Art United festival neemt op 29 maart Willem Twee over! đ„ Na maanden keihard werken laten de jonge talenten zien wat ze in huis hebben. Verwacht een festival vol muziek, kunst, dans en puur positieve energie.Â
Art United festival
Rens van Maurik
De twee eerste acts van Art United festival – Sven en AU! – in de Kleine Zaal heb ik helaas gemist. Het derde optreden, die van solist Rens van Maurik in de Grote Zaal is een goede binnenkomer voor mij.
Rens is van oorsprong bassist maar heeft er bewust voor gekozen een andere weg in te slaan en begeleidt zich nu als zanger op een akoestische gitaar. Dat doe ie zeer verdienstelijk met vooral een sterke cover van het lied Wespen Op De Appeltaart van Spinvis, de artiestennaam van Erik de Jong.
XOXO
Na Rens is het aan dansduo XOXO om het podium te betreden op muziek van Ariana Grande hoewel ik ook een nummer van het Zuid-Koreaanse PSY meen te horen.
Het tijdsschema van de line-up is erg strak en zowat meteen na XOXO treden Witches op. Dat zijn Fleur en Sanne die nummers zingen uit de musical Wicked. Na afloop heb ik een kort gesprek met Fleur de Graaf.
Witches
“Wij hebben een tribute gedaan naar de musical Wicked en daarin speelden wij Glinda en Elphaba, respectievelijk de Goede en de Valse (‘wicked’) Heks. De nummers die wij zongen zijn covers uit die musical. Vooral vocaal vind ik het een uitdaging, ik vind de hoogtes heel mooi. Al voor wij ons hadden aangemeld bij Art United, wisten we al dat we dit zouden doen. Wij hebben eigenlijk hiervoor nooit samen geoefend. Dus het was voor ons wel even kijken van, hoe zitten we met timing, hoe leren we elkaar ‘lezen’. Want in het laatste nummer dat we samen zingen, hebben we veel harmonieĂ«n en we moesten elkaar nog goed leren lezen. Dat heeft ook geholpen gezien de intimiteit van het nummer.”
Vanuit Art United zijn er twee muziekcoaches die om de week meekeken hoe Witches groeiden en wat ze nog lastig vonden.
Laurie van der Zee
Laurie moet het in haar eentje zien te rooien op het podium van de Kleine Zaal. Zij begeleidt zichzelf op de elektrische gitaar en opent met een cover van Creep van Radiohead. Ze zingt het vrij monotoon wat het nummer onverwacht een punk lading geeft Ă la Nico, de Duitse zangeres van het roemruchte Velvet Underground uit de jaren ’70.
Crossing Avenue
De drie jonge honden van Crossing Avenue staan direct na Laurie op het kleine podium. Drie man is de perfecte bezetting voor een punkband. Wat wel bijzonder is, is het ontbreken van een bassist. Gitaar en drums zijn in orde. Alleen zal de zanger nog flink moeten werken aan zijn vocalen.
Sanne en Rens
In de Grote Zaal bereiden Sanne en Rens zich voor op een duo optreden. Ze zingen uitgebalanceerde duetten dat doet vermoeden dat ze tijdens het leertraject bij Art United goed geoefend hebben.
Na hun optreden zijn er nog de acts van Ciara, OTM, Times Change, Milan, XOXO, Sanne en Vloertegel.
De zomer loopt ten einde en met het Belgische Slaughter The Giant en Black Rabbit uit Apeldoorn is het dus weer tijd voor een nieuw seizoen indoor live muziek. Bij Willem Twee Poppodium kun je dan traditiegetrouw vaak terecht voor een avondje stevige gitaarmuziek. Op vrijdag 5 september kun je je hier schrap zetten voor twee death metal bands van het zwaarste kaliber.
Slaughter The Giant
Slaughter The Giant
De melodic death metal band Slaughter The Giant mag als eerste aantreden na een instrumentale prelude. Ze laten er geen gras over groeien en knallen er meteen in met het waanzinnig harde en snelle nummer Nothingness van zo’n 370 beats per minute, zo lijkt het. De toon is gezet, alleen het melodic gedeelte moet nog komen waarschijnlijk. Bij de eerste twee nummers staat de zang relatief wat zacht in de mix, maar dit komt later goed en dan is brulboei Benny Ubachs duidelijk te horen. En als ie even geen tekst heeft, zwaait hij als een levende windmill met zijn hoofd in het rond.
brulboei Benny Ubachs
Er loopt het een en ander aan synths mee met de muziek en al die apparatuur moet dus ook op het kleine podium in de kleine zaal. Daardoor is bassist Daan gepromoveerd tot een plekje voor het podium, waar hij alle ruimte heeft en neemt. Af en toe krijgt hij gezelschap van Benny, die het publiek opzweept, “Den Bosch, I can’t fucking hear you!”. Er wordt meegeklapt, al blijven de moshpits vooralsnog uit.
Bij Abomination, de titeltrack van hun laatste EP, komt het melodic gedeelte wat meer tot uitdrukking. Relatief rustige melodische stukken gecombineerd met supersnelle drum en gitaarpartijen en dat dan retestrak. En de nummers gaan ook ergens over, al gebied de eerlijkheid te zeggen dat de teksten niet altijd zijn te verstaan.
Raging Demons
Voordat Raging Demons wordt ingezet heeft Benny het over het feit dat iedereen wel iemand kent, die hij of zij heeft verloren, al dan niet door eigen toedoen. Maar de band eindigt niet in mineur. “Er is een traditie dat er altijd wordt gestagedived bij onze concerten”, vertelt Benny. Twee lichtgewichte jonge metalfans vooraan, van een jaar of veertien worden aangewezen om het podium op te komen en bovenop het, in niet al te grote aantallen aanwezige, publiek te duiken. Ze krijgen hier waarschijnlijk hun vuurdoop op het gebied van crowdsurfen en komen beiden tot achterin de zaal. Dat was een mooi einde van een strakke show!
lichtgewichte jonge metalfan
Black Rabbit
De aanwezigen hier vanavond zijn al aardig opgewarmd, als Black Rabbit zijn opwachting maakt. En mocht er iemand een beetje zijn ingesukkeld tijdens de pauze, dan is die waarschijnlijk wel weer gelijk bij de les als Black Rabbit meteen vol gas geeft met hun laatste nieuwe release Malevolent Glare van het album Chronolysis. Wat een energie! Zanger Nino
En dan opeens valt er iets op de grond. Gitarist Hidde laat zijn ontvanger van zijn gitaar op de grond vallen, zo lijkt het. Hij rent backstage, maar is vrij snel terug, terwijl de andere bandleden ondertussen gewoon doorspelen.
dynamische muziek
Met hun rauwe energie storten ze hun dynamische muziek de zaal in en word je er helemaal ingezogen. Tijdens een solo mag gitarist Hidde ook even shinen op zo’n coole lichtbak waar hij mooi wordt uitgelicht. En opeens horen we een vrouwenstem, tijdens het nummer Delta Waves als ik me niet vergis. Dat komt uiteraard van een bandje, al doet de bassist een dappere poging om mee te playbacken.
Dat was op zich niet nodig. Het is wel duidelijk dat er ook hier het een en ander meeloopt en dat is ook niet erg, maar geeft de muziek juist een voller geluid. Als het einde nadert verlaat Black Rabbit het podium, maar je voelt aan alles dat er nog meer gaat komen. En dus volgt er nog een toegift.Â
kwam, zag en overwon
Muziek is geen wedstrijd maar Black Rabbit kwam, zag en overwon en laat iedereen hier waarschijnlijk met een voldaan gevoel achter. En dit is nog maar het begin van een nieuw seizoen bands kijken en bier drinken. Een mooi vooruitzicht voor de donkere maanden die gaan komen.
Toe maar, om je vingers bij af te likken, toch? Het is een zeer gevarieerd aanbod, soms edgy & beyond maar dat zijn we wel gewend van de programmeurs van Willem Twee.
Het tijdschema is strak aangespannen want de vijfkoppige rockformatie Whiff uit Eindhoven staat al klaar op het podium van de Kleine Zaal. Het ziet er nogal nauw uit maar veel last schijnen ze er niet van te hebben. De band beukt er flink op los. Rockfunk, een favoriet genre van me. De zanger heeft het juiste volume en de bassist plukt erop los. Een volle krachtige sound en zeer dansbaar.
We Hate You Please Die
WHYPD
Zeer benieuwd wat We Hate You Please Die (WHYPD) uit Parijs te brengen heeft hier in Nederland dat nu Koningsdag viert. Fransen staan nou niet echt bekend om hun koningsgezindheid. Eentje is zelfs op de guillotine belandt. De eerste akkoorden van de gitarist klinken subtiel, maar schijn bedriegt. Vooral als de zangeres haar stem laat horen en haar microfoon teistert. Wat zingt ze, waar gaat het over? Een oproep tot revolutie, iedereen de barricades op? Het wordt een tomeloze act, geen moment rust of bezinning.
Vegan Music
Vegan Music
Intussen staat in de Kleine Zaal Vegan Music klaar om weer een krachtig statement af te leggen, zoals ze al zo vaak hebben gedaan op andere festivals. Zo’n zestal gemaskerde personen zet het publiek aan het dansen met hun rap vol adrenaline. Dat is deze cultuurhoeders van Korvel – de Tilburgse cultwijk – wel toevertrouwd. Power show.
De soundcheck van deze Amsterdamse drie-koppige band heeft nogal wat voeten in de aarde. Totdat de organisatie ingrijpt en hen wijst op het strakke tijdschema. De band maakt er geen probleem van en zet meteen vol in. De Grote Zaal is inmiddels redelijk vol gelopen en de mix van tech-house en discopunk slaat duidelijk aan. Gitarist Tom Ogilvie zet er een goede groove onder. De synth-percussie van Marnix Wilmink en zangeres Anna Fleuri achter de drums liften mee met die stuwende groove.
Staatseinde
Staatseinde
Der Neo
Het geluid van Staatseinde wordt omschreven als âNeue-NiederlĂ€ndische-Welleâ. In de jaren ’90 was dat 2 Unlimited – ook een duo – en misschien gaat deze mix van pulserende electro-synth ook de wereld veroveren. Der Neo draagt nu wel het langste matje in de muziekscene Der Lage Landen sinds Lukas Jansen van Tramhaus zijn mat transformeerde naar een oversized bloempotkapsel.
Hiqpy
Hiqpy
Hiqpy is een Amsterdamse band, bestaande uit de leden Abir Hamam, Victor ter Veld, Tom Radsma en Kasper de Boer. Zij sluiten het live-deel van Willems Wave af en zijn wat mij betreft ook het hoogtepunt van dit Koningsdag festival. Zangeres/gitarist Abir Hamam is de onbetwiste eyecatcher.
Abir Hamam
Het bereik van Abirs stem is ongekend; hard, vol en ze kan een hoge toon lang en zuiver aanhouden. Haar performance is een bevestiging dat zij voor het podium is geboren. Deze rockdame weet dat en het publiek eet uit haar hand.
Na Hiqpy begint DJ Babr in de Kleine Zaal en zal deze act het festival gaan afsluiten. Ik wacht dat niet af en besluit dat het voor vandaag genoeg is geweest.
De Bossche melodic deathmetalband Nephylim heeft nieuwe muziek uitgebracht met duistere klanken onder de noemer Circuition. Vrijdag 14 maart ziet het album het levenslicht. En vanaf vanavond mag de hele wereld kennis maken met hun nieuwste werk.
Vanwege het feit dat ik van deze avond verslag mag doen, is mij een paar weken geleden al, onder voorwaarden van strikte geheimhouding, de muziek toegezonden. Zeven nieuwe nummers, of feitelijk zes, als je Travail pt l. Anima, het sfeervolle, bijna sprookjesachtige instrumentale interludium, waar de plaat mee begint, niet mee zou rekenen.
De langspeler Circuition, die overigens niet heel lang duurt met bijna veertig minuten, is wat gelikter geproduceerd dan voorganger Severance Of Serenety en dat komt het geluid alleen maar ten goede. Producent Joost van den Broek, die ook met Ayreon heeft samengewerkt, is betrokken geweest bij het opnameproces en heeft zich voornamelijk bezig gehouden met de mix. Dat verklaart het een en ander.
Ik zie uit naar vanavond, waar de composities live ten gehore worden gebracht. Maar eerst mag de zaal nog worden opgewarmd door Hallowed Fire en Brave New Hell.Â
Is een heavy trashmetalband uit Heerhugowaard. De mannen en een dame, hebben er zin in. Vanaf de eerste seconde is het vol tempo. Het zijn snelle, energieke nummers met vet soleerwerk. De zanger, met zijn Rock Circus T-shirt, die niet veel later in zijn blote bast op het podium staat, heeft een lekker krijsende schreeuw in huis.
Een kenner naast me in het publiek noemt het een kruising tussen Duitse en Amerikaanse trashmetal. De band doet er alles aan om het publiek mee te krijgen, maar daar moet eerst wat meer bier in, zo lijkt het.
Wel ontstaat er een kleine moshpit door een nieuwe generatie jonge metal liefhebbers. Er klimt zelfs een meisje het podium op, om een selfie met de zanger te maken.
De zanger laat het zich welgevallen en springt even later zelf nog het podium af, om zich te mengen met de jonge fans vooraan en dan is de figuurlijke kop eraf.Â
Heeft ook net nieuw werk uitgebracht, de EP Chapter l, Into The Abyss is vanaf deze maand te beluisteren. Hein Willekens, onder andere bekend als gitarist van Persistense en Splinterbomb, en als gastgitarist bij Legion Of The Damned, neemt in deze bezetting ook de vocalen voor zijn rekening.
Er is veel ruimte ook voor instrumentale passages, waarin de grootste kwaliteit van Hein goed tot zijn recht komt, zijn excellente gitaarspel. Met Into The Fires (als ik de titel goed heb) komt er een einde aan de set en zijn we klaar voor de band waar het vanavond om draait, Nephylim.Â
En eindelijk is daar dan het nieuwe wapenfeit van deze lokale metalhelden. Het vorige album Severance Of Serenity is al van 2020, dus nieuw werk is inmiddels wel welkom. Al is het ook wel begrijpelijk, dat er misschien minder tijd is om aan nieuwe muziek te werken, als je zoân druk speelschema hebt.
Zo stonden de mannen afgelopen januari hier nog, in deze zelfde zaal als opener voor Thulcandra en Sacramentum. En dan nu met deze nieuwe plaat op zak, als headliner van hun Album Release Show.
Zoals het album begint, klinkt ook hier vanavond in het begin het sprookjesachtige instrumentale Travail pt. 1 Anima, gemaakt door gitarist Kevin van Geffen, samen met componist Yannick Maris. Evenals de orkestrale backing tracks die op de andere nummers meelopen. Intussen staat het publiek vol verwachting klaar voor wat gaat komen.
Als de mannen het podium betreden, is goed te zien dat, ook nu weer, hun gezichten geschminkt zijn met zwarte strepen. Het is niet alleen maar hun nieuwe muziek laten horen, het is een totaal kloppend plaatje, met een goed lichtplan dat klopt bij de accenten van de muziek en rooksalvoâs die uit de vloer van het podium lijken te komen.
Alles klopt. Al bij de eerste tonen knalt het er lekker hard in. Een lekker vol geluid met die twee gitaristen, de bassist en drummende motor in het midden, gecompleteerd door de stevige schreeuw en grommende grunt van vocalist Tijn Bosters. Het is een lekker lang en hard nummer met een rustig intermezzo. En iedereen in de zaal is wakker!
Amaranth
Begint rustig, met een spannende opbouw waar voornamelijk toms en snare zijn te horen. Langzaam maar zeker komen de gitaren er nadrukkelijker bij en wordt het drumwerk wat drukker, maar als de lekkere scream wordt ingezet, gaat het pas goed los. Het geluid is lekker vol en hard, maar goed in balans, zoals je mag verwachten.
Is een lekker snel nummer, maar het publiek komt amper in beweging. Al wordt er wel genoten van de show zo te zien. Maar deze muziek is natuurlijk niet bedoeld om bij stil te staan, dus moedigt Tijn een circle pit aan en daar wordt zowaar gehoor aan gegeven.
De titeltrack begint stevig met lekker veel double bass van drummer Martijn Pauwe en dan volgt een wat ingetogener stuk met cleane zang van gitarist Kevin van Geffen, dat me doet denken aan Opeth. Hopelijk is dat geen vloeken in de kerk. Dit is misschien wel het meest toegankelijke nummer van de plaat met prachtige melodische gitaarpartijen van gitarist Ralph Lentink.
Zoals verwacht wordt keurig de volgorde van het album Circuition aangehouden. Ook in dit nummer zijn er weer mooie cleane vocalen te horen. Heel kort in het midden en later nog een keer in een rustiger stuk. Er zit veel variatie in de nummers, met aardig wat tempo wisselingen. Tussendoor spuit er nog meer rook vanuit het podium omhoog en zijn we inmiddels aanbeland bij het laatste nummer van het album.
Inner Paradigm
Naar eigen zeggen is dit een liefdesliedje en dat geloof ik meteen, al heb ik niet de gehele tekst kunnen verstaan.
Een mooie afsluiter in midtempo. De backing tracks zitten zowel op plaat als live mooi subtiel in de mix, maar hebben desondanks veel impact. Het geeft een heel vol geluid en maakt de nummers completer. De mannen hebben bewezen dat de muziek live zonder probleem overeind blijft en dat verdient een groot compliment.
Alle nieuwe nummers van Circuition zijn dus gespeeld, maar de show is nog niet over natuurlijk. Er worden nog wat oudere nummers gespeeld, waaronder The Bitter Inheritance. Bij de afsluiter begeeft Tijn zich nog even in het publiek en dan is er toch echt een einde gekomen aan de Album Release Party van Circuition. En die was zeer geslaagd. Nephylim kwam zag en overwon. Een van de beste Nederlandse metalbands van dit moment!Â
Nu allemaal naar de merchandise en scoor je T-shirts, cdâs en zelfs sokken.
Tributeband A Perfect Tool was op een doordeweekse dag hier in Den Bosch in Willem Twee Poppodium. Ik word onwillekeurig een beetje sceptisch, als ik het woord âtributebandâ hoor. In een periode waarin het lijkt dat tributebands weliger tieren dan ooit, met zelfs hier aan gewijde festivals, zoals het meerdaagse Hoge Bomen-festival, is er veel over te zeggen. Zowel tegen als voor.
A Perfect Tool
A Perfect Tool
Mijn eerste gevoel bij dit soort bands is altijd, dat ze pronken met andermans veren. Er zijn voor hen muzikanten bezig geweest om met ziel en zaligheid hun gevoelens om te zetten naar muziek. Zoals een oude reclamespreuk ooit zei: âHoedt u voor namaakâ.
Ook heb ik nog wel de romantische opvatting dat, als er toch een zaal vrij is, daar ook een beginnend bandje had kunnen spelen en geen tributeband. Maar een en ander zal ook wel weer samenhangen met kosten en verwachte bezoekersaantallen.
Aan de andere kant biedt een tributeband de gelegenheid om voor een fractie van de prijs, die je voor de originele band zou betalen, wel de muziek live kan beleven. Ook kun je op een kleiner podium beter meekijken âin de keukenâ. Of als het onmogelijk is om de originele band nog te zien, zoals bijvoorbeeld Joy Division, toch een live-ervaring te hebben.
A Perfect Tool
A Perfect Tool
A Perfect Tool
Met deze mengeling van gevoelens sta ik woensdagavond 20 november in de Willem Twee concertzaal voor een optreden van A Perfect Tool, een Amerikaanse tributeband van Tool. Oudere lezers onder ons herinneren zich wellicht nog dat de originele Tool nog eens in Den Bosch heeft opgetreden, voor nop, op het fijne Popwerk-festival. Dat was ter promotie van hun plaat Undertow.
Ik heb ze daarna nog een aantal keer live kunnen zien, tot de laatste tour. Daarvan waren de toegangsprijzen dusdanig gortig dat ik niet ben gegaan, omdat ik te gierig, te nuchter of simpelweg te âskeerâ was.
Als de zanger opkomt, met facepaint en gecopiëerde maniertjes van Maynard James Keenan, steekt de scepsis weer de kop op⊠maar het voordeel van de twijfel wordt gegeven. De band speelt technisch de nummers vrijwel feilloos, af en toe een klein foutje daargelaten. Waar Keenan van Tool de hardere zangpartijen met hard zingen aan kan, wordt de zanger van A Perfect Tool vaker tot schreeuwen verleidt, hoewel hij verder de originele zang bijna tot in de puntjes benadert.
hardere zangpartijen
Het ware feest vanavond bestaat er uit de fantastische muziek van Tool weer eens live te zien en horen. Wat een weergaloze nummers heeft die band geschreven. Een prachtige mix tussen gevoel en technisch kunnen, waarbij de virtuositeit steeds ten dienste staat van de emotie die gedeeld wil worden.
De stem van A Perfect Tools zanger komt gedurende het concert steeds wat dichter bij die van Keenan. En ook de band begint wat losser te worden, binnen de grenzen die ze natuurlijk hebben. De band krijgt in ieder geval de goed gevulde zaal mee, elk nummer wordt na afloop met luid applaus geëerd. En wel terecht, want er wordt goed gespeeld.
goed gespeeld
Misschien ben ik wel te cynisch, en is een tributeband gewoon bedoeld als eerbetoon, gespeeld door muzikanten die een band gewoon gaaf vinden, en er lol in hebben deze muziek zelf te spelen. Maar ik kan mezelf niet losmaken uit de spagaat.
Tijdens Popronde Den Bosch 2024 voelt deze muziekliefhebber en tevens redacteur bij KLANKGAT zich altijd als een kind in een snoepwinkel. Heel veel lekkers, maar je mag er maar tien uitkiezen. Je kunt simpelweg niet overal bij zijn, dus een goede voorbereiding is de kunst. Het hele programma wordt dus van tevoren aandachtig beluisterd.
En dan is het vrijdagavond 11 oktober eindelijk zover. In vogelvlucht wordt in dit stuk geprobeerd je door deze selectie te loodsen en te omschrijven wat je waarschijnlijk hebt gemist, of misschien ook wel hebt gezien en gehoord.
Popronde Den Bosch 2024 vooravond binnenstad
Iris Jean
Iris Jean
Om 19.00 uur start de avond met singer songwriter Iris Jean in Salon van Jetje. Hier waren zelfs drie redacteuren van KLANKGAT bij aanwezig. Gekozen is voor een gecombineerd verslag van twee van hen. Dat is hier te lezen.
Future Husband
Future Husband
Op naar Plein 79, waar Future Husband al bezig is. Deze vijfkoppige, soulvolle, funky, disco indiepopband laat zien dat ze klaar zijn om door te stomen naar een groter publiek. Ze stonden eerder al op het affiche van onder andere Best Kept Secret festival en Grasnapolski. Met mooie gevarieerde liedjes pakken ze het aanwezige publiek in.
De charismatische Adura Sulaiman met haar mooie, zuivere stem, die tevens de bas speelt, trekt alle aandacht naar zich toe. Maar tijdens het laatste nummer Swell Times blijkt de gitarist rechts op het podium ook over een mooie donkere stem te beschikken en zingen een soort van duet. Hier gaan we in de nabije toekomst nog wel meer van horen.
Heath
Heath
Na een korte opbouw is het de beurt aan Heath, ook in Plein 79. Deze band, gewapend met allemaal topmuzikanten, laat de seventies Americana (hard)rock herleven, maar dan niet in doorsnee vierkwartsmaat. Muzikaal doet het vanwege alle onnavolgbare ritmes soms denken aan Rush.
Dit was wel de meest bijzondere act van vanavond, kan ik wel verklappen. Techno, maar dan anders, met live piano en gitaar. Lees het hele verslag hier.
Later op de avond bij Tramkade en World Skate Center
PXRPLE JAZZ
PXRPLE JAZZ
Tijdens de voorbereiding van deze avond sprak de muziek van deze PXRPLE JAZZ me zeer aan. De dansbare pop, r&b, latin en afro klanken, maar dan met het gebruik van leuke gekke geluidjes en ritmes.
De zaal zit wel goed vol en bijna iedereen heeft het naar de zin zo te zien, maar gedanst wordt er amper. En daar leent deze muziek zich juist voor. Ik ben benieuwd hoe dit zou zijn met complete band een volgende keer.
Outahead
Outahead
Halverwege de show val ik binnen bij World Skate Center om nog een stuk mee te pakken van de punkrock band Outahead. Althans als ik er nog bij pas, want ze hangen hier zowat met de benen buiten. Gelukkig is verder vooraan nog wel wat ruimte.
Popronde Den Bosch 2024 is weer voorbij en de muziekkaravaan trekt verder door naar andere Nederlandse steden. Wat overblijft is een beduusde duizeling van al die muzikale overdaad.
Als de band RĂȘverie in de Kleine Zaal van Willem Twee Poppodium begint, is het nog akelig stil in de zaal. Maar de drie jonge vrouwen laten zich hierdoor niet van het stuk brengen en beginnen aan de show.
Het is mooi om te zien, dat het bij alle locaties, waar deze redacteur van dienst bij is, lekker druk is. Er is duidelijk meer volk op de been dan vorig jaar. Ook buiten in de binnenstad zie je veel mensen van kroeg naar kapsalon en of theater lopen, waar ze vol verwachting een nieuwe band uit het Popronde programma gaan zien.
Maar waar ze dus op andere plekken met de benen buiten hangen, is het rond middernacht nog akelig stil in de Kleine Zaal van, wat ze in de volksmond de Willem Twee noemen. RĂȘverie staat klaar om te beginnen, maar er zijn nog geen tien geĂŻnteresseerden in de zaal. Volkomen onterecht naar mijn mening. De drie jonge vrouwen laten zich hierdoor niet van het stuk brengen en beginnen aan de show.
Come on Den Bosch, letâs fucking go!
Die begint met een vrouwenstem uit de laptop die herhaaldelijk de bandnaam uitspreekt over een spannend synth geluid, waar langzaam een beat bij komt. Zangeres Sarah Devika schreeuwt dan in de microfoon, alsof de zaal afgeladen vol is, âCome on Den Bosch, letâs fucking go!â en de show is begonnen.
Wat we zien en horen is een drummer, die als een soort Meg White, van The White Stripes, lekker lui de drum ân bass ritmes drumt, een bassist die onvermoeibaar tijdens bijna elk nummer mee springt, zonder een nootje te missen en een zangeres die met haar vaak bijna fluisterende stem en baggy style en oversized kleding aan Billie Eilish doet denken. Dit is een mooie cocktail voor een muziekstijl die wel bekend aan doet, maar toch origineel is. Dat de aanvullende synthesizer klanken uit de laptop komen is niet storend.
gritty pop, loud pop with an attitude
RĂȘverie staat voor mijmering en verwijst naar een soort van in jezelf verzonken zijn of dagdromen. En dat gevoel zou je met name kunnen krijgen bij de rustige dromerige nummers, die vooral leunen op de computerbeats en geluiden, waarvan het lijkt of Finneas, de broer van Billie Eilish, die voor haar de muziek maakt, eraan mee heeft gewerkt.
En dat is geen diskwalificatie, integendeel. Het werkt goed. Gelukkig stroomt de zaal tijdens de eerste paar nummers wat voller, waardoor je ziet dat de band steeds enthousiaster wordt. Van verschillende kanten wordt gefilmd en gefotografeerd en daar heeft Sarah goed oog voor. Alsof ze al jaren niks anders gedaan heeft, kijkt ze van dichtbij al zingend recht in de camera.
De gritty pop, loud pop with an attitude, zoals ze het zelf noemen heeft aanstekelijke deuntjes, die net niet poppy genoeg zijn voor de mainstream radio, al zou het in een betere wereld daar wel gedraaid moeten worden. Veel nummers zijn vrij kort, sommige nog geen twee minuten, maar ze gaan wel ergens over.
aanstekelijke deuntjes?
Themaâs als lgbtq en depressies komen terug in de teksten, maar ook met een gevoel van hoop en optimisme. âLetâs just dance till The End Of The World, zingt zeâ. Tegen het einde van de show is het gelukkig echt drukker geworden en dat verdient deze band ook.
Ik spreek na het optreden iemand die net de laatste klanken heeft meegekregen. âWas het wat?â, vraagt ie me. Ik zeg dat ie wel wat gemist heeft. En zo is het ook. Laten we hopen dat we meer gaan horen van RĂȘverie. Dat verdienen ze.
Op vrijdag 4 oktober speelt Mooon in de Kleine Zaal van Willem Twee Poppodium. Je had toch mogen verwachten dat deze band, die al ruim tien jaar bestaat en inmiddels al drie albums heeft uitgebracht, wel in de grote zaal geprogrammeerd zou staan.
Maar blijkbaar heeft Mooon het grote publiek nog niet weten te bereiken. Of dat terecht is, gaan we deze avond achter komen. The Newks uit Best mogen de zaal alvast opwarmen.
Het zal voor deze jonge band wel haast voelen als een thuiswedstrijd, met ogenschijnlijk veel vrienden en familie in de zaal. De dame linksachter mij bijvoorbeeld, die alle teksten letterlijk meezingt, blijkt de moeder van zangeres Sanne te zijn. Het is mooi om te zien dat deze jonge mensen hun passie hebben gevonden in een genre uit vervlogen tijden.
De inspiratie is duidelijk gevonden in de Southern rock met country en blues invloeden uit eind jaren zestig en begin jaren zeventig. Als er dan toch een vergelijking gemaakt zou kunnen worden met een eigentijdse artiest, dan zou Jade Bird qua genre misschien het dichtstbij komen. Er staan inmiddels een aantal nummers van The Newks op Spotify, waaronder de opener van vanavond, Money.
Sanne heeft een mooie heldere stem, die in de hogere regionen het krachtigst is en het best tot zijn recht komt. Vandaag is de ballad Tennessee uitgekomen en dat is een mooie aanvulling op het repertoire, dat misschien nog niet heel uitgebreid is, gezien het drietal covers dat ten gehore worden gebracht.
Onder de noemer favorietjes van de band horen we Stuck In The Middle With You van Stealers Wheel, Venus van Shocking Blue en Crossroads van Eric Clapton. Dat maakt meteen duidelijk waar de inspiratie vandaan komt. Vooral in dat laatste nummer van Clapton, kan leadgitarist Morris lekker soleren met zijn mooie jazzgitaar in combinatie met het wahwah pedaal. Zijn gitaarspel tilt de muziek sowieso naar een hoger plan.
Hopelijk komen er snel nieuwe nummers bij, zodat drie covers niet meer nodig zijn. Er is goede hoop, want het catchy uptempo nummer Sweet Little Nothings is in slechts drie weken geschreven. In dat tempo moet dat goed komen.
Als je niet beter zou weten, zou je kunnen denken dat Mooon rechtstreeks uit de jaren zestig naar het hier en nu van Den Bosch geteleporteerd is. Geheel in stijl gekleed met dito instrumenten laat dit trio die periode herleven. De muziek zou net zo goed bijna zestig jaar geleden geschreven kunnen zijn.
Ik hoor een beetje The Byrds, een vleugje vroege Beatles, soms ook The Who en zo zijn er nog wel wat bands op te noemen. Maar het zijn wel degelijk eigen creaties. Met passie gespeeld, prachtige harmonieën in de samenzang en veel tempowisselingen in de muziek. Mooon houdt het gaspedaal stevig ingedrukt, niet alleen in het openingsnummer G.A.S. van het nieuwe album III, maar speelt lekker verder zonder geouwehoer tussen de nummers door.
De nadruk van de setlijst van Mooon ligt op de laatste twee albums, met regelmatig lekkere lange psychedelische instrumentale passages, zoals in het nummer Livinâ In The Night bijvoorbeeld. Dat deze mannen hun instrument beheersen, dat staat wel vast. En dan ook nog eens niet onverdienstelijk zingen, wat vooral knap is van de drummer, die geen hele makkelijke partijen drumt en dan ook nog eens de mooiste stem heeft van de drie.
Aan het einde volgt naar eigen zeggen nog een uitstapje en wordt het zo goed als instrumentale Safari (outro) ingezet, van het gelijknamige tweede album, wat luistert als een lange muzikale trip. En dat zingen ze ook letterlijk. âWhat a great trip itâs been, thank you all for joining inâŠ.â Het is ook mooi om te zien hoe ze elkaar muzikaal aanvoelen als het ware. Als afsluiter van de reguliere set, is gekozen voor het lang uitgesponnen en bluesy Alcohol, van het eerste album Mooonâs Brew, waar bijna niks van gespeeld wordt.
Je kan het natuurlijk al op je klompen aanvoelen, dat het nog niet afgelopen is. De aanwezigen roepen ook om een toegift, dus vraagt gitarist Timo door de microfoon of er nog tijd is. Het antwoord op die vraag weet iedereen uiteraard al. Dus wordt het lekker rockende I Will Get To You, van de laatste plaat ingezet, gevolgd door Mary You Wanna. Als je deze titel zonder pauze uitspreekt, of zingt, zoals ze aan het einde van het nummer zelf ook doen, lijkt het toch ergens anders over te gaan dan over een jongedame. Leuk grapje.
Maar dan zijn we toch echt aanbeland bij het laatste nummer She Makes Me Feel, waarbij gitarist Timo nog even de zaal in rent met zijn gitaar. Maar zijn kabel blijkt niet zo lang als hij dacht en laat los, dus valt van zijn geluid weg. Even lijkt hij het niet door te hebben, maar komt dan terug gerent en heeft iemand inmiddels zijn kabel weer erin gestopt, zodat ie het nummer kan uitspelen.
Nog even hoop ik dat Surfinâ With You nog langs gaat komen, maar dat zit er niet meer in. Dat mag de pret niet drukken, want het nieuwere werk van Mooon is live ijzersterk. Hopelijk zijn er meer muziekliefhebbers die dat gaan ontdekken, jong en oud, zodat ze de volgende keer voor de grote zaal geboekt worden, want dat verdienen ze.
De Heavy Hangout van 22 september heeft twee bands op de poster staan: Vulvarine uit Oostenrijk en het Nederlandse Rites.
Wat is het toch prettig, als sommige dingen hetzelfde blijven. Aan het eind van de zomer, op een zondagmiddag te gast zijn bij de Heavy Hangout van de Willem Twee-concertzaal is er zo eentje. Lekker een paar uurtjes opwarmen voor het komende concertseizoen.
Rites
Rites
Rites speelt, met vier muzikanten en een zangeres, nummers die geworteld zijn in Engelse punkrock- traditie. Melodieus, hard, met op tijd een gepaste versnelling zodat het de hardcore- kant opgaat. Met een lekkere afwisselende set houden ze de aandacht goed vast.
Het geluid is prima in orde, hoewel de zang wat verder naar voren had gemogen; deze komt maar net boven de rest van de band uit. Maar al met al een leuke band, met een goed eigen geluid. Ook hun âmerchâ toont hun eigenheid en ziet er goed uitgewerkt uit.
Girlpower dus, of beter gezegd, riot- grrrlpower. Met de boodschap: ben je ergens boos over, of wil je gewoon lekker herrie maken, koop een gitaar en versterker en begin een band. Hartstikke punk dus.
punk, glamrock of hairmetal
Qua uitstraling is Vulvarine een mengelmoes tussen punk en de glamrock, of âhairmetalâ, uit de jaren tachtig. De liefde voor de eighties wordt ook meermalen luid beleden door de band. Hemelbestormend is het muzikaal allemaal niet: te traag om metal te heten, af en toe neigend naar âtrailerrockâ zoals Nashville Pussy die speelt maar zonder de spanning.
Ambiance dus, zoals ze in België zouden zeggen. De kop is er weer af, laat de herfst maar komen met hopelijk beter bezochte concerten in de Willem Twee.
NĂŒrnberg en Docile Bodies zijn twee bands uit de neo-newwave scene. Beiden neigen sterk naar de gloom & doom uit de beginjaren ’80. Ze spelen allebei in de Kleine Zaal van Willem Twee Poppodium en die zaal is berucht bij fotografen vanwege het licht en deze avond is het zo mogelijk nĂłg kariger qua belichting.
Het duo NĂŒrnberg komt uit Minsk, Belarus en Docile Bodies uit Tilburg toert drie Nederlandse podia mee met deze twee Wit-Russische muzikanten. Het optreden in de Kleine Zaal is de laatste in die reeks.
NĂŒrnberg
NĂŒrnberg
Het komt niet vaak voor – gelukkig maar –Â dat een support act overtuigender overkomt dan de hoofdact. Dat is deze zaterdagavond echter wel het geval.
Support act Docile Bodies met hun typische eighty-sound willen er echt een feestje van maken. Het is een mix van The Simple Minds en Joy Division.
De troosteloosheid die het duo wil overbrengen door zo’n strakke monotone beat en weemoedig stemmend gitaarspel, komt in ieder geval wel over. Melancholie, somberheid en verlatenheid zijn de leidraad die het tweetal omarmt. Het is toch bijzonder dat die strakke en sombere sound van Joy Division annex New Order anno 2024 nog steeds zo’n grote impact heeft.
Tot dusver hebben ze een EP en een handjevol singles uitgebracht. Monolith is daarvan de laatste en verscheen op het Amerikaanse label Ă La Carte. Hun debuutalbum Light Will Come Our Way verschijnt op 11 oktober.
Wij gebruiken cookies om jouw gebruikservaring te optimaliseren en het webverkeer te analyseren. Lees meer over hoe wij cookies gebruiken en hoe jij ze kunt beheren door op "Instellingen" te klikken. Als je akkoord gaat met ons gebruik van cookies, klik je op "Alle cookies toestaan".
