Dixie Rose

Dixie Rose verrast met indrukwekkend concert

Belgische band beheerst country, rootsy pop, Americana en blues tot in de fijnste haarvaten

De Belgische band Dixie Rose is (nog) niet zo bekend hier in den lande dus dat is altijd spannend. Maar tijdens de soundcheck blijkt al snel dat The Blue Room Sessions een zestal fantastisch spelende muzikanten op het podium heeft staan. Daarnaast zijn ze ook nog eens aardig en ongedwongen. Alle ingrediënten voor een goed concert.

Dixie Rose

Dixie Rose
Dixie Rose – The Blue Room Sessions

Dixie Rose bestaat uit zangeres Anniek Raedschelders, gitarist en geliefde Dag Luyten, Kevin Bloemen op gitaar, Toon Meuris op toetsen en accordeon, Nico Camps (drums) en Rico Hagemeijer (bassist). De verrassend goed zingende Raedschelders vertelt tussendoor over de achtergrond van de nummers die veelal zijn geschreven samen met Luyten. Een beetje googlen leert dat Anniek in het dagelijks leven ook nog grafisch ontwerper is.

Deze diashow vereist JavaScript.

Dixie Rose start met Small Town, refererend aan woonplaats Bree in Belgisch Limburg, gevolgd door Mr. Morgan, met mooi pianospel van Meuris. Good Man’s Misses heeft wat weg van Wayfaring Stranger. Opvallend goed hierbij klinkt de Bo-El gitaar van Bloemen, die naar eigen zeggen een metal-achtergrond heeft.
Aunt Mary Lou wordt weer ingeleid door een waargebeurd verhaal van Raedschelders’ tante die na haar vlucht naar Amsterdam via allerlei obstakels toch nog goed terecht kwam. Don’t you worry Babe, ontstond naar aanleiding van de scheiding van de vader van haar destijds driejarige dochter. Mooi nummer met op alle fronten weer prima begeleiding van band.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het duo schreef onlangs een song voor een collega. ‘Eigenlijk mag het niet’ maar wij hebben vanavond de primeur van hun éigen versie van Country Soul. Het klinkt veelbelovend. Dus ook zelf blijven spelen als je het mij vraagt, Dan een sereen nummer Once More, hun allereerste, met Raedschelders geconcentreerd spelend op een klein geel ‘pianootje’. Je kunt een speld horen vallen. Na de ingetogen ballad Lonely gaat de band over op twee fantastisch uitgevoerde covers; Flying Blind van Ilse de Lange en Why Not Me van The Judds. Mooi tweestemmig gezongen met Kevin Bloemen.

Dixie Rose
Anniek en Dag

Dat de moeder van Raedschelders ongeschonden uit een Corona coma kwam mag een wonder heten. Deze emotionele tijd is gelukkig achter de rug en resulteerde in een ontroerende song For Mom, die door Anniek, gezeten op de kruk, wordt gezongen en die enkele van onze gasten, hoorde ik achteraf, tot tranen toe roert.

Dixie Rose
Ad van der Laan – dobro

Dan wordt Ad van der Laan tijdelijk geïntroduceerd als zevende Dixie Rose bandlid. Hij bespeelt zeer verdienstelijk de dobro tijdens Wild Heart. We krijgen hierna nóg een primeur met het aanstekelijk klinkende Eyes Of Mary Jane, waarbij Monique en ik gelijktijdig een ‘Bad Moon Rising openbaring” krijgen. Na Wading The Water, met Meuris indrukwekkend op de accordeon, mag het publiek meezingen met Ladida, wat nog resteert uit het repertoire van het zojuist gestopte akoestische duo Dag Anniek.

Dixie Rose
Dixie Rose – Blue Room Sessions

Na een enthousiast applaus volgt de toegift die nog lang naklinkt ….Let The Music Play. En dat deden ze. En dát nog wel twee keer, want een half uurtje later begint de band weer energiek en even enthousiast aan het tweede optreden. Hulde.

Ik citeer Ad van der Laan na afloop … Het viel me 300% mee, wat een band!!


Foto’s van Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Setlist: Small Town, Good Man’s Misses, Aunt MaryLou, Don’t you worry Babe, Country Soul , Once More, Lonely, Flying Blind, Why Not Me, For Mom, Wild Heart, Eyes Of Mary Jane, Wading The Water, Ladida, Let The Music Play

Blue Room Sessions

Nieuw seizoen andere kansen Blue Room Sessions 20-21

Ondanks andere aanpak door corona staat er een mooi programma

Het nieuwe concertseizoen is aangebroken en het heeft er nog nooit zo bijgestaan als nu. De oorzaak is welbekend. Daar hoeft eigenlijk geen woord meer aan vuil gemaakt te worden. KLANKGAT ontving het nieuwe programma van The Blue Room Sessions 20-21. Het is weliswaar aangepast doch inhoudelijk een volwaardig programma.

The Blue Room Sessions 20-21

Blue Room Sessions 20-21
Blue Room Sessions 20-21

In de periode september tot en met december wordt een andere aanpak gehanteerd. Helemaal volgens de anderhalve meter regels.Elke concertavond bestaat uit twee min of meer dezelfde concerten voor twee lichtingen publiek. Vanwege de RIVM-voorschriften mogen per optreden maximaal 41 bezoekers binnen. Het eerste concert begint steeds om 19.30 uur en het tweede om 21.30 uur. Er zal bij ieder concert een set gespeeld worden van ongeveer een uur en een kwartier, zonder pauze.

Blue Room Sessions 20-21
Catherine MacLellan – Blue Room Sessions 2019 ©Wies Luijtelaar

The Blue Room Sessions 20-21 garandeert voldoende afstand en daarnaast heeft de Verkadefabriek het ventilatiesysteem coronaproof aangepast. Voor de periode van januari tot en met juni wordt later in het jaar besloten hoe de concerten zullen plaats vinden. Dinsdag 8 september is de startdatum van het nieuwe seizoen en bijt de band Dixie Rose het spits af,

Wat opvalt bij deze negende editie The Blue Room Sessions 20-21 is het ontbreken van Amerikaanse, Canadese, Engelse en Ierse namen. Dat heeft alles te maken met het corona virus. Programmeur Ad van der Laan is er nochtans in geslaagd om een uitgebalanceerde line-up op te stellen voor de liefhebbers van Roots/Americana. Een nieuw seizoen met verschillende omstandigheden opent andere kansen.

Het programma
8 september

Blue Room Sessions 20-21
Dixie Rose

Dixie Rose
Dixie Rose is een Belgische formatie rond de zangeres Anniek Raedschelders. Met een 6-koppige formatie brengen zij mooie Americana met soms een vleug country, maar die soms ook bluesy klinkt.

22 september

Blue Room Sessions 20-21
Marcel de Groot

Marcel de Groot
Marcel is niet alleen een uitstekend singer-songwriter, maar ook een voortreffelijk gitarist. Hij brengt Nederlandstalige songs, onder andere die van zijn vader Boudewijn.

6 oktober

Blue Room Sessions 20-21
Judy Blank

Judy Blank
Judy is een bekende op nogal wat festivals en trad zelfs op tijdens het prestigieuze Americana Fest in Nashville. Judy brengt met haar karakteristieke stem veel eigen nummers en wordt door Stefan Wolfs begeleid op gitaar en pedal-steel. Americana met country-invloeden.

20 oktober

Blue Room Sessions 20-21
AFGELAST

Kit Hawes, Blythe Pepino en Sam Brookes
AFGELAST
Engels trio dat muziek brengt met een eigentijdse folk inslag. Ze toerden vorig jaar door Nederland met het John Martyn project. Naast eigen werk, zullen ze daar ook een aantal nummers van spelen.

3 november

Blue Room Sessions 20-21
Bai Kamara Jr

Bai Kamara Jr.
Zoon van een diplomaat uit Sierra Leone die door het beroep van zijn vader in België terecht kwam. Bai brengt politiek geïnspireerde songs waar zijn Afrikaanse roots duidelijk in doorklinken.

17 november

Blue Room Sessions 20-21
Philip Kroonenberg

Kroonenberg
Philip Kroonenberg zal samen met de bekende Bossche drummer Sjoerd van Bommel en bassist Aad van Pijlen eigen nummers brengen met een hoog roots-gehalte.

1 december

Blue Room Sessions 20-21
Cousin Hatfield

Cousin Hatfield
Een Nederlandse formatie bestaande uit een aantal enthousiaste jonge muzikanten. Aangevuld met ‘ouwe rot’ Joost van Es op fiddle. Ze hadden al spetterende optredens op tal van festivals.

15 december

Blue Room Sessions 20-21
Ad Vanderveen

Ad Vanderveen Trio
Ad Vanderveen draait al een flink aantal jaren mee in het vaderlandse roots-circuit. Hij brengt eigen composities maar ook covers waar hij dusdanig zijn stempel op drukt, dat het eigen songs lijken. Zijn partner Kersten de Ligny zorgt voor prachtige backing-vocals.


Screenshots:

  • Dixie Rose “Barnsessions” – Wading in the water
  • Bai Kamara Jr « Can’t wait here too long » | Live Néo Géo
  • Louisiana – Philip Kroonenberg
Lynne Hanson

Lynne Hanson is dé Canadese koningin van Americana

Begeleidingsband The Good Intentions spelen intensief, strak en onverstoorbaar in The Blue Room Sessions

De uit Ottawa afkomstige Lynne Hanson (volgens haar website “Canada’s own queen of Americana”), trad voorheen op als solo artiest met een mix van roots en country. De laatste jaren meestal als trio. Met een enorme intensiteit brengt ze haar liedjes op het podium.

Lynne Hanson

Lynne Hanson
Lynne Hanson

Zo ook vanavond hier in Blue Room Sessions (BRS) met haar ‘Good Intentions’, gitarist Blair Michael Hogan en bassist MJ Dandeneau. Beiden eveneens uit Canada. MJ zagen we al vaker op ons podium, wat ook deze keer aardig vol staat met imposant snarenwerk, waaronder MJ’s fraai beschilderde contrabas en met veren getooide opengewerkte basgitaar, die verwijzen naar haar Franse Anishinaabe / Métiskwe afkomst.

Deze diashow vereist JavaScript.

Zevende album
Vanavond spelen zij onder andere. een aantal nummers van Hansons inmiddels zevende album, Just Words. Het eerste nummer Would You Still is van dat laatste album. Er gingen vijf weken van schrijven en studieopnames aan vooraf. Het lezen van twee boeken van Hemingway resulteerde in Hemingway’s Songbird. Verder alleen al van het laatste album Hearts Fade, Long Way Home, Higher Ground, Lollipops & Roses. Every Minute In Between, Clean Slate, Just Words, True Blue Moon. Deze laatste song is een uptempo antwoord op Jacques Brel’s “Ne Me Quitte Pas” en gaat over het gevaar om te vallen voor een dichter, hoewel Hanson eerst aan een lovesong dacht.

Lynne Hanson
zevende album Just Words

Er valt vanavond ook veel te lachen met Lynne Hanson. Zo mocht ze het vliegveld niet verlaten vanwege een tot 108 euro opgelopen ‘speeding ticket’ tijdens een vorig bezoek aan Nederland. We weten dat ze inmiddels weer een nieuwe bon heeft gescoord, maar dat terzijde.

Diepzwarte periode
Lynne Hanson ging ooit door een diepzwarte periode, waarvan haar knie-ongeval nog maar een van de lichtere drama’s was. Het gaf wél inspiratie voor de “knee song” Uneven Ground. Want met dank aan het Canadese ziekenfonds werd ze geopereerd en al springend in de lucht demonstreert ze hoe goed die knieën het nog doen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Blair Michael Hogans gitaarspel is opvallend goed met name op Clean Slate. Als sessiemuzikant speelt hij voor diverse muzikanten en bands. Ook MJ Dandeneau speelt de baspartijen als vanouds dus heel intensief en strak. Zelfs als de versterker het begeeft, speelt ze onverstoorbaar door haar microfoon tegen het instrument te plaatsen.

Deze diashow vereist JavaScript.

De toegift is er een om niet te vergeten. Lynne Hanson begeeft zich midden in de zaal, klimt op een stoel en speelt en zingt het publiek akoestisch aan alle kanten toe met Gotta Have Rain. Wat een schitterend einde van een mooie avond.


Setlist: Would You Still, Hearts Fade, Counting Hearts, Hemingway’s Songbird, Whiskey & Tears, Long Way Home, (Murderballad) Cecil Hotel, Higher Ground, Lollipops & Roses. Tweede set: River Of Sand, Heaven & Hell, Every Minute In Between, Colour My Summers Blue, Random Thing, Uneven Ground, Clean Slate, Just Words, *True Blue Moon en een imposante akoestische afsluiter Gotta Have Rain.

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Guy Verlinde

Akoestische blues Trio Guy Verlinde in Blue Room Sessions

Van zompige moerasblues uit de Mississippi-delta tot en met Chicago folk blues en meer blues varianten.

Guy Verlinde was al eens eerder met Ina Forsman in The Blue Room Sessions, maar nog niet in de samenstelling van vanavond. En wat een talent zit er op het podium. Met Nils De Caster (viool, mandoline en lapsteel) en Olivier Vander Bauwede (mondharmonica) is dit een gezegende combinatie die het publiek vanaf het eerste moment weet te boeien.

Trio Guy Verlinde

Guy Verlinde Trio
Guy Verlinde Trio

De titelsong van het laatste verrassende album van Guy Verlinde, All Is Forgiven wordt meteen fraai ingezet met gitaar, lapsteel en harmonica. Got To Let Go is het advies van Verlinde aan zijn in een scheidingsprocedure belande broer en die zich noodgedwongen moet wenden tot de nieuwe spelregels van het daten.

Guy Verlinde
Guy Verlinde

Verlinde woont in Gent maar zijn muzikale herinneringen gaan terug tot 1965, waar hij via de vinyl platenbak in het jeugdhuis van het west-vlaamse Aartrijke de muziek ontdekt. Vader Verlinde liet hem gelukkig zijn gang gaan blijkt uit het vlotte Play Your Blues.

Guy Verlinde
Nils De Caster

Na Heaven Inside My Head vertelt Verlinde over de vrijwillige dood van een goede vriendin, wat bij hem als een mokerslag aankwam. Deze gebeurtenis resulteerde in het aandoenlijke Dance through The Night. Met indrukwekkend intro van Vander Bauwede op de mondharmonica en de emotionele lapsteelklanken van De Caster. Prachtig gezongen voor een muisstil publiek.

Guy Verlinde
Olivier Vander Bauwede

Een “covertje” van Dylan, Blind Willy McTell is het lied dat zich volgens Verlinde vanzelf aankondigde toen Verlinde eens op inspiratie zat te wachten. Associaties van Texas en Ry Cooder klinken via Verlinde’s Resonator gitaar. Subtiel begeleid door viool en harmonica. Gevolgd door het traditionele We Shall Not Be Moved, wat zowat iedereen mee kan zingen.

Tweede set
Guy Verlinde
Guy Verlinde

De tweede set van het Trio Guy Verlinde vangt aan met I Won’t be Fooled Again, voorafgegaan door een intro van Verlinde over het eigenzinnige België, waar hij les geeft als docent. Sinds kort is hij zelfs in het bezit van een TV.

Het aangrijpende Sollitude & Grace gaat over de ernstig dementerende moeder van Guy Verlinde die in een verpleeghuis verblijft en hem niet eens meer herkent. Verlinde heeft zichtbaar moeite met deze song en gaat over op het vlot gespeelde instrumentale, in 2.25 min. geschreven Tiny’s Parlour Rag.

Guy Verlinde
Guy Verlinde

Natuurlijke Belgische Blues is op Roots geïnspireerd en gaat over pijn, onrecht en verdriet en is daarom een Aartrijkse bluesmuzikant niet vreemd, aldus Verlinde. Zijn ‘boerengat’ blijft altijd Sacred Ground. “Texas, met de stem van Barry Hay” lees ik in mijn notities.

Verlinde
The Blue Room Sessions

Yzer, gaat over de gelijknamige rivier, “een beek met grootheidswaanzin”, want ooit gooide zij bij hoogtij haar sluizen open om vervolgens het Duitse leger tegen te houden.

In het ook weer traditioneel klinkende bluesy A whole Lot of Lovin’ wordt, lijkt het wel, ‘gepraat’ met de mondharmonica. En om in de liefdesstemming te blijven volgt het nummer Pursuit Of Happiness (Mighty Gator’s) maar dan in een nieuw jasje. Met virtuoze vioolsolo van De Caster die hier vooral klinkt als zichzelf maar ook een beetje als de beroemde Jean Luc Ponti.

Guy Verlinde
Guy Verlinde

Met Reckonin’ Blues komt ACDC nog even om de hoek kijken. Thunderstruck, gevolgd door een ‘battle’ met zowel Verlinde als Vander Bauwede stampvoetend op de mondharmonica. Het publiek is laaiend enthousiast, dus komen ze nog terug met een “klein nieuw liedje” over zijn vader, die voor zijn vrouw blijft zorgen, maar die ook een nieuwe liefde vond. En met het hoofd op de borsten van zijn jonge 73-jarige geliefde verzucht…. I’m Your Man.

Prachtig slot van een geweldig concert van het Trio Guy Verlinde.


Eerste set: All Is Forgiven, Gotta Let Go, Play Your Blues, Heaven Inside My head, Dance through The Night, Blind Willy McTell, I Shall Not be moved, Don’t tell me that,  Tweede set: Won’t Be Fooled Again, Sollitude & Grace, Tiny’s Parlour Rag, Sacred Ground, Yzer, Pursuit Of Happiness, Reckonin’ Blues. Toegift: I’m your Man

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Guy Davis

Guy Davis vertolker van akoestische ‘voetstampende’ blues

Rasverteller haalt inspiratie uit The Deep South, moonshine songs en de Eastwing van het Witte Huis

Guy Davis groeide op in New York City. Hoewel zijn vooruitstrevende familie niets had met tradities, ontstond zijn passie voor de blues via de verhalen van zijn grootouders in het diepe zuiden van de VS.

Guy Davis
Guy Davis

Naast leraar, acteur en schrijver is hij daardoor al ruim 20 jaar de vertolker van akoestische ‘voetstampende’ blues. Hij blijkt een rasverteller want elk nummer wordt geanimeerd ingeleid en vaak te mooi om niet op te schrijven. Hoe later de avond hoe smeuïger het wordt en zeker deze avond in The Blue Room Sessions.

Guy Davis

Guy Davis
espresso

Davis start met de vraag om een kopje espresso dat hij nadrukkelijk leegdrinkt. Dan pakt hij zijn vintage Kalamazoo gitaar en begint met Howlin’ Wolf’s Spoonful, gevolgd door een sing along Taking Just A Little Bit Of Time. Hierbij wordt zeer melodisch gefingerpicked en gefootstomped.

Het als Zydeco klinkende Limetown (2003) wordt begeleid op de mondharmonica, waarvan de houder schertsend wordt aangeduid als de buitenbeugel voor de overbeet van zijn zuster. Got Your Letter In My Pocket is nog niet uitgebracht en onlangs in de studio opgenomen. Het gaat over een overspelige vrouw die een kind van haar minnaar krijgt, waarna deze wordt geconfronteerd met de wettige echtgenoot.

Guy Davis
Zydeco

Met de mooi diep klinkende 12-snarige gitaar zet hij in met een nummer van Reverend Robert Wilkins.That’s No Way To Get Along gaat over een gevallen vrouw, of zoals Davis dat noemt, een “low down woman”.

De Clawhammer style is een speelstijl van de slaven. Davis demonstreert dit met zijn banjo in Shaky Pudding. Het mooie bluesy Watch Over Me schreef hij als slaapliedje voor zijn zoontje, die het al snel zelf ging zingen. De laatste songs voor de break zijn ‘moonshine songs’ aldus Davis. Het traditionele Come And Get You gaat over illegale whiskey, omkoping en blackmail.

Guy Davis
Clawhammer style

Kokomo Kidd van het gelijknamige album uit 2015 wordt gebracht als een sappige metafoor voor de schaduwregering van de USA; de zijdeur in de Eastwing van het Witte Huis in Washington DC, waar rond 1800 en tot op de dag van vandaag niet alleen kolen, maar ook drank, drugs en ander onoorbaars wordt binnengeleid. “They needed a bagman who looked like a ragman”; Kokomo Kidd is eigenlijk nooit weggeweest.

Tweede set

Guy Davis
Sonny Terry traditie

De tweede set begint met een harmonica-song in de Sonny Terry traditie. Met Goin’ Down Slow, een langzame blues, blaast Davis wel een minuut lang in één adem op zijn mondharmonica. Het publiek applaudisseert luid. Voordat hij aanvangt met het volgende nummer Give In Kind, wordt het tweede espressootje wederom nadrukkelijk uitgedronken.

My Eyes Keep Me In Trouble wordt aangekondigd als een sexgerelateerde Muddy Waters song en gaat over bronstige mannen die kusjes rechts en links uitdelen aan ‘pretty women’. Wellicht met een gerust hart door Waters neergepend in een nog #metoo-loos tijdperk.

Om in de sfeer te blijven volgt een Dylan song, het gevoelig met harmonica en 12-snarige gitaar uitgevoerde Just Like A Woman. De daaropvolgende Muddy Waters song Keep Me Satisfied, is ook niet direct vrouwvriendelijk maar wordt daarentegen uitstekend vertolkt op de banjo.

Davis vertelt over Sugar Belly

Het publiek luistert ademloos naar de ‘story-song’ over de onfortuinlijke Texaanse halfbloed Sugar Belly. Doodgeboren verklaard en als ongewenst maar beeldschoon meisje opgroeiend in een weeshuis wordt ‘the prettigst girl ever seen’ uitgebuit door een stoelschommelende Grandma. Sugar Belly belandt in de prostitutie, alwaar een jaloerse klant haar wurgt, waarna zij haar mooie groene ogen voor eeuwig sluit.

Guy Davis
Saturday Blues

Met vibrato in zijn stem speelt Davis de Saturday Blues van Ishan Bracey (Canned Heat Blues – The Legendary 1928 Memphis Sessions). Daarna het emotionele I Wish I hadn’t Stayed Away So Long, dat verwijst naar Kerstmis 2014, toen Davis’ moeder stierf (en trouwens ook Pete Seeger). Toen de telefoon ging was Davis te ver van huis om tijdig daar te zijn. Met bijna klassiek aandoend gitaarspel zingt Davis zijn song vol overgave. Terwijl het publiek meezingt weet hij zelfs een aantal bezoekers tot tranen toe te roeren.

Guy Davis
Trump op de hak nemen

De toegift is een sing along van Pete Seeger en Lee Hays Kisses Sweeter Than Wine (the Weavers). In de door mij als It Was You genoteerde song wordt, what’s new, Trump nog eens flink op de hak genomen. Dan eindigt Davis met Lay Lady Lay, een klassieker van Dylan.


Eerste set: Spoonful, Taking Just A Little Bit Of Time, Limetown. Got Your Letter In My Pocket, That’s No Way To Get Along, Shaky Pudding, Come And Get You, Kokomo Kidd Tweede set: Goin’ Down Slow, Give In Kind, My Eyes Keep Me In Trouble, Just Like A Woman, Keep Me Satisfied, Sugar Belly, Saturday Blues, I Wish I hadn’t Stayed Away So Long, Kisses Sweeter Than Wine, It WasYou, Lay Lady Lay

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Martha Fields

Martha Fields in The Blue Room Sessions

Texas Martha is puur Americana met Franse slag

Martha Fields aka Texas Martha is een Texaanse zangeres uit de country & bluegrass stal, geboren in de Appalachen die momenteel met een uitstekende band op tournee is in Europa. Ze begon al heel jong met het zingen van bluegrass en country (bij moeder op schoot) dus het zit wel een beetje in haar bloed. Ze leerde zich zelf gitaar te spelen en trad tijdens haar carrière onder andere op met Ricky Skaggs en Merle Travis.

Martha Fields
Martha Fields – ©Wies Luijtelaar

Martha Fields speelt niet alleen bluegrass en country maar ook een mix van folk, blues en rock ’n roll. Haar repertoire bestaat grotendeels uit eigen geschreven nummers en daar legt zij haar hart en ziel in. Ze zingt deze met een authentieke en gevoelige stem en is daarmee in staat je mee te nemen op een reis door het zuiden van de Verengde Staten.
Met verschillende prijzen reeds op haar naam, heeft ze al verscheidene tours door Europa achter de rug. Het concert op dinsdag 4 september in The Blue Room Sessions in de Clubzaal van de Verkadefabriek is inmiddels haar vierde optreden in Nederland waaronder o.a. Nijmegen en Schiedam. Haar discografie bestaat inmiddels uit drie CD’s genaamd Dancing Shadows, Southern White Lies en Long Way From Home.

Texas Martha & Band
Laten we eerst haar band voorstellen die volledig uit Fransen bestaat. Martha Fields woont momenteel voor het grootse gedeelte van het jaar in Bordeaux, Frankrijk. Je zou bijna kunnen spreken van The Bordeaux Blues of country met een Franse inslag. Dus, op dobro en mandoline Manu Bertrand; Urbain Lambert op elektrische gitaar en Serge Samyn op staande bas.

Deze diashow vereist JavaScript.

Voor een goedgevulde Clubzaal in de Verkade Fabriek opent Martha Fields met een paar nummers van haar laatste CD Dancing Shadows, o.a. Dancing Shadows, Demona en Johanna.
Martha Fields begeleidt zichzelf op gitaar, maar de echte gitaristen staan links en rechts van haar. Deze jongens begeleiden haar tijdens het concert op de dobro die hij bespeelt als een slide gitaar en elektrische gitaar in een mooie balans die het hele concert in balans houdt. De bassplayer is van het soort ‘He never says much, he play the bass’.

Martha wisselt haar concert af met country en bluegrass en ballads. Haar al jaren gevormde stem wisselt moeiteloos tussen deze genres en altijd ligt die verscholen snik op de loer, even haar stem verheffen in een bluegrass als Hardtime of in een mooie ballad als Johanna en die snik die trekt je naar binnen in de Appalachen in de Southern Country States.
Martha Fields zingt eigen geschreven repertoire maar had toch voor haar favoriet Janis Joplin een door haar geschreven nummer in petto, een door drank en leed gelardeerde What Good Can Drinkin Do maar mooi gebracht en weer gestut door de dobro en elektrische gitaar.

De eerste helft van het concert rond ze af met een ballad Where The Red Grass Grows en een heel fraai a capella gezongen Indian Song. En daarna een uptempo song Hilbilly Bop. Het publiek is tot dan toe weinig toeschietelijk in haar verzoeken om mee te klappen, misschien is dat de reden om een whiskey in één teug leeg te drinken.

Martha Fields in The Blue Room Sessions
Martha Fields & Band in The Blue Room Sessions – ©Wies Luijtelaar

Na de pauze vertelt Martha Fields over haar achtergrond die bepaald wordt door haar Cherokee voorouders van moeders kant en dat wordt bezongen in het vrolijke uptempo Maxine. Daarna laat ze zien over een groot repertoire te beschikken en dit goed ten uitvoer kan brengen. Ze neemt ze ons mee in de meeste facetten die ze beheerst. Eerst een early bluegrass nummer Southern White Lies en early countryblues Koko Me Baby en daarna een gospel What Are They Doing In Heaven en een boogiewoogie Born To Boogie en toch weer die gevoelige ballads om te eindigen in een Hillibilly song.

Als toegift na een verdiend applaus speelt Martha Fields en haar band de traditional When The Saints Go Marchin’ In die uitmondt in een polonaise vooropgegaan door Martha herself gevolgd door merendeels vrouwelijke toeschouwers en haar band. Eindelijk levert ook het publiek zijn bijdrage aan dit zeer geslaagde concert. Hulde aan Martha Fields & Band.


Foto’s: Wies Luijtelaar
Met dank aan The Blue Room Sessions