De naam NAUSYQA is geïnspireerd op de animatiefilm Nausicaä of the Valley of the Wind van Hayao Miyazaki. De band bestaat uit muzikanten uit Nederland, Portugal, Italië en Spanje met Miguel Valente op saxofoon, Antonio Moreno op trompet en synthesizer, Jelle Willems op piano, Richard Nacinelli op basgitaar en Pedro Nobre op drums.
NAUSYQA
NAUSYQA – PULS jazzconcerten
De band gaat binnenkort haar derde album opnemen en is blijkbaar in een hele productieve flow. Pianist Jelle Willems vertelt daarover:
“We zijn nu bezig met een derde plaat. Over die derde plaat is nog niet veel bekend, maar het idee is dat we dan gaan werken met gastmuzikanten. We wilden eigenlijk geen derde plaat maken, omdat de twee eerste albums zo kort na elkaar uitkwamen. We dachten, laten we vooral de tijd nemen. Maar elke woensdagochtend, sinds de zomer, spraken we af om muziek te schrijven en te maken. We kwamen na een paar maanden achter dat we zoveel nieuw materiaal hadden, dat we dachten: we nemen een nieuw album op en waarom ook niet?”
Miguel Valente
Antonio Moreno
Jelle Willems
Richard Nacinelli
Pedro Nobre
NAUSYQA opent met TEXTURES-TRAP, een nieuw nummer want het staat niet vermeld op de twee albums NAUSYQA en PUNQ. De nummers DOLDRUMS, SEX SONG, VERDIGRIS en HEADBANGER zijn ook nieuw en zo krijgt het publiek in de Clubzaal van de Verkadefabriek de nodige primeurs. De reacties op al dat nieuws zijn zeer enthousiast.
De muziek van NAUSYQA voelt vooral aan als de soundtrack van een film die zich in een grote, drukke stad afspeelt. Het ene moment is het heel rustig en dromerig, het volgende moment barst het los met veel energie en kracht. Dat dromerige wordt het fraaist bereikt als saxofonist Miguel Valente het publiek vraagt om mee te doen door zacht aaah te fluisteren alsof je langzaam in- en uitademt.
mondiaal gericht
Soms is het synthpop uit de jaren 70 en 80, dan weer harde bebop (sax) dan weer symfonische ambient zoals van The Orb om weer over te gaan in melodische harmonieën. NAUSYQA is daarom een echte band van deze tijd, mondiaal gericht en ontvankelijk voor allerlei invloeden en stromingen.
Op dit moment toert de band door de Baltische staat Litouwen en gaat daar op masterclass bij een muziekacademie.
Setlist: TEXTURES-TRAP, QUTE QARS, TWO WEEQS, DOLDRUMS, PARTNER, SEX SONG, VERDIGRIS, RED SUN, VOYAGER, VALIANT
Wie de band Kasba programmeert, is verzekerd van een wild feestje. Daar heeft het zaterdagavond publiek op de Boulevard ook duidelijk zin. Frontman en lead zanger Sami el Ghousli is dan de juiste man om dat feest te leiden.
Kasba
Kasba
Kasba is typisch zo’n band die door de samenstelling van de leden en land van herkomst een smakelijke stoofpot kan voorzetten. Noord-Afrikaanse raï, reggada en gnawa krijgen een Westers sausje en als het kan, komt er nog een vette rap over heen. Het kan allemaal en het wérkt.
Het is druk op dat kleine Torenpodium. Ik tel zo’n zeven man en wat nummers later komt er nog een vrouw bij die zingt en rapt. Toch lopen de musici elkaar niet in de weg, want de blik van deze band is helemaal gericht naar voren, naar het publiek. Daar doe je het toch allemaal voor en dat maakt deze band zo geliefd.
mix Noord-Afrikaanse en Westerse muziekstijlen
De band werkt met tal van artiesten en de bezetting verandert vaak. Sommigen zoals Sami el Ghousli (leadzang), Roel Denteneer (gitaar), Khalid Jakhlal (percussie), Lars Posthumus(saxofoon), Dieter van der Westen (bas) zijn de ‘vaste’ krachten.
bendirs
Het publiek wordt vaak direct betrokken bij het optreden zoals het uitdelen van bendirs (trommels) aan de voorste linie. Meezingen en -klappen staan ook op het repertoire. Bij het roepen om vrede wordt gevraagd om het V-teken te geven. Het draagt allemaal bij aan de wederzijdse betrokkenheid. Band en publiek máken het concert, als eenheid. Kortom, de ideale feestband en niet alleen in Nederland maar ook in het buitenland.
Op de dansvloer van het Torenpodium is het druk en ieder danst op een beperkte vierkante meter en zelfs minder. Als de band een snel reggae nummer speelt, gaat het dak van het dakloze podium er af.
Torenpodium
Als saxofonist Lars Posthumus zich mengt in het publiek, doet mij dat meteen denken aan saxofonist Dick Ronteltap van Convoi Exceptional – ook zo’n geweldige feestband – die vorige week hier hetzelfde deed. Voor mij is de cirkel van deze Boulevard editie-2025 rond.
Kasba (kasbah, kashba, of casbah) betekent een versterkt gedeelte van een stad in Noord-Afrika, vaak een citadel of fort.
Of het nou hot jazz, rock, funk, afro of house is, Convoi Exceptional maalt er niet om als het maar dansbaar is. De rest is bijzaak. Behalve improviseren want dat doen ze maar al te graag. Een liveshow vol stevige beats, krachtige saxofoon en markante keyboard tunes. Dance, dance, dance.
Convoi Exceptional
Convoi Exceptional
Deze van oorsprong Rotterdamse band – maar tegenwoordig merendeels uitgewaaierd over het land – begon 20 jaar geleden als een straatband. Er zijn de nodige wisselingen geweest in de samenstelling, maar de band is inmiddels al dertien jaar geklonken in de huidige bezetting.
Ze weten wat ze aan elkaar hebben en voelen feilloos aan hoe ze moeten inspelen als een van hen inzet met een beat, baslijn of een tune op de toetsen. Het daarna oppakken staat altijd in dienst van de dansbaarheid.
Ruben Bolsius
Dick Ronteltap
Jesse den Dulk
Job den Dulk
Barre Verkerke
De bandleden kennen ook totaal geen enkele schroom hoe ze het publiek benaderen. Het ontbreken daarvan zit ‘m in de roots als straatband. Op straat is er geen podium, geen afstand, als muzikant sta je pal voor de mensen, is er direct contact.
Convoi Exceptional wéét hoe het een feestje moet bouwen en het publiek op de Parade voelt dat intuïtief aan, heeft er zin in. Van meet af aan wordt er gedanst. Geen ‘dooie’ halve maan voor het podium maar meteen volle bak. De eerste vif, zes nummers is het volop dance met zowaar een deep house erbij, ingezet door Barre Verkerke op de keyboards.
dansen op de Parade
Vooral percussionist Ruben Bolsius op zijn djembé en andere percussies stuwt het enthousiasme voortdurend op. Zijn energie lijkt tomeloos maar ook Dick Ronteltap laat zich gelden met rauwe saxofoon- of klarinetlijnen. Jesse den Dulk onderbouwt het geheel met pulserende bas beats.
Er is even een moment van schijnbare rust als Dick met zijn saxofoon het publiek in wandelt en daar zittend een heerlijke solo weggeeft, terwijl Jesse lichtjes plukt aan de bassnaren. Ruben roept wat door de microfoon. Als Dick weer opstaat en flink uithaalt op zijn sax, juicht het publiek en wordt het feest weer opgepakt.
Intussen is het al middernacht en lijkt de band niet van plan om te stoppen. Jesse geeft een klassieke funky intro weg en ook dit genre valt in goede aarde. Convoi Exceptional kan wel uren doorspelen, maar rond halfeen moeten ze er toch een einde aan brijen. Een geweldig begin van het onderdeel gratis concerten van Theaterfestival Boulevard.
uren doorspelen
Bandleden Sax – Dick Ronteltap Djembe – Ruben Bolsius Toetsen – Barre Verkerke Bass – Jesse den Dulk Drums – Job den Dulk
Het Rock Circus festival verstevigt het metal gehalte van de Bossche hardrock- en metalscene. Het is een nieuw rock/metal indoor festival in de Brabanthallen. Organisator Mojo heeft vanwege het succes van de eerste editie al een tweede gepland voor 2024, op dezelfde locatie.
Ook Willem Twee organiseert veel shows met bijvoorbeeld Heavy Hangout onder de bezielende leiding van programmeur Rob van der Ham. Daarnaast zijn er het jaarlijks terugkerende Masters of Hardcore en Mainstage die ook in de Brabanthallen worden gehouden. Wordt Den Bosch dé heavy city van het Zuiden des lands?
Den Bosch kent een levendige metal scene met verschillende bands en lokale evenementen die plaatsvinden in stad en regio. Er zijn verschillende locaties waar metalbands optreden zoals Willem Twee Poppodium, het Skatecenter én de Brabanthallen. Laatste staat nationaal en internationaal bekend om het organiseren van grote rock- en metalshows.
Here To Stay – Ron Coolen
Bossche metalbands zoals Nephylim en Daemorthan worden door de liefhebbers in binnen- en buitenland geprezen om hun technische vaardigheden en dynamische live-optredens. Bosschenaar Ron Coolen heeft onlangs het album Here To Stay uitgebracht samen met Keith St. John.
Een ruim aantal podia zoals Willem Twee, Skatecenter, P79, Bossche Brouwers biedt de mogelijkheid om lokale bands te zien en te ondersteunen. Daarnaast zijn er enkele grotere festivals en evenementen in de regio zoals het bekende Paaspop in Schijndel.
Brabanthallen
De Brabanthallen in Den Bosch is een van de grootste indoor locaties van het land en organiseert tal van evenementen. Het zijn immense hallen. Dat was te merken aan het Rock Circus dat ondanks het groot aantal bezoekers weinig of geen wachtrijen kende.
De Brabanthallen is ook bekend als een populaire locatie voor metalconcerten en -festivals. Veel internationaal bekende metalbands traden er op zoals Iron Maiden, Slayer en Metallica.
Masters of Hardcore en Mainstage
Daarnaast worden er ook jaarlijks verschillende metal- en rockfestivals gehouden, zoals Masters of Hardcore en Mainstage-Brabanthallen. Masters of Hardcore is een jaarlijks terugkerend hardcore-evenement.
Masters of Hardcore is een belangrijk evenement in de Nederlandse en internationale hardcore scene en heeft bijgedragen aan de populariteit en groei van hardcore muziek over de hele wereld.
Binnen haar gevarieerde programmering heeft Mainstage-Brabanthallen de nodige metal staan met in het najaar van 2024 onder meer Arch Enemy.
Heavy Hangout
Heavy Hangout is met de jaren uitgegroeid tot een van de sterkste troeven in de programmering van Willem Twee Poppodium. Programmeur Rob van der Ham zette het Duketown Rebelfestival op in Willem Twee en On the House. Die twee programma’s zijn ter ziele en daar voor in de plaats kwam Heavy Hangout. Rob aka Robbie Rebel runt een eigen boekingskantoor dat door het kwaliteitsaanbod steeds meer bekendheid verwerft.
Rob van der Ham
Bossche metal bands
In het voorjaar van 2023 organiseerde Rock Circus in samenwerking met poppodium Willem Twee een provinciale talentenjacht. De winnaars van de deelnemende provincies kregen een plek om te spelen op het festival.
De Bossche melodic death metalband Nephylim (zie coverfoto) won de Brabantse talentenjacht en staat in 2024 ook op de setlist van Rock Circus.
Daemorthan opgericht in 2016 is een death/thrash metal band De band heeft opgetreden op verschillende lokale festivals en concerten in Nederland en hun benadering van metal slaat aan bij liefhebbers van het genre.
Hardrock
Bosschenaar Ron Coolen is van kinds af aan gegrepen door hardrock. Lees zijn biografie op de website én het interview van KLANKGAT redacteur Edwin Raaijmakers met Ron ten tijde van de eerste lockdown over het album Rise die Ron maakte met George Lynch, Keith St. John, Christopher Amott, Göran Edman e.a.
Deze metalbands uit Den Bosch hebben hun eigen unieke stijl en benadering van metal. Ze hebben lokaal en internationaal opgetreden en hebben een groeiende reputatie in de metal scene.
Kortom, de mogelijkheden die Den Bosch te bieden heeft, zijn veelbelovend. Denk aan de natuurlijke aanwas van nieuwe bands op zo’n vruchtbare grond. En als er opnamestudio’s bijkomen, is het hek helemaal van de dam. Dan wordt Den Bosch echt dé Heavy City en niet alleen van het Zuiden des lands.
In het weekend van 3, 4 en 5 november kunnen liefhebbers van het stevigere werk zoals Cradle of Filth hun hart ophalen in de Brabanthallen in Den Bosch. Drie dagen rock en metal tijdens deze eerste editie van The Rock Circus.
Op vrijdagavond is er een soort van pre-party met diverse tribute bands en dat speelt zich af op The Buzz Stage, het kleinere podium in de eerste hal waar je binnen komt. In die hal is ook een grote markt te vinden, waar je doorheen kunt struinen, op zoek naar een cool vintage bandshirt, vinyl en nog veel meer.
Op zaterdag en zondag is ook de grote hal achterin open, met twee grote podia naast elkaar. Er is goed nagedacht over de aankleding, met grote rode en witte banieren door de hallen heen en naast de podia dikke rode gordijnen, om het maar zoveel mogelijk op een heus circus te laten lijken.
Er is zelfs een spreekstalmeester met hoge hoed, die de bands vakkundig aankondigt en er zijn geschminkte mensen op het podium. Oh wacht, dat is Cradle of Filth de eerste band die ik zie bij binnenkomst.
Deze door de wol geverfde Britse metalband heeft een rijk oeuvre waaruit gekozen kan worden. Er passeren nieuwere nummers de revue, maar ook ouder werk, zoals Born In A Burial Gown uit 2001 en zelfs Principle Of Evil Made Flesh uit 1994.
Cradle of Filth gaat al zo’n dertig jaar mee en laat nog geen spoor zien van slijtage en geven hier een strakke show. De grunts en screams van vocalist Dani Filth tonen ook geen tekenen van verval en klinken krachtig als altijd. Aangevuld door de klassieke vocalen van toetseniste Ashley Ellyllon.
Dani gebruikt het hele podium en staat soms naast de drummer, maar ook vooraan op een soort van mini podium, waar de kleine man, met wit geschminkt gezicht en zwarte ogen, goed is te zien. Het is goed druk in de zaal, maar het is niet helemaal uitverkocht, want er is voldoende ruimte en er is overal goed zicht op de podia.
Het publiek moet nog een beetje warm worden, want er is weinig beweging voor het podium. Aan de band ligt het niet, want het tempo zit er goed in. En dan zit het er na een krap uurtje alweer op.
Nova Twins is een Brits rockduo bestaande uit zangeres/gitarist Amy Love en bassist Georgia South al is er live natuurlijk wel een drummer bij. Het is een mooi plaatje, die twee opvallend uitgedoste dames vooraan op het podium hier op het Jack Daniels podium, met hun zelf in elkaar genaaide, althans zo lijkt het, outfits aan.
Geel met zwart gestreepte broek met top en dan daar overheen weer wat zwarte lappen genaaid en witte lapjes op de knie onder andere, met een soort schorpioen erop getekend. En dan die prachtige roze haardos van Georgia die lekker mee bounced op de maat van de muziek.
Maar het belangrijkste is, ze kunnen rocken! En hoe! Ze rijgen verschillende genres aan elkaar. Rap, urban, metal, punk, pop en rock, om maar wat te noemen. Zelf vinden ze urban punk wel een goede beschrijving, maar hoe het ook heet, het is onmogelijk om stil te blijven staan.
Zelf hoor ik wat Rage Against The Machine invloeden, al is het hier de bassist die de kekke geluidjes uit de pedalen tovert in plaats van de gitarist. Wat kan die meid spelen zeg! Soms hoor je bij haar aanslag, dubbele tonen klinken, waardoor het een lekker vol geluid krijgt en daardoor mis je de gitaar ook niet, wanneer Amy niet mee speelt.
Zangeres Amy Love is erg beweeglijk en zwiert ook regelmatig haar been de lucht in. En dat kan ook, want ze speelt dus niet bij elk nummer gitaar, dus kan ze ook nog eens lekker los gaan met zingen. En dat kan ze. Schreeuwen kan ze ook, al zit daar wel af en toe een effect op, maar wat maakt het uit? Het contrast is dan des te groter als ze met haar lief stemmetje aan de zaal vraagt of alles goed is.
Er komt uiteraard veel werk voorbij van het laatste album Supernova van afgelopen jaar, waaronder het aanstekelijke Cleopatra, het swingende Choose Your Fighter en de knaller Antagonist. Wat wel vaststaat is, dat we hier te maken hebben met een nieuwe sensatie, die grotere podia gaat vullen. In eigen land hebben ze al een Brit Award gewonnen voor Best British Group en Best Rock Alternative Act. En wat mij betreft het absolute hoogtepunt van Paaspop 2023!
Savage Beat uit Amsterdam, dat staat gelijk aan rauwe rock, recht voor z’n raap en die echt is. Eindelijk zijn ze weer terug in Den Bosch na veel shows in Europa, Canada en Amerika. Coronaproof, dat dan weer wel.
Savage Beat
‘Vroeger was alles beter’, hoor je mensen-op-leeftijd nog wel eens verzuchten. En soms hebben ze gelijk. Zo was het gister nog weekend. Maar ook in breder perspectief zit er iets in die opmerking. Hoe eenvoudig was het, pré-corona, om je fietsje te pakken, voor een appel en een ei een kaartje te kopen en een bandje te gaan kijken- bij voorkeur met een drankje in de hand.
Deze dagen komt er iets meer bij kijken. Mondkapjes, social distancing en ‘seated’ concerten- wurgend, dunkt mij, voor een gepassioneerde rockband, die de energie die ze het publiek mee willen geven, zien uitdoven op de tafeltjes die mooi verdeeld in de zaal staan.
Nog zo’n dooddoener : ‘zonder drank kan het ook gezellig zijn’… de blauwe knoop die dát ooit bedacht heeft…
Maar zelfs hierin schuilt een kern(tje) van waarheid.
Ik stel je voor aan Savage Beat. Vijf Amsterdamse heren die op school goed hebben opgelet toen daar de ouderwetse engelse punk werd behandeld. Met af en toe een bijlesje over AC/DC.
Vijf man sterk brengen zij het geleerde op het podium van de Willem Twee in de praktijk. Want zoveel is duidelijk, het zijn mannen van de praktijk. Niet lullen, aftikken en gaan. Recht toe, recht aan. Niet te moeilijk doen met tempowisseling, niet lopen zeiken over hardcore, nee gewoon vierkwarts midtempo dik over het midden. Gitarist 1 zet een thema in, de rest van de band sluit naadloos aan. De drummer tikt hard en strak zijn partijen, de gitaristen soleren er beurtelings op los, maar binnen de lijntjes- het is geen hardrock hè. Ondertussen raakt de bassist met zijn plectrum z’n snaren zo hard, dat er een extra percussiegeluid te horen is.
De zang is niet altijd even sterk : af en toe is de zanger te laat bij de microfoon, een andere keer draait-ie de microfoon te vroeg weg. Maar energie genoeg : als een getergde gorilla springt en huppelt hij over het podium. Af en toe gooit- ie er wat kickbox-moves tegenaan of raapt met zijn mond de tamboerijn van het podium op. Het komt wat geforceerd over, maar dat kan ook door de setting komen. In deze zaal zijn alle ogen gericht op het podium, waar bij bijvoorbeeld een festival het publiek ook met zichzelf bezig is.
De coronatijd heeft Savage Beat gelukkig geen windeieren gelegd. Ze hebben kans gezien om een aantal nieuwe nummers te schrijven, nummers die wat frisser en strakker klinken. Savage Beat krijgt de drooggelegde zaal van de Willem Twee mee met hun energie. Geen pit voor het podium, geen gegooi met bier en geen gedans.
New World – single | 1 november 2020
Maar achter elk van die mooi verdeelde tafeltjes knikt een paar koppies enthousiast mee op het ritme van hun punkrock. En het applaus na elk nummer is misschien niet zo hard als bij een volle zaal, maar niet minder gemeend.
LooD is onderdeel van de Heavy Hangout programmering bij Willem Twee Poppodium, met louter stevige gitaarbands. “En bijna alle shows zijn uitverkocht en daar ben ik best trots op!” zegt programmeur Rob van der Ham als ik hem kort voor de show even spreek.
LooD tweemaal uitverkocht
LooD
Tweemaal op één dag Willem Twee Poppodium uitverkopen, welke band zou daar niet voor tekenen? Dat het voor twee keer 30 personen is, mag de pret niet drukken. En dat de bar niet open mag, is ook jammer, “Maar we gaan voor de muziek en dat is het belangrijkste!”, aldus Rob.
Heavy Hangout – LooD
Deze zondagmiddag (en avond) 18 oktober staat LooD op het programma. Deze mannen hebben hun sporen al verdiend in andere bands zoals Astrosonic, Red Vultures en The 1.90’s. LooD draait inmiddels ook al een tijdje mee, maar niet in deze samenstelling. Sinds de vorige drummer Paul Jansen een tijdje terug zijn stokken aan de wilgen hing, moest de band op zoek naar een nieuwe drummer. Die is dus gevonden in de hoedanigheid van Jarno van Osch, onder andere bekend van de band Vals Licht.
Breaking Mirrors
Het publiek wordt bij deze Heavy Hangout editie al meteen getrakteerd op nieuw werk. Twee van de eerste drie nummers zijn van de onlangs verschenen nieuwe EP Breaking Mirrors, waarop overigens nog het drumwerk van Paul te horen is. Ook de rest van de EP passeert de revue vanmiddag.
Groove metal Heavy Hangout
Eugene Dappers
Het klinkt in eerste instantie als vanouds, lekker log, stevige groove metal zoals de mannen het zelf noemen. Het speelplezier is duidelijk zichtbaar, al blijft het natuurlijk het beetje onnatuurlijk met dertig zittende mensen in de zaal. En soms zelfs een beetje ongemakkelijk volgens de band zelf. “We kunnen nu zelfs ieders gezicht zien als we de zaal in kijken.” Tijdens de nummers is er vooral veel interactie tussen de beweeglijke gitarist/zanger Eugene Dappers en de rest van de band, die trouwens ook niet onverdienstelijk zingt, met zijn wat rauwere stem.
Erik de Vocht is natuurlijk de leadzanger met zijn heldere stem en zijn, naar eigen zeggen, al dan niet met een knipoog, goede teksten. Dan is het wel jammer dat niet alles even goed verstaanbaar is. Maar zingen kan ie wel, die Erik. Hij laat een paar fraaie lange uithalen horen, die flink de hoogte in gaan. En in de instrumentale stukken soleert hij er vrolijk op los met zijn gitaar.
Erik de Vocht
Kippenvel moment
Halverwege deze Heavy Hangout set is er even een moment voor een serieuzere noot. Goede vriend van de band en zanger van Rattlesnake Shake Jan Loeffen is begin dit jaar overleden. Deze tragische gebeurtenis was de inspiratie voor Song For The Lost en dit nummer wordt dan ook aan hem opgedragen. En dat voel je. Het is een kippenvel moment. “Doesn’t make sense now you’re gone”, zingt Eugene. Het is ook meteen het muzikale hoogtepunt waar alle bandleden hun hele ziel en zaligheid in lijken te leggen. Dit nummer is ook het moment, waarin duidelijk wordt hoe goed die nieuwe drummer eigenlijk is, met zijn creatieve breaks.
Fallen From Grace
De afsluiter is er ook één van hun nieuwe EP en heet Fallen From Grace, een lang uitgesponnen nummer met een rustig intro, waarna de spanningsboog opbouwt en het steeds steviger wordt. Er is een mooie variatie van rustige passages met hardere stukken. Een passend einde aan dit eerste optreden van vandaag en het tweede hoogtepunt van deze show, met de mooie slotzin “Someone’s got to go”. Maar LooD niet, want die is here to stay, In ieder geval vandaag, want er staat nog een tweede Heavy Hangout show op het programma voor vandaag.
Petje af voor de heren van No Metal In This Battle. Zij hebben de reis vanuit Luxemburg gemaakt, om in de onverwarmde skatehal van het World Skate Center hun ding te doen.
No Metal In This Battle
No Metal In This Battle
De opstelling is verrassend : het vierkante platform waar anders skaters overheen vliegen, is omgeturnd tot een podium. Op elke hoek staat een speaker, en het publiek kan de band rondom bekijken. Theoretisch dan, want veel publiek is er nog niet. Ik gok dat ‘we’ met een man of vier zijn. De sporadische skater niet meegeteld, die af en toe vanaf zijn board de band een half oog en -oor gunt. Wellicht dat het tijdstip hier debet aan is.
Ongelijk
Skatehal – No Metal In This Battle
Maar zoals wel vaker, de thuisblijvers hebben ongelijk. Ondanks (of misschien genoopt door?) de kou speelt No Metal In This Battle. vol enthousiasme. Instrumentale nummers, die over het algemeen van begin tot eind blijven boeien. De opstelling van drums, bas, twee gitaren en keyboard biedt genoeg variatie.
Geen standaard
Skatehal
No Metal In This Battle
No Metal In This Battle
Skatehal
Ondanks het standaard rock-instrumentarium is de muziek van deze band allesbehalve standaard. Elk nummer heeft iets swingends, iets dansbaars in zich. De ritmes zijn complexer dan in standaard rock, de gitaar en bas geven een Afrikaans tintje en de keyboard geeft het geheel een dance-achtige sfeer. Aan het eind van het tweede nummer laat iedereen zijn instrument liggen en schaart zich om de drumkit. Het doet wat geforceerd aan, maar deze percussie-apotheose is raak en goed gevonden.
No Metal In This Battle
No Metal In This Battle
Skatehal
Skatehal
Duidelijk is te zien en te horen dat de mannen van No Metal In This Battle al langer samen spelen. Hoewel… zo af en toe gaat er een intro de mist in, maar in deze ongedwongen setting valt niemand daar over. De bandleden zelf al helemaal niet. Ze hebben het zichtbaar naar hun zin.
No Metal In This Battle – Skatehal
Hun set is ook precies lang genoeg. Tegen het eind ligt wat herhaling op de loer, terwijl de drummer ook niet helemaal maatvast meer is. Toch de schuld van de kou? Tijd dus voor een goede afsluiter. In dit laatste nummer wordt nog een keer goed uitgepakt. De gitarist mag nog lekker freaken met zijn effectenpedalen, terwijl de set wordt afgesloten in een Underworld-achtige dansbaarheid.
Overtreed Me is de titel van de nieuwe single en clip van Clittenband. In de aanloop naar het Rauwkost-festival, brengt Clittenband een nieuwe single en clip uit. De titel spreekt de fantasie aan. Overtreden, daarvan hebben we toch afgesproken dat het niet mag? Maar wat als iemand er zelf om vraagt?
Overtreed Me
Overtreed Me – nieuwe single en clip
De sfeer van de clip past goed bij de muziek. Toespelingen op de grens tussen vrijwilligheid en onvrijwilligheid, macht en lust. Ratelende percussie, gruizig gitaargeluid en daar overheen een meisjesachtige, duidelijke stem. Het contrast tussen het basale, vunzige bandgeluid en de heldere zang, versterkt de boodschap.
Overtreed Me – boodschap van verlangen
Overtreed Me is een boodschap van verlangen, van lust, van zin in die ander. Er wordt uitgenodigd, verleid, met woorden gespeeld waar eerder nog geen erotische lading in lag. Als het fysiek contact net zo inventief wordt als de toespelingen…
Na een break, met mooie gitaarpartijen, stijgt bijna onmerkbaar de spanning. De drums bestaan alleen nog uit toms, wat een donkerte en verwachting brengt. De gitaar is nog even gruizig als in het begin, als de drang naar contact die steeds maar aanhoudt. En met zoveel cryptische tekstuele toespelingen móet het toch wel uitlopen op een samensmelten…
industriële percussie
Ruim over de helft van het nummer verandert de sfeer. Drastisch. De toms zwijgen, staalachtige industriële percussie laat voelen dat er kou in de lucht zit. Kou, scherpte, woede zelfs? De drums hakken scherp, de gitaar speelt nijdig mee. De heldere zang is verstomd.
Nog één keer wordt er aangehaakt bij het thema van het begin, maar te laat. De spanning laat zich niet terug oproepen, het verlangen stevig vastgehouden te worden blijft onvervuld.
SM – bondage, pijniging, vernedering
Dit jaar krijgt Clittenband de gelegenheid, om binnen Rauwkost, een eigen programma samen te stellen. Onder de naam Clit City zullen zij, en gelijkgestemde zielen, acte de presence geven in de krochten van Willem Twee. Check het zaterdagprogramma van Rauwkost voor de exacte tijden
Screenshots van videoclip Overtreed Me
Video: Jasper Toeli
Opname/mix/master: Gabriel Peeters
Wij gebruiken cookies om jouw gebruikservaring te optimaliseren en het webverkeer te analyseren. Lees meer over hoe wij cookies gebruiken en hoe jij ze kunt beheren door op "Instellingen" te klikken. Als je akkoord gaat met ons gebruik van cookies, klik je op "Alle cookies toestaan".
