Ook Bo Brocken aka Big Bo heeft zijn ziel aan de duivel verkocht net zoals veel andere blues artiesten voor hem. Die duivel dat is de witte zakenman van de platenmaatschappij die jou als artiest een wurgcontract laat ondertekenen.
Big Bo
Big Bo speelt donderdagavond om 21:00 in het Speciaalbierbos in een one-man-band setting. Dit nieuw podium van het Theaterfestival is bedoeld voor solisten en zeer laagdrempelig. Het ligt wat verstopt op het Boulevardterrein maar de liefhebber weet ‘m te vinden.
Bo Brocken heeft een flink aantal gitaren meegenomen voor deze set zoals een akoestische en elektrische gitaar, een dobro, een cigar box gitaar en als begeleiding een hi-hatt en bassdrum. Hij neemt ons mee naar lang vervlogen tijden van de Blues, Delta en Mississippi Blues, ragtime, gospel en country Blues.
Bo opent met Rosie Be My Woman. Het lied vertelt het verhaal van een gevangene die wil trouwen met een vrouw genaamd Rosie. Hij beloofde met haar te trouwen zodra hij vrijkwam. Het tweede nummer is Going Home Big Boy waarvoor hij zich begeleidt met zijn cigar box gitaar. Voor No More the Moon Shines On Lorena pakt hij de banjo.
Net als vele stromingen van pakweg anderhalve eeuw vinden Blues en country hun roots onder de zwarte bevolking van de USA. Ook dixie, gospel, ragtime, jazz, rap, hiphop en zelfs house komen van oorsprong uit die dezelfde community. Witte artiesten namen het over en vergaarden roem en geld, want zij kregen wél de airplay van de radiostations.
Denk aan Elvis en The Rolling Stones die bijvoorbeeld You Gotta Move coverden op hun dubbelalbum Exile On Mainstream (1972). De versie van Bo blijft heel dicht bij dit traditionele spiritual nummer van Fred McDowell and Rev. Gary Davis.
Het is druk in het Speciaalbierbos. Alle tafels en stoelen zijn bezet en op de her en der verspreide hooibalen kan je ook gaan zitten. Bo vertelt tussendoor wat anekdotes over de oorprong en artiesten die hij vertolkt. Hoe zij hun ziel aan de duivel – de witte zakenman van de platenmaatschappij – hebben verkocht.
Ook Bo verkocht zijn ziel en ook dat liep niet goed af. Om die zonde af te kopen ( 😀 ) zingt hij de gospel Take My Hand, Precious God van Thomas A. Dorsey. Na een goed uur sluit Bo toepasselijk af met Bye Bye Blues. Lof voor de Boulevard organisatie, dat zij ruimte schept voor solisten als Big Bo met een podium zonder poespas.
Leuk verslag en beelden van een authentieke bluesartiest die heel goed naar de opgenomen tapes , overgezet op cassettes .. heeft geluisterd !! van zijn vader , die nog even kwam luisteren of hij het goed deed , ook de zus van Bo die trots op haar broer is on ook mag zijn … Ik ken deze man en zijn muziek ook al een tijdje en blij dat ik nog heb kunnen werken aan al de Dutch Blues Awards die hij heeft mogen ontvangen !! zijn vrouw Vera was ziek ,, maar was er zeer zeker bij geweest , mede door haar is Bo geworden wat hi nu is !. Ps Leuk je gesproken hebben Ronald Rijken ..