Paaspop

Paaspop dé gedroomde kick-off NL festivalseizoen

Champagne en sigaren zullen vast rond zijn gegaan

De zonnige 44e editie van Paaspop heeft een recordaantal bezoekers getrokken. Het festival trok de afgelopen drie dagen 90.000 mensen. Ronnie Flex & Deuxperience sloten het festival af. In totaal stonden er 263 acts op de zeventien podia. Een korte terugblik.

Paaspop
Paaspop vrijdag foto: Tom Doms

Paaspop editie 2019

Champagne en sigaren zullen vast rond zijn gegaan op de vloer van de Paaspop organisatie toen de weersvoorspellingen binnenkwamen. Niets kan je festival zo maken en breken als de natuurlijke omstandigheden. En de zonnige temperaturen waren goed, meer dan goed voor Paaspop editie 2019. Dé gedroomde kick-off van het Nederlandse festivalseizoen volgens de organisatie.

De sfeer zat er namelijk meteen in, al voelde het of het wel wat minder had gemogen als je in deze warmte je tent opzette of in de rij moest staan bij de ingang en de muntjes. Maar als je eenmaal binnen was en je eerste drankje vasthield dan klink je erop. Paaspop 2019 is aan.

Paaspop
Paaspop zaterdag foto: Bart Heemskerk

Wat gelijk opviel, is dat het elk jaar een beetje volgebouwder lijkt. Nog maar drie jaar geleden keek je zo van de ene tent bij de andere naar binnen. Dit jaar moest je meer dan eens goed kijken naar het plattegrond om niet te verdwalen en een goede route uitstippelen tussen de optredens door.

Jong en oud
Zeker omdat de beide Main Stages nu allebei aan een uiterste zijde van het Paaspop festival beland zijn, moest je flink aan de wandel om de aansluitende grote optredens te zien. Een bijna onmogelijke opgave gezien de vele verleidingen om stil te blijven staan bij één van de andere tenten erg groot waren.

Paaspop
Paaspop zondag foto: Tom Doms

Maar de duizenden bezoekers uit heel het land leek het allemaal niet te deren. Het grote laissez-faire gevoel overheerste weer. Het publiek was weer divers en van alle pluimage. Jong, oud, rockliefhebber of dansenthousiast, het liep hier lekker allemaal door elkaar heen en werd op zijn/haar wenken bediend.

Paaspop
So cool! foto: Marcel Krijgsman

De grote publiekstrekkers stonden natuurlijk in Apollo en Phoenix, maar ook daarbuiten viel genoeg te genieten. Onze reporters van KLANKGAT waren drie dagen aanwezig bij onder meer Within Temptation, Scooter, Kraantje Pappie, White Lies, Merol, De Jeugd van Tegenwoordig, Henge, Steel Panther, Claw Boys Claw, Mental Theo, HO99O9, Ronnie Flex en nog vele anderen. Hun verslagen kun je op deze website lezen.

Paaspop
Ronnie Flex foto: Max Kneefel

Ronnie Flex & Deuxperience sloten het festival af.


Cover foto: Tom Doms

Certain Animals

Certain Animals openen Record Store Day in Den Bosch

Instore acts in Maestro's Recordcafé

De Rotterdamse band Certain Animals opent Record Store Day 2019 in platenzaak Maestro’s Recordcafé in Den Bosch. Een wat ondankbare ‘taak’ gezien het vroege tijdstip – 10.00 uur op een zaterdagochtend. Het is nog niet druk in de platenzaak. Ogenschijnlijk heeft de band er geen moeite mee. Het trio ervaart de locatie eerder als een leuke afwisseling op wat ze gewend zijn.

Certain Animals
Certain Animals in Maestro’s Recordcafé

Om geluidsoverlast te vermijden speelt Certain Animals half akoestisch. Ook dat is ongebruikelijk. De drummer gebruikt geen drumsticks maar kwasten waardoor ongewild een jazzy sound ontstaat. Ook maken ze slechts gebruik van de helft van hun geluidsapparatuur.

Recordstore Day 2019

Certain Animals
Recordstore Day 2019 in Maestro’s Recordcafé

Zaterdag 13 april is het Recordstore Day. Certain Animals is één van de bands die voor deze internationale feestdag van de platenzaak door Nederland toert. De drie andere bands die in Maestro’s Recordcafé aantreden zijn Holsaby – winnaar van Bossche Band Battle 2018, de nieuwe band Sonny Ragg uit Vught en Bob Donkers

Certain Animals
Thijs van Leeuwen

Certain Animals bestaat pas twee jaar  maar ze hebben al meer dan 100 shows gespeeld waaronder grote festivals zoals Zwarte Cross, Oerol, Bevrijdingsfestival, Mañana Mañana, Big Rivers om maar wat te noemen. De EP Down The Rabbit Hole werd uitgebracht op een 12 inch vinyl in een volle Rotown Rotterdam en Sugarfactory Amsterdam. De EP ontving positieve recensies van grote Nederlandse muziekbladen zoals OOR, Lust For Life en Blues Magazine.

Certain Animals
Niels-Jan van Dijk

De band begint met oudere nummers uit hun repertoire waaronder die van de EP. Zoals eerder gezegd klinken deze bluesrock nummers door de halfakoestische setting nogal jazzy. Onbedoeld weliswaar maar op een andere manier wringt het daardoor en kan de band niet echt overtuigen. Dat verandert als bassist Niels-Jan van Dijk een nieuw nummer – Television geheten – aankondigt van de nog uit te komen LP.

Certain Animals
Kees Braam

Er staat bijna een andere band te spelen, zo lijkt. De volgende nummers zijn eveneens nieuw werk en komen ook op die nieuwe LP. De sound van Certain Animals is opeens stabiel, de stemmen klinken vol en harmonieus, de arrangementen zijn krachtiger. In een kort gesprek met gitarist/leadzanger Thijs van Leeuwen wordt een en ander duidelijk.

KLANKGAT: Certain Animals wordt omschreven als een experimentele rock formatie, maar ik hoor, zonder dat jullie dat hoeven te zeggen, Beatles-harmonieën in jullie zang.
Thijs van Leeuwen: Ja, we zijn een beetje van het ROCK pad afgeraakt. Minder blues, minder rock. Meer melodie. We zijn eigenlijk naar onze eigen roots teruggegaan. Meer Beatles, meer late zestiger jaren, meer zeventiger jaren.

Toen jullie dat nieuwe nummer, Television, inzetten, hoorde ik meteen het verschil.
Het is een ander slag, hè. We zijn veel dichter bij ons zelf gebleven bij het schrijven van die nieuwe nummers. We zijn nog aan het doorschrijven voor de nieuwe plaat. Het is fijner om te spelen, het is niet per se makkelijker om te spelen. Hier bij Maestro’s Recordcafé hoor je jezelf direct en dat voor 10.00 uur ’s ochtends vind ik dat het behoorlijk is gegaan. Ik zeg niet perfect maar het is wel lekker. We hebben het volume een tandje teruggedraaid. Anders haal je die vocale harmonieën niet. Dan ga je schreeuwen, jezelf overschreeuwen. Dat werkt gewoon niet.

Wanneer de nieuwe LP uitkomt is nog niet bekend. Certain Animals is nog bezig met labels en dan hangt het weer samen wanneer de plaat uitkomt. De hoopvolle verwachting is eind 2019, begin 2020.

Joy Division Undercover

Joy Division Undercover speelt Unknown Pleasures

Ian Curtis zingt ons toe vanuit het Dodenrijk

Joy Division Undercover is op grote afstand de beste Joy Divison tribute band ooit volgens fans en critici. Als je je ogen sluit is, lijkt het of niet zanger Erny Green op het podium staat maar Ian Curtis himself. Behoorlijk huiveringwekkend om die stem zo live te horen. Alsof Green het uitverkoren medium is van Curtis die ons vanuit het Dodenrijk toezingt.

Joy Division Undercover
Erny Green

Twee redacteuren, twee recensies
Bij Joy Division Undercover in Willem Twee poppodium is een luxueuze situatie ontstaan. Er waren zaterdag 16 maart twee redacteuren van KLANKGAT aanwezig bij het concert. Hun recensies staan hieronder. Het eerste is van Harry Wouters en het tweede van Johan Kramer. Vergelijk en probeer de verschillen en gelijkenissen te vinden.


Joy Divsion Undercover – Harry Wouters

Joy Division Undercover
Joy Division Undercover

Deze band wordt algemeen gezien als een van de beste cover bands van Joy Division (JD) de legendarische Manchester New Wave band uit de eindjaren ’70. En daar is niks op af te dingen. Het is de tweede keer in drie jaar dat de Joy Division Undercover optreedt in Willem Twee poppodium. De eerste keer was in mei 2016. Mei is een beladen maand in de historie van JD. Frontman Ian Curtis pleegde zelfmoord op 18 mei 1980 23 jaar jong. Hij leed aan epilepsie vandaar ook dat de belichting daarop was aangepast. Het moest nogal gedimd blijven en het was voor de toenmalige toeschouwers steeds weer de vraag, is dit een podiumact of heeft-ie weer een epilepsieaanval?

Joy Division Undercover
aangepaste belichting

Vele gelijkenissen
Op een podium dat half schuil gaat achter een gordijn van rook treedt een band op die de gelijkenis met JD akelig dicht benadert. Vooral de zanger Erny Green ( The Eternal) niet alleen fysiek maar hij heeft een stem die nauwelijks is te onderscheiden van die van Ian Curtis. Ook de gitarist Henk Koorn ( Hallo Venray) weet het originele geluid heel goed te benaderen, maar niet alleen hij maar ook de drummer die zich het grootste deel van het optreden in dichte mist weet gehuld, treft met zijn zeer strakke drumpartijen en harde korte klappen zeer akelig het echte werk van JD. Maar ik wil hier ook de andere leden van Joy Division Undercover zeker niet te kort doen. Ook de bassist(e?) en tweede gitarist tevens de man op de keyboards doen het originele werk alle eer aan.

Ook de belichting van het podium met wit licht en stroboscoop licht maar ook wel wat kleur in de achtergrond zet een sfeer neer die aan de muziek zijn recht doet. Om op de zanger terug te komen, ook zijn ietwat spastische bewegingen en het veelvuldig gestrekt gaan op het podium dragen bij aan de herinneringen aan Ian Curtis dit in referentie in wat ik eerder al heb aangetekend over zijn aanvallen.

Na drie wat onbekendere nummers zet de band She’s lost Control in gevolgd door Shadowplay waarna de band op stoom komt en als je dan de zaal inkijkt waar de aanwezigen verstild staan toe te kijken hoor je hoe geweldig de band het originele geluid benaderd.

Daarna volgen nog meer hoogtepunten met oa. Transmission, Twenty Four Hours en Disorder, met als toegift onder andere een magistrale Atmosphere, de Band speelt een set van dik anderhalf uur voor een goed gevulde zaal maar zeker niet uitverkocht wat toch tegenvalt want aan de band lige het zeer zeker niet.


Joy Divsion Undercover – Johan Kramer

Joy Division Undercover
Joy Division Undercover

De verwachtingen waren hoog gespannen afgelopen zaterdag 16 maart, na de aankondiging Joy Division Undercover op de site van Willem Twee Poppodium. “Extreem intensieve en oprechte performance” , las ik. En dan nog de online reacties die erbij stonden, onder andere deze quote: “By far the best yet!” Dat schept verwachtingen in ieder geval.

Voordat er nog maar één noot gezongen is, zie je dat zanger Erny Green in ieder geval zijn best doet om ook qua uiterlijk op Ian Curtis te lijken met zijn grijze overhemd. En als-ie dan zijn stem laat horen, dan weet je het al. Het is allemaal waar. Dichter bij het origineel gaat het niet komen. Dat geldt trouwens niet alleen voor die stem, die akelig veel op die van Ian lijkt, maar voor de gehele band, die super strak staat te spelen.

Joy Division Undercover
Love Will Tear Us Apart

Met name de ritmesectie met drummer Gerald en bassist Edwin. Gitarist Henk Koorn, die in een vorig leven bij Hallo Venray speelde, weet het gitaargeluid van Bernard Sumner goed te benaderen. Ook al klinkt deze band bijna als het origineel, is het geluid toch heel eigentijds. Tegen het einde van de set neemt toetsenist Thijs de gitaar ter handen en zingt ook de tweede stem. Even later staan Thijs en Erny neus tegen neus tegenover elkaar te zingen.

Joy Division Undercover
Visuele aanpassingen

Ian Curtis had een bijzondere manier van dansen. Er werd vroeger tijdens optredens wel eens gedacht dat hij dan een epileptische aanval kreeg. Want hij leed ook daadwerkelijk aan epilepsie. Ook nu heeft zanger Erny zijn huiswerk weer goed voor elkaar. Van apathisch in het luchtledige staren en bewegingen die op stuiptrekkingen lijken tot wild molenwieken met zijn armen, alle variaties komen langs. Mooi om te zien, maar soms komt het wel nèt iets te bedacht over.

Dat geldt ook voor het ‘dan weer zitten en dan weer liggen’ op het podium. Microfoonstandaard omlaag, om op zijn knieën te zingen, of zittend op het drumpodium. De microfoon wordt alleen voor de zang gebruikt, er wordt geen woord gericht aan het publiek. En dat is ook prima, want daardoor houdt de magie stand.

De avond staat in het teken van het legendarische album van Joy Division, Unknown Pleasures dat 40 jaar geleden uitkwam, maar uiteraard passeerden ook de andere klappers de revue. Een nummer als Isolation of Transmission mag natuurlijk niet ontbreken op zo’n avond. En uiteraard is het allerlaatste nummer Love Will Tear Us Apart, waar ik de zang net iets té ingetogen vond. Maar ach, waar hebben we het over. Zoals ik al zei: ”Dichter bij het origineel gaat het niet komen.”


foto’s en video door Johan Kramer

Rauwkost 2020

Rauwkost 2020 staat nu al in de planning

Grenzen aan groei van het festival met het rauwe randje

Rauwkost 2020 staat te trappelen van ongeduld om te starten, zo lijkt het. Je kan je nu al inschrijven om er volgend jaar weer bij te zijn. Het festival met het rauwe randje loopt echter nu al tegen zijn plafond.

Rauwkost 2020
Verkadefabriek en Willem Twee poppodium – ©superformosa photography*


Volle bak
Rauwkost’s tweede editie ligt bijna twee weken achter ons (zaterdag 26 januari). Je kan je inmiddels inschrijven voor Rauwkost 2020. Dan ben je niet gretig, zeg. Maar laten we even duiken in wat cijfers. Klinkt saai, echter die cijfers maken duidelijk dat het festival nu al tegen zijn plafond aanloopt.

Rauwkost 2020
volle bak

Het was overal volle bak. Dat meldden alle deelnemende podia, in tegenstelling tot de eerste editie van vorig jaar. De verkoop van de tickets was zo rond de 1400 stuks. Daar bovenop liepen er ook veel vrijwilligers, medewerkers van de diverse podia en gasten rond. Bij elkaar opgeteld zo’n 400 à 600. Als je de 200 toeschouwers die gratis bij Lamarziendan in de Verkadefabriek zaten, erbij optelt, kom je uit op zo’n ruim 2000 personen die zich op het terrein bevonden. En zoals gezegd, het was overal vol. Lekker druk.

Dat komt natuurlijk ook omdat een aantal podia aan de kleine kant is. Koudijs Kafé, Jong Actief, Jazzwerkplaats en Café De Vaart lopen zo vol. Van Aken, Willem Twee en de Skatehal zijn weliswaar groter doch bij 300 man elk is het ook bij die drie locaties snel dringen geblazen. Je mag verwachten dat Rauwkost 2020 nog drukker gaat worden gezien al de positieve reacties en publiciteit.

Rauwkost 2020
Rauwkost 2019 buiten

Lof voor de programmering
Naast de grote tevredenheid over de bezoekersaantallen komt vanuit de diverse podia veel lof voor de programmering. Die was kwalitatief hoog en aan de diversiteit van het gebodene was niets mis mee. Alle deelnemers hebben hun medewerking aan Rauwkost 2020 toegezegd. De Verkadefabriek gaat volgend jaar zelfs meer zalen beschikbaar stellen voor dit eigenwijze festival. Aanvankelijke reserves over de datum van het festival (januari, koud, winter, donker, guur) zijn verdwenen als sneeuw (!) voor de zon.

Rauwkost 2020
Platenbus

Alleen kan je je afvragen hoe er met de beschikbare ruimte zal worden omgegaan als door de steeds grotere bekendheid van dit ongepolijste festival, Rauwkost 2020 nóg meer bezoekers aantrekt. De tax voor Rauwkost 2020 is snel bereikt.
Misschien dat de nieuwe Kaaihal – goed voor 650 zit- en 1300 staanplaatsen – enig soelaas biedt míts de gemeente akkoord gaat met de plannen van Verkadedirecteur Jan van der Putten en interim-directeur Gijsje van Honk van het Theater aan de Parade. Lees hier voor meer info.


Sahriye

Arabische muziek staat centraal bij Sahriye

Samen muziek maken, zingen, dansen en naar elkaar luisteren

Sahriye – سهرية* betekent samen muziek maken, zingen, dansen en naar elkaar luisteren. Peter Hagelaars (25) en Véronique van Helden (29) zijn samen met Mazen Eltess de kartrekkers van Sahriye dat zaterdag 12 januari start in Willem Twee concertzaal. Het is een concept – zo zeggen zij zelf – waar traditionele Arabische muziek centraal staat.

Sahriye
Peter Hagelaars en Véronique van Helden

Véronique: “Peter en ik hebben een enorme voorliefde voor weinig gehoorde en niet-westerse muziek. Met deze avond, met Sahriye hebben we het juist over de Arabische tak! We kunnen eigenlijk wel zeggen dat we een soort schatkist voor ’s-Hertogenbosch willen openen. Want er zijn zoveel parels waar we nog niet vanaf weten.”

KLANKGAT: Sahriye, vertel daar ’s wat over. Hoe is dat ontstaan, is het een innerlijke behoefte of komt die behoefte van buiten?
Peter Hagelaars: Wij zijn de laatste jaren veel naar Turkse en Arabische muziek aan het luisteren en vooral de gezellige funk, disco en psychedelische dingen uit de jaren ’70. Het is begonnen als idee om een avond te organiseren met alleen dj’s. Het is steeds een beetje veranderd en gegroeid. Van een klein ideetje om een keertje een gezellige Arabische of Turkse disco avond te houden naar dit.

En dit is?
Peter: Traditionele Arabische live muziek.
Véronique van Helden: Deze editie zijn het allemaal muzikanten uit Syrië. De laatste paar jaar zijn er enorm veel jongeren uit Syrië en andere Arabisch landen deze kant op gekomen. Muziek is heel erg belangrijk in hun cultuur, samen muziek maken, dansen en naar elkaar luisteren. Zo is de naam van Sahriye ook ontstaan.
SahriyeIk ben op een gegeven moment gaan kletsen met Mazen Eltess, mijn overbuurman. Hij komt ook uit Syrië. Hij doet heel veel op het gebied van sociaal werk en heeft veel connecties in de muziekwereld. Samen met Peter vertelde ik hem over onze plannen. Hij was behoorlijk verrast dat we met deze muziek kwamen, was meteen enthousiast en heeft ons direct in contact kunnen brengen met de artiesten die we op ons wensenlijstje hadden staan.

Een gouden contactpersoon!
Peter: Ja, zonder Mazen was Sahriye een heel ander feest geworden!
Véronique: Inderdaad, dankzij Mazen hebben we er een mooie dubbele lading aan Sahriye kunnen geven en kunnen we echt iets bijdragen aan de gemeenschap.

Wie treden er allemaal op bij Sahriye?
Véronique: We starten Sahriye met Bakr Al-jaber, een dichter. Hij zal zijn gedichten in het Arabisch voordragen en zal muzikaal begeleid worden. Daarna treed Nawras Altaky op. Een zeer kundige ud-speler met een prachtige stem. De avond zal worden afgesloten met Wasim Arslan en Sarsaria, een vijfkoppige band die dansbare Syrische muziek maken met Westerse invloeden. Mochten mensen daarna nog willen dansen, dan is er in de foyer een DJ!

Jullie zullen nu wel een rits aan artiesten hebben die jullie voor de komende tijd kunnen programmeren?
Peter: De lijnen staan uit en wie weet hoe dat de volgende keer zou kunnen gaan uitpakken. Eerst even afwachten hoe deze eerste editie, Sahriye, gaat lopen.

Het is een try-out.
Véronique: Ja, zo kun je het noemen. We willen er graag mee verder, maar eerst maar eens zien of het publiek daar mee eens is!

*Sahriye was het eerste theaterstuk van Ziad Rahbani, een zeer belangrijke muzikant uit Libanon en invloedrijk in de Arabische muziek. Een echte letterlijke vertaling bestaat niet in het Nederlands of Engels. Sahriye staat symbool voor het uitgaan, en dan niet naar de club, maar naar een avond zoals wij organiseren. Samen muziek maken, zingen, dansen en naar elkaar luisteren.

Top 2000 the best of… Live

Top 2000 the best of… Live 40 jaar pophistorie

Gouwe Ouwe uit de lijst der lijsten live in Willem Twee poppodium

De band Top 2000 the best of… Live speelde vrijdag 28 december in de Grote Zaal van Willem Twee poppodium. Het concert was geheel uitverkocht. Het kon ook niet uitblijven, deze vierde editie, na de grote successen van de afgelopen jaren. De band wordt speciaal voor deze jaarlijkse gelegenheid geformeerd. Top 2000 the best of…live is een band die al 4 jaar succesvol eind december optredens geeft in Den Bosch.

Top 2000 the best of… Live 40 pop juweeltjes
Top 2000 the best of… Live
Top 2000 the best of… Live

Top 2000 the best of… Live speelt 40 juweeltjes uit 40 jaar popgeschiedenis, Top 2000 the best of… Live, dat zijn één zanger, twee zangeressen en een strakke band met blazerssectie die hits van David Bowie, Human League en Ramses Shaffy opnieuw tot leven brengen. En dat is duidelijk te zien, want er wordt lustig gedanst, geswingd, gesprongen en gejuicht als de eerste tonen van een all-time favoriet klinken. De stemming zit er meteen goed in.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ander publiek
Het is een ander publiek dan deze Bossche popzaal gewend is. Minder rocky en punk maar meer stelletjes die een lekker avondje uit zijn. Ouderen maar ook genoeg jongeren die net zo fanatiek meezingen met liedjes die hits waren ver voor hun geboorte. Het maakt niet uit want het plezier spat ervan af. Twee jongens van 20 jaar zingen het nummer Don’t you want me uit 1981 van The Human League vlot en luid mee met de zanger en zangeres van Top 2000 the best of… Live die lekker met elkaar kunnen ‘battlen’ in dit lied.

Deze diashow vereist JavaScript.

Top 2000
De laatste dagen van het jaar wordt de popmuziek sinds vele jaren gedomineerd door de Top 2000. Op tv is er de Top 2000 a go go gepresenteerd door Matthijs van Nieuwkerk en Leo Blokhuis die vijf avonden lang over de lijst der lijsten gaan. Overal in het land worden aan de lopende band Top 2000 quizzen gehouden. Den Bosch kan niet achterblijven. Wij hebben onze quizmaster Mourad Majaiti met zijn Popquiz | De Top 2000 Editie in Van Aken Werkwarenhuis die op deze zelfde avond wordt gehouden. Nederland is in de ban van die Top 2000 die sinds mensenheugenis wordt aangevoerd door het barokke nummer Bohemian Rhapsody van Queen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Top 2000 the best of… Live volgt niet zozeer die hitlijst qua positie van de nummers. maar maakt er een feestelijke potpourri van en gaat zoals al gezegd van rap naar middle of the road naar Nederlandstalig. Het is een feest van herkenning en bevestiging.


Top 2000 the best of… Live
Top 2000 the best of… Live a go go

De band Top 2000 the best of… Live bestaat uit:

    • Cis Hageman             zang
    • Linda Pelders            zang
    • Marloes Smit            zang
    • Harrie Damen          saxofoon
    • Willem Pluk              trompet
    • Hans Govaart           trombone
    • Bert van de Ven      drums
    • Paul van de ven       bas
    • Rene Meister           toetsen
    • Kornelis Lievense    gitaar
    • Harold Kukken         gitaar

Foto’s van Monique Nuijten en Wies Luijtelaar.
Kijk voor meer foto’s in het media-archief van Willem Twee.

Live Aids 2

Grandioos succes editie Live Aids 2

Kerstviering in het teken van metal, punk, grindcore en bier, veel bier

Live Aids 2: wat twee jaar geleden begon als een grap van de Bossche band Jezus Sanseveria om Kerstmis heel anders te vieren, neemt serieuze vormen aan om een jaarlijks terugkerend metal/punk/rock kerstfestijn te worden. Lees dit artikel van Live Aids 2 dat door gastredacteur Daniël van Vugt is geschreven.

Live Aids 2
Kerstversiering maar dan anders op Live Aids 2

Het is inmiddels bijna een week geleden, maar ook deze tweede editie van Live Aids was een grandioos succes. Ben je een rocker, punker of hou je meer van metal of grindcore, het was op zaterdag 22 december allemaal te vinden in de WSC Skatehal. Niet alleen was alles volledig aangepast aan het kerstthema, de do-it-yourself mentaliteit van Woodkots straalde nog meer door de aanwezigheid van een zelfgebouwde arcadekast en een glühweinkraam. Uiteraard was het verplicht dat elke band minimaal één kerstnummer speelde.. Vanaf het begin tot het einde waren er elf bands te zien, één act meer dan vorig jaar.

Live Aids 2

Maar laten we het evenement Live Aids 2 even samenvatten:

Live Aids 2
The Garbage Bags

Al vanaf dat de eerste band, Jezus Sanseveria, om 13.30 letterlijk de sterren uit de hemel speelde, was het publiek al lekker gemotiveerd om er een mooie dag van te maken. De show eindigde met een vroegtijdig nieuwjaar en de kop was eraf. Tijdens de tweede act worden we verrast door een lekker stukje rock’n roll en rockabilly van Jetblack Fifty Six. Deze Nijmegenaren knalden met nummers, gitaarmoves en een uitstraling die zeer vergelijkbaar zijn met die van the Stray Cats! Daarna krijgen we F.I.S.T., inmiddels al een bekende naam onder de punkers in de regio. Zij zorgen voor ongeveer 40 minuten aan brute gitaarriffs, felle drums en scherpe vocalen, waardoor het publiek al lekker los komt.
Complaint is de volgende band. Deze Bossche/Tilburgse band heeft met z’n hardcore Oi sound een prachtig concept te pakken, en dat vind het publiek ook. Het gaat al lekker los tijdens deze show. We hebben tot nu toe een lekker kerstfeestje, maar we zijn nog niet eens aan de avond begonnen.

Net na etenstijd wordt de volgende band aangekondigd met de naam Th’ Woodchip Barrels. De onvervalste klanken van ragtime en delta blues zorgen ervoor dat het publiek lekker kan dansen en genieten van het begin van de avond. Daarna zijn The Garbage Bags aan de beurt, de enige internationale band van de avond. Deze Belgen hebben met hun psychobilly en vuilniszakken het pand stevig laten schudden. Misschien ook leuk om te weten dat Jens de Waele, bekend van o.a. Fifty Foot Combo hierbij de contrabas bespeelde.

Deze diashow vereist JavaScript.

Live Aids 2 gaat verder met de grindcore van Bluewaffle Sauerkraut. Met Banana’s in Pyjama’s op het scherm in de achtergrond knorden en grunten de frontman dwars door het publiek, zoals het bij grindcore betaamd. Het is wel even goed luisteren als je zoekt naar enige betekenis in de teksten, maar de echte diepzinnigheid van deze band komt toch echt uit de onderbuik van deze actieve frontman. Ook niet onbekend zijn de heren van Persistense, die daarop volgen met een breed repertoire aan death- en trash metal nummers. Het gaat er weer lekker aan toe vooraan bij het podium en alle metalheads kunnen met opgeheven hoofd terug kijken naar deze lekkere, energieke show! The Smelly Cats zijn als volgende band aan de beurt. Deze driekoppige punkrockband verfrist even je geheugen met hoe het nou eigenlijk moet gaan tijdens een punkshow. Met covers van onder andere the Ramones en the Misfits krijgen ze het publiek flink aan het dansen en zingen.

Lelijkste kersttrui Live Aids 2
Dan komen we bij de prijsuitreiking van de meest lelijke kersttrui. Deze is gewonnen door Robbie van Geel, vanwege zijn prachtige met kerstpapier versierde doos die hij rond zijn bovenlijf hing. Veel lelijker kon inderdaad niet en won oprecht de eerste prijs, een T-shirt van Live Aids 2.

Live Aids 2
KAF

Dan betreedt de één-na-laatste band van Live Aids 2, het Kwakels Actie Front (KAF) de stage. Net als vorig jaar hebben ze hun meesterwerk Kerstklokje laten horen, wat goed ontvangen wordt door het publiek. Iedereen is al lekker aangeschoten en er wordt weer flink losgegaan vooraan in de moshpit.

Live Aids 2
Dead Beats

De laatste band van Live Aids 2 zijn The Deadbeats. Als Motörhead een kleiner broertje zou hebben, zou deze naam erg geschikt zijn. Deze Deadbeats knallen met hun rock’n roll dwars door de zaal en het is feest ten top. Nummers als Stick To Your Guns, R.A.M.O.N.E.S. en Hate & Whiskey worden onder luid gejuich ontvangen en inmiddels is er nog maar weinig over van het eerst zo glorieus en voluptueus aanwezige kerstversiering op en rond het podium. Op z’n tijd zag je zelfs een kerstboom vliegen.

Het publiek heeft genoten, maar hoeft nog niet naar huis want er volgt nog een verrassing. Er was na alle optredens namelijk nog een sing-a-long afterparty met de Ken Lee Airband, waarvan ook optimaal gebruik gemaakt werd door het aanwezige, inmiddels flink aangeschoten publiek.

Al met al was het een prachtig kerstfeest Live Aids 2 voor de liefhebbers van het hardere werk in de muziek. We zijn er volgend jaar weer graag bij.


Tekst van gastredacteur Daniël van Vugt
Fotografie: RAW Photofix en Daphne van Groesen

Jaren ’80 veroveren derde editie Bossche Band Battle

Elke band streed voor wat ie waard is in Willem Twee poppodium

De jaren ’80 veroveren de derde editie van de Bossche Band Battle. Dat kan je concluderen nadat de uitslag bekend is gemaakt welke band de Battle heeft gewonnen. Reacties als aanstekelijke eighty sound zijn niet van de lucht. Die ‘eighty band’ won aan kracht en overtuiging naarmate de Battle vorderde. Vooral voor die grote overtuigingskracht in de finale ging de vijfkoppige jury overstag. Elke band streed voor wat ie waard is, ieder binnen zijn vermogen. Zeker, maar het is de band die over zichzelf heen stapt, zichzelf overstijgt die de buit binnenhaalt om het binnen Battle termen te houden.

Band Battle in Den Bosch

In de finale strijden bands om de Band Battle muziekprijs die door organisator Studio Cube in het vooruitzicht is gesteld. Maar in de eerste plaats biedt Studio Cube bands ook een kans zich te presenteren op verschillende podia in Den Bosch. De hoofdprijs is het produceren van een single, een videoclip en daarnaast ook nog een optreden op het Rauwkost- of het Oranjekadefestival. De vier bands die vrijdag 23 november in Willem Twee poppodium strijden, zijn in volgorde van opkomst: Holsaby uit Oss, Clittenband uit Den Bosch, Pop Goes The Weasel ook uit Den Bosch en Lokotov Mocktail uit Eindhoven.

Holsaby

Jaren '80 veroveren derde editie Bossche Band Battle
Holsaby

Vijf gretige, jonge mannen spelen alsof hun leven ervan af hangt en zij bijten het spits af van deze finale. Net als bij de tweede voorronde in De Azijnfabriek vraagt frontman/zanger Sjouke Meerdink of het publiek naar voren wil komen, meer naar het podium om die lege halve maan op te vullen. De tijden van Depeche Mode en vooral van de synthpop lijken te herleven. Sjouke Meerdink en drummer Jesper van Griensven schrijven de nummers. Gijs Wijlen wordt gekozen als de beste bassist van de finale.

Clittenband

Jaren '80
Clittenband – Hannah Schuur, drums en Aya Dupont op bas
Jaren '80
Noortje Dupont

Van alle vier bands springt Clittenband er echt uit. De band bestaat uit drie vrouwen, zingt Nederlandstalig en is eigenlijk meer bedoeld voor theater dan voor rockpodia. Een vreemde eend in de bijt in deze door mannen en rock gedomineerde Band Battle.

Helaas kampt Clittenband in deze finale weer met geluidstechnische problemen net zoals in de halve finale in World Skate Center en heeft het trio ook te maken met de zogenaamde Dutch Disease, de Nederziekte. Mensen praten met elkaar – vaak op luide manier – tijdens een optreden. Dat geroezemoes is funest voor de verstaanbaarheid van de teksten van zangeres Noortje Dupont.
Naar Clittenband moet je luisteren – de teksten zijn nogal complex en vol seksueel getinte woordspelingen – maar niet iedereen uit het publiek is daartoe bereid. Nogmaals, in een meer theatrale setting met zitplaatsen komt deze vrouwenband pas echt tot haar recht. Drummer Hannah Schuur krijgt de prijs voor beste drummer.

Pop Goes The Weasel

Jaren '80
Pop Goes The Weasel

Pop Goes The Weasel zet meteen stevig aan zoals ze dat ook deden in de derde voorronde en eerste halve finale. Dit robuuste trio met dito sound houdt je vast en laat niet meer los. Pas bij de laatste riff sta je weer op vrije voeten. Stevige, mannelijke rock die het uitstekend zal doen op openluchtfestivals zoals Paaspop of Lowands. De heren Erwin Vostermans, Peter Nobbe en Ralf de Bruin kennen elkaar al lang en dat is aan hun stage act en samenspel goed te merken. De band is volwassen en eigenlijk al helemaal klaar voor het grote werk. Peter Nobbe wordt uitgeroepen tot beste gitarist.

Lokotov Mocktail

Jaren '80
Lokotov Mocktail met Dani Steevensz en Tom Oggel

Lokotov Mocktail uit Rockcity bestaat uit Daan van der Donk op gitaar, Dani Steevensz op bas en zang en Tom Oggel aan de drums. Zeer energieke en eigenzinnige rock met onverwachte wendingen en invloeden uit onvermoede hoeken en gaten van rock en wereldmuziek. De stem van Dani is zeer bijzonder en dominant. Het is geen zoetgevooisde stem maar dat zou voor zo’n band heel raar klinken. KLANKGAT heeft deze band lange tijd gezien als dé grootste kanshebber voor de Bossche Band Battle, want jong, autonoom geluid, echt een band van nu en zeker geen Jaren ’80 band. Dani Steevensz krijgt de prijs voor beste vocalist. En terecht.

Uitslag
Voordat de winnaar bekend wordt gemaakt, wordt eerst de band die tweede is geworden naar voren gehaald. Dat is Lokotov Mocktail geworden. Zij kunnen of op Rauwkost of op Oranjekade gaan spelen. Na heel wat getreuzel en uitstel om zo de spanning nog verder te laten stijgen spreekt stalmeester Hugo Den Hartog het verlossende woord. De winnaar van de Bossche Band Battle 2018 is Holsaby. De band wordt door de jury geprezen om de zeer aanstekelijke eighty sound die de songwriters op eigen wijze moderniseren en die een grote hitpotentie in zich hebben

Jaren '80
Holsaby winnaar Bossche Band Battle 2018

Dit is wat Sjouke Meerdink zei toen de euforie enigszins was gezakt. “Wij hebben in de tussenliggende periodes flink aan de nummers gesleuteld en hard gewerkt. We waren nog niet tevreden over ons spel. We zijn daarom blij dat het tijdens de finale is gelukt hoe wij het willen hebben en nog blijer dat ons werk is beloond met deze prijs.”


In de Kleine Zaal speelden ook nog drie bands. Op de vrijdag geeft Willem Twee namelijk Open House en dat ging gewoon door. De drie bands waren Duketown Alley Cats, Nocturnal Waters en Morning Dawn. Die twee laatste bands deden ook mee aan deze editie van de Bossche Band Battle.

Rocky halve finale Bossche Band Battle in P79

Geef gas, laat zien wie je bent en geniet, zegt Koen Jacobs van PARAMATMAN

Het belooft een rocky halve finale van de Bossche Band Battle 2018 te worden in P79 op deze tiende november aan de vooravond van het nieuwe carnavalsjaar in Den Bosch. Geen carnaval te bespeuren bij deze Battle en zelfs niemand in boerenkiel gezien in het café. Het is rock wat de klok slaat. De rocky halve finale Bossche Band Battle numero due wordt geopend door:

Deze diashow vereist JavaScript.

  • An Adverse Copy Stoner rock met bluesy invloeden. Zanger/gitarist Loek Maas en bassist Martijn Boon zijn helemaal op elkaar ingespeeld en vormen een solide front ondersteund door de stuwende drumbeats van Michelle Sanders
  • Holsaby maakt zeer toegankelijke muziek met nummers vol hitpotentie. De bassist maakt er bij het laatste nummer een waar feestje van door aan het eind helemaal funky los te gaan
  • Morning Dawn In 2016 zat deze puur Bossche band in de voorronde fase van de Battle en kwam – zo leek het – net uit de schoolbanken. De groei en ontwikkeling sindsdien dwingt respect af. De band begint met een korte psychedelische intro: een nieuwe ingeslagen weg? Het blijft daarna een rocky halve finale Bossche Band Battle
  • Lokotov Mocktail Deze band uit Rockcity bewijst dat er veel te halen valt uit de mix van rock en blues. Stampende beat wordt gevolgd door rockballads met een groot tranentrekkende input om snel van gedaante te wisselen. Het blijft per slot van rekening een rocky halve finale Bossche Band Battle

De jury

Rocky halve finale Bossche Band Battle
Vlnr: jurylid Guus Hurkmans en gastheer Hugo Den Hartog

Tijdens het ombouwen tussen de acts door is er tijd om met juryleden te praten. Waar let je op, hoe objectief ben je, speelt eigen voorkeur een rol, is techniek wel zo belangrijk, let je ook op de performance – de houding & image –  en kies je voor originaliteit of toch maar het veilige midden? Speelt ontwikkeling als nieuwe band een rol?

Vragen, vragen, vragen. Ja, natuurlijk speelt je eigen voorkeur een rol, maar die kan je makkelijk opbergen. Elke band volgt een genre die niet per se de jouwe hoeft te zijn. Dat hoeft bij het jureren geen belemmering te zijn. Technische beheersing van instrumenten en goede stemmen zijn vaak doorslaggevend om een ronde verder te komen maar geen garantie dat je de finale wint. Dat geldt trouwens ook voor performance en houding, attitude.
Zeker, zeker wordt originaliteit beloond, ja zelfs gepromoot. Wat niet wil zeggen dat je als jurylid ongevoelig bent voor een band met hitpotentie. En dat hoeft echt niet dat veilige midden te zijn en als dat wel zo is, dan is dat maar zo. Het is een beetje schimmig allemaal, zo’n jurering. Emotioneel ook. Het is weliswaar geen rocket science maar wel verdomd moeilijk.

After the battle

Rocky halve finale Bossche Band Battle
Lokotov Mocktail en Holsaby door naar de finale

Straks op 23 november wordt beslist wie deze derde editie van de Bossche Band Battle wint. De hoofdprijs is het produceren van een nummer in beeld en geluid en een optreden op en tijdens Oranjekade. KLANKGAT vroeg bassist/gitarist/zanger Koen Jacobs van PARAMATMAN die in 2017 won, hoe het hem en drummer/zanger Jeroen Wagtmans is vergaan.
Koen vertelde dat het samenwerken met Luuk Bergervoet van Studio Cube ‘super vet’ was. Alleen hebben zij op eigen initiatief besloten om de single niet meteen uit te laten brengen. Zij hadden een andere kijk op hoe het nummer over moest komen. Het nummer komt wel op de nieuwe EP.
Koen zei verder: “Achteraf gezien waren wij misschien al iets te ver, en is de BBB meer bedoeld voor bandjes die net beginnen.” Voor de vier finalisten heeft hij het volgend advies: “Geef gas, laat zien wie je bent en geniet. En als je wint: gebruik de studio opnamen 100%! Het is (zeker voor beginnende bands) een erg mooie kans!”

A Girl Who Cried Wolf

The Girl Who Cried Wolf duistere diamant

Donkere en gevoelige indierock / triphop uit België

The Girl Who Cried Wolf speelt trip-rock gehuld in duisternis, muziek die zowel ademt als verstikt. Liederen gehuld in een hedendaagse melancholie. Dat is de ‘core target’ van The Girl Who Cried Wolf. De band komt uit Antwerpen/Mechelen (België). Vrijdag 2 november speelden deze multi-instrumentalisten On The House in Willem Twee poppodium.

The Girl Who Cried Wolf

Een dromerige indie avond staat vrijdagavond 2 november klaar. De Antwerpse band The Who Cried Wolf belooft een magische show te worden volgens Willem Twee. En dat blijkt dan ook zo te zijn.

Deze diashow vereist JavaScript.

Bandleden The Girl Who Cried Wolf
Heleen Destuyver: Vocals
Samir Boureghda: Guitar
Michael-John Joosen: Drums/Vocals
Sofie Sweygers: Cello/Keys
Casper Heijstee: Bass

The Girl Who Cried Wolf
Sofie Sweygers

De band schuwt het experiment niet en de meeste bandleden zijn multi-instrumentalist wat ook zorgt voor de nodige dynamiek op het podium. Duistere indierock, trip-rock en hypnotische doompop zijn zo een paar trefwoorden die te binnen schieten. De muziek kreeg door de jaren heen meer zwaarte, met invloeden van zeer uiteenlopende bands zoals Chelsea Wolfe, Portishead, Chelsea Wolfe, Wovenhand, Fever Ray, Swans, PJ Harvey.

De band is een ruwe diamant, die na wat polijstwerk heel mooi kan gaan schitteren. Dat is ook nu al goed te horen. De sound anno 2018 scheelt hemelsbreed van die uit pakweg 2014. Vol en volwassen, maar immer duister en uniek. De opkomst van deze avond in Den Bosch was goed, een lekker gevulde zaal met nog voldoende bewegingsruimte.

The Girl Who Cried Wolf
Michael-John Joosen

The Girl Who Cried Wolf is een vijfkoppige Belgische band met een voorliefde voor donkere, melancholische muziek. De sound wordt het beste omschreven als hypnotische doompop, trip-rock en duistere indie. Met A(R)MOR komt The Girl Who Cried Wolf naar buiten als tweede album, na een goed onthaald debuutalbum RUINS (2015), twee EP’s en enkele singles. De nieuwe single Running is net uit en de release datum van het nieuwe album is op 30 november.

The Girl Who Cried Wolf werkt sinds 2014 aan een ijzersterke live-reputatie met onder andere support shows voor Blonde Redhead, Lee Ranaldo (Sonic Youth), Emma Ruth Rundle en Esben And The Witch.

Support act werd verzorgd door Delusionals met Madelon Bruinhof, zang en keys en Danielle Bruinhof, zang en gitaar.

The girl Who Cried Wolf
Delusionals

Fotografie: Marcel Bruinshoofd