De sympathieke Belgische bluesartiest Guy Verlinde stond al meerdere keren op het podium van The Blue Room Sessions (BRS). Vanavond doet hij dat met een uitstekende groep muzikanten, The Artisans Of Solace, bestaande uit Olivier Vander Bauwede, diverse mondharmonica’s, chromatische harmonica en gitaar, Benoit Maddens op drums, René Stock op (contra)bas en Tom Eylenbosch op toetsen, banjo (en wasbord), een uitzonderlijke combinatie. Zélf beschikt Verlinde over een goede stem en speelt hij fantastisch gitaar.
Guy Verlinde & The Artisans of Solace
Guy Verlinde komt op na het Cooder-achtige intro van Breaking Dawn. Hij leidt zowat elke song op gevatte wijze in. “Het grootste cadeau is worden wie je bent en dat was niet gemakkelijk in Aartrijke”. Het Belgisch is sowieso een lust voor het oor met zinnen als “bedankt voor het komen in plaats van met uw easy pants voor de TV te zitten’ en “we hebben ook een boek voor als ge ’s winters op uw schapevelleke wat poëzie wilt lezen”.
De corona tijd zorgde weliswaar voor 150 gecancelde concerten maar zo ontstond door crowdfunding naast een doorgeefluik voor andere muzikanten ook zijn dertiende album Standing In The Light Of A Brand New Day. Het werd het meest positieve album in de donkerste tijd van zijn leven.
De song met de veelzeggende titel Gotta Let Go is geschreven voor Verlinde’s broer die problemen had met zijn ex. Prachtig, haast klassiek, begeleid door Eylenbosch op de toetsen. Ook zichzelf geeft Guy goede raad in Last Goodbye, mooie samenzang met Vander Bauwede.
‘Er staat hier vanavond een gelukkige Bluesman” aldus Verlinde. Just The Way You Are gaat over onvoorwaardelijke liefde en The Unsung over onbezongen helden. Over zijn helden gesproken… een fantastische ‘eigen’ uitvoering van Dylan’s Blind Willy McTell*.
Speciaal voor zijn verliefde vader en diens 73 jarige ‘jonge deerne’ maakte hij voor het eerst een song in onvervalst West-Vlaams; Keppe ‘k Zien Ier Voe Joen. Op een oud cassettebandje vond hij een song die nooit was afgemaakt (de relatie trouwens wél). Maar nu op het relationele vlak alles weer klopt is het gepassioneerde Caroline Brings voltooid.
Na een indrukwekkende en onversterkte versie van de aloude hymne We Shall Not Be Moved, waarbij drie bandleden vooraan op het podium staan, volgt dan de apotheose. Er wordt ingezet met een echte vette delta beat. Een virtuoos uitgevoerde ‘band battle’ met resonator, harmonica, banjo, drums en contrabas (mét strijkstok) zorgt voor een opzwepend einde. Het publiek, zelfs de doorgaans rustigen, vraagt zich na afloop waarschijnlijk vol verwondering af hoe zij bovenmatig springend, dansend en klappend van hun stoelen zijn gekomen en dit alles tijdens het veelzeggende nummer Surrender To The Groove.
Na afloop komt een van onze trouwste gasten naar me toe. “Ik heb er nu 92 Blue Room Sessions op zitten maar dit was toch écht de beste.”
Setlist: Breaking Dawn, Up on The Mountain, All is Forgiven, Karma’s Gonna Kick Your Ass, Gotta Let Go, Last Goodbye, Do That Boogie, The Way You Are, The Unsung, Blind Willie McTell, Heaven inside My Head, In July, Ain’t Nobody Gonna Hold Me Down, Keppe ‘k Zien Ier Voe Joen, Reckonin’ Blues, Caroline Brings, Toegift: I Shall Not Be Moved, Surrender To The Groove
Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten