Torii

Torii op volle sterkte bij Muziek Op Donderdag

Psychedelische popsongs zweven de Toonzaal in, dalen neer in je hoofd en laten je zweven

De band Torii is wat van plan, als je hun instrumentarium zo ziet uitgestald in de foyer van Willem Twee Toonzaal. Heel veel gitaren, twee Korgs, microfoons, drumstel, een wit koffertje op een standaard met daarop een lapsteel. De vijf mannen van Torii gaan er vol in, zo lijkt het. Het publiek wacht de dingen geduldig af. De band laat op zich wachten.

Torii

Deze diashow vereist JavaScript.

Als Torii eenmaal aantreedt en begint te spelen, wordt het wachten meer dan beloond. Torii brengt vrijdag 21 februari het debuut album Return to Form op Mink Records uit. Domenico Mangione kondigt dat aan alvorens de band gaat spelen. Na afloop kun je die LP kopen.

Torii
Domenico Mangione

Het eerste nummer Is It Now staat nog niet op Spotify en waarschijnlijk wel op die nieuwe LP Return to Form. De sound van Torii verrast je als je er niet bekend mee bent. Het nummer begint als een lief liedje. Zitten we nu naar een gitaarbandje te kijken? En waar dienen die Korgs dan voor? Wel, die dienen ervoor om je mee te nemen naar een andere sfeer die niet lijkt op die van een standaard gitaarbandje. Jilles van Kleef tovert geheime geluiden uit zijn keyboard. Het publiek reageert enthousiast.

Torii
Jilles van Kleef

De single Forward Retreat (2020) is het tweede nummer en doet denken aan warme zomerdagen. Domenico zingt zacht, het nummer kabbelt lekker rustig door en weer raakt Jilles de juiste noten aan om ons ergens anders naar toe te nemen. Hoogtepunt van de set is de single Heat Lightning (2019). Het nummer klinkt als een hit uit de jaren ’70 (Yes) met leuke vocalen van de hele band. Het wordt weids uitgesponnen met lekker veel gitaarwerk.

Torii
Willem Oostendorp – lapsteel Vox Humana

Honey  uit 2016 kan natuurlijk niet ontbreken. Dat nummer is al 125 duizend keer via SoundCloud beluisterd. Return to Form, Antwerpen, Tongue-tied, Submerged en Sinuosity zijn de andere nummers van de set die deze avond geen pauze kent

Deze diashow vereist JavaScript.

Psychopop krijgt van Torii een diepere lading. Het begint schijnbaar onschuldig maar een paar minuten verder ben je in een hallucinante maalstroom belandt. Gelukkig voert de band je aan het eind weer terug naar rustigere vaarwaters. Maar je bent dan wel niet meer dezelfde, zo lijkt.


Bandleden Torii
Domenico Mangione (vocals/multi-instrumentalist/production)
Jilles van Kleef (keys/guitar/percussion)
Willem Oostendorp (guitari/lap steel)
Olivier Schiphorst (drums)
Tijmen van Wageningen (bass/multi-instrumentalist/production)

Terry Datsun

Terry Datsun vindt solo optreden beetje eng

Blues, rock, ballads, covers en gloednieuwe liedjes akoestisch en op een rode Eastman gitaar

In zijn eentje optreden is Terry Datsun (UK) niet echt gewoon. Hij heeft niet de back-up van zijn band The Dead Kings en vooral de stilte van het publiek in de Toonzaal is a bit scary. Wat hem wel bevalt, is de heel andere benadering van zijn songs. Het zijn warme, bluesy songs die je bij blijven, óók als ze akoestisch worden gespeeld. Misschien dat ze zo zelfs langer in je hoofd blijven rondzingen.

Terry Datsun

Terry Datsun
Terry Datsun met Eastman gitaar

Terry Datsun opende de avond met het nummer Disco Ball van de gelijknamige EP uit 2018. “Ik ga voornamelijk nummers spelen van mijn nieuwe album Fable Of The Seas,” zegt hij na het openingsnummer. Het nummer Polly Anna dat hij daarna inzet, staat inderdaad op dat nieuwe album. Net als Surfer Girl dat hier helemaal onderaan van dit artikel in Youtube te horen is.

Datsun heeft een duidelijk Brits accent dat hij bij blues nummers enigszins kan maskeren. Als hij echter in de Zuidelijke Staten van Amerika optreedt, krijgt hij altijd opmerkingen over dat Brits accent, vertelt-ie. Terry Datsun roept dan I’ve got to get the blues out, whatever it takes!

Terry Datsun
Got to get the blues out

Covers
Verspreid over twee sets speelt Terry nog meer nummers van Fable Of The Seas (2019) zoals Girl in the Vans en Kamikaze Jumpsuit, Like a Dog en Light the Touchpaper. Datsun sluit zijn optreden af met het aanstekelijke nummer Dance If You Wanna.
Tussen die nummers door speelt Datsun twee covers. De eerste is Dancin’ In The Dark van Bruce Springsteen en de tweede cover is Suzanne van Leonard Cohen. Beide covers worden fraai vertolkt. Vooral het nummer van The Boss wordt met veel applaus beloond. Terry’s uitvoering van Suzanne is sneller dan die van Cohen en van Herman van Veen.

Terry Datsun
Take your time

Terry Datsun heeft sowieso nog meer verrassingen in petto zoals de première van een nummer dat hij een paar dagen geleden heeft geschreven voor zijn echtgenote. Het nog titelloze nummer gaat over een gesprek over hun huwelijk. Dat zij geen overhaaste beslissingen hoeft te nemen. “Take your time,” zingt Terry telkens in het nummer.

Wil hij misschien zijn huwelijk redden? Ik weet het niet. Zover durfde ik niet door te vragen toen ik na afloop van de show even met Terry sprak. Take your time. Het duurt even voordat die korte zin uit mijn hoofd verdwijnt.


Amaguk

AMAGUK avant-garde jazz met rock wordt krachtig spul

Muziek Op Donderdag is even een oase van warme klanken uit de Canarische Eilanden waar het leven goed is

Muziek Op Donderdag presenteert 9 januari de avantgardistische jazz band AMAGUK en de belangstelling is verrassend groot. Het is druk in de foyer van de Toonzaal. En zoals zal blijken meer dan terecht. AMAGUK mixt jazz met rock, maar kan niet echt een jazzrock formatie in klassieke zin genoemd worden zoals die in de jaren ’70 ontstond met bands als Weather Report of Return To Forever.

Deze diashow vereist JavaScript.

AMAGUK

Maar laten we beginnen bij het begin van het optreden van AMAGUK en dat is memorabel te noemen, die intro van het openingsnummer Timbercubs. Verfijnde en ijle soundscapes hoeven niet per se uit een synthesizer te komen. Dat bewijzen Daniel Denis op gitaar en Alex Coulon op drums. De intro heeft ook de perfecte lengte en als het nummer Timbercubs losbarst in een stevige funkrock, maken we kennis met het virtuoze spel van Alba Gil Aceytuno op haar altsax. Zo wil, nee, zo moet je beginnen, je publiek meteen pakken desnoods bij de strot. AMAGUK heeft er duidelijk zin in vanavond.

AMAGUK
AMAGUK

Het tweede nummer A Swamp Tale varieert sterk in tempowisselingen met de saxofoon als leidend instrument. Gitaar en drums overstemmen geen enkel moment, Alba Gil bepaalt het tempo. De ene keer zweeft het nummer, dan ga je in een grotere versnelling bergafwaarts. Het dromerig begin met soundscape effecten is wonderschoon.

AMAGUK
Daniel Denis

Prádanos is een klein gehucht in Spanje waar Daniel Dennis als kind vaak kwam. Het gelijknamig nummer staat op de EP AMAGUK (2019) en kan je met een gerust hart een instrumentele jazz ballad noemen met een mooie klassieke gitaarsolo als intro. Het middenstuk is wat feller en sneller maar al snel keert het terug naar rustiger vaarwater. Een rustige zomerse dag met even een briesje wind.

AMAGUK
Alex Coulon

Drummer Alex Coulon vertelt dat hij op een dag in zijn eentje zeilt naar een heel klein onbewoond eilandje van archipel De Canarische Eilanden (Gran Canaria, Tenerife). Hij heeft geen tent meegenomen en gaat op het strand slapen onder de sterrenhemel. Hij wordt wakker van een geroffel in zijn oor. Alex roffelt op zijn snaredrum om duidelijk te maken hoe hard het in zijn oor heeft geklonken. Het blijkt een mot te zijn geweest. Daar gaat het over in I’ve Got a Bug in My Ear dat ook op de AMAGUK EP staat.

AMAGUK Part Two

AMAGUK
Alba Gil Aceytuno

Na een break van 20 minuten zet de band het nummer Fresh Pistachios in met een magistrale rocky gitaarsolo van Daniel Denis. Alba Gil tovert Arabische klanken uit haar saxofoon. Het volgende nummer Resilient Forest is gloednieuw. De stijl van AMAGUK is weer goed herkenbaar in dit nummer.

AMAGUK
Toonzaal

Dan volgen de nummers Festival, Magec en Synth met als sublieme uitschieter het rustige en gedragen nummer Magec dat met veel applaus wordt beloond. Het nummer Synth hakt er weer in met krachtig spel van Alba Gil die alles uit haar frèle lichaam perst. Een daverend applaus volgt als de laatste tonen vervliegen. En dat is meer dan verdiend.


AMAGUK is:

  • Daniel Denis op gitaar en effecten
  • Alba Gil Aceytuno op sax en keys
  • Alex Coulon op drums en percussie

AMAGUK is een driekoppige band gevestigd in Rotterdam. Ze ontmoetten elkaar in Nederland waar ze studeerden aan verschillende conservatoria, die van Den Haag en Rotterdam. Ze kwamen begin 2018 samen. AMAGUK speelt zonder bas wat al een uitdaging op zichzelf is. Kneebody, Colin Stetson en Reinier Baas zijn hun inspiratiebronnen.

Liam Ó Maonlai, Peter O Toole

Bijzonder en intiem concert Liam Ó Maonlaí en Peter O’Toole

Hothouse Flowers kopstukken bezorgen publiek een huiskamerconcert XL in Toonzaal

Liam Ó Maonlaí en Peter O’Toole zijn de twee overgebleven leden van de band Hothouse Flowers die in de jaren ’80 furore maakte met hits als Don’t Go. Singer songwriter Dennis Wels uit Boxtel opende de avond.

Willem Twee Toonzaal

Liam Ó Maonlai
Ambiance in Willem Twee Toonzaal

De mooie Willem Twee Toonzaal in Den Bosch is woensdagavond 11 december gevuld met veel grijze koppen. Die paar jeugdigen die er zijn, zijn vergezeld door hun ouders en in een enkel geval ook grootouders. Dat is op zich niet zo gek, want het grote succes van Hothouse Flowers, Don’t Go, stamt al uit eind jaren 80. Die hit stond, zoals verwacht, niet op de setlist vanavond. En dat is ook helemaal niet erg, want er blijven genoeg boeiende nummers over. Vanavond zijn de twee overgebleven leden Liam Ó Maonlai en Peter O’Toole hier voor The Light Inside Tour.

Dennis Wels

Liam Ó Maonlaí
Dennis Wels

Singer songwriter Dennis Wels uit Boxtel mag de avond openen. Misschien moet ik eigenlijk zeggen zanger liedjesschrijver, want Dennis zingt in het Nederlands, met een Brabantse tongval, dat wel. Maar dat is helemaal niet erg. Het is trouwens pas sinds de laatste paar jaar dat hij in het Nederlands zingt, want voorheen had ie nog een groot Engelstalig repertoire. Hij begint met Steen Van Vuur, een melancholisch nummer, zoals er nog meer zullen volgen. “Dit soort carnavalsliedjes speel ik dus de hele dag,” grapt hij. “Maar geen tijd te verliezen, want ik heb maar 25 minuten. En dan volgt er nu een minder vrolijk liedje.”

Peter O'Toole
Menselijke klankkast

Het zijn natuurlijk helemaal niet zulke vrolijke liedjes. Soms zingt ie fluisterzacht met breekbare stem en dan gebruikt ie zijn krachtige stem weer op vol volume met dat lekkere rauwe randje. Aan het einde van de set zingt ie zo vol overgave en een halve meter van de microfoon af, dat het niet duidelijk is of het geluid dat je hoort, uit de speakers komt of rechtstreeks uit zijn eigen menselijke klankkast. Dan zitten die 25 minuten er nu echt op en is het nog even wachten tot de twee kopstukken van Hothouse Flowers het podium gaan betreden.

Liam Ó Maonlaí en Peter O’Toole

Liam Ó Maonlai, Peter O'Toole
Liam Ó Maonlai en Peter O’Toole

Na een wat rommelige ombouwperiode is het niet helemaal duidelijk wat nu de bedoeling is. Nemen we een korte pauze of gaan we gelijk door? De dame van de organisatie, die in het begin keurig netjes Dennis Wels aankondigde hult zich nu lange tijd in stilzwijgen. Maar terwijl er nog wat mensen van de gelegenheid gebruik maken om nog even naar het toilet te gaan of een drankje aan de bar te bestellen, gaan we dan toch echt beginnen. De deur gaat open en alleen Liam komt binnen met lange sjaal om en bolhoedje op en beent direct naar boven, zonder iets te zeggen, richting balkon. Al snel wordt duidelijk waarom. Niemand ziet hem, maar iedereen hoort hem spelen op het kerkorgel. Het klinkt als een Ierse traditional, compleet met het geluid dat op een thinwhistle, een Ierse fluit, lijkt. Maar dan dus op het kerkorgel, een bijzondere opening van deze bijzondere avond.

Peter O'Toole
Peter O’Toole

Als gitarist Peter O Toole dan ook de zaal binnenkomt zegt hij nog even “beautiful” refererend aan deze mooie opening en loopt richting podium. Liam Ó Maonlaí neemt plaats achter de vleugel. Ze kijken elkaar aan en zetten in. Een mooi lang uitgesponnen nummer volgt. Liam is goed bij stem en schakelt moeiteloos tussen kopstem en borststem en Peter is lekker beweeglijk en probeert regelmatig contact te maken met Liam. Ze zijn vanmiddag nog even de stad in geweest blijkbaar, want Liam vertelt dat ie dat bolhoedje hier, ‘in this beautiful town’ had gekocht. Het folknummer dat dan volgt is bekend bij veel mensen blijkbaar, want veel mensen tikken mee met hun voeten op de maat van de muziek, alsof het zo bedoeld is. Er zijn sowieso veel trouwe fans aanwezig uit alle hoeken van het land. Ik sprak iemand die regelmatig naar Ierland geweest is voor een concert van de mannen en Liam heeft zelfs de trouwplechtigheid geleid van een stel uit de zaal.

Peter O'Toole
Liam Ó Maonlai en Peter O’Toole

Er worden voornamelijk Hothouse Flowers nummers gespeeld, zoals Is This The End Of The Road en Good For You, maar ook een nummer in het onverstaanbaar Gaelic, waar de zaal echt muisstil is in de rustige stukken. Aan het einde gebruikt ie dan nog een echte thinwhistle deze keer, waardoor het geheel een sprookjesachtige sfeer krijgt. Bij een volgend nummer bespeelt Peter een soort van bouzouki, iets wat op zo’n Griekse achtsnarige gitaar lijkt in ieder geval. Als de pauze aanstaande is, maakt Liam nog, op ludieke wijze reclame voor hun laatste cd. Een mooi kerstcadeautje, geeft ie als tip.

Na de pauze

Liam Ó Maonlai, Peter O'Toole
Liam Ó Maonlai en Peter O’Toole

Terwijl nog niet iedereen terug is in de zaal betreden de heren na de pauze weer de zaal. Geen aankondiging deze keer, ze wandelen rustig het podium op alsof het een soort huiskamerconcert betreft. En die sfeer heeft het ook, met een grote groep vrienden en familie op visite, die eerbiedig luisteren naar de muziek van deze twee mannen en af en toe als teken van herkenning lekker meezingen of mee tikken met hun voeten op de maat van de muziek.

Maonlai
Forever Young

Forever Young wordt uit volle borst meegezongen door het publiek, evenals Sweet Marie (I’m alive…..) en dat zorgt wel even voor een kippenvel moment. Maar ook die ijzige uithaal in Giving It All Away zorgt ervoor dat de haren op je armen recht overeind gaat staan. De mannen op het podium ogen heel relaxed en nadat Liam een anekdote heeft verteld, zet hij zijn glas Karmeliet aan zijn mond en laat die in één teug naar binnen glijden.
Daarna wisselen ze even van plek en zijn we aanbeland aan het lollige gedeelte van de avond. Misschien heeft de alcohol hier iets mee te maken. Peter O’Toole speelt zeer verdienstelijk piano en zingt ook prima, terwijl Liam aan het geinen is op de gitaar. Later blijkt dat ie toch best wel aardig gitaar kan spelen.

Slotakkoord

Deze diashow vereist JavaScript.

Voor het slotakkoord trekt Liam zijn jasje uit en neemt weer plaats achter de vleugel. In dat prachtige laatste nummer, waar ik de titel niet van kan achterhalen schreeuwt ie ons toe, “You got one chance, wake up!” om dan vervolgens te eindigen met een fluisterzachte kopstem en dan kun je weer een speld horen vallen. Een prachtige finale van een bijzondere avond.

Liam Ó Maonlai
Bodhrán

Maar Liam Ó Maonlai kan er nog geen genoeg van krijgen, want terwijl er al een aantal mensen de zaal uit zijn, gaat ie weer zitten. Hij komt er namelijk achter dat ie zijn bodhrán, een Ierse lijsttrommel die het hele optreden prominent op het podium staat, helemaal niet heeft gebruikt. Dus trommelt-ie er nog een aardig deuntje op los en dan is het toch echt tijd om afscheid te nemen en het dankbare publiek tevreden achter te laten.


Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Lola's Dice

Lola’s Dice verdrijft de waterkou uit je stramme botten

Bonte fuzzy mix van gitaren, synths, drums, warme Latin roots en psychedelic

“Waar is Lola,” vraag ik aan zanger en frontman Mr. Bohorquez van de band Lola’s Dice in de pauze. “Zij is er niet bij,” zegt hij lachend. “Dat is jammer, want de fotograaf komt speciaal voor haar.” Alle bandleden lachen en gebaren gemaakt verontschuldigend naar de fotograaf. Lola – zo is duidelijk – bestaat alleen in de naam van de band en de fantasieën van mannen.

Lola's Dice
Mr. Bohorquez – Lola’s Dice

Lola’s Dice

Het schijnt dat ze ooit begonnen zijn als punkrock band, maar daar is nu niets van te merken. De band speelt een breed scala aan cumbia, merengue en reggaeton muziek. Het gebruik van een Moog synthesizer is vrij bijzonder. Dat zet Lola’s Dice toch als buitenbeentje neer in dit vrij traditioneel ingesteld genre. Zo ontstaat een psychedelisch, tropisch funk-geluid, het handelsmerk van de band uit Amsterdam-West.

Deze diashow vereist JavaScript.

Amsterdam
De band woont en werkt in Amsterdam. Drie bandleden komen uit Venezuela, de bassist is Chileen. Even komt de crisissituatie in Venezuela ter sprake en ik zie dat Mr. Bohorquez het er duidelijk moeilijk mee heeft. De tien minuten break is voorbij en vergeten zijn de zorgen als de band aan de tweede set begint.

Lola's Dice
Mr. Figueira y su guira

Lola’s Dice hervat haar optreden met een lange reggaeton van samengestelde liedjes. Het publiek reageert erg enthousiast op de band die nu echt op dreef begint te komen. Een feest met zo’n band als Lola’s Dice wordt gegarandeerd een succes.

Lola's Dice
Fuzzy Latin groove

Vooral in het laatste nummer gaat alles los. Mr. Bohorquez draait meedogenloos aan de knoppen van zijn Moog, raspt Mr. Figueira zijn drumstick tot poeder aan de guira, plukt Mr. Labbe hardhandig aan de bassnaren en betovert Mr. Navarro ons met zijn snelle en korte  gitaarriffjes. Het is fuzzy, funky, psychedelic maar bovenal is het de aanstekelijke Latin groove die de Toonzaal aan het dansen krijgt.

Met bands als Lola’s Dice kom je de winter wel door. Luister naar hun muziek op Viaje al Centro del Ritmo


Lola’s Dice:
Mr. Labbe (bas)
Mr. Bohorquez (zang, gitaar en synths)
Mr. Navarro (gitaar)
Mr. Figueira (drums, conga, timbaal en guira)

Gastredacteur: Hildebrand Teunissen

Clittenband

Clittenband biedt knap uitgevoerd totaalprogramma

EP release De Smaak Van Verhalen geeft tips om je relatie nieuw leven in te blazen

Clittenband. Wat is het? Kleinkunst, nederpop, woordkunst, satire, muziektheater, cabaret, vaudeville, variété. Het is eigenlijk een beetje van alles bij elkaar, bedenk je na een klein uur als de show is afgelopen. De release  van de EP De Smaak Van Verhalen is in ieder geval niet standaard met een Noortje Dupont die de show draagt.

EP Release Clittenband

Clittenband
Clittenband – EP release in de Toonzaal

De EP release in Willem Twee Toonzaal begint klokslag 21.00 uur. Het is dus zaak om er op tijd te zijn op straffe dat je niet meer binnen mag komen.

In de in rood gehulde Toonzaal wacht je een soort tableau vivant maar dan de moderne variant ervan. Achter een kleine tafel pal bij het podium zitten Aya Dupont en Hannah Schuur. Noortje Dupont staat wat verderop achter een microfoonstandaard.

Clittenband
Noortje Dupont solo

Op het podium staan drie musici en zijn er props voor de komende show uitgestald. De performers hebben allemaal een donkere zonnebril op en zwijgen in alle talen. Beetje een sinistere sfeer die haar uitwerking niet mist. Iedereen is stil of praat zacht.

De klok slaat negen en het licht wordt gedimd. Noortje begint aan een solo van het nummer Waarschijnlijk waarmee de EP begint en dat ook op single is verschenen. Altijd leuk zo’n unplugged uitvoering want teksten komen duidelijker over.

Toonzaal

Clittenband
Clittenband maakt praatje met publiek en tussendoor wijntje drinken

Na de solo komt Noortje bij Aya en Hannah zitten. Een man met hoge zwarte hoed op komt aan de tafel staan en schenkt rode wijn in. Noortje begint een praatje met een vrouw die op de eerste rij zit. Of mevrouw wist waar ze moest zijn? En dat de EP release in de Toonzaal plaatsvindt en niet in de Willem Twee? De toon van het gesprek is ietwat vinnig, een milde vorm van verhoortechnieken. Typisch Clittenband.

Na dit praatje volgt Woorden, het tweede nummer van de EP. Hannah strijkt met een lepel over een wasbord, Aya speelt op een Yamaha reface synthesizer en Noortje zingt en tokkelt op haar gitaar. De Smaak Van Verhalen smaakt naar wijn en andermans woorden. Na dit lied staan de drie bandleden op en lopen het podium op. De intro is afgerond, de show begint.

Hoe houd je je relatie in leven?

Clittenband
Jingle Bells Rock

Liefde, relaties, dating, sex, galanterie, avontuur en andere dingen om je relatie spannend te houden. Hannah somt achter haar drumstel een waslijst aan tips op als je relatie in een afdruiprek is beland. Die tips gelden meer voor mannen dan hun eega’s. In het nummer Uit Je Bed is de relatie in ieder geval nog springlevend.

De man met de hoge hoed blijkt de pianist te zijn, een percussionist vult de ritmesectie aan, een tweede gitarist en backing vocalist maken de sound van Clittenband compleet. De show begint te wervelen en de zusjes Dupont doen een komische variété-dans, terwijl zij de kersttraditional Jingle Bells Rock zingen. Het publiek geniet en lacht om deze vaudeville opvoering.

Naast nummers uit de nieuwe EP speelt de band ook Kom je Mee van het debuutalbum Lavendelavendel. In dat nummer zingt Noortje over een nogal getroebleerde verhouding. Ook dat is de kracht in de verhalen die Clittenband vertelt Ze worden niet standaard verwoord.

Het is al moeilijk genoeg om in het Nederlands woorden te vinden met een mooie klankkleur die ook nog een goed verhaal te vertellen hebben.

#Landschapsporno van Clittenband
#Landschapsporno

Voordat het nummer #Landschapsporno begint, komen twee danseressen aan weerszijden van het podium staan. Ze dansen alleen bij de ritmische gedeelten van het nummer. #Landschapsporno wordt door Spotify aangemerkt als explicit. Ik heb echter geen aanstootgevende taal in het nummer kunnen ontdekken.

De voorstelling eindigt met het nummer Waarschijnlijk, nu met de voltallige band. Het is een sterk nummer en terecht dat het op single is getrokken.

Clittenband
De Smaak Van Verhalen crew

Next level
Clittenband doet een poging het Nederlandstalige lied tot een next level te brengen en is daar met de nieuwe EP in geslaagd. De Smaak Van Verhalen is gericht op tekst met alle bijkomende woordspelingen waar Clittenband patent op heeft. De Willem Twee Toonzaal locatie is goed gekozen. Hier luistert het publiek met aandacht naar de teksten van Noortje Dupont.


Met dank aan Jaap Joris Super Formosa Photography voor de foto’s.

FAQLab

FAQLab – elektronica geïntegreerd in allerlei kunstuitingen

Nieuwe ideeën uitwisselen en ambedo dans in Willem Twee Toonzaal

De FAQLab editie van 15 september waar ik in de middag bij was bood drie heel mooie programmaonderdelen. Allereerst is er de altijd hartelijke ontvangst in de Toonzaal waar de gelegenheid is om bij een prima kop koffie (of ander drinken) enthousiastelingen voor elektronische muziek te spreken. Je kan er nieuwe ideeÎn uitwisselen en op de hoogte blijven van ontwikkelingen.

FAQLab

FAQLab
Ellis van Veldhuizen

Verder biedt FAQLab een podium om laagdrempelig te experimenteren en kennis uit te wisselen. Ellis van Veldhuizen maakte daar samen met haar vader Rob van Veldhuizen dankbaar en met succes gebruik van. Ellis is een jonge danseres die graag de interactie tussen dans, lichaamsbeweging in de ruimte en klankspel wil onderzoeken. Haar vader had een set-up gebouwd van druk- en lichtsensoren die klanken aansturen in software synthesizers (voor de ingewijden: hij gebruikte VCV Rack).

Doel van deze eerste experimentele showing genaamd Ambedo was om de potentie van de verschillende disciplines beter in beeld te krijgen, zodat daarop verder kan worden gewerkt. Verder wilden Rob en Ellis zien hoe mensen reageren op deze combinatie en zoeken ze steun voor uitbreiding van de mogelijkheden tot een compleet interactief elektronica programma. Een echte primeur voor FAQLab.

Ambedo dans

FAQLab
Ambedo

De sensors lagen op de grond, en met zeer subtiele en sierlijke bewegingen zette Ellis een voet neer op een sensor op het gedreun van een diepe bastoon. Het ritme van het gedreun veranderde, was het nu een hartslag geworden? Beeldde het iets uit van de opwinding over het project die ze zelf voelde? Al snel leken we over te gaan naar een grote ruimte waar waterdruppels vielen en stroomden terwijl ze een andere sensor beroerde. Zo ontwikkelde zich een klank- en bewegingsspel dat steeds intensiever werd en speelser toen ook de lichtsensors erbij betrokken werden zodat een duidelijker verband ontstond tussen beweging en geluid.

Na een welverdiend applaus gaven Ellis en Rob toelichting op wat ze wilden bereiken en op de techniek erachter. Het was een experiment en vanuit compositie oogpunt (en vanuit de techniek) waren er zeker tal van opmerkingen op te maken. Niettemin verbond dit diverse disciplines, wat al te merken was aan de mensen die aanwezig waren die weinig kennis hadden van elektronische muziek, maar er volop van genoten. Ambedo heeft bij verdere uitwerking van dit idee dan ook de potentie om groepen dansers interactief een prachtig beweeg- en klankbeeld te laten maken wat op heel wat plaatsen kan worden uitgevoerd.

René Uijlenhoet in FAQLab
FAQLab
René Uijlenhoet – gast FAQLab 2019

FAQLab vervolgde met een interview met René Uijlenhoet. Hij is componist en als docent verbonden aan Codarts in Rotterdam. Hij heeft onder andere gestudeerd bij Ton Bruynèl, een zeer vroege pionier van elektronische muziek, die als eerste Nederlander een privé-studio had gebouwd, een unicum eind jaren 50. Voor de liefhebbers altijd weer mooi om een stuk geschiedenis verhaald te krijgen.

FAQLab
Interview met René Uijlenhoet

Verder liet René een stuk van Bruynèl (Coda voor K) horen. Enerzijds geweldig om te zien wat er met de juiste inzet zelfs zo lang geleden al mogelijk was met elektronica, maar ook om op te merken dat er intussen veel geëvolueerd is. RenÈ liet nog twee eigen werken horen (Red Junction en De Voorzienigheid).

FAQLab
FAQLab van Willem Twee Studio’s

Een vorige editie van FAQLab heb ik ooit geprobeerd om de geluiden die je in dit soort stukken kan horen te omschrijven. Dat ga ik nu niet proberen, de klankpaletten en de bewegingen in het geluid die je hoort zijn daar veel te rijk en complex voor. Je moet ze gewoon ervaren. Wat iedereen dan ook deed.
In een gesprek met René over de ontwikkeling van elektronische muziek kwamen we tot de conclusie dat, in plaats van een buitenissige noviteit, elektronische muziek zich heeft ontwikkeld tot een volwassen discipline, die als instrument geïntegreerd raakt in kunstuitingen.

Boo Hoo Toby Goodshank

Boo Hoo en Toby Goodshank voelen zich senang in de Toonzaal

Twee solisten die elkaar naadloos aanvullen ondanks hun verschillen

Boo Hoo en Toby Goodshank treden los van elkaar op in de foyer van de Toonzaal en daarom is deze avond van Muziek Op Donderdag op 23 mei in twee sets gedeeld. De band Oliver Oat heeft de show moeten annuleren. Eén van de bandleden liep een hersenschudding op.

Boo Hoo

Boo Hoo
Boo Hoo

Boo Hoo is de artiestennaam van Bernhard Karakoulakis uit Frankfurt / Duitsland. Hij treedt als eerste op. Boo Hoo begeleidt zichzelf op gitaar en is als zodanig als singer songwriter te oormerken. Op een of andere manier voelt dat toch niet zo aan. Komt dat door zijn act of de liedjes die hij zingt?

Die gaan over allerlei soorten zaken, van volksliederen tot beschouwingen van het moderne leven en de absurditeiten daarvan. Je zou zeggen dat is echt typerend voor een singer songwriter. Het lijkt er meer op dat hier in de Toonzaal een ‘uitgeklede’ versie van zijn act wordt getoond. Door het uitvallen van de band Oliver Oat treden hij en Toby Goodshank solo op.

Boo Hoo
Aandachtig publiek in de foyer van de Toonzaal

Boo Hoo is erg onder de indruk van de historische achtergrond van de Willem Twee concertzaal die ooit als synagoge diende. En dat er op de bovenverdieping twee studio’s met analoge elektronische apparatuur zijn gevestigd, maakt het beeld voor hem helemaal compleet in een bijzondere omgeving op te treden. De aandacht van het publiek ervaart hij als prettig: “It’s so quiet.”

Het is de eerste keer dat Boo Hoo in Nederland optreedt. Samen met Toby Goodshank en de band Oliver Oat toert hij nog een paar dagen door Nederland alvorens de tour in Duitsland te vervolgen.

Toby Goodshank

Toby Goodshank
Toby Goodshank

Na een korte break zien we een man met een gitaar voor de microfoon staan. Hij stelt zich voor. “Hello, my name is Toby Goodshank.” Ook hij is onder de indruk van het gebouw en de gehele entourage daarom heen. Goodshank woont in New York. In een ‘shithole’ zegt hij zelf: “But, it is home.” De toon is gezet, hij krijgt de lachers op de hand.

Toby Goodshank
Track One

Tien jaar geleden maakte Toby Goodshank een album zonder titel met tien nummers die eveneens titelloos zijn. Toen hij Boo Hoo leerde kennen, had die net zijn eigen platenlabel Lousy Moon Records opgericht. Dat tien jaar oude album werd opnieuw uitgebracht. Goodshank voert deze avond al die tien titelloze nummers op, beginnend bij Track One en eindigt met Track 10.

Aan alles merk je dat Toby Goodshank een geoefende performer is die gewend is op kleinere podia op te treden. Hij babbelt er lustig op los, reageert moeiteloos op het publiek en vraagt het om mee te zingen, iets waar hij zelf eigenlijk een hekel aan heeft.

Toby Goodshank
Rappen met smartphone

Zijn teksten zijn vol insinuaties en woordspelingen die waarschijnlijk als explicit aangemerkt worden. Van die tien tracks begeleidt Toby Goodshank zichzelf op gitaar behalve twee nummers waar hij gebruikmaakt van een smartphone. Een vriend heeft twee tracks gesampled met onder meer een nummer van Burt Bacharach. Toby Goodshank rapt er niet onverdienstelijk doorheen.

Al met al is het een zeer leuke avond met twee sympathieke rasartiesten. Het enige wat je je kunt afvragen is, hoe zou het zijn geweest als de band Oliver Oat wél had opgetreden?

Dubbelconcert in de Toonzaal, Duffhues en van Houdt

Beide artiesten verrassen met gewaagde muziek en beelden

Reinier van Houdt en Niels Duffhues staan garant voor een bijzondere muzikale avond. Dat voor Willem Twee concertzaal (Toonzaal) is gekozen als locatie, verhoogt alleen maar de ambiance.

Programma

Als je op zoek bent naar weer een andere stijl van muziek dan zit je dinsdag 14 mei goed in de Willem Twee Concertzaal (Toonzaal). Het programma bestaat uit twee delen: Voor de pauze toont Niels Duffhues zijn project Cineconcert. Na de pauze speelt Reinier van Houdt het werk Dead Beats van Alvin Curran voor piano.

Niels Duffhues

Reinier van Houdt
Niels Duffhues – foto: Sandra Leijtens

Niels is een Bossche muzikant en filmmaker die een flink aantal activiteiten op zijn naam heeft staan. Naast diverse bands (waaronder the Gathering) produceerde hij films,  verzorgde hij theater en tentoonstellingen en presenteerde hij een lange lijst albums.

Deze avond presenteert hij ‘Cineconcert’. Met op het grote scherm een serie films geprojecteerd speelt hij gitaar, allerlei electronica en Indiase harmonium. De films (in zwart-wit) hebben een hoog stream of consciousness gehalte. Varend op een boot zie je veel van de rivier, terwijl de gitaar mee kabbelt.

Deze diashow vereist JavaScript.

Op deze manier passeren allerlei taferelen de revue. Soms indringend, soms humoristisch (een stel koeien die je lang aankijken terwijl er op de achtergrond de geluiden klinken van Bingo was echt grappig). Het mooie van dit concert is de synchroniciteit tussen de live muziek en de filmbeelden waarin weinig lijkt te gebeuren, maar waar je toch door wordt meegesleept. De film en de thema’s die er in zitten, zijn met veel zorg opgenomen en vormen een compositie op zich. Een mooie ervaring om een keer op mee te drijven.

Reinier van Houdt

Reinier van Houdt
Reinier van Houdt

Eén van de leuke eigenschappen van de Toonzaal is de laagdrempeligheid. Na de inleiding (door Sietse van Erve) staat Reinier vanuit het publiek op en loopt naar het podium met de vleugel die voor hem klaarstaat. Reinier is een pianist met een indrukwekkende staat van dienst, naast conservatorium studies in Budapest en Den Haag, heeft hij een lange lijst aan premières op zijn naam staan. Hij gaf uitvoeringen in New York, Londen, Moskou, Tokyo, Egypte, Toronto en gaat u zo maar door.

Reinier van Houdt houdt zich bezig met vernieuwende muziek en in zijn vrije tijd vraagt hij zich af of de wereld wel of niet een gesloten logisch systeem is. Deze avond voert hij het werk van Alvin Curran uit, dat deze aan het componeren was toen het World Trade Center werd opgeblazen. Alvin woonde daar niet al te ver vandaan.

Reinier van Houdt
Werk van Alvin Curran

Het muziekstuk waagt zich aan zaken die eigenlijk niet mogen in de muziek. Onduidelijke ritmes, onverwachte stiltes die plotseling invallen. akkoordontwikkelingen die  vreemd aanvoelen. Dynamiek die van uiterst zacht naar kei- en keihard overgaat. En toch ontwaar je na enige tijd de grotere structuren die zich beginnen te ontwikkelen, de stiltes die een (overigens niet dansbaar) ritme verbergen.  Het moet een crime zijn geweest voor Reinier van Houdt om dit stuk te leren spelen juist omdat het zo vaak tegen de intuïtie ingaat.

Het hoort zo niet te zijn, maar dat is precies hoe het in het echte leven ook toegaat. Voor wie het stuk in alle rust wil na luisteren, het is op CD verschenen bij Moving Furniture Records, opgenomen in de Toonzaal door Kees van de Wiel.


Cover foto: Wim Voets
Foto’s: Sandra Leijtens Photography

Stef Kamil Carlens

Stef Kamil Carlens solo is een intiem concert

Een unieke ervaring van een mooi spectrum uit zijn gehele oeuvre

Een groot arsenaal aan instrumenten voor het concert van Stef Kamil Carlens vult het podium zie ik, als ik de Willem Twee Concertzaal in Den Bosch binnenwandel op zondagavond 9 december. Ik zie vier gitaren, toetsen, een xylofoon, een houten kist met een kickpedaal ervoor en dan zie ik nóg een kist, met allerlei knoppen erop, die schuin op een tafel ligt, als een soort harmonica die je met je voeten kunt bedienen. Zou hij dan tóch met een band optreden? Maar als iedereen een zitplaats gevonden heeft in de uitverkochte Toonzaal, dan gaat de deur open en komt Stef Kamil Carlens in zijn eentje het podium op gelopen.

Stef Kamil Carlens
Stef Kamil Carlens

Deze voormalige synagoge is de perfecte locatie voor een intiem concert als deze. Deze sfeervolle zaal heeft ook een goede akoestiek, waar de stem van Stef Kamil Carlens, met zijn mooie timbre heel goed tot zijn recht komt. Als hij opent met het Zita Swoon nummer Our Daily Reminders, zichzelf begeleidend met enkel een elektrische gitaar, dan voel ik dat mijn haren op mijn arm langzaam overeind gaan staan. En het is echt niet koud in de zaal. Die stem, die in de loop der jaren net iets donkerder is gaan klinken, heeft niets aan karakter ingeboet.

Dan pakt hij een blues gitaar, gaat zitten op de kist met de kick en speelt een lied over liefde en wijn, zoals hij het nummer inleidt. Elk nummer krijgt zo zijn eigen inleiding. Hij bespeelt de snaren met een bottleneck voor een echt bluesgeluid.

Stef Kamil Carlens
Stef Kamil Carlens met dobro

Het derde nummer, de single Empty World, is een wat meer uptempo bluesnummer, met weer een andere gitaar. Het ritme komt uit het orgel en er zijn twee tonen die het hele nummer als basis meeklinken doordat hij gewichtjes in de vorm van ijzeren staafjes op de toetsen legt.

After I’m Gone gaat naar eigen zeggen over een begrafenis, van zichzelf? Hierop begeleidt Stef Kamil Carlens zichzelf op ukelele en mondharmonica, waardoor het toch vrolijk klinkt. Bij The Journey Will Be Long wordt hij op het album bijgestaan door een vrouwenstem, maar deze uitgeklede versie houdt uitstekend stand.

Stef Kamil Carlens
Multi-instrumentalist

Er is zelfs een lied over een hond, een straathond die Sammy heet. Dat is het nummer Moondog uit zijn Moondog Jr periode. Als hij dan ineens “Woef!” roept tijdens het nummer, klinkt er gelach uit de zaal, maar het hoort er echt bij, want het komt nog een paar keer terug. Zo passeert er een mooi spectrum uit het gehele oeuvre van Stef Kamil Carlens deze avond.

In het volgende nummer, dat over fietsen gaat, gebeurt van alles. Hij neemt zijn elektrische gitaar weer ter handen en speelt een bluesy deuntje. Dat deuntje wordt in een loop geplaatst. Intussen zet Stef Kamil Carlens de xylofoon in het midden van het podium, hangt de mondharmonica om en neemt plaats achter de xylofoon. Tussendoor programmeert hij nog een riedeltje op het keyboard, dat ook geloopt wordt. “Dat is de wind,” zegt-ie.

Het nummer Rumble Factories met een mooie climax is één van de hoogtepunten. Big City is dan weer een Zita Swoon nummer van een jaar of tien geleden wat een soort roadtrip beschrijft van een vader en zoon.

Als afsluiter van de reguliere set speelt hij Pretty Girl, neemt dankbaar het applaus in ontvangst en verlaat dan het podium via dezelfde deur als waar hij is binnengekomen. Het applaus blijft aanhouden en dan kan Stef niet anders dan nog een nummer spelen, dus komt hij goedlachs het podium weer opgelopen voor het allerlaatste nummer I’m Going Away. Het bezwerende uptempo nummer waarin zijn stem ook weer lekker de hoogte in gaat is dan echt het laatste wapenfeit en doet ie wat de titel al doet vermoeden, hij gaat weg.

Stef Kamil Carlens
Concertzaal perfect voor solisten

Maar hopelijk niet voorgoed, want Stef Kamil Carlens solo, zeker in deze setting is een unieke ervaring, Al ben ik ook wel benieuwd hoe het klinkt met de gehele band erbij. Dat is dan misschien meer iets voor het Willem Twee Poppodium.


Stef Kamil Carlens Club Tour 2018 is opgezet door Stef en zijn team. In 2017 bracht hij het solo album Stuck in the Status Quo uit.
Foto’s: Ruby Peach