Douwe Doorduin madebyjane

Onbeperkt genieten van Popronde ondanks beperkingen

Veel talent en variatie in uiteenlopende genres van rap, noise, punk tot Britpop

Deel 1 
Onbeperkt genieten van Popronde, heerlijk. De Popronde Den Bosch 2021 is weer bijna als vanouds, al zijn er in verband met corona nog steeds enkele maatregelen waar men zich aan dient te houden. Dat begint met je online aanmelden op de Popronde site, door middel van registratie op het ticket platform Ik Ben Aanwezig. Dat kost je vijf euro en een beetje administratiekosten voor een passe-partout.

Onbeperkt genieten van Popronde
polsbandje passe partout

Bij je eerste podium krijg je vervolgens een polsbandje, op vertoon van de juiste QR code en ID, maar dan kun je in principe naar elk gewenst optreden, mits de zaal niet te vol is. Maar dat was gek genoeg nergens. Andere jaren was het toch wel wat drukker. Durven de Bosschenaren zich nog niet zo goed in de drukte te begeven? Is het teveel gedoe, voor de niet gevaccineerden?

Onbeperkt genieten van Popronde
onbeperkt genieten van Popronde

Je zou toch zeggen dat men wel weer behoefte heeft aan live muziek. Er was in ieder geval volop keus in uiteenlopende genres. En omdat er zoveel te zien en te beleven valt, moeten er keuzes gemaakt worden. Hier volgt deel 1 van mijn selectie met Jadi D, Frontstreet, Indigo Pastel en Douwe Doorduin.

Jadi D

Deze diashow vereist JavaScript.

Onbeperkt genieten van Popronde

De avond begint voor deze KLANKGAT redacteur bij Van Aken in het Werkwarenhuis waar Socks;SportsSocks een verrassend optreden geeft. Hier lees je een uitgebreid verslag. Ze waren wel wat later begonnen en ook dus later klaar, om die reden val ik bij Jadi D halverwege de show in. De Kleine Zaal van Willem Twee Poppodium is lekker gevuld en Jadi D staat al volop te shinen op het podium. Zelfverzekerd en gestoken in een strak roze joggingpak staat ze lekker wulps te dansen en verdienstelijk te rappen op de aanstekelijke deuntjes van de man achter de knoppen. Het publiek, dat voornamelijk uit rock en metal liefhebbers bestaat, want deathmetalband Inferum in de Grote Zaal is net afgelopen, heeft ze gewoon volledig in haar zak.

Jadi D
Jadi D

Jadi D houdt van haar publiek en wil zelfs posters opsturen naar liefhebbers die haar een DM (direct message, red.) sturen. Ze houdt ook van de mensen achter de bar, dus speciaal voor hen zingt ze het half Nederlandstalige/ half Engelstalige Bartender. Misschien is het zelfs wel meer dan houden van, want ze zingt “Ik fok de bartender”. En op het eind van de show loopt ze gewoon het podium af, de deur door richting backstage, om niet meer terug te komen. Geen “dankjewel”, geen “fijne avond nog”, niks. En de man op het podium die de beats en muziek verzorgd? Die gaat gewoon nog een tijdje door als dj. Van Jadi D niks meer gehoord, maar dat gaat nog wel komen, daar ben ik niet bang voor. En anders stuur ik haar wel een DM.

Frontstreet

Deze diashow vereist JavaScript.

In de grote zaal is het weer tijd voor zware gitaren. Jammer genoeg voor Frontstreet is de zaal niet zo vol. Maar dat weerhoudt de mannen er niet van om vol overgave een goede performance neer te zetten. Het genre nu metal zoals we dat nog kennen van Korn, Limp Bizkit en Deftones is weer aan een opmars bezig. Dus wie weet kan Frontstreet hiervan profiteren. Ze combineren rap, metal met electronica en dat doen ze zeer verdienstelijk. The happy few die aanwezig zijn hebben het mogen aanschouwen.

Indigo Pastel

Onbeperkt genieten van Popronde
Indigo Pastel – ©johankramer

Dan op de fiets naar het centrum, richting Huis 73, waar Indigo Pastel al bezig is. Ze maken lekkere melodieuze indie rock muziek en de zanger is gezegend met een mooie warme stem. De mooie zaal is vrij groot, dus oogt het al snel leeg in de ruimte. Bovendien staan er verschillende tafels voor het podium, dus bijna iedereen zit. Voor een rustig nummer als Juliet, is dat niet zo erg. Alleen wordt er veel gekletst, dus wordt er gevraagd om nu even stil te zijn. Daarna gaat het tempo weer omhoog, dus mag er gedanst worden.

Indigo Pastel - notmadebyjane
publiek niet danswillig

Maar hoe goed de band ook zijn best doet, de mensen blijven zitten. De zanger zegt zelfs, dat ie het wel jammer vindt dat iedereen blijft zitten en voegt er enthousiast aan toe: “Als je wil dansen, dan is dit je kans!” Hij zingt: “Happy happy, joy joy,” op een deuntje dat wel iets weg heeft van Do You Wanna Hold Me van Bow Wow Wow uit de jaren ’80. Het mag niet baten, er is niemand op de been te krijgen, behalve degenen die bier gaan halen.

Douwe Doorduin

Onbeperkt genieten van Popronde
Douwe Doorduin in Willem Twee café

Op de fiets weer richting Willem Twee Poppodium, maar ditmaal in het café, waar Douwe Doorduin net gaat beginnen. In zijn eentje met gitaar. Nee, geen singer songwriter. De band die hij bij zich heeft zit in zijn laptop. Zelf geprogrammeerd. Hij gooit het erop dat er afgelopen anderhalf jaar, vanwege alle beperkingen, niet mogelijk is geweest om een band bij elkaar te krijgen. Dat is uiteindelijk wel de bedoeling. Het zijn lekker in het gehoor liggende popliedjes, met soms wat wave en Britpop invloeden, die met een band erbij waarschijnlijk tot volle wasdom kunnen komen.

Douwe Doorduin
geen singer songwriter

Verder vertelt hij nog dat een andere passie van hem, het maken van fietsfilmpjes op zijn YouTube kanaal is. De passie voor wielrennen deelt hij met Blaudzun, waar hij de volgende dag bij in het voorprogramma staat in de Groene Engel in Oss. Dat kan geen toeval zijn. Wat wel toeval is, is dat ik hem daar dus ook zag en na afloop nog even kort gesproken heb. Hij liet me weten dat het de bedoeling is dat de band er volgend jaar gaat komen, maar dat hij nu ook wel geniet van de ongemakkelijke situaties op het podium met die laptop. En eerlijk is eerlijk, hij gaat er ook wel heel ontspannen mee om en heeft iets ontwapenends en een grote gunfactor.

In deel 2 van Onbeperkt genieten van Popronde bespreek ik de bands Deveron en Kalaallit Nunaat, bands die raakvlakken met elkaar hebben en de Popronde op de Tramkade afsluiten.


Fotografie: Jane Duursma – made by jane photography

Inge van Calkar

Interview met de Witte Dame, Inge van Calkar

Show in Willem Twee poppodium met een knipoog naar de Amerikaanse showbusiness

Terwijl heel Nederland in de ban lijkt te zijn van de Grand Prix in Zandvoort vs. unMUTEus zouden we bijna vergeten wat er allemaal nog wel kan. Zo raast er naast de snelle wagens nog een andere attractie door ons land; THE MAGICAL ROLLERCOASTER LIVE EXPERIENCE SHOW met in de hoofdrol de Groningse zangeres Inge van Calkar.

Inge van Calkar

Inge van Calkar
Inge van Calkar – selfie

Mocht dit geen belletje bij je doen rinkelen, dan doe je er goed aan haar eens op te zoeken. En niet alleen om haar looks. De “Witte Dame” zoals ze liefkozend wordt genoemd vanwege haar podium verschijning, is geen onbekende in muziekland.

Begin deze eeuw richtte ze met nota bene Sanne Hans hun eerste band Ysis op en timmerde ze later solo aan de weg. Ze haalde zelfs nationale tv met haar deelname aan Beste singer-songwriter van Nederland in 2013 en tekende een jaar later bij Beats Surrender Music (onder Phil Tilli van Moke). Ondertussen heeft ze haar fijne en breekbare gitaarsongs verruild voor een groter elektronisch geluid. Een stap die haar duidelijk geen windeieren heeft gelegd als in 2019 haar single Touchdown het schopt tot Radio 2 Topsong.

Persoonlijk leerde ik haar kennen als support van Gare du Nord in 2018, toen ze het publiek soms omverblies met haar aanstekelijke mix van uptempo dansbeats met af en toe een scherpe gitaar. Het contrast met de jazzband kon toen niet groter, maar indruk maakte Inge en haar band wel.

Inmiddels zijn we drie jaar verder en bracht ze haar laatste EP Full Color uit, waar op ze haar sound van electropop vermengd met indie verder ontwikkelde. Door het fijne harmonieuze spel van synthesizerklanken en dansbare ritmes in haar liedjes die bedekt worden door haar speelse en soepele stem leverde ze hiermee een prachtplaat. Als je daarbij haar sexy en verleidelijke podium performance optelt is het terecht dat ze nu de bijnaam geniet als de “Kylie Minoque” van Nederland.

Op zaterdag 18 september keert ze terug naar het Willem Twee Poppodium en namens KLANKGAT mocht ik haar van tevoren interviewen.

Inge van Calkar
Inge van Calkar – electropop ©Jan Lenting

KLANKGAT: Dag Inge, leuk dat je weer naar Den Bosch komt voor een optreden. Hoe voel je je nu?
Inge van Calkar: Als ik eerlijk ben; brak, maar zéér tevreden. Ik ben helemaal gaar van het weekend. Vrijdag had ik een bruiloft in Groningen en de zaterdag en zondag moesten we optreden in Leiden en Sittard. Druk dus, maar het was waanzinnig gaaf.
Dit weekend was namelijk erg belangrijk voor ons, want het waren de eersten in de rij clubshows. Tijdens deze tour pakken we volledig uit met een deels geregisseerde show van zo’n 70 minuten en er gebeurt van alles. Er zijn visuals, danseressen, lichtgevende jurken, maar de grote vraag blijft toch: vind het publiek het wel wat? En die waren dolenthousiast. Dansend in hun stoelen en allemaal hele fijne en blije reacties daarna, super.

Inge van Calkar
THE MAGICAL ROLLERCOASTER LIVE EXPERIENCE SHOW – ©Jan Lenting

Dat hebben jullie dan groots aangepakt. Maken jullie er echt een musical of een opera van?
Nee niets van dat, maar we maken wel gebruik van veel theaterelementen. Dat doen we niet alle nummers, want er moet wel ruimte blijven voor spontaniteit. Al voeren de showonderdelen wel de boventoon, blijven er toch nummers vrij en dan kan de band ook lekker los gaan en zien we wel waar het eindigt.
Het blijft natuurlijk een echte Popshow. Het is ook net als je een kaartje koopt voor de grotere artiesten als Dua Lipa of Beyoncé. Het zou dan heel gek zijn als die niets doen. Wij wilden dat nu ook. Net dat extra’s brengen.

Nou, het klinkt steeds spannender. We waren al zo benieuwd. Was er voor jullie een speciale aanleiding om het zo neer te willen zetten?
Dat had het meest met corona te maken. Corona overkwam ons, net als iedereen, en daarmee ook alle maatregelen en ook de stempel die het drukte op onze optredens. We hebben er toen enkele gedaan, maar die mochten alleen met restricties. Zo was er enkel zitpubliek van maximaal 100 man. En we merkten aan onszelf ook dat we dat veel minder leuk vonden. Niet alleen voor ons, maar ook de bezoekers zelf waren er ongemakkelijk onder. Een concert is ook veel fijner als je je eigen ding kan doen. Lekker dansen of aan de bar hangen of zelfs kletsen.
Toen bedachten wij, als het publiek dan niet naar ons kan, dan komen wij tijdens het spelen wel naar hen! Dat bracht ons uiteindelijk ertoe om een grote catwalk te bouwen aan het podium waardoor we alsnog tussen de mensen staan. En vandaar uit zijn we verder gaan creëren tot wat nu THE MAGICAL ROLLERCOASTER LIVE EXPERIENCE SHOW is geworden.

Wat leuk om te horen. Corona maakt dus creatief. Heb je persoonlijk zelf ook iets gehaald uit die tijd?
Jazeker, ik heb alle seizoenen van Friends gebinged op Netflix. Dat waren er maar liefst 10 van 24 afleveringen elk (gniffelend).
Nou, dat was wel mijn intentie. Ik dacht aan het begin; laat ik vooral iets positiefs uit deze tijd halen. Of het nou leren produceren was of mezelf ontwikkelen als muzikant, maar het is er niet echt van gekomen. Dat had ermee te maken dat er op den duur geen vooruitzicht bleek te zijn en ik had verder geen inspiratie om nummers te gaan schrijven. Het duurde ook lang voordat het gevoel terug kwam. Er hing een corona laagje over alles en andere thema’s leken overbodig. ik wilde dan ook niet over corona schrijven. Toen er wat meer perspectief kwam, ging het ook weer goed. Zo heb ik destijds een single uitgebracht genaamd “I wont let you down”. Die deed niet veel op de radio, maar we hebben er zelf een videoclip bij geknutseld en dat was heel leuk om te doen. Samen met de band is alles ook zelf gefilmd, gemonteerd en uitgevoerd met onze eigen ideeën. Zo kon ik toch op een bepaalde manier mijn Netflix-binge-avonturen daarin verwerken en dat komt zelfs terug in de show die we gaan doen. Ik kan je vast verklappen dat je dat wel leuk gaat vinden als Friends fan.

Willem Twee poppodium
show met een knipoog – ©Jan Lenting

Daar kijken we dan zeker naar uit, We zijn erbij in de Willem Twee. Kun je je de vorige keer daar ook herinneren als support van Gare du Nord?
Jazeker, we hebben een erg fijne tournee gedaan met Gare du Nord. Echt heel veel aan gehad. We zijn nota bene door al die zalen opnieuw geboekt als headliner. Het was wel gek, want destijds hadden we weinig met hen als artiest zelf. Qua muziek lagen we ver uit elkaar en enige dat we gemeen hadden was dezelfde boeker. Er waren genoeg positieve reacties, maar we maakte ook andere dingen mee, tot mensen die zelfs scheldend wegliepen. In Middelburg was er toen een man die boven iedereen uitkwam met: “Dit heeft toch niks met jazz te maken”. Een komische anekdote, maar wel één die aangeeft hoe vreemd de combinatie was.
Nu is dat natuurlijk heel anders, nu we zelf de hoofdact zijn. Voor ons een hele nieuwe ervaring. We worden anders welkom geheten, je merkt dat het publiek echt voor jou komt. Dat is toch een andere vibe dan als je support bent. We genieten er met volle teugen van.

La Dama Bianca
La Dama Bianca of De Wiite Dame – ©Jan Lenting

Wat fijn dat gevoel. Je straalt er echt bij als je dat verteld. De laatste vraag dan, waarom moeten onze lezers naar jullie toe op 18 september in Den Bosch?
Omdat het geweldig gaat worden. Het is een optreden dat we zowel in een stadion kunnen uitvoeren als in een intieme setting. Het wordt geen hele gelikte show, zoals die van Dua Lipa of Beyoncé, maar wel eentje met knipoog naar de Amerikaanse showbusiness. Het is wel echt een popconcert zoals je die kent van de grote sterren maar dan eerder een soort Do It Yourself versie.

En ja, we hebben er heel hard aan gewerkt en we willen dat delen met zoveel mogelijk mensen. We gaan ook echt voor die Rollercoaster Experience. Er gebeurt van alles en voor je gevoel gaat dat heel snel en we willen dat de aanwezigen op het eind het gevoel hebben dat ze uit een achtbaan zijn gestapt en er het liefst weer zo snel mogelijk in willen.

De respons die we krijgen is ook erg goed. Ik heb werkelijk nooit zoveel cd’s en platen verkocht na afloop als dit weekend. Ook veel handtekeningen uitgedeeld en mensen die met je op de foto willen. Dat geeft een grote kick en dat brengen we dan weer extra op het podium. Dus kom vooral kijken, wij zorgen wel voor de kriebels.


Coverfoto: Jan Lenting


Namens Inge van Calkar mag KLANKGAT  twee kaarten weggeven onder onze lezers. Als je kans wil maken reageer onder dit bericht met de naam van degene die je mee wilt nemen. Winnaars krijgen via PB bericht.
Inge van Calkar – Willem Twee Poppodium
Zaterdag 18 september 2021
Support: Juncker
Zaal open: 20:00u Start: 20:30
Entree: € 10 (incl fee)
Tickets: https://willem-twee.stager.nl/web/tickets/395453
Website: https://www.willem-twee.nl/event/inge-van-calkar-2/
Facebook-event: https://www.facebook.com/events/222358295561557

Bettie Serveert

Oude liefde roest niet: Bettie Serveert in Tuinsessies

Museumtuin in Den Bosch is een prima plek voor herinneringen

De kaartjes voor Bettie Serveert in de Tuinsessies waren in no time weg, foetsie, uitverkocht. Gelukkig brachten de versoepelingen wat meer ruimte in de ticketverkoop en kon KLANKGAT vrijdagavond 30 juli erbij zijn.

Bettie Serveert

Bettie Serveert
Bettie Serveert / Peter Visser en Carol van Dyk

Muziek ontroert, muziek raakt mensen, muziek roept herinneringen op. Maar kan muziek het weer bezweren? De elementen besturen?
Het heeft er alle schijn van deze vrijdag, want pas als de laatste klanken wegsterven van Bettie Serveert ’s toegift, en het hartelijke applaus is verstomd, barst de regenbui los die al een tijd op dit moment heeft gewacht. Hiermee een eind makend aan een intiem zomeravondconcert.

Wat we het uur ervoor gezien en gehoord hebben, biedt niet echt een staalkaart van Betties oeuvre. Van Palomine, de plaat waarmee ze in 1992 debuteert, worden vier nummers gespeeld, hiermee een soort van geraamte vormend voor dit optreden. Eén van die nummers is set opener Brain -Tag, wat vanavond voor het eerst in twaalf jaar weer gespeeld wordt.

Het geraamte wordt verder aangekleed met een brede, soms verrassende keuze van eigen en gecoverde muziek. Ray Ray Rain, van de tweede plaat Lamprey, wordt opgevolgd door een cover van Liz Phair. Een Amerikaanse zangeres en liedjessmid die Bettie Serveert via haar platenmaatschappij heeft keren kennen. Bettie, in deze incarnatie, bestaande uit Carol van Dyk, zang en gitaar, en Peter Visser, gitaar en kwinkslagen.

Bettie Serveert
Carol van Dyk

Het daarop volgend nummer is wat meer jazzy. Het is van Chitlin Fooks, een band die Carol vormt samen met Pascal Deweze van het Vlaamse Metal Molly. Verrassend hierna is de cover van the Cure’s Just Like Heaven. Anders dan het origineel maar raak gekozen en gespeeld.
Het bekende Fifty Ways To Leave Your Lover van Paul Simon voelt wat onbeholpen aan. Met name het karakteristieke drumintro- en doorlopende riff vormt een belangrijk element van het origineel en worden hier gemist.

Under The Surface, ook van Betties eerste plaat en het laatste nummer van de set, wordt dankbaar opgedragen aan de oprichter van de Bettie Serveert- fanclub. Opvallend aan de eigen nummers is, is dat ze korter zijn dan op plaat. Makkelijk te verklaren is het wel, de gitaarsolo’s die wel op plaat staan zouden in deze semi- akoestische setting behoorlijk uit de toon vallen.
Na een kort wikken en wegen komen Carol en Peter nog terug voor een toegift, een nummer van de Velvet Underground. Niet vreemd, als je bedenkt dat Bettie in 1997 een tribute-tour heeft gedaan ter ere van V.U.

En vervolgens dwingt de regen ons, de museumtuin te verlaten en ons heil binnen te zoeken.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ik ben blij dat Tuinsessies in tweede instantie gekozen heeft voor meer publiekscapaciteit. Dit gaf mij de kans om ook een kaartje te bemachtigen, want je weet, oude liefde roest niet. Dit geldt zeker voor de muziek van Bettie Serveert. Eigengereid, met een uniek stemgeluid, weet ze ook in deze kleine opzet haar muziek goed voor het voetlicht te brengen.


Fotografie: Sandra Leijtens Photography

Lamprey

Palomine

Tim Dawn till dusk, zonnige afsluiting van een regenachtige dag

Sfeervolle afsluiter van unieke reeks Tuinsessies in de Paleistuin

De harde wind en regen van vanochtend hebben plaatsgemaakt voor de zon. Er hangt een lekker briesje.  Alle ingrediënten voor een fijne avond zijn aanwezig. Naarmate de tijd vordert, het getsjilpt van de vogels langzaam verstomt en de schemering inzet in de Paleistuin (de tuin van het Noordbrabants Museum, red.), ontplooit de reden zich waarom Tim Dawn de Tuinsessies mocht afsluiten.

Het is iets voor acht. De Paleistuin begint langzaam vol te stromen met publiek. De een zittend aan een tafeltje op het terras, de ander stuntelend met het picknickkleed om het zichzelf comfortabel te maken op de graszoden. Je merkt aan alles: de sfeer zit er lekker in.
Niemand lijkt het dan ook door te hebben dat vanuit rechtsachter Tim Dawn, samen met zijn gitarist en toetsenist, ineens de tuin betreedt. Pas als ze op het podium staan beginnen ogen die kant op te richten. In het begin voelt het enigszins onwennig. Tim Dawn stemt zijn gitaar, en heeft nog niks gezegd.

Tim Dawn
Tim Dawn

Ineens beginnen zich sfeervolle klanken te ontwikkelen uit de keyboard van toetsenist Daniël. Het stemmen gaat geruisloos over in het eerste nummer Walking On A Wire, welke direct gevolgd wordt door Prove You Wrong. Beide songs van zijn nieuwe EP You Don’t Know What It’s Like.
Technisch gezien is de muziek goed gemixt. Alleen valt de stem van Tim in het begin een beetje weg. Dat is jammer, want hij is ontzettend goed bij stem. Gelukkig hebben de technici dit vlot door, en wordt het probleem snel en geruisloos verholpen.

Tussen de nummers zit altijd de lastige taak voor een muzikant om de leegte vol te praten. Dat doet Tim bijzonder goed. Zijn verhaal sluit aan op de setlist, en andersom. Hij zoekt ook interactie met het publiek, zoals rondom het nummer In This Together. Hij vraagt of iemand gisteren gezien heeft dat hij dit nummer live speelde bij NPO 3FM of Radio Veronica, maar niemand reageert. “Mooi, dan is dit een primeur”, is zijn reactie.
Als je bij de radio speelt, dan word je vrijwel altijd gevraagd om een eigen versie te maken van een bekende track, vertelt Tim. Ook hem is dat gevraagd. Zijn keuze: Angels, van Robbie Williams. Je moet maar durven. En hij durfde dat, en leverde! Niet alleen is zijn versie van Angels volledig eigen gemaakt, hij heeft er een kleine en breekbare gitaarballad van gemaakt die het origineel overstijgt.

Tim Dawn en liefdesliedjes

Tim Dawn is bij het grote publiek vooral bekend om zijn liefdesliedjes. Gek eigenlijk, want zelf heeft hij daar niet zo veel mee. Nou ja, had. Want binnen nu en vier weken gaat hij trouwen en moet hij toegeven dat hij toch wel van liefdesliedjes is gaan houden. Sterker, hij heeft er inmiddels een compleet album mee opgenomen.
Nu we het toch over liefde en liedjes hebben kan zijn volgende track Fell For You niet ontbreken. Een nummer dat hij bij All You Need Is Love heeft mogen spelen, en sindsdien niet meer normaal kan horen. Dit komt doordat ze tijdens de opnamen instrumentale delen aan de song hebben toegevoegd waar videoboodschappen van en voor geliefden voorbijkwamen. Die boodschappen hoort Tim nu iedere keer als hij deze track speelt.

Heel even ontsnappen we met z’n allen aan de realiteit, en het feit dat we nog steeds in een bijzondere tijd zitten vanwege corona. Toch zet Tim ons even met beide benen op de grond, want zelfs nu kan corona niet ontbreken. Al heeft het een goede reden: net voordat de coronacrisis begon schreef hij samen met toetsenist Daniël het nummer Holiday At Home. Oorspronkelijk bedoeld om aan te geven dat we in ons drukke leven ook af en toe tijd moeten maken voor elkaar.
Maar toen kwam corona. Tim heeft zich geen seconde bedacht, en dit nummer direct uitgebracht. Want wanneer komt zo’n track nu beter tot zijn recht dan in deze gekke periode? Ook al is de song er niet voor geschreven, het past perfect in de tijdsgeest. Het zal voor altijd een “lockdown lied” blijven.

Tim Dawn
Tuinsessie van Tim Dawn in de Paleistuin

Ineens wordt de sfeer intenser. Zijn schoonvader is vijf jaar geleden overleden. Tijdens de herdenking van zijn sterfdag keken zijn vriendin – bijna vrouw – en hij omhoog en zagen de maan. “Toch mooi dat op zo’n donkere avond de maan voor licht zorgt”, zei Tim. Dat inspireerde hem op het lied Moon, speciaal geschreven voor deze gebeurtenis.

Tot slot, hoe kan het ook anders, wordt het lied To Love Somebody gespeeld. Deze track, afkomstig van de Kerstreclame van een zekere supermarkt, heeft meer gedaan dan Tim ooit had kunnen dromen. Vanwege dit lied, oorspronkelijk van de Bee Gees, heeft Tim Dawn zijn grote doorbraak gemaakt bij het grote publiek. En dat is maar goed ook, want deze terechte afsluiter van de Tuinsessies heeft stuk voor stuk goede nummers die deze avond bijzonder maken.

Robin Borneman Tuinsessies

Een nieuwe Robin Borneman lijkt te zijn opgestaan

Deze Tuinsessie beleeft ook een echte primeur van een gloednieuwe single die gelijk aanslaat

Robin Borneman oogt wat nerveus aan het begin van zijn Tuinsessie. Een goed teken want dan zijn artiesten op hun scherpst. Het is ook eindelijk gestopt met regenen. Er staat dus niets meer in de weg voor een fijne avond in de paleistuin van het Noordbrabants Museum.

Vandaag voelde het raar om naar een concert te gaan. Gisteren overleed nog ‘s lands bekendste misdaadreporter en het nieuws blijft maar komen over de ramp die zich voltrekt in het zuiden van het land. Toch hangt er in de Paleistuin in het Noord Brabants museum een joviale en opgelaten sfeer. De gemêleerde opkomst verzamelt zich voor niemand minder dan Robin Borneman. De volgende ster in wording die nu nog de gewone jongen next door blijft.

De Tuinsessie van Robin Borneman
Robin Borneman
Robin Borneman

Terwijl bijna iedereen nog gezellig staat te kletsen, loopt Robin met zijn gitaarkoffer richting de podium-pagode. Er klinkt kort applaus voor zijn opkomst en dat is het startsein voor de mensen om snel hun picknick kleedje te zoeken en er goed voor te gaan zitten.

Robin Borneman oogt onrustig als hij zich klaarmaakt om te spelen. Hij legt uit dat dat het alweer even geleden is dat hij er alleen voor stond en dat hij merkbaar zijn band mist. Als openingsnummer kiest hij voor Spirit Bird van Xavier Rudd. Een lied dat hij eerder uitvoerde tijdens zijn deelname aan het programma We Want More (WWM), dat hij uiteindelijk ‘gewoon f**king gewonnen’ heeft, zoals hij zelf zegt.

Waar de spanning nog voelbaar is als hij begint, komt na twee coupletten de troubadour in hem eindelijk los en vangen de aanwezigen een glimp op van de trotse winnaar enkele maanden terug. Met goed spel en zijn fantastische stem legt hij voor de rest van de avond de lat hoog voor wat uitgroeit tot een grootse avond.

Mystery guest

Robin Borneman
Robin & Merijn

Van tevoren was er sprake van een “Mystery Guest”, maar de echte fans hadden het natuurlijk al langer in de gaten. Bij het derde stuk roept Robin de hulptroepen erbij en dat is niemand minder dan zijn grote vriend en frontman van Navarone, Merijn van Haren.

Dit blijkt gelijk een versterking, want het duo heeft er zichtbaar zin en is ongelooflijk op elkaar ingespeeld. Ook de samenzang klinkt alsof ze nooit anders hebben gedaan en de toeschouwers worden haast feestelijk getrakteerd op een amusante en vrolijke set van bekende covers uit zijn WWM-repertoire (Skyfall, Hallelujah) en enkele van zijn mooiste eigen songs.

Een van de hoogtepunten is Soldier On van Di-rect die wordt opgedragen aan Peter R. de Vries. Robin Borneman drukt het publiek op het hart dat we vooral positief moeten blijven en door moeten gaan zonder erin te blijven hangen. Iedereen bedankt hem door vooral stil te wezen tijdens zijn uitstekende vertolking.

De show lijkt veel te vroeg voorbij als de heren het laatste nummer in lijken te zetten. En dat is Hard Sun, wat bekend is geworden door Eddie Vedder die het opnam voor de film “Into the Wild”. Voor mij als fan van deze soundtrack vind ik het een dappere keuze. Het is namelijk een esthetische folkballade, maar samen brengen ze het zo geweldig dat ze het nergens onrecht aandoen en gerust mee hadden kunnen afsluiten.

Nieuwe single Robin Borneman

Robin zelf heeft daarna ook door dat het allemaal wat snel is gegaan en besluit daarom in zijn eentje zijn nieuwe single Remember, die dezelfde middag nog uitgebracht is, in première te laten gaan. We beleven een primeur en het slaat gelijk aan. De compositie ligt zeer prettig in het gehoor en ontvouwt zich tot een heerlijk warm gebed dat wel eens hitpotentie kan hebben. Hierop merk je gelijk de verandering bij de zanger en hoe hijzelf lijkt te willen breken met eerder traditioneel werk. Aan het applaus op het einde te meten, zal dit voor hem nog veel vruchten gaan afwerpen als hij deze richting inslaat.

En dan is het nog niet genoeg, vinden de bezoekers. Ze refereren zelfs aan zijn doorbraak door ‘We want More’ te scanderen. Marijn wordt er nog éénmaal bijgeroepen voor de toegift. Het wordt de tijdloze klassieker The Letter. Maar dit keer niet in de stijl van the Box Tops of van Joe Cocker die het beroemd maakte. Ze creëren er een originele Robin&Merijn versie van door het vol overgave op te voeren en niet te schuwen om zoveel mogelijk aan te sporen om mee te zingen, wat zorgt voor een grandioos slotakkoord.

Covers

Robin Borneman
Tuinsessie in de paleistuin

Normaal hekel ik me eraan als artiesten vooral covers spelen en neig ik het te zien als een zwaktebod. Maar vanavond staat hier niet meer de rauwe performer die ik ken met band uit zijn Folklore periode. Dat heeft ie nadrukkelijk achter zich gelaten en hij is klaar voor iets luchtigers en wat anders. Zijn volgende album zal nog vorm gaan krijgen, maar dat het gaat verschillen van zijn vroeger werk is nu wel helder.

Daarnaast werd me vooral duidelijk dat ik een nieuwe Robin Borneman zag. Iemand die niet meer in zichzelf gekeerd is op de bühne, maar die is gegroeid in zijn showmanship en veel beter de gegadigden bespeelt zonder interactie uit de weg te gaan. Dat zal hem straks alleen maar meer fans opleveren. Hopelijk blijft hij dan wel net als nu rustig de tijd nemen om hen allen te woord te staan na afloop. De toekomst zal uitwijzen hoe ver deze jongen next door het nog gaat schoppen.

Dripping Trees

De langverwachte release van debuutalbum Fuel Of Mankind

Dynamische verschillen, onconventionele structuren en onbeantwoorde vragen van Dripping Trees

Het debuutalbum Fuel Of Mankind van de band Dripping Trees maakt inmiddels al een goede twee maanden deel uit van mijn platencollectie. Op 10 juli was het dan ein-de-lijk zover: de album release show in Willem Twee poppodium. Het is een vrij existentieel conceptalbum met een fijne overvloed aan emoties, vragen, onbegrip, woede, noise en welgemeend emotionele zang, opgenomen met een live gevoel. Precies zoals ik het hebben wil.

Dripping Trees album release show

Stef van der Wielen
Stef van der Wielen

De muziek komt voor mij niet sterk in de buurt van één genre, dat vind ik fijn. Laten we het houden op alternatieve garage art rock. Met een gevoel van punk. De overkoepelende stijlthema’s die de nummers met elkaar verbinden zijn de steeds terugkerende heftige dynamische verschillen en de onconventionele songstructuren. Waar je eerst volledig in beslag bent genomen van een zacht, meer spoken word stuk met dromerig gitaargetokkel, word je in een handomdraai overdonderd door absurd harde, bijna woedende rockpassages. Het toont aan hoe innig de bandleden van Dripping Trees op elkaar ingespeeld zijn en verlegt de nadruk van de intense emotionele uitbarstingen van noise naar de theatrale, verhalende lyrics die inwerken op het voorstellingsvermogen. Voor de beelddenkers onder ons.

Fuel Of Mankind
Dripping Trees – podium opstelling

Wat meteen opvalt is de podium opstelling. De normaalgesproken vier-koppige band heeft twee violisten geworven voor dit optreden en drummer Stijn Luijk heeft zijn drumstel strategisch aan de rechterzijde van het podium geplaatst. De nummers worden thematisch aan elkaar gelijmd door interludes, gesproken door een kunstmatige stem. Dit vormt een fijn contrast tussen onmenselijkheid en authentieke muziek.
Er worden veel partijen geloopt, vooral de baspartijen hebben gedurende de show mijn hart gestolen. Al had ik, naast de aanwezige zang en drums, de gitaren en bas liever wat harder gehad. Wonder boven wonder trapt Stijn niet door zijn kickdrum heen.

Fuel Of Mankind
Stijn Luijk

Over dat drumstel gesproken. Ik ben zelden zo verliefd geweest op een drumsound. Stijn is deze avond bijna gestegen van mijn op een na, naar mijn lievelingsdrummer. Het scheelde niet veel. Je kan op een snaredrum slaan, en je kan écht op een snaredrum slaan. Het klinkt hard, en warm, en vol, en kapot, en doods, doortastend en straf. Zelfs als hij op een gegeven moment met brushes begint te spelen haakt de sound niet af. Zoals hij drumt zingt hij ook, met volle overtuiging en evenveel diepe lagen in zijn stem als in de lyrics. Al wil ik na een paar nummers wel dat hij wat vaker zijn ogen opent tijdens het zingen. Ik wil toch wat meer aangekeken worden. Tijdens de seks wissel je dat ook gewoon af, als je teveel opgaat in je eigen wereld mis je de connectie met je publiek.

Fuel Of Mankind
Koen Ruijs

Over afwisselen gesproken, Koen Ruijs en Stijn wisselen de lead vocals af. Ook Koen zingt vertellend, elk woord is te verstaan en hij heeft een fijne rust over zich heen. Gitarist en toetsenist Stef van der Wielen schreeuwt sommige stukken mee. Als een van de bandleden niet zingt, draagt de band alsnog de emotie van de nummers uit, ze staan er echt. Met overtuiging en een serieuze gloed en zonder aangeleerde performance trucs. Al zien Lydia Stiger en Lucien Renette, de violisten, er tijdens het niet-spelen toch wat onwennig uit.

Op de dynamisch hardere stukken staat de viool te zacht in de mix, op de zachtere stukken inclusief viool voegt het warme overkoepelende geluid veel toe. Ze gaan er tijdens het spelen helemaal in op. Geluidsman Richard Janssen wijst me er na afloop op dat dat te wijten valt aan het risico op feedback, het was geen onwil. Hierna zet hij WAP van Cardi B op om het goed te maken. Vergeven en vergeten.

Stijlkeuze Dripping Trees

Stef van der Wielen en Koen krijgen extra punten voor hun stijlkeuze. Ze dragen beide een zwarte broek met wit overhemd. Het staat goed bij hun gitaren. Stijn en Stef Leijten hebben genoeg hun best gedaan om ook te verschijnen in een overhemd, maar hun overhemden hebben nét wat minder overtuigingskracht. Ze missen nét dat beetje flair om hun outfit over de dunne lijn van ‘kleding’ tot ‘artiesten look’ te trekken. Over artiesten looks gesproken, na een paar nummers mis ik een rock uitstraling. Het zou meewerken aan de zeggingskracht als er meer bewogen, gelopen en gesloopt zou worden. Zo klinkt de muziek namelijk wel.

Stef Leijten
Stef Leijten

Dripping Trees speelt lange intro’s en nummers duren soms wel rond de 6 minuten. Ze trekken zich niets aan van de wetenschap dat je de aandacht van een luisteraar moet trekken binnen 4 seconden in het Spotify tijdperk. Zo maken ze nummers die over 20 jaar nog steeds hun kwaliteit behouden. De nummers zijn intelligent en klinken volwassen. Ze doen denken aan Nick Cave in het jaar 2000, even overdacht en slim.

Fuel Of Mankind – Spotify

Aan het einde bedanken ze en binnen 1 seconde zijn ze in de coulisse verdwenen. ‘Ze konden toch nog applaus in ontvangst nemen’, klinkt er vanuit het publiek. Het is even angstvallig stil, verwarring alom. Na een tijdje komen ze terug om nog twee nummers te spelen, verrassing. Ik geloof dat we ‘we want more’ hadden moeten roepen. Ongemakkelijk. De twee nieuwe nummers, waarvan ik de eerste, Sea Of Ants, de hemel op aarde vond, komen ze dan eindelijk arm in arm vooraan het podium staan. Dripping Trees neemt het applaus in ontvangst. De cirkel is rond.

Waarom klappen ze zelf mee? En waarom wordt er meteen na het aflopen een veel te vrolijk pingel muziekje afgespeeld? Velen vragen blijven voor altijd onbeantwoord. Evenals de existentiële vragen gesteld op de LP.

We hebben meer van dit soort eerlijke bands nodig. Of juist niet, want Dripping Trees bestaat.

Robin Borneman

Robin Borneman kijkt uit naar zíjn Tuinsessie

Voor deze storyteller uit Oss zijn alle maten en soorten van optredens en podia even lief

Robin Borneman verheugt zich op zijn aandeel in de Tuinsessies in de Paleistuin van het Noordbrabants Museum. Klein, groots, intiem of imposant, elke setting of podium is hem lief. Een interview met een ‘gewone’ Brabander.

Robin Borneman
Robin Borneman

Het zijn turbulente tijden voor live muziek in Den Bosch. Waar enkele weken terug de versoepelingen zorgden voor veel vreugde, hebben aangekondigde maatregelen alweer verdriet gebracht door veel afgelaste concerten. Het project “Tuinsessies”, de samenwerking tussen Theater aan de Parade en Willem Twee Poppodium dat gehuisvest wordt in de Paleistuin van het Noordbrabants Museum, blijft voorlopig buiten schot en de eerste concerten werden zeer goed ontvangen door de bezoekers die het geluk hadden op tijd een kaartje te scoren.

Zelf bofte ik door de aftrap mee te mogen maken op 8 juli. De grootse Spinvis, met slechts multi-instrumentalist Saartje van kamp aan zijn zijde, bezwoer een uur lang zijn toehoorders met een geweldige greep uit zijn rijke oeuvre. Samen blonken ze uit door de nummers eenvoudig, maar toch vol van kleur en sfeer verrijkende klanken te brengen. Een optreden dat moeilijk kan worden evenaard. Toch gaat op vrijdag 16 juli Robin Borneman een goede poging wagen.

Robin Borneman
Trans-Syberian Ochestra

Voor wie de naam Robin Borneman niets zegt, hoeft zich niet te schamen, maar het loont wel om uit te vinden waar die voor staat. Deze singer-songwriter die bijna een local is, noemt zich een storyteller. Het Algemeen Dagblad kopte ooit ‘Klein in Oss, Groot in VS’, want waar de Ossenaar in Nederland vaak makkelijk over straat kan (zelfs na het winnen van ‘We Want More’ dit jaar op SBS6, is hij aan de andere kant van de oceaan inmiddels een bekend gezicht door zijn deelname aan het project Trans-Syberian Ochestra (TSO).

Voor corona toerde hij ieder jaar nog met TSO voor volle arena’s en mochten ze zelfs spelen op Wacken Open Air in Duitsland, het grootse Europese Metalfestival, voor 80.000 uitzinnige mensen. Ondanks al deze ervaringen blijft Robin een bescheiden en gewone Brabander die er naar uitkijkt om tijdens zijn eigen tuinsessie met geringe bezetting en middelen de weide in het museum om te toveren tot zijn eigen country-vallei.

Voorafgaand mocht ik hem namens KLANKGAT enkele vragen stellen.

Robin Borneman
Robin Borneman Tuinsessies

Interview met Robin Borneman

KLANKGAT: Beste Robin, afgelopen zaterdag zou je voor het eerst op de planken hebben gestaan sinds februari. In de afgelopen 2 jaar heb je wellicht vier keer op de planken gestaan. Hoe is het om na al die tijd weer een volle agenda met optredens te hebben?

Robin Borneman: Ja, het is ontzettend balen. Ik vloekte even van binnen toen afgelopen zaterdag op het laatste moment werd gecanceld. Erg jammer! Want ik keek er heel erg naar uit. Anders dan je aangeeft, heb ik tijdens Corona-tijd toch her en der wel kunnen optreden hoor. Al was het slechts in mijn eentje met gitaar. Dat voordeel heb ik als singer-songwriter gelukkig. Wel vind ik het allemaal super dat alles nu weer langzaam opengaat en we weer meer dan 20 mensen per show blij kunnen maken. Al geven kleine intieme sets net zoveel voldoening.

Robin Borneman
…mystery guest…

Wat was je reactie toen je werd verteld wat de bedoeling was van deze tuinsessie?
I love it! Ik was meteen verkocht. Tijdens mijn carrière heb ik meerdere petten op gehad; ik kan in volle stadions rocken, maar kleine optredens die juist intiem en puur bedoeld zijn, speel ik net zo lief. En ik hou ook van de afwisseling. Wanneer ik akoestisch speel, speel ik liedjes die ik niet op de setlist staan als ik mijn band mee heb. Allebei is het zooo cool. Ik zou niet willen kiezen en zal net zo veel liefde blijven stoppen in beide opties.

Bij de Tuinsessie zelf neem je een mystery guest mee. Kun je omschrijven wat de persoon zal brengen zonder te vertellen wie het is?

Is dat nog niet bekend dan?! Ik denk bij mezelf gelijk zo van, beter (haha). Ik had verwacht dat het al naar buiten zou zijn gebracht. Want ik vind het stiekem heel leuk dat het nog een verrassing blijft. Dus eigenlijk wens ik er niet teveel de sluier van op te lichten. Deze persoon – en dit is de enige tip die ik geef – zal morgen kleding aan hebben, en ik denk zelfs meerdere kledingstukken. Wel vijf of zes of zo (gekscherend).

Op de dag van je optreden, 16 juli 2021 verschijnt je nieuwe single Remember. Krijgt die een live première en is dit een voorbode voor nieuw werk?

Daar ben ik nog met mezelf over in debat! Haha. Het is niet geschreven op de akoestische gitaar, niet bedoeld om op enkel een gitaar te spelen maarrrrr…. Het is wel een mega vet nummer en komt inderdaad morgen uit dus… Eigenlijk moet ik het gewoon doen. Niet over nadenken en gas erop.

In eerdere interviews sprak je de wens uit om het liefst op Down the Rabbit Hole te staan, tussen je helden. Is de wens hetzelfde gebleven of zijn er meer doelen bij gekomen?

Nee! En ja! De wens is hetzelfde. En er zijn meerdere wensen bijgekomen ja. Maar voor we op DTRH staan… First things first 🙂


Screenshots Facebook Robin Borneman – diverse video’s

Single Soldier On (2021)

Lucas Hamming

Lucas Hamming speelt de tuinsessie plat

Goede gitaarsolo's, persoonlijke verhalen en intieme momenten vullen de vrijdag avond

Afgelopen vrijdag, op de tweede avond van de tuinsessies, neemt de 27-jarige Lucas Hamming de Paleistuin van het Noordbrabants Museum over. Normaliter wordt hij begeleid door zijn band, vanavond staat hij er helemaal alleen voor. 

Lucas Hamming Tuinsessie

Om stipt acht uur ’s avonds pakt de van oorsprong Blaricumse singer-songwriter zijn gitaar. Hij start het optreden direct in met een cover van de befaamde David Bowie. Het nummer Space Oddity heeft hiermee dan ook het startsein van de avond gegeven.

Lucas Hamming
Het gitaar van Lucas Hamming ligt al klaar voor een muzikale avond.

Na een bescheiden applaus van de bezoekers, gaat Hamming het tweede nummer fluitend in. De in afgelopen maart uitgebrachte single Move Like This brengt het publiek dan ook meer in de stemming. Iedereen knikt verlegen mee.

‘Ik gok dat dit overigens mijn laatste optreden van het jaar zal zijn’, grapt Hamming naar het nieuws van de persconferentie eerder op de avond. Het gaat opnieuw slecht met de besmettingen en de kroegen worden weer gesloten. ‘Als muzikant zijnde is er niet echt veel dat er te plannen valt zo’.

De setlist wordt verder afgewerkt naar beneden met onder andere de nummers Mr. Blue Sky, Temporary Remedy en Fake Love Hypocrisy. Over het tweede nummer op deze lijst legt Lucas wat meer uit: ‘Deze tekst heeft alles te maken met de ADHD medicatie die ik jaren lang iedere dag nam. Het zorgde ervoor dat ik meer rust in mijn hoofd had, maar het zorgde ook voor beperkingen. Ik slik ze overigens al een tijd niet meer en het gaat aardig goed. Al hoor ik die fluitende vogels die wij nu op de achtergrond horen wel enorm hard.’

Lucas Hamming
Lucas Hamming in de tuin van het Noordbrabants Museum afgelopen vrijdag.

De akoestische gitaar wordt er bij gepakt en de eerste klanken van het prachtige nummer Don’t You Go klinken door de tuin. ‘Niet doodgaan is enger dan wel doodgaan, want dan gaan er andere mensen dood. Misschien is het dan ook gewoon dat ik mensen niet wil missen. Ik ben bang voor het verdriet van de dood zelf. Niet doodgaan is enger dan wel doodgaan, want dan gaan er andere mensen dood’, luidt Hamming het nummer in.

De uitvoering van het nummer raakt overduidelijk het publiek in de tuin. Terwijl eenieder een verloren geliefden of naasten in het achterhoofd houdt, wordt er zachtjes mee gezongen.

Lucas Hamming
Het publiek luistert met volle aandacht naar het nummer Don’t You Go.

Hamming gaat vervolgens verder zijn single Falling en zijn grootste hit Never Let You Down.

Terwijl er al bijna een uur op de klok voorbijgegaan is, zit de stemming er bij het publiek en Hamming alleen maar goed in. ‘Ik ging vroeger samen met mijn beste vriend op vakantie en zong dan uiteraard liedjes aan het strand, om meiden te versieren. En dit ene nummer, is denk ik helemaal geruïneerd door hoe vaak het wel niet gecoverd en gespeeld is. Maar juist daarom speel ik hem juist nu, want hij kwam laast voorbij op de shuffle. En toen besefte ik het me pas wat voor goed nummer dit wel niet is’, legt Hamming uit. Hij begint dan ook, met hoe kan het ook anders, Wonderwall van Oasis te spelen.

Lucas Hamming
De persoonlijke verhalen die Hamming vertelt zorgen ervoor dat je hem na het optreden alleen maar beter hebt leren kennen.

Op het moment dat er geen muziek meer door de speakers mag klinken, gaat Hamming volledig akoestisch verder. De avond wordt dan ook afgesloten op een intieme manier waar persoonlijke herinneringen worden gedeeld en muziek die daaraan synoniem staan gespeeld. Een passend einde van een geslaagde avond.

Wie is Lucas Hamming?

Lucas Boudewijn Hamming is een 27-jarige singer-songwriter, acteur, musicalacteur en rockartiest uit Blaricum. Na dat hij afstudeerde aan het Conservatorium van Amsterdam, werd hij landelijk bekend door zijn deelname aan De beste singer-songwriter van Nederland. Hierna nam zijn muzikale carrière de loop door onder in 2014 uitgeroepen te worden tot 3FM Serious Talent en in 2016 het anthem te maken voor 3FM Serious Request, “Are You with Me”


Met dank aan Sandra Leijtens Photography

In-Edit

Rondreizend In-Edit doet Willem Twee Cinema aan

Films van Muziekdocumentairefestival In-Edit zijn afspiegeling van programmering van het poppodium

In-Edit Muziekdocumentairefestival gevestigd in Amsterdam reist door het land en doet zondag 4 juli Willem Twee Cinema aan. In-Edit gaat drie films vertonen die menig bezoeker van het Bossche poppodium zal aanspreken. Het zijn Jimmy Is Punk: The Story of PANIC, My Darling Vivian en Rockfield: The Studio on the Farm. In-Edit is de start van een nieuw onderdeel binnen Willem Twee poppodium. Hiervoor is filmprogrammeur Sam Duijf aangetrokken. KLANKGAT zoomde met Sam om meer te weten te komen over dat nieuwe onderdeel en de nieuwe medewerker.

Interview met Sam Duijf
In-Edit
In-Edit Willem Twee Cinema

KLANKGAT: Met In-Edit start Willem Twee een nieuw onderdeel. Muziekfilms, films over beeldende kunst en films over thema’s die in de programmering voorbijkomen.

Sam Duijf: Willem Twee wil naast bestaande disciplines die daar te vinden zijn, muziek en beeldende kunst, film inzetten als aanvulling op programma’s. Films die echt een aansluiting vinden bij die programma’s.

Het In-Edit festival is de eerste gelegenheid. Van origine is het gevestigd in Het Ketelhuis in Amsterdam. Zij hebben nu een rondreizend variant georganiseerd. Ik weet niet of die plannen er al lagen, want je ziet nu ook meer filmfestivals dat doen. Maar zij reizen dus het land door en stoppen bij diverse filmtheaters en poppodia om bestaande muziekdocumentaires te laten zien. En dat past natuurlijk goed bij Willem Twee.

Het hoofdaandeel van Willem Twee blijft natuurlijk muziek en beeldende kunst, maar films en documentaires over aanverwante onderwerpen en disciplines sluiten daar goed bij aan. Ik denk dat daar zeker publiek voor is.

Het interview wordt verderop vervolgd.

In-Edit [Willem Twee Cinema]
In-Edit
In-Edit muziekdocumentairefestival

De drie films die zondag 4 juli op het programma zijn:

  • Jimmy Is Punk The Story of PANIC van regisseur Duco Donk om 14:45
  • My Darling Vivian van regisseur Matt Riddlehoover om 16:45
  • Rockfield: The Studio on the Farm van regisseur Hannah Berryman om 19:15
Jimmy Is Punk The Story of PANIC
In-Edit
Jimmy Is Punk – The Story of PANIC

Jimmy Is Punk The Story of PANIC draait om 14:45 uur. Het verhaal gaat over de Nederlandse punk band Panic, opgericht in 1977 na het uiteenvallen van de groep “Big Peter and the Terrible Garage”. In deze energieke en leuke documentaire staat een concert in Gouda in 1978 centraal, gefilmd vlak voor het uit elkaar gaan van de band.

Trailer Jimmy is punk – The story of PANIC

My Darling Vivian
My Darling Vivian
My Darling Vivian

My Darling Vivian, om 16:45 uur, volgt het romantische, hartverscheurende en duizelingwekkende leven van Vivian Liberto, de eerste vrouw van Johnny Cash en de moeder van hun vier dochters. Een vrouw met een gigantisch tumultueus leven, wat zich gedwongen afspeelde in de schaduw van Cash.

Trailer My Darling Vivian

Rockfield: The Studio on the Farm
Rockfield
Rockfield: The Studio on the Farm

Black Sabbath, Oasis, Coldplay, Stone Roses, Robert Plant, Simple Minds en vele anderen herinneren zich de oproer en muziek die ze maakten bij Rockfield nog voor jaren. Dit gaat over het verhaal van rock-en-roll dromen die verweven zijn met de strijd van een familiebedrijf om zijn voortbestaan te kunnen garanderen in het alsmaar veranderende muzikale landschap. Rockfield: The Studio on the Farm begint om 19:15 uur.

Trailer Rockfield: The Studio on the Farm

Vervolg interview
In-Edit
Sam Duijf

KLANKGAT: In-Edit lijkt mij een eenmalig gebeuren deze zomer. Gaan jullie in het najaar pas voluit met film?
Sam Duijf: Ja, precies. In-Edit dat is één keer in het jaar en het is een unieke kans om het nu binnen Willem Twee te organiseren. In het najaar willen we bij de bestaande programmering kijken hoe film daarbij kan aansluiten. Dat kunnen muziekdocumentaires of fictie films zijn. Films die in verbinding staan met de inhoud van een kunsttentoonstelling, of een festival dat plaatsvindt. Dat zal vanaf het najaar ingaan.

Ben jij ook op zoek naar bijzondere muziekdocumentaires?
Ja, ja, jazeker. Ik ben van kinds af aan geïnteresseerd in muziek, ik maak zelf muziek en op de middelbare school, brugklas, tweede klas, heb ik grote interesse ontwikkeld in film. Ik kijk uit mijzelf veel films, uit allerlei tijdperken en van allerlei soorten filmmakers. Films en documentaires over muziek en kunst passeren geregeld de revue.

Ik probeer net zoals de muziekprogrammering van Willem Twee die van klassiek tot metal gaat en alles wat er tussenin ligt, dat de films dat weerspiegelen. Uiteenlopend, van nieuw tot oud, van lokale films tot films die wereldwijd hebben gedraaid.

Wat kunnen wij verwachten?
Ja, de programma’s binnen Willem Twee worden weer aangekondigd en film zal hierop in proberen te spelen. Het is binnen Willem Twee mijn taak hoe we film daarin kunnen verbinden. Op die manier willen we het medium film introduceren binnen Willem Twee.

In oktober komt bijvoorbeeld Popronde. Daar zou je op kunnen inspelen, op de artiesten die dan bij Willem Twee komen optreden. Daar zou je al een bepaalde richting voor uit kunnen stippelen?
Ja, inderdaad, dat zijn dingen die zich lenen voor toepasselijke films en een programma daar om heen. En het is in het begin nog wat zoeken.

Het is nieuw, hè.
Ja, het is allemaal nieuw. We gaan kijken hoe het zich zal ontwikkelen.

Sven Hammond Soul

Sven Hammond plays Monk voor Zoom publiek

Album Sphere is de lang gekoesterde wens om jazzgigant Thelonius Monk te eren

‘Het was in café de Pater in Den Haag dat ik voor het eerst de muziek van Thelonious Monk speelde, samen met de andere jazz cats van mijn generatie’, aldus Sven Hammond. ‘Toen werd het zaadje gepland voor deze lang gekoesterde wens: een album gewijd aan de muziek van Monk.

Sven Hammond plays Monk

Willem Twee poppodium is de locatie waar Sven Hammond – artiestennaam van Sven Figee – zich waagt aan een spannend eerbetoon aan jazzgigant Thelonius ‘Sphere’ Monk. De lang gekoesterde wens om een album te maken van Monks muziek is gerealiseerd. In april 2021 kwam het album Sphere uit.

Sven Hammond Soul
Sven Hammond plays Monk

Sven Hammond opent met het lekkere funky Green Chimneys – Juffie – instrumental. Op het album Sphere staat een versie met rapper Akwasi. Nu, in de livestream van Jazz in Duketown 2021 volstaat een instrumentale versie. Deze interpretatie scoort hoog in de genotindex.

Een spannender begin is haast niet te bedenken en ik ga er nog beter voor zitten achter mijn PC. Tijdens deze editie van het jazzfestival gaat alles  geheel via livestream, zowel optredens als interviews. TV Jazz in Duketown zal een blijvertje worden, is de verwachting.

Livestream is voor nu het beste wat we hebben en we treffen het met deze stream. De kwaliteit van beeld en geluid is uitstekend, de beeldregie is rustig, goede overgangen met mooie close ups van gezichten, handen en instrumenten. Hulde aan de techniek en de professionaliteit van de audio/video crew is top.

Setlist
Green Chimneys  – een lekkere funky opening van de set

Ugly Beauty – een geolied werk, lekker smooth en up tempo

Monk’s Point – melting pot van soul en blues

Monks Dream – strakke bas intro van Glenn Gaddum, jazz classic

Misterioso – Wat De dag Brengt – drummer Joost Kroon begint met een solo

Evidence – doodeng want Sven gaat zingen (met hulp van een Vocorder)

Pannonica – een relatief onbekend nummer van Monk; een relaxed nummer, volgens klassieke jazz patronen opgebouwd

Thelonius – maar dan zonder Gianski en flink wat langer door improvisaties vermoedelijk

Ruby My Dear – een fijn mellow stuk met een gitaarsolo van Tim Eijmaal

Svoogaloo – van The Marmalade Sessions. Het laatste nummer met een knallend einde

Sven Figee met zijn ‘jazz cats’ bezorgden het Zoom publiek en anderen een warme (hernieuwde) kennismaking met het werk van Thelonius Monk. De band is erg goed op elkaar ingespeeld. Dat merk je aan alle facetten in het spel gedurende de hele set. Een avond jazz met Sven Hammond plays Monk? Een aanrader.


Bezetting

  • Sven Figee hammondorgel
  • Joost Kroon drums
  • Tim Eijmaal gitaar
  • Glenn Gaddum jr. basgitaar

Gastredacteur: Mathijs van Tongeren

Screenshots Livestream Sven Hammond Soul – Jazz in Duketown 2021

Sven Hammond op Youtube