Het Popronde optreden van Iris Jean in Salon van Jetje wordt deze keer vanuit twee oogpunten, perspectieven zo u wil, besproken. De redacteuren Paul Claassen en Johan Kramer hadden beiden ingetekend voor haar set. U mag zelf uitdokteren wie wat heeft geschreven, maar beiden zijn unaniem in hun oordeel.
Iris Jean
De Popronde Den Bosch 2024 op vrijdag 11 oktober begint al vroeg. Om 19.00 uur zijn er al een tweetal optredens gepland. Bij Hotel Central mag Hana Fatur het spits af bijten en een eindje verderop maakt Iris Jean haar opwachting. Normaal gesproken is het tijdens de eerste optredens nog niet zo druk, maar bij het nog maar pas geopende Salon van Jetje, met fraai gestyled, groen interieur, staat het al goed vol.
Iris Jean met glitters onder haar ogen en haar breekbare, maar loepzuivere engelenstem begeleidt zichzelf afgewisseld met akoestische en elektrische gitaar. Ze wordt bijgestaan door Luuk op drums, die op zijn beurt de stokjes afwisselt met brushes (vegertjes) en mallets (drumstokken met bolletjes) afhankelijk van het nummer. Cas speelt op toetsen en verzorgt de sfeervolle synth geluiden.
Tussen de nummers door komt ze een beetje schuchter over, maar pakt iedereen in met haar ontwapenende glimlach. Iris Jean vertelt soms waar de liedjes over gaan, of hoe ze tot stand zijn gekomen. Zo is Mountain In A Jar geschreven tijdens een schrijfsessie in Los Angeles en Sounds Like You is een liedje over haar oma die een paar jaar geleden is overleden.
Vol overtuiging brengt ze de liedjes ten gehore. De dromerige indiepop houdt de aanwezigen goed bij de les. Iedereen is ook heel respectvol en houdt keurig zijn mond tijdens de liedjes. Ze is oprecht blij, dat het zo druk is. “Zullen we iets samen doen? Zullen we klappen?”, zegt ze. En dat wordt enthousiast gedaan.
Er staat één cover op de setlist van vanavond, een briljante versie van Rhiannon van Fleetwood Mac die heel ingetogen begint en waar geleidelijk aan een beetje meer drums en toetsen bij komen. Ze heeft deze classic helemaal eigen gemaakt. Na het laatste nummer Brother is het eerste geslaagde Popronde optreden ten einde en is de kop eraf en begint de rest van de avond. En Iris Jean? Daar gaan we zeker meer van horen.
We schrijven vrijdag elf oktober. De jaarlijkse Popronde doet Den Bosch aan. Een avond vol muziek: een veelvoud aan café’s, zalen en minder voor de hand liggende locaties opent zijn deuren om gratis live-muziek te beleven.
Mijn opener voor deze avond is Iris Jean, die geprogrammeerd staat in kapperszaak Salon Van Jetje. Ik word vaak een tikje zenuwachtig van, even oneerbiedig gezegd, het idee ‘meisje met gitaar’, maar Iris Jean blijkt veel meer dan dat. Ze is me aangeraden door iemand met smaak, en achterin de kapperszaak staan een drumkit, een synthesizer en gitaarpedalen; ik durf het avontuur wel aan.
De set wordt geopend met twee nummers op een akoestische gitaar. Bij de eerste zangtonen van het ‘meisje met gitaar’ denk ik even aan Sinead O’ Connor: dezelfde dynamiek tussen harde en zachte zang, wat zorgt voor een mooie spanning. Maar veel langer dan een paar seconden blijft die gedachte niet hangen, daarvoor is de stem van Iris Jean te eigen.
De toetsenist vult het geluid perfect aan, het hele verdere optreden, en dat geldt ook voor de drummer. Met zijn arsenaal aan brushes en sticks weet hij elk nummer de juiste basis te geven, met de juiste verhouding tussen zacht en hard spel.
Buiten het prachtige Rhiannon van Fleetwood Mac, bestaat de set van Iris Jean uit zelf geschreven nummers. Ze behandelen onderwerpen als een, gelukkig goed afgelopen, auto-ongeluk, en de verdwazing die daarbij hoort als je auto ineens staat op een plek waar je eigenlijk geen auto kan rijden.
Maar ook het gemis van een overleden oma, die nog elke dag in gedachten bij Iris Jean aanwezig is, krijgt een eigen mooi liedje toebedeeld (puur toevallig staat naast mij een trotse oma, die tussen twee liedjes door me vertelt dat de drummer haar kleinzoon is).
Of de beschrijving van de verwondering van het ‘hoe dan?, dat Iris Jean en toetsenist Lars zich op een berg bevinden, met uitzicht over L.A., in een nummer ontstaan tijdens schrijfsessies in Los Angeles.
Als ik me tijdens het laatste liedje naar buiten wurm door de volgeladen kapperszaak en de mensen die buiten hebben staan luisteren, ben ik blij dit optreden gezien te hebben. Het blijkt de opmaat te zijn voor een avond die bol blijkt te staan van goede muziek.
coverfoto – Paul Claassen
Iris Jean