Bayrock

Eerste editie Bayrock legt lat hoog voor volgende keer

Tusky weet hoe je een rockshow neerzet en is de perfecte headliner

World Skate Center organiseert samen met de band Bayline, een nieuw punkrock festival met de naam Bayrock. Die allereerste editie vindt plaats op zaterdag 20 april in de knusse concertzaal van de skatehal.

Bayrock

Twee van de drie bands van Bayrock festival, Bayline en het Belgische Loud Love, brengen hun muziek uit op het label White Russian Records uit Eindhoven. Het label richt zich met name op punkrock en hardcore punk muziek.

Bayrock
Bayline – Bayrock

Het is mooi om te zien, dat Roelof de Brouwer eerst de entreekaartjes scant aan het begin van de avond en later staat te vlammen op het podium met zijn band Bayline. Dat typeert de kleine, maar sympathieke organisatie, die alleen nog maar kan groeien.

LoudLove

Bayrock
Loud Love

Loud Love uit België mag het vuurtje bij Bayrock aanwakkeren in het begin van de avond. Zanger Dries Olemans vraagt het publiek wat dichterbij te komen, maar er zijn er niet veel die daar gehoor aan geven. Daar moet eerst nog wat meer bier in, zo lijkt het. Het weerhoudt de mannen niet om er een energieke show van te maken.

Vooral zanger Dries is erg beweeglijk en is regelmatig aan de rand van het podium te vinden om zijn teksten de zaal in te schreeuwen. De onderwerpen van de nummers zijn heel divers en gaan onder andere over Taylor Swift en over politiek, zoals Vox Populi, al kun je de teksten vaak niet volgen. Met de muziek van Taylor Swift heeft het in ieder geval weinig te maken.

Loud Love
Dries

Halverwege de set weigert de microfoon dienst en Dries lost dat op, door gewoon die van de gitarist te gebruiken. Dat maakt niet uit, want de drummer zingt ook de tweede stem mee. Er komt wat ouder werk voorbij van de EP Loud Love, zoals Angels Maintenance en Dealbreaker en de afsluiter Rookie Nightmare van hun laatste EP II wordt aangekondigd als liefdeslied.

Loud Love
geen aanstekers

Vanzelfsprekend geen aanstekers in de lucht natuurlijk, maar gewoon gas erop! Rauwe punkrock die neigt naar hardcore. Het woordje loud uit de bandnaam is in ieder geval gerechtvaardigd en love is er ook voor deze sympathieke Belgen.

Bayline

Bayline
Roelof

Dan is het tijd voor de initiatiefnemers van het Bayrock festival, Bayline. Roelof die in het begin van de avond dus nog alle aanwezigen heeft begroet bij de kaartverkoop, neemt nu de microfoon ter handen en vraagt iedereen twee stappen naar voren te doen. Daar wordt deze keer wel gehoor aan gegeven en het lijkt ook iets drukker te zijn geworden in de zaal.

De band is ontstaan in een periode waarin niet zoveel mocht en de muziek is te omschrijven als melodische emo punkrock. Een combinatie van verschillende tempo wisselingen, aanstekelijke zanglijnen met mooie melodieën, gecombineerd met een lekkere rauwe schreeuw en soms zelfs een gevoelige kopstem.

Bayline
emo punkrock

Als ik een referentie zou moeten noemen, dan denk ik aan één van de beste Nederlandse bands ooit, Face Tomorrow. Al kan daar, naar mijn persoonlijke mening, nog geen enkele Nederlandse band echt aan tippen natuurlijk. Maar qua energie, songstructuren en zang gaat het wel een beetje die kant op.

Sound The Alarm springt er wel uit met een lekker meezing refrein. Er wordt goed gebruik gemaakt van de kisten op het podium, waar niet alleen de zanger, maar ook de bassist en gitarist regelmatig bovenop gaan staan. De verlichting in de zaal mag wel iets spannender, het is vaak vrij licht in de ruimte. De momenten dat de discobol aan gaat bijvoorbeeld, geeft het gelijk meer sfeer.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Bij het nummer Trophy Heads vraagt zanger Roelof of het publiek mee wil zingen. Hij is niet veeleisend en zegt, “Kom op jongens, één woordje lukt toch wel? Gone….”. Uit verschillende hoeken van de zaal wordt er dan ook daadwerkelijk meegeschreeuwd en dat tovert een tevreden blik op het gezicht van de zanger.

Met de single Bleeding Hearts laat Bayline tot slot nog één keer zien en horen wat het in huis heeft en is de zaal inmiddels goed warm gespeeld voor Tusky.

Tusky

Tusky
Vladimir

Tusky is toch wel de band waar de meeste aanwezigen bij Bayrock het regenachtige weer voor getrotseerd hebben deze avond. Er zijn zelfs enkele diehard fans vanuit Breda en omgeving die de weg naar World Skate Center hebben gevonden voor deze band.

De band met leden van John Coffey in de gelederen, heeft de afgelopen jaren wel wat wisselingen gehad in de bezetting. De meest opvallende verandering is misschien wel dat de vorige zanger Alfred zijn weg terug heeft gevonden als gitarist van John Coffey, de band die inmiddels ook weer flink aan het toeren is.

Nu staat dus Vladimir, ook wel bekend van de band Pene Corrida, achter de microfoon, die met volle overgave zijn taak vervult. Al heeft Alfred misschien wel net een mooiere stem.

Tusky
Serenade Me

Vroeg in de set komt de knaller Going Out al voorbij. Hebben ze dan hun kruit al verschoten? Niks daarvan, er is nog genoeg sterk materiaal dat de revue gaat passeren. Waaronder een nieuw nummer Serenade Me, waarvan de drummer het rustige intro mag zingen, waarna het lekker uptempo los gaat.

In de zaal ontstaan inmiddels voorzichtig de eerste moshpits als Vladimir roept, “Iedereen gaat fucking bouncen!”. Even later komt ie tijdens een nummer naar beneden en staat ie voor het podium te zingen. Daar maakt ie van de gelegenheid gebruik om één van zijn grootste fans, Tibor erbij te roepen en voor hem te applaudisseren. Een mooi gebaar en zo zijn de rollen even omgedraaid.

WSC
strakke band

Even later tijdens het nieuwe nummer Fixer Upper is het tijd voor wat beweging zegt ie en komt Vladimir weer naar beneden. En dat is niet voor het laatst, kan ik alvast verklappen. Intussen wordt het publiek almaar wilder en wordt er zelfs een poging tot crowdsurfen ondernomen, wat niet meevalt, want zo vol is de zaal niet.

Maar wát een strakke band is Tusky toch, die alles geeft en die energie de zaal in stuurt. Terwijl het toch al het tweede optreden van de dag is, na de show in Dordrecht vanmiddag. Ook de samenzang is mooi met de gitaristen en drummer. Het tempo is hoog, ze jagen er zo’n twintig nummers doorheen vanavond, waaronder ook Jet Pilot, een cover van System Of A Down, die wat minder bekend is.

Bayrock
Lemon Party

Hoe krijg je een circle pit aan de gang? Nou, door zelf het goede voorbeeld te geven dus. Eén van de gitaristen staat voor het podium tussen het publiek rondjes te draaien met zijn gitaar, terwijl hij het intro van Lemon Party inzet. Bassist Quirin rent om hem heen en dat voorbeeld wordt direct gevolgd. Het begin van de apotheose is daar.

Er wordt steeds nadrukkelijker contact gezocht met het publiek. Vladimir klimt op de bar om Trial & Terror in te zetten. Dat wordt natuurlijk eerst door diverse mobieltjes vastgelegd, om vervolgens weer te gaan moshen. Voor de laatste paar nummers worden de microfoonstandaards vóór het podium gezet en staat de voltallige band, op drummer Bas na, dus nu vóór het podium, vanwaar Jawbreaker wordt ingezet.

Baeyrock
Trial & Terror

Dan volgt nog de korte knaller Lights Out om natuurlijk af te sluiten met You Will Not Regret This. En die wordt natuurlijk uit volle borst meegeschreeuwd door het uitgelaten publiek. Ondanks de wisselingen in de band, heeft het dus muzikaal niks aan kracht ingeboet.

Deze mannen weten heel goed hoe ze een show moeten neerzetten en zijn ook de perfecte headliner voor dit nieuwe festival. Ik ben nu al benieuwd naar de volgende editie van Bayrock. Maar de lat ligt hoog.


Fotografie: Casper Menting

Loud Love

Bayline

Tusky

Tom Holliston

Simon Wells en Tom Holliston hebben elk eigen stijl

Acoustic Monday op zestien oktober in het World Skate Center

De aankondiging komt voor mij als een aangename verrassing: Tom Holliston komt naar Den Bosch. De voormalig zanger-gitarist van het onvolprezen No Means No, inmiddels helaas ter ziele. De Canadese band heeft heel wat bakens verzet binnen het punk/ hardcore-idioom. Een bezoek van meneer Holliston maakt me nieuwsgierig.

Tom Holliston

Tom Holliston
Tom Holliston – ©Wouter van Heeswijk | P-Nase Productions

Tom Holliston treedt als tweede op vanavond. Gezeten op een ouderwetse houten kantinestoel, zijn gitaar op schoot. Hij oogt wat gespannen. Het begin van de set klinkt niet heel interessant, het lijkt er op dat stem en vingers opgewarmd moeten worden. Tot het vierde nummer. “Song number four”, waarbij volgens meneer Holliston, je antwoord krijgt op al je vragen.

Zo zal het de hele set doorgaan: elk nummer wordt afgewisseld met een grap, een grol, een anekdote. Sommige hebben het bedenkelijke niveau van flauwe dad-jokes (wat steevast commentaar oplevert van Simon Wells, vanaf de bar), andere spelen met dingen die Tom weet van Nederland.

Tom Holliston
dad-jokes – ©Wouter van Heeswijk | P-Nase Productions

Zo zat Holliston ooit, naar eigen zeggen, in de band The Rutger Hauers, en is- ie enórm fan van bluesmuzikant Blind Harry Mulisch. Hij heeft in elk geval de lachers op zijn hand, terwijl ondertussen zijn nummers winnen in overtuiging.

Op het eerste oor zijn Hollistons nummers eenvoudig, maar er komen heel fraaie dingen voorbij, zowel in zijn keuze van akkoorden als in wisselende maatvoeringen. Met name het laatste nummer is een echte uitsmijter; er wordt gestopt op het hoogtepunt.

Dat No Means No tussendoor voorbij komt met een bluesy (‘Only so many songs can be sung with…’) Two Lips, Two Lungs And One Tongue, geldt als een kersje op een toch al heel fraaie taart.

Simon Wells

Simon Wells
Simon Wells – ©Wouter van Heeswijk | P-Nase Productions

Simon Wells, voorheen lid van de Engelse punkbands Snuff en Southport, heeft de eer om de avond te openen. Het is te vroeg in de avond om het bier de schuld te geven, en aan de temperatuur in het World Skate Center kan het ook niet liggen, dus komt het door de muziek van meneer Wells dat ik kippenvel langs m’n rug voel gaan. Wat een zeggingskracht gaat er van deze man uit.

Zijn stembeheersing is behoorlijk goed te noemen, en de variatie tussen hard en zacht gebruikt hij erg goed. Staand, zichzelf begeleidend op zijn gitaar, opent hij met een nummer over verdriet en verlies; tijdens de afwas koelen zijn tranen het hete water in de gootsteen. Een ruwe bolster, blanke pit door de combinatie van Noord-Londens accent en teksten.

Simon Wells
ruwe bolster, blanke pit

Een onderwerp als psychische gezondheid schuwt Simon niet, getuige het auto- biografische Optimism, en ook de situatie in het door Tory geteisterde Engeland komt natuurlijk aan bod. Een truckers-anthem, Champions Of Keeping Them Rolling, staat als een huis. Als de set eindigt met het geleende ‘Bee’s Wing’ ben in ieder geval ik ruim een half uur geboeid en ontroerd.

De later als ‘Bert en Ernie van de punk’ omschreven oude rotten hebben beide een verschillende invulling aan het aloude singer-songwriter gegeven. De één wat meer esthetisch, de ander wat meer op het gevoel spelend. Ik heb van beide genoten.


Fotografie: ©Wouter van Heeswijk | P-Nase Productions

Deveron

Aangename bak herrie van Deveron en Kalaallit Nunaat

Geslaagde Popronde met veel goede nieuwe talenten in diverse genres en een blij en tevreden publiek.

De Popronde Den Bosch 2021 is weer bijna als vanouds met Deveron en Kalaallit Nunaat die dit rondreizend festival afsluiten op de Tramkade.  Er was volop keus in uiteenlopende genres: metal, rap, indie, singer songwriters, electronica e.a.  En omdat er zoveel te zien en te beleven valt, moeten er keuzes gemaakt worden. Hier volgt Deel 2 van Onbeperkt genieten van Popronde met de bands Deveron en Kalaallit Nunaat, bands die raakvlakken met elkaar hebben.

Deveron

Deveron
Deveron in WSC

De afsluiting van deze fijne Popronde vindt voor mij weer plaats op Tramkade, waar de avond begon. Deze keer is het bij het World Skate Center te doen, waar de noise punk van Deveron voor een heuse moshpit zorgt. Achter in de zaal, waar je binnenkomt is er nog wel genoeg ruimte, maar hoe dichter je bij het podium komt, hoe drukker het wordt. Hoe fijn is het dat dit weer kan, schouder aan schouder met een biertje in je hand en met je neus in de zwetende oksels van je buurman.

Deze slideshow vereist JavaScript.

De jonge mannen van Deveron zorgen voor een flinke dosis energie die je bijvoorbeeld ook voelt bij een band als Idles. Dit optreden is een van de hoogtepunten van deze Popronde wat mij betreft, al zal Deveron niet zo gauw de hitlijsten bestormen, daar is de muziek te rauw voor.

Kalaallit Nunaat

Deze slideshow vereist JavaScript.

De afsluiter van de avond begint om 23.20 uur bij De Bossche Brouwers aan De Vaart. Kalaallit Nunaat heeft wel wat raakvlakken met Deveron, ze produceren namelijk ook een aangename bak herrie, maar dan wel met meer stoner en zelfs postpunk invloeden. Maar als het gas erop gaat, en dat is best vaak, dan gaat het dak er ook echt af! Punk met gierende gitaren en interessante breaks gecombineerd met spacey instrumentale passages. Opvallend is, dat de drummer vaak de vocalen op zich neemt, samen met de gitarist.

Kalaallt Nunaat
volle bak

Het is bijna volle bak bij De Brouwers, voor zover dat mag natuurlijk, want 75 % capaciteit is de norm op dit moment. Maar vol genoeg in ieder geval voor een moshpit en zelfs een crowdsurfer. De hypnotiserende lichtshow maakt het feest compleet. Wat heerlijk om dit weer mee te mogen maken. Deze band is er een om in de gaten te houden en als ze weer in de buurt komen dan ga ik zeker weer kijken.

Mocht je Kalaallit Nunaat ook een keer willen zien, maar vind je de naam moeilijk te onthouden, dan kun je op Google Groenland opzoeken. Het is namelijk de inheemse naam van dat land. Op de site van Popronde kun je uiteraard nog de speelsteden opzoeken en dat is onder andere nog in Utrecht en Arnhem.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het is een genot om weer zoveel live muziek te mogen aanschouwen. We mogen wel spreken van een geslaagde Popronde editie, met veel goede nieuwe talenten in uiteenlopende genres en een blij en tevreden publiek. Dus hopelijk komen alle twijfelaars van dit jaar, volgend jaar wel opdagen. Dat verdienen die hardwerkende muzikanten zeker wel. En tot slot ook een compliment aan de organisatie van de Popronde, die lang in onzekerheid moesten opereren. Het was uitstekend voor elkaar.


Fotografie: Jane Duursma – made by jane photography

Douwe Doorduin madebyjane

Onbeperkt genieten van Popronde ondanks beperkingen

Veel talent en variatie in uiteenlopende genres van rap, noise, punk tot Britpop

Deel 1 
Onbeperkt genieten van Popronde, heerlijk. De Popronde Den Bosch 2021 is weer bijna als vanouds, al zijn er in verband met corona nog steeds enkele maatregelen waar men zich aan dient te houden. Dat begint met je online aanmelden op de Popronde site, door middel van registratie op het ticket platform Ik Ben Aanwezig. Dat kost je vijf euro en een beetje administratiekosten voor een passe-partout.

Onbeperkt genieten van Popronde
polsbandje passe partout

Bij je eerste podium krijg je vervolgens een polsbandje, op vertoon van de juiste QR code en ID, maar dan kun je in principe naar elk gewenst optreden, mits de zaal niet te vol is. Maar dat was gek genoeg nergens. Andere jaren was het toch wel wat drukker. Durven de Bosschenaren zich nog niet zo goed in de drukte te begeven? Is het teveel gedoe, voor de niet gevaccineerden?

Onbeperkt genieten van Popronde
onbeperkt genieten van Popronde

Je zou toch zeggen dat men wel weer behoefte heeft aan live muziek. Er was in ieder geval volop keus in uiteenlopende genres. En omdat er zoveel te zien en te beleven valt, moeten er keuzes gemaakt worden. Hier volgt deel 1 van mijn selectie met Jadi D, Frontstreet, Indigo Pastel en Douwe Doorduin.

Jadi D

Deze slideshow vereist JavaScript.

Onbeperkt genieten van Popronde

De avond begint voor deze KLANKGAT redacteur bij Van Aken in het Werkwarenhuis waar Socks;SportsSocks een verrassend optreden geeft. Hier lees je een uitgebreid verslag. Ze waren wel wat later begonnen en ook dus later klaar, om die reden val ik bij Jadi D halverwege de show in. De Kleine Zaal van Willem Twee Poppodium is lekker gevuld en Jadi D staat al volop te shinen op het podium. Zelfverzekerd en gestoken in een strak roze joggingpak staat ze lekker wulps te dansen en verdienstelijk te rappen op de aanstekelijke deuntjes van de man achter de knoppen. Het publiek, dat voornamelijk uit rock en metal liefhebbers bestaat, want deathmetalband Inferum in de Grote Zaal is net afgelopen, heeft ze gewoon volledig in haar zak.

Jadi D
Jadi D

Jadi D houdt van haar publiek en wil zelfs posters opsturen naar liefhebbers die haar een DM (direct message, red.) sturen. Ze houdt ook van de mensen achter de bar, dus speciaal voor hen zingt ze het half Nederlandstalige/ half Engelstalige Bartender. Misschien is het zelfs wel meer dan houden van, want ze zingt “Ik fok de bartender”. En op het eind van de show loopt ze gewoon het podium af, de deur door richting backstage, om niet meer terug te komen. Geen “dankjewel”, geen “fijne avond nog”, niks. En de man op het podium die de beats en muziek verzorgd? Die gaat gewoon nog een tijdje door als dj. Van Jadi D niks meer gehoord, maar dat gaat nog wel komen, daar ben ik niet bang voor. En anders stuur ik haar wel een DM.

Frontstreet

Deze slideshow vereist JavaScript.

In de grote zaal is het weer tijd voor zware gitaren. Jammer genoeg voor Frontstreet is de zaal niet zo vol. Maar dat weerhoudt de mannen er niet van om vol overgave een goede performance neer te zetten. Het genre nu metal zoals we dat nog kennen van Korn, Limp Bizkit en Deftones is weer aan een opmars bezig. Dus wie weet kan Frontstreet hiervan profiteren. Ze combineren rap, metal met electronica en dat doen ze zeer verdienstelijk. The happy few die aanwezig zijn hebben het mogen aanschouwen.

Indigo Pastel

Onbeperkt genieten van Popronde
Indigo Pastel – ©johankramer

Dan op de fiets naar het centrum, richting Huis 73, waar Indigo Pastel al bezig is. Ze maken lekkere melodieuze indie rock muziek en de zanger is gezegend met een mooie warme stem. De mooie zaal is vrij groot, dus oogt het al snel leeg in de ruimte. Bovendien staan er verschillende tafels voor het podium, dus bijna iedereen zit. Voor een rustig nummer als Juliet, is dat niet zo erg. Alleen wordt er veel gekletst, dus wordt er gevraagd om nu even stil te zijn. Daarna gaat het tempo weer omhoog, dus mag er gedanst worden.

Indigo Pastel - notmadebyjane
publiek niet danswillig

Maar hoe goed de band ook zijn best doet, de mensen blijven zitten. De zanger zegt zelfs, dat ie het wel jammer vindt dat iedereen blijft zitten en voegt er enthousiast aan toe: “Als je wil dansen, dan is dit je kans!” Hij zingt: “Happy happy, joy joy,” op een deuntje dat wel iets weg heeft van Do You Wanna Hold Me van Bow Wow Wow uit de jaren ’80. Het mag niet baten, er is niemand op de been te krijgen, behalve degenen die bier gaan halen.

Douwe Doorduin

Onbeperkt genieten van Popronde
Douwe Doorduin in Willem Twee café

Op de fiets weer richting Willem Twee Poppodium, maar ditmaal in het café, waar Douwe Doorduin net gaat beginnen. In zijn eentje met gitaar. Nee, geen singer songwriter. De band die hij bij zich heeft zit in zijn laptop. Zelf geprogrammeerd. Hij gooit het erop dat er afgelopen anderhalf jaar, vanwege alle beperkingen, niet mogelijk is geweest om een band bij elkaar te krijgen. Dat is uiteindelijk wel de bedoeling. Het zijn lekker in het gehoor liggende popliedjes, met soms wat wave en Britpop invloeden, die met een band erbij waarschijnlijk tot volle wasdom kunnen komen.

Douwe Doorduin
geen singer songwriter

Verder vertelt hij nog dat een andere passie van hem, het maken van fietsfilmpjes op zijn YouTube kanaal is. De passie voor wielrennen deelt hij met Blaudzun, waar hij de volgende dag bij in het voorprogramma staat in de Groene Engel in Oss. Dat kan geen toeval zijn. Wat wel toeval is, is dat ik hem daar dus ook zag en na afloop nog even kort gesproken heb. Hij liet me weten dat het de bedoeling is dat de band er volgend jaar gaat komen, maar dat hij nu ook wel geniet van de ongemakkelijke situaties op het podium met die laptop. En eerlijk is eerlijk, hij gaat er ook wel heel ontspannen mee om en heeft iets ontwapenends en een grote gunfactor.

In deel 2 van Onbeperkt genieten van Popronde bespreek ik de bands Deveron en Kalaallit Nunaat, bands die raakvlakken met elkaar hebben en de Popronde op de Tramkade afsluiten.


Fotografie: Jane Duursma – made by jane photography

Rites

Energieke Rites zet aan tot klassieke moshpit

World Skate Center is weer het domein van bands met high energy hardcore besprenkeld met een vleugje punkrock

Eenmaal binnen in het World Skate Center voel je de energie die Rites uitstraalt. Betere binnenkomst kan ik me eigenlijk niet voorstellen. Beukende bassen, doffe drums, jankende gitaren en gejoel van enthousiast publiek. Mensen willen weer helemaal los en dan kan je geen betere band wensen dan eentje die geen enkel moment de spanning loslaat. En zo zie ik na lange tijd weer een heuse moshpit. Een 2.0 versie of een klassieke?

Rites

Rites
Rites

Andy & the Antichrist ging niet door. De drummer werd ziek. Geen paniek. Popronde vond snel de juiste vervanging uit haar immens diepe grabbelton en Rites uit Middelburg popte als last minute eruit. Trouwens, ik ben er ook als last minute ingevlogen om een redacteur van KLANKGAT te vervangen.
In ieder geval, Rites hoefde er niet lang over na te denken, want spelen in een skatehal sprak hen wel aan. Bassist Nous Davidse kon niet mee en een zekere Chris verving Nous. Gelukkig is frontwoman Louisa er wel bij want Rites is – zoals je misschien weet – een female fronted hardcore punkband uit Middelburg en omgeving. Zeeuwse hardcore punk op zijn best.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Primeur
Volgens Popronde is de band deze zomer de studio ingedoken voor nieuwe opnames en krijgt Popronde de primeur. Daarnaast komen ook de ‘oudere’ tracks zoals Mysery Is Company aan bod.

Het is toch grappig dat sommige dingen nooit zullen veranderen. Bijvoorbeeld de ‘halve maan’ die ontstaat pal voor een podium, het is bijna een natuurverschijnsel. Een ander verschijnsel is de moshpit en die hebben we in het lockdown tijdperk niet mogen meemaken.

Louisa
Louisa

Het was een ontroerend moment, toen een aantal mensen begonnen te moshen. Eerst met enige schroom maar dat veranderde in no time in een klassieke moshpit. Onder de felheid van Louisa – ze ziet er lief uit maar laat je niet foppen –  en de genadeloze drums van Rick Hutjens breidde de pit zich snel uit.

Later die avond zag ik soortgelijke taferelen en nog gekker bij Kalaallit Nunaat in de Bossche Brouwers. Mensen wilden echt helemaal los gaan en deze Zeeuwse band gaf hun publiek daar alle energie voor. Punk 4ever.


BLOESJE

podia

Evenementen podia en festivals blijven onzeker

Hoogte besmettingscijfers slaan hoop en optimisme van Popronde organisatie telkens neer

Er was zoveel enthousiasme van zowel organisatie en het publiek over de Popronde Tiendaagse als alternatief van de geannuleerde editie van 2020. En nu is die Tiendaagse vanwege de hoogte van de besmettingscijfers geschrapt, net zoals de aangepaste Popronde die begin maart van dit jaar zou rondtoeren. Niets van dit al.

Hoopvol en tikkie naïef

Magnetic Spacemen
Magnetic Spacemen

De Tiendaagse zou van 23 april t/m 2 mei door Nederlandse steden trekken. Op zondag 2 mei 2021 was Den Bosch als laatste stad aan de beurt. De teleurstelling is groot. Dit schrijft Popronde zelf erover.

“We waren hoopvol en misschien een tikkie naïef, maar we zagen onszelf echt weer in een poppodium of theater zitten, op afstand en misschien met maar 30 personen. Maar helaas houdt de pandemie aan, daalt het aantal besmettingen niet en worden de maatregelen tot tenminste 20 april niet versoepeld.
Daarom hebben we besloten om de Tiendaagse als landelijk event niet door te laten gaan. De onzekerheid dat na de 20ste de podia wel weer voor publiek open mogen is te groot, en mochten ze wel weer open kunnen, dan is de aanlooptijd om een Popronde te organiseren te kort.”

Fieldlabs

PYRO
PYRO

In het voorjaar van 2021 vinden verschillende praktijktesten plaats, de zogenaamde Fieldlabs Evenementen. Tijdens deze kleinschalige praktijktesten kijken onderzoekers hoe verschillende evenementen op termijn veilig en verantwoord kunnen worden georganiseerd. Voor de Popronde Tiendaagse en dus ook voor Den Bosch zouden sowieso geen Fieldlabs worden ingezet. En dan nog, de situatie is en blijft onzeker. Dit treft niet alleen Popronde. Bij het Eurovisie Songfestival is publiek nu welkom onder het Fieldlab framework. Maar als de situatie verslechtert dan zou dat besluit van het kabinet zo weer kunnen worden ingetrokken.

Het was ook wel erg ambitieus van Popronde NL om zoveel podia per stad in te zetten. In het geval van Den Bosch waren dat wel liefst zes stuks: Jheronimus Bosch Art Center, Willem Twee Toonzaal, Willem Twee poppodium, Brouwpodium Bossche Brouwers aan de Vaart, World Skate Center en Van Aken in het Werkwarenhuis. Wat dat betreft getuigde de Popronde Pre-Party van vorig najaar van meer realisme.

Popronde 2021
Op maandag 3 mei presenteert de organisatie de selectie voor Popronde 2021 via 3voor12 Radio op 3FM. Ze zijn hoopvol positief dat ze met deze selectie weer een reguliere Popronde kunnen organiseren, vanaf 11 september tot en met 27 november. Als troost zijn er plannen om te streamen, onder andere Den Bosch, Rotterdam en Den Haag gaan online door. Leuk, maar we zijn toe aan the real thing.


Coverfoto van Zoë Low, door Jessie Kamp

Tiendaagse

Popronde organiseert Tiendaagse als alternatief

Popronde strijkt op zondag 2 mei neer in Den Bosch

Goed nieuws van Popronde. Het grootste reizende festival van Nederland organiseert Tiendaagse.

Popronde Tiendaagse

Het grootste reizende festival van Nederland zag haar voorjaarstour in het water vallen maar organiseert als alternatief een Tiendaagse van 23 april t/m 2 mei. Op zondag 2 mei 2021 vindt de Popronde plaats in Den Bosch. Op 3 mei wordt de selectie voor Popronde 2021, de hopelijk reguliere najaarseditie aangekondigd.

Reguliere editie

Popronde
Kita Menari Popronde 2018

Net als vele andere festivals zag ook Popronde geen mogelijkheid een reguliere editie van haar festival te organiseren in 2020. Hoopvol werd gekozen de Popronde te verplaatsen naar het voorjaar, van eind januari tot en met eind maart, in de verwachting dat het virus onder controle was en dat kroeg, kerk, kledingwinkel en kapperszaak – de optreed locaties tijdens de Popronde – wel weer open zouden zijn. Als alternatief werden in het najaar wel de Popronde Poppodium Pre-Parties georganiseerd: in meer dan 60 poppodia en theaters door het hele land zou de selectie van 2020 coronaproof optreden. De teller bleef staan op 37 podia en 123 optredens vanwege de oprukkende Britse variant en de tweede golf, maar de toon was gezet en de energie hervonden: Muzikanten en hun crew, poppodia en natuurlijk het publiek waren zielsgelukkig elkaar weer te treffen, en samen te genieten van livemuziek.

Popronde Den Bosch

Popronde
Faradays Popronde 2018

Door de verzwaarde maatregelen bleek het organiseren van een voorjaarseditie vanaf januari niet mogelijk. Daarom zet Popronde nu in op de Tiendaagse: van 23 april tot en met 2 mei zet het festival tien dagen lang Nederlands talent in de spotlights. In Den Bosch strijkt de Popronde neer op zondag 2 mei. Jheronimus Bosch Art Center, Willem Twee Toonzaal, Willem Twee poppodium, Brouwpodium Bossche Brouwers aan de Vaart & World Skate Center, zijn tot nu toe de bevestigde speelpodia waar het publiek volledig coronaproof wordt ontvangen. Het programma van Popronde Den Bosch wordt binnenkort bekendgemaakt.

MARTH
MARTH pre-party 2020

De Tiendaagse markeert het einde van de Popronde voor de selectie van 2020, die helaas geen Popronde heeft kunnen meemaken zoals gebruikelijk is, met optredens door het hele land, bijzondere locaties en nieuw publiek. Zij hebben de kans gekregen zich in te schrijven voor Popronde 2021, in de hoop wederom geselecteerd te worden en toch te kunnen ervaren wat voorlopers als Kensington, De Staat, Chef’Special, Rondé, EUT, Lucas Hamming, My Baby en Wies ook hebben ervaren.

De Popronde Tiendaagse wordt op 23 april afgetrapt in Leeuwarden, Venlo en Assen en eindigt op 2 mei in Gouda, Woerden, Harderwijk en Den Bosch. Op 3 mei wordt de selectie van 2021 aangekondigd in 3voor12 Radio op 3FM.

Alle data en speelsteden zijn te vinden op www.popronde.nl.

Helm Op

Helm Op hard is het zeker maar veiligheid voorop

Met kickflips, tik taks en ollies door de Vert van de Skatehal op het Rauwkost festival 2020

Helm Op past natuurlijk perfect bij kickflips, ollies, tic tacs en vert riding, dus kom maar (Helm)op in de Skatehal. Helm Op is een mix van punk, stoner en hardcore.

Helm Op

Helm Op
Helm Op in de Vert

De Skatehal van het World Skate Center, de plaats waar het allemaal gaat plaatsvinden, is de grootste indoor Vert – de skate ramp in de skatehal – van Nederland. De hal is vanavond omgetoverd tot een groot podium. Met de lichten aan en al het hout ziet het er in ieder geval supercool uit. Als Helm Op, afkomstig uit de Achterhoek, dan begint, valt het mij op dat het trio een kwartet is vanavond. Naast gitaar, bas en drums is er nog een bassist. Zelf bassist zijnde ben ik dan ook zeer benieuwd.

Tandje bij

Helm Op
Helm Op in de vert van de Skatehal

Helm Op begint op een relaxte manier (met de bas in de hoofdrol) om er telkens een tandje bij te doen, uitkomende op de heftigste kickturns, heftige hoogte bereikend met de ollie, en op hoge snelheid door de vert, met hun mix van hardcore punk en stoner verbleekt die andere band uit de achterhoek heel Normaal.

Helm Op
mosh pit met een helm op

Met twee bassisten is het geluid zwaar en log. Heerlijk. En de wall off death is dan ook immens. Zeker checken als deze band weer het zuiden op komt zoeken. HELM OP!

Helm Op
Helm Op voortaan kwartet

Na wat verder doorvragen blijkt dat Helm Op voortaan inderdaad als kwartet door het leven gaat. De naam van de tweede bassist is Gerben Bielderman.


Helm Op:
Vocals/guitar –Tom W
Vocals/bass – Tom – TD
Drums – Daan Wopereis
Bass – Gerben Bielderman

World Skate Center
Het World Skate Center is één van de mooiste skateparken van Nederland en ligt in De Kop van ’t Zand, het nieuwe culturele hart van ’s-Hertogenbosch, met als directe buren poppodium Willem Twee, de Verkadefabriek en de hotspot Tramkade. Er wordt volop geskated, gestepped en geBMX-ed in de voormalige ijzerfabriek. Tijdens het festival Rauwkost 2020 dient de ramp als podium.

Cocaïne Piss

Cocaïne Piss betekent glittershitstorm in je gezicht

Onontkoombare gekte én charme in rauwe verpakking

Cocaïne Piss, cokepiss? De halfpipe van het World Skate Center is voor vandaag ook toegankelijk voor mensen die niet skaten. Zij biedt namelijk een podium voor de Luikse wervelwind die Cocaine Piss heet. De nummers die maximaal anderhalve minuut duren, rammen ze erdoorheen.

Cocaïne Piss

Cocaïne Piss
Cocaïne Piss

Bij de eerste nummers blijft het publiek nog wat angstvallig achterin hangen, maar na wat geruststellende woorden van zangeres Aurélie wordt de afstand tusssen publiek en band kleiner. En gelukkig maar. Cocaïne Piss is niet het soort band dat óp een podium moet staan. Nee, liever ‘gelijkvloers’ met de bezoekers. Onwennig wordt er geluisterd én gekeken.

Cocaïne Piss
Cocaïne Piss avec Aurélie

De bas, drums en gitaar zetten een stevige basis neer van punk, terwijl ver daarboven de schelle stem van de zangeres schalt. Een stem die zowel weerstand oproept, als ook verwarring en bewondering. Het is van eenzelfde ongepolijste directheid, als waar ooit, in de jaren 80, de Engelse anarchopunks van Crass hun boodschap mee naar buiten brachten.

Deze slideshow vereist JavaScript.

En van eenzelfde licht irritante a-muzikaliteit. Hoewel… als Steve Albini, van Big Black en Shellac-faam, je plaat wil producen is er wel wat meer aan de hand met Cocaïne Piss.

Cocaïne Piss
Cocaïne Piss Skatehal

De door Cocaïne Piss zelf uitgeroepen ‘glittershitstorm’ mist mijns inziens de glitter. Hier staat een punkband, zonder veel franje, met veel energie. Aurélie danst en dwarrelt door het publiek, ze duikt op de vloer, flirt wat met een man, en met veel plezier en uitstraling. Zij maakt punk weer fysiek. Cocaïne Piss speelt korte nummers, en na pak hem beet een half uur is de storm helaas weer gaan liggen.

Een band zoals Cocaïne Piss past helemaal bij de gedachte die Rauwkost wil uitdragen en koesteren. Rauw, shockerend en in het geval van deze Luikse punkband vulgair op een prettige manier. Dat kan, hè?


Foto’s: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

No Metal In This Battle

No Metal In This Battle speelt de sterren van hun hemel

Instrumentaal kwartet trotseert strak, stevig en dansbaar de kou

Petje af voor de heren van No Metal In This Battle. Zij hebben de reis vanuit Luxemburg gemaakt, om in de onverwarmde skatehal van het World Skate Center hun ding te doen.

No Metal In This Battle

No Metal In This Battle
No Metal In This Battle

De opstelling is verrassend : het vierkante platform waar anders skaters overheen vliegen, is omgeturnd tot een podium. Op elke hoek staat een speaker, en het publiek kan de band rondom bekijken. Theoretisch dan, want veel publiek is er nog niet. Ik gok dat ‘we’ met een man of vier zijn. De sporadische skater niet meegeteld, die af en toe vanaf zijn board de band een half oog en -oor gunt. Wellicht dat het tijdstip hier debet aan is.

Ongelijk

No Metal In This Battle
Skatehal – No Metal In This Battle

Maar zoals wel vaker, de thuisblijvers hebben ongelijk. Ondanks (of misschien genoopt door?) de kou speelt No Metal In This Battle. vol enthousiasme. Instrumentale nummers, die over het algemeen van begin tot eind blijven boeien. De opstelling van drums, bas, twee gitaren en keyboard biedt genoeg variatie.

Geen standaard

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ondanks het standaard rock-instrumentarium is de muziek van deze band allesbehalve standaard. Elk nummer heeft iets swingends, iets dansbaars in zich. De ritmes zijn complexer dan in standaard rock, de gitaar en bas geven een Afrikaans tintje en de keyboard geeft het geheel een dance-achtige sfeer. Aan het eind van het tweede nummer laat iedereen zijn instrument liggen en schaart zich om de drumkit. Het doet wat geforceerd aan, maar deze percussie-apotheose is raak en goed gevonden.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Duidelijk is te zien en te horen dat de mannen van No Metal In This Battle al langer samen spelen. Hoewel… zo af en toe gaat er een intro de mist in, maar in deze ongedwongen setting valt niemand daar over. De bandleden zelf al helemaal niet. Ze hebben het zichtbaar naar hun zin.

No Metal In This Battle
No Metal In This Battle – Skatehal

Hun set is ook precies lang genoeg. Tegen het eind ligt wat herhaling op de loer, terwijl de drummer ook niet helemaal maatvast meer is. Toch de schuld van de kou? Tijd dus voor een goede afsluiter. In dit laatste nummer wordt nog een keer goed uitgepakt. De gitarist mag nog lekker freaken met zijn effectenpedalen, terwijl de set wordt afgesloten in een Underworld-achtige dansbaarheid.


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar