‘Het is druk in de Willem Twee voor een dinsdagavond. En dat mag ook wel. Niemand minder dan Zweedse Punkrock legende No Fun At All staat op het affiche. De laatste keer dat ze op dit podium stonden was 27 jaar eerder. Nota bene met Millen Colin in het voorprogramma. KLANKGAT redacteur Mourad Majaiti was er destijds al bij en noemde het één van de beste punkrock avonden van dat jaar. Dat belooft dus een nostalgische avond te worden met het Brabantse Harsh Realms die ook een terugkeer hebben gemaakt.
Één van de afspraken bij KLANKGAT is, maak zelf zoveel mogelijk foto’s bij een concert. Tenzij er een fotograaf rond loopt. Dan tik je die op de schouder en vraag je vriendelijk of KLANKGAT haar of zijn foto’s mag plaatsen bij de recensie. En zo kwam het dus, bij stom toeval beide aanwezige redacteuren Paul Claassen en Mourad Majaiti de fotografe van dienst, Brigitte Mulders aanspraken.
Harsh Realms
Gezien er dus twee wilden recenseren, hebben we nu een speciale tweeluik-recensie, te beginnen met Paul die Harsh Realms zag open met lekkere punkrock.
De opener deze dinsdagavond is Harsh Realms. Een punkrock kwartet uit Roosendaal. Met sinds 1 april hun tweede plaat op zak, Cult, staan ze tot hun verbazing te openen voor een band, waar ze zelf als broekies al naar luisterden. Dit soort anekdotes tekent de uitstraling van de band. Spijkerbroek, t-shirt, gympen. De buurjongens die van harde muziek houden. Dat sympathieke heeft hun muziek ook. Het is niet bruut snel of snoeihard.
Ik zou het eerder ouwe- jongens- krentenbrood- punkrock noemen. Het klinkt aangenaam bekend; weinig verrassingen, maar wel erg lekker. De zanger-gitarist heeft een goede, volle brulstem, die goed aangevuld wordt door de skatepunk-koortjes van de rest van de band. Samen vormen ze fraaie melodieuze zanglijnen.
Hun enthousiasme, gekoppeld aan flink wat vlieguren als support voor The Offspring, en optredens met onder andere Teenage Bottlerocket, en Brabantse no-nonsense instelling, draait de grote zaal van de Willem Twee alvast lekker warm. Vreemd dat er geen tour geknoopt kan worden aan hun plaatrelease.
Mourad, wat vind jij van No Fun At All vanavond?
No Fun At All
Om Paul’s vraag meteen te beantwoorden. Ik vond het héél vet.
Als ik aankom ben ik net op tijd om Harsh Realms de laatste noten te horen spelen van hun set. Maar eenmaal binnen overvalt mij gelijk weer het gevoel van thuiskomen. In 1996 was ik hier ook en in de zaal zie ik toch al gauw een man of twaalf van wie ik weet of verdenk dat ze er destijds ook bij waren.
En destijds was het geweldig. No Fun At All bracht net hun doorbraak album Out Of Bounds uit dat ze op de kaart zou zetten als de razendsnelle en melodieuze punkbeesten die het waren. Of ze het nog zijn, dat zal nu moeten blijken, maar ik verwacht het niet. De hoop is er natuurlijk, maar we zijn ook inmiddels 27 jaar, vijf platen en 60% bandwisseling verder. Dus echt vergelijken zal niet gaan.
Dat hoeft ook helemaal niet, want vanaf openingsnummer Tear Me Down van de nieuwe plaat die gevolgd wordt door oudjes Believers en Perfection weten de bezoekers gelijk dat het menens is. No Fun At All speelt een zeer diverse set die uiteindelijk zal bestaan uit 23 nummers waarvan slechts vijf op de nieuwe plaat staan. Wetende dat het gros van de bezoekers vooral voor het oudere werk komt, is het een slimme zet.
Het hele repertoire komt zo voorbij waardoor het voor elke No Fun At All-fan wat te bieden heeft. Zowel het harde werk, met favorieten als Beat ‘em Down, Suicide Machine en In a Moment, hebben na al die jaren niks aan hun kracht en meedogenloze snelheid ingeboet. Maar ook wanneer deze skate punk veteranen het temp vertragen met nummers als Mine My Mind, I Have Seen en Spirit hoor je nog de ragfijne melodieuze aspecten die hun liveoptredens en platen zo geweldig maakte.
Wanneer No Fun At All dan hun toegift van vijf nummers afsluiten met publieksfavorieten Out of Bounds (titeltrack) en Master Celebrator kunnen de aanwezigen hun geluk niet op en zijn ze getuige van het lovenswaardige wat de sympathieke Zweden hier vanavond bereiken. Om na 30 jaar nog steeds van betekenis te zijn en met zo een plezier en energie een fantastische live set neer te zetten is wel een prestatie an sich. Wie weet komen ze gauw nog eens langs.
Fotografie: Brigitte Mulders