White Elephant en A Fool's Errand door naar finale Bossche Band Battle

White Elephant en A Fool’s Errand door naar finale Bossche Band Battle

Terechte winnaars met de sterkste stage performance

Het World Skate Center aan de Buitendijk in Den Bosch werd zaterdag 2 december gevuld met vier bands, die allen terecht in de halve finale van de Bossche Band Battle staan. Het podium staat klaar, inclusief rookmachine en stagelights in allerlei kleuren. Het belooft een vermakelijke avond te worden, want het spant erom welke twee bands er doorgaan naar de finale, die op 29 december plaatsvindt in het Willem Twee Poppodium.

Delusionals
Een synthesizer, een drumstel en een gitaar zijn de instrumenten die klaarstaan om bespeeld te worden door de drie dames van Delusionals. Alle drie zijn ze voorzien van een zangmicrofoon. Het eerste nummer zet een dromerige sfeer neer, waarbij de drumster erg creatief is in het gebruik van bass kicks.
Tijdens het tweede nummer schakelt ze over op het elektronische deel van haar drumkit, wat ook voor een creatieve sound zorgde in combinatie met de psychedelische klanken van de gitariste. De dames zijn goed op elkaar ingespeeld, want plots stopt het nummer op een strakke manier. Met erg veel snelle tikjes op de hi-hat blijft de muziek verrassend, ook al bleef het tempo veel hetzelfde. De laatste twee nummers zijn op lager tempo en erg persoonlijk, dit komt echt binnen als de zangeres afsluit met een lange uithaal liggend op de grond.

White Elephant en A Fool's Errand door naar finale Bossche Band Battle - ©aya dupont
Delusionals

White Elephant
De band bestaande uit een drummer, bassist en twee gitaristen, waarbij frontman Vincent ook zang doet, staat na een zorgvuldige soundcheck klaar om te spelen. Tijdens de instrumentale opbouw zingt de drummer mee, dit voegt veel toe. De band weet het publiek op een natuurlijke manier naar voren te vragen, waardoor de sfeer intiemer wordt en het optreden interessanter.
Het tweede nummer Save It heeft een leuke hoge gitaarmelodie die af en toe door het nummer heen danst. Na een stevige uithaal beweegt de band energiek op het podium, waardoor er een aanstekelijke energie ontstaat. Ook klapt het publiek het ritme mee en wordt het nummer afgesloten met een nette gitaarsolo. Een langzamer nummer wordt neuriënd ingeleid, waarna een nummer volgt dat zo onder een skatefilm zou passen. Ook stelt White Elephant als enige band de bandleden voor.

White Elephant en A Fool's Errand door naar finale Bossche Band Battle - ©aya dupont
White Elephant sterke act

Johnny Jester
De Tilburgse band Johnny Jester is aan de beurt. Een grijskleurige Gretch gitaar trekt mijn aandacht, echt een mooi ding. Net als in het Koudijskafé bevatten de eerste twee nummers een lange ‘Ooooh’ uithaal die een Kensington-achtige sound creëert. Persoonlijk mis ik de creativiteit, maar dat kan een smaakkwestie zijn. Een melodische gitaar vult het slow tempo nummer dat volgt.
Daarna kwam er weer nummer met een ‘Ooooh’ uithaal waarbij ik mijn aandacht verloor. Daarna werd mijn aandacht terggepakt door een stevige instrumentale rock-achtige opbouw die vet was. Er is zeker energie waar te nemen op het podium door de moves van de mannen, terwijl een hoge gitaarmelodie het laatste nummer opleukt.

White Elephant en A Fool's Errand door naar finale Bossche Band Battle - ©aya dupont
Johnny Jester

A Fool’s Errand
De vier mannen spelen instrumentaal, maar toch is het verhalend door de praatjes tussendoor van de bassist. Zo gaat het eerste nummer over een kleine Bossche jongen met grote problemen in een grote wereld, kondigt de bassist aan, die de leiding heeft in de band. De podiumenergie spat er vanaf, het is een plaatje dat klopt. Verrassend komt deze band uit de hoek, door gebruik van een sustainer, een apparaatje dat de gitarist gebruikt om zijn snaren mee aan te slaan, waardoor te tonen heel lang doorklinken. Ook pakt de bassist er een trompet bij waarmee er weer een nieuwe sound is.

White Elephant en A Fool's Errand door naar finale Bossche Band Battle - ©aya dupont
A Fool’s Errand

Ontknoping
White Elephant en A Fool’s Errand mogen het nog een keer tegen elkaar op nemen in de finale. De terechte winnaars hadden in mijn ogen de sterkste stage performance wat echt zorgde voor een vermakelijke avond. Ook het niveau van de andere bands was zeker hoog, en zij zijn ook de moeite waard om in de gaten te houden.

foto’s: Aya Dupont

Licht in de duisternis voor New wave

Magische momenten en af en toe een rauw randje

Op donderdagavond 30 november leek het even begin jaren tachtig in de kleine zaal van Willem Twee Poppodium.
Twee eigentijdse New Wave bands, Always The Sun uit Tilburg en het Deense The Foreign Resort, blazen dit genre nieuw leven in.

Always The Sun
Ooit was er een liedje van The Stranglers met dezelfde titel als de bandnaam van de band die de avond mag openen. Always The Sun stond een aantal jaren geleden ook wel bekend als Jacky Checker. Maar nu met alleen een andere bassist in de gelederen treden ze onder deze naam op. Het eerste nummer heeft een heel lang intro. De zanger laat dan ook nog even op zich wachten. Als hij dan na een minuut of twee het podium betreedt is een lange schreeuw zijn eerste wapenfeit.

Van de duivel bezeten
Dat Joy Division een grote inspiratie is geweest dat lijkt me duidelijk. Het nummer Coming Home lijkt bijvoorbeeld nogal veel op Atmosphere van die legendarische band. Maar niet alleen muzikaal is er gelijkenis, ook de ongecontroleerde bewegingen van Ian Curtis zijn te herkennen bij de zanger die af en toe wel van de duivel bezeten lijkt. Zelfs de afwezige blik in zijn ogen is er, behalve als er één van de vele camera’s in zijn buurt komt, want daar heeft hij wel oog voor.

Magische momenten
Muzikaal is het allemaal dik in orde, met onder andere de toetseniste die subtiel de tweede stem verzorgd en de drummer die met een extra drumcomputer de drums net iets droger laat klinken waardoor de muziek nog meer het new wave gevoel krijgt. Het mooiste nummer is wat mij betreft Easy Way In, Easy Way Out, met een lekker meeschreeuw refrein.
Tussen de nummers door moet de gitaar een paar keer even worden gestemd. Daardoor wordt de magie jammer genoeg regelmatig verstoord. Maar die magische momenten, die zijn er ook. Regelmatig.

Deze diashow vereist JavaScript.

The Foreign Resort
Dit Deense drietal opent hun show met het swingende Breaking Apart. Dat ze maar met zijn drieën zijn zou je trouwens niet zeggen, want ze produceren een vol geluid.
De nadruk ligt vanavond enigszins op hun laatste album New Frontiers, maar het tweede nummer wat ze spelen, Suburban Depression is van hun EP The American Dream. Als derde spelen ze dan hun nieuwste nummer, She’s Lost. Maar dit nummer vind ik wat aan de brave kant en een beetje saai, waar de titel in het refrein eindeloos herhaald wordt. Gelukkig komt hierna al snel Skyline Decay en vooral Flushed, het nummer wat toch wat mij betreft wel het lekkerste in het gehoor ligt met een pakkend refrein maar met een gruizig en hysterisch einde wat voor mij nog wel wat langer door mag gaan.

Huilerige zang
Soms klinkt de muziek van The Foreign Resort alsof Robert Smith van The Cure op visite komt bij The Chameleons, zoals bij het nummer Alone. De wat huilerige zang van Mikkel, zoals dus ook Robert Smith dat doet, komt ook goed tot uitdrukking bij titeltrack New Frontiers.

The Foreign Resort - ©jane duursma
The Foreign Resort

Discussie
De zanger/gitarist met zwarte nagellak wisselt regelmatig van instrument met de bassist. Of is de zanger nou voornamelijk bassist? Er is zelfs even discussie onderling over de volgorde van de setlist zodat er niet nóg een keer van instrument gewisseld hoeft te worden. Gelukkig blijft de drummer gewoon zitten. Maar goed dat er over de perfecte afsluiter Dark White geen discussie is. Weer zo’n heerlijk gruizig uptempo nummer waar de bas en drums schier oneindig doordenderen en uiteindelijk eindigt in overstuurd gepiep en gekraak.

Een geslaagde combinatie met deze twee bands vanavond. Degenen die het gemist hebben kunnen The Foreign Resort en Always The Sun 18 januari nog zien in Muziekcafé Extase in Tilburg.

Foto’s: Jane Duursma

30 jaar Willem Twee poppodium

Feest in een donker hol

Willem Twee poppodium vierde 20 oktober een bijzonder feest. 30 jaar geleden openden Paul Smits en de Amerikaanse zanger John Hiatt het poppdium officieel.
Het heette toen W2 en dat bleef lang zo tot 2017 toen de fusie met De Toonzaal en de Willem Twee fabriek werd beklonken.

Documentaire 30 jaar Willem Twee poppodium

Het was nog rustig toen ik zo rond 19.45 binnenliep. Her en der stonden plukjes mensen. Uit de Hangop klonk easy house, lounge. In de Kleine Zaal was een soundcheck van de band Poncho die de spits af zou bijten deze avond. Het feest begon eerst met de vertoning van de documentaire ’30 jaar Willem Twee poppodium’ gemaakt door Eendracht Films en vrijwilligers van Willem Twee.

Directeur Henri Broeren bedankte in zijn korte openingsspeech alle vrijwilligers – de oude en de huidige – voor hun inzet. Zonder die vrijwilligers zou Willem Twee niet zijn geworden wat het nu is, een volwaardig poppodium.
De film is in feite een eerbetoon aan die vrijwilligers. De makers konden putten uit het video-archief van het poppodium en vonden vele (oud)vrijwilligers bereid om voor de camera te verschijnen.

Hun ervaringen werden afgewisseld door beelden van live-optredens. Er kwam veel voorbij en de enorme diversiteit aan artiesten en genres was verbazingwekkend. In het ‘donker hol’ zoals vrijwilligers het podium liefkozend noemden, was alles mogelijk.

Documentaire 30 jaar Willem Twee poppodium
Paul Smits†

Natuurlijk werd stilgestaan bij oprichter en oud-directeur Paul Smits†. Hij heeft het niet mee mogen maken. Hij stierf twee maanden geleden. Drie weken voor zijn dood hadden de makers van de documentaire Paul Smits nog weten te strikken voor een audio-interview. Die passages waren het meest verhelderend over hoe het toeging in de oude W2.

Exposities
In De Spiegelzaal kon je de expositie Kift Kijken. De bezoeker kreeg een kijkje in de artistieke en creatieve keuken van muziektheatergroep De Kift. In de Grote Ruimte op de eerste etage hing een foto-installatie van Lucas Kastelijn en portretten van Jacques Sonck en in de RAK werd de documentaire 30 jaar Willem Twee poppodium doorlopend vertoond.

Bands

Deze diashow vereist JavaScript.

Er traden veel bands op zoals Poncho met psychedelic rock en galmende zang en wat te denken van gangband Switch Bones met hun grungy stonerrock. ZooN gooide het weer op een andere boeg met een unieke sound van dansbare rockhouse – als zoiets überhaupt bestaat.

Dan was er nog de symfonische rock van Statue met wel vier (!) elektrische gitaren, bas en drums. Vaak loeihard met nu en dan strategische verstilling. Verder traden De Kift en Rats on Rafts gezamenlijk op in de Grote Zaal. Dat ging wonderwel goed, hoewel het koperwerk van De Kift nogal schel klonk en regelmatig ten onderging aan het gitaargeweld. Gifter trad op in de Kleine Zaal en newbee Betonkust sloot het feest af met new beat, rave en electro.

Jeroen_Doomernik

Jeroen Doomernik improvisatie ultieme muziek

Jeroen Doomernik is een telg uit een heel muzikale familie

Jazzmusicus Jeroen Doomernik, geboren in Den Bosch, komt uit een heel muzikale familie. “Iedereen doet wel iets met muziek bij ons. Bij ons thuis was alles muziek. Klassiek, jazz, alles. Overal was muziek.”

Jeroen Doomernik

Op jonge leeftijd ging Jeroen Doomernik bij harmonie Glorieux spelen als trompettist. Trompet vond hij het mooiste instrument. “Ik heb daar ontzettend veel geleerd.” Hij leerde liever alle stukken uit zijn hoofd. “Daardoor heb ik leren improviseren.” Na de middelbare school ging Jeroen Doomernik naar het conservatorium.

Jazz speelt een grote rol in de muziekwereld van Den Bosch, zeg maar gerust de hoofdrol. Het grootste en gratis openlucht muziekfestival van Nederland is Jazz in Duketown. Daarnaast is er al een aantal jaren ook jazz geprogrammeerd in het prestigieuze November Music festival. Verder zijn er diverse podia voor jazz zoals Willem Twee concertzaal en de Azijnfabriek. Helaas ontbreekt nog een equivalent van het BIM-huis uit Amsterdam. In deze jazzscene speelt Jeroen Doomernik een cruciale rol, niet in het minst als oprichter van Jazzwerkplaats.

Jeroen Doomernik improvisatie is ultieme muziekvorm
Jeroen Doomernik

KLANKGAT: Jeroen, wat is jouw muzikale achtergrond?
Jeroen Doomernik: Er is veel muziek waar ik niet naar luister en muziek waar ik wel naar luister. En de muziek waar ik wel naar luister, is altijd jazz of jazz gerelateerd. Toen ik zo’n jaar of acht was, draaide mijn vader muziek van Dizzy Gillespie en Stan Getz. Daar is eigenlijk mijn liefde voor de muziek geboren.Naar popmuziek luisterde ik niet zoveel. Ik hield ook meer van zwarte muziek. Blues, soul, gospel, jazz. Miles Davis bijvoorbeeld. Ik heb al zijn elpees nog. Mijn voorkeur ging naar een aantal stromingen in jazz muziek die ik mooi vond. Luisteren naar die muziek en naspelen. Wat mij ontzettend boeide, was improviseren. Het systeem daarachter. Hoe gebeurt het? Hoe kun je nou met je gevoel alle noten spelen die toch goed klinken? Improviseren vind ik de ultieme vorm van muziek.

Is jazz daar het meest geschikte genre voor?
Dat is waar jazz al een eeuw lang over gaat. Het samenspelen, het communiceren van muzikanten in een band en veel buiten de lijnen spelen.

In de jaren ’70 kwam jazzrock op met groepen als Weather Report. Had dat invloed op jou?
Ja. Sowieso alle fusion muziek. Absoluut, ja. Alle mengvormen van muziek hebben mij altijd aangetrokken. Jazz muziek nu is eigenlijk de meest eclectische muziekvorm. Er zitten historische en vernieuwende componenten in.

Deze diashow vereist JavaScript.

Eén van jouw projecten is Jazzwerkplaats dat al zo’n 25 jaar bestaat. Wat doet Jazzwerkplaats?
Jazzwerkplaats is een stichting met als doel de promotie van muziek in Den Bosch. Sinds een half jaar zijn wij gevestigd aan De Tramkade. Wij geven workshops en niet alleen in jazz.
Jazzwerkplaats is al jaren veel breder in opzet. De muziek is wel jazz gerelateerd. We geven naast workshops ook concerten, sessies, lezingen en veel masterclasses. Er is een Zangwerkplaats en vier jaar geleden hebben we de Jazz Academy en JuniorAcademy opgericht.

Jazz Academy?
Dat is voor jonge muzikanten die beroepsmusici willen worden. Het zijn jonge mensen tussen de 16 en 21 jaar die een plek krijgen waar ze dingen kunnen uitproberen. Let wel, het is geen school. Het is een groep die bij elkaar komt om te musiceren.

Wat is jouw rol daarin?
Ik ben hun coach en er zijn ook ander coaches overigens. Maar die jongeren moeten in principe alles zelf doen. Het is hún band. Ik ben hun feedback, schrijf muziek. Maar zij moeten zelf de muzikale problemen oplossen én leren samenspelen. Niet in je eentje drummen op je zolderkamer. Elke dag hier muziek maken en dat dat uitvloeit naar de stad.

Staan er nog nieuwe plannen op stapel?
We hebben in Den Bosch beetje een verloren generatie gecreëerd doordat we de muziekschool sloten. Door een overgroot deel van het muzikale veld en de gemeente Den Bosch wordt momenteel een overkoepelende organisatie ingericht. Het doel is om een Muziekschool 3.0 op te gaan zetten. De gesprekken daarover zijn nu verder dan ooit.

Jeroen Doomernik heeft nog meer pijlen op zijn boog. Sinds 2003 doet hij de jazz programmering voor Willem Twee concertzaal voorheen De Toonzaal. Voor Tivoli Vredenburg in Utrecht zette hij een groot talent ontwikkelingsproject op. Jeroen Doomernik is verder bandleider van het Brabants Jazz Orkest.


Jeroen Doomernik
Jeroen Doomernik

De JazzAcademy is een broedplaats voor jonge, getalenteerde Jazzmuzikanten, opgezet door Jeroen Doomernik vanuit de Stichting Jazzwerkplaats Den Bosch. Het is geen school in de traditionele zin. Het is een ontmoetingsplaats en werkplaats voor jonge, ambitieuze muzikanten die echt verder willen in de muziekpraktijk, of dat in ieder geval hier willen onderzoeken. Gedurende minimaal een jaar krijgen deelnemers de kans om kennis te maken met allerlei facetten van de muziektheorie en -praktijk en hun vaardigheden daarin te ontwikkelen. Jeroen Doomernik: ‘Belangrijke motto is daarbij: Leren van elkaar, door te doen!’

De JazzAcademy wordt op structurele basis professioneel gecoacht door Jeroen Doomernik, maar ook vooraanstaande musici als Eric Vloeimans en Paul van Kemenade hebben hun medewerking verleend.

Podiumervaring opdoen en dus het verzorgen van optredens is een wezenlijk belangrijk aspect, vindt Jeroen Doomernik. Hierbij richt de JazzAcademy zich op de stad en de regio en slaat ze nadrukkelijk een brug naar jongeren, scholen, lokale culturele partijen, podia en festivals. Zo wordt samengewerkt met Jazz In Duketown, Verkadefabriek, Willem Twee poppodium en Willem Twee concertzaal.

Kortom, Jeroen Doomernik is van vele markten thuis en natuurlijk staat hij op vele podia in het land te spelen en vooral te improviseren. Jeroen Doomernik is een enthousiaste workshopleider met een ruime ervaring in het organiseren en leiden van jazzworkshops.

Don Javor

Don Javor debuut en presentatie CD Coming Soon

Garage Bluesrock gecombineerd met rap

“Coming Soon” is de titel van de EP die speedbluesband Don Javor zondag 23 april presenteerde tijdens de release in de grote zaal van het Willem Twee Poppodium.

Fokko
Het publiek wordt opgewarmd door singer-songwriter Fokko frontman van de band Want Want. Hij brengt, naast rauwe maar toch gevoelige Nederlandstalige nummers, enige verwarring over hoe ‘Don Javor’ nou eigenlijk uitgesproken moet worden. De combinatie van zijn warme stemgeluid en rauwe gitaarspel voorziet de zaal van een rustige en intieme sfeer. Veel nummers vertellen verhalen uit het verleden. Veelal over de liefde, maar niet altijd even positief.


Don Javor

Er heerst een gezellige drukte in de zaal als de gordijnen zich openen voor Don Javor. Zonder aankondiging wordt de eerste noot gespeeld, waarmee ze de aandacht van het publiek pakken en niet meer loslaten. Het genre is moeilijk definieerbaar. Het is Garage Bluesrock gecombineerd met rap. Een bijzondere combinatie. Deze doorgewinterde muzikanten zetten een strakke set neer. Ze hebben er duidelijk zin in, spelend voor een aardig gevulde zaal met veel bekenden.
In de veelzijdige nummers lopen catchy refreintjes gesmeerd over in hiphop, blues en rock. De rap is niet altijd even verstaanbaar, maar brengt een sfeer met zich mee die een totaal andere kleur aan de muziek geeft. De muzikanten staan vol energie op het podium, alsof ze nooit anders hebben gedaan. Don Javor houdt wel van stevige rock met een flinke dosis blues erin.

Don Javor
Kinderen bij Don Javor

Kinderen
Tijdens de laatste twee nummers mogen alle kinderen het podium betreden. Ze toveren een glimlach op ieders gezicht met hun enthousiasme, en de energie druipt bijna van het podium af. Na een laatste toegift zit het er toch echt op en wordt het publiek tevreden achtergelaten. Ik denk dat we nog veel van Don Javor gaan horen.


Op deze zondag 23 april is het recensie team KLANKGAT opgericht. De naam van het team werd tijdens een brainstorm sessie door Aya Dupont voorgesteld en unaniem door de anderen aangenomen.