Arthema Strijkkwartet

Filmmuziek van Arthema Kwartet in Tuinsessies

Fantastic Beasts and where to find them uit het universum van Harry Potter in de Museumtuin

In mei 2018 won het Arthema Kwartet de publieksprijs in het Willem Twee kamermuziek concours. Na dit mooie begin hebben ze vele concerten gegeven, waarbij aandacht voor het milieu en de ontwikkelingen in de wereld een grote plaats innemen.

Arthema Kwartet – Tuinsessies
Arthema Kwartet
Arthema Kwartet – Tuinsessies

En nu voor de Tuinsessies een experiment met filmmuziek, gearrangeerd door Nikolai Clavier voor twee violen, altviool en cello. Voor deze uitvoering speelt niet Diederik Smulders, maar Floor Bakker mee, een celliste die in Eindhoven en ruime omgeving heel bekend is.

Nikolai Clavier
Nikolai Clavier

Filmmuziek
Filmmuziek begint steeds meer in de klassieke wereld herkend te worden als een waardevolle bron van composities. Er is enorm veel mooie en complexe muziek gemaakt. Dit is in zijn algemeenheid geschreven voor grotere orkesten, en veel elektronica en nabewerkingen van opgenomen muziek. Het arrangeren daarvan voor een kleine bezetting (Nikolai deed het helemaal alleen) is dan ook een gigantische klus.

Van tevoren was het mooi om nog even door het museum te dwalen. Daar trokken vooral de prachtige 3D computer gegenereerde bewegende beelden van Eelco Brand mijn aandacht. De sfeer in de museumtuin is heel relaxed, met handige zitdekentjes voor op het gras.

Voor de pauze worden stukken gespeeld uit Fantastic Beasts and where to find them uit het universum van Harry Potter. Eén ding is zeker: ik ga de film weer eens bekijken, al was het maar om hernieuwd naar de muziek te luisteren.

Na de pauze klinken stukken uit The Ring trilogie van Tolkien. Het Arthema Kwartet speelt de stukken met bevlogenheid en veel onderlinge aandacht waardoor het als een geheel klinkt. Stuk voor stuk kan je horen dat de spelers hun instrument enorm goed beheersen, zowel in hun uitvoering als in de geluidseffecten die ze aan hun snaren weten te ontlokken.

Arthema Kwartet
Eduardo Diez Garcia en Gabriela Torres

Een ander gevolg van de kleine bezetting is dat thematieken die door het geweld van grote orkesten wel eens onder de radar willen verdwijnen hier veel duidelijker hoorbaar zijn. Ook in hoe ze telkens in kleine variaties terugkomen, wat het een interessante luisterervaring maakt.

Toch is ook goed te horen dat deze muziek niet voor zo’n klein gezelschap als het Arthema Kwartet bedoeld is, beide films moeten het van een lading bombast hebben die met een klein ensemble niet te maken is. In zekere zin komt het strijkkwartet daardoor pas echt tot haar recht bij de hartstochtelijk gespeelde tango, die als toegift werd gespeeld.

Arthema Kwartet
Arthema Kwartet – finale

Foto’s: Erwin Engelsma

Triggerfinger

Na winterslaap is de luidste band van België back

Triggerfinger rijgt de ene hit na de andere aaneen en het publiek gaat uit zijn dak

Drie jaar lang is het stil geweest rondom deze band, maar vanavond zijn ze ontwaakt uit hun winterslaap. In de intieme zaal van Willem Twee Poppodium maakt de luidste band van België zijn rentree: Triggerfinger! Een recensie van gastredacteur Ivy Harkes.

Nieuwe nummers of hits
luidste band België
Triggerfinger – luidste band België

Zouden ze nog net zo goed zijn als drie jaar geleden? Zouden ze nieuwe muziek spelen? Of juist hits, covers? Uiterst nieuwsgierig en vol verwachting kwam het publiek naar Den Bosch voor het eerste concert van Triggerfinger sinds drie jaar.

De mannen van Triggerfinger besloten drie jaar gelden een time-out te nemen voor onbepaalde tijd. De bandleden wilden zich richten op andere zaken. Zo trad drummer Mario Goossens veelvuldig op met collega drummer Cesar Zuiderwijk in de band Sloper en richtte Ruben Block zich op zijn solocarrière. Maar nu zijn ze weer terug en hoe!

Vanaf het allereerste moment dat Triggerfinger op het podium staat en het nummer I’m Coming for You inzet, is duidelijk dat ze het niet verleerd zijn. Ze rocken nog net zo hard en spelen super strak de ene hit na de andere: Let it Ride, Perfect Match, Flesh Tight. Mario Goossens zweept het publiek op met zijn drums. De heren zijn volledig in hun element en het publiek gaat uit zijn dak.

Triggerfinger
Triggerfinger – ©Mickey Obo

Naast het bekende drietal Block, Goossens en Van Bruystegem, is ook gitarist Geoffrey Burton van de partij. Burton stond al vaker met Triggerfinger op het podium en werkte bijvoorbeeld ook samen met grootheden zoals Iggy Pop en Grace Jones.

Luidste band van België

Tijdens het nummer Colossus neemt Geoffrey Burton de gitaarpartijen voor zijn rekening en kiest Ruben Block voor de basgitaar. Samen met bassist Paul Van Bruystegem zorgt Ruben Block voor een ontzettend vette groove.

Ruben Block
Ruben Block hier nog op gitaar

Het optreden was luid en strak als vanouds, maar niet vlekkeloos. Tijdens het nummer All this Dancin’ Around gaat het even fout. Ruben legt de boel stil en maakt de grap dat ze de afgelopen jaren veel jazz geluisterd hebben en daardoor aan het experimenteren zijn geraakt. Ze starten het nummer opnieuw en het publiek vergeeft ze onmiddellijk. We zien en horen een fantastisch samenspel van Ruben Block en Geoffrey Burton en het viertal rockt het nummer tot het eind.

Triggerfinger
Monsieur Paul en Geoffrey Burton

Na All this Dancin’ Around vertrekken de heren van het podium. Uiteraard komen ze terug voor een toegift waarin ze twee covers spelen. De eerste cover is van Patti Smith. Het prachtige Dancing Barefoot werd door Triggerfinger fantastisch mooi gebracht. De tweede cover is een bekende van Triggerfinger, Man Down van Rihanna. Triggerfinger weet dit nummer naar een totaal ander niveau te tillen. Geen I Follow Rivers vandaag, maar dat kan niemand deren.

Triggerfinger bedankt het publiek en de medewerkers van Willem Twee Poppodium. En wij bedanken Triggerfinger, rock on!


Gastredacteur: Ivy Harkes
Foto’s: Johan Kramer en Mickey Obo

Triggerfinger

De Rockgoden van Triggerfinger zijn terug en hoe!

Greatest hits show met een extra gitarist in Willem Twee Poppodium

Triggerfinger. A new desire, a new yearning to rock hard! staat er op het affiche. Voor het eerst na een lange sabbatical gaan deze rockgoden uit België weer live en in Willem Twee poppodium zijn wij, de uitverkorenen, daar getuige van.

Triggerfinger

Triggerfinger
Triggerfinger in W2 – ©Mickey Obo Photo

Het was bijna niet te geloven, toen begin vorige maand de aankondiging kwam dat Triggerfinger op 29 juni in Willem Twee Poppodium zou gaan spelen. Maar deze woensdag is het dan zover. A new desire, a new yearning to rock hard! staat er op het affiche. Het album Colossus uit 2017 was het laatste wapenfeit van de band en daarna besloten de bandleden dat het tijd was voor een pauze en zich te richten op enkele persoonlijke projecten.

Zo was Mario Goossens samen met Cesar Zuiderwijk van The Golden Earring onlangs nog te zien op Paaspop en het Bevrijdingsfestival met zijn band Sloper. Vanavond spelen deze “rockgoden” weer voor het eerst na een lange sabbatical en deze uitverkorenen hier in de zaal mogen daar getuige van zijn.

Deze diashow vereist JavaScript.

Triggerfinger bestaat volgens Wikipedia nog steeds uit drie personen, al is er voor dit optreden wel extra gitarist Geoffrey Burton ingevlogen. Mijn verwachting was dat ze deze avond zouden gebruiken om wat nieuw materiaal te testen, maar het blijkt een greatest hits show te worden met bijna uitsluitend knallers. Er wordt afgetrapt met I’m Coming For You, een lekker lomp rocknummer met die kenmerkende hoge stem van Ruben Block.

Dan het heerlijke First Taste, waarvan ook een geweldige uitvoering bestaat samen met rapper Method Man van Wu-Tang Clan, dan heet het The One. Als derde nummer het swingende Let It Ride en het lijkt niet op te houden met de hits, want als vierde komt dan de lekkere meezinger Short Term Memory Love.

Twee basgitaren

Triggerfinger
publiek opjutten – ©Mickey Obo Photo

Daarna komt Triggerfinger met een paar wat minder bekende nummers, zoals de titeltrack van het in 2014 verschenen By Absence Of The Sun, Perfect Match en And There She Was, Lying In Wait bijvoorbeeld, van hetzelfde album. De nummers volgen elkaar in rap tempo op. En terwijl Ruben en vooral Mario het publiek nog eens opjut, soms staand achter zijn drumkit, wild zwaaiend met zijn armen, blijft Monsieur Paul (Paul Van Bruystegem) onverstoorbaar de groove erin houden op zijn bas.

Ruben wisselt regelmatig van gitaar, maar tegen het einde, na het lekkere, lome en bluesy Is It, ruilt Ruben voor één keer zijn gitaar in voor een basgitaar. Nu komt extra gitarist Geoffrey Burton zéker van pas, want er zijn dan opeens twee basgitaren in het spel. En het moet gezegd, Colossus, de titeltrack van hun laatste album, heeft door dat extra basgeluid een heel dik geluid.

Geoffrey Burton
Geoffrey Burton – ©Mickey Obo Photo

De perfecte uitsmijter van de reguliere set kan dan alleen maar All This Dancin’ Around zijn natuurlijk. En gedanst wordt er zéker en dit keer zijn de aanmoedigingen van Mario niet eens nodig. Het publiek gaat uit zijn dak en terecht want het is een waanzinnige show! Maar dan blijkt toch dat het een try out betreft, want ergens halverwege het nummer raken ze elkaar kwijt.

Is dat erg? Nee man! Ruben maakt er een verhaal van dat ze tijdens de sabbatical veel naar experimentele jazz hebben geluisterd en dat het daardoor even mis ging. Ze kijken elkaar aan en na één knikje gaan ze verder. En hoe! Het dak gaat eraf! Het kan ook niet anders dan dat er een toegift volgt.

De twee laatste nummers van vanavond zijn beide covers, waarvan de voorlaatste, Dancing Barefoot van Patti Smith, zeer geslaagd is. Over de allerlaatste zijn de meningen in de zaal wat verdeeld. Het begint met een gitaarriff, die verdacht veel lijkt op Kashmir van Led Zeppelin, maar gaat dan over in Man Down van Rihanna.

Het zal niet gek zijn dat er vanavond niet zoveel Rihanna fans in de zaal zitten, maar toch weet Triggerfinger ook hier weer een eigen draai aan te geven net als bij I Follow Rivers, die met die kopjes in de ochtendshow van Giel Beelen, u weet wel. En dat is een cover die ze vanavond gelukkig hebben overgeslagen.

Triggerfinger
Rockgoden in Willem Twee – ©Mickey Obo Photo

De vier mannen op het podium maken nog een diepe buiging en dan is het alweer gedaan, na een uur en een kwartier. Maar eigenlijk zouden wij, de gelukzaligen in de zaal, die diepe buiging moeten maken en dankbaar zijn dat we hier in zo’n kleine zaal getuigen van mogen zijn. Triggerfinger is weer terug, en hoe!


Fotografie: Mickey Obo Photo

Therapy?

Therapy? laat zich niet in een hoekje duwen

Hopelijk duurt het lang voor deze live band besluit hun instrumenten aan de wilgen te hangen

Na twee keer te zijn geannuleerd in 2020 en 2021 treedt Therapy? zaterdag 4 juni op in Willem Twee poppodium. In dit geval leidt uitstel gelukkig niet tot afstel. Maar het wachten op deze Noord-Ierse band is dat meer dan waard.

Hooked on Therapy?

Vandaag is een van de drukste dagen in Den Bosch qua bezoekersaantallen. Veel mensen kiezen op deze prachtig zonnige dag voor het gratis Jazz in Duketown in de binnenstad of voor dancefestival Paradijs van het Zuiden. Voor mij persoonlijk, staat er maar één event groot omcirkelt in mijn agenda. Het tweemaal uitgestelde optreden van de Noord-Ierse band Therapy? dat eindelijk plaatsvindt.

Therapy?
Therapy? – ©Mickey Obo

Voor mij als fan begon het allemaal in 1994 als ik voor het eerst een clip van de band zie op MTV en daarop hun magnum opus plaat Troublegum aanschaf. Sindsdien ben ik hooked. Ondanks dat hun flirt met mainstream succes toen al een piek beleefde, raakte de band nooit echt uit de kijker. Ze bleven aanstekelijke albums maken en klinken als een band die er altijd in slaagt de relevante beproevingen van het leven te bezingen. En dat allemaal terwijl ze, ondanks druk van platenmaatschappijen en publicisten, hun eigen geluid bleven maken en zich niet in een hokje lieten duwen.

Ze waren altijd te poppy voor metal, teveel alternative voor punk en te brits voor de grunge. Desalniettemin bleven ze hun eigen weg ploeteren, buiten de scope van de reguliere muziekpers en hebben ze in drie decennia een bewonderenswaardig oeuvre opgebouwd. Om dat te vieren is er deze uitgebreide tour, inmiddels omgedoopt tot “so much for the 32(!) plan”, gewijd aan het spelen van hun fan-favorieten.

Therapy?
te poppy voor metal? – ©Mickey Obo

De avond begint niet soepel. Als de deuren later open gaan dan aangekondigd, blijkt dat we de zaal nog niet in mogen. De crew verontschuldigd zich netjes omdat het allemaal wat uit blijkt te lopen en kan alleen maar rekenen op begrip van de bezoekers. Want hoewel het geduld op de proef wordt gesteld, overheerst toch de grote opluchting dat Therapy?’s debuut in Den Bosch plaatsvindt.

Sparrow Falls

Met een kwartier vertraging beklimt het voorprogramma Sparrow Falls met veel enthousiasme het podium. Voor vandaag wel een sprekende naam met de tropische temperaturen buiten, waar de mussen letterlijk van het dak vallen.

Helaas blijkt het een valse start omdat het geluid niet helemaal mee lijkt te werken. Dat ligt niet aan hen. De zeskoppige melodieuze punkband maakt gretig gebruik van de beperkte ruimte op het podium en doet er als een bezetene alles aan om de volgestroomde zaal voor zich te winnen.

Therapy?
Sparrow Falls

Maar waar op plaat hun postpunk met een eigen draai uitbarst in florissante nummers met mooie melodieën, komt het nu niet echt over. Zelfs als de korte set stilligt en de zanger tussendoor wat wil vertellen, kunnen wij halverwege de zaal er niks van verstaan en dat is meer dan zonde. De mannen doen echt hun stinkende best en als ze het na een half uur voor gezien houden krijgen ze toch een goed applaus.

Therapy?

Het slechte geluid is wel een rode draad deze avond. Als Therapy? het podium oploopt en met openingstrack Nausea het startschot vuurt van een heftige avond, blijkt de techniek ook hen parten te spelen. Het toegestroomde publiek lijkt het echter niet te deren. Als de heren daarna clubhit Stories inzetten ontsteekt de boel pas echt en komt het de rest van de avond niet tot bedaren.

Neil Cooper
drummer Neil Cooper – ©Mickey Obo

Dit komt vooral op conto van frontman/gitarist Andy Cairns en bassist Michael McKeegan die samen het publiek opzwepen tussen en tijdens de nummers door. Met drummer Neil Cooper die de hele set vakkundig volmept staat Therapy? hier in hun meest constante bezetting en na al die jaren maken ze allerminst een uitgebluste indruk.

Therapy? vertoont totaal geen tekenen van versletenheid of gracieus oud worden. Terwijl Andy met zijn grommende stem zijn kenmerkende gekke ogen het publiek overziet, tovert Michael zijn herkenbare waanzinnige grijns tevoorschijn die de hele show niet verdwijnt. Samen bezweren ze het publiek met enorm fel livespeelplezier en met schuine humor en interactie.

Mickey Obo
humor & interactie – ©Mickey Obo

De setlist blijkt een schot in de roos. Terwijl er ook ruimte is gelaten voor nummers uit later werk, zijn het vooral de oude legendarische liedjes waar de bezoekers op af zijn gekomen. Die worden niet teleurgesteld. Zo drijven de strakke riffs van nummers als Turn en Opal Mantra de boel tot extase en zorgen singles Trigger Inside en Church of Noise voor krachtig vuurwerk.

En traditiegetrouw kan iedereen flink meezingen met lievelingen als Potato Junkie, Die Laughing (opgedragen aan Taylor Hawkins van de Foo Fighters) en Still Hurts. Uiteraard ontbreken de covers niet. Behalve Joy Division’s Isolation, wordt grootste hit Diane gestoken in het originele “Husker Dü” jasje en komt er ook nog een opportunistische Breaking the Law van Judas Priest voorbij.

De verplichte toegift legt vooral de nadruk op de onbezweken nummers van album Troublegum. Als de fameuze eerste zin van Knives wordt uitgesproken (My girlfriend said…) gaat de zaal opnieuw helemaal los en zodra het opruiende Nowhere wordt ingezet trekt Therapy? ook de twijfelaars helemaal over de streep. Afsluiter Screamager met een uitgesponnen gitaarintro zorgt tenslotte voor een verrukkelijke kers op de taart.

Wanneer de set zijn einde nadert, herhaalt Andy zijn waarderende woorden voor de steun van hun fans en benadrukt dat ze na hun eerste keer Den Bosch graag terugkomen. De belofte wordt hartelijk met applaus en gejuich ontvangen. Want ook vanavond blijkt Therapy? een uitstekende live band en duurt het hopelijk lang voor ze besluiten hun instrumenten aan de wilgen te hangen.


Fotografie: Mickey Obo

Foto Sparrow Falls: Facebook Sparrow Falls

TESSEL

Tessel en Socks;SportsSocks verschillende Indie bands

Indie is typisch zo'n containerbegrip waar niemand goed raad mee weet maar het gemakshalve gebruikt

Willem Twee programmeert vrijdagavond 27 mei de twee indie-bands TESSEL en Socks;SportsSocks in combinatie met de vaste dansavond Ik Wil Dansen waar veel bekende hits gedraaid worden zoals Never Gonna Give You Up van Rick Astley. Een vreemde combi waar ogenschijnlijk niemand last van heeft.

TESSEL – Socks;SportsSocks

Deze diashow vereist JavaScript.

Het muziekgenre indie is typisch zo’n containerbegrip waar niemand goed raad mee weet maar waar iedereen zich in kan vinden als het wordt gebruikt. Deze vrijdagavond staan twee indie-bands op de bühne van de Kleine Zaal in Willem Twee poppodium. Allebei ‘indie’ echter wel met wezenlijke verschillen zowel in muzikale uitvoering en als in performance.

TESSEL, Sports;SocksSports
Djurre van Dyck –

Sports;SocksSports met de in Den Bosch bekende frontman Djurre van Dijck trapt af en doet dat door een gespeelde nonchal- en recalcitrante attitude aan te nemen. Hurkend aan een blikje cola lurken en met elkaar praten terwijl de ARP-synth een suizend geluid door de kleine ruimte slingert. Djurre heeft een dikke jas aan en dat ziet er onaangenaam warm uit (die jas doet ie trouwens al snel uit). De band maakt zeer afwisselende nummers, van synth-pop zoals just killing (time), rock tot toegankelijkere popmuziek. People Get Around bijvoorbeeld, rustige muziek, noemt Djurre dat.

Al met al is Sports;SocksSports wat je noemt echt een indie-band, heel eigen muziek en een onafhankelijke houding, obstinaat soms, wild en onvoorspelbaar. Heel anders maar toch ook eigen is de tweede band, TESSEL.

TESSEL
TESSEL
TESSEL

TESSEL oogt als een klassieke boys band. Vier jongens met gitaren en drums op toernee door het land. Lekker muziek maken en dat doen ze goed. Waar de vorige band zich senang voelt in de donkere oorden van de rock/pop muziek, is het werk van TESSEL bijna lichtvoetig te noemen. Maar laat je niet misleiden door het jongensachtige uiterlijk van deze knapen. Ze spelen een heldere en knap stuk popmuziek met originele uitwerkingen op de gitaar. Geen synthesizer voor deze boys maar play that guitar. Hun songs zijn doordacht en goed uitgewerkt. Het wachten is op een dikke hit.

TESSEL is niet voor niets geëindigd als finalist van de Grote Prijs van Nederland op de Popronde van 2019. Zijn ze een indie-band? Zeker, een van de lichtere soort. Geen pretentieuze poeha maar aan hun performance is nog werk aan de winkel.

Out of Step

Tweede dag Out Of Step boordevol punk, art en skate

Tweedaags festival op de Tramkade maakt ook op de zaterdag stevige indruk

Met een brede cocktail van punkbands, skateboarden en navenante kunst zet het tweedaagse Bossche festival Out Of Step zich goed op de kaart. Initiatiefnemers Helmer Lathouwers en Casper Herselman kunnen terugkijken op een geslaagde editie, die beide dagen op een goede toeloop van toeschouwers mocht rekenen. Het eerste verslag van vrijdag 13 mei kan je hier lezen.

Dit artikel is geschreven door gastschrijver Pascal Vugts.

Tweede dag Out Of Step
Out of Step
Winner is Jelle – ©Sjors van Gils Fotografie

De zon scheen lekker op de Tramkade, plaats van handeling van het Out of Step festival. Pal voor het nog te openen nieuwe World Skate Center trapte ’s middags een demo en skateboardcontest het festival af. Deelnemers streden bij een wedstrijd in een tijdelijke miniramp voor prijs voor de beste truc, met een hoofdprijs van € 100, gewonnen door Jelle. Speciaal voor de gelegenheid waren daar buiten ook de grote kunstletters TRAMKADE weer op hun oude plek geplaatst.

TRAMKADE
TRAMKADE – ©Sjors van Gils Fotografie

Ondertussen werd er nog meer geskate in galerie Ruby Soho. Binnen is speciaal voor het festival hier een kleine miniramp opgesteld, waar skaters tussen de zeefdrukken en kunstige decks aan de muur hun ding konden doen. Hier was werk verzameld van kunstenaars uit binnen- en buitenland.

Out of Step
Rolling Japanese – ©Sjors van Gils Fotografie

En over bijzondere objecten gesproken: de coole Japanse scooterbakken bij Rolling Japanese mochten er ook zijn. Een parel van jewelste, gewoon permanent verstopt op de Tramkade. (Check ze gerust, ze zitten links van ZEE/ZAND).

De toffe vibe hier kreeg een perfecte muzikale douw van Erik van Haaren, de songwriter/gitarist/troubadour des bier en levens die je wellicht eerder tegenkwam als NT Erik of Erikinamillion. De oud-zanger van bands als Undeclinables en One In A Million bracht op zijn akoestische gitaar een prettig zwik grassroots songs met een dikke folk saus en gestripte versies van punkrock classics. De perfecte soundtrack voor de middagzon met een koud pilsje.

Deze diashow vereist JavaScript.

Bands, bands, bands
Natuurlijk barstte het deze tweede Out of Step dag van de bands. Dat begon ’s middags al in Brouwcafé de Vaart, waar Sun-O-Bathers de aanwezige zonaanbidders trakteerden op onvervalste Friese skatepunk met een onvervalste ninetees California vibe. Nog lekkerder werd het met de mannen van Tusky, die ondanks het voor het gevoel rare tijdstijd (het liep inmiddels tegen zessen) een dikke set neerzette in een inmiddels goed gevuld Brouwcafé. Of dit een van de beste, meest energieke livebands van Nederland is? Wij durven er gerust ons skateboard voor in het vuur te steken.

Willem Twee – Out of Step
Out of Step
Bongloard – ©Rob Rouleaux

Tijdens de avond speelden de bands vandaag allemaal in poppodium Willem Twee. Terwijl het avondeten nog moest zakken waren het de mannen van het Tilburgse Bongloard die in de Grote Zaal mochten aftrappen. Het beloofde een avond waarin de bezoekers zich weer eens ouderwets konden laten gaan. Mede dankzij de puike programmering van Out of Step, die met de line-up voor vandaag opnieuw laat zien dat het snapt hoe je een vuig punkrockfeest bouwt.

Out of Step
Burlers – ©Rob Rouleaux

Na Burlers (hard!) in de Kleine Zaal claimde de Vlamingen van Rotzak het hoofdpodium. Stevige noise punk, waarbij de zanger dankzij zijn 10 meter lange witte mic-snoer regelmatig het moshende publiek in springt. Dat zijn bloesje er zonder kleerscheuren van afkomt mag een wonder heten.

Rotzak
Rotzak – ©Rob Rouleaux

In de Kleine Zaal weten ook The Shivvies het publiek tot een feestje te overtuigen. De mannen uit Rotterdam foefelen de ene na de andere song uit hun hoed, die doen denken aan Ramones en oude Green Day. Toffe guys met prettige songs zonder al te veel opsmuk, oprecht gebracht naar een dankbare meute.

The Shivvies
The Shivvies – ©Rob Rouleaux

Ploegendienst knalt er vervolgens in de grote zaal hard op los. De band onder leiding van rockster, artiest, stijlicoon en zanger Ray Fuego spuugt de ene na de ander harde track uit en zet
het publiek aan tot het een dolle meute wordt. Niemand in de zaal die geen lekkere grijns op de smoel heeft.

Out of Step
Ploegendienst – ©Rob Rouleaux

Daarna is het shirt uit, bier vol en knallen met de Wodan Boys. De Kleine Zaal barst uit zijn voegen bij deze patsers. Iedere band met een witte Flying V gitaar is sowieso de bom, maar Wodan Boys maakt het waar. Veel man op een klein podium en knallen maar. Vindt ook het publiek, dat over elkaar heen duikt, stagedived en vanuit de paal naast het podium de sfeer opzweept.

Wodan Boys
Wodan Boys – ©Rob Rouleaux

Backfire mag de dag in de Willem Twee afsluiten. De Limburgse hardcoreveteranen hebben geen enkele moeite om een solide, stevige show neer te zetten. Waarbij ze mogen rekenen op een flinke schare die-hard fans, die geregeld zelf de lyrics in de mic van zanger Patrick Coenen mogen spugen. Dikke ouderwetse gezelligheid, die lang werd gemist maar op Out Of Step weer helemaal tot zijn recht komt.

Out of Step
Backfire spugen in de mic – ©Rob Rouleaux

Afterparty
Voor wie nog niet naar bed wilde, had Out of Step nog een toetje in petto. Op de afterparty in Brouwcafé de Vaart dromden de die-hards (en ja, dat waren er nog behoorlijk wat) bijeen om nog een keer te duwen, te trekken en te brallen bij de laatste band van het festival. Het sympathieke Drunktank zette een gepolijste set neer, vol tempo en gelikte een-tweetjes tussen de gitaren. Kudos ook voor de drummer, die zo strak speelde dat er geen speld tussen te krijgen viel.

Moshpit Duh
Moshpit Duh – ©Rob Rouleaux

Met Out Of Step heeft Den Bosch er weer een te gek, fatsoenlijk festival bij. Hopelijk volgend jaar in een uitgebreidere editie, met nóg meer skateboarden, bijzondere kunst en acts die het daglicht wél kunnen verdragen. Wij staan vooraan!


Tekst Out of Step: Pascal Vugts
Fotografie: Sjors van Gils en Rob Rouleaux
Coverfoto: Sjors van Gils

Lost in Kiev

De heavy elektronische doem van Lost in Kiev

Oorlog in Oekraíne beroert deze post rock band uit Parijs maar ze wil muziek van politiek scheiden

Lost in Kiev is de deels vaste support act van de beroemde band Maserati die een eenmalig concert in Nederland in haar Spring Tour 2022 heeft gepland en wel in Willem Twee poppodium. Zo wordt Den Bosch rijkelijk getrakteerd op twee bands die je kunt onderbrengen in het zelfverzonnen ‘Moroder Metal’ genre.

Lost in Kiev

Lost in Kiev
Lost in Kiev

Wat is Moroder Metal? Giorgio Moroder is een belangrijke Italiaanse componist en muzikant-producer van het discotijdperk. Zijn discogenre kenmerkt zich door een overdaad aan (lichte) elektronica beats en hij oefende een enorme invloed uit op de dance en dan vooral op de begintijd van house, trance, techno en andere dance genres.

Deze diashow vereist JavaScript.

Lost in Kiev gooit daar een flinke bak heavy-rock, doommetal en ambient overheen. Synthesizers, scheurende gitaren en bonkende beats in een passende donkere performance waarbij er wordt geheadbanged maar wel met korte haren; allemaal in dat Moroder Metal stramien.

Echter niet geheel want het heavy gedeelte wordt voldoende afgewisseld door puur ambient elektronica van het zuiverste water. Lost in Kiev stopt kortom genoeg variatie in haar set en houdt daarom de aandacht de hele set vast.

Oekraïne en de oorlog

Deze diashow vereist JavaScript.

Deze band uit Parijs heeft een speciale band met Oekraïne en legt uit hoe ze aan haar naam is gekomen. “In 2009, toen we deze bandnaam kozen, begon alles vanuit een liefdesverhaal: twee mensen die enkele honderden kilometers van elkaar gescheiden waren en die elkaar toen in KIEV vonden. ” Een liefdesverhaal, Franser dan dit kan echt niet en dus geen politiek statement.

De band heeft lang nagedacht voordat ze over Oekraïne en de oorlog wilde schrijven, omdat ze politiek en actualiteit altijd op afstand wilde houden van hun muziek. Maar het gaat niet langer alleen om politiek, het gaat over oorlog. Onze harten gaan uit naar de Oekraïners, oorlog zal altijd alleen maar haat en vernietiging brengen.

Lost in Kiev
Willem Twee popodium

Toch ontkom je niet aan allerlei associaties met de oorlog in Oekraïne gedurende de hele set. Dat komt niet alleen door de muziek maar ook door de minimale zwart/wit lichtshow en de projecties op het scherm achter de drummer. De beelden uit Oekraïne die tot ons komen via televisie en sociale media dringen zich onverbiddelijk op.


Band
Dimitri Denat, Jean Christophe Condette, Maxime Ingrand en Yoann Vermeulen

Oh my Goth

Oh my Goth Bossche muzikale evenknie van weekend gothcultuur

Willem Twee poppodium programmeert geslaagde avond gothmuziek

Oh my Goth is een samenwerking van drie Bossche culturele organisaties. Design Museum Den Bosch, de Verkadefabriek en Willem Twee. Zij slaan de handen ineen en presenteren op 5 en 6 maart 2022 een tweedaags festival. KLANKGAT richt zich vooral op de bands die op 5 maart staan geprogrammeerd.

Oh my Goth

Zoals het gezegde luidt, de één zijn dood… Gelukkig niet zó uitgesproken, komt het er zaterdag 5 maart toch op neer dat de corona van collega-recensent Johan Kramer mij een kadootje in de schoot werpt. Of ik niet in zijn plaats naar het festival Oh my Goth festival wil gaan, want positief getest.

Eerlijk is eerlijk, goth is voor mij vooral muziek uit mijn jeugd. Wat er zich tegenwoordig in dit genre afspeelt, ik heb geen idee. Dus ja, de uitnodiging aangenomen en de kou getrotseerd.
Het festival zal zich afwisselend in de Kleine en Grote Zaal van de Willem Twee poppodium afspelen.

Oh my Goth
Tramhaus

Opener Tramhaus trapt de avond af in de kleine zaal. Een betere opener kan men zich niet wensen! Een behoorlijk eigen geluid, van twee gitaren, een volle bas en drums waarbij veel toms worden gebruikt, aangevuld met een zanger die zeer goed bij stem is. De kleine zaal is behoorlijk gevuld, maar vanaf tel één staat vrijwel iedereen mee te bewegen met de postpunk van dit Rotterdamse quintet. Ruim een half uur overtuigen ze, door met overgave hun muziek neer te zetten.

Remy Neumann
De volgende Oh my Goth act is een dansperformance van bedenker en regisseur Remy Neumann. Danser Simon Bus treedt aan in de Grote Zaal. Midden voor het podium, als wel aan weerszijden van de zaal, op de verhogingen, staan drie doeken, met op elk een duivel er op geschilderd. Remy Neumann begeleidt op zijn basgitaar de dans van deze demonen. De twee vleugelspelers bewegen en wormen zich langzaam naar het midden om daar aansluiting te vinden bij de derde duivel. De doeken worden elk overeind gehouden door dansers, en door middel van de muziek van Jornt Duyx en dans wordt duidelijk gemaakt, dat een ieder zijn eigen demonen heeft en bevecht.

Oh my Goth
Danser Simon Bus

In deze tijden van corona scepsis en flat-earth-societys, durf ik een derde bron van twijfel aan te boren, en wel dat de zon niet in het oosten opgaat, maar in het westen. Meer precies, in Rotterdam.
Nadat eerst Tramhaus een erg sterke indruk maakt, is het nu tijd voor het eveneens Rotterdamse Rats On Rafts. Ook een quintet, een tiental jaren geleden begonnen als postpunk kwartet, hebben zij hun sporen al wel verdiend in de Nederlandse, maar ook daarbuiten, muziekwereld.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het tweede deel van de titel van de Rats’ laatste plaat, The Mind Runs A Net Of Rabbit Paths, blijkt een blauwdruk voor wat ze vanavond laten horen. Vanaf de eerste, langzame staccato aanslagen op de slaggitaar, niet veel later aangevuld door een snellere basgitaar die de slaggitaar meeneemt in haar tempo. De drums vallen in, de zang begint, en voor je het weet zit je in de trein die Rats On Rafts vanavond is.

Met een uniek geluid, gekleurd door mooie duidelijke basloopjes, hakkende én ingetogen drumpartijen, staccato slaggitaar, tweestemmige glasheldere en glasharde dameszang, en nog veel meer, leiden de Rats je door de konijnenpaadjes. Af en toe komt het ene paadje je bekend voor, maar bij de eerstvolgende kruising blijkt het toch weer een heel ander paadje te zijn, dan dat waar je al doorheen bent gekomen. En zo een uur, anderhalf uur lang?

Hermetisch sluiten de nummers zich aan elkaar, wat weinig ruimte laat voor applaus. Ik merk dat ik dat jammer vind. Ik wil graag laten weten dat ik het gaaf vind. Dat het uiteindelijke eindapplaus zo massaal is, is duidelijk de verdienste van het eigenzinnige van Rats On Rafts.

Oh my Goth
Mathilde Nobel – Oh my Goth

Met een hoofd vol, weer naar de Kleine Zaal, waar Mathilde Nobel op het podium staat. Half verstopt achter een opengeklapte laptop, waarbij haar donkere contactlenzen opvallen, iets wat haar meteen een masker en afstand meegeeft.
Mathilde tovert uit haar laptop eigen beats en ritmes, die ze aanvult met zang. Rhytmische zang, melodieuze zang, ter plekke opgenomen zang, die met een tapeloop een tapijt legt voor meer wonderschone zang. Meeslepend en van hoog niveau neemt Mathilde je dansend mee in haar wereld, ondertussen breeduit glimlachend. Een glimlach die nog breder wordt als ze na haar set, het applaus van het enthousiaste publiek ontvangt.

Afsluiter Laster staat klaar om de avond af te sluiten. Drie gemaskerde muzikanten storten hun sferische black metal uit over de zaal. Drums, bas en gitaar storten zich in technisch hoogstaande breaks en tempowisselingen. Regelmatig versterkt door dubbele bassdrums, en zang die varieert tussen praterig, schreeuwend, en gruntend. De onverstaanbaarheid van de zang, in combinatie met de maskers, zorgt voor een vervreemdend effect. In plaats van mee te willen in de wereld van Laster, merk ik dat dit niet mijn ding is.

Deze diashow vereist JavaScript.

Qua programmering zou je kunnen zeggen dat Laster het meest ‘goth’ van deze Oh my Goth avond is. Donker, duister, verontrustend. De andere acts zitten meer in de postpunk of new wave-hoek. Maar ach, hoe belangrijk is een hokje als je zomaar even een paar toffe acts in je schoot geworpen krijgt.

Oh my Goth sloot af met SKEMER, een gloednieuwe samenwerking tussen zangeres annex fotomodel Kim Peers en gitarist Mathieu Vandekerckhove van Amenra en zijn persoonlijke project Syndrome, Die samenwerking leidt tot minimalistische dark waveconstructies die zowel bruut als erotisch zijn. Verder had de Verkadefabriek een aandeel in Oh my Goth door een concertfilm van The Cure te vertonen.

Op de fiets naar huis, word ik voorbij gereden door een auto, waarvan op het dak een jongen ligt, zich met beide handen vastklampend in de open ramen, hardop het ‘Ahieieie’ van The Lion Sleeps Tonight’ zingend. Lieve mensen, de lente is begonnen.

 


De Goth – Designing Darkness tentoonstelling in het Designmuseum is nog tot 18 april te zien.

Sons of Kemet

Sons of Kemet blazen Poppodium met gemak weg

Vertegenwoordigers van de nieuwe vitale Britse jazzscene staan borg voor opzwepende optredens

Ruim vóór het opkomen van Sons of Kemet verzamelen jongeren zich pal voor het podium van de Willem Twee. Net als vorige week bij FAQ-Saturday zijn jongeren in grote getale op komen dagen. Dat geeft de burger moed en zeker de organisatie van November Music die de aanwas van haar publiek wil verjongen. Het programmeren van deze energieke Britse band is zonder meer een gouden greep te noemen. Op het podium zijn twee drumstellen opgesteld, een saxofoon staat op een standaard en een grote goudglanzende tuba ligt op de grond.

SONS OF KEMET (UK)

De Oude-Egyptenaren noemden Egypte: Kemet of “zwart land”. Ze noemden zichzelf remet-en-kemet wat wordt vertaald als: “het volk van het zwarte land”. Ze bedoelden met het zwarte land het vruchtbare slib dat achterbleef op de oevers, als de Nijl was overstroomd en waarmee ze gewassen konden telen (bron: Wikipedia).

Deze diashow vereist JavaScript.

Dit voorjaar brachten Sons of Kemet hun vierde studioalbum Black To The Future uit op Impulse! Records. Daar zijn de singles Hustle en To Never Forget The Force van uitgetrokken. Aan dat album werkten onder meer Lianne La Havas en Kojey Radical aan mee. Deze avond in Willem Twee geen vocalisten bij de set maar de kern van Sons of Kemet: saxofonist Shabaka Hutchings, tuba-speler Theon Cross en de twee slagwerkers Tom Skinner en Edward Wakili-Hick. Het wordt een instrumentale gig met Hutchings en Cross in de belangrijkste rollen.

Sons of Kemet
Shabaka & Theon

De band komt op zonder een inleidend voorwoord. Er wordt direct gemusiceerd. Saxofonist en leading man Shabaka Hutchings pakt gelijk uit en haalt de meest spannende klanken uit zijn saxofoon. Als solo instrument om het vervolgens als ritme instrument te gebruiken tezamen met de twee slagwerkers Skinner en Hick die zijn haar in een verhoogde tulband heeft gedraaid.

Sons of Kemet
Edward Wakili-Hick

Van meet af aan stuwt Sons of Kemet het ritme op met soms een solo van Shabaka Hutchings op zijn sax zonder dat de beat daar onder lijdt of verzwakt. Het publiek reageert uitgelaten en voor in de zaal staan jongeren zich in het zweet uit te leven. Heel bijzonder is de solo van Theon Cross op de tuba. Cross die soms ’trompettert’ als een grote Afrikaanse olifant, haalt de meest onverwachte klanken uit het zware instrument. Enige spierkracht is gewenst om de tuba zo te gebruiken zoals hij dat doet.

Theon Cross solo
Theon Cross solo

Hoe kan je de muziek van deze Zonen van het Zwarte Land plaatsen? Is het muziek van een andere planeet die jazz, pop- en rockliefhebbers in de ziel raakt, zoals vele media deze band omschrijft? Van een andere planeet is sterk overdreven.

Wat jongeren aanspreekt is de dansbaarheid van deze jazzexercities. Dansbaar en tegelijkertijd complex waarin vele wereldstijlen in elkaar vloeien, geboren in metropolen als Londen en Lagos, Nigeria. In navolging van Fela Kuti maar dan flink wat tempi sneller en de volumeknop hoger. Poppodium wordt met alle gemak weggeblazen.

Deze diashow vereist JavaScript.


Douwe Doorduin madebyjane

Onbeperkt genieten van Popronde ondanks beperkingen

Veel talent en variatie in uiteenlopende genres van rap, noise, punk tot Britpop

Deel 1 
Onbeperkt genieten van Popronde, heerlijk. De Popronde Den Bosch 2021 is weer bijna als vanouds, al zijn er in verband met corona nog steeds enkele maatregelen waar men zich aan dient te houden. Dat begint met je online aanmelden op de Popronde site, door middel van registratie op het ticket platform Ik Ben Aanwezig. Dat kost je vijf euro en een beetje administratiekosten voor een passe-partout.

Onbeperkt genieten van Popronde
polsbandje passe partout

Bij je eerste podium krijg je vervolgens een polsbandje, op vertoon van de juiste QR code en ID, maar dan kun je in principe naar elk gewenst optreden, mits de zaal niet te vol is. Maar dat was gek genoeg nergens. Andere jaren was het toch wel wat drukker. Durven de Bosschenaren zich nog niet zo goed in de drukte te begeven? Is het teveel gedoe, voor de niet gevaccineerden?

Onbeperkt genieten van Popronde
onbeperkt genieten van Popronde

Je zou toch zeggen dat men wel weer behoefte heeft aan live muziek. Er was in ieder geval volop keus in uiteenlopende genres. En omdat er zoveel te zien en te beleven valt, moeten er keuzes gemaakt worden. Hier volgt deel 1 van mijn selectie met Jadi D, Frontstreet, Indigo Pastel en Douwe Doorduin.

Jadi D

Deze diashow vereist JavaScript.

Onbeperkt genieten van Popronde

De avond begint voor deze KLANKGAT redacteur bij Van Aken in het Werkwarenhuis waar Socks;SportsSocks een verrassend optreden geeft. Hier lees je een uitgebreid verslag. Ze waren wel wat later begonnen en ook dus later klaar, om die reden val ik bij Jadi D halverwege de show in. De Kleine Zaal van Willem Twee Poppodium is lekker gevuld en Jadi D staat al volop te shinen op het podium. Zelfverzekerd en gestoken in een strak roze joggingpak staat ze lekker wulps te dansen en verdienstelijk te rappen op de aanstekelijke deuntjes van de man achter de knoppen. Het publiek, dat voornamelijk uit rock en metal liefhebbers bestaat, want deathmetalband Inferum in de Grote Zaal is net afgelopen, heeft ze gewoon volledig in haar zak.

Jadi D
Jadi D

Jadi D houdt van haar publiek en wil zelfs posters opsturen naar liefhebbers die haar een DM (direct message, red.) sturen. Ze houdt ook van de mensen achter de bar, dus speciaal voor hen zingt ze het half Nederlandstalige/ half Engelstalige Bartender. Misschien is het zelfs wel meer dan houden van, want ze zingt “Ik fok de bartender”. En op het eind van de show loopt ze gewoon het podium af, de deur door richting backstage, om niet meer terug te komen. Geen “dankjewel”, geen “fijne avond nog”, niks. En de man op het podium die de beats en muziek verzorgd? Die gaat gewoon nog een tijdje door als dj. Van Jadi D niks meer gehoord, maar dat gaat nog wel komen, daar ben ik niet bang voor. En anders stuur ik haar wel een DM.

Frontstreet

Deze diashow vereist JavaScript.

In de grote zaal is het weer tijd voor zware gitaren. Jammer genoeg voor Frontstreet is de zaal niet zo vol. Maar dat weerhoudt de mannen er niet van om vol overgave een goede performance neer te zetten. Het genre nu metal zoals we dat nog kennen van Korn, Limp Bizkit en Deftones is weer aan een opmars bezig. Dus wie weet kan Frontstreet hiervan profiteren. Ze combineren rap, metal met electronica en dat doen ze zeer verdienstelijk. The happy few die aanwezig zijn hebben het mogen aanschouwen.

Indigo Pastel

Onbeperkt genieten van Popronde
Indigo Pastel – ©johankramer

Dan op de fiets naar het centrum, richting Huis 73, waar Indigo Pastel al bezig is. Ze maken lekkere melodieuze indie rock muziek en de zanger is gezegend met een mooie warme stem. De mooie zaal is vrij groot, dus oogt het al snel leeg in de ruimte. Bovendien staan er verschillende tafels voor het podium, dus bijna iedereen zit. Voor een rustig nummer als Juliet, is dat niet zo erg. Alleen wordt er veel gekletst, dus wordt er gevraagd om nu even stil te zijn. Daarna gaat het tempo weer omhoog, dus mag er gedanst worden.

Indigo Pastel - notmadebyjane
publiek niet danswillig

Maar hoe goed de band ook zijn best doet, de mensen blijven zitten. De zanger zegt zelfs, dat ie het wel jammer vindt dat iedereen blijft zitten en voegt er enthousiast aan toe: “Als je wil dansen, dan is dit je kans!” Hij zingt: “Happy happy, joy joy,” op een deuntje dat wel iets weg heeft van Do You Wanna Hold Me van Bow Wow Wow uit de jaren ’80. Het mag niet baten, er is niemand op de been te krijgen, behalve degenen die bier gaan halen.

Douwe Doorduin

Onbeperkt genieten van Popronde
Douwe Doorduin in Willem Twee café

Op de fiets weer richting Willem Twee Poppodium, maar ditmaal in het café, waar Douwe Doorduin net gaat beginnen. In zijn eentje met gitaar. Nee, geen singer songwriter. De band die hij bij zich heeft zit in zijn laptop. Zelf geprogrammeerd. Hij gooit het erop dat er afgelopen anderhalf jaar, vanwege alle beperkingen, niet mogelijk is geweest om een band bij elkaar te krijgen. Dat is uiteindelijk wel de bedoeling. Het zijn lekker in het gehoor liggende popliedjes, met soms wat wave en Britpop invloeden, die met een band erbij waarschijnlijk tot volle wasdom kunnen komen.

Douwe Doorduin
geen singer songwriter

Verder vertelt hij nog dat een andere passie van hem, het maken van fietsfilmpjes op zijn YouTube kanaal is. De passie voor wielrennen deelt hij met Blaudzun, waar hij de volgende dag bij in het voorprogramma staat in de Groene Engel in Oss. Dat kan geen toeval zijn. Wat wel toeval is, is dat ik hem daar dus ook zag en na afloop nog even kort gesproken heb. Hij liet me weten dat het de bedoeling is dat de band er volgend jaar gaat komen, maar dat hij nu ook wel geniet van de ongemakkelijke situaties op het podium met die laptop. En eerlijk is eerlijk, hij gaat er ook wel heel ontspannen mee om en heeft iets ontwapenends en een grote gunfactor.

In deel 2 van Onbeperkt genieten van Popronde bespreek ik de bands Deveron en Kalaallit Nunaat, bands die raakvlakken met elkaar hebben en de Popronde op de Tramkade afsluiten.


Fotografie: Jane Duursma – made by jane photography