Muziekroute

Afwisseling troef bij Muziekroute November Music 2022

Van feeëriek naar de afvalstort om dan weg te dromen in Venetiaanse melodieën

De Muziekroute van November Music 2022 vraagt de nodige voorbereiding van de liefhebber. Op zondag 6 november is tussen 11:30 en 18:00 uur het aanbod zó groot én divers dat je wel een persoonlijke timetable moet opstellen.

Muziekroute 2022

Chiel Nugter is een productieve componist uit Den Bosch en Bart van Dongen is momenteel De Stadscomponist. Een scheutje chauvinisme is mij niet vreemd. Ik heb hen dan ook op mijn Muziekroute lijst staan. Verder laat ik me graag verrassen en daarom staan Sanne Sanne,  XTRO, Anneleen Boehme en Jo Goes Hunting op mijn lijst.

Muziekroute
Muziekroute – Greener Grass

In de Clubzaal van de Verkadefabriek zou om 12:00 uur Sanne Sanne met Sanne Huijbregts beginnen, maar door ziekte komt dat te vervallen. Greener Grass, een andere band van Sanne Huijbregts neemt de honneurs waar. Dat moest zaterdagavond nog op stel en sprong worden geregeld. Greener Grass balanceert tussen jazz, folk, pop en wereldmuziek. De band opent met het nummer Greener Grass.

De close-harmony van de drie vrouwen is engelachtig waarbij de zware stem van bassist Camiel Jansen een mooie aanvulling is. Het is een kalm begin van mijn Muziekroute, eigenlijk wat te lief voor mij. Ik ben toch meer in voor de rafelranden van de muziek.

Muziekroute
XTRO – a waste of time

Die rafelranden tref ik aan in Huis73 waar het trio van XTRO in een donkere Pleitzaal ieder achter een percussie installatie staat met als decor drie grote schermen. De geprojecteerde beelden zijn onrustbarend. Gigantische afvalstortplaatsen en vervuilde zeeën stromen voorbij. De set draagt heel toepasselijk de naam A Waste of Time, maar tijdsverspilling is het zeker niet.

Een set van 30 minuten blijkt een goede keuze en houdt het publiek scherp. XTRO combineert minimalmusic, electronica, akoestische instrumenten, theater en eigenlijk alles wat los en vast zit. Er is geen limiet, indachtig de woorden van de Amerikaanse componist John Cage dat muziek zich niet beperkt tot piano of viool.

Dat laatste gaat wel op voor het volgende concert van het Ensemble Chiel Nugter dat ook in Huis73 plaatsvindt

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het ensemble speelt Masquerade, een productie uit 2021 van Chiel Nugter waar KLANKGAT aandacht aan heeft besteed. Het is druk in de Hofzaal van Huis73.  Ik zie Bert Palinckx, artistiek leider van November Music in de zaal. De belangstelling voor de muziek van Chiel Nugter is terecht. De liefde voor melodie staat centraal in zijn werk. Met het album Masquerade (2021) worden we ondergedompeld in Mediterrane sferen.

 

 

Anneleen Boehme

Anneleen Boehme die als uitvoerend musicus even imposant is als de omvang van haar instrument. Zo wordt deze Belgische contrabas speler op haar Facebook pagina omschreven. Een waar woord. Maar toen ik de zaal van De Azijnfabriek binnenliep, dacht ik toch dat ik me had vergist. In plaats van een klassieke jazz opstelling, zag ik violisten. Was ik verkeerd? Nee, want die strijkers maken deel uit van Grand Picture Palace waar Anneleen mee toert. Ik had een kort interview met haar. Dat wordt in een apart artikel gepubliceerd.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Anneleen wordt begeleid door het Grand Picture Palace met strijkers, koperwerk en een slagwerker. Het is een bijzondere mix van jazz en klassiek. Krachtig en prachtig van sound en harmonieus wanneer dat nodig is. Een heel bijzonder concert met als beloning een lang applaus. Ik spoed me naar Theater Artemis. Angel City van Bart van Dongen staat daar op het programma van de Muziekroute.

Bart van Dongen
Muziekroute
Bart van Dongen – Angel City

Bart van Dongen is De Stadscomponist van ‘s-Hertogenbosch en dientengevolge een must in deze Muziekroute. Wat op deze muzikale zondagmiddag in Artemis te zien is, heet De Verwachting, het eerste deel van zijn compositie Angel City.

De Verwachting bestaat uit piano en zang, gesitueerd in een Middeleeuws aandoende decor, ja. een tafereel van het Spanje onder Moors bewind. Die associatie ligt misschien voor de hand door een van de zangers die uit Syrië komt.

In een donkere ruimte werpt een draaiende discobol (!) heldere lichtjes rond. Mysterie ten top mede door de uitdossing van de twee zangeressen en zanger. De inhoud ontgaat me maar het maakt wel indruk.

Jo Goes Hunting
Jo Goes Hunting
Jo Goes Hunting – ©Mickey Obo

Dan iets totaal anders. Helemaal nu, westers, rock, pop, jazz & dance in Willem Twee poppodium met Jo Goes Hunting ter afsluiting van deze Muziekroute. Groter contrast met Angel City is haast niet denkbaar en zodoende lijkt deze rockjazz groep uit Rotterdam.haast iets gewoons. Maar dan doe ik hen geen recht. Daar waar je denkt dat het jazzy wordt, komt de rockspirit om de hoek kijken.

Jo Goes Hunting - ©Mickey Obo
Jo Goes Hunting – ©Mickey Obo

Frontman/drummer/zanger Jimmi Jo Hueting haalt zijn inspiratie door op een hoek aan de Kruiskade in R’dam te luisteren naar de muziek die uit de open ramen van voorbij rijdende auto’s schalt. Dat is te merken aan de vele onvoorspelbare breaks. Jammer dat de stem van Jimmi deze middag de kracht ontbeert om deze set echt geslaagd te noemen.

De Muziekroute heeft mij gebracht waar ik op zoek naar was. Variatie, herkenning en onvoorspelbaarheid. Maar wat een overvloed. November Music is een muzikale suikeroom.


Coverfoto Jo Goes Hunting – ©Mickey Obo Photo

Trio Bro

Trio BRO past in reeks succesvolle Blue Room Sessions

New Orleans is niet ver met Sjoerd van Bommel, Mike Roelofs en Bart Oostindie

Trio BRO staat voor Sjoerd van Bommel, Mike Roelofs en Bart Oostindie. Deze laatste stond nog niet op ons podium maar wat een verrassing blijkt deze Limburgse muzikant, zanger, componist te zijn. Van Bommel en Roelofs maakten in verschillende samenstellingen al eerder indruk op ons podium. Het onlangs opgerichte trio speelt een mix van onbekende covers en eigen werk (zie overzicht onder).

Trio BRO

Trio Bro
Sjoerd van Bommel – Trio Bro

Het is altijd gezellig als stadgenoot Van Bommel (percussie/vocals) in huis is. Hij praat alle nummers aan elkaar met veel humor en drumt als vanouds strak, intensief en in diverse stijlen. Het eerste nummer Perpetual Bluesmachine zet dan ook meteen de toon. Old Fingers is een original van Roelofs prachtig vertolkt op de vleugel. Moving On is ook een original van Roelofs (toetsen & vocals) en klinkt erg goed door de Hammond sound in combinatie met zang en gitaarspel van Oostindie.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Door Van Bommel’s enorm harde beet op zijn tong heeft hij moeite met de letter S. Deze sappige anekdote wil hij het publiek niet onthouden en dit ongemak zorgt af en toe voor hilariteit. Wicked Rain bevat een Hendrix-waardige gitaarsolo. Bij Little Feat’s Long Distance Love associeer ik Roelofs eventjes met Jackson Browne en Oostindie met David Lindley, maar dat neem ik geheel voor eigen rekening. Oostindie neemt zijn D’Angelico Jazzgitaar (met fraaie strap) ter hand voor een door hemzelf geschreven en goed gezongen song Smile The Blues Away.

Tweede set

Trio BRO
eigen werk

Tijdens de tweede set van Trio BRO o.a. een fraaie original van Roelofs Houston In The Blind en het vele malen gecoverde Dark End Of The Street (Penn/Moman) waaronder die van Ry Cooder. Scott-Heron’s Storm Music heeft een strak en aanstekelijk reggae ritme. Roelofs fluit daarbij sfeervol in de microfoon en krijgt veel applaus. Net als zijn mystiek klinkende Signs, waarbij Van Bommel de Aquaphone, die er uitziet als een gouden vogelkooi met strijkstok, bespeelt.

Na de Oostindie original Jimmy The Bullet volgt Yellow Moon, afgewisseld met soms ingetogen Hammond geluiden wat in combinatie met de Lesley box heel intens overkomt (net als de begeleidende gezichtsuitdrukkingen van Roelofs).

Trio BRO in reeks succesvolle Blue Room Sessions.

In de toegift twee nummers van JJ Cale waaronder Sensitive Kind en een energieke Cale/Oostindie ‘mix’ van The Breeze met opvallende bijdrage van Oostindie op gitaar en de opzwepende begeleiding van drums en toetsen. En dan is er hard en lang applaus! Trio BRO kan weer worden bijgezet in de reeks succesvolle Blue Room Sessions.


Setlist: Perpetual Bluesmachine (Keb Mo), Old Fingers (Roelofs), Grandma’s Hands (Bill Withers), Moving On (Roelofs), Wicked Rain (Los Lobos), Long Distant Love (Little Feat), Lady Day And John Coltrane (Scott-Heron), Smile The Blues Away( Oostindie), Love The Language (Connick), Ain’t No Grave (traditional gospel) Set 2: Trouble (Connick), Houston In The blind (Roelofs), Dark End Of The Street (Penn/Moman), Satisfy My Soul (Carrack), Storm Music (Scott-Heron), Soon As I Get Paid (Keb Mo), Signs (Roelofs), Jimmy The Bullit (Oostindie), Yellow Moon (Neville Bros), The Preacher (Connick), Sensitive kind (Oostindie mix JJ Cale), The Breeze (mix Cale/ Oostindie).


Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

KICK:PUSH

KICK/PUSH compleet door The Shivvies en The Unsinkable

Première-avond skateboardocumentaire met vol programma op de Tramkade

Vrijdag 23 september a.s. vindt de première plaats van KICK/PUSH, de documentaire die de turbulente ontwikkeling van de skateboardscene in ‘s- Hertogenbosch op kleurrijke wijze uiteenzet. Het feest na afloop zal losbarsten in Brouwerscafé Bossche Brouwers aan de Vaart. The Shivvies en The Unsinkable maken de afterparty KICK/PUSH helemaal compleet.

KICK/PUSH docu

 KICK:PUSH
The Shivvies

De invulling van de afterparty is met de programmering van twee passende punkbands een feit. The Shivvies uit Rotterdam spelen een aanstekelijke set die kenners zal doen denken aan de Ramones, voortbordurend op de 1-2-3-4-traditie die de Maasstad rond de millenniumwisseling de titel Punk Rock City opleverde.

The Unsinkable uit Nijmegen bestaat uit (oud-)leden van Facing Down, The Minority, Note to Amy, The Assange en punkrockkaraokeband Sing Along Riot. The Unsinkable won in 2018 de bandwedstrijd PocketPop en doet denken aan Bad Religion, New Found Gloy, No Use For A Name en The Ataris. Na de bands draait een DJ plaatjes die passen bij een ouderwetse skateboardparty.

 KICK:PUSH
The Unsinkable

De première van KICK/PUSH in de Verkadefabriek wordt voorafgegaan door de piepjonge Bossche band No Way en een korte Q&A met de makers van de film. Na de voorstelling volgt een korte tour door het naastgelegen indoor skatepark World Skate Center, die uitkomt bij de Vaart waar de afterparty losbarst.
OVER KICK/PUSH

No Way uit Den Bosch
KICK/PUSH
No Way

De documentaire KICK/PUSH draait om de opkomst van de skateboardscene en het strijden voor een eigen plek. Het behandelt op een kleurrijke, kunstzinnige wijze het Bossche skateverbod van de jaren ’90, de groeistuipen van de scene en de opkomst van de verschillende indoor skateparken van de stad. De do-it-yourself mentaliteit en vastberadenheid van de skateboarders speelt daarin een doorslaggevende factor. Hiervoor is gefilmd in ‘s-Hertogenbosch en op Madeira.

Totstandkoming

KICK/PUSH Afterparty
KICK/PUSH Afterparty

De film KICK/PUSH is een initiatief van Pascal Vugts en Casper Herselman. De productie wordt gedaan door Eendracht Films. Steffie Storms (o.a. Becky Bulldozer) verzorgt de regie.
KICK/PUSH gaat op 23 september 2022 in de Verkadefabriek in première. Tickets voor de afterparty zijn nog verkrijgbaar via ticketpoint.nl/evenement/kick-push-skateboard-premiere/. De première zelf is stijf uitverkocht; mogelijke extra voorstellingdata volgen snel.


kickpushmovie.nl
KICK/PUSH AFTERPARTY

Oh my Goth

Oh my Goth Bossche muzikale evenknie van weekend gothcultuur

Willem Twee poppodium programmeert geslaagde avond gothmuziek

Oh my Goth is een samenwerking van drie Bossche culturele organisaties. Design Museum Den Bosch, de Verkadefabriek en Willem Twee. Zij slaan de handen ineen en presenteren op 5 en 6 maart 2022 een tweedaags festival. KLANKGAT richt zich vooral op de bands die op 5 maart staan geprogrammeerd.

Oh my Goth

Zoals het gezegde luidt, de één zijn dood… Gelukkig niet zó uitgesproken, komt het er zaterdag 5 maart toch op neer dat de corona van collega-recensent Johan Kramer mij een kadootje in de schoot werpt. Of ik niet in zijn plaats naar het festival Oh my Goth festival wil gaan, want positief getest.

Eerlijk is eerlijk, goth is voor mij vooral muziek uit mijn jeugd. Wat er zich tegenwoordig in dit genre afspeelt, ik heb geen idee. Dus ja, de uitnodiging aangenomen en de kou getrotseerd.
Het festival zal zich afwisselend in de Kleine en Grote Zaal van de Willem Twee poppodium afspelen.

Oh my Goth
Tramhaus

Opener Tramhaus trapt de avond af in de kleine zaal. Een betere opener kan men zich niet wensen! Een behoorlijk eigen geluid, van twee gitaren, een volle bas en drums waarbij veel toms worden gebruikt, aangevuld met een zanger die zeer goed bij stem is. De kleine zaal is behoorlijk gevuld, maar vanaf tel één staat vrijwel iedereen mee te bewegen met de postpunk van dit Rotterdamse quintet. Ruim een half uur overtuigen ze, door met overgave hun muziek neer te zetten.

Remy Neumann
De volgende Oh my Goth act is een dansperformance van bedenker en regisseur Remy Neumann. Danser Simon Bus treedt aan in de Grote Zaal. Midden voor het podium, als wel aan weerszijden van de zaal, op de verhogingen, staan drie doeken, met op elk een duivel er op geschilderd. Remy Neumann begeleidt op zijn basgitaar de dans van deze demonen. De twee vleugelspelers bewegen en wormen zich langzaam naar het midden om daar aansluiting te vinden bij de derde duivel. De doeken worden elk overeind gehouden door dansers, en door middel van de muziek van Jornt Duyx en dans wordt duidelijk gemaakt, dat een ieder zijn eigen demonen heeft en bevecht.

Oh my Goth
Danser Simon Bus

In deze tijden van corona scepsis en flat-earth-societys, durf ik een derde bron van twijfel aan te boren, en wel dat de zon niet in het oosten opgaat, maar in het westen. Meer precies, in Rotterdam.
Nadat eerst Tramhaus een erg sterke indruk maakt, is het nu tijd voor het eveneens Rotterdamse Rats On Rafts. Ook een quintet, een tiental jaren geleden begonnen als postpunk kwartet, hebben zij hun sporen al wel verdiend in de Nederlandse, maar ook daarbuiten, muziekwereld.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het tweede deel van de titel van de Rats’ laatste plaat, The Mind Runs A Net Of Rabbit Paths, blijkt een blauwdruk voor wat ze vanavond laten horen. Vanaf de eerste, langzame staccato aanslagen op de slaggitaar, niet veel later aangevuld door een snellere basgitaar die de slaggitaar meeneemt in haar tempo. De drums vallen in, de zang begint, en voor je het weet zit je in de trein die Rats On Rafts vanavond is.

Met een uniek geluid, gekleurd door mooie duidelijke basloopjes, hakkende én ingetogen drumpartijen, staccato slaggitaar, tweestemmige glasheldere en glasharde dameszang, en nog veel meer, leiden de Rats je door de konijnenpaadjes. Af en toe komt het ene paadje je bekend voor, maar bij de eerstvolgende kruising blijkt het toch weer een heel ander paadje te zijn, dan dat waar je al doorheen bent gekomen. En zo een uur, anderhalf uur lang?

Hermetisch sluiten de nummers zich aan elkaar, wat weinig ruimte laat voor applaus. Ik merk dat ik dat jammer vind. Ik wil graag laten weten dat ik het gaaf vind. Dat het uiteindelijke eindapplaus zo massaal is, is duidelijk de verdienste van het eigenzinnige van Rats On Rafts.

Oh my Goth
Mathilde Nobel – Oh my Goth

Met een hoofd vol, weer naar de Kleine Zaal, waar Mathilde Nobel op het podium staat. Half verstopt achter een opengeklapte laptop, waarbij haar donkere contactlenzen opvallen, iets wat haar meteen een masker en afstand meegeeft.
Mathilde tovert uit haar laptop eigen beats en ritmes, die ze aanvult met zang. Rhytmische zang, melodieuze zang, ter plekke opgenomen zang, die met een tapeloop een tapijt legt voor meer wonderschone zang. Meeslepend en van hoog niveau neemt Mathilde je dansend mee in haar wereld, ondertussen breeduit glimlachend. Een glimlach die nog breder wordt als ze na haar set, het applaus van het enthousiaste publiek ontvangt.

Afsluiter Laster staat klaar om de avond af te sluiten. Drie gemaskerde muzikanten storten hun sferische black metal uit over de zaal. Drums, bas en gitaar storten zich in technisch hoogstaande breaks en tempowisselingen. Regelmatig versterkt door dubbele bassdrums, en zang die varieert tussen praterig, schreeuwend, en gruntend. De onverstaanbaarheid van de zang, in combinatie met de maskers, zorgt voor een vervreemdend effect. In plaats van mee te willen in de wereld van Laster, merk ik dat dit niet mijn ding is.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Qua programmering zou je kunnen zeggen dat Laster het meest ‘goth’ van deze Oh my Goth avond is. Donker, duister, verontrustend. De andere acts zitten meer in de postpunk of new wave-hoek. Maar ach, hoe belangrijk is een hokje als je zomaar even een paar toffe acts in je schoot geworpen krijgt.

Oh my Goth sloot af met SKEMER, een gloednieuwe samenwerking tussen zangeres annex fotomodel Kim Peers en gitarist Mathieu Vandekerckhove van Amenra en zijn persoonlijke project Syndrome, Die samenwerking leidt tot minimalistische dark waveconstructies die zowel bruut als erotisch zijn. Verder had de Verkadefabriek een aandeel in Oh my Goth door een concertfilm van The Cure te vertonen.

Op de fiets naar huis, word ik voorbij gereden door een auto, waarvan op het dak een jongen ligt, zich met beide handen vastklampend in de open ramen, hardop het ‘Ahieieie’ van The Lion Sleeps Tonight’ zingend. Lieve mensen, de lente is begonnen.

 


De Goth – Designing Darkness tentoonstelling in het Designmuseum is nog tot 18 april te zien.

Camilla Blue

Little Girl Blue Tour is spel tussen licht en donker

Camilla Blue is een getalenteerde wervelwind met altijd chaos in haar hoofd

Onder de naam Little Girl Blue Tour keert Camilla Blue weer terug bij Blue Room Sessions in de Clubzaal van de Verkadefabriek. Net als zoveel andere artiesten is zij meer dan ‘eager’ om op te gaan treden. Zelfs de korte pauze tussen de twee sets is haar teveel. Ze breekt die dan ook voortijdig af.

Little Girl Blue Tour

Little Girl Blue Tour
Little Girl Blue Tour

De eerste keer dat ik van Camilla Blue hoorde was tijdens een VPRO documentaire (Vrije geluiden) over Kytopia*, een muzieklaboratorium aan de Utrechtse Oudegracht en een initiatief van Kyteman, Colin Benders. Ze zat aan de piano en speelde Special Kind of Stupid. Het intro deed me in eerste instantie aan Cuby’s Window of my Eyes denken, maar al snel werd ik getroffen door haar spel en zang. Toen ik haar kort daarna zag optreden tijdens Jazz in Duketown op de Parade, was mijn interesse opnieuw gewekt. Ze moet toen rond de 20 jaar geweest zijn, maar zong als een geroutineerde oude ziel met een heel opvallend repertoire. En nog steeds luister ik met verbazing en vergeet vaak dat ze pas 27 is.

Nerveus 

Little Girl Blue Tour
Joyce wervelwind

Joyce Deijnen aka Camilla Blue stuitert voor aanvang van het concert door de zaal. Zij kan niet wachten om te beginnen. Het blauw van het Blue Room Sessions (BRS) logo op de gordijnen is vervangen voor het Little Girl Blue Tour logo. De show wordt af en toe vergezeld van bewegende animaties, alle uit de koker van deze veelzijdige artieste. In de uitverkochte zaal zijn zoals gewoonlijk een flink aantal fans en bekenden aanwezig. Dat houdt bij Joyce in; veel enthousiaste kussen en omhelzingen. Dan mag ze eindelijk naar het podium…

In een fraaie zwarte jurk neemt Joyce plaats achter de toetsen en zet toepasselijk in met Black Star, gevolgd door het vrolijke Talk about it, de vierde single van haar aanstaande tweede album Yellow. Het is de opvolger van Loose Sand, wat ze later in de tweede set ook speelt.

Deijnen switcht voortdurend van toetsen naar gitaar. Haar vertrouwde gitarist sinds jaren, Coos van de Klundert, speelt vaardig in op elke song. Nieuw zijn Daan van der Vorst, die uitstekend en vaak ingetogen drumt en Shaquille Pentury, die eveneens prima begeleidt op basgitaar. Levensgezel Melchior Huurdeman (bekend van Vrije geluiden) heeft zich discreet opgesteld en hanteert naast twee keyboards ook een airboard melodica. Ik word wederom verrast door het mooie Special Kind Of Stupid. Na When I Get Home en Umbrella is het pauze, die voortijdig wordt afgebroken door de lead zangeres, die in de kleedkamer al aangeeft het liefst meteen weer het podium op te gaan.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Tweede set
Alle songs zijn op een of andere manier ontstaan door gebeurtenissen uit Joyce’s leven. Zo kwam de inspiratie voor After Midnight door de stad Eindhoven waar ze een tijdje woonde. Aan Iceman ligt, zoals de titel doet vermoeden, een slechte relatie ten grondslag.

Dan volgt een ‘Satie-waardig’ intro op de piano. De song Unique draagt ze op aan Maarten door wie haar carrière een vlucht nam via Vrije Geluiden. Ondertussen draaien op de achtergrond de begeleidende filmbeelden die wat mij betreft ook onder de categorie Unique geschaard kunnen worden.

Chaos –  Little Girl Blue Tour

Little Girl Blue Tour
Little Girl Blue Tour – veelzijdig

“Het is altijd chaos in mijn hoofd” las ik ergens in een persbericht. Dat dat ook inspiratie oplevert blijkt uit het prachtige Quiet In My Head, met mooi gitaarspel van Van de Klundert.

Ondanks dat Joyce in een warm pleeggezin is opgegroeid richt ze een boodschap aan haar biologische vader. Omdat ze hem geen brief durft te schrijven verpakt ze het in een mooi liedje; Hullabaloo.
En dan is het tijd voor de laatste song Don’t Turn On The Light…geen toegift, maar gewoon als feit aangekondigd. Het is ook goed zo. Prachtig concert, groot applaus!

P.S. Nog meer chaos
Na afloop een toeloop van familie en bekenden, allen willen wat zeggen, iets geven of gewoon een handtekening op een CD. En daar tussendoor een van binnen naar buiten vliegende Joyce. Het heeft Monique en mij precies een uur en een kwartier gekost om de vijf bandleden en aanhang in de gang tegen de muur te plakken voor een groepsfoto van één minuut… en ook dat moment verloopt in complete chaos, maar wel gezellig.


Setlist: Black Star, Talk About It, Fire In The House, Time For new Memories (Blue 2018), Special Kind Of Stupid, When I Get Home, Umbrella,.
Tweede set: After Midnight, Iced Up, Unique, Quiet In My Head (Blue), MMM MMM, Loose Sand, Hullabaloo, Don’t Turn On The Lights (Blue)



Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

Typhoon

Typhoon en Jef Neve zorgen voor een vonk die thuis te voelen is

Twee rasmuzikanten spelen een emotionele set op Jazz in Duketown

Afgelopen zondag trad de Belgische Jef Neve, na drieënhalf jaar, weer samen op met Typhoon tijdens Jazz in Duketown. Samen vulde zij de Grote Zaal van de Verkadefabriek in ‘s-Hertogenbosch met een interessante muzikale combinatie. Zoals de rest van de optredens van het festival, was ook dit optreden via livestream te volgen. 

Typhoon
Typhoon
Typhoon

Typhoon, rapper en zanger, heeft zijn naam voor het grote Nederlandse publiek op de kaart gezet door zijn album Lobi Da Basi. Al zullen kenners en fans van het genre hem kennen van zijn eerdere muzikale pad, samen met Opgezwolle en Fakkelbrigade. Jef Neve is in ons zuiderlijk buurland overigens de vooraanstaandste jazz-pianist. Iets wat hij ook tijdens zijn optreden van afgelopen zondag weer bewijst.

Jef Neve
Jef Neve
Jef Neve

Neve begint het optreden met een prachtig piano stuk, waar je ondertussen Typhoon van ziet genieten. Met een glimlach op zijn gezicht kijkt hij naar zijn compagnon van deze zondagavond. De twee hebben in het verleden al vaker samen opgetreden. De jongens laten weten dat dit overigens al wel drieënhalf jaar geleden was, waardoor een reünie meer dan op zijn plek is.

De twee gaan verder met het nummer Kaarten met Kruisjes. De muziek lijkt Typhoon tot in merg en been te raken, waardoor hij je gelijk helemaal meeneemt op een intense muzikale ontdekkingstocht. Ook door het scherm heen voel je zijn liefde voor muziek de huiskamer vullen.

Zoom
Jef Neve & Typhoon Zoom

Maar ook het publiek wordt tijdens het optreden zeker niet vergeten. Terwijl de zaal slechts gevuld is met de spelende artiesten en de crew, zijn de mensen thuis een onderdeel van de show. Via een groot scherm in de zaal zijn de mensen thuis, achter hun laptops te zien. “Als ik mijn hand op steek, zeggen jullie nooit,” legt Typhoon de groep op. “Wellicht hebben we wat vertraging, maar dit gaat goed komen!”

 

Het door Typhoon uitgebrachte album Lichthuis komt ook in dit duo optreden voorbij. Samen spelen zij het nummer Oud Licht op een prachtige manier. De spelende piano ondersteunt de zuivere stem van Typhoon.

 

spoken word
spoken word

Naast muziek is er ook tijd en ruimte vrijgemaakt voor spoken word. Typhoon spreekt over de vooruitgang die wij nodig hebben als maatschappij, in tijden van discriminatie, polarisatie en klimaatverandering. Wees moedig in je ongemak de naam van het stuk, geeft veel weg. In de loop van de zinnen, begint Neve Typhoon’s woorden te ondersteunen. Er wordt opgebouwd naar een sterke en prachtige tekst, met een betekenis. ‘Wees welkom bij onze generatie’ zijn dan ook de woorden waarmee Typhoon sluit. ‘Wees welkom in je ongemak’.

piano solo
piano solo

De spoken word wordt afgesloten met een prachtige piano solo van Neve. Zijn inspiratie voor het stuk, heeft hij opgedaan na een mooie dag die afgesloten werd aan een meer en het uitzicht hierop. De twee blijven in het thema van het water, wanneer het nummer Surfen ingestort wordt. Eentje waarin opnieuw duidelijk te merken is dat de Nederlandse zanger tot in de kern geniet, wanneer hij door een verspreking van zichzelf in de lach schiet. Op het podium wordt de chemie tussen de twee alleen nog maar sterker. Spelende blikken worden uitgedeeld en samen worden ze een eenheid.

Jef Neve
afsluiting

Muziek en magie, een combinatie die tijdens het optreden van Jef Neve en Typhoon tot leven kwam.


Screenshots Typhoon & Jef Neve – Jazz in Duketown 2021

Typhoon & Jef Neve op Youtube:

gedeeltelijke lockdown

Opheffen gedeeltelijke lockdown welkom lichtpuntje

Voorlopig kunnen we alleen roeien met de riemen die we nu hebben

Donderdagavond 19 november gaan podia en theaters weer open na een gedeeltelijke lockdown van twee weken. Dit is een lichtpunt(je). Aan het eind van de lange corona-tunnel gloort meer licht, die van werkzame Covid-19 vaccins. Geduld is een schone zaak, luidt het gezegde. Het opheffen van de gedeeltelijke lockdown is de eerste stap in een nog ongewisse richting.

Gedeeltelijke lockdown

gedeeltelijke lockdown
Aufglauft op Popronde pre-party 2020 – ©Jane Duursma

Willem Twee poppodium, Willem Twee Toonzaal en de Verkadefabriek pakken hun programmering weer op met de bekende restricties zoals 30 zitplaatsen/tickets en geen horeca. Die blijft vooralsnog potdicht. De effecten van die twee weken gedeeltelijke lockdown moeten nog maar blijken in de daling van de hoeveelheid besmettingen. Als die daling inderdaad significant is, kan er pas over verdere versoepelingen gesproken worden.

Aantrekkelijk divers aanbod

gedeeltelijke lockdown
Popronde Pre-party 2020 – ©Jane Duursma

Zoals gezegd is de horeca nog steeds dicht en vinden optredens uitsluitend op podia plaats en niet in de zogenaamde muziekcafé’s zoals de Bossche Brouwers of Lohengrin. Ondanks de sluiting van hun horeca hebben Willem Twee en de Verkadefabriek een aantrekkelijk en divers programma aanbod voor de maanden november (wat er nog van resteert) en december. Lof voor deze organisaties. Er is ook voor ieder wat wils, van klassiek, jazz, progrock, metal, punk, elektronica tot country toe.

Dit zijn de eerstvolgende concerten in Willem Twee poppodium in 2020:

Savage Beat
Savage Beat

november

  • Brian de Graeve’s Realisea
  • DAX
  • Savage Beat

december

  • Hammond Sandwich
  • Subterranean Street Society
  • Milky Way Gas Station
  • Classic Water
  • Nephylim

In de Willem Twee toonzaal komen de volgende concerten in 2020:

gedeeltelijke lockdown
JEROEN VAN VLIET

november

  • Eric van der Westen New Quadrant
  • Jeroen van Vliet MOON TRIO
  • The Hague String Trio

december

  • Lunchconcert: Luisa & Friends
  • Chantilly en rozenblaadjes
  • Xavi Torres, Joris Roelofs & Joan Terol
  • Apollo Ensemble/Musico Reizen
  • Esther Kuiper & Vincent van Amsterdam

In de Verkadefabriek zijn dit de resterende concerten van 2020:

TIGRE BLANCO
TIGRE BLANCO

december

  • Tigre Blanco | Blue Room Sessions
  • The World Keeps On Singing – Mozartconcert | IVC
  • Hans Dulfer Hits 80! | Jazz Factory
  • AdVanderVeen met band | Blue Room Sessions
  • Marzio Scholten e.a. | Jazz Factory
  • Marlijn Weerdenburg – Marlijn zingt | Grote Zaal

Nieuw
Voor het nieuwe jaar start toonzaal i.s.m. Willem Twee studio’s vanaf januari iedere laatste vrijdag van de maand elektronische concerten. De eerste is op 29 januari. Langzaam maar zeker zal het aanbod van concerten, optredens, shows en gigs toenemen. Op festivals en andere grootschalige evenementen zullen we waarschijnlijk nog een tijdje moeten wachten.

Texas Martha

Fijn meedeinen met Texas Martha en haar vrienden

Gepassioneerde Texaanse muziek zorgt voor goede sfeer ondanks de versoberde omstandigheden

Als Martha Fields, aka Texas Martha, met haar band optreedt kijken wij daar altijd naar uit. Warme, gezellige mensen die we intussen als vrienden beschouwen. In 2018 was ze bij The Blue Room Sessions met haar volledige band, maar vanavond met de mannen waar ze al vijf jaar mee optreedt, Manu Bertrand “Frankrijks beste dobro-banjo- en mandolinespeler” en Urbain Lambert, gitarist op Gretch en Fender.

Texas Martha

Texas Martha
Martha Fields aka Texas Martha, Manu Bertrand en Urbain Lambert

De helft van het jaar woont Martha Fields in Frankrijk, maar haar roots liggen in Texas of eigenlijk meer nog in het Appalachengebied van Kentucky en West-Virginia. Haar songs zijn vanavond weer doorspekt met verhalen over haar Cherokee voorouders.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Texas Marha en haar twee vrienden vangen aan met Paris To Austin van het veelzijdige album Dancing Shadows dat ze ‘straight from the heart’ schreef in 2018. Ze gooit er vanavond zelfs wat Bossche termen doorheen. Na de mooi driestemmig gezongen bluegrass ‘feminist song’ Fare Thee Well Blues refereert Martha vervolgens aan haar familie met een ‘song for peace’ getiteld Demona, de naam van haar nicht wier echtgenoot Hale sneuvelde in Normandie.

Texas Martha
Blue Room Sessions

Met haar moeder schreef Martha Fields Hard Times (album Southern White Lies 2016) een vlotte Hillbilly song. Van Honky Tonk over naar een cover van een andere Texaanse, Janis Joplin, het dorstige What Good Can Drinking Do. “Gimme Whiskey, gimme Bourbon, gimme Gin….is wel wat lastig nu de bar gesloten is.

Het sfeervolle Where The Red Grass Grows gaat over Cherokees die in de 18e eeuw gedwongen moesten verhuizen naar een reservaat in Oklahoma en waarvan de helft het niet overleefde. Doodstil is de zaal als een ‘Cherokee prayer’ volgt waarbij alle drie plechtig zingen, de armen gekruist over de borst.

De song, met een mooie snik in de stem, over ‘avant-garde lady’ Johanna was de eerste die Martha schreef in Bordeaux, de streek waar ze gedeeltelijk woont. Tijdens de lockdown mocht men in Frankrijk niet verder dan 1 kilometer rond huis. Dit resulteerde in een aantal nummers waaronder dit, gerealiseerd via Zoom. Het heet In My Garden en heeft een wat ik noem een ‘Tony Joe White-waardig’ intro. In juni verschijnt een nieuw album.

Manu Bertrand & Urbain Lambert
Texas Martha – Manu Bertrand – Urbain Lambert

The first ever recorded Chicago Blues Kokomo wordt ingezet met een uitstekende Lambert op de Fender en eveneens prima Dobro werk van Bertrand.

Zangtalenten
Martha’s eerste zangtalenten (en die heeft ze ruimschoots) ontstonden in de kerk, dus gospel mag vanavond ook niet ontbreken. Het is fijn meedeinen in What Are They Doing In Heaven (there now).

Blue Room Sessions
gospel

Wat verder opvalt is het mooi uitgevoerde Dead End, wat me doet denken aan de folk and gospel song Wayfaring Stranger, wat in het tweede concert, wat toch weer anders was dan het eerste, alsnog wordt gespeeld. Beide songs met een virtuoze solo op Fender en Dobro. Het late publiek lijkt ook iets enthousiaster. Het allerlaatste nummer wordt dan ook meegezongen dan wel wordt er meebewogen op de stoel. Ik meen een oudje van Jimmy Reed You’ve Got Me Running/What You Want Me To Do te herkennen (gokje want de setlist is na het eerste optreden gestolen) waarna een voorzichtige staande ovatie volgt.

Martha Fields
Martha Fields in Blue Room Sessions

Ondanks de versoberde omstandigheden in tijden van C waren onze gasten verrast door de sfeervolle opstelling van de zaal en uiteraard ook door een gepassioneerde Martha Fields die de country, rock, blues en bluegrass op de haar zo kenmerkende manier voor ons heeft vertolkt.


Setlist Texas Martha (niet noodzakelijk in deze volgorde): Austen to Paris, Said and Done, Hard Times, Demona, What Good Can Drinking Do, Where The Red Grass Grows, Hillbilly Bop, Born To Boogie, Headed South, We Missed A Turn, Fare Thee Well Blues, Dead End, Johanna, In My Garden, Lonesome Road Blues, Kokomo, What Are They Doing In Heaven, You’ve got me Running, Wayfaring Stranger

Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Conservatorium Talent Award 2020

Conservatorium Talent Award 2020 via livestream

Zes veelbelovende conservatoriumstudenten strijden om felbegeerde jazz aanmoedigingsprijs

Conservatorium Talent Award 2020 is zoals alle andere evenementen in dit corona-jaar anders dan anders. Door de RIVM-maatregelen mag slechts een beperkt aantal mensen toegelaten worden, Maar geen nood, de Talent Award is ook via livestream te bekijken vanuit de Clubzaal in de Verkadefabriek.

Conservatorium Talent Award 2020 (#CTA2020)

Conservatorium Talent Award 2020
Conservatorium Talent Award 2020

Behalve de totaal andere setting onderscheidt deze 2020-editie zich op een andere, leukere, manier van alle vorige awards. Van de zes kandidaten studeert de helft af op zang. Dat zijn Tijn Heijblom, Marit van der Lei en Manon Nijenhuis. 50 procent kans dus dat een zanger/zangeres met de award aan de haal gaat.

Opkomst kandidaten

  • Tijn Heijblom – zang
  • Paul van de Calseijde – saxofoon
  • Marit van der Lei – zang
  • Gijs Idema – gitaar
  • Dani Brands – piano
  • Manon Nijenhuis – zang

Deze review vindt geheel plaats via de livestream van Conservatorium Talent Award 2020, thuis achter het beeldscherm.

Tijn Heijblom

Deze slideshow vereist JavaScript.

Tijn Heijblom is 23 jaar en studeert studeert aan Fontys Hogeschool voor de Kunsten in Tilburg waar hij ook woont. Tijn schrijft graag eigen muziek en speelt daarnaast ook synthesizer. De zanger bijt het spits af  van deze Conservatorium Talent Award 2020. Tijn zingt vijf nummers. Alle vijf eigen werk waaronder Last Appointment. Hij sluit af met Solitude. Na afloop volgt een kort interview met Hans Mantel, Daarin vertelt Tijn dat hij nu over zijn emoties durft te schrijven. Er zit geen vast patroon aan de manier hoe hij zijn songs schrijft. Hij noteert alles om het eventueel later te kunnen gebruiken. Zijn masters wil hij in Brussel voltooien.

Paul van de Calseijde

Deze slideshow vereist JavaScript.

Paul van de Calseijde is 28 jaar en studeert Bachelor Jazz Saxophone aan Rotterdam Codarts University for the Arts. Hij woont in Utrecht. Paul is saxofonist bij de bands Trico, Filet au Fonque en Antares Flare. Voor deze Conservatorium Talent Award 2020 laat Paul zich begeleiden door APQ (Anna Tsombanis & Paul Van de Calseijde Quartet). Bijzonder is dat er een tweede tenorsaxofonist op het podium staat naast Paul die eveneens tenorsax speelt. In het korte interview met Hans Mantel legt Paul uit dat hij louter voor de sound heeft gekozen voor een tweede tenorsaxofoon. “Met zo’n sound zet je je handtekening,” merkt Hans Mantel op. Paul van de Calseijde brengt drie eigen nummers: Hush, Polder en Étude. Binnenkort verschijnt de nieuwe EP op Spotify.

Marit van der Lei

Deze slideshow vereist JavaScript.

Marit van der Lei is 25 jaar en volgt nu een masteropleiding aan het Koninklijk Conservatorium van Den Haag. Marit is het meest geïnspireerd door de muziek van componist/trompettist Kenny Wheeler. Haar band de Marit Van der Lei Nextet begeleidt haar bij deze Conservatorium Talent Award 2020. Marit doet momenteel onderzoek naar de combinatie zang en blazers. Die interesse komt waarschijnlijk omdat zij al op haar veertiende in Big Bands heeft gezongen. Marit brengt vier nummers, allemaal eigen werk; I Will Never Go To The Sea, See, Start The End, Eh en Eventually I Will. Het eerste nummer zingt Marit zonder enige begeleiding. Met een vette galm op haar microfoon, dat weer wel.

Gijs Idema

Deze slideshow vereist JavaScript.

Gijs Idema is 24 jaar en studeert gitaar aan het Conservatorium van Amsterdam. Gijs speelt vier nummers en begint met Shorts In The City, een ode aan de zomer. Het is eigen werk dat hij onlangs afmaakte. Het tweede nummer heet Mikado, naar het spel van de vallende stokjes. Daarna volgt Bro, Bro, Bro, geïnspireerd door Jakob Bro.
Zijn grote voorbeeld is bluesrock gitarist Jimi Hendrix, maar toch koos Gijs voor jazz na het horen van gitaargiganten zoals Wes Montgomery. Gijs komt met min of meer uitgeschreven versies waarop zijn bandleden hun interpretatie kunnen spuien. Met het Gijs Idema Trio bracht hij in 2018 het album Squares uit. Binnenkort komt er een nieuw album uit, Modus geheten. Volgens Gijs is ‘jazz eigenlijk de enige muziek die alle soorten genres is, mét improvisatie‘.

Dani Brands

Deze slideshow vereist JavaScript.

Dani Brands is 29 jaar en studeert piano aan ArtEZ Hogeschool Zwolle. Dani is door zijn moeder beïnvloed die veel Cubaanse muziek draaide in zijn jeugd. Dani heeft niet zozeer piano idolen, hij zoekt het meer in de nummers die ze hebben geschreven en richt zich met zijn Latin band vooral op de Cubaanse ritmes en arrangementen.
In de jaren ’70 kwamen veel Cubaanse en Puerto Ricaanse muzikanten naar New York, waaruit de mengvorm salsa uit voortkwam. En nu, door Dani Brands, is er Latin uit Zwolle. Hij is de enige van zijn school die het genre speelt. Dani en zijn bandleden spelen vier nummers waarvan drie eigen werk. Spijtig dat er vanwege de RIVM-maatregelen niet gedanst mag worden, want het is werkelijk heel aanstekelijke muziek.

Manon Nijenhuis

Deze slideshow vereist JavaScript.

Manon Nijenhuis is 22 jaar en studeert zang aan HKU Utrechts Conservatorium. Esperanza Spalding is één van Manons grote voorbeelden. Toch hoor je ook flarden van Joni Mitchell in haar werk. Manon zingt vier nummers van de EP Flowerpicking: Flowerpicking, Oenothera, Inside Outside en Take All.
Oenothera gaat over een bijzondere jeugdherinnering. Met haar oudtante ging ze naar een grote tuin vol bloemen. Het schemerde al en de meeste bloemen sloten zich, behalve de nachtbloem Oenothera die pas als het donker is, open gaat. Manon bezint zich welke kant ze op wil gaan. Improvisatie of toch popmuziek? Echter wel met onverwachte wendingen.

De prijzen van Conservatorium Talent Award 2020 zijn:

Conservatorium Talent Award 2020
Gijs Idema winnaar Conservatorium Talent Award 2020
    • Compositieprijs ter waarde van 1000 euro voor het nummer Mikado van Gijs Idema
    • Eervolle vermelding van zangeres Marit van der Lei die volgend jaar gaat optreden bij Jazz in Duketown 2021
    • Conservatorium Talent Award 2020 ter waarde van 5000 euro voor gitarist Gijs Idema

Screenshots: LIVE | Conservatorium Talent Award 2020 | Dagprogramma

De jury bestaat uit Aad van Nieuwkerk (VPRO), Rob Horsting (componist/arrangeur), Frank Bolder (music program manager bij LantarenVenster Rotterdam), Mischa Andriessen (journalist), Kim Hoorweg (vocaliste).
De jury let op instrument- en zangbeheersing, samenspel, compositie, onderscheidend vermogen (durf, out of the box) en performance.

Conservatorium Talent Award 2020
Hans Mantel

Na elk optreden worden de kandidaten kort geïnterviewd door radiopresentator Hans Mantel. Hans Mantel presenteert elke zondagavond van 21.00u tot 22.00u ‘Deep Jazz’ op Sublime, met de beste jazzplaten uit heden en verleden.

Dixie Rose

Dixie Rose verrast met indrukwekkend concert

Belgische band beheerst country, rootsy pop, Americana en blues tot in de fijnste haarvaten

De Belgische band Dixie Rose is (nog) niet zo bekend hier in den lande dus dat is altijd spannend. Maar tijdens de soundcheck blijkt al snel dat The Blue Room Sessions een zestal fantastisch spelende muzikanten op het podium heeft staan. Daarnaast zijn ze ook nog eens aardig en ongedwongen. Alle ingrediënten voor een goed concert.

Dixie Rose

Dixie Rose
Dixie Rose – The Blue Room Sessions

Dixie Rose bestaat uit zangeres Anniek Raedschelders, gitarist en geliefde Dag Luyten, Kevin Bloemen op gitaar, Toon Meuris op toetsen en accordeon, Nico Camps (drums) en Rico Hagemeijer (bassist). De verrassend goed zingende Raedschelders vertelt tussendoor over de achtergrond van de nummers die veelal zijn geschreven samen met Luyten. Een beetje googlen leert dat Anniek in het dagelijks leven ook nog grafisch ontwerper is.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Dixie Rose start met Small Town, refererend aan woonplaats Bree in Belgisch Limburg, gevolgd door Mr. Morgan, met mooi pianospel van Meuris. Good Man’s Misses heeft wat weg van Wayfaring Stranger. Opvallend goed hierbij klinkt de Bo-El gitaar van Bloemen, die naar eigen zeggen een metal-achtergrond heeft.
Aunt Mary Lou wordt weer ingeleid door een waargebeurd verhaal van Raedschelders’ tante die na haar vlucht naar Amsterdam via allerlei obstakels toch nog goed terecht kwam. Don’t you worry Babe, ontstond naar aanleiding van de scheiding van de vader van haar destijds driejarige dochter. Mooi nummer met op alle fronten weer prima begeleiding van band.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het duo schreef onlangs een song voor een collega. ‘Eigenlijk mag het niet’ maar wij hebben vanavond de primeur van hun éigen versie van Country Soul. Het klinkt veelbelovend. Dus ook zelf blijven spelen als je het mij vraagt, Dan een sereen nummer Once More, hun allereerste, met Raedschelders geconcentreerd spelend op een klein geel ‘pianootje’. Je kunt een speld horen vallen. Na de ingetogen ballad Lonely gaat de band over op twee fantastisch uitgevoerde covers; Flying Blind van Ilse de Lange en Why Not Me van The Judds. Mooi tweestemmig gezongen met Kevin Bloemen.

Dixie Rose
Anniek en Dag

Dat de moeder van Raedschelders ongeschonden uit een Corona coma kwam mag een wonder heten. Deze emotionele tijd is gelukkig achter de rug en resulteerde in een ontroerende song For Mom, die door Anniek, gezeten op de kruk, wordt gezongen en die enkele van onze gasten, hoorde ik achteraf, tot tranen toe roert.

Dixie Rose
Ad van der Laan – dobro

Dan wordt Ad van der Laan tijdelijk geïntroduceerd als zevende Dixie Rose bandlid. Hij bespeelt zeer verdienstelijk de dobro tijdens Wild Heart. We krijgen hierna nóg een primeur met het aanstekelijk klinkende Eyes Of Mary Jane, waarbij Monique en ik gelijktijdig een ‘Bad Moon Rising openbaring” krijgen. Na Wading The Water, met Meuris indrukwekkend op de accordeon, mag het publiek meezingen met Ladida, wat nog resteert uit het repertoire van het zojuist gestopte akoestische duo Dag Anniek.

Dixie Rose
Dixie Rose – Blue Room Sessions

Na een enthousiast applaus volgt de toegift die nog lang naklinkt ….Let The Music Play. En dat deden ze. En dát nog wel twee keer, want een half uurtje later begint de band weer energiek en even enthousiast aan het tweede optreden. Hulde.

Ik citeer Ad van der Laan na afloop … Het viel me 300% mee, wat een band!!


Foto’s van Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Setlist: Small Town, Good Man’s Misses, Aunt MaryLou, Don’t you worry Babe, Country Soul , Once More, Lonely, Flying Blind, Why Not Me, For Mom, Wild Heart, Eyes Of Mary Jane, Wading The Water, Ladida, Let The Music Play