Tumblin' Triad

Tumblin’ Triad release eerste single Black Car

Na een rustig begin en uitreiking van de single krijgt het publiek een vette pop- en rockshow vol overgave

Zo’n anderhalf jaar terug besloten drie leden van de Bossche band Ten11 om een andere weg in te slaan. Koen en Daan van Lierop en Simone Cobben blijven Ten11 wel trouw, maar wilden graag een melodieuze pop/rock kant op en zo werd (na veel wijn) het project Tumblin’ Triad geboren, wat vanavond in Willem Twee groots uitpakt met de release van hun eerste single Black Car die nu op Spotify is te beluisteren.

Tumblin’ Triad

Tumblin' Triad
Koen, Simone, Daan

Voorafgaand heeft het trio van Tumblin’ Triad een berg werk verzet om hier vanavond te staan. In hun korte bestaan zijn ze niet alleen druk geweest met het vele schrijven en repeteren, maar namen ze ook de tijd om met producer Roger Allen Nichols de befaamde Wisseloord Studio te Hilversum in te duiken.

Natuurlijk geen goedkope grap, maar zo een kans als deze moet je grijpen en laten gelden en met deze release party wil Tumblin’ Triad laten zien dat het harde werken heeft geloond.

Anne van Damme – voorprogramma

Tumblin' Triad
Anne van Damme

De zaal begint aardig vol te lopen als de lichten uitgaan en er een prachtige verschijning het podium opkomt. Anne van Damme die het voorprogamma mag verzorgen, is één van de weinige Bossche zangeressen die het vak singer-songwriter meester zijn. In haar kleurrijke verschijning, gewapend met slechts haar gitaar en haar loepzuivere stem begint haar set met haar sterkere eigen nummers.

Tumblin' Triad
Singer-songwriter

De zaal valt even stil en luistert voor een moment volop naar de gevoelige nummers die ver worden gedragen door haar warme stem en fijn gitaarspel. Toch heeft ze na een paar nummers moeite de zaal voor zich te winnen en komt ze ook even niet meer boven het rumoer uit.

Anne laat zich desondanks niet uit het veld slaan en na wat speelse interactie lukt het haar de zaal aan te sporen tot licht meezingen met haar party anthem Shake. Ook met de covers van Ed Sheeran en Jim Croce heeft ze het publiek mee en na een klein half uur oogst ze een luid en welverdiend applaus. Ze heeft misschien niet de stilte van de aanwezigen afgedwongen, maar wel het respect.

Tumblin’ Triad – hoofdact
Iets na half tien doven de lichten opnieuw en onder een luide remix van Moby’s nummer Honey komen de leden van de hoofdact één voor één het podium op. En ze zijn niet alleen. De hulptroepen bestaan dit keer uit een meesterlijk gitarist die het geheel versterkt en een heuse saxofonist en keyboard-speelster die de sound wat meer kleur geven.

Tumblin' Triad
Tumblin’ Triad

Als het intro nummer toe is aan de fade-out, worden de instrumenten klaargestoomd en komt onder luid applaus Simone als laatste het podium op en zet het eerste nummer in.

Tumblin' Triad
Simone Cobben

Tumblin’ Triad kiest voor een rustig begin. De songs walsen er niet op los zoals men eerder ervoer bij Ten11, maar nu lijken ze meer de nadruk te willen leggen op het begeleiden van de zangeres die weer als een dijk staat te zingen en het hele podium gebruikt om de zaal op te zwepen. Maar ik ontkom niet aan de indruk dat Tumblin’ Triad in deze bezetting nog een beetje zoekende zijn en dat mag. Zoveel heeft deze bezetting nog niet op het podium gestaan, maar duidelijk is wel waar ze naartoe willen.

Tumblin' Triad
Wethouder Mike van der Geld (r)

De show verliest een moment zijn vaart wanneer de tijd wordt genomen voor wat officiële gebruiken. De klok wijst elf over tien (toevallig?) als niemand minder dan wethouder van cultuur Mike van der Geld de eerste single uitgereikt krijgt. Na de speeches is het dan zover en zet de groep Black Car dat vandaag op Spotify is gezet.

Vette pop- en rockshow

Tumblin' Triad
vette pop- en rockshow

Het is dan ook het moment dat de rest van Tumblin’ Triad de schroom van zich afgooit en het publiek geeft waarvoor het gekomen is. Een vette pop- en rockshow vol overgave. De muzikanten komen wat meer op stoom en dat hoor je duidelijk in het overtuigende tweede deel van de set waarin ze ook wat meer het contact zoeken met de mensen. Hiermee ontaardt het dan nu eindelijk in het grote feest dat de groep vanavond voor ogen had.

Deze diashow vereist JavaScript.

Hoewel Ten11 nog steeds bestaat, is het een goede beslissing geweest om deze nieuwe activiteiten los te willen koppelen van het oude. De show heeft een andere dynamiek en beleving en opnieuw blijkt het oude gezegde op te gaan, nieuw spijs doet eten.

Na een korte onderbreking volgt er nog de toegift. Tumblin’ Traid bedankt iedereen hartelijk en trakteert op een toetje met hun versie van House of the Rising Sun (incl.Tumblin’ Triad saxofoonsolo) en een tweede maal Black Car om daarna onder enthousiast applaus nogmaals het podium te verlaten.

De avond zit er dan op, maar voor Tumblin’ Triad is dit nog maar een pril begin van hopelijk een lange carrière.

Tumblin' Triad
Tumblin’ Triad

Foto’s met dank aan Peter Lodder Photography

ABBA Rocks

ABBA Rocks méér dan een look-alike tributeband

ABBA nummers omgezet naar rocksongs door muzikaal leider Richard Zoer blijven herkenbaar

ABBA Rocks is ABBA in rock. Zo simpel is het eigenlijk. ABBA Rocks is een waar feest der herkenning maar pakt een ‘tikkie anders’ uit. Het publiek vindt het geweldig en zingt uit volle borst mee met de bekendste liedjes. Ring Ring, Voulez-Vous, Waterloo, Dancing Queen en S.O.S. Wie kent ze niet?

ABBA Rocks

Deze diashow vereist JavaScript.

Het is volle bak in de Grote Zaal van Willem Twee poppodium, nog net niet uitverkocht. ABBA Rocks opent met The Visitors van het gelijknamig album. Sterke keuze. Het nummer begint met bezwerende soundscapes. De aanvankelijk op Nordische chant gebaseerde zang gaat vrij snel over naar het bekende ABBA up tempo. John Jaycee Cuijpers neemt hier de leadzang voor zijn rekening, later overgenomen door zangeres Lisette van den Berg.

ABBA Rocks
ABBA Rocks in W2

The Visitors is een nummer dat niet in het collectief geheugen staat opgeslagen. Het tweede nummer Ring Ring daarentegen wel. Hier en daar wordt al gedanst. John maakt daar ook een opmerking over: “Zo, er wordt nu al gedanst, hier in Den Bosch.” Als Summer Night City wordt ingezet, is iedere twijfel (bij mij) weg. Hier staat een band met hele goede muzikanten die niet klakkeloos bekende hits nabootsen.

ABBA Rocks
Richard Zoer

Met dank aan muzikaal leider en bassist Richard Zoer. Nummers van de wereldberoemde Zweden zijn door hem knap gearrangeerd naar de rockversie waarmee ABBA Rocks furore maakt. Knap omdat ondanks het omzetten naar een rock versie de nummers heel herkenbaar blijven. En niet onbelangrijk, ABBA Rocks wil geen look-alike band zijn. Zanger John Cuijpers en Agnetha Fältskog zijn allebei blond, maar daar houdt elke overeenkomst dan ook meteen op.

ABBA Rocks airplay gitaristen 

ABBA Rocks
Leif de Leeuw – Menno Gootjes

Gitaristen Leif de Leeuw en Menno Gootjes krijgen veel ruimte tijdens de show. Die airplay pakken de gitaristen letterlijk met beide handen aan. Het hele concert door strooien ze kwistig met solo’s zonder dat het gaat vervelen. De solo’s brengen een ABBA nummer naar een next level. En het zijn ervaren gasten die een show kunnen weggeven. Ze weten hoe ze zich als rock muzikant moeten opstellen. Pijnlijke grimas op het gezicht, de juiste gitaarhouding, de guitar battle, enzovoorts. Alles wat ooit in de gloriejaren van rock ’n roll is vastgelegd.

Deze diashow vereist JavaScript.

Hammond orgel
Het warme geluid van een Hammond orgel is ongeëvenaard. Dat ABBA Rocks dat instrument met Sven Figee aan de keys heeft ingebed in haar sound, is gewoonweg magistraal. De ABBA nummers krijgen een enorme diepgang en warmere klankkleur.

ABBA Rocks
Sven Figee aka Sven Hammond

In de eerste set worden nog Hole In Your Soul, Mamma Mia, Knowing Me Knowing You, When I Kissed The Teacher, The Name of The Game, On And On And On, Dancing Queen en Waterloo gespeeld. De zaal was al veel eerder om.

Tweede set

Na een break van 20 minuten begint ABBA Rocks aan het instrumentele nummer Intermezzo no. 1 van het album ABBA. Sven Figee, Menno Gootjes en Leif de Leeuw maken dankbaar gebruik van het door Richard Zoer bewerkte nummer. De band begint hierna met rocky ballads, rustiger in tempo, stevig en stoer uitgevoerd.

ABBA Rocks
Winner Takes It All

In My Love My Life van het album Arrival is een hoofdrol weggelegd voor Lisette van den Berg.  Eagle, het oorspronkelijk up tempo Lay All Your Love On Me, The Day Before You Came enThe Winner Takes It All zijn redelijk ‘rustige’ nummers te noemen. Vooral het laatste nummer is prachtig uitgevoerd. Richard Zoer heeft dit lied over echtscheiding perikelen flink uitgesponnen en Lisette toont zich van haar meest dramatische kant. Ongetwijfeld het hoogtepunt van de avond.

Dansfeest en drie toegiften

ABBA Rocks
Feest in W2 met ABBA Rocks

Met Why Did It Have To Have to Be Me geeft ABBA Rocks de tweede set een andere wending. Tijd voor een feest. Gimme, Gimme. Gimme zet de boel helemaal op zijn kop. Het laatste nummer So Long is opgedragen aan de technische crew. Ook dit nummer is een stuk langer dan het origineel. Een echt afscheidsnummer.

Gelukkig hoeft het enthousiaste publiek niet lang te wachten op een toegift. Het worden er zelfs drie: S.O.S., Voulez-Vous en Does Your Mother Know. Een cursus ‘Hoe krijg je een zaal plat?’ wordt hier en nu LIVE weggegeven. ABBA Rocks maakt terecht furore. Dat is onder meer te zien aan de waslijst optredens door het hele land.


Vaste drummer Sjoerd Rutten speelde niet in Den Bosch. Zijn plaats op de drums werd waargenomen door Arno van Nieuwenhuize.

 

Rauwkost 2020

Alles kan op de Rauwkost zaterdag, deel 2, de late avond

Van Rauwe punkrock, via een queer party en techno naar experimentele jazz

Op het Rauwkost Festival is zoveel te zien en te beleven, dat je ogen en oren te kort komt. Er staan veel talentvolle acts geprogrammeerd, waar veel mensen misschien nog nooit van gehoord hebben.

Rauwkost Festival

Rauwkost 2020
Altin Gün

Muziekminnende Brabanders zullen zich voelen als een kind in een snoepwinkel. Als je echt nieuw talent wil ontdekken dan moet je dus echt op het Rauwkost Festival zijn. En dan kun je zeggen dat die band of zanger(es) of andere act die je op de radio hoort, of op een andere manier groot is geworden, “Hé, die band ken ik! Die heb ik nog ooit op het Rauwkost Festival gezien in Den Bosch!” Wie kent er bijvoorbeeld Altin Gün niet, die er in 2018 stond, onlangs nog genomineerd voor een Grammy.

Deze zaterdag van Rauwkost heeft ook weer een uitgebreide, kwalitatief goede en verrassende programmering waar heel veel over te vertellen valt. Zoveel dat dit verslag in twee delen is geschreven. Dit is deel twee, de late avond. Voor wie deel één heeft gemist, die is hier terug te lezen.

The Guru Guru

Rauwkost 2020
The Guru Guru

Tot mijn blijde verrassing zag ik dit jaar The Guru Guru op het Rauwkost affiche staan. In 2018 zag ik deze Belgische band tijdens Oranjekade bij de Bossche Brouwers staan en ik was overdonderd. Wat een super strakke artpunkrock band met prettig gestoorde zanger en een geweldige strot is dit. De zaal is goed gevuld als ik de zaal binnenkom. Vanaf de eerste seconde staan de puntige punkrocksongs als een huis. Maar hoe goed die band ook is, zanger Tom weet alle aandacht naar zich toe te trekken, met zijn grimassen. Alsof ie zojuist, voor de gelegenheid, even is losgelaten uit zijn dwangbuis. In het midden vooraan op het podium staat ie regelmatig op een soort van zeepkist met stroboscoop erin, met lichten die omhoog schijnen, die hij met zijn voeten kan bedienen.

Rauwkost 2020
explosieve uitspattingen
Rauwkost 2020
Tom The Guru Guru

Al redelijk vroeg in de set hoor ik één van de releases van hun vorige album Pchew, We’ve Been Drinkin’ Bad Stuff, hoe rauw wil je het hebben! Wat een energie! Dit blijft toch wel één van hun topnummers. Maar ook nieuw werk van hun laatste album, Mache en Origamiwise met mooie melodieën en explosieve uitspattingen en geschreeuw, passen prima in het repertoire. Ik vraag me af of ze naast al deze voornamelijk uptempo nummers het prachtige slepende Back Door ook gaan spelen en ja hoor, die wordt ingezet. Die begint heel rustig en onheilspellend, “Hello, can I please talk to the manager?” Waar gaat die tekst toch over? Dan komt dat rauwe gitaargeluid erbij, en gaat onder je huid zitten. Als de storm gaat liggen eindigt het nummer weer rustig.

Tom verdwijnt na het laatste nummer, net als twee jaar geleden, via het publiek door ‘The Back Door’ om niet meer terug te komen. De band blijft nog even verder spelen en nodigen wat mensen uit het publiek uit om op het podium te komen. Dat worden er steeds meer en die blijven nog een tijdje door dansen. De rest van de aanwezigen heeft nog even de tijd om te beseffen dat ze hier een meesterlijk optreden gezien hebben van deze unieke band. Absoluut hoogtepunt van het festival wat mij betreft.

Teddy’s Last Ride

Rauwkost 2020
Teddy’s Last Ride

Bij Van Aken hebben ze een mooi rond podium opgebouwd in het midden van de zaal onder de kroonluchters. Wat ik daarop aantref is een man in een wit, soort van duikerspak dat super strak zit, met fluorescerende strepen erop in allerlei kleuren. Ik ben aanbeland bij Teddy’s Last Ride. Uit de laptop komen lekkere beats en Teddy zit in een lekkere flow met zijn praatzang. Hij is lekker aan het swingen en het, voor de gelegenheid extravagant uitgedoste publiek, volgt zijn voorbeeld. Deze act past perfect in de ambiance op deze locatie, waar later op de avond ook nog Fata Boom en het ‘queer feest’ Cruise Control staat geprogrammeerd.

Paracetamøl – UMEME

Rauwkost 2020
Paracetamøl

Eerst maar eens een deur verder richting De Bossche Brouwers waar Paracetamøl al begonnen is. De punkers zijn een lekker potje herrie aan het maken en dat is precies waar men hier voor komt. De tent is goed gevuld en iedereen, zeker vooraan, gaat lekker uit zijn dak. Strakke band met veel energie. Prima optreden.

UMEME

Rauwkost 2020
Umeme

Zometeen weer richting Van Aken, maar ik ben ook benieuwd naar UMEME bij Barkade. En dat klinkt erg lekker. Techno, maar dan met echte instrumenten. Een gitarist die ook toetsen speelt en twee verschillende soorten percussie. Eén drumstel met een drumcomputer erbij en een percussionist met onder andere een grote Afrikaanse trommel. De muziek is erg dansbaar, maar dat hebben de aanwezigen hier niet echt in de gaten denk ik, want er wordt nauwelijks bewogen. Ja, hooguit achter in de zaal bij de speelhal. Maar dat heeft niks met de muziek te maken. Dat is jammer, want UMEME verdient een enthousiaster publiek.

Fata Boom

Rauwkost 2020
Fata Boom – ©Wim Roelsma

Bij Van Aken wordt inmiddels wél lekker gedanst op de Old Skool hip hop beats van Fata Boom. Dat die beats uit een doosje komen, mag de pret niet drukken. Er wordt wél live mee gedrumd op een elektronisch drum pad. De MC’s rappen er lekker op los, gecombineerd met melodieuze zang en hebben zich allebei extravagant gekleed. Zeer vermakelijk opreden, het is een feestje, alleen had het geluid ietsje harder gemogen.

Stuff

Rauwkost 2020
Stuff

Zoals gezegd is er zoveel interessants te zien en te beleven dat je af en toe lastige keuzes moet maken. Ik had graag willen blijven bij dit feestje, maar ik weet hoe goed en bijzonder Stuff is, die al is begonnen bij Verkadefabriek in de Theaterzaal. Het is bijna niet uit te leggen wat je meemaakt bij de experimentele jazz van Stuff. De ritmes die gespeeld worden zijn bijna onwerkelijk, wat een buitenaardse drummer. En dan al die freaky geluidjes en vooral dat blaasinstrument ( is het een elektronische hobo?), wat een bijzondere sound komt daar uit. Dit moet je echt eens meemaken als je de kans krijgt. Unieke muziek.
Het was een lange dag en het is de hoogste tijd om maar eens huiswaarts te keren, ware het niet dat ik een muzikale tip kreeg van W2 programmeur Rob van der Ham van een band die ik niet zou mogen missen.

Mayleaf

Rauwkost 2020
Mayleaf

Nou vooruit, nog één laatste dan. In de kleine, goed gevulde zaal van Willem Twee Poppodium speelt Mayleaf, een female fronted rockband. Vergelijkingen met Weezer en Paramore zijn al gemaakt. Lekkere ongecompliceerde, en daar is dat woord weer, rauwe rock’n roll. En het publiek slikt het als zoete koek. Maar voor deze recensent is de koek op dit moment op en kan worden teruggekeken op een muzikaal zeer geslaagde editie van het Rauwkost Festival. Het is te hopen dat er volgend jaar meer bezoekers dit bijzondere festival komen ontdekken. Want dat verdient het. Punt.


Foto UMEME: Rauwkost

Darkest Hour

Darkest Hour de Jarige Job in heuse Metal Package

Verjaardagstoer in Willem Twee samen met Fallujah, Bloodlet, Une Misere en Lowest Creature

Wie wat te vieren heeft, geeft een feestje. Metalcore band Darkest Hour zit al 25 jaar in het vak en dat willen ze niet onopgemerkt voorbij laten gaan. Met hun anniversary tour doen ze samen met vier andere groepen vanavond Willem Twee poppodium aan als een heuse Metal Package en dat hebben de bezoekers en hun trommelvliezen geweten ook.

Lowest Creature
Nadeel aan een woensdagavond is dat wanneer je overdag werkt, je flink je best moet doen om op tijd te zijn voor het eerste optreden. Dat is mij helaas niet gelukt. Het Zweedse Lowest Creature dat vandaag de aftrap mocht verzorgen om 18.30u al, heb ik helaas aan me voorbij laten gaan.

Darkest Hour
Une Misere

Une Misere
Eenmaal aangekomen in de Willem Twee, blijkt dat anderen hetzelfde ervaren. De zaal is slechts half gevuld en het publiek druppelt steeds verder binnen als het Ijslandse ‘Une Misere’ zijn opwachting maakt. Op Eurosonic en Roadburn had deze sludge/post-hardcore formatie zijn visite kaartje al afgegeven met een overdonderende set en vanavond doen ze niets minder.

Darkest Hour
Une Misere fans?

Vanaf het eerste nummer pakken ze gelijk uit en krijgen ze de aanwezigen flink op hun hand. Je zou niet zeggen dat ze pas vanaf 2017 bestaan, want ze spelen samen alsof ze nooit anders hebben gedaan. Het geheel voelt aan als een bezwerend ritueel. Het gedreven, organische geluid dat de band maakt zorgt voor een goede basis waarop de zanger die over het hele podium te vinden is zijn boodschap tentoonstelt.

Helaas hebben ze maar een half uur in het strakke tijdsschema en is het in een vloek en een zucht voorbij. Hopelijk mogen zij eens terugkomen voor een headline show.

Darkest Hour
Bloodlet

Bloodlet
Na een vlotte ombouwpauze staat de volgende genaamd Bloodlet alweer te trappelen. Deze hardcore punkband met een eigen stijl heeft duidelijk meer moeite om erin te komen. Na een trage opening komen ze bij het derde nummer pas wat meer op stoom en maar eigenlijk komen ze maar niet in het moordend tempo waarop de NY hardcore uit de jaren 90 bekend om staat.

Deze stijl is ook tijdloos en spreekt nog steeds tot de verbeelding, maar op de haast slome manier waarop Bloodlet ondanks het harde werken zwoegen lijkt het meer of ze je willen betoveren in plaats van overdonderen en in tegenstelling tot Une misere lijkt deze set net te lang te duren.

Darkest Hour
Fallujah

Fallujah
Veel tijd om lekker bij te kletsen is er haast niet, want al snel staat de vierde band op de planken. Fallujah komt goed uit de startblokken met zijn atmosferische death metal en brengt de snelheid en complexiteit terug op het podium. Ze lijken exact te weten waar men het kaartje voor heeft gekocht. Hun muziek beukt loodzwaar en door de perfecte lichtshow creëren ze een haast dromerige sfeer dat als een warm deken over de toeschouwers valt.
Vocaal niet altijd even goed, maar het lijkt beter te worden naarmate de show vordert. Ze spelen heftig, ze spelen strak, ze spelen zich in de harten van hen die erbij waren en nemen afscheid met het luidste applaus tot nu toe.

Darkest Hour

Darkest Hour
Darkest Hour

Daarna is het eindelijk tijd voor de grootste naam op de affiche. Darkest Hour komt op en gelijk verandert de intussen flink gevulde zaal in een enthousiaste menigte. Het doet denken aan een voetbalstadion wanneer de sterspeler diep in de tweede helft, onder luid gejuich het veld mag betreden. Er is ook geen twijfel meer mogelijk wie de grootste trekpleister is als de jubilerende groep begint aan de setlist die hun hele carrière bestrijkt.

Darkest Hour
25the anniversary tour 2020

Dit feestje willen ze graag vieren met iedereen, getuige ook de vele interactie met de zaal. En dat doen ze zeer amusant. Niet alleen door hun nummers als een bezetene te brengen met veel kwaliteit, maar ook door hier en daar te dollen zoals de ene gitarist die door blijft spelen terwijl hij door zijn collega’s omhoog wordt gehouden. Als een soort extra topping komt ook de cover Nazi Punks Fuck Off langs van Dead Kennedies. Niet omdat het moet, maar omdat het kan. Want Darkest Hour hoeft zich niet meer te bewijzen.

Darkest Hour
Darkest Hour – uitzinnig publiek

Ze staan dan ook zeer relaxed op het podium, geinen heerlijk tussen de nummers door en zetten een weergaloze show neer. Op het eind doen de gitaristen er nog een schepje bovenop doen door op het eind al spelend het publiek in te duiken, maar de conclusie is al getrokken. Darkest Hour is nog steeds goed en hard en lijkt niet aan vervanging toe. Dat ze er nog 25 jaar aan mogen plakken.


Foto’s: Francé van der Pol van Willem Twee fototeam

Vogelvlucht Rauwkost

Een festival in vogelvlucht van Rauwkost 2020 vrijdag

Van de moshpit bij new kid rapper Joost Klein tot de Balkan beat van in nepbont getooide Ooostblok mannen

Rauwkost vrijdag in vogelvlucht

Deze diashow vereist JavaScript.

Met zoveel diversiteit en interessante optredens is het soms vliegen van hot naar her voor deze Klankgat recensent. Zo sta je nog bij de veelbelovende rapper Joost te kijken in de grote zaal van Willem Twee Poppodium, een uitgebreide recensie is hier te lezen en het andere moment drink je een, speciaal voor de gelegenheid gebrouwen, Rauwkots biertje bij De Bossche Brouwers in Café De Vaart. Een prima Amber bier trouwens, dat uit fles, maar ook van de tap te krijgen is.

Rauwkost
Mercury in Retrograde

Hier speelt een hele jonge band, die misschien wel aan hun eerste betaalde optreden bezig is, Mercury In Retrograde. Je kunt zien dat ze een beetje gespannen zijn, maar de Southern rock die ze laten horen klinkt op zich prima, al is het wel veel in hetzelfde midtempo. Pas de laatste twee nummers hebben iets meer pit.

Deze diashow vereist JavaScript.

Er moet nog even omgebouwd worden voordat de volgende band hier begint, dus is er nog even tijd om een paar stukjes elders mee te pakken. Vuist bij de Skatehal bijvoorbeeld, een project dat is geïnitieerd in samenwerking met Dukebox, een Bosch platform voor de urban scene. Sluit een stel rappers en producers een weekend op, afgezonderd van de rest van de wereld en laat je creativiteit de vrije loop. Het resultaat is een album en een videoclip. Vandaag mogen ze dat live ten gehore brengen. In de korte tijd dat ik er ben, zie ik twee MC’s enorm hun best doen op de minimale beats van de producer achter de knoppen.

Rauwkost
Silent Disco – ©Super Formosa Photography

Nog even naar de Silent Disco bij Van Aken waar je bij de ingang een koptelefoon aangereikt krijgt. Als je die niet op zet, dan is het toch een vreemde gewaarwording, want dan zie je een groep jongeren bij elkaar die allemaal uit de maat lijken te dansen en het enige wat je hoort is het schuifelen van hun schoenen op het beton. Leuker is het derhalve dan ook als je dat ding wél op zet en naar gelang je stemming, je eigen dansmuziek uitkiest. Er is keuze uit drie kanalen die elk een andere kleur hebben, die dan weer te zien is op je koptelefoon. Op die manier kun je als je wilt dus tóch samen in de maat dansen.

Rauwkost
Dripping Trees

Bij De Bossche Brouwers is Dripping Trees bij aankomst inmiddels begonnen. De shoegaze sound van deze vier muzikanten wordt gecombineerd met fluisterzachte passages die afgewisseld worden met explosieve stukken die soms aan Nirvana doen denken. Naast zanger gitarist Koen neemt ook drummer Stijn veel zangpartijen voor zijn rekening met zijn donkere stem. De creatieve muziek zit vol met spannende breaks, soms freaky geluidjes en noisy feedback en in het laatste nummer een subtiele versnelling. Interessante muziek en boeiend tot de laatste noot.

Rauwkost
Hypochristmutreefuzz

Dan op naar de sensatie van het festival. De Belgische band met de bijna onuitspreekbare naam Hypochristmutreefuzz, die letterlijk ín de Skatehal staat de spelen, waar het aardig fris is. Ook van deze show is een uitgebreidere recensie te lezen.

Rauwkost 2020
Het Gezelschap

In het warmere deel van de Skatehal staat dan Het Gezelschap op het punt van beginnen, maar niet voordat we naar met zijn allen naar buiten worden gedirigeerd vanwege een brandalarm. Na niet al te lange tijd, mag iedereen de zaal weer in en bleek het dus loos alarm. Het gezelschap is wel een bijzonder en bont gezelschap. Er zijn twee MC’s/vocalisten, namelijk Diggy Rast, voorheen van de Dordtse hiphopformatie Brandwerk en Jordy Dijkshoorn die we kennen van De Likt. Deon van Ooijen met zijn snorretje en strikje achter de knoppen en Juno Rissema zit als een dichtende Bluesbrother op een barkruk aan de zijkant van het podium met een blik bier in zijn handen. Poëzie gecombineerd met hip hop. Verrassende combinatie, maar het werkt. Maar toch vooral door die uptempo beats en die twee rappers die lekker dansend hun teksten en energie de zaal in sturen, waar het publiek ook lekker los gaat.

Willem Twee poppodium – Rauwkost

 

Rauwkost
Foxlane

In de goed gevulde kleine zaal van Willem Twee Poppodium is het nu de beurt aan Foxlane uit Nijmegen. Afgelopen jaar waren ze de meest geboekte Popronde act en waren ook al eens bij DWDD te gast, dus dat schept wel verwachtingen. De indierock met een (post)punk sausje valt goed bij de aanwezigen. Lekkere uptempo en dansbare muziek, waar hardere stukken inclusief  geschreeuw van de zanger, afgewisseld worden met rustigere passages.

Rauwkost 2020
Foxlane

Er staan twee keyboards op het podium waarvan de gitarist er op één tussendoor voornamelijk akkoorden speelt en de frontman neemt de speelse en soms zelfs hypnotiserende riedeltjes voor zijn rekening op de andere. De band speelt lekker strak, maar de composities zijn wel veelal in hetzelfde tempo. Dan kun je kritisch zijn en zeggen dat de nummers dan op elkaar gaan lijken, maar op deze manier houden ze wel de energie vast. Zanger Guus is de meest beweeglijke van het stel en maakt goed gebruik van de beperkte ruimte op het podium. Het publiek geniet zichtbaar, al blijven wilde moshpits uit. Misschien zijn de bezoekers inmiddels een beetje moe.

Rauwkost
Ooostblok

Ook voor deze recensent was het een lange dag en is het tijd om naar huis te gaan. Maar hé, daar klinkt nog gezellige Balkan feestmuziek uit de grote zaal, dus ga ik toch maar eens even een kijkje nemen. Als ik me niet vergis zijn dat de mannen van Ooostblok die nog aan het spelen zijn. Dus dáár zijn al die dansende mensen heen. Er gebeurt van alles hier in de zaal, waar dit feestje blijkbaar aan de grande finale bezig is. Mensen met takken en halve planten op de dansvloer, dansende mannen op het podium met kleding die zo uit de Anatevka garderobe zou kunnen komen en zie ik daar een moeder met kind op het podium? Dat zal toch niet echt…? Hoe gezellig het hier nog is, nu is het echt tijd om te gaan. Morgen weer een dag.


Foto’s: Wies Luijtelaar, Monique Nuijten, Ronald Rijken, Casper Menting @shootsxmenting en Jaap Joris van Super Formosa Photography

Changing Tides

Changing Tides bakt het RAUW op Rauwkostfestival

Bossche metalcore band moet voor world domination gaan en bierspelletjes skippen

Op hun album laat Changing Tides horen wat ze in huis hebben en nu hier in Willem Twee op Rauwkost 2020. De Bossche death/metal band Changing Tides speelt strak en houd van spelletjes en is dat een goede combi.

Changing Tides

Changing Tides
Changing Tides

De derde editie van Rauwkost alweer en als er een vierde komt, dan is mijn advies, er bijzijn en meemaken. De sfeer op en rondom de Tramkade is geweldig en het programma zeer gevarieerd.

Kleine Zaal
Rond 19:45 trapt Changing Tides af in de Kleine Zaal van de Willem Twee poppodium. De band doet dat met een ietwat flauw kinderachtig intro dat in schril contrast staat met de rest van de set. Direct na het intro knalt men erin met heftige strakke gitaren, dito bass en dubbele bass. Knallen doet het dan ook echt vanaf het intro. Zo willen wij de death/metal core hebben.

Changing Tides
death/metal core

Complimenten voor de geluidsman want het geluid is al snel dik in orde en dat helpt bij deze muziek wel. Strakke precisie riffs worden afgewisseld of ingeleid met harmony loopjes die mij in de verte soms aan Iron Maiden doen denken. Dankzij het goede geluid komt dat er allemaal goed uit. Het is lekker druk en als Kasper het publiek aanspoort om helemaal naar voren te komen geeft men direct gehoor hieraan en kan er nog meer publiek binnen.

Changing Tides
Kasper

Changing Tides valt goed in de smaak maar dan……halverwege de set een spelletje?!?!? Biercontest?!?! Vier gelukkigen ( of on-) worden het podium opgeroepen en wie het eerst zijn biertje leeg heeft gedronken wint een shirt van de band. Ikzelf zie dit eerder bij een Fransje Bauwer of WC-experience maar toch niet (niet!) bij een metalcore band. Als de band hierna nog de nieuwe single Pattern gaat spelen, blijkt dat Changing Tide serieus goed bezig is en niet onderdoet voor welke internationale act dan ook.

Dus laat de spelletjes achterwegen en ga voor world domination!


Foto’s: Wies Luijtelaar

Changing Tides:
Kasper– Vocals
Daan- Guitar
Bas –Guitar
Timmy- Bass
Thijs- drums

Clit City

Clittenband is strenge nachtburgemeester van Clit City

SM-kelders W2 bevolkt door artiesten die een rauw randje erotiek niet schuwen

Rauwkost 2020 reserveert de kelders van het Willem Twee complex voor Clit City. Daar gebeuren dingen die het daglicht niet kunnen verdragen. Alles is in rode gloed gezet en deze city of sin zou zeker niet misstaan in de red districts van willekeurig welke wereldstad. In Clit City hebben de strenge madammen van Clittenband het voor het zeggen. Dichters mogen hun erotische gedichten voordragen en bands als de Gaping Moles worden minzaam gedoogd. SM viert hoogtij met een ondeugende knipoog.

Clit City
Clit City Clittenband

Lang wachten
De PR van Clit City betaalt zich uit, want het is erg druk in de smalle en lage gangen van de Willem Twee kelders. Je wilt erbij zijn geweest, toch? Ook op de trappen staan mensen in de rij. Clittenband doet verrekte lang over de soundcheck en het is zweterig warm aan het worden. Sommige mensen gaan weg uit deze benauwde situatie, maar als de deur eindelijk wordt geopend is het ook gelijk weer goed.

Clit City
overvolle gangen en trappen

Clittenband in Clit City

Clittenband heb ik al verschillende keren op diverse plekken gezien. Bij de Bossche Band Battle van 2018, op de Parade tussen de kunstkramen van ArtiBosch en in de Toonzaal ter gelegenheid van de release van hun tweede EP. Ik mag dus gerust een Clittenband connaisseur genoemd worden. De progressie van de band heb ik alleen maar zien stijgen. En nu, Clit City.

Clit City
Clit City Darkroom

Met deze Clit City act overtreffen de drie vrouwen zichzelf. Mede dankzij hun begeleiders is de sound voller geworden en is die lange soundcheck niet voor niets geweest. Het is lastig om het geluid goed te krijgen vanwege die lage gewelven. Het volume is perfect aangepast aan de krappe ruimte. Lof voor de techniek.

Clit City
Clit City Rauwkost

Nieuw werk zoals Overtreed Me  – die single is speciaal voor Clit City gemaakt – en nummers van de EP’s Lavendelavendel en het recentere De Smaak Van Verhalen worden door elkaar gespeeld. Het nummer #Landschapsporno is hier helemaal op zijn plaats, al was het alleen vanwege de titel. Voorwaardelijk Verlieft  wordt uitgevoerd tot een heuse R&B. In Uit Je Bed kan gitarist Victor Aangenaam zich uitleven.

De zanglessen aan het conservatorium van Amsterdam werpen hun vruchten af. Noortje Dupont zingt tegenwoordig iets lager wat natuurlijk beter past bij het beeld dat Clitttenband naar buiten brengt, zwoel, beladen en vol van onvervulde verlangens.

Clit City
Noortje Dupont

Rauwkost 2020 is dankzij Clit City ook opgemerkt in de media van andere steden. Het festival is voor jongeren van 13 tot 33 jaar bedoeld. Clit City gaat echter wel een stap verder.


Bandleden Clittenband Clit City
Noortje Dupont – zang/gitaar
Aya Dupont – basgitaar
Hannah Schuur – drums
Loes Bisschop – Percussie
Sophia Vernikov – Toetsen
Victor Aangenaam – Gitaar

Gaping Moles

Dampende thuiswedstrijd Gaping Moles in de kelders van W2

Vuige dubbelvette glamdoom landt op juiste plek in paradiso erotica Clit City

Laat ik beginnen met een klein woord van uitleg. Een aantal maanden geleden mocht ik voor KLANKGAT de cd-presentatie van Gaping Moles bezoeken en vervolgens bespreken. Deze recensie werd me niet onverdeeld in dankbaarheid afgenomen. Maar ik vond wat ik vond.

Gaping Moles
Gaping Moles

Tijdens de Bossche Band Battle, weer wat maandjes later, werd ik aangeschoten door des Gaping Moles’ drummer. Ze zouden  tijdens Rauwkost in de catacomben van de W2 spelen, onder de vlag van Clit City. Of ik niet weer zou willen komen luisteren en kijken. En ja, waarom niet?

Gaping Moles

Gaping Moles
Gaping Moles in Clit City

Dus zaterdag 25 januari bevind ik me in de onderste gewelven van het W2-complex. Hier zwaait vanavond de Clittenband de scepter. Hun zelf uitgeroepen Clit City wordt bevolkt door gelijkgestemden. Artiesten die een randje erotiek niet schuwen.

En Gaping Moles sluit hier perfect bij aan. Uiteindelijk. Want de geplande aanvangstijd wordt ruimschoots overschreden. Met als gevolg dat men een twintig minuten naar een extra repetitie van de band staat te luisteren. Achter een gesloten deur nota bene.

Gaping Moles
Gaping Moles in de rode Darkroom

Als dan toch de deur opengaat, zijn de Gaping Moles er klaar voor. De tijd van lieve woordjes is voor Clit City voorbij. De Gaping Moles nemen de stad in met vuige stonerrock, traag en slepend, dik en bruut.

Glamdoom
De drummer klapt er stevig op, de bassist is van mening dat zijn snaren door midden getrokken moeten worden, wat hem warempel nog lukt ook. De twee gitaristen gooien nog wat extra vette jus over deze basis, met de zang als saus. De glamdoom van de Moles is als een hamburger, twee maten te groot en druipend van het vet voor je neus. Daar ligt-ligt-ie, begin er maar aan. Kleine hapjes? Ha! Niks daarvan. Grote brokken, met veel saus. Smeuig, glibberend, vet. Heel erg vet.

Gaping Moles
Glamdoom vette hap

De Gaping Moles zullen geen originaliteitsprijs krijgen voor hun werk. De ingrediënten zijn daarvoor te bekend. Maar dit compenseren ze met gewoon hard werken, en pret en enthousiasme. Dit zíjn de Gaping Moles, deze vijf mannen zitten met veel plezier in deze band, en dat is duidelijk te zien. En geen betere bodem voor een paar glazen bier, dan een dubbeldikke, dubbelvette, extra grote hamburger. Met veel plezier klaargemaakt, dat proef je.


Joost

Rappere Joost trekt veel jongeren naar Rauwkost 2020

Tieners in de moshpit zingen teksten van Joost mee in Willem Twee Poppodium

De nieuwe hiphop sensatie Joost stond vorige week nog op Eurosonic Noorderslag in Groningen waar hij veel lof oogstte. Deze jonge rapper valt op door zijn originele teksten en de lekkere zware beats die hem begeleiden.

Moshen bij Joost

Deze diashow vereist JavaScript.

Dat Joost bij de jeugd geen onbekende is moge duidelijk zijn. Vanaf het begin is de Grote Zaal van Willem Twee Poppodium gevuld met grotendeels tieners die zijn teksten ogenschijnlijk woord voor woord mee schreeuwen.
Moshpits, je verwacht ze bij punk-en metalconcerten, maar door festivals zoals Woo Hah is het helemaal niet gek dat er bij hip hop concerten ook gemosht wordt. En dus ook hier weet Joost in dit geval deze jonge menigte in beweging te krijgen. Rauwkost is bedoeld voor jongeren dus is het goed om te zien er hier ook veel jeugd aanwezig is.

Inspiratie

Joost
Hoodie

Joost die de kapuchon van zijn hoodie ver over zijn hoofd heeft getrokken, heeft het in zijn nummers onder andere over “de blanke Paul de Leeuw” , “Tim Hofman” en “Hans Teeuwen”, maar ook over “Goede Tijden” en “Onderweg Naar Morgen“. Waar zou hij toch zijn inspiratie vandaan halen?

Joost
The Real Joost

Even later heeft Joost het waarschijnlijk warm gekregen en gaat zijn hoodie uit. Hij vraagt of de lichten even uit mogen en ook of er even niet gefilmd kan worden. Aan beide wensen wordt gehoor gegeven. Dat een deel van de zang van een bandje komt is niet echt storend, want er blijft genoeg tekst over voor Joost. Zo zingt hij ook nog over Zaanse Mayo en dat is natuurlijk sowieso vet!

Joost
Joost halfbloot

Even later vraagt ie nog een keer of de lampen even uit kunnen en dat is ook het moment dat ie ook nog zijn shirt uit trekt en met ontbloot bovenlijf de rest van de show vervolgt. Het tempo wordt ook een tandje opgeschroefd met een kleine rip off van Axel F van Harold Faltermeijer die uitmondt in energieke neo happy hardcore. Nummers als Kogels en Buurman laten mensen die veel te jong zijn om de jaren negentig meegemaakt te hebben zelfs hakkuh.

Joost
Winner takes it all

Joost heeft het goed naar de zin en blijft zelfs tijdens de finale nog even staan, waar hij naar eigen zeggen anders al van het podium zou lopen. Een remix van The Winner Takes It All van Abba wordt ingestart en dan verdwijnt Joost van het podium. Dat is ook het moment dat de zaal langzaam leegloopt, op naar een volgend optreden.


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Brutality Will Prevail

Brutality Will Prevail, Dagger Threat en Mass Worship blazen de pepernoten uit je oren

Memorabele avond in Willem Twee

Brutality Will Prevail, Dagger Threat en Mass Worship staan op het verlanglijstje van Willem Twee poppodium. Onze Goedheiligman heeft nog maar net zijn hielen gelicht, of het Bossche Willem Twee heeft pakjesavond 2.0 voor elkaar weten te krijgen. En net zoals met een echte pakjesavond zijn de surprises niet altijd even goed gelukt, en ook de gedichten niet, maar al met al wordt het weer een memorabele avond deze zesde december.

Mass Worship

Mass Worship
Mass Worship

Als ik de grote zaal binnen loop, is Mass Worship al aan hun set begonnen. Een set die staat als een huis. De dikke gitaarriffs van deze Scandinavische zwartkijkers geven de band een eigen geluid. Waar ‘hard’ vaak met ‘schel’ wordt verward, bewijzen deze vier heren, dat ‘hard’ ook zwaar en vol kan zijn. Daarbij heeft hun geluid een soort analoge warmte over zich, die deze hardcore-metal kruising de moeite van het luisteren waard maakt.

Deze diashow vereist JavaScript.

Mass Worship komt uit Zweden en is een donkere metalband die smaakvol bijdraagt aan de rijke erfenis van Scandinavische metal.

Dagger Threat

Dagger Threat
Dagger Threat

De tweede surprise van vanavond is Dagger Threat. Vijf man sterk, geven deze Duitse jongemannen hun visie op hardcore. Een niet heel sterke visie. De zanger springt en beweegt genoeg, daar ligt het niet aan. Maar de rest van de band staat statisch te spelen. Maar ook de nummers zijn niet sterk. Het is alsof iemand in een Sinterklaasgedicht vier of vijf verschillende rijmvormen heeft gepropt. Dan wordt het lastig om de strekking te volgen.

Deze diashow vereist JavaScript.

De Duitsers van Dagger Threat, komen uit Hamburgen en zijn in 2015 opgericht.

Kleine Zaal

Als schoenkadootjes heeft de W2 ook in de kleine zaal nog twee bandjes geprogrammeerd. Na afloop van Dagger Threat staat daar eerst Bright Companions op het podium. Het bewijs dat je niet met veel hoeft te zijn om sterke nummers te spelen. Twee man sterk is hier voldoende. De bassist doubleert als zanger, en samen met de drummer speelt hij inventief en energiek. Tof om te horen, hoe je met tweeën een vol bandgeluid kan krijgen.

Brutality Will Prevail

Brutality Will Prevail
Brutality Will Prevail

Een beetje jammer is wel, dat het hoofdkado van de avond al begint, als in de kleine zaal ook Bright Companions nog bezig is. Hierdoor heb ik het begin van Brutality Will Prevail net gemist.
Maar in de set die volgt wordt dat ruimschoots goed gemaakt! Brute energie, gespeeld door vier jonge gasten. En naarmate de set vordert neemt de energie niet af, integendeel. Voornamelijk logge zware midtempo nummers worden over de zaal gestort, waarbij de eerste basnoten door lijf en leden gaan.

Brutality Will Prevail
Brutality Will Prevail

De zaal is eigenlijk veel te leeg, voor een band van dit niveau. Maar de mensen die er zijn, krijgen waar voor hun geld. Dit is hardcore. Bruut, hard, energiek. Nummers die staan als een blok. Beton wel te verstaan, niet van pepernoot.

Deze diashow vereist JavaScript.

En dan is er nog het moment, waarop één iemand het voor elkaar krijgt om toch te stagediven. De vloer voor het podium is praktisch leeg. De zanger wordt aan de rand van het podium omringd door een viertal fans, die een intro meezingen. Precies op dat moment klimt er iemand op het podium en weet precies op dat kleine groepje te landen. Perfecte timing, en geweldig om te zien.

Brutality Will Prevail
Brutality Will Prevail

Brutality Will Prevail is een hardcore punkband en opgericht in 2005 in Cardiff, UK.

Civil Discourse
Het tweede schoenkado in de kleine zaal is Civil Discourse. Funky basspel, aangevuld met lekker stevige gitaar roepen een sfeertje van Primus en Rage Against The Machine op. Maar dan met een eigen geluid, daar zorgen de zanger en drummer wel voor. Lekker strooigoed om deze zeer geslaagde avond in stijl mee af te sluiten.


Fotografie: Marcel Bruinshoofd