De 75-jarige Dee Dee Bridgewater waarschuwt in haar inleiding dat het vanavond om serieuze zaken zal gaan. Met de spanningen in de wereld geen love songs in haar show. People Make The World Go Round en ze belooft dat ze dat ‘oranje mannetje’ niet bij naam zal noemen.
Dee Dee Bridgewater
Absolute headliner van Jazz in Duketown 2025 is de Amerikaanse zangeres Dee Dee Bridgewater, staat op de website van Jazz in Duketown en dat kan ik alleen maar onderschrijven. Zij en haar drie bandleden spelen zondagavond om 19:45 op de Markt maar de soundcheck loopt niet gesmeerd. Het wachten wordt echter ruimschoots beloond.
Dee Dee Bridgewater wordt begeleid door Carmen Staff op piano, Rosa Brunello op bas en Shirazette Tinnin op drums. Alle drie top muzikanten die veel ruimte krijgen. Vooral Brunello maakt indruk op zowel elektronische basgitaar als contrabas.
Dee Dee deelt haar zorgen over de toestand in de wereld met haar publiek. Ze maakt zich sterk om de rechten van vrouwen steviger te verankeren. We Exist! is het credo van haar optreden. Dat ze het niet eens met het beleid van de huidige Amerikaanse president steekt ze niet onder stoelen en banken. Ze belooft dat ‘oranje mannetje’ niet bij zijn naam te noemen. Het nummer Alabama Goddam! is illustratief voor haar emoties en activisme.
De uiterlijke verzorging van Dee Dee Bridgewater is zonder te overdrijven imponerend. Haar glimmende kale hoofd, zilverkleurige outfit en oorbellen, dito naaldhakken en zwarte bril dragen er toe bij dat je als toeschouwer beseft dat je een heel bijzondere act meemaakt. Zij is echt wel dé absolute headliner van deze Jazz in Duketown editie. En dan heb ik het nog niet eens over haar prachtige en krachtige stem.
Ondanks dat Dee Dee aankondigde geen love songs te zingen, komt ze met een cover van And It’s Supposed To Be Love van Abbey Lincoln. Het is echter geen huis-tuin-keuken liefdeslied maar beschrijft een relatie die deceptie, pijn en onzekerheid oproept, in tegenstelling tot de verwachtingen van een romantische liefde.
Tussen de nummers door houdt de zangeres warm contact met haar publiek. Zo zegt ze de officiële plaatsnaam van Den Bosch niet uit te kunnen spreken. De apostrof en het streepje tussen de plaatsnaam is een brug te ver voor een buitenlandse tong. Ze vindt Den Bosch een mooie stad en prijst plagend haar inwoners om hun algemene kennis. You people of Den Bosch, you know it all.
Het is tijd voor wat luchtigheid, zegt Dee Dee en dat giet ze vorm in een medley. Ze begint met de klassieker Feeling Good van de Engelse componisten Anthony Newley en Leslie Bricusse. Het nummer is al talloze keren gecoverd door onder meer Nina Simone, de band Traffic en Michael Bublé. Het is een lied van hoop binnen de context van dit optreden. De tweede song is I Feel Good van James Brown en dat nummer hoeft verder geen commentaar.
Dan weer een wending naar het activisme van deze We Exist! tour met de protestsong Compared To What van Gene McDaniels die hij in 1969 voor Roberta Flack schreef en daarna veelvuldig werd gecoverd. Het nummer gaat over de sociale mythe van gelijkheid en armoede in de Amerikaanse samenleving. Me dunkt, een zeer activistisch nummer.
Het concert nadert zijn einde en donkere wolken komen dreigend naderbij. Op het moment dat de laatste muzieknoot weg ijlt, maakt een korte maar heftige regenbui striemend een einde aan een optreden dat ik niet snel zal vergeten. Dee Dee Bridgewater is een zangeres met een enorm stembereik en uitstraling van oprechte betrokkenheid.