Dit keer een ander genre dan we gewend zijn, want in een uitverkochte Clubzaal van de Verkadefabriek speelt vanavond de band met Simone Roerade als front lady! Met haar warme, soulvolle en bluesy stem wordt zij gezien als een van de beste zangeressen van Nederland en dat kunnen we achteraf van harte beamen.
Simone Roerade
Simone Roerade was onder andere leadzangeres in de band van Candy Dulfer en speelde met meerdere bekende artiesten. Ze geeft 25 jaar les op het Rotterdams Conservatorium. De naam Hips (zonder Mrs) ontstond daar destijds tijdens jamsessies met leerlingen en refereert wellicht aan haar weelderige verschijning en energieke bewegingen.
Samen met echtgenoot en bassist Bart Wijtman, toetsenist Berthil Busstra en drummer Sjoerd van Bommel speelt ze sinds 2014 onder de naam Mrs Hips. Binnenkort verschijnt een album met acht nieuwe songs. Iets om naar uit te kijken!
Eerste set
Alvorens de band start met Never Wanna Lose zegt Simone het spannend te vinden om in een intieme zaal als deze op te treden. Maar dan gaan het, spannend of niet, los.
In deze band geen gitaar, maar wie mist dat met de indrukwekkende klanken van een toetsenist die tegelijkertijd op drie instrumenten, waaronder een Fender Rhodes, onverstoorbaar en bijna met de neus op de toetsen speelt. Voeg daarbij het strakke groovy geluid van de bas en niet te vergeten ons Bosch juweel, Sjoerd van Bommel, die voor de zoveelste keer indruk maakt met zijn herkenbare funky drumstijl.
Naast veel nummers van eigen hand ook een fraai uitgevoerde cover Didn’t You Know van Gladys Knight. Door Simone geclassificeerd als de ‘ultimate heartbreak song’, over een man die met hangende pootjes terugkeert naar zijn geliefde. Tijdens het opzwepende ritme van Give Me More, geschreven door voormalig toetsenist Rob Geboers, kunnen een aantal bezoekers het niet meer houden en springen op om mee te swingen.
Tweede set
Na de pauze verschijnt Simone Roerade in een luchtiger outfit. Niet gek na de intensieve eerste set. Na Honesty volgt Mavis Staples’ Tomorrow, mooi jazzy gezongen met een opvallende Berthil op de toetsen, afwisselend met vet klinkend Hammond geluid zoals op Give It Up.
Tijdens Purple Tree wijst Simone op de Harmony Bass van Bart en zijn voorliefde voor alles wat dikke snaren heeft. Dat is onder andere te horen op I Know I Am, als hij een indrukwekkende solo geeft onder luid applaus van de zaal. Tijdens dit swingende optreden is slechts één treurig liedje, New Years Day. Over de dag dat de familie huilend in de auto zat om het katje in te laten slapen (met Year of The Cat op de radio).
Simone oogt onvermoeid terwijl ze toch al bijna twee sets energiek staat te presteren. Echt disco wordt het op Hold On, een nummer van Van Bommel. Op de klanken van People wordt alweer gedanst en niet te zuinig ook. Iedereen, jong en oud, is opgestaan en klapt mee.
Het einde van de show breekt aan maar niet voordat luid om een toegift wordt geroepen. Op de setlist staat Twice The Size/You Give Me. Door het tumult is me ontgaan welke van de twee of misschien wel allebei.
Mrs Hips zorgde voor een dynamische soul, funk, jazz en disco belevenis. Én heel verrassend om ons doorgaans rustige publiek een keer buiten hun comfortzone te zien treden.
Setlist: Never Wanna Lose, All I Need Is to Be Seen, It’s Coming Around, Every Time I See You Smile, Little Something, Didn’t You Know, Let’s Get It Over, Give Me More, Tweede set: Honesty, Tomorrow is Another day, Give It Up, Purple Tree, New Years Day, Hold on, I Know I Am, People, Twice The Size/You Give Me
Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten
Mrs. Hips aka Simone Roerade