ballade, om te eindigen met, als ik me niet vergis, People Get Around, wat dan muzikaal weer een beetje doet denken aan The War On Drugs.

Al met al een verrassend en gevarieerd optreden dus. Soms geplaagd door een kabel die een beetje stoorde, jammer genoeg gebeurde dat net bij een A capella stukje van de toetsenist achterin, maar dat mag de pret niet drukken. En pret hebben ze wel zo te zien. Houd dat enthousiasme vast mannen. En geniet nog van de Popronde optredens in Utrecht, Heerlen, Arnhem en Zwolle die nog op het programma staan en misschien zien we Socks;SportsSocks ooit nog terug op een groter podium.

Dripping Trees

De langverwachte release van debuutalbum Fuel Of Mankind

Dynamische verschillen, onconventionele structuren en onbeantwoorde vragen van Dripping Trees

Het debuutalbum Fuel Of Mankind van de band Dripping Trees maakt inmiddels al een goede twee maanden deel uit van mijn platencollectie. Op 10 juli was het dan ein-de-lijk zover: de album release show in Willem Twee poppodium. Het is een vrij existentieel conceptalbum met een fijne overvloed aan emoties, vragen, onbegrip, woede, noise en welgemeend emotionele zang, opgenomen met een live gevoel. Precies zoals ik het hebben wil.

Dripping Trees album release show

Stef van der Wielen
Stef van der Wielen

De muziek komt voor mij niet sterk in de buurt van één genre, dat vind ik fijn. Laten we het houden op alternatieve garage art rock. Met een gevoel van punk. De overkoepelende stijlthema’s die de nummers met elkaar verbinden zijn de steeds terugkerende heftige dynamische verschillen en de onconventionele songstructuren. Waar je eerst volledig in beslag bent genomen van een zacht, meer spoken word stuk met dromerig gitaargetokkel, word je in een handomdraai overdonderd door absurd harde, bijna woedende rockpassages. Het toont aan hoe innig de bandleden van Dripping Trees op elkaar ingespeeld zijn en verlegt de nadruk van de intense emotionele uitbarstingen van noise naar de theatrale, verhalende lyrics die inwerken op het voorstellingsvermogen. Voor de beelddenkers onder ons.

Fuel Of Mankind
Dripping Trees – podium opstelling

Wat meteen opvalt is de podium opstelling. De normaalgesproken vier-koppige band heeft twee violisten geworven voor dit optreden en drummer Stijn Luijk heeft zijn drumstel strategisch aan de rechterzijde van het podium geplaatst. De nummers worden thematisch aan elkaar gelijmd door interludes, gesproken door een kunstmatige stem. Dit vormt een fijn contrast tussen onmenselijkheid en authentieke muziek.
Er worden veel partijen geloopt, vooral de baspartijen hebben gedurende de show mijn hart gestolen. Al had ik, naast de aanwezige zang en drums, de gitaren en bas liever wat harder gehad. Wonder boven wonder trapt Stijn niet door zijn kickdrum heen.

Fuel Of Mankind
Stijn Luijk

Over dat drumstel gesproken. Ik ben zelden zo verliefd geweest op een drumsound. Stijn is deze avond bijna gestegen van mijn op een na, naar mijn lievelingsdrummer. Het scheelde niet veel. Je kan op een snaredrum slaan, en je kan écht op een snaredrum slaan. Het klinkt hard, en warm, en vol, en kapot, en doods, doortastend en straf. Zelfs als hij op een gegeven moment met brushes begint te spelen haakt de sound niet af. Zoals hij drumt zingt hij ook, met volle overtuiging en evenveel diepe lagen in zijn stem als in de lyrics. Al wil ik na een paar nummers wel dat hij wat vaker zijn ogen opent tijdens het zingen. Ik wil toch wat meer aangekeken worden. Tijdens de seks wissel je dat ook gewoon af, als je teveel opgaat in je eigen wereld mis je de connectie met je publiek.

Fuel Of Mankind
Koen Ruijs

Over afwisselen gesproken, Koen Ruijs en Stijn wisselen de lead vocals af. Ook Koen zingt vertellend, elk woord is te verstaan en hij heeft een fijne rust over zich heen. Gitarist en toetsenist Stef van der Wielen schreeuwt sommige stukken mee. Als een van de bandleden niet zingt, draagt de band alsnog de emotie van de nummers uit, ze staan er echt. Met overtuiging en een serieuze gloed en zonder aangeleerde performance trucs. Al zien Lydia Stiger en Lucien Renette, de violisten, er tijdens het niet-spelen toch wat onwennig uit.

Op de dynamisch hardere stukken staat de viool te zacht in de mix, op de zachtere stukken inclusief viool voegt het warme overkoepelende geluid veel toe. Ze gaan er tijdens het spelen helemaal in op. Geluidsman Richard Janssen wijst me er na afloop op dat dat te wijten valt aan het risico op feedback, het was geen onwil. Hierna zet hij WAP van Cardi B op om het goed te maken. Vergeven en vergeten.

Stijlkeuze Dripping Trees

Stef van der Wielen en Koen krijgen extra punten voor hun stijlkeuze. Ze dragen beide een zwarte broek met wit overhemd. Het staat goed bij hun gitaren. Stijn en Stef Leijten hebben genoeg hun best gedaan om ook te verschijnen in een overhemd, maar hun overhemden hebben nét wat minder overtuigingskracht. Ze missen nét dat beetje flair om hun outfit over de dunne lijn van ‘kleding’ tot ‘artiesten look’ te trekken. Over artiesten looks gesproken, na een paar nummers mis ik een rock uitstraling. Het zou meewerken aan de zeggingskracht als er meer bewogen, gelopen en gesloopt zou worden. Zo klinkt de muziek namelijk wel.

Stef Leijten
Stef Leijten

Dripping Trees speelt lange intro’s en nummers duren soms wel rond de 6 minuten. Ze trekken zich niets aan van de wetenschap dat je de aandacht van een luisteraar moet trekken binnen 4 seconden in het Spotify tijdperk. Zo maken ze nummers die over 20 jaar nog steeds hun kwaliteit behouden. De nummers zijn intelligent en klinken volwassen. Ze doen denken aan Nick Cave in het jaar 2000, even overdacht en slim.

Fuel Of Mankind – Spotify

Aan het einde bedanken ze en binnen 1 seconde zijn ze in de coulisse verdwenen. ‘Ze konden toch nog applaus in ontvangst nemen’, klinkt er vanuit het publiek. Het is even angstvallig stil, verwarring alom. Na een tijdje komen ze terug om nog twee nummers te spelen, verrassing. Ik geloof dat we ‘we want more’ hadden moeten roepen. Ongemakkelijk. De twee nieuwe nummers, waarvan ik de eerste, Sea Of Ants, de hemel op aarde vond, komen ze dan eindelijk arm in arm vooraan het podium staan. Dripping Trees neemt het applaus in ontvangst. De cirkel is rond.

Waarom klappen ze zelf mee? En waarom wordt er meteen na het aflopen een veel te vrolijk pingel muziekje afgespeeld? Velen vragen blijven voor altijd onbeantwoord. Evenals de existentiële vragen gesteld op de LP.

We hebben meer van dit soort eerlijke bands nodig. Of juist niet, want Dripping Trees bestaat.

The Desmonds

Groningse band The Desmonds vullen zaal met energie

De klassieke postpunk klanken krijgen een eigen betekenis door de band

Wanneer de vierkoppige garage-rock/postpunk band The Desmonds uit Groningen op het podium van W2 verschijnt, spat de energie er van af. De jongens hebben, net als de meeste artiesten, veel thuis moeten zitten. Maar voor de popronde van Den Bosch afgelopen week, werden de gitaren afgestoft en de drumset opgebouwd. The Desmonds bliezen de luisteraars van de livestream van de bank met hun energieke muziek.

The Desmonds Popronde Livestream Den Bosch
The Desmonds
The Desmonds Popronde Livestream Den Bosch

In de zomer van vorig jaar bracht de band hun debuut EP, genaamd Dripping, uit. Hierop zijn vijf nummers te beluisteren, die allen een mooi voorproefje geven voor wat de band in de toekomst nog meer te brengen zal hebben. Zo klinkt als tweede nummer tijdens het optreden By The Way. Het nummer laat de heerlijke snelle riff van het genre goed mengen met de stem van de lead zanger. De combinatie zorgt voor een ouderwetse herbeleving naar die goede oude tijden waarin wij allen nog headbangend voor een podium konden staan.

The Desmonds
Psycho Killer

Toch ontbreekt er één ding aan het optreden, en dat is het publiek. De harde gitaarsolo’s van de band zorgen ervoor dat ik het liefst in de zaal had gestaan met nog een groep zwetende mensen om mij heen. Alles dansend en springend, met een pilsje (of een colaatje uiteraard) in de hand. Deze muziek is gemaakt voor de live experience, die tijdens een livestream vanachter je laptop toch teniet wordt gedaan.

 

Des te langer The Desmonds aan het spelen zijn des te beter ze worden. Je merkt dat de jongens in een goede flow zitten en een knallend optreden neerzetten. De bandleden Rob en Marvin laten na het optreden in een interview weten dat het een echte zweetshow was, waar de lampen op standje 110 stonden en het gaspedaal even flink open werd getrokken.

 

Psycho Killer
Het hoogtepunt van het optreden was in mijn ogen dan ook de cover van het nummer Psycho Killer die van origine van de Talking Heads is. ‘Het nummer kwam een keertje langs en ik vind het uiteraard een super vet nummer. Maar hoe tof zou het zijn als je dat tempo keer twee zou kunnen doen’ laat de zanger van de band weten. En we kunnen hem uiteraard geen ongelijk geven. De cover pakte als een bus uit en zorgde ervoor dat de luisteraars thuis de speakers nog even een tandje harder zetten.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Tijdens de livestream wordt aan de band de vraag van de vorige gast gesteld. Deze kwam dit keer van de band Dino Kids. Op de vraag wat ze als eerst volgende teamuitje gaan doen als alles weer kan en mag, antwoorden de jongens met een simpel antwoord: ‘zuipen in een kroeg’. En dan ook het liefst in de kelderbar van hun eigen poppodium Vera. Maar zolang er maar genoeg bier is, maakt de locatie uiteraard niet al te veel uit.

 

Op het moment dat wij met z’n allen weer kunnen losgaan op een festival en concerten kunnen bezoeken, weet ik zeker dat The Desmonds heel wat knallende optredens zullen gaan geven. De band is momenteel bezig met het maken van een debuut album.


Luisteren naar de EP Dripping

Screenshots The Desmonds Popronde Livestream Den Bosch

Dripping Trees

Sterk debuutalbum Fuel of Mankind van Dripping Trees

Deze Osse band laat explosieve gitaarklanken in perfect evenwicht komen met aangrijpende teksten

De post-punk band Dripping Trees bracht aan het begin van het lenteseizoen het debuutalbum Fuel of Mankind uit. De vierkoppige formatie uit Oss bracht hiervoor pas vijf verschillende singles uit, maar verwent ons nu met een album van ruim vijftig minuten lang.

Dripping Trees – Fuel of Mankind
Fuel of Mankind
Fuel of Mankind

Het album Fuel of Mankind gaat van start met het nummer Orange Clouds’. De eerste klanken van het aangrijpende gitaar en interessante stemgeluid klinken. Je wordt langzamerhand meegenomen in de wereld van Dripping Trees, waarin de opbouw een interessante rollercoaster is.

Op het moment dat de gitaren en de drums door je boxen klinken, op flink goed volume, kan het niet anders dan dat je meegesleurd wordt in de muziek.

We luisteren verder en komen uit bij het derde nummer op de plaat, genaamd ‘Alba’. Het wordt langzamerhand duidelijk dat de jongens van Dripping Trees niet bang zijn voor een muzikale uitdaging. De afwisselingen tussen bijna fluisterende zang naar welklinkende instrumentale uitbarstingen houden de gekluisterd bij de boxen. De grijpende teksten, waarin de jongens zich volledig blootgeven aan de duisternis van het leven, worden versterkt door het muzikale talent.

De nummers worden afgewisseld met ambient tussenstukken. ‘I Am a Symbol’‘We’ve Invented This’, ‘For an All-seeing Eye’, ‘Monstrous Waves Collide’ en ‘To Spread Our Own Imagination’ zorgen hierdoor dus ook voor een extra dimensie in het album. De spoken word toegevoegd aan een selectie van deze tussenstukken, zorgen ervoor dat je volledig wordt opgezogen in de duistere realiteit die de band schetst.

Muzikale uitdaging
Ik kom uiteindelijk aan bij het nummer ‘Sink’. Het knallende gitaar wordt achterwegen gelaten en de rust wordt ten oren gebracht. De stem van de zanger raakt me, de pijn in de vocals is tot in de kern te voelen. De instrumentale sound is magnifiek uitgevoerd. Een combinatie in geluiden die zorgen voor een fantastisch resultaat.

 

Wanneer ik aan het einde van Fuel of Mankind ben gekomen, ben ik verkocht. De leden van Dripping Trees hebben mij bijna een uur lang op reis genomen door merkwaardige gedachtegangen en aantrekkelijke explosieve gitaarriffs.

 


Dripping Trees
Dripping Trees – foto: Indy van Oss
Koen Ruijs – Vocals/Guitar
Stef Leijten – Bass
Stef van der Wielen – Guitar/Keys
Stijn Luijk – Vocals/Drums

 

Johan Breij - Savage Beat

Savage Beat steekt de handen uit de mouwen

Amsterdamse rockband van vijf man sterk is recht-door-zee en wars van tempowisselingen

Savage Beat uit Amsterdam, dat staat gelijk aan rauwe rock, recht voor z’n raap en die echt is. Eindelijk zijn ze weer terug in Den Bosch na veel shows in Europa, Canada en Amerika. Coronaproof, dat dan weer wel.

Savage Beat

‘Vroeger was alles beter’, hoor je mensen-op-leeftijd nog wel eens verzuchten. En soms hebben ze gelijk. Zo was het gister nog weekend. Maar ook in breder perspectief zit er iets in die opmerking. Hoe eenvoudig was het, pré-corona, om je fietsje te pakken, voor een appel en een ei een kaartje te kopen en een bandje te gaan kijken- bij voorkeur met een drankje in de hand.

Savage Beat
Savage Beat – ©2020 Johan Breij.nl

Deze dagen komt er iets meer bij kijken. Mondkapjes, social distancing en ‘seated’ concerten- wurgend, dunkt mij, voor een gepassioneerde rockband, die de energie die ze het publiek mee willen geven, zien uitdoven op de tafeltjes die mooi verdeeld in de zaal staan.

Nog zo’n dooddoener : ‘zonder drank kan het ook gezellig zijn’… de blauwe knoop die dát ooit bedacht heeft…
Maar zelfs hierin schuilt een kern(tje) van waarheid.

Ouderwetse engelse punk

Savage Beat
ouderwetse engelse punk – ©2020 Johan Breij.nl

Ik stel je voor aan Savage Beat. Vijf Amsterdamse heren die op school goed hebben opgelet toen daar de ouderwetse engelse punk werd behandeld. Met af en toe een bijlesje over AC/DC.

Vijf man sterk brengen zij het geleerde op het podium van de Willem Twee in de praktijk. Want zoveel is duidelijk, het zijn mannen van de praktijk. Niet lullen, aftikken en gaan. Recht toe, recht aan. Niet te moeilijk doen met tempowisseling, niet lopen zeiken over hardcore, nee gewoon vierkwarts midtempo dik over het midden. Gitarist 1 zet een thema in, de rest van de band sluit naadloos aan. De drummer tikt hard en strak zijn partijen, de gitaristen soleren er beurtelings op los, maar binnen de lijntjes- het is geen hardrock hè. Ondertussen raakt de bassist met zijn plectrum z’n snaren zo hard, dat er een extra percussiegeluid te horen is.

Energie

Willem Twee poppodium
energieke act – ©2020 Johan Breij.nl

De zang is niet altijd even sterk : af en toe is de zanger te laat bij de microfoon, een andere keer draait-ie de microfoon te vroeg weg. Maar energie genoeg : als een getergde gorilla springt en huppelt hij over het podium. Af en toe gooit- ie er wat kickbox-moves tegenaan of raapt met zijn mond de tamboerijn van het podium op. Het komt wat geforceerd over, maar dat kan ook door de setting komen. In deze zaal zijn alle ogen gericht op het podium, waar bij bijvoorbeeld een festival het publiek ook met zichzelf bezig is.

Coronatijd

Savage Beat
nieuwe nummers in coronatijd – ©2020 Johan Breij.nl

De coronatijd heeft Savage Beat gelukkig geen windeieren gelegd. Ze hebben kans gezien om een aantal nieuwe nummers te schrijven, nummers die wat frisser en strakker klinken. Savage Beat krijgt de drooggelegde zaal van de Willem Twee mee met hun energie. Geen pit voor het podium, geen gegooi met bier en geen gedans.

New World – single | 1 november 2020

Maar achter elk van die mooi verdeelde tafeltjes knikt een paar koppies enthousiast mee op het ritme van hun punkrock. En het applaus na elk nummer is misschien niet zo hard als bij een volle zaal, maar niet minder gemeend.


Fotografie: Johan Breij Stage Photographer

Helm Op

Helm Op hard is het zeker maar veiligheid voorop

Met kickflips, tik taks en ollies door de Vert van de Skatehal op het Rauwkost festival 2020

Helm Op past natuurlijk perfect bij kickflips, ollies, tic tacs en vert riding, dus kom maar (Helm)op in de Skatehal. Helm Op is een mix van punk, stoner en hardcore.

Helm Op

Helm Op
Helm Op in de Vert

De Skatehal van het World Skate Center, de plaats waar het allemaal gaat plaatsvinden, is de grootste indoor Vert – de skate ramp in de skatehal – van Nederland. De hal is vanavond omgetoverd tot een groot podium. Met de lichten aan en al het hout ziet het er in ieder geval supercool uit. Als Helm Op, afkomstig uit de Achterhoek, dan begint, valt het mij op dat het trio een kwartet is vanavond. Naast gitaar, bas en drums is er nog een bassist. Zelf bassist zijnde ben ik dan ook zeer benieuwd.

Tandje bij

Helm Op
Helm Op in de vert van de Skatehal

Helm Op begint op een relaxte manier (met de bas in de hoofdrol) om er telkens een tandje bij te doen, uitkomende op de heftigste kickturns, heftige hoogte bereikend met de ollie, en op hoge snelheid door de vert, met hun mix van hardcore punk en stoner verbleekt die andere band uit de achterhoek heel Normaal.

Helm Op
mosh pit met een helm op

Met twee bassisten is het geluid zwaar en log. Heerlijk. En de wall off death is dan ook immens. Zeker checken als deze band weer het zuiden op komt zoeken. HELM OP!

Helm Op
Helm Op voortaan kwartet

Na wat verder doorvragen blijkt dat Helm Op voortaan inderdaad als kwartet door het leven gaat. De naam van de tweede bassist is Gerben Bielderman.


Helm Op:
Vocals/guitar –Tom W
Vocals/bass – Tom – TD
Drums – Daan Wopereis
Bass – Gerben Bielderman

World Skate Center
Het World Skate Center is één van de mooiste skateparken van Nederland en ligt in De Kop van ’t Zand, het nieuwe culturele hart van ’s-Hertogenbosch, met als directe buren poppodium Willem Twee, de Verkadefabriek en de hotspot Tramkade. Er wordt volop geskated, gestepped en geBMX-ed in de voormalige ijzerfabriek. Tijdens het festival Rauwkost 2020 dient de ramp als podium.